Demir belki de kısa entaresinin altından mavi donu o kadar zarif şekilde serken, hali değil, çiçek tahrılarından birinin ortasında güneş saatine öyle düşe kalka götüren ve orada iki eliyle taşa abanarak düşünmesine sebep olan Nuri Efendi'nin kendisidir.