Yavaş yavaş bu hayata ben de alıştım. Ne kadar hafif ve rahattı. Uysal kalabalık insana, başta kendisi olmak üzere her şeyi unutturuyordu. İşimden çıkar çıkmaz bir soğuk oraya uğruyor, daha ilk adımda sanki bir başkası oluyor. Günlük üzüntülerden uzak, yalnız şakadan bir aleve giriyordum.