سبک ماجراجویی و فانتزی تاریک درفیلمسازی چیست و چه محتوایی دارد؟
3386054#0
فانتزی تاریک یا خیال‌پردازی تیره‌وتار یک گونه هنری است که به عنوان زیر مجموعه سبک خیال‌پردازی به‌شمار می‌رود. این نوع سبک می‌تواند به آثار ادبی، هنری و سینمایی اشاره داشته باشد که آمیخته‌ای از عناصر خیال‌پردازی و عناصر وحشت هستند. "خیال‌پردازی تیره‌وتار" اقتباسی از عناصر گونه وحشت و اغلب دارای ویژگی‌هایی از قبیل تیره‌وتار، ترس و مرگ، غمناک، موضوعات خشن و وحشیانه همراه با موجودات فراطبیعی شیطانی است. با این حال، برخلاف گونه وحشت تمرکز داستان به منظور ترساندن خواننده نیست. در این سبک محدودیتی برای نشان دادن بخش تاریک طبیعت انسان وجود ندارد و قهرمان اصلی داستان لزوماً دلسوز نیست.
خیال‌پردازی تاریک
37848#20
محتوای داستان‌ها اغلب ماجراجویانه‌اند، گاهی خیالی و علمی–تخیلی و گاهی رویکردی سیاسی دارند. درحالیکه اپیزودهای اولیه فضای فانتزی و شوخ طبعانه تری دارند در اپیزودها بعدی ماجراها به تدریج به سمت واقع گرایی پیش می‌روند. از میانه‌های ۱۹۳۰ به جزئیات مد و فناوری دقت بیشتری می‌شود. همه داستان‌ها دارای بیشماری موقعیت‌های طنز و تصاویر خنده دارند که یادآور اسلپ‌استیک در فیلم‌های صامت ۱۹۲۰ هستند. ویژگی مهم این مجموعه طراحی‌های عالی آن است و وفاداری به واقعیت در تصویر کردن اشیایی چون ماشین و قطار و ساختمان‌ها. طراحی‌های هرژه به روش لینیه کلر Ligne claire کشیده شده‌اند، فیگورهایی با مرز مشخص و سطوح رنگی یکنواخت و بی سایه.
ماجراهای تن‌تن
3552593#18
«بعضی از بزرگ‌ترین ملودرام‌های هالیوود (مثل "وسواس باشکوه" از داگلاس سیرک) حتی بیش‌تر از "پنجاه طیف تاریک‌تر" پوچ و عجیب هستند. هنر افراطی آن‌ها چارچوبی برای ایده‌ها و احساسات افراطی می‌شود؛ حتی در دوره سکوت شدید مردم دربارهٔ زندگی جنسی. آزادی دوران حاضر در رابطه با صراحت جنسی حوزه‌هایی را در شخصیت پردازی و فانتزی‌های صمیمی خلق می‌کند که نخستین فیلم مجموعه پنجاه طیف به آن رسید و فیلم دوم کاملاً آن را نادیده گرفت. لاقیدی پنجاه طیف تاریک‌تر نسبت به هویت، تعارض‌ها و تمایلات شخصیت‌ها با لاقیدی آن به ذات سینمایی آن همسان است. فقدان شخصیت پردازی فیلم مضحک است، عناصر پورنوگرافی آن در قالب نمایش سکس نیست بلکه در قالب نمایش افراد، روابط و موقعیت‌هایی است که به طرزی غیرعادی، سنگینی قدرتمندی در حوزه روان‌شناسی و اجتماعی را به دوش می‌کشد. تمام این مشکلات "پنجاه طیف تاریک‌تر" توسط یک کارگردان خوب قابل اصلاح است.»
پنجاه طیف تاریک‌تر (فیلم)
30025#1
فیلم "ماتریکس" به‌خاطر داشتن محتوای سنگین و ساختار پیچیده فلسفی شهرت دارد. این فیلم همچنین نمونه‌ای از سبک سایبرپانک و علمی تخیلی به‌شمار رفته و شامل منابع متعددی از ایده‌ها و تفکرات فلسفی و مذهبی است. روشی که واچوفسکی‌ها در ساخت صحنه‌های اکشن این فیلم به‌کار گرفته‌اند تحت تأثیر انیمه ژاپنی و فیلمهای هنرهای رزمی بوده‌است. آنها همچنین از تکنیک‌های مبارزه نمایشی و وایر فو — نوعی تکنیک مبارزه با کمک هدایت افراد با سیم و مورد استفاده در فیلم‌های سینمایی اکشن سینمای هنگ کنگ — در ساخت این فیلم استفاده کرده‌اند.
ماتریکس
2681469#14
میازاکی اظهار داشت که این بازی مستقیماً از کارهای قبلی فانتزی و تاریک فانتزی، به‌ویژه سری مانگا "برزرک" الهام می‌گیرد، او در اصل زیبایی‌شناختی بازی را «نوع خاصی از ظرافت، ظرافت و وقار» توصیف کرده است، او همچنین مضامینی را که طراحی بازی را هدایت می‌کرد، به این صورت توصیف کرد: «من سه دستورالعمل اصلی را در جای خود قرار دادم: خدایان و شوالیه‌ها در حول آنور لاندو، آشوب و شعله‌های شیطانی در محور Lost Izalith، و موضوع مرگ متمرکز در اطراف Gravelord Nito، به این مضامین، ما مفهوم ویژه اژدهای باستانی را اضافه کردیم که پیش از همه زندگی کرده‌اند و این اساس "دارک سولز" را تشکیل داد.
دارک سولز
207319#1
با اینکه تمرکز اصلی بازی‌های فاینال فانتزی بر روی سبک نقش‌آفرینی بوده ولی تاکنون این مجموعه در سبک‌های دیگری مثل نقش‌آفرینی تاکتیکی، نقش آفرینی اکشن، نقش آفرینی بر خط چندنفره گسترده، مسابقه‌ای، تیراندازی سوم شخص، مبارزه‌ای و سبک ریتمیک بازی عرضه کرده‌است. بیشتر بازی‌های فاینال فانتزی داستان‌ها و جهان‌های مستقلی از هم دارند ولی از مفاهیم و عناصر یکسانی بهره می‌برند. عناصری مثل درونمایه داستان‌ها، گیم پلی بازی‌ها و حتی اسم شخصیت‌ها و مکان‌ها جزو عناصری هستند که در بازی‌های فاینال فانتزی ثابت می‌ماند. داستان بازی‌های مجموعه متمرکز بر گروهی از قهرمان‌هایی هست که برای مقابله با یک ضدقهرمان قدرتمند تلاش می‌کنند. فاینال فانتزی هم موفقیت تجاری کسب کرده و هم مورد قبول منتقدین قرار گرفته‌است. این مجموعه که موفق‌ترین و محبوب‌ترین رسانه شرکت اسکوئر انیکس می‌باشد تاکنون بیش از ۱۳۰ میلیون نسخه فروش داشته و جزو پرفروش‌ترین مجموعه‌های بازی‌های ویدئویی در طول تاریخ می‌باشد. فاینال فانتزی به خاطر نوآوری‌ها، گرافیک بالا و موسیقی تحسین شده (که اغلب توسط نوبوو اوئماتسو ساخته شده‌است) شناخته می‌شود. همچنین سری بازی‌های فاینال فانتزی در خلق کردن ویژگی‌ها و فناوری‌های جدید در سبک نقش آفرینی تأثیر بسزایی داشته‌است و جزو پرنفوذترین مجموعه‌های این سبک شناخته می‌شود.
فاینال فانتزی
2039577#3
نمایش گوتزی لحن طعنه‌آمیزی دارد اما شیلر این نمایش را به حماسه‌ای نمادین با نگرشی اخلاقی آرمانی مبدل کرده است. گوتزی با این‌همه، از هردو زمینهٔ درام و کمدی بهره گرفته است؛ به شکلی که این و عنصر در کنار هم و به صورت مستقل پیش می‌روند. در حالی که شیلر، این دو را با هم درمی‌آمیزد و هرکدام نتیجهٔ دیگری می‌شوند. این تعامل عناصر دراماتیک و کمیکال، وابستگی متقابل آن‌ها و این واقعیت که آن‌ها به طور مساوی همسان شده‌اند، به اصل رمانتیک جهان‌گرایی تجسم می‌بخشد.
توران‌دخت (گوتزی)
5432064#2
به عقیدهٔ منتقد آمریکایی فرانک شِک، تاریک و شرور فارغ از کیفیت مطلوب فنی، به‌خاطر تواناییش در استفاده از تِم «احساس مسئولیت در قبال افراد خانواده» تا حد زیادی موفق است و مانند بهترین فیلم‌های ژانر وحشت، ترس‌های آن تا مدت‌ها با بیننده باقی می‌مانند. مایکل اوردونا در "لس آنجلس تایمز" عدم پیروی تاریک و شرور از قوانین روتین فیلم‌های ترسناک و موفقیت ایرلند و ابوت در به تصویر کشیدن یک رابطهٔ باورپذیر خواهر و برادری را از نقاط قوت فیلم دانسته‌است.
تاریک و شرور
543470#4
سینمای درایر، علی‌رغم پیوند تماتیکی که بین آن‌ها وجود دارد (مرکزیت شخصیت‌های زن، سرکوب روح و جسم، معجزه، ایمان و عشق)، از نظر سبکی، یکپارچه و واحد نیست. به سختی می‌توان، سبک یکسانی را برای همه فیلم‌های درایر تعیین کرد و آن را به عنوان یک کل واحد در نظر گرفت، چرا که هر کدام از فیلم‌های او، همچون پدیده‌ای کاملاً منفرد و مجزا به نظر می‌رسند. از نظر کارگردانی، «گرترود» ریتم کندی دارد و متکی بر میزانسن و نماهای بلند (۸۹ پلان سکانس) است در حالی که «مصائب ژاندارک» اساساً بر مبنای برش نماهای کوتاه ساخته شده (متشکل از ۱۴۹۹ نماست). به علاوه همان گونه که رابین وود نیز بر آن تأکید کرده، «مصائب ژاندارک» به دلیل کثرت زاویه‌های غیرعادی دوربین، در مقایسه با فیلم «کلام» (اردت)، پرزرق و برق و باروک وار به نظر می‌رسد. ژیل دلوز، فیلسوف و نظریه‌پرداز سینمایی نیز دربارهٔ سبک سینمایی درایر می‌نویسد: «در آثار درایر، به یاری نورپردازی استوار به تضاد رنگ‌های سیاه و سفید، مدام از فضای موجود (و حاضر) به فضای فرا طبیعی (معنوی) گذر می‌کنیم.» فیلم «گرترود» با اینکه از نظر سبک بصری به «اردت» بسیار نزدیک تر است تا «مصائب ژاندارک»، اما تفاوت‌های اساسی با «اردت» دارد. در «گرترود» برخلاف «اردت»، دیگر از حرکت‌های مداوم دوربین خبری نیست و بیشتر نماها ثابت اند و حتی تغییر زاویه دوربین هم دیده نمی‌شود. در ژاندارک، نماهای کلوزآپ، شخصیت‌ها را از تمامی عوامل محیطی ای که ممکن است توجه ما را منحرف سازند، جدا می‌سازد در حالی که در «اردت» و «گرترود»، پیوند ارگانیکی بین روحیات شخصیت‌ها و مکان پیرامون آن‌ها برقرار است و این ارتباط از طریق نماهای بلند (بدون قطع) و لانگ شات‌ها حاصل شده‌است.
کارل تئودور درایر
3519210#2
به‌طور کلی، تمامی این مجموعه فیلم‌های سینمایی و تلویزیونی را شوخی‌های مضحکی تشکیل می‌داد که طنز آن بر پایه شخصیت‌پردازی و شوخی‌های فیزیکی بود. همچون سایر فیلم‌های این سبک سینمایی، در اینجا هم شخصیت‌های اصلی عده‌ای انسان توسری‌خور و شکست‌خورده بودند که سعی داشتند توانایی‌های و قابلیت‌های خودشان را ثابت کنند و تعدادی بالادست و رئیسِ کلیشه‌ای سعی در منکوب‌کردن و فشار بر آنان داشتند. دنباله‌های ساخته‌شده برای فیلم اول، چندان طی سال‌های بعدی موردِ توجه منتقدان واقع نشد. فیلم اول در آمریگای شمالی، ۸۱/۲ میلیون دلار فروش داشت، اما ۶ فیلم بعدی در مجموع ۱۵۰ میلیون دلار فروخت. مشابهت‌های محتوایی و ساختاری بین این مجموعه فیلم و سری فیلم‌های بریتانیاییِ "ادامه بده" دیده شده است که در هر دو، از بازیگران دائمی و نیز شوخی‌های فیزیکی و طنزهای پیش‌پاافتاده و کنایه‌های جنسی استفاده شده است.
دانشکده پلیس (مجموعه‌فیلم)