اولین پادشاه پادوسبانیان چه نام داشت؟
5426659#0
پادوسپان یکم نخستین اسپهبد دودمان پادوسپانیان بود که این دولت را در منطقه رویان بنیان نهاد. او از ۴۰ تا ۷۵ هجری فرمانروایی نمود.
پادوسبان یکم
425089#7
علی‌رغم فهرست استنداران و اسپهبدانی که ظهیرالدین مرعشی ثبت کرده‌است، قدیمی‌ترین شواهدی که از وجود دودمان پادوسپانی وجود دارد، سکه‌های کشف شده از سال‌های ۵۰۲ تا ۵۰۴ هجری قمری (برابر ۱۱۰۸ تا ۱۱۱۱ میلادی) هستند که نشان می‌دهند شخصی به نام «ناصر الدوله شرف‌الدین نصر بن شهریوش» در رویان و کجور حکومت می‌کرد و تحت تبعیت سلطان محمد تپر از سلجوقیان بوده‌است. اما هیچ نامی از نصر بن شهریوش در تاریخ طبرستان نیامده و نخستین کسی که در منابع مکتوب شهریوش نامیده شده، چند سال بعد از این تاریخ در صحنه حاضر می‌شود.
پادوسبانیان
425089#0
پادوسپانیان که با نام‌های دیگری، نظیر آل بادوسپان و اُستنداران نیز نامیده شده ‌است، طولانی‌ترین حکومت تاریخ ایران و دومین حکومت طولانی تاریخ جهان می‌باشد. پادوسپانیان سلسله‌ای بودند که از ابتدا با عنوان اسپهبد، سپس از قرن پنجم تا دهم "اُستَندار" و بعدتر از اواخر قرن یازدهم میلادی تا قرن شانزدهم میلادی با نام "ملک" بر رویان و رستمدار حکومت می‌کردند.
پادوسبانیان
425089#5
پادوسپان پسر کوچک‌تر گیل گاوباره (حاکم وقت طبرستان و گیلان) بود. او از برادر بزرگ‌ترش، دابویه، که بعدتر جانشین گیل گاوباره در حکومت شد و نه سال پس از درگذشت یزدگرد و انقراض ساسانیان، در سال ۴۰ هجری پادوسپان به حکم پدر به رویان رفت و فرمانروای آن ناحیه شد. بدین ترتیب دودمان پادوسپانی در سال ۴۰ هجری آغاز شد و با مرگ پادوسپان در ۷۰ هجری، خورزاد یکم آن را ادامه داد.هرچند که رویان در دوره تسلط دابویگان (حاکمان از نسل دابویه)، عملاً تحت تسلط آن‌ها بوده‌است و آن خاندان بر رویان و زمین‌های جلگه‌ای طبرستان تا تمیشه تسلط داشتند. در زمان پادوسپان پور خورزاد آخرین اسپهبد دابویگان، به نام اسپهبد خورشید، درگذشت و اعراب نواحی جلگه‌ای طبرستان را فتح کردند. پس از آن، شهریار، در حالی که پدرش پادوسپان دوم هنوز در قید حیات بود، اسپهبد بعدی پادوسپانیان شد. در این دوره شهریار یکم به شورش طبرستان ملحق شده و در قتل‌عام عرب‌های ساکن طبرستان کمک کرد. پسر او، وندا امید، هم پس از رسیدن به اسپهبدی رویان، به سیاست‌های مقابله با خلافت ادامه داد، اما نهایتاً دین اسلام را پذیرفت و جانشین او عبدالله نام دارد. عبدالله از علوی‌ها که مخالف خلافت بودند، درخواست کمک برای قیامی جدید کرد و بدین ترتیب داعی کبیر را در تأسیس علویان طبرستان یاری داد. علی‌رغم درگیری‌های پیاپی علویان طبرستان با گروه‌های مخالف و نبردهای متعدد این دوره، اسپهبدان بعدی پادوسپانی (آفریدون، پادوسپان سوم، شهریار دوم، شهریار سوم و محمد یکم) توانستند قلمرو خود در مناطق کوهستانی رویان را حفظ کنند.
پادوسبانیان
425089#6
در سال ۳۳۳ هجری اولین حاکم پادوسپانی که لقب خود را به «استندار» تغییر داد، به حکومت رسید. نام استندار نخست دقیقاً مشخص نیست؛ اما او با وشمگیر (امیر زیاری) و الثائربالله (علوی شورشی) و همچنین شهریار دوم باوندی (اسپهبد باوندیان)، معاصر بود و در یکی از درگیری‌های این دوره توانست برای مدتی شهر آمل را تصرف کند و در این شهر سکه به نام خود ضرب کرد. پس از آن، زرین‌کمر یکم و باحرب استندار شدند که هر دو با آل بویه وصلت کردند و سرانجام در زمان اردشیر یکم بود که طغرل بیگ به طبرستان لشکر کشید، ولی به قلمرو پادوسپانیان خللی وارد نکرد. به همین ترتیب، نماور یکم و هزار اسپ یکم نیز بدون تعرض دیگر حاکمان همجوار حکومت یافتند. در دوره هزار اسپ یکم اسماعیلیان الموت به دست حسن صباح در جوار پادوسپانیان قدرت یافتند و هزار اسپ با خواهر کیا بزرگ امید (جانشین صباح) ازدواج کرد.
پادوسبانیان
5216113#0
داریوش پنتوس (به انگلیسی: Darius of Pontus؛ پادشاهی ۳۷–۳۷ / ۳۶ پیش از میلاد) پادشاهی با پیشینه ایرانی و یونانی مقدونی بود. او نخستین فرزند پادشاه فارناک دوم پنتوس و همسر سرمتی اش بود. او دو خواهر و برادر کوچکتر داشت: خواهری به نام دینامیس و یک برادر به نام ارشک. پدربزرگ و مادربزرگ‌های پدری وی مهرداد ششم پنتوس و لائودیس بودند.
داریوش پنتوس
425089#2
نام اولیهٔ این دودمان برگرفته از بنیان‌گذار و نخستین اسپهبد آن، پادوسپان پور گیل‌گاوباره، است. بنا بر افسانه، وقتی دابویه، برادر گیل گاوباره جای او بر تخت پادشاهی گیلان را گرفت، او برای حکومت به رویان آمد. ولی به املاها و اشکال مختلفی ثبت شده‌است؛ «پادوسپانیان»، «بادوسپانان»، «فاذوسفانیان»، «پاذوسپانیان»، «پادوسبانیان»، «آل پادوسپان» و غیره. این نام از کلمهٔ پهلوی «پات کوسپان» گرفته شده که خود مرکب از «پات کوس» به معنی سرزمین، و پسوند «پان» به معنی دارنده و نگاهبان است. تئوفیلاکتوس، مورخ بیزانسی قرن هفتم میلادی، آن را به «کلیماتارکس» (حاکم) ترجمه کرده‌است. در زمان ساسانیان گاهی ایرانشهر (ساسانیان) به چهار ناحیه و از روی چهار جهت اصلی، تقسیم می‌شد که در رأس هر کدام یک «پات‌کوسپان» یا «پاذوسپان» قرار داشته‌است. به گفتهٔ تووما آرتسرونی، مورخ ارمنی، فرستادگان خلیفه به ارمنستان را «پات گوسپان» می‌نامیدند. به گفتهٔ طبری، مورخ اسلامی، زمانی که مسلمانان به اصفهان حمله کردند، نام «مَلِکِ اصفهان» «فاذوسفان» بود؛ اما گویا فاذوسفان در اینجا عنوان بوده‌است نه نام، مانند کلمه «اُسْتَندار» که باز به همین مناسبت در طبری ذکر شده. به عقیدهٔ مارکوارت این شخص شاید فاذوسفانِ «نیمروز» بوده‌است. همچنین به این خاندان در دوره‌های پسین، نام «استنداران»، «آل استندار» و «ملکان رویان» و «ملکان رستمدار» نیز داده‌اند.
پادوسبانیان
5028942#0
پپن، یا پپن گوژپشت (فرانسوی: Pépin le Bossu، آلمانی: Pippin der Buckelige؛ حدود ۷۶۹ – ۸۱۱) یک شاهزادهٔ فرانک بود. او بزرگترین پسر شارلمانی و نجیب‌زاده هیمیلتروت بود. وی پس از تولد گوژپشت شد، که این رخداد منتهی به نامیده‌شدن وی توسط مورخین سده‌های میانهٔ آغازین به لقب «گوژپشت» شد. پس از این که شارلمانی مادرش را رد کرد و همسری دیگر – هیلدگارد – اختیار کرد، وی با دربار پدرش زندگی کرد. حدود ۷۸۱، برادر ناتنی پپن، کارولمان دوباره به‌نام «پپن ایتالیا» نام‌گذاری شد — گامی برای این که به شارلمانی علامت بدهند تا پپن بزرگتر را به دلایل مختلف از ارث محروم کنند. در ۷۹۲، پپن گوژپشت همراه با گروهی از اشراف و نجیب‌زادگان برجسته و پیشتاز فرانکی علیه پدرش شارلمانی شورید، اما پیش از آن که این نقشهٔ توطئه‌آمیز عملی بشود، آشکار شد و مورد توقیف قرار گرفت. شارلمانی به‌جای دادن حکم اعدام به او، حکمش را به تراشیدن فرق سر و تبعید شدن به صومعهٔ پروم تغییر داد. از تاریخ فوت وی در ۸۱۱، پپن موضوع آثار داستانی تاریخی متعددی بوده‌است.
پپن گوژپشت
5427998#0
استندار حسام‌الدوله اردشیر پور ناماور یا اردشیر دوم بیست و پنجمین فرمانروای دودمان پادوسپانیان بود که میان سال‌های ۶۴۰ تا ۶۴۳ هجری در رویان و گیلان حکومت داشت. حکومت کوتاه اردشیر همزمان با سربرآوردن دوبارهٔ باوندیان و تأسیس سومین شاخهٔ این خاندان توسط حسام‌الدوله اردشیر باوندی بود. دو اردشیر با یکدیگر متحد شده و امور طبرستان را منظم ساختند. بنا بر شواهدی که اولیاءالله آملی در کتابش ثبت کرده، اردشیر در گیلان تخت داشته و اسکندر، برادرش، اقلاً تا ۶۶۲ هجری در ناتل حکومت می‌کرد. همچنین اولیاءالله شعر زیر را در وصف اردشیر پادوسپانی ضبط کرده‌است:
اردشیر دوم پادوسپانی
5427627#0
استندار حسام‌الدوله اردشیر یکم شانزدهمین فرمانروای دودمان پادوسپانیان بود که میان سال‌های ۴۰۹ تا ۴۳۴ هجری در رویان حکومت داشت. او ۲۵ سال حکومت داشت و با حملهٔ طغرل به طبرستان و انقراض آل زیار معاصر بود، ولی حکومتی نسبتاً آرام و بی‌حاشیه داشت.
اردشیر یکم پادوسپانی