چه کشورهایی جزو مستعمرات انگلیس بودند؟
860518#3
راج بریتانیا تقریباً شامل تمام هند، پاکستان، میانمار و بنگلادش امروزی، به جز مناطقی چون گوآ و پوندیچری که مستعمرات دیگر ملت‌های اروپایی بودند، می‌شده‌است. این مناطق بسیار متنوع هستند و شامل کوه‌های هیمالیا، دشت‌های حاصلخیز سیلابی، جلگه سند و گنگ، یک خط ساحلی طولانی، جنگل‌های خشک استوایی، مناطق مرتفع و بیابان تار می‌شوند. علاوه بر اینها، در برهه‌های مختلف، شامل عدن (از ۱۸۵۸ تا ۱۹۳۷)، برمه سفلی (۱۸۵۸–۱۹۳۷)، برمه علیا (۱۸۵۸–۱۹۳۷)، سومالی لند (۱۸۸۴–۱۸۹۸) و سنگاپور (۱۸۵۸–۱۸۶۷) می‌شد. برمه از هند جدا شد و به‌طور مستقیم توسط تاج انگلیس از سال ۱۹۳۷ تا استقلال آن در ۱۹۴۸ اداره می‌شد. برمه از هند جدا شد و از سال ۱۹۳۷ تا زمان استقلالش در سال ۱۹۴۸، به عنوان مستعمره ای جداگانه توسط انگلیس اداره می‌شد. کشورهای ساحل آشتی خلیج فارس و دولت‌های مقیم خلیج فارس و ایالت‌های شاهزاده ای و همچنین استان‌های هند انگلیس تا سال ۱۹۴۷ جزو این حکومت بودند و از روپیه به عنوان واحد پول خود استفاده می‌کردند.
راج بریتانیا
329224#1
تا قبل از استقلال اندونزی، مستعمرات هلند در منطقه جنوب شرقی آسیا برای حدود ۳۰۰ سال با عنوان هند شرقی هلند شناخته می‌شدند؛ در حالی که مستعمرات اسپانیا در این منطقه با نام هند شرقی اسپانیا شهرت داشتند تا زمانی که این مناطق توسط آمریکا فتح شدند و فیلیپین استقلال یافت. هند شرقی همچنین ممکن است شامل مستعمرات سابق فرانسه در منطقه با نام هندوچین شود. سرزمین برونئی و سنگاپورو مستعمره سابق پرتغال تیمور شرقی هم جزو هند شرقی است. آن را نمی‌کند، اما هند شرقی شامل مستعمره سابق هلند گینه نو غربی (پاپوآی غربی) نمی‌شود که از لحاظ جغرافیایی بخشی از آسیا و اقیانوسیه در نظر گرفته می‌شود.
هند شرقی
429634#2
در نیمه دوم قرن بیستم و در راستای فرایند استعمار زدایی قدرت‌های اروپایی، بیشتر مستعمرات و مناطق تحت کنترل امپراتوری بریتانیا استقلال یافتند. این فرایند با بازگشت هنگ کنگ به چین در سال ۱۹۹۷ به پایان رسید. بسیاری از مستعمرات سابق امپراتوری پس از استقلال به عضویت اتحادیه کشورهای همسود بریتانیا درآمدند. شانزده کشور عضو این اتحادیه «قلمروهای همسود» نامیده می‌شوند که در آن‌ها ملکه الیزابت دوم ریاست دولت را به عهده دارد. چهارده سرزمین هنوز مستقیماً تحت حاکمیت دولت بریتانیا هستند که به آن‌ها «سرزمین‌های فرادریایی بریتانیا» گفته می‌شود.
امپراتوری بریتانیا
429634#76
۵۲ کشور مستقل که پیش از این مستعمره امپراتوری بریتانیا بودند پس از استقلال خود، داوطلبانه به عضویت سازمان کشورهای هم‌سود درآمدند که مجموع جمعیت این کشورها ۲٫۲ میلیارد نفر است. الیزابت دوم، ملکه انگلیس، به‌طور رسمی و مشروطه ملکه شانزده کشور مستقل است که از جمله آن‌ها می‌توان به کانادا، نیوزیلند، استرالیا و خود پادشاهی متحد اشاره کرد.
امپراتوری بریتانیا
5447707#0
کانادا در زمان جنگ داخلی آمریکا هنوز به عنوان یک کشور فدرال وجود نداشت. در عوض، آمریکای شمالی انگلیس را استان کانادا (بخش‌هایی از جنوب انتاریو و جنوب کبک) و مستعمرات جداگانه نیوفاندلند، نیوبرانزویک، جزیره پرنس ادوارد، نوا اسکوشیا، بریتیش کلمبیا، جزیره ونکوور و قلمرو سلطنتی سرزمین روپرت که توسط شرکت خلیج هادسون اداره می‌شد، تشکیل می‌دادند. انگلیس و مستعمرات آن در طول مدت جنگ رسماً بی‌طرف بودند. علی‌رغم این، تنش‌ها بین انگلیس و ایالات متحده به دلیل رخدادهایی مانند ماجرای ترنت و راه‌اندازی کنفدراسیون سی‌اس‌اس "آلاباما" از طرف انگلیس زیاد بود.
کانادا و جنگ داخلی آمریکا
429634#12
کارائیب در ابتدا سودمندترین مستعمره انگلستان بود، با این حال چند تلاش دولت لندن برای استعمار منطقه با شکست مواجه شده بود. نخستین تلاش برای استعمار گویان در سال ۱۶۰۴ تنها پس از دو سال متوقف شد. همچنین تلاش برای استعمار سنت لوسیا (۱۶۰۵) و گرنادا (۱۶۰۹) نیز چندان با موفقیت همراه نبود. با این حال، انگلستان پس از مدتی با موفقیت مستعمره‌نشین‌هایی در سنت کیتز (۱۶۲۴)، باربادوس (۱۶۲۷) و نویس (۱۶۲۸) ایجاد کرد. مدت کوتاهی بعد، در این مستعمرات به تقلید از تلاش پرتغال در برزیل، کشت قند آغاز شد که این مسئله به تعداد زیادی برده نیاز داشت. در ابتدا کشتی‌های هلندی برای فروش برده به انگلیسی‌ها و خرید قند از آنان با دولت لندن همکاری می‌کردند، اما پارلمان انگلستان در سال ۱۶۵۱ طرحی را تصویب کرد که تنها کشتی‌های انگلیسی اجازه ورود به مستعمرات را داشته باشند. این طرح، در نهایت به تیره شدن روابط انگلیس و هلند و درگیری نظامی میان دو کشور منجر شد. با این حال، این درگیری‌ها جای پای انگلستان در آمریکا را محکم‌تر کرد. در سال ۱۶۵۵، انگلستان جامایکا که در کنترل اسپانیا بود را فتح کرد و یازده سال بعد باهاما را نیز به مستعمرات خود افزود.
امپراتوری بریتانیا
3268191#1
در سال ۱۷۷۵ امپراتوری انگلستان، شامل ۲۰ قلمرو در نیمکره غربی و شمال اسپانیای نو می‌شد. این قلمروها عبارت بودند از: نیوفاندلند، روپرتزلند، نوا اسکوشیا، جزیره پرنس ادوارد، مستعمرات سیزده‌گانه (که با بریتانیا جنگیدند و در سال ۱۷۸۳ ملت پیشروی ایالات متحده شدند)، فلوریدای شرقی و غربی و استان کبک.
آمریکای شمالی بریتانیا
1406704#2
متصرفات اولیه اروپائیان در آنچه که امروز آمریکای شمالی و جنوبی خوانده می شود شامل مستعمرات اسپانیایی فلوریدا، نیومکزیکو، آمریکای میانه و کارائیب، مستعمرات انگلیسی ویرجینیا (به همراه انشعباش در اطلس شمالی، برمودا) و نیوانگلند، مستعمرات فرانسوی آکادیا، کانادا و هائیتی، مستعمره سوئدی سوئد نو، مستعمره هلندی هلند نو می شد. در قرن هجدهم دانمارک-نروژ مستعمره سابق خود در گرینلند را احیا کرد و در همین زمان امپراتوری روسیه برای خودش در آلاسکا جای پایی فراهم کرد. دانمارک-نروژ بعدها ادعاهای متعددی در مورد جزایر کارائیب مطرح کرد که شروعش به سالهای ۱۶۰۰ برمی گشت.
استعمار اروپا در آمریکا
3268191#3
مستعمراتی که پیش از امضای پیمان اورگن در سال ۱۸۴۶ وجود داشتند شامل:
آمریکای شمالی بریتانیا
5905163#2
استرالیا در سال ۱۷۸۸ و نیوزیلند در سال ۱۸۴۰ مستعمره بریتانیا شدند و به دنبال آن‌ها فیجی نیز در سال ۱۸۷۲ مستعمره شد. در واقع، بسیاری از جزایر اقیانوسی بخشی از امپراتوری بریتانیا شدند. علاوه بر بریتانیا، قدرت‌های اروپایی دیگری نیز که بر بخش‌های خاصی از اقیانوسیه کنترل داشتند. به عنوان مثال، کالدونیای جدید از سال ۱۸۵۳ متعلق به فرانسه بود، همان‌طور که پلی‌نزی فرانسه از سال ۱۸۸۹ به آن کشور تعلق گرفت. آلمان نیز مستعمراتی را در آنجا ترتیب داد (برای نمونه، گینه نو آلمان در سال ۱۸۸۴ و ساموآ در سال ۱۹۰۰).
تاریخ اقیانوسیه