حکومت امپراتوری بیزانس بر چه اساسی استوار بود؟
618976#8
مهمترین اصلاحات لئوی سوم در زمینهٔ موضوعات مذهبی به‌ویژه شمایل‌شکنی بود. او پس از تلاشِ به‌ظاهر موفقش در غسل تعمید دادن تمامی یهودیان و مونتانی‌های ساکن در بیزانس در ۷۲۲، قوانینی را نیز علیه پرستش تصاویر و شمایل‌های مذهبی در فاصلهٔ ۷۲۶ تا ۷۲۹ وضع نمود. به‌نظر می‌آید ممنوع ساختن عملی که تقریباً از آغاز مسیحیت تا آن زمان رواج داشت در اصل به‌منظور بهبود اخلاق اجتماعی صورت گرفت و بسیاری از اشراف‌زادگان و بخشی از روحانیون نیز از این کار لئوی سوم حمایت کردند.
لئون سوم (امپراتور بیزانس)
5798131#19
در اوایل قرن هشتم، تصور نمادین بیزانس (شمشیر بیزانس) به منبع اصلی درگیری بین قسمتهای شرقی و غربی کلیسا تبدیل شد. امپراتوری بیزانس به دلیل نقض ده فرمان، ایجاد و احترام به تصاویر مذهبی را ممنوع کردند. ادیان بزرگ دیگر در شرق مانند یهودیت و اسلام ممنوعیت‌های مشابهی داشتند. پاپ گرگوری سوم به شدت با این بدعت مخالفت کرد. ملکه جدید ایرنه امپراتریس روم شرقی که در کنار پاپ قرار داشت، خواستار تشکیل شورای جهانی شد. در سال ۷۸۷، شورای دوم نیقیه پیام او را به گرمی پذیرفتند. در پایان، ۳۰۰ اسقف، که توسط نمایندگان پاپ آدریان یکم رهبری می‌شدند آموزه‌های پاپ به نفع شمایل و نمادها را پذیرفتند.
تاریخ کلیسای کاتولیک
4779172#28
تاراج قسطنطنیه به عنوان یکی از پر سودترین تاراج‌های تاریخ ذکر شده‌است. اگرچه غارت کردن شهری که در مقابل فاتحان ایستادگی می‌کرد، از لحاظ اصول اخلاقی قرون وسطا قابل قبول بود، اما روشن است صلیبیون چیزی بیش از غارت و تاراج انجام دادند. آن‌ها برخلاف سوگند خود و تهدید تکفیر کلیسا، بی‌شرمانه و حساب شده پرستشگاه‌های مسیحی بیزانس را مورد تجاوز قرار دادند و هرچه که به دستانشان می‌رسید را نابود می‌کردند. وقتی پاپ اینوست سوم از رفتار صلیبیون مطلع شد، دچار شرم و خجالت شد و قویاً آن‌ها را سرزنش کرد. در دولت بیزاس، امپراتور یگانه و یکه‌سالار بود، و قدرتش را از منشأ الهی دریافت می‌کرد. سنا دارای اختیارات سیاسی و قانونی بود، ولی این اختیارات به یک شورای افتخاری با اعضایی تشریفاتی محدود شد. با پایان سدهٔ هشتم میلادی، یک دولت مدنی متمرکز در دربار، به‌عنوان بخشی از یک قدرت متمرکز وسیع، در پایتخت شکل گرفت. یک دولت مدنی متمرکز در دادگاه به عنوان بخشی از تثبیت در مقیاس بزرگ از قدرت در پایتخت تشکیل شد. مهم‌ترین اصلاحات اداری، که احتمالاً در میانهٔ سدهٔ هفتم میلادی آغاز شد، ایجاد تِم‌ها بود، که در آن، کلیهٔ اختیارات اداری و نظامی یک ناحیه، توسط یک نفر به‌نام "استراتیگوس" انجام می‌شد. با وجود استفادهٔ گه‌گاهی از اصطلاح تحقیرآمیز «بیزانس» و «بیزانسیم»، دیوان‌سالاری بیزانس قابلیت متمایزی برای بازسازی خویش در تطابق با موقعیت امپراتوری داشت. مقامات در ترتیب‌های سخت‌گیرانه‌ای در اطراف امپراتور نظم داده شده‌بودند، و از خواست شاهنشاهی برای صفوف خود غافل شدند. مشاغل واقعیِ اداری نیز وجود داشت، ولی قدرت به اشخاص واگذار می‌شد، نه دفترها.
امپراتوری بیزانس
4839382#1
وضع امپراتوری، خواه به سبب تهدید بربرها، خواه به علت شورش‌ها و توطئه‌هائی که در واقع بلای حقیقی امپراتوری شرق بود، تعریفی نداشت. لئون اول عده‌ای را به مقابلهٔ واندال‌ها فرستاد ولی این تلاش خود نتیجه‌ای نگرفت. زنون خود را از شر حملات استروگوت‌ها رهانید، به این ترتیب که به آنها توصیه کرد به ایتالیا هجوم ببرند. عده‌ای از امپراتوران این سلسله به این مناسبت که هنر نظامی و قدرتی نداشتند درصدد بودند که از راه دیپلماسی و توسل به حیله مقام خود را حفظ کنند بر این مخاطرات، منازعات مذهبی نیز افزوده شده بود و در همین زمان بدعت‌هائی به رهبری نستوریوس و اوتی‌کس ظاهر شد و امپراتوران هم در مباحثات فلسفی و الهی شرکت می‌جستند و رقبا و مخالفان خود را به شدت تنبیه می‌کردند و همین مطلب گاهی جنگ‌های داخلی شدیدی را به وجود می‌آورد. مردم قسطنطنیه هم به این منازعات خو گرفته بودند و همچنانکه در رم، در دورهٔ بت‌پرستی و شرک رومی‌ها معمول بود، توجه و علاقه زبادی به بازی‌های سیرک، که در آن مسابقه‌های ارابه جانشین جنگ گلادیاتورها شده بود، نشان می‌دادند. آخرین زمامدار این سلسله، آناستاسیوس یکم که مردی با تدبیر ولی فاقد قدرت و نیروی کار بود، می‌باشد. این امپراتور در سال ۵۱۸ درگذشت.
امپراتوری بیزانس تحت خاندان لئونی
5518349#2
قانون اساسی با آزادسازی شهروندان امپراتوری، امید به نوسازی نهادهای دولت و حل‌وفصل تنش‌های میان جامعه می‌داد.
سرنگونی امپراتوری عثمانی
5819865#0
ارتش بیزانس اولین ارگان نظامی نیروهای مسلح بیزانس بود که در کنار نیروی دریایی بیزانس خدمت می‌کرد. این ارتش که ادامهٔ ارتش روم شرقی بود، از نظم و انضباط، قدرت استراتژیک و سازماندهی مشابهی برخوردار بود. این ارتش در بیشتر قرون وسطی یکی از تأثیرگذارترین ارتش‌های اوراسیای غربی بود. با گذشت زمان، جایگاه سواره نظام در ارتش بیزانس برجسته‌تر شد زیرا سیستم لژیون در اوایل قرن هفتم برچیده شد. در اصلاحات بعدی، برخی از تأثیرات ژرمن و آسیا - نیروهایی که زمانی رقیب و دشمن بیزانس محسوب می‌شدند تبدیل به منبعی برای یگان‌های مزدور شدند. هون‌ها، کومن‌ها، آلان‌ها و (پس از نبرد ملازگرد) ترک‌ها، به تقاضای بیزانس به شیوه سواره سبک به مزدوری می‌پرداختند. پس‌ازآنکه ارتش بیزانس استراتژی‌اش را برپایهٔ استفاده از نیروهای شبه نظامی متمرکز کرد، پیاده‌نظام‌های سنگین نیز از مزدوران فرانکی و بعداً وارنگی به خدمت گرفته می‌شدند.
ارتش بیزانس
4779172#29
در سده‌های هشتم و نهم میلادی، خدمات اجتماعی واضح‌ترین راه را برای وضعیت اشرافی تشکیل داد؛ ولی با شروع سدهٔ نهم، اشرافیت مدنی رقیب حکومت اشراف بود.
امپراتوری بیزانس
4779172#4
بنابراین، اگرچه دولت روم تداوم یافت و سنت‌های آن حفظ شدند، اما تاریخ‌نگاران این امپراتوری را از روم باستان متمایز می‌دانند، زیرا امپراتوری بیزانس در قسطنطنیه (معرب کُنستانتینپُل) مرکزیت داشت و دارای فرهنگ یونانی بود و کلیسای ارتدکس شرقی نماد بارز آن بود.
امپراتوری بیزانس
4779172#20
در سال ۲۹۳ م، امپراتور دیوکلسین سامانهٔ اداری تازه‌ای (حکومت چهارنفره) ایجاد نمود تا امنیت همهٔ مناطق در معرض خطر امپراتوری‌اش را تأمین نماید. او امپراتوری را میان خود و ماکسیمیان تقسیم نمود و لقب ("آگوستوس") را برای این سمت انتخاب کرد و برای هر کدام از امپراتورها نیز یک دستیار جوان برگزید تا در انجام وظایفش سهیم شوند و به آنان لقب "سزار" داد؛ با کنار رفتن اگوستوس‌ها، سزارها جانشین آنان می‌شدند. سرانجام سامانهٔ حکومت چهارنفره، تنها پس از گذشت چند سال از میان رفت و در ۳۱۳ م، کنستانتین یکم به عنوان تنها آگوستوس روم، هر دو بخش امپراتوری را متحد ساخت.
امپراتوری بیزانس
1485958#49
ساختار دولت مرکزی اشکانی، به «نجیب‌زادگان محلی» و «بزرگان طایفه‌ای» وابسته بود و حکومت‌های خودگردانی محلی برپایهٔ «اشرافیت‌سالاری» و «منافع قبیله‌ای» را در دل خود داشت. اردشیر دریافته بود که پیگیری و به سرانجام رسانیدن سیاست یورش و الحاق گری، بدون پایاسازی و تثبیت قدرت در قلمرواش ناممکن خواهد بود؛ وز همین روی تنها با زدودن حاکمان محلی و برپای‌سازی قدرتی مرکزی با نظامِ دیوان‌سالاریِ سازمان‌یافته می‌توانست توازن نظامی در وضع موجود و ساختار سرزمینی را دگرگون سازد. اگرچه حکومت ساسانیان در روزهای نخست خود هیچ تفاوتی با دوران پایانی اشکانیان نداشت، اما همان‌طور که گفته آمد، از ویژگی‌های برجستهٔ دوران ساسانی، وجود گرایشی فزاینده به سوی تمرکز قدرت در ایران از همان روزهای نخست برآمدن ساسانیان بوده‌است. در آغاز کار ساسانیان، ایران از اتحادیه‌ای از پادشاهی‌ها و بزرگزادگان زمین‌دار (تیول‌داران) تشکیل می‌شد که هرکدام به اندازه‌های گوناگون، درجه‌ای از استقلال از دولت مرکزی می‌داشتند و از راه‌های مختلف با آن در پیوند اقتصادی می‌بودند. به بیانی دیگر، در فلات ایران گونه‌ای جامعهٔ فئودالی زیر حاکمیت ملاکان بزرگ برپای می‌بود در حالی که در دشت‌های میان‌رودان بیشتر فرهنگ شهرنشینی و شهرهای کاروانی صورت اجتماع می‌بود.
اردشیر بابکان