از فیروز مشرقی چه آثاری برجای مانده است؟
261817#1
دیوان شمس مشرقی تنها اثر باقی مانده از وی است که نسخه خطی آن در کتابخانه بریتانیا در لندن به شمارۀ 3313.Or, 195-66.pp نگهداری می شود که شامل ۲۶۰ غزل (شامل ۸ ملمع)، یک قصیده، یک ترکیب بند، ۲ ترجیع بند، ۱۴ قطعه، ۶۲ رباعی و ۱۱ تک بیت است و تاریخ کتابت آن ۹۵۳ هجری می‌باشد. این اثر با کوشش و تحقیق و بررسی دکتر سید ابوطالب میر عابدینی در سال ۱۳۸۳توسط مرکز بازشناسی اسلام و ایران و «انتشارات باز» انتشار یافته است.
شمس مشرقی
5612750#2
بسیاری از آثار فیروز منتشر نشده‌اند، قدمت بسیاری از آن‌ها به اواخر دههٔ ۱۹۴۰(۱۳۲۰ خورشیدی)، ۱۹۵۰(۱۳۳۰ خورشیدی) و اوایل دههٔ ۱۹۶۰ میلادی بازمی‌گردد. آهنگسازی اغلب آن‌ها را برادران رحبانی انجام داده‌اند (آن‌ها آهنگ‌های جدیدی که منتشر نشد را ساختند، اما آهنگ‌های قدیمی‌تر را حلیم الرومی ساخته‌است). همچنین، آهنگ یکی از آلبوم‌های فیروز توسط موسیقیدان مصری، ریاض سنباطی (که با ام‌کلثوم کار می‌کرد) در دهه ۱۹۸۰ ساخته شده و هنوز منتشر نشده‌است. همچنین گمان می‌رود که پانزده آهنگ منتشر نشده وجود دارد که توسط فیلمون وهبی ساخته شده‌است.
ترانه‌شناسی فیروز
1570519#1
آثار تاریخی :پل قدیم فیروزی یکی از پل‌های ناشناخته‌ و در حال تخریب روستای فیروزی مرودشت است که در سال ۸۸ به ثبت آثار ملی رسیده، با این وجود باستان‌شناسان معتقدند که ثبت نتوانسته به این اثر تاریخی کمکی کند و پل فیروزی نیاز به مدت طولانی ندارد تا به زباله‌دانی تاریخی بپوندد. از پل قدیم فیروزی چیزی جز تلی خاک و پیکری نیمه شده باقی نمانده‌است.
فیروزی (مرودشت)
23607#0
فیروز مشرقی شاعر قرن سوم ق و از نخستین شاعران پارسی گوی، در ایام عمرو لیث صفاری (۲۶۵–۲۸۷)، و یکی از شش تن شاعری که از دوره طاهریان و صفاریان، نامی از آنان برجای مانده است. هدایت او را از مردم «مشرق» دانسته که به گفته او، محله ای بوده است در یمن، همچنین او را معاصر حنظلة بادغیسی و خواجه محمود ورّاق هروی دانسته و گفته است که در زمانه خود به استادی معروف بوده است. اوحدی بلیانی و شبلی نعمانی اصل او را از یمن دانسته اند، و ریپکا او را معاصر ابوسلیک گرگانی دانسته است . هدایت مرگ او را به سال ۲۸۳ ق نوشته است. عوفی می گوید که او دورکننده «غثّ و فساد» از سخن فارسی است. از شعرش تنها نه بیت در دست داریم، سه پاره شعر دوبیتی و سه تک بیت.
فیروز مشرقی
671148#0
مجموعه تپه‌های فیروزی مربوط به سده‌های ۶ و ۷ ه‍.ق است و در شهرستان شیراز، بخش زرقان، دهستان بند امیر، روبروی روستای فیروزی واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۲۰۹۹۹ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
مجموعه تپه‌های فیروزی
2052412#11
در دهستان فیشور آثار گوناگونی از دوران مختلف گذشته برجای مانده‌است، از جمله این آثار می‌توان قلعه قلات که ثبت شده میراث فرهنگی است و قلعه کهنه که به جز مخروبه‌ای از آن بیش باقی نمانده‌است، و همچنین از آثار مهم فیشور خانقاه و مقبره شیخ ابودلف محمد می‌باشد که چنان پر آوازه بوده که ابن بطوطه برای زیارت و دیدار وی در سال ۷۱۵ هجری بار سفر بسته و وی را در خنج بال ملاقات می‌کند. (سفرنامه ابن بطوطه) و قدیمی‌ترین آثار بجامانده از دوران کهن باید از قلعه عبدالقادری نام برد، که از آثارهای به جا ماندهٔ از دوران قدیم است که تا امروز باقی‌مانده‌است؛ که خود شاهدی برقدمت این روستا می‌باشد، این أثر در چند سال اخیر توسط دولت مرمت شده‌است. قابل ذکر است که کتاب تاریخی فارسنامه ناصری نام فیشور را پشور ثبت کرده‌است.
دهستان فیشور
669801#0
محوطه فیروزیه مربوط به دوره هخامنشی - دوره اشکانیان است و در شهرستان اسفراین، بخش مرکزی، دهستان دامنکوه، ۲ کیلومتری جنوب روستای فیروزیه واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۱۹۹۸۳ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
محوطه فیروزیه
2169#26
بیشتر آثار تاریخی بجا مانده مربوط به دورهٔ اسلامی است. آثاری از تمامی دوره‌های تاریخی پس از اسلام بجا مانده‌است اما به ویژه آثار دو دوره باشکوه از تاریخ اصفهان یعنی دورهٔ سلجوقی و دورهٔ صفوی برجستگی ویژه‌ای دارد، که هر کدام دارای ویژگی‌ها و سبک معماری یگانه خود است.
اصفهان
673198#0
تپه حاجی فیروز مربوط به ۵۵۰۰ قبل از میلاد است و در شهرستان نقده، بخش محمدیار، دهستان حسنلو، واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۲۲۹۰۸ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده‌است. ظرف شراب متعلق به حدود ۴٬۵۰۰ سال پیش از میلاد در تپه حسلنو نقده به عنوان نخستین وسیله شراب سازی موجود در دوران نوسنگی کشف گردید. از مهمترین آثار این تپه باستانی جام طلای حسنلو می‌باشد که از آثار باستانی ارزشمند ایران است.
تپه حاجی فیروز
673198#1
تپه حاجی فیروز محوطهٔ کلیدی دوران نوسنگی در درهٔ اوشنو-سولدوز است که با در میانرودان همزمان بوده‌است. مانند دیگر محوطه‌های معاصر در ایران، حاجی فیروز روستایی کوچک با خانه‌های تک‌خانواده‌ای (خانوادهٔ هسته‌ای) بوده‌است و ساکنان آن مردگانشان را در زیر کف همان خانه‌ها دفن می‌کرده‌اند. در کل ۱۸ بنای چهارضلعی، هر یک به مساحت بین ۲۷ تا ۳۸ مترمربع، در حاجی فیروز یافت شده‌است. تیغه‌ای کوتاه این خانه‌ها را به دو بخش تقسیم می‌کرده که یکی (که جزئیات تمیزتر و تزئینات داشته) برای زندگی و دیگری برای کار و فعالیت به کار می‌رفته‌است. دیوارها از خشت‌های نامنظم به ضخامت ۴۰ سانتی‌متر ساخته شده‌اند و در ضلع شرقی ساختمان‌ها (جهت وزش بادِ غالب)، دیواره‌ای کوتاه و بدون سقف قرار دارد. جهت درهای ورودی نیز برای دوری از باد غربی به سمت شرق بوده‌است. سقف بناهای حاجی فیروز احتمالاً مسطح و از لایه‌های نی و گل بر روی تیرهای چوبی کوچک بوده‌است.
تپه حاجی فیروز