لیستریا مونوسیتوژنز پس از ایجاد بیماری چه علائمی را ایجاد میکند؟
32836#1
لیستریا منوسیتوژنز عامل بیماری لیستریوز است که از بیماری‌های مشترک انسان و حیوان می‌باشد. در بزرگسالان غیر باردار، مننژیت اولیه، انسفالیت، یا سپتی سمی ایجاد می‌کند. بیماران مسن تر یا افرادی که مستعد هستند و ایمنی سلولی آن‌ها پایین است، مانند گیرندگان پیوند اعضاء، مبتلایان به لنفوم و ایدز افرادی هستند که مشخصاً مستعد بیماری هستند. تمایل لیستریا مونوسیتوژنز به سیستم عصبی مرکزی منجر به بیماری حاد می‌شود که معمولاً میزان کشندگی آن بالاست بنحوی که در موارد اپیدمیک عفونت مواد غذایی میزان مرگ و میر ۴۰–۳۰ درصد و در افراد مستعد تا ۷۵ درصد هم گزارش شده‌است [۱]. و در بین افرادی که از بیماری بهبود یافته‌اند، علایم نورولوژیک باقی می‌گذارد. بارداری خطر ابتلا به لیستریوز را افزایش می‌دهد. لیستریا مونوسیتوژنز در زنان باردار معمولاً باعث بیماری باکتریمی مشابه آنفلوآنزا می‌شود که اگر درمان نشود، می‌تواند به التهاب جفت یا پرده آمنیوتیک و عفونت جنین و در نهایت سقط، به دنیا آمدن نوزاد مرده یا تولد زودهنگام منجر شود، چرا که این باکتری قادر به عبور از جفت است [۱۷]. در عفونت لیستریوزیس در زنان باردار معمولاً هیچ علامت مشخصی وجود ندارد یا فقط سابقه‌ای از بیماری شبه آنفلوآنزا و خود محدود شونده در مدت سه‌ماهه آخر بارداری وجود دارد. اما علایمی همچون تیره شدن مایع آمنیوتیک، دردکمر، تب و لرز، زایمان زودرس و التهاب کلیه و لگن می‌تواند از نشانه‌های لیستریازیس باشد. بیش از ۹۵ درصد موراد جدا شده از موراد تک گیر و همه گیر لیستریوز انسانی به سروتیپ‌های 1.2a، 1.2b، 1.2c و 4b اختصاص دارد [۳، ۴، ۶، ۱۳].
لیستریا
3786624#0
باکتری لیستریا مونوسیتوژنز گونه‌ای از باکتری‌های بیماری‌زاست که موجب عفونت لیستریوسیس می‌گردد. این باکتری بی‌هوازی اختیاری است و قادر به زنده ماندن در حضور و نبودن اکسیژن است و به عنوان عامل ایجاد کننده ی طیف وسیعی از بیماری ها در انسان و حیوانات می باشد. تظاهرات لیستریوزیس شامل سپتیسمی، مننگوانسفالیت ( التهاب مغز و پرده‌های مغزی)، زایمان زودرس و سقط جنین در انسان ها، به ویژه در افرادی از جمله زنان باردار، افراد دارای نقص سیستم ایمنی، جنین، نوزادان و افراد مسن می باشد. این باکتری می‌تواند درون سلول‌های میزبان رشد کرده و تولیدمثل کند و یکی از بدترین عوامل بیماریزای ناشی از عفونت مواد غذایی است. ۲۰ تا ۳۰ درصد از عفونت غذایی ناشی از لیستریوسیس در افرادی که در معرض خطر بالایی قرار دارند کشنده است. این باکتری توانایی زنده ماندن در یخچال و دمای ۴ درجه سانتی گراد و PH کم و نمک بالا را دارد.
لیستریا مونوسیتوژنز
3786633#0
لیستریوسیس عفونتی باکتریایی است که اغلب توسط باکتری لیستریا مونوسیتوژنز ("Listeria" "monocytogenes") ایجاد می‌گردد. گرچه در موقعیت‌های معینی باکتری L". ivanovii و L. grayi" به عنوان عامل آن گزارش شده‌اند. این عفونت می‌تواند بیماری‌های شدیدی از جمله سپتیسمی و عفونت‌های دستگاه عصبی مرکزی (مننژیت، مننگوانسفالیت، آبسه مغزی، سربریتیس) ایجاد کند. ورود باکتری به خون و ایجاد بیماری و عفونت حاد معمولاً در افرادی رخ می‌دهد که دچار مشکل یا نقص دستگاه ایمنی هستند. افرادی که در سنین حساس قرار دارند مثل جنین‌ها، نوزادان و سالمندان بیشتر در معرض خطر این عفونت هستند. این عفونت می‌تواند باعث ایجاد مشکلات دائمی تا آخر عمر فرد بیمار و حتی موجب مرگ بیمار شود. این بیماری در زنان باردار می‌تواند باعث سقط جنین یا زایمان زودرس شود. این عفونت همچنین می‌تواند باعث التهاب معدی‌روده‌ای خفیف و تب شود.
لیستریوسیس
2398089#2
سردرد، تهوع، راه رفتن نامتعادل، تحریک‌پذیری، گیجی و تاری دید از علائم ابتدائی شایع هستند. روش تشخیص قطعی عامل بیماری‌زا، انجام پونکسیون نخاع (Lumber puncture) است. بیماری خطر مرگ و میر و عوارض قابل توجهی دارد. مرگ و میر این بیماری در افراد درمان نشده بالا و در بیماران درمان شده نیز ممکن است. بسیاری از بیماران پس از بهبود، امکان نقص‌های نورولوژیک متوسط تا شدید مانند تشنجهای مکرر، هیدروسفالی، سربلیت، فلج عصب هفتم، کری حسی عصبی و غیره دارند.
مننگوانسفالیت
3786624#3
پس از خوردن غذاهای آلوده مانند پنیر و سبزیجات از طریق دستگاه گوارش وارد بدن انسان می شود. این باکتری دارای پروتئین های ادهیژن (adhesion) (مانند پروتئین های فلاژلین) می باشد که موجب اتصال باکتری به سلول میزبان می شود. پس از اتصال وارد سلول های اپی تلیال شده و در داخل یک فاگولیزوزوم محصور می شود. سپس توسط آنزیمی که دارد غشای فاگولیزوزوم را لیز کرده و به داخل سیتوپلاسم سلول اپی تلیال رفته و در آنجا شروع به تکثیر می کند. تکثیر زیاد باکتری در سلول موجب ایجاد برآمدگی های به نام فیلوپود در سلول شده و سلول های مجاور، ماکروفاژها و هپاتوسیت ها آن را هضم کرده و مجددا لیستریا آزاد شده و این سیکل ادامه پیدا می کند.
لیستریا مونوسیتوژنز
234430#22
اگرچه، پاتوژن‌های عامل مسمومیت غذایی می‌توانند در کاهوهای انبارشده، زنده بمانند، ولی تمایل دارند در طول دورهٔ انبار، تعداد خود را کاهش دهند. تنها استثنا در این مورد باکتری لیستریا مونوسیتوژنز، عامل بیماری لیستریوسیس است که در طول دوره ذخیره‌سازی دوبرابر می‌شود. در یک تحقیق که در سال ۲۰۰۸ انجام شد، برخلاف تعداد بالایی از باکتری‌هایی که بر روی کاهوی آماده خوردن، موجود است، هیچ بیماری‌ای از طریق لیستریوسیس شیوع نمی‌یابد. محققان بر این باورند که عمر کم محصول سبب این کار می‌شود. میکروفلورهای موجود و خواص و ویژگی‌های داخل کاهو هستند که سبب می‌شوند این باکتری در انتقال بیماری لیستریوسیس ناموفق باشد.
کاهو
2692644#1
در زمان تولد و دوره نوزادی طبیعی هستند. معمولاً در زیر ۱ سالگی با علائم عقب ماندگی ذهنی، سر کوچک، آتروفی عصب بینایی، دژنرسانس شبکیه، رنگ قهوه‌ای ماکولا، تشنج، کاهش تونوس عضلانی، عدم تعادل و میوکلونوس تظاهر می‌کند که در کمتر از ۱۰ سالگی منجر به مرگ بیمار می‌شود.
لیپوفوشینوز سروئید نورونی
1252809#3
مننگوکوکسمی (عفونت خون)، بیماری دیگری است که توسط مننگوکوک ایجاد می‌شود. ویژگی این بیماری، ایجاد راش‌های قرمز (لکه‌های خونریزی زیر پوستی) است که با فشار تغییر رنگ نمی‌دهند. بیماری بسیار مهلک است و ۵۰٪ از بیماران تنها چندساعت پس از شروع علائم، خواهند مرد. سایر عوارض عبارتند از: سندرم واترهاوس- فریدریشسن (خونریزی دوطرفه غدد فوق کلیوی به دلیل مننگوکوکسمی برق آسا) و انعقاد درون عروقی منتشر
نایسریا مننژیتیدیس
5881919#3
مونوسیتوز اغلب در طول التهاب مزمن رخ می‌دهد. بیماری‌هایی که چنین حالت التهابی مزمنی ایجاد می‌کنند: بیماری‌های خود ایمنی و واسکولیت: لوپوس اریتماتوز سیستمیک، آرتریت روماتوئید و بیماری التهابی روده. در طی این مراحل التهاب شدید، مونوسیتوز می‌تواند به بافت‌ها آسیب برساند، زیرا فعال شدن پاسخ ایمنی را افزایش می‌دهد و از فروکش التهاب جلوگیری می‌کند که در مواردی که سپسیس رخ می‌دهد، دیده می‌شود.
مونوسیتوز
1261011#2
علت این امر، درگیری غدد لنفاوی روده‌ای (لنفادنیت مزانتریک) است. در موارد نادر ممکن است ضایعات پوستی (اریتما نودوزوم) و نشانگان رایتر و حتی گسترش باکتری به خون (عفونت خونی) ایجاد شود. بیماری ۵ تا ۱۰ روز پس از بلعیده شدن باکتری (از راه گوارش) شروع می‌شود و پس از ۱ تا ۳ هفته (بدون درمان) فروکش می‌نماید. در برخی از موارد مانند بیماران دچار سرکوب دستگاه ایمنی ممکن است نیاز به درمان با آنتی بیوتیکهایی مانند آمپی‌سیلین، آمینوگلوکوزیدها، تتراسایکیلین، کلرامفنیکل و سفالوسپورین‌ها باشد. نشانگان تب ایزومی که به تازگی توصیف شده‌است مرتبط با یرسینیا سودوتوبرکلوزیس است.
یرسینیا سودوتوبرکلوزیس