نمایشنامه اتللو در چه سالی برای اولین بار به نمایش درآمد؟
4558780#2
نمایشنامه‌های بسیاری بر روی صحنه تئاتر ملی کتابخانه در حلب اجرا شده‌است و هنرمندان بزرگی آن را ارائه داده‌اند، متون این نمایشنامه‌ها را تعدادی از نویسندگان از حلب و سایر شهرستانهای سوریه به رشته تحریر درآورده‌اند. از اوائل دهه ۱۹۴۰ ده‌ها نمایشنامه در تئاتر ملی انجام شده‌است و اولین تئاتر اجرا شده در آن نمایشنامه «اتللو» است.
کتابخانه ملی حلب
175290#4
به پیشنهاد ریکوردی و موافقت وردی، بوئیتو در سال ۱۸۸۰ بر روی تألیف تازه‌ای از اپرای "سیمونه بوکانرا" کار کرد وردی هم در نت‌نگاشت آن اصلاح‌هایی انجام داد که اجرای آن در سال ۱۸۸۱ پیروزی چشمگیری بود. با این وجود وردی شتابی برای ساخت اتللو نشان نداد. وی سرانجام در ۱۸۸۶ اعلام کرد که اگر همه‌چیز به خوبی پیش رود اپرای تازه‌اش به اجرا درخواهد آمد. در ژانویه ۱۸۸۷ تمرین‌ها با شدت در لا اسکالا انجام گرفت. اما وردی برای خود این حق را محفوظ داشت که اگر از نتیجه کارش راضی نباشد، بتواند حتی در آخرین دقیقه از اجرای اتللو جلوگیری کند. وردی در واقع از نتیجه کار نگران بود چرا که ۱۵ سال از نخستین اجرای آئیدا و ۱۳ سال از نخستین اجرای رکوئیم در میلان گذشته بود و اپرای جدید سکوت چند ساله او را می‌شکست. نگرانی وردی بی‌مورد بود. در روز اجرا لا اسکالا از جمعیت پر شد و پس از پایان اجرا مردم کالسکه وردی را تا هتل محل اقامتش همراهی کردند.
جوزپه وردی
25901#3
این نمایشنامه برای اولین بار در ۱۵ دسامبر ۱۹۴۹ در تئاتر ابرتو، به کارگردانی پل اوتلی روی صحنه رفت.
عادل‌ها
5763281#7
اتللو برای اولین بار در ۱۹۷۵ در ایالات متحده توسط صنایع گابریل راه اندازی شد و در آنجا نیز از موفقیت تجاری برخوردار بود. گفته می‌شود فروش از مرز ۶۰۰ میلیون دلار فراتر رفته‌است. بیش از ۴۰ میلیون بازی کلاسیک در بیش از ۱۰۰ کشور مختلف فروخته شده‌است.
رورسی
3835632#0
اتلو نمایشی است که اورسن ولز به سال ۱۹۵۱ از روی نمایشنامه‌ای به همین نام از ویلیام شکسپیر کارگردانی کرد و به نمایش درآورد و در آن بازی هم کرد. این نخستین بار بود که ولز در نمایشی در لندن روی صحنه می‌رفت.
اتلو (نمایش اورسن ولز)
3447722#0
اتلو () یک فیلم صامت ایتالیایی به کارگردانی ماریو کازرینی بر اساس اپرایی در ۱۸۸۷ میلادی به همین نام اثر جوزپه وردی، هر دو بر پایهٔ نمایشنامه "اتلو" شاهکار ویلیام شکسپیر است که در ۳۰ اکتبر سال ۱۹۰۶ میلادی به نمایش درآمد. در این فیلم ماریا کازرینی در مقابل همسرش ماریو کازرینی به ایفای نقش پرداخت. اعتقاد بر این است که این اثر، اولین فیلم اقتباسی از نمایشنامه "اتلو" اثر ویلیام شکسپیر می‌باشد.
اتلو (فیلم ۱۹۰۶)
5763281#5
هاسگاوا در مارس ۱۹۷۳ انجمن اتللو ژاپن را تأسیس کرد و اولین مسابقات قهرمانی ملی اتللو را در ۴ آوریل ۱۹۷۳ در ژاپن برگزار کرد.
رورسی
17122#0
اُتِلو یا اُتِللو با عنوان کامل تراژدی اُتِلو، مغربی ونیز است، نمایش‌نامه‌ای تراژیک اثر ویلیام شکسپیر است که احتمالا در سال ۱۶۰۳ میلادی نوشته شده است. این تراژدی، در دورهٔ جنگ عثمانی و ونیز (۱۵۷۰ تا ۱۵۷۳) بر سر کنترل جزیرهٔ قبرس می‌گذرد. این جزیره از سال ۱۴۸۹ به تصرف جمهوری ونیز درآمده بود. عثمانیان پس از محاصرهٔ طولانی شهر بندری فاماگوستا، در سال ۱۵۷۱ این شهر را تصرف کردند. این نمایش‌نامه حول محور دو شخصیت اصلی، اُتِلو و یاگو، روایت می‌شود. اُتِلو یک فرماندهٔ نظامی مغربی در ارتش ونیز است که در نبرد دفاع از قبرس در مقابل ترک‌های عثمانی شرکت داشته است. او به‌تازگی و برخلاف میل پدرش، با دزدمونا که یک زن ونیزی زیبا و ثروتمند و بسیار جوان‌تر از اوست ازدواج کرده است. یاگو، افسر بیرق‌دار اتلو است که از سر بدخواهی، حسادت اتلو را نسبت به دزدمونا برمی‌انگیزد تا حدی که اتلوی خویشتن‌دار، در لحظه‌ای از خشم کور، همسر محبوب خود را به قتل می‌رساند. نمایش‌نامهٔ اتلو به دلیل پرداختن به موضوعاتی مانند عشق، حسادت و نژاد، کماکان جایگاه ممتازی در میان آثار شکسپیر دارد و تاکنون اقتباس‌های متعددی از آن انجام شده است.رودریگو، نجیب‌زاده‌ای ثروتمند اما فاسد، به دوست خود یاگو که یک افسر بیرق‌دار است، گلایه می‌کند که چرا دربارهٔ ازدواج مخفیانهٔ دزدمونا (دختر سناتوری به نام برابانسیو) و اتلو (فرماندهٔ نظامی مغربی در ارتش ونیز) چیزی به او نگفته است. رودریگو ناراحت است چون عاشق دزدموناست و او را از پدرش خواستگاری کرده بوده است. یاگو از اتلو نفرت دارد چون اتلو به افسر جوان‌تری به نام کاسیو که یاگو او را ضعیف‌تر از خود می‌داند، ترفیع درجه داده و به رودریگو می‌گوید که قصد دارد از اتلو به نفع خودش استفاده کند. یاگو، رودریگو را راضی می‌کند که برابانسیو را بیدار کرده و دربارهٔ نامزد دخترش یعنی اتلو با او صحبت کند. در همین حال، یاگو نزد اتلو می‌رود و به او هشدار می‌دهد که برابانسیو دارد به سراغ او می‌آید. برابانسیو، به تحریک رودریگو، عصبانی می‌شود و تصمیم می‌گیرد با اتلو رودررو شود، اما متوجه می‌شود که محل سکونت اتلو آکنده از نگهبانان دوجه (فرمانروای ونیز) است که اجازهٔ خشونت و درگیری را نمی‌دهند. اخباری به ونیز می‌رسد حاکی از آنکه ترک‌های عثمانی قصد دارند به قبرس حمله کنند، بنابراین اتلو برای مشاوره‌دادن به سناتورها احضار می‌شود. برابانسیو چاره‌ای جز همراهی اتلو به منزل دوجه (فرمانروای ونیز) ندارد و در آنجا اتلو را متهم می‌کند که دزدمونا را با سحر و جادو فریفته است. اتلو در مقابل دوجه (فرمانروای ونیز)، لودویکو (خویشاوند برابانسیو)، گراسیانو (برادر برابانسیو) و سناتورهای دیگر از خود دفاع می‌کند و توضیح می‌دهد که دزدمونا به‌خاطر شنیدن داستان‌های شگفت‌انگیز و غمباری که او دربارهٔ زندگی‌اش قبل از آمدن به ونیز تعریف کرده، دل‌باختهٔ او شده و نه به‌خاطر سحر و جادو. پس از آنکه دزدمونا علاقه‌اش به اتلو را تایید می‌کند، سنا قانع می‌شود اما بربانسیو مجلس را با ناخشنودی ترک کرده و به اتلو می‌گوید که دزدمونا روزی به او هم خیانت خواهد کرد: «"هی، مغربی، اگر چشم بینا داری مراقب او باش. پدرش را فریب داد، تو را هم می‌تواند فریب دهد"». یاگو که در مجلس حاضر است، به اشارهٔ برابانسیو دقت می‌کند. به دستور دوجه (فرمانروای ونیز)، اتلو ونیز را ترک می‌کند و برای فرماندهی سربازان ونیزی در مقابل تهاجم ترک‌های عثمانی به جزیرهٔ قبرس می‌رود. همسرش دزدمونا، معاونش کاسیو، افسر بیرق‌دارش یاگو، و امیلیا (همسر یاگو و ندیمهٔ دزدمونا) نیز راهی قبرس می‌شوند.
اتلو
3439226#3
نخستین اجرای وی در سال ۱۸۳۷ و در سن ۱۷ سالگی در بروکسل بود و دو سال در لندن، در نقش «دِزدِمونا» در اپرای «اتللو» (اثرِ جواکینو روسینی) را ظاهر شد. در همان هنگام، آلفرد دو موسه از او خواستگاری کرد، اما پولین این درخواست را به توصیهٔ دوست صمیمی‌اش «ژرژ ساند» رد کرد و با «لوئیس ویاردو» که یک نویسنده و کارگردان نمایشنامه‌های ایتالیایی‌زبان بود و ۲۱ سال هم از او بزرگتر بود، ازدواج کرد. با این حال، شخصیت او آنچنان جذاب بود که مردان زیادی با دیدن وی یا شنیدن صدایش، شیفته‌اش می‌شدند. به‌عنوان مثال، نویسندهٔ مشهور روسی «ایوان تورگنیف»، پس از شنیدن صدای او در اپرای «آرایشگر شهر سویل» در سال ۱۹۴۳ در روسیه، عاشق او شد، به طوری که در سال ۱۹۴۵ روسیه را ترک و بدنبال پولین ویاردو، به پاریس آمده و حتی در منزل او مستقر شد و نقش پدرانه‌ای برای فرزندان او ایفا و تا پایان عمرش، واله و شیفتهٔ پولین ماند. پولین هم در عوض، ضمن نقد آثار تورگنیف، به‌واسطهٔ روابط گسترده‌ای که داشت او را در محافل هنری و عمومی مطرح کرد. ماهیت راستین رابطهٔ این دو چندان مشخص نیست و همچنان مورد بحث و بررسی است. از دیگر مردانی که رابطهٔ نزدیکی با او داشتند، می‌توان به شارل گونو و هکتور برلیوز اشاره کرد.
پولین ویاردو
316118#4
او فعالیتش را از سال ۱۳۴۶ در تلویزیون و رادیو شروع کرد. بازی در فیلم حسن کچل به کارگردانی علی حاتمی نخستین تجربه سینمایی اوست. از جمله فعالیت‌های وی در تئاتر می‌توان به نمایش‌های «اتللو»، «جعفر خان از فرنگ برگشته»، «ملیحه» و … اشاره کرد.
سیروس ابراهیم‌زاده