کنوانسیون بین‌المللی منع جنگ‌افزارهای شیمیایی در چه سالی به امضا رسید؟
4752151#1
در نوامبر ۱۹۹۱ به دلیل فشارهای بین‌المللی، الجزایر نیروگاه را زیر نظر آژانس بین‌المللی انرژی اتمی برد و در ژانویهٔ ۱۹۹۵ پیمان‌نامه منع گسترش سلاح‌های هسته‌ای را امضا کرد و کنوانسیون بین‌المللی منع جنگ‌افزارهای شیمیایی به تصویب رسید. در اوت سال ۲۰۰۱ الجزایر کنوانسیون بین‌المللی منع جنگ‌افزارهای میکروبی را تصویب کرد.
الجزایر و سلاح‌های کشتار جمعی
43662#1
کنوانسیون بین‌المللی منع جنگ‌افزارهای شیمیایی مصوب سال ۱۹۷۲ هر گونه تولید و انبار جنگ‌افزارهای بیولوژیک را ممنوع کرده و ۱۷۱ کشور تا فوریه سال ۲۰۱۵ این کنوانسیون را پذیرفته و امضا کرده‌اند. استفاده از جنگ‌افزارهای بیولوڗیک بر اساس معاهدات حقوق بین‌الملل بشردوستانه، ممنوع بوده و استفاده از این‌گونه جنگ‌افزارها از مصادیق جنایت جنگی به‌شمار می‌آید.
جنگ بیولوژیک
3457990#11
این پیمان توسط مجمع عمومی سازمان ملل متحد در تاریخ ۱۰ سپتامبر ۱۹۹۶ به تصویب رسید و در ۲۴ سپتامبر همان سال در نیویورک به امضا گذاشته شد و ۷۱ کشور از جمله پنج کشور از هشت کشور دارنده سلاح هسته‌ای آن را امضا کردند. تا اکتبر سال ۲۰۱۶، ۱۶۶ کشور پیمان منع جامع آزمایش را تصویب و ۱۷ کشور دیگر آن را امضا کرده ولی در داخل کشور خود تصویب نکرده‌اند.
پیمان منع جامع آزمایش هسته‌ای
4033195#5
پیمان منع جنگ‌افزارهای اتمی روز چهارشنبه ۲۰ سپتامبر ۲۰۱۷ از سوی بیش از پنجاه کشور جهان، در سازمان ملل متحد به امضا رسید و با این امضا وارد مرحله اجرایی می‌شود.
پیمان منع جنگ‌افزار هسته‌ای
294512#7
در ژانویه سال ۱۹۹۳ میلادی، بخش قابل توجهی از کشورهای جهان، پیش‌نویس کنوانسیون بازداری گسترش، فرآوری، اندوخته‌سازی و بکارگیری جنگ‌افزارهای شیمیایی را امضا کردند.
سازمان منع سلاح‌های شیمیایی
21143#18
بدنبال حملات شیمیایی وسیع رژیم صدام علیه ایران در دهه ۸۰ میلادی و تلفات هولناک ناشی از این حملات، جامعه جهانی در دهه ۱۹۹۰ موفق به تهیه پیمانی شد که به نابودی سلاح‌های شیمیایی و نیز عدم گسترش این سلاح‌ها و مواد شیمیایی سمی به کار رفته در آن‌ها در سراسر دنیا رسیدگی می‌کند. کنوانسیون منع گسترش، تولید، ذخیره و استفاده از سلاح‌های شیمیایی و نابودی آن‌ها (یا کنوانسیون سلاح‌های شیمیایی، CWC) در تاریخ ۱۳ ژانویه ۱۹۹۳ در پاریس برای امضا آماده شد و در سال ۱۹۹۷ اجرایی گشت.
جنگ‌افزار شیمیایی
3457990#0
پیمان منع جامع آزمایش‌های هسته‌ای در ۲۰ شهریور ۱۳۷۵ معادل ۱۰ سپتامبر ۱۹۹۶ به عنوان یک معاهده چندجانبه به تصویب مجمع عمومی سازمان ملل متحد رسید و از اواخر سپتامبر همان سال برای امضا در دسترس قرار گرفت. این پیمان کشورهای عضو را از هرگونه انفجار هسته‌ای در هر مکانی تحت قلمرو یا کنترل کشور عضو منع می‌کند. یکی از مهم‌ترین ملزومات اجرای این پیمان، استقرار سامانه‌های نظارت بین‌المللی از جمله ایستگاه‌های لرزه‌نگاری فراصوت است. تاکنون بیش از ۱۸۵ کشور این معاهده را امضا و ۱۷۰ کشور آن را به تایید و تصویب مجالس خود رسانده‌اند. اما برای اجرایی شدن آن لازم است که ۴۴ کشور نام برده در پیوست ۲ این پیمان، آن را تصویب کنند که از این تعداد، هنوز ۸ کشور (ایران، آمریکا، هند، مصر، چین، پاکستان، کره شمالی و اسرائیل) این اقدام را عملی نکرده‌اند. معاهده ۱۸۰ روز پس از امضا و تصویب آن از سوی این ۸ کشور وارد مرحله اجرایی خواهد شد.
پیمان منع جامع آزمایش هسته‌ای
2033025#0
کنوانسیون بین‌المللی منع جنگ‌افزارهای شیمیایی مهم‌ترین معاهده بین‌المللی منع تولید، انباشت و استفاده از سلاح‌های کشتار جمعی و جنگ‌افزارهای شیمیایی است که در تاریخ ۱۳ ژانویه ۱۹۹۳ میلادی در پاریس و نیویورک به تصویب نمایندگان ۱۶۵ کشور عضو سازمان ملل متحد رسید و از تاریخ ۲۹ آوریل ۱۹۹۷ میلادی، لازم‌الاجرا گردید.
کنوانسیون بین‌المللی منع جنگ‌افزارهای شیمیایی
5926657#2
عراق پروتکل ژنو را در سال۱۹۳۱،معاهده منع گسترش سلاح‌های هسته ای در سال۱۹۶۹ و کنوانسیون سلاح‌های بیولوژیکی را در سال۱۹۷۲ امضا کرد، اما تا ۱۱ ژوئن۱۹۹۱ آن را تصویب نکرد. عراق کنوانسیون سلاح‌های شیمیایی را در ژانویه ۲۰۰۹ به تصویب رساند و یک ماه بعد در ۱۲ فوریه برای عراق لازم الاجرا شد.
عراق و سلاح های کشتار جمعی
3516908#3
یکی از اهداف کنوانسیون بین‌المللی منع جنگ‌افزارهای شیمیایی تعیینِ مسئولیتِ انهدام سلاح‌های شیمیایی در کشور چین بود. مطابق این پیمان‌نامه که در سال ۱۹۹۳ امضا شد، تمام سلاح‌های شیمیایی که پس از ۱۹۲۵ میلادی تولید شده باشد، باید توسط کشورِ تولیدکننده منهدم شود و بر همین اساس، ژاپن در حال احداث کارخانه‌هایی در چین برای از بین‌بردن این تسلیحات است.
واحد ۵۱۶