نارنجک تفنگی چه گازی هنگام شلیک تولید می کند؟
4771602#0
نارنجک تفنگی گلوله ای است شبیه گلوله آر پی جی که به وسیله تفنگ و غالباً با سلاح ژ-۳ به سمت هدف پرتاب می‌شود. این گلوله به وسیله گازی که فشنگ گازی (و نه مشقی) ایجاد می‌کند به سمت نقطه مورد نظر هدایت می‌شود. خرج گود و خرج ضمیمه از اجزای مهم نارنجک تفنگی می‌باشند که در جلوی سر نارنجک قطعه ای قرار دارد که هنگام برخورد سر نارنجک با هدف خرج احتراق مشتعل می‌شود. نارنجک تفنگی مجهز به یک فنر نازنک است که عمل نشانه‌گیری را دقیق تر می‌کند و برای تیراندازی به سمت اهداف مختلف در سازه‌های ۵۰، ۷۵ و ۱۰۰ متری به کار می‌رود.
نارنجک تفنگی
41210#10
انواع مختلفی از نارنجک‌های تفنگی برای عملیات ضد شورش، علیه نفرات، علیه سنگرها و نارنجک‌های ضد تانک و ادوات زرهی مخصوص این تفنگ موجود هستند. تمام نارنجک‌های مخصوص ژ۳ بدون نیاز به تعویض لوله و قطعات دیگر قابل استفاده هستند.
ژ۳
266194#1
نارنجک دارای مقداری ماده منفجره است که وزن آن بستگی به نوع خرج مصرفی و وظیفهٔ تعریف شده برای نارنجک دارد ولی از یک کیلوگرم تجاوز نمی‌کند و توسط محفظه‌ای فلزی احاطه شده‌است. محفظهٔ فلزی معمولاً قابلیت ترکش شدن خوبی دارد تا در صورت انفجار مواد منفجره بیشترین آسیب ممکن را به نفرات دشمن وارد کند. از نارنجک در جنگ‌های نزدیک مثلاً پاک‌سازی سنگر دشمن یا تیربارچی یا استحکامات دشمن استفاده می‌شود. البته نارنجک‌هایی نیز هستند که فقط با موج حاصل از انفجار به نفرات آسیب می‌زنند.
نارنجک
41210#9
تفنگ ژ۳ بدون نیاز به افزودن وسایلی خاص، و فقط با عوض کردن فشنگ و استفاده از نوع گازی شش‌پر می‌تواند نارنجک تفنگی شلیک کند. انواع مختلفی از فشنگ‌های رسام، آتش‌زا، مانوری و شکاری برای کاربرد در این اسلحه طراحی شده‌اند.
ژ۳
5654162#3
سپس لوله با کمک جریان سریع و کوتاهی از نیتروژن پاکسازی می‌شود تا برای پرتاب بعدی آماده شود. این مرحله دارای اهمیت بسیاری است زیرا حرارت ناشی از گازهای باقی مانده می‌تواند باعث احتراق مخلوط سوخت جدید شود که یک واکنش کنترل نشده و در نتیجه نامطلوب است. به علاوه، مقدار اندکی از گاز بی اثر نیتروژن بین دو مخلوط سوخت و ماده اولیه پیش از شلیک، به جلوگیری از پس زدن تفنگ کمک می‌کند. دی-گان‌ها معمولاً در سرعت شلیک ۱–۱۰ هرتز کار می‌کنند.
ترکش افشانی
3463864#8
مخزن گاز، در زیر لوله‌ی اصلی نصب شده و به راحتی با پیچاندن باز شده و توسط کپسول (معمولاً هوای خشک) شارژ می‌گردد. تعداد شلیک‌های ممکن پس از هر بار شارژ مخزن در سلاح مختلف متفاوت است، همچنین با استهلاک سلاح نیز کاهش می‌یابد.
تفنگ بادی ۱۰ متر
5654162#2
روکش‌های ترکش افشانیده شده، توسط تفنگ انفجاری (به زبان انگلیسی: detonation gun) یا دی-گان (به انگلیسی: D-gun) به سطح قطعه اعمال می‌شوند. این ابزار شامل لوله فلزی ای دراز و آب خنک کاری شده می‌باشد که دارای شیرهایی برای ورود گازها و پودرها به داخل محفظه است. مقدار از پیش تعیین شده‌ای از ماده پوشش دهنده محافظتی دلخواه یا همان ماده اولیه (به شکل پودر با اندازه ذرات ۵–۶۰ میکرومتر) وارد محفظه می‌شود (عمدتاً با سرعت ۱۶–۴۰ گرم بر دقیقه). در این محفظه اکسیژن و سوخت (به‌طور معمول استیلن) با کمک جرقه یک شمع مشتعل می‌شوند تا یک موج ضربه ای فراصوت ایجاد کنند. این موج ضربه ای باعث حرکت مخلوط مذاب و/یا نمیه مذاب و/یا جامد ماده اولیه (حالت مخلوط بستگی به نوع ماده مصرفی دارد) به خارج از لوله و به روی قطعه مقصد می‌شود.
ترکش افشانی
5206135#18
در روش تبخیر پرتوی الکترونی پرتویی پرانرژی از یک تفنگ الکترونی شلیک می‌گردد تا یک نقطه کوچک ماده را به نقطه جوش برساند؛ از آنجایی که گرمایش یکنواخت نیست می‌توان مواد با فشار بخار پایین‌تر را لایه‌نشانی داد. باریکه معمولاً با زاویه ۲۷۰ درجه خم می‌شود تا اطمینان حاصل شود که فیلامان تفنگ مستقیماً در معرض شار تبخیر قرار ندارد. آهنگ لایه‌نشانی معمولی برای تبخیر پرتوی الکترونی از ۱ تا ۱۰ نانومتر بر ثانیه است.
لایه نازک
5928569#10
بر اساس این تصمیم، یک تفنگ 90 میلی‌متری تیپ 61 به عنوان اسلحه اصلی انتخاب شد. این تفنگ دارای یک ترمز دهانه t شکل است که گازهای شلیک را به طرفین منحرف می کند و میزان گرد و غباری که در اثر شلیک به بیرون پرتاب می شود را کاهش می دهد. ته تفنگ آن از یک بلوک کشویی افقی برای بارگیری جعبه های گلوله ثابت استفاده می کند. بار گذار دارای یک دریچه کوچک است که برای خارج کردن پوکه گلوله های مصرف شده با دست است. ذخیره سازی برای هجده گلوله در شلوغی در پشت برجک فراهم شده است، با گلوله های اضافی که در موقعیت های مختلف داخل تانک توزیع می شوند.
تانک تیپ 61
266194#2
نارنجک‌ها دارای ساز و کاری هستند تا جلوی انفجار ناخواسته را بگیرد. این سازوکار در اکثر نارنجک‌ها مشابه است که به آن ضامن نارنجک می‌گویند. ضامن معمولاً شامل سوزن و اهرمی است که جلوی ضربه زدن ناخواسته و اتفاقی سوزن به چاشنی را می‌گیرد. چاشنی ماده‌ای حساس به ضربه است که پس از ضربه سوزن، ماده منفجره را بعد از مدت زمانی در حدود سه تا پنج ثانیه منفجر می‌کند. البته انواعی از مواد منفجره نیز هستند که احتیاجی به چاشنی ندارند. مانند "نیترو گلیسیرین" که خود در اثر ضربه حاصل از پرتاب نارنجک و برخورد آن به زمین منفجر می‌شود. در این نوع نارنجک‌ها دیگر اضطراری برای پرتاب نارنجک وجود ندارد زیرا تا ضربه شدیدی نخورد منفجر نخواهد شد که البته این نوع نیز ضامن خاص خود را دارد.
نارنجک
5294299#2
اکثر سامانه‌های فعلی گاز از نوعی پیستون استفاده می‌کنند. پیستون با استفاده از گاز احتراق جمع‌آوری شده توسط یک روزنه در لوله یا یک تله در دهانه لوله سلاح عمل می‌کند. اسلحه‌های اولیه، مانند نمونه اولیه «فلپر» براونینگ، تفنگ بنگ و تفنگ گرند، از گاز نسبتاً کم فشار در دهانه لوله یا در نزدیکی آن استفاده می‌کردند. این کار، همراه با عملکرد قطعات عملیاتی بزرگتر، باعث کاهش لگد تفنگ می‌شدند. برای ساده‌تر و سبکتر کردن سلاح گرم، بهتر است از گاز نزدیک به جان لوله (محفظه فشنگ) استفاده شود. این گاز پر فشار آنقدر قدرت دارد که قمی تواند سلاح گرم را از بین ببرد، مگر آنکه به گونه ای مناسب تنظیم شود. اکثر سلاحهای مسلح شونده با گاز، برای انجام این تنظیم، از روزنه گاز، توده ای از آلات متحرکه و فشارفنر استفاده می‌کنند. چندین روش دیگر نیز برای تنظیم این انرژی وجود دارند. ام ۱ کارابین یک پیستون خیلی کوتاه یا «تَپِت» را در خود جای داده‌است که باعث محدود شدن لگد تفنگ می‌شود و سپس تیرانداز با کمک سرشانه بقیه لگد تفنگ را مهار می‌کند. این مکانیسم ذاتاً میزان گاز گرفته شده از لوله را محدود می‌کند. تفنگ ام ۱۴ و مسلسل چند منظوره ام ۶۰ از سیستم انبساط و برش وایت برای متوقف کردن (قطع) ورود گاز به داخل سیلندر، در هنگامی که پیستون مسافت کوتاهی را طی کرده، استفاده می‌کنند. با این حال، اکثر سیستم‌ها، گاز اضافی را از طریق شکاف‌ها، سوراخ‌ها یا روزنه‌ها وارد فضای کار می‌کنند.
بارگذاری مجدد با گاز باروت
266194#4
انواع دیگری از نارنجک نیز هست که برای کشتن افراد طراحی نشده‌اند، مانند "نارنجک صوتی" که با انفجار صدای شدیدی تولید می‌کند که می‌تواند افراد را برای مدت کوتاهی گیج کند یا "نارنجک نوری" که با انفجار، نور شدیدی تولید می‌کند یا نارنجک دودزا یا نارنجک مولد گازهای اشک‌آور یا بی هوش‌کننده که توسط نیروهای انتظامی برای متفرق کردن تظاهرکنندگان یا رهایی گروگان‌ها استفاده می‌شوند. البته "نارنجک دودزا" در جنگ نیز برای مخفی کردن موقت نفرات و تحرکات از دید دشمن استفاده می‌شود مثلاً در هنگام حمله تک تیرانداز دشمن به ستون نفرات، برای ایجاد فرصتی برای پنهان شدن و سنگر گرفتن.
نارنجک
4771602#1
از نارنجک تفنگی برای انهدام ادوات نظامی و تخریب سنگرهای بتنی استفاده می‌شود.
نارنجک تفنگی
5154825#1
در سال ۲۰۰۹ میلادی، محققان سازمان تحقیقات و توسعه دفاعی هند از برنامه‌هایی در راستای استفاده از فلفل‌ها در نارنجک‌های دستی به عنوان یک روش غیرمستقیم برای کنترل شورش‌ها خبر دادند. این سازمان اظهار نموده‌است که از افشانه‌های فلفلی و نارنجک برای کنترل و پراکنده نمودن اغتشاشات استفاده خواهد کرد. نارنجک‌های دستی ساخته شده از فلفل شبح در اوت ۲۰۱۵ توسط ارتش هند با موفقیت آزمایش و مورد استفاده قرار گرفت و در یک عملیات، موفق شدند تروریستی را که در یک غار پنهان شده بود بیرون کشیده و دستگیر نمایند.
فلفل شبح
5297089#5
نارنجک نورزا (فلش بنگ) یک وسیله انفجاری است که در رده سلاح‌های غیرکشنده دسته‌بندی می‌شود و برای بی‌حس کردن موقتی حواس دشمن از آن استفاده می‌شود. این محصول با هدف ایجاد نوری کور کننده با درجه‌ای در حدود ۷ شمع (Mcd) و صدایی شدید با درجه ۱۷۰ دسی بل (dB) طراحی شده‌است.نارنجک فوق نخستین بار در اواخر دهه ۱۹۷۰ توسط سرویس هوایی ویژه ارتش انگلیس مورد استفاده قرار گرفت.
بمب صوتی
2322046#1
این نارنجک‌ها کاربردهای متنوعی برای نیروهای نظامی دارند؛ مثلاً نیروهای پیاده‌نظام می‌توانند با شلیک این گونه نارنجک‌ها خود را به طور موقت از دید دشمن پناه کرده تا فرصت استتار یا سنگر گرفتن را پیدا کنند. تقریباً تمام تانک‌های مدرن نیز به چندین نارنجک‌انداز دودزا مسلح هستند تا به عنوان یک ترفند دفاعی در مقابل تانک‌ها و موشک‌های ضدتانک دشمن از آن استفاده کنند. ضمن اینکه پادکار موثری علیه سلاح‌های هدایت لیزری و موشک‌های هدایت چشمی هم محسوب می‌شوند. نارنجک‌های دودزا به طور طبیعی غیرمرگبار هستند اما استفادهٔ نادرست از آن‌ها ممکن است باعث مرگ هم بشود.
نارنجک دودزا
3463864#13
شامل یک کت و شلوار از جنس چرم یا کرباس است و طوری طراحی می‌شود که محکم باشد و از حرکات و لرزش بدن جلوگیری کند. بر روی شانه، آرنج و زانو قطعاتی از پلاستیک با اصطکاک بالا دوخته می‌شود که محل قرار‌گیری سلاح و یا اتصال دست ورزشکار به لباس است و در حالت‌های مختلف تیراندازی (ایستاده، نشسته و درازکش) کاربرد دارد. همچنین در پشت ساق شلوارها، زیپ‌هایی جهت تغییر وضعیت ورزشکار تعبیه می‌گردد. ضمناً بعضی ورزشکاران تسمه‌ای به شانه می‌بندند که موجب ثبات بیشتر بالاتنه و قرارگیری مناسب‌تر قنداق سلاح در شانه می‌شود.
تفنگ بادی ۱۰ متر