در چه سختی کانی رمزیئیت چقدر است؟
718681#1
سختی این کانی حدود ۵/۵ تا ۵ موس و وزن مخصوص آن ۴۵/۲تا ۴/۲ می‌باشد. جلای شیشه ای داشته و رنگ آن آبی و سبز متمایل به آبی است و رنگ خاکه آن آبی روشن است. چنانچه لازوریت با کمی کلسیت مخلوط شده باشد به آن لاجورد گفته می‌شود که یک سنگ قیمتی است.
لازوریت
4894652#2
وقتی عاشق شوی راز دلته گفته نتانی--- چقدر سخته خدایا، چقدر سخته خدایا
عبدالله شادان
329555#14
پین‌های اتصال باله در هواپیمای Convair 580 توسط سازنده هواپیما مشخص شدند تا با مشخصات سختی ویکرز 390HV5 سخت شوند،'۵' یعنی پنج کیلو پوند. با این حال، بعداً مشخص شد که در هواپیمای ، پین‌ها با قطعات غیر استاندارد جایگزین شده‌اند که منجر به سایش سریع و در نهایت از بین رفتن هواپیما شد. در بررسی، محققان تصادف دریافتند که پین‌های غیر استاندارد فقط دارای سختی حدود 200-230HV5 هستند.
آزمون سختی ویکرز
5217599#7
چگالی قدرت پرتو لیزر برای برش قطعات و یا جوشکاری آنها، خیلی بیش از چگالی قدرت لیزر برای گرم کردن سطح قطعه می باشد. دانسیته قدرت برای عملیات حرارتی معمولاً در حدود W / Cm۲ ۱۰۰۰ - ۲۰۰۰ است که گاهی اوقات حداقل به W / Cm ۵۰۰ و حداکثر "W/Cm ۵۰۰۰ نیز می رسد. بطور کلی لیزرهائی که برای عملیات حرارتی سطحی به کار برده می شوند، بایستی پرتو آنها پخش تر و شدت شان کمتر باشد. ضخامت بخش سخت شده قطعات ، به ندرت از ۲ / ۵ میلیمتر تجاوز می کند. برای فولادهائی که دارای عمق نفوذ کم سختی هستند، مانند فولادهای کربنی ، ضخامت ناحیه سخت شده خیلی کمتر بوده و از ۰ / ۲۵ میلیمتر در فولادهای نرم تا ۱ / ۳ میلیمتر در فولادهای باکرین متوسط ، تغییر می کند. با توجه به اینکه سرعت گرم کردن و سردکردن دراین روش خیلی بالا است ، حتی فولادهانی مانند 1018 SAE را ، که قابل بدهی به روش معمولی نیستند ، می توان با پرتو لیزر مورد آبدهی قرار داد. بهمین دلیل نیز سختی حاصله از طریق لیزر می تواند کمی بیشتر از سختی به دست آمده با روش های متداول آبدهی باشد
سختکاری سطحی با لیزر
4764121#0
چقدر دیر بود، چقدر دیر یک رمان به سبک جریان سیال ذهن نوشته جیمز کلمن نویسنده اهل اسکاتلند است که در سال ۱۹۹۴ منتشر و موفق شد در همان سال برنده جایزه ادبی من بوکر شود.
چقدر دیر بود، چقدر دیر
1068491#13
ادی می‌گوید: «کریستی بیش از حد خطرناک است و به کریستی می‌گوید چگونه می‌خواهی در استادت را شکست بدهی؟» ولی کریستی توجهی به حرف او نکرد و ادی را شکست داد.
کریستی مانترو
718537#0
رمزیئیت با از مجموعه کانی هاست و از نام اولین مطالعه‌کننده آن V.Ramsay اخذ شده‌است. محلول در HF - در اثر ذوب گلوله کوچک سیاه و غیر شفاف می‌دهد. Na2O:۱۸٫۱۳٪ TiO۲:۴۶٫۷۴٪ SiO۲:۳۵٫۱۳٪ برای اولین بار در روسیه (شبه جزیره Kola) کشف شد و از نظر شکل بلور: منشوری - آسیکولار - تابولار، رنگ: قهوه‌ای تیره - متمایل به قرمز - قهوه‌ای زرد - خاکستری، شفافیت: شفاف - نیمه شفاف - غیر شفاف، شکستگی: صدفی - نامنظم، جلا: شیشه‌ای - چرب، رخ: کامل -مطابق با، سیستم تبلور: رمبوئدریک و در رده‌بندی سیلیکات است و منشأ تشکیل آن ماگمایی - پگماتیتی است.
رمزیئیت
963698#2
عدد سختی ویکرز تیتانیوم نیترید در حدود ۱۸۰۰ تا ۲۱۰۰، مدول الاستیسیته آن ۲۵۱ گیگاپاسکال، ضریب انبساط گرمایی آن 9.35x10 k و دمای تبدیل ابررسانای آن ۵٫۶ کلوین است. تیتانیوم نیترید در دمای ۸۰۰ درجه سلسیوس در اتمسفر معمولی اکسید می‌شود. در دمای ۲۰ درجه سلسیوس به صورت شیمیایی پایدار است. این ماده در دماهای کرایوژنیک خاصیت ابررسانایی پیدا می‌کند و دمای بحرانی آن برای کریستال تکی برابر ۶ کلوین می‌باشد. با سرد کردن لایه نازکی از این ماده تا نزدیک صفر مطلق، مقاومت به‌طور ناگهانی با ضریب ۱۰۰۰۰۰ افزایش می‌باید که اینکار باعث تولید اولین شناخته شده گردید.
تیتانیوم نیترید
2314352#2
ریم-۶۶ وزنی در حدود ۷۰۷ کیلوگرم، ۴.۷۲ متر طول و ۳۴۰ میلی‌متر کالیبر داشت و با حداکثر سرعت ۳.۵ ماخ پرواز می‌کرد. این موشک از سامانهٔ هدایت راداری نیمه‌فعال بهره می‌برد یعنی رادار کشتی بر روی هدف را مورد تابش امواج خود قرار می‌داد و سپس موشک با ناوبری گرانش به سوی هدف پرتاب می‌شد و وقتی به نزدیکی آن می‌رسید در جهت امواج رادار منعکس شده از هدف پرواز می‌کرد تا به آن برسد.
موشک استاندارد
5500462#13
Re:B تقریباً ۱: ۱٫۸۵ است. رنیوم دی بورید همچنین دارای مدول بالک 383 GPa و مدول برشی 273 GPa است. سختی به بار اعمالی هنگام آزمایش بستگی دارد. مقادیر فوق که حدود 40 GPa اند، همگی با نیروی مؤثر 0.5-1 N اندازه‌گیری شدند. با چنین بار کمی، مقادیر سختی برای سایر مواد نیز بیش از حد تخمین زده می‌شود، به عنوان مثال برای c-BN بیش از 100 GPa می‌شود. مقادیر سختی گزارش شده ReB2 در بار معمولی 3-49 N حدود 17-19 GPa است که نشان می‌دهد ReB2 یک ماده سخت، نه فوق سخت می‌باشد. دی بورید رنیوم دارای رسانایی فلزی است که با کاهش دما به علت همپوشانی اسپین‌های d و p رنیوم و بور افزایش می‌یابد. دی بورید رنیوم تنها ماده فوق‌سخت دارای رفتار فلزی است. این ماده همچنین از ثبات حرارتی نسبتاً بالایی برخوردار است و بسته به روش گرمایش، جرم خود را تا دمای ۶۰۰–۸۰۰ درجه سانتیگراد حفظ خواهد کرد و در دمای نزدیک به ۱۰۰۰ درجه سانتیگراد، کاهش جرم مشاهده می‌شود. در صورت اعمال شیب حرارتی کندتر عملکرد بهتری خواهد داشت. بخشی از این افت کوچک در حدود ۱۰۰۰ درجه سانتیگراد به علت تشکیل یک پوشش B2O3 کمرنگ روی سطح، به علت خروج بور از ماده جامد و تشکیل یک پوشش محافظ است که باعث کاهش تلفات اضافی بور می‌شود. این پوشش می‌تواند به راحتی توسط متانول حل شده و مواد به حالت براق اولیه خود بازمی‌گردند.
مواد فراسخت