در توسعه بین المللی، بن فاین (2001) و جان هریس (2001) بشدت از اتخاذ نامناسب سرمایه اجتماعی به عنوان یک داروی همه کاره (مثلاً ترویج سازمان های جامعه مدنی و سازمان های غیردولتی، به عنوان عوامل توسعه) برای نابرابری های ایجاد شده توسط توسعه اقتصادی نولیبرالی انتقاد کرده اند.