هر چند این دوره - که در اوایل آن به عنوان دوره بهار و پاییز و دوره جنگ‌های داخلی شناخته می‌شود - در بخش‌های بعدی خود مملو از هرج و مرج و نبردهای خونین بود، اما به عنوان عصر طلایی فلسفه چینی شناخته می‌شود، زیرا طیف وسیعی از افکار و ایده‌ها به طور آزادانه توسعه یافت و مورد بحث قرار گرفت.