افلاطون، که فقط از طریق دو و نیم گفتگو در قرون وسطی شناخته می‌شد، از طریق ترجمه‌های لاتینی متعدد در ایتالیا در قرن پانزدهم، که به اوج ترجمه آثار کامل او توسط مارسلیو فیسینو در فلورانس در سال 1484 انجامید، شناخته شد.