برخلاف باور عمومی، زبان‌های اشاره در جهان (به عنوان مثال، زبان اشاره آمریکایی) به عنوان ارتباط کلامی در نظر گرفته می‌شوند، زیرا واژگان اشاره، دستور زبان و سایر ساختارهای زبانی آنها مطابق با تمام طبقه‌بندی‌های لازم به عنوان زبان‌های گفتاری هستند.