پلین کیل در شماره مارس ۱۹۶۶ مجله "اتلانتیک" نوشت که براندو در دوران شورشی خود "ضد اجتماعی بود، زیرا می‌دانست جامعه مزخرف است؛ او برای جوانان قهرمان بود، زیرا به اندازه کافی قوی بود که این مزخرفات را تحمل نکند"، اما اکنون براندو و افراد دیگری مانند او به "احمق‌ها، بی‌شرم، تحقیرآمیز، تمسخرگر شهرت عمومی خود تبدیل شده بودند. "