او  با "بین بودن"  محوری‌های هیلبرت  شروع کرد تا  فضای  بدون  هماهنگ سازی آن  را  مشخص کند و  سپس  روابط اضافی  بین  نقطه‌ها را  اضافه کرد تا  کاری را که  قبلاً  توسط  میدان‌های برداری  انجام شده بود،  انجام دهد. 