از سوی دیگر، رویکرد ابزاری، قومیت را عمدتاً به عنوان یک عنصر مستقل در یک استراتژی سیاسی در نظر می‌گیرد که به عنوان یک منبع برای گروه‌های ذینفع برای دستیابی به اهداف ثانویه مانند افزایش ثروت، قدرت یا وضعیت استفاده می‌شود.