در خشکی، دوره ای که از توسعه تلسکوپ ها و ساعت های آونگ تا اواسط قرن هجدهم آغاز شد، شاهد افزایش مداوم تعداد مکان هایی بود که طول جغرافیایی آنها با دقت قابل قبولی تعیین شده بود، اغلب با خطاهایی کمتر از یک درجه و تقریباً همیشه در محدوده ۲-۳ درجه.