امیلی دورکیم، با استفاده از قیاس های بین سیستم های بیولوژیکی و اجتماعی که توسط هربرت اسپنسر و دیگران محبوب شد، ایده ای را معرفی کرد که نهادها و روش های اجتماعی مختلف، نقش مهمی در تضمین ادغام عملکردی جامعه از طریق جذب بخش های مختلف در یک کل متحد و خود بازتولید کننده ایفا می کنند.