با این حال، برخی دیگر از  پیشروها   استدلال  کرده‌اند  که پساانسانی  چه در  شکل فلسفی  و چه  در  شکل فعالانه آن،  معادل   یک تغییر  از  نگرانی  در مورد  عدالت اجتماعی،  از اصلاح نهادهای  انسانی  و از   دیگر  دغدغه‌های  روشنگری،   به   اشتیاق  خودشیفته   برای  فراتر رفتن از  بدن انسان  در  پی  راه‌های  زیباتر  برای  بودن است.