در قرن بیستم، مورخان دانشگاهی کمتر بر روایت‌های ملی‌گرایانه حماسی تمرکز کردند که اغلب تمایل به بزرگنمایی کشور یا مردان بزرگ داشتند، و بیشتر به تحلیل‌های عینی و پیچیده‌تر از نیروهای اجتماعی و فکری پرداختند.