طاق‌ها یک هدف عملی اضافی نیز داشتند؛ آنها حاوی کانال‌های سرب بودند که آب باران را از سقف به پایین می‌بردند؛ این آب از دهان مجسمه‌های سنگی گارگول که به صورت ردیفی بر روی طاق‌نماها قرار داشتند، خارج می‌شد.