Deportatie van Tsjetsjenen en Ingoesjen
De Deportatie van Tsjetsjenen en Ingoesjen, ook gekend als Aardakh (Tsjetsjeens: "Aardax") en Operatie Lentil (Russisch: Чечевица, "Chechevitsa"; Tsjetsjeens: вайнах махкахбахар, "Vaynax Maxkaxbaxar"; Ingoesjetisch: гIалгIайи нохчийи мехках бахар) was de gedwongen volksverhuizing van de gehele Vaynakh-bevolking (Tsjetsjenen en Ingoesjen) van de Noordelijke Kaukasus naar Centraal-Azië door de Sovjets. De deportatie begon op 23 februari 1944 tijdens de Tweede Wereldoorlog en kwam er na de Tsjetsjeense opstand van 1940-1944. De verplaatsing werd bevolen door NKVD-baas Lavrenti Beria na goedkeuring van Jozef Stalin en eindigde in 1957 na 13 jaar onder Nikita Chroesjtsjov en diens destalinisatie, die de deportaties veroordeelde in zijn geheime rede van 1956 als een schending van leninistische principes. Hij weigerde echter de Vaynakhs te rehabiliteren.