Ινδική Εξέγερση του 1857
Η Ινδική Εξέγερση του 1857 ήταν μια σημαντική, αν και τελικά ανεπιτυχής, εξέγερση στην Ινδία το 1857–58 ενάντια στην κυριαρχία της Βρετανικής Εταιρείας Ανατολικών Ινδιών, η οποία λειτουργούσε ως κυριαρχική αρχή για λογαριασμό του Βρετανικού Στέμματος. Η εξέγερση άρχισε στις 10 Μαΐου 1857 με τη μορφή μιας στάσης των Σιπάι του στρατού της Εταιρείας στην πόλη φρούριο του Μεερούτ, 64 χλμ. βορειοανατολικά του Δελχί (πλέον Παλιό Δελχί). Στη συνέχεια, οι ανταρσίες γενικεύθηκαν μαζί με τις εξεγέρσεις εκ μέρους των πολιτών, κυρίως στην Άνω Λεκάνη του Γάγγη και στην κεντρική Ινδία, αν και η εξέγερση εκδηλώθηκε επίσης βορειότερα και ανατολικότερα. Η εξέγερση αποτέλεσε σημαντική απειλή για τη βρετανική εξουσία στην περιοχή αυτή και αντιμετωπίστηκε μόνο με την ήττα των εξεγερμένων στο Γκβαλιόρ στις 20 Ιουνίου 1858. Την 1η Νοεμβρίου 1858, οι Βρετανοί χορήγησαν αμνηστία σε όλους τους εξεγερμένους που δεν συμμετείχαν σε δολοφονίες, αν και δεν ανακήρυξαν επίσημα τη λήξη των εχθροπραξιών μέχρι τις 8 Ιουλίου 1859. Η εξέγερση είναι γνωστή με πολλά ονόματα, όπως η Στάση των Σιπάι, η Μεγάλη Εξέγερση, η Εξέγερση του 1857, η Ινδική Εξέγερση και ο Πρώτος Πόλεμος της Ανεξαρτησίας. 