source: wikipedia

text: | demonym = Հնդիկ | membership = ԱՄՆ, ԱՀԿ, ԲՐԻԿՍ, ՇՀԿ, Մեծ ութնյակ, Մեծ քսանյակ, Ազգերի համագործակցություն | government_type = Դաշնային խորհրդարանական հանրապետություն | leader_title1 = Նախագահ | leader_name1 = Ռամ Քովինդ | leader_title2 = Փոխնախագահ | leader_name2 = Վենկայահ Նայդու | leader_title3 = Վարչապետ | leader_name3 = Նարենդրա Մոդի | leader_title4 = Արդարադատության նախարար | leader_name4 = Ն. Վ. Ռամանա | leader_title5 = Լոկ սաբհայի խոսնակ | leader_name5 = Օմ Բիռլա | legislature = Խորհրդարան | upper_house = Ռաջյա սաբհա | lower_house = Լոկ սաբհա | sovereignty_type = Անկախություն | sovereignty_note = Միացյալ Թագավորությունից | established_event1 = Դոմինիոն | established_date1 = Օգոստոսի 15, 1947 | established_event2 = Հանրապետություն | established_date2 = Հունվարի 26, 1950 | area_km2 = 3,287,263 | area_footnote = | area_rank = 7-րդ | area_sq_mi = 1,269,346 | percent_water = 9.6 | population_estimate = | population_census = 1,210,854,977 | population_estimate_year = | population_estimate_rank = 2-րդ | population_census_year = 2011 | population_census_rank = 2-րդ | population_density_km2 = | population_density_sq_mi = | population_density_rank = 31-րդ | GDP_PPP = $11.486 տրիլիոն | GDP_PPP_year = 2019 | GDP_PPP_rank = 3-րդ | GDP_PPP_per_capita = $8,378 | GDP_PPP_per_capita_rank = 119-րդ | GDP_nominal = $3.113 տրիլիոն | GDP_nominal_year = 2019 | GDP_nominal_rank = 5-րդ | GDP_nominal_per_capita = $2,172 | GDP_nominal_per_capita_rank = 142-րդ | Gini = 33.9 | Gini_year = 2013 | Gini_change = increase | Gini_ref = | Gini_rank = 79-րդ | HDI = 0.647 | HDI_year = 2018 | HDI_change = increase | HDI_ref = | HDI_rank = | currency = Հնդկական ռուփի | currency_code = INR | time_zone = IST | utc_offset = +05:30 | utc_offset_DST = | DST_note = DST | time_zone_DST = | date_format = | drives_on = Ձախակողմյան | calling_code = 91 | cctld = .in }} Հնդկաստան (, Բհարատ), պաշտոնապես՝ Հնդկաստանի Հանրապետություն (), երկիր Հարավային Ասիայում։ Զբաղեցրած տարածքով աշխարհի յոթերորդ, իսկ բնակչությամբ՝արդեն առաջին երկիրն է (ավելի քան 1.4 միլիարդ մարդ), ինչպես նաեւ ամենաբնակեցված ժողովրդավարական երկիրը։ Հարավում շրջապատված է Հնդկական օվկիանոսով, հարավ-արեւմուտքում՝ Արաբական ծովով, իսկ հարավ-արեւելքում՝ Բենգալյան ծոցով։ Արեւմուտքում սահմանակցում է Պակիստանին։ Հյուսիս-արեւելքում սահմանակցում է Չինաստանին, Նեպալին եւ Բութանին, իսկ արեւելքում՝ Մյանմային եւ Բանգլադեշին։ Հնդկաստանի մոտակայքում՝ Հնդկական օվկիանոսի վրա են գտնվում Շրի Լանկան եւ Մալդիվները։ Հնդկաստանի Անդամանյան եւ Նիկոբարյան կղզիները ծովային սահման ունեն են Թաիլանդի եւ Ինդոնեզիայի հետ։ Մայրաքաղաքը՝ Դելի, այլ մետրոպոլիաներից են Մումբայը, Կալկաթան, Չեննայը, Բանգալորը, Հայդարաբադը եւ Ահմադաբադը։ Մարդը Աֆրիկայից Հնդկական ենթամայրցամաք է գաղթել ոչ ուշ քան 55 000 տարի առաջ։ Մարդիկ Հնդկական ենթամայրցամաքում սկզբնապես ապրել են միմյանցից քիչ թե շատ մեկուսացված խմբերով՝ որպես որսորդներ եւ հավաքողներ, ինչի արդյունքում այս տարածաշրջանն ունի գենետիկական բազմազանության բարձր աստիճան, այս առումով զիջելով միայն Աֆրիկային։ Ենթամայրցամաքում նստակյաց կյանքը ծագել է 9000 տարի առաջ Ինդոս գետի ավազանի արեւմտյան ծայրամասերում, որտեղ մ.թ.ա. երրորդ հազարամյակում առաջացել է Ինդոսի հովտի կամ Հարապպայի քաղաքակրթությունը։ Մ.թ.ա. երկրորդ հազարամյակի երկրորդ կեսին հյուսիս-արեւմուտքից Հնդկաստան են ներթափանցել արիները, իրենց հետ բերելով հնդեվրոպական լեզվաընտանիքին պատկանող հնդարիական լեզուները։ Արիների մասին տեղեկություններ կան վեդաներում, որոնք կազմվել են սանսկրիտ լեզվով, եւ որոնցից հնագույնը Ռիգվեդան է։ Վեդաներից սկիզբ է առնում է հնդուիզմի պատմությունը Հնդկաստանում։ Հնդկաստանի դրավիդյան լեզուները դուրս են մղվել նրա հյուսիսային շրջաններից, որտեղ գերակշիռ են դարձել հնդարիական լեզուները։ Մինչեւ մ.թ.ա. 400 թվականը հնդուիզմի շրջանակներում առաջացել է հասարակական շերտավորումն ըստ կաստայի։ Առաջացել են նաեւ բուդդայականությունն ու ջայնիզմը, որոնք հռչակել են հասարակական կարգեր՝ չկապված ժառանգականության հետ։ Վաղ քաղաքական կոնսոլիդացման արդյունքում՝ Գանգեսի ավազանում առաջացել են Մաուրյաների եւ Գուպտաների միասնական կայսրությունները։ Սրանց դարաշրջանում արձանագրվել է լայն ստեղծագործական աշխուժացում, բայց նաեւ՝ կանանց կարգավիճակի իջեցում եւ «անհպելիության» գաղափարի արմատավորում։ Այս շրջանում հարավային Հնդկաստանի թագավորությունները Հարավարեւելյան Ասիայի երկրներին արտահանել են դրավիդյան լեզուների այբուբենները եւ կրոնը։ Վաղ միջնադարում քրիստոնեությունը, իսլամը, հուդայականությունը եւ զրադաշտականությունն արմատներ են գցել Հնդկաստանի հարավային եւ արեւմտյան ափերին։ Կենտրոնական Ասիայի մուսուլմանական բանակները պարբերաբար իշխել են Հնդկաստանի հարթավայրերը՝ ի վերջո ստեղծելով Դելիի սուլթանությունը եւ ներգրավելով հյուսիսային Հնդկաստանը միջնադարյան իսլամական աշխարհի մեջ։ 15-րդ դարում Վիջայանագարի կայսրությունը Հնդկաստանի հարավային հատվածում ստեղծել է երկարատեւ հնդուական մշակույթ։ Փանջաբում առաջացել է սիկհականությունը, որը մերժում էր ինստիտուցիոնալացված կրոնը։ 1526 թվականին հիմնվել է Մեծ մողոլների կայսրությունը, որը բացել համեմատական խաղաղության երկդարյա ժամանակաշրջան՝ թողնելով ճարտարապետական հարուստ ժառանգությունը։ Դրան հաջորդել է Բրիտանական արեւելահնդկական ընկերության կառավարման աստիճանական ընդլայնումը՝ Հնդկաստանում հաստատելով գաղութային տնտեսական կարգեր։ Ուղղակի բրիտանական տիրապետությունը Հնդկաստանում սկսվել է 1858 թվականին։ Հնդիկներին խոստացած իրավունքները դանդաղ էին տրվում, սակայն բրիտանական տիրապետության օրոք ներմուծվել են նոր տեխնոլոգիաներ, արմատներ են գցել կրթության եւ հասարակական կյանքի արդիական գաղափարներ։ 20-րդ դարում առաջացել է նորարարական եւ ազդեցիկ ազգայնական շարժում, որը գլխավորում էր Մահաթմա Գանդին։ Շարժումն աչքի է ընկել ոչ բռնի դիմադրությանբ եւ հանգեցրել է 1947 թվականին Հնդկաստանի անկախությանը։ Բրիտանական Հնդկաստանը բաժանվել է երկու պետությունների՝ մեծամասամբ իսլամադավան Պակիստանի եւ մեծամասամբ հնդուական Հնդկաստանի, ինչի հետեւանքով տեղի են ունեցել զանգվածային տեղահանություններ եւ բռնություններ։ Հնդկաստանն աշխարհիկ, ժողովրդավարական, խորհրդարանական համակարգով դաշնային հանրապետություն է։ Բազմալեզու եւ բազմաէթնիկ հասարակություն է։ Հնդկաստանի բնակչությունը 1951 թվականին 361 միլիոնից աճել է մինչեւ 2011 թվականին 1,211 միլիարդ։ Միեւնույն ժամանակ նրա տարեկան մեկ շնչի հաշվով ՀՆԱ-ը 64 ԱՄՆ դոլարից աճել է մինչեւ 1 498 ԱՄՆ դոլար, իսկ գրագիտության մակարդակը՝ 16,6 %-ից մինչեւ 74 %։ 1951 թվականին լինելով համեմատաբար աղքատ երկիր՝ Հնդկաստանը դարձել է արագ աճող խոշոր տնտեսություն, աճող միջին դասով տեղեկատվական տեխնոլոգիաների ոլորտում ծառայությունների կենտրոն։ Այն ունի տիեզերական ծրագիր, որը ներառում է մի քանի պլանավորված կամ ավարտված տիեզերական առաքելություններ։ Հնդկական ֆիլմերը, երաժշտությունը եւ հոգեւոր ուսմունքները մեծ դեր են խաղում համաշխարհային մշակույթի մեջ։ Հնդկաստանը զգալիորեն նվազեցրել է աղքատության մակարդակը, թեեւ դա իրականացվել է տնտեսական անհավասարության աճի հաշվին։ Հնդկաստանը միջուկային զենք ունեցող երկրներից մեկն է եւ ունի աշխարհի ամենախոշոր ռազմական բյուջեներից մեկը։ Դեռեւս 20-րդ դարի կեսերից Հնդկաստանն իր հարեւանների՝ Պակիստանի եւ Չինաստանի հետ Քաշմիրի շուրջ տարածքային վեճ ունի։ Հնդկաստանի սոցիալ-տնտեսական խնդիրներից են գենդերային անհավասարությունը, երեխաների շրջանում թերսնումը եւ օդի աղտոտման մակարդակի աճը։ Հնդկաստանի տարածքը բազմազան է եւ ունի կենսաբազմազանության չորս օջախներ։ Անտառային ծածկը կազմում է երկրի ընդհանուր տարածքի 21.4 %-ը։ Հնդկաստանի կենդանական աշխարհը, որը հնդկական մշակույթում ավանդաբար դիտարկվել է հանդուրժողականությամբ, պահպանվում է այդ անտառներում եւ այլ պաշտպանված վայրերում։ Անվանում Անվանման առաջացումը կապված է Ինդոս գետի հետ, որի հովտով հնդիկները ցամաքային կապ են պահպանել Առաջավոր Ասիայի երկրների, հատկապես իրենց անմիջական հարեւան Իրանի հետ։ Ինդոս գետը սանսկրիտերեն կոչվել է Սինդհու, որը հին պարսիկներին է անցել Հինդ ձեւով։ Հենց պարսիկներն էլ իրենց հարեւան երկիրը կոչել են Հինդուստան (Հինդ անվանն ավելացնելով ստան վերջածանցը)` «Ինդոս գետի երկիր»։ Հինդի լեզվով Հնդկաստանը մինչ օրս շարունակում է կոչվել է Հինդուստան։ Պարսիկներից այդ անվանումն անցել է այլ ժողովուրդների, այդ թվում նաեւ հայերին՝ արդեն որոշ ձեւափոխություններով։ Երկրի անվանման Եվրոպայում ընդունված India ձեւը նույնպես առաջացել է Ինդոս գետի անվանումից, որին ավելացվել է երկրի իմաստ արտահայտող -ia վերջածանցը։ 1949 թվականին ընդունված սահմանադրության համաձայն՝ Հնդկաստանը հռչակվել է հանրապետություն եւ կոչվել Հնդկաստանի Հանրապետություն, անգլերեն, որը պաշտոնական լեզուն էր՝ Republic of India։ Հինդի լեզվով, որը երկրի պաշտոնական լեզուներից է, Հնդկաստանը կոչվում է Բհարաթ։ Այդ անվանումն առաջացել է արիների հին հնդկական Բհարթա ցեղի (այդ ցեղի հետնորդների մասին ավանդություններն ընկած են հնդկական «Մահաբհարաթա» էպոսի հիմքում) տարաբնակեցման շրջանի (Ջամնա եւ Սաթլեջ գետերի միջագետքը) Բհարաթավարշի («Բհարաթների երկիր») անունից, որը հնում հաճախ տարածվել է ամբողջ Հնդկաստանի վրա։ Պատմություն Հին Հնդկաստան Առաջին ժամանակակից կամ բանական մարդիկ Աֆրիկայից Հնդկական ենթամայրցամաք են ժամանել 55 000 տարի առաջ, որտեղ նրանք նախկինում զարգացել են։ Հարավային Ասիայում բնակվող ժամանակակից մարդկային ամենահայտնի մնացորդները թվագրվում են մոտ 30 000 տարի առաջ։ Մ.թ.ա. 6500 թվականից հետո Մերհարհում եւ այժմ Բելուջիստանում գտնվող քաղաքներում պարենային մշակաբույսերի եւ կենդանիների ընտելացման, մշտական կառույցների կառուցման եւ գյուղատնտեսական արտադրանքի ավելցուկների պահպանման մասին վկայություններ են հայտնվել։ Նրանք աստիճանաբար զարգացել են Հարապպայի քաղաքակրթության՝ Հարավային Ասիայում առաջին քաղաքային մշակույթի, որը ծաղկունք է ապրել մ.թ. ա. 2500-1900 թվականներին ներկայիս Պակիստանի եւ արեւմտյան Հնդկաստանի տարածքում։ Կենտրոնանալով այնպիսի քաղաքների շուրջ, ինչպիսիք են Մոհենջո Դարոն, Հարապպան, Դհոլավիրան եւ Կալիբանգանը, եւ հենվելով գոյության տարբեր ձեւերի վրա՝ քաղաքակրթությունը ակտիվորեն զբաղվել է արհեստների արտադրությամբ եւ լայն առեւտրով։ Մ.թ.ա. 2000-500 թվականների ընթացքում Հնդկական ենթամայրցամաքի շատ շրջաններ քարե դարի մշակույթներից անցել են երկաթե դարին։ Հնագույն գրությունները՝ վեդաները, որոնք կապված էին հինդուիզմի հետ, կազմվել են այս ժամանակահատվածում, եւ պատմաբանները վերլուծել են այդ գրերը՝ Փենջաբի տարածաշրջանում եւ Ինդոս-Գանգեսյան հարթավայրի վերին մասում Վեդայական մշակույթը հաստատելու համար։ Շատ պատմաբաններ նաեւ համարում են, որ այս ժամանակահատվածը ներառել է հյուսիսարեւմուտքից ենթամայրացամաք հնդկա-արայական գաղթի մի քանի ալիքներ: Կաստային համակարգը, որը ստեղծել է քահանաների, զինվորների եւ ազատ գյուղացիների հիերարխիա, սակայն բացառել է բնիկ ժողովուրդների զբաղմունքները՝ դրանք անվանելով անմաքուր, նույնպես առաջացել է այդ ժամանակաշրջանում։ Դեկանի սարահարթում այս ժամանակաշրջանի հնագիտական տվյալները վկայում են քաղաքական կազմակերպության տիրապետության փուլի գոյության մասին: Հարավային Հնդկաստանում անցումը նստակյաց կյանքի նշվում է մեգալիթյան հուշարձանների, ինչպես նաեւ գյուղատնտեսության մոտակա հետքերի, ոռոգման ռեզերվուարների եւ արհեստավոր ավանդույթների մեծ քանակով, որոնք թվագրվում են այս ժամանակահատվածում: Վեդայական դարաշրջանի վերջում, մոտավորապես մ.թ.ա. 6-րդ դարում, Գանգեսի հարթավայրի եւ հյուսիսարեւմտյան մարզերի փոքր պետությունները եւ առաջնորդները միավորվել են 16 խոշոր օլիգարխիաների եւ միապետությունների, որոնք հայտնի էին որպես մահաջանապադներ։ Ծագող ուրբանիզացիան ծնել է ոչ-վեդայական կրոնական շարժումներ, որոնցից երկուսը դարձել են անկախ կրոններ։ Ջայնիզմը ճանաչում է ստացել իր նմուշի՝ Մահավիրայի կենդանության օրոք։ Բուդդիզմը, որը հիմնված էր Բուդդայի ուսմունքների վրա, գրավել է հետեւորդներ բոլոր սոցիալական դասերից՝ բացառությամբ միջին խավի։ Բուդդայի կյանքի ժամանակագրությունը կենտրոնական է եղել Հնդկաստանի վաղ պատմությունում։ Աճող քաղաքային հարստության շրջանում երկու կրոնները պահպանում էին հրաժարումը որպես իդեալ, եւ երկուսն էլ հաստատում էին երկարաժամկետ վանական ավանդույթներ։ Քաղաքականապես մ.թ.ա. 3-րդ դարում Մագադհայի թագավորությունը Մաուրյաների պետություն դառնալու նպատակով բռնակցել կամ կրճատել է այլ պետություններ։ Մի անգամ ենթադրվում էր, որ կայսրությունը վերահսկում էր ենթամայրցամաքի մեծ մասը՝ բացառությամբ ծայր-հարավային մասի։ Սակայն այժմ ենթադրվում է, որ նրա հիմնական շրջանները բաժանվել են մեծ ինքնավար շրջաններով։ Մաուրյաների թագավորները հայտնի են ինչպես կայսրության կառուցման եւ հասարակական կյանքի վճռական կառավարման, այնպես էլ Աշոկայի՝ ռազմամոլությունից հրաժարվելու եւ բուդդայական Դհարմայի հեռահար քարոզչության համար։ Թամիլերենի Սանգմյան գրականությունը ցույց է տալիս, որ մ.թ.ա. 200 թվականի եւ մ.թ. 200 թվականի միջեւ Հարավային թերակղզին կառավարվել է Չերա, Չոլա եւ Պանդյան դինաստիաների կողմից, որոնք առեւտրով էին զբաղվում Հռոմեական կայսրության եւ Արեւմտյան եւ Հարավարեւելյան Ասիայի հետ։ Հյուսիսային Հնդկաստանում հինդուիզմը ընտանիքում նահապետական վերահսկողություն է պնդել, ինչը հանգեցրել է կանանց հնազանդության աճին։ 4-րդ եւ 5-րդ դարերում Գուպտա կայսրությունը Գանգեսի մեծ հարթավայրում ստեղծել է կառավարման եւ հարկման բարդ համակարգ, որը ավելի ուշ կազմավորված հնդկական թագավորությունների համար օրինակ է դարձել։ Գուպտա կայսրության տիրապետության շրջանում նորացված հինդուիզմը, որը հիմնված էր նվիրվածության, այլ ոչ թե ծիսական կառավարման վրա, սկսել էր ինքնահաստատվել։ Այս թարմացումը արտացոլվել է քանդակի եւ ճարտարապետության ծաղկման մեջ, որոնք քաղաքական ընտրախավի մեջ հովանավորներ էին գտել։ Այս շրջանում նաեւ ծաղկում են ապրել դասական սանսկրիտ գրականությունը, հնդկական գիտությունը, աստղագիտությունը, բժշկությունը եւ մաթեմատիկան։ Միջնադարյան Հնդկաստան Հնդկական վաղ միջնադարյան դարաշրջանը, որն ընգրկում է 600-1200 թվականները, սահմանվում է տարածաշրջանային թագավորություններով եւ մշակութային բազմազանությամբ։ Կաննաուջի Հարշան, որը մ.թ. 606 թվականից մինչեւ 647 թվականը կառավարում էր Ինդոս-Գանգեսյան հարթավայրի մեծ մասը, փորձելով իր տարածքներն ընդլայնել դեպի հարավ, պարտություն է կրել Դեքանի կառավարիչ Չալուկյայից։ Նրա ժառանգորդը, փորձելով ընդլյանել տարածքները դեպի արեւելք, պարտություն է կրել Բենգալիայի Պալայի թագավորի կողմից։ Չալուկյաները, փորձելով իրենց տարածքն ընդլայնել դեպի հարավ, պարտություն են կրել հեռավոր հարավից եկած Պալավանի նկատմամբ, որոնց ավելի հարավից իրենց հերթին դիմակայում էին Պանդիաները եւ Չոլաները։ Այս ժամանակաշրջանի ոչ մի կառավարիչ չի կարողացել ստեղծել կայսրություն եւ հետեւողականորեն վերահսկել իր հիմնական տարածաշրջանից դուրս գտնվող հողերը։ Այս ընթացքի հովվական ժողովուրդները, որոնց հողերը մաքրվել էին աճող գյուղատնտեսական տնտեսության համար տեղ ազատելուց համար, ընդգրկվել էին կաստային հասարկության մեջ որպես նոր ոչ ավանդական իշխող դասեր։ Կաստային համակարգը, հետեւաբար, սկսել էր տարածաշրջանային տարբերությունները դրսեւորել։ 6-րդ եւ 7-րդ դարերում առաջին կրոնական օրհներգերը ստեղծվել են թամիլերենով։ Դրանք ընդօրինակվում էին ամբողջ Հնդկաստանում, ինչը հանգեցրել է հինդուիզմի վերածննդին եւ ենթամայրցամաքի բոլոր ժամանակակից լեզուների զարգացման։ Հնդկական թագավորական իշխանությունը, մեծ եւ փոքր տաճարները, որոնք հովանավորվում էին նրանց կողմից, մայրաքաղաքներ էին ներգրավում մեծ թվով քաղաքացիներ, որոնք նույնպես դարձել էին տնտեսական կենտրոններ։ Տարբեր չափսերի տաճարային քաղաքները սկսել էին հայտնվել ամենուր, քանի որ Հնդկաստանը ենթարկվել էր այլ ուրբանիզացիայի։ 8-րդ եւ 9-րդ դարերում դրա հետեւանքները զգալի էին Հարավարեւելյան Ասիայում, քանի որ Հարավային Հնդկաստանի մշակույթն ու քաղաքական համակարգերը արտահանվել էին այն հողերը, որոնք դարձել են ժամանակակից Մյանմարի, Թայլանդի, Լաոսի, Կամբոջայի, Վիետնամի, Ֆիլիպինների, Մալայզիայի եւ Ճավայի մասը։ Հնդկական վաճառականները, գիտնականները եւ երբեմն բանակները ներգրավված էին այս փոխանցման մեջ։ Հարավարեւելյան ասիացիներն իրենց վրա էին վերցրել նախաձեռնությունը՝ շնորհիվ իրենց լեզուներով հնդկական սեմինարիաների, բազմաթիվ այցելությունների եւ բուդդայական եւ հինդուիստական տեքստերի թարգմանության։ 10-րդ դարից հետո Կենտրոնական Ասիայի իսլամադավան երկրների քոչվոր տոհմերը, օգտագործելով արագ ձիերից կազմված հեծելազորը եւ հավաքելով մեծ բանակներ, որոնք միավորված էին էթնիկ պատկանելությամբ եւ կրոնով, բազմիցս գրավել են Հարավային Ասիայի հյուսիսարեւմտյան հարթավայրերը, ինչը 1206 թվականին հանգեցրել է Դելիի իսլամական սուլթանության ստեղծմանը։ Սուլթանությունը պետք է վերահսկեր Հյուսիսային Հնդկաստանի մեծ մասը եւ Հարավային Հնդկաստանում շատ հարձակումներ իրականացներ։ Չնայած սկզբնապես սուլթանությունը կործանարար էր հնդկական վերնախավի համար, այն հիմնականում իր ոչ մուսուլման բնակչությանը թողել է իր սեփական օրենքներին եւ սովորույթներին ենթակա։ 13-րդ դարում բազմիցս ետ մղելով մոնղոլական ռազմանավերի հարձակումները՝ սուլթանությունը Հնդկաստանին փրկել է ավերածությունից, որը այցելել էր Արեւմտյան եւ Կենտրոնական Ասիա՝ հիմք դնելով մայրցամաքում այդ տարածաշրջանի վազող զինվորների, գիտնականների, միստիկների, առեւտրականներ, արվեստագետների եւ արհեստավորների բազմադարյա արտագաղթը, դրանով իսկ հյուսիսում ստեղծելով սինկրետական հնդկա-իսլամական մշակույթը։ Սուլթանության արշավանքը եւ Հարավային Հնդկաստանի տարածաշրջանային թագավորությունների թուլացումը ճանապարհ եմ հարթել տեղի Վիջայանագարի կայսրության առաջացման համար։ Ընդունելով շիվայիստների ուժեղ ավանդույթը եւ հենվելով սուլթանության ռազմական տեխնոլոգիաների վրա՝ կայսրությունը սկսել է վերահսկել Հնդկաստանի թերակղզու մեծ մասը, որը երկար ժամանակ պետք է ազդեր Հարավային Հնդկաստանի հասարակության վրա։ Վաղ ժամանակակից Հնդկաստան 16-րդ դարի սկզբին հյուսիսային Հնդկաստանը, որն այդ ժամանակ հիմնականում գտնվում էր մուսուլմանների իշխանության ներքո, կրկին ընկել է Կենտրոնական Ասիայի զինվորների նոր սերնդի գերազանց շարժունակության եւ կրակային հզորության առջեւ։ Արդյունքում Մեծ մողոլների կայսրությունը արմատախիլ չէր արել տեղական հասարակությունները, որոնց այն ղեկավարում էր։ Դրա փոխարեն կայսրությունը հավասարակշռում եւ խաղաղեցնում էր նրանց բազմազան եւ ներառական իշխող վերնախաղերի կողմից վարչական նոր գործունեության միջոցով՝ հանգեցնելով ավելի համակարգված, կենտրոնացված եւ միատեսակ կառավարման։ Հրաժարվելով ցեղային կապերից եւ իսլամական ինքնությունից, հատկապես Աքբարի օրոք՝ Մեծ մողոլներն իրենց հսկայական թագավորությունները միավորել են գրեթե աստվածային կարգավիճակ ունեցող կայսրին հավատարմության միջոցով, որն արտահայտված էր պարսկական մշակույթի միջոցով։ Մեծ մողոլների պետության տնտեսական քաղաքականությունը, որն իր եկամուտների մեծ մասը ստանում էր գյուղատնտեսության միջոցով, եւ որը սահմանում էր հարկերի վճարումը լավ կարգավորվող արծաթե արժույթով, ստիպում էր գյուղացիներին եւ արհեստավորներին դուրս գալ ավելի մեծ շուկաներ։ Հարաբերական աշխարհը, որն աջակցում էր կայսրությանը 17-րդ դարի մեծ մասում, Հնդկաստանի տնտեսական աճի գործոնն էր, ինչը հանգեցրել էր գեղանկարչության, գրական ձեւերի, տեքստիլի եւ ճարտարապետության ավելի մեծ հովանավորությանը։ Հյուսիսային եւ Արեւմտյան Հնդկաստանի հարակից սոցիալական խմբերը, ինչպիսիք են մարատհները, ռաջպուտները եւ սիկհերը, Մեծ մողոլների կառավարման ժամանակ կրկին ձեռք էին բերել ռազմական եւ կառավարման հավակնություններ, ինչը համագործակցության կամ դժբախտությունների շնորհիվ նրանց տվել է ինչպես ճանաչում, այնպես էլ ռազմական փորձ։ Մեծ մողոլների օրոք առեւտրի ընդլայնումը հանգեցրել է հարավային եւ արեւելյան Հնդկաստանի ափի երկայնքով նոր հնդկական առեւտրային եւ քաղաքական վերնախավերի առաջացման։ Կայսրության փլուզումից հետո այդ վերնախավերից շատերը կարողացել էին փնտրել եւ վերահսկել իրենց սեփական գործերը։ 18-րդ դարի սկզբին, երբ առեւտրային եւ քաղաքական տիրապետությունների միջեւ սահմանները գնալով ավելի լղոզված էին դառնում, մի շարք եվրոպական առեւտրային ընկերություններ, որոնց թվում էր նաեւ անգլիական Արեւելահնդկական ընկերությունը, ստեղծել են ափամերձ ուղեկալներ։ Ծովերի, մեծ ռեսուրսների նկատմամբ Բրիտանական արեւելահնդկական ընկերության վերահսկողությունը, ավելի կատարյալ ռազմական ուսուցումը եւ տեխնոլոգիաները հանգեցրել են նրան, որ այն ավելի էր լարում իր ռազմական ուժերը եւ գրավիչ դարձնում հնդկական վերնախավի մի մասի համար։ Այդ գործոնները վճռորոշ դեր են խաղացել՝ թույլ տալով ընկերությանը մինչեւ 1765 թվականը վերահսկողություն հաստատել Բենգալյան տարածաշրջանի նկատմամբ եւ երկրորդ պլան մղել այլ եվրոպական ընկերություններին։ Բենգալիայի հարստություններին հետագա հասանելիությունը եւ նրա բանակի ուժի եւ թվաքանակի հետագա ավելացումն ընկերությանը թույլ են տվել 1820-ական թվականներին անեքսիայի ենթարկել կամ իրեն ենթարկել Հնդկաստանի տարածքի մեծ մասը։ Հնդկաստանն այն ժամանակ այլեւս արդյունաբերական ապրանքներ չէր արտահանում, ինչպես երկար ժամանակ էր, այլ Բրիտանական կայսրությանը հումք էր մատակարարում։ Շատ պատմաբաններ դա համարում են Հնդկաստանի գաղութացման ժամակաշրջանի սկիզբը։ Այդ ժամանակ, երբ նրա տնտեսական հզորությունը լրջորեն սահմանափակված էր բրիտանական խորհրդարանի կողմից եւ վերածվել էր բրիտանական վարչակազմի զենքի, ընկերությունը սկսել էր գիտակցաբար դուրս գալ ոչ տնտեսական ասպարեզներ, ինչպիսիք են կրթությունը, սոցիալական բարեփոխումները եւ մշակույթը։ Ժամանակակից Հնդկաստան Պատմաբանները կարծում են, որ Հնդկաստանի ժամանակակից դարաշրջանը սկսվել է 1848 եւ 1885 թվականների միջեւ։ 1848 թվականին Բրիտանական արեւելահնդկական ընկերության գեներալ-նահանգապետի պաշտոնում Լորդ Դալհուզիի նշանակումը նախադրյալներ էր ստեղծել ժամանակակից պետությանը անհրաժեշտ փոփոխությունների համար։ Դրանք ներառում էին ինքնիշխանության միավորումն ու տարանջատումը, բնակչության հանդեպ վերահսկողությունը եւ քաղաքացիների կրթությունը։ Տեխնոլոգիական փոփոխությունները, ինչպես նաեւ երկաթուղիների, ջրանցքների եւ հեռագրությունները, կատարվել էին էին Եվրոպա նրանց մուտքից անմիջապես հետո։ Սակայն ընկերության հանդեպ դժգոհությունը նույնպես աճել է այդ ընթացքում եւ առաջացրել 1957 թվականի հնդկական ապստամբությունը։ Տարբեր վրդովմունքներով եւ պատկերացումներով սնվող, ներառյալ բրիտանական ոճով ագրեսիվ սոցիալական բարեփոխումները, խիստ հողային հարկերը եւ ժողովրդի հանդեպ որոշ հարուստ հողատերերի եւ արքայազների դաժան վերաբերմունքը, ապստամբությունը ցնցել է Հյուսիսային եւ Կենտրոնական Հնդկաստանի շատ շրջաններ եւ խարխլել ընկերության կառավարման հիմքերը։ Թեեւ ապստամբությունը ճնշվել է 1858 թվականին, այն հանգեցրել է Արեւելահնդկական ընկերության լուծարմանը եւ բրիտանական կառավարության կողմից Հնդկաստանի անմիջական կառավարմանը։ Հռչակելով ունիտար պետություն եւ աստիճանական, բայց սահմանափակ բրիտանական խորհրդարանական համակարգը, նոր կառավարիչները նաեւ պաշտպանել են արքայազններին եւ հողատերերին, որպես ապագա անկարգություններից ֆեոդալական երաշխիք։ Հետագա տասնամյակների ընթացքում հասարակական կյանքը աստիճանաբար զարգացել է ամբողջ Հնդկաստանում, ինչը, ի վերջո, հանգեցրել է 1885 թվականին Հնդկական ազգային կոնգրեսի ստեղծման։ 19-րդ դարի երկրորդ կեսին տեխնոլոգիաների արագ աճը եւ գյուղատնտեսության առեւտրայնացումը նշանավորվել են տնտեսական անկումներով, շատ մանր ֆերմերներ կախվածության մեջ էին հեռավոր շուկաների քմահաճույքներից։ Գրանցվում էր մեծածավալ հացադուլների թվի աճ, եւ չնայած հնդկական հարկատուների կողմից իրականացվող ինֆրակառուցվածքի զարգացման ռիսկերին, արդյունաբերության մեջ հնդիկների համար քիչ աշխատատեղեր են ստեղծվել։ Դրան կային նաեւ լավ հետեւանքներ՝ առեւտրային ցանցեր, հատկապես նորաստեղծ Փանջաբում, որոնք հանգեցրել են ներքին սպառման սննդամթերքի արտադրության աճի։ Երկաթուղային ցանցն օգնություն է ցուցաբերել կարիքավորներին նվազեցնելով բեռնափոխադրումների ծախսերը, եւ օգնել հնդկական զարգացող արդյունաբերությանը։ Առաջին համաշխարհային պատերազմից հետո, որին մասնակցել էին մոտ մեկ միլիոն հնդիկ, նոր շրջան է սկսվել։ Այն նշանավորվել է բրիտանական բարեփոխումներով, բայց նաեւ ռեպրեսիվ օրենսդրությամբ, ինքնակառավարմանն ուղղված հնդկական կոչերով եւ համագործակցությունից հրաժարվելու համար ոչ բռնի շարժման սկսմամբ, որի առաջնորդն ու անփոփոխ խորհրդանիշը դարձել էր Մահաթմա Գանդին։ 1930-ական թվականների ընթացքում բրիտանական օրենսդրական բարեփոխումը դանդաղ է իրականացվել, եւ Հնդկական ազգային կոնգրեսը հաղթանակ է տարել անցած ընտրություններում։ Հաջորդ տասնամյակը լի է եղել ճգնաժամերով՝ Հնդկաստանի մասնակցությունը Երկրորդ համաշխարհային պատերազմին, համագործակցությունից հրաժարվելու Կոնգրեսի վերջին հրումը եւ մուսուլմանների ազգայնականության աճը։ Այդ բոլոր ճգնաժամերը սահմանափակվել են 1947 թվականի ճգնաժամի գալուստով, բայց մեղմացվել Հնդկաստանի երկու պետությունների բաժանմամբ՝ Հնդկաստան եւ Պակիստան։ Հնդկաստանի՝ որպես անկախ պետության պատկերացման համար կենսական նշանակություն է ունեցել նրա սահմանադրությունը։ Սահմանադրության մշակման աշխատանքներն ավարտվել են 1950 թվականին, որը հաստատել է աշխարհիկ եւ ժողովրդավարական հանրապետություն։ Այն ժողովրդավարություն է պահպանել քաղաքացիական ազատությունների, ակտիվ Գերագույն դատարանի եւ զգալի չափով անկախ մամուլի հետ։ Տնտեսական ազատականացումը, որը սկսվել էր 1990-ական թվականներին, ստեղծել է քաղաքային խոշոր միջին խավ, Հնդկաստանը դարձրել է աշխարհի ամենաարագ աճող տնտեսություններից մեկը, եւ բարելավել նրա աշխարհաքաղաքական ազդեցությունը։ Հնդկական ֆիլմերը, երաժշտությունը եւ հոգեւոր ուսմունքները մեծ դեր են խաղում համաշխարհային մշակույթի մեջ։ 1947 թվականին Ջամմու եւ Քաշմիրի տարածքային պատկանելիության հարցի պատճառով Հնդկաստանի եւ Պակիստանի միջեւ հակամարտություն է սկսվել, որը դարձել է չորս պատերազմների պատճառ։ Պակիստանա-հնդկական միջուկային մրցակցությունն իր գագաթանակետին է հասել 1998 թվականին։ Հնդկաստանն այդ շրջանում սահմանային խնդիրներ է ունեցել նաեւ Չինաստանի հետ։ Աշխարհագրություն Հնդկաստանը զբաղեցնում է Հնդկական թերակղզու մեծ մասը, որը գտնվում է Հնդ-ավստրալիական պլատֆորմի մի մասի՝ Հնդկական տեկտոնական պլատֆորմի գագաթին։ Հնդկաստանում սահմանող երկրաբանական գործընթացները սկսվել են 75 միլիոն տարի առաջ, երբ հնդկական պլատֆորմը, որն այդ ժամանակ գտնվում էր հարավային Գոնդվանա գերմայրցամաքի կազմում, սկսել էր շարժվել դեպի հյուսիս-արեւելք, որը պայմանավորված էր դեպի հարավ-արեւմուտք ծովի հատակի տարածմամբ, այնուհետեւ հարավ եւ հարավ-արեւելք։ Միաժամանակ նրանից հյուսիս-արեւելք գտնվող Թետիս ընդարձակ օվկիանոսային ընդերքը, սկսվել էր ներծծվել Եվրասիական պլատֆորմի տակ։ Այդ երկու գործողությունները, որոնք պայմանավորված էին Երկրի թիկնոցի կոնվեկցիայով, ստեղծել են Հնդկական օվկիանոս եւ հանգեցրել այն բանին, որ հնդկական մայրցամաքային ընդերքը, ի վերջո, հրել է Եվրասիային եւ բարձրացրել Հիմալայներ։ Ծագող Հիմալայներից անմիջապես դեպի հարավ պլատֆորմների շարժումը ստեղծել է լայն իջվածք, որն արագ լցվել է գետային նստվածքներով, եւ այժմ կազմում է Ինդոս-Գանգեսյան հարթավայրը։ Հինավուրց Արավալիի լեռնաշղթայով հարթավայրից կտրված մասում գտնվում է Թար անապատը։ Սկզբնական հնդկական պլատֆորմը պահպանվել է որպես թերակղզային Հնդկաստան՝ Հնդկաստանի ամենահին եւ երկրաբանորեն առավել կայուն մասը։ Այն ձգվում է դեպի հյուսիս մինչեւ Սատպուրա եւ կենտրոնական Հնդկաստանում մինչեւ Վինդհյա։ Այս զուգահեռ շղթաները ձգվում են Գուջարաթում մինչեւ Արաբական ծով, արեւմուտքում՝ մինչեւ ածխով հարուստ Չոտա Նագպուր սարահարթը եւ արեւելքում մինչեւ Ջարկանդ։ Հարավում մնացած թերակղզային ցամաքային զանգվածը, Դեկանի սարահարթը, արեւմուտքից եւ արեւելքից շրջափակված է ափամերձ լեռնաշղթաներով, որոնք հայտնի են որպես Արեւմտյան եւ Արեւելյան Գաթեր։ Սարահարթը պարունակում է երկրի ամենահին լեռնային կազմավորումները, որոնցից մի քանիսին ավելի քան մեկ միլիարդ տարի է։ Այսպիսով, Հնդկաստանը ընկած է հասարակածից հյուսիս՝ 6°44' եւ 35°30' հյուսիսային լայնությունների, 68°7' եւ 97°25' արեւելյան երկարությունների միջեւ։ Հնդկաստանի առափնյա գծի երկարությունը կազմում է 7 517 կիլոմետր (4700 մղոն), որից 5 423 կիլոմետրը (3400 մղոն) պատկանում է Հնդկական թերակղզուն եւ 2 094 կիլոմետր (1300 մղոն)՝ Անդամանյան, Նիկոբարյան եւ Լակշադվիպյան կղզեխմբերին։ Հնդկական նավատորմի հիդրոգրաֆիկական քարտեզների համաձայն՝ մայրցամաքային ջրափնյա գիծը բաղկացած է հետեւյալ հատվածներից՝ 43% ավազոտ լողափեր, 11% ժայռոտ ափեր, ներառյալ ժայռերը, եւ 46%-ը՝ չորացված կամ ճահճային ափեր։ Հիմալայան ծագման գլխավոր գետերը, որոնք հոսում են Հնդկաստանի տարածքով, ներառում են Գանգեսը եւ Բրահմապուտրան, որոնք թափվում են Բենգալյան ծոց։ Գանգեսի կարեւոր վտակներն են Ջամնան եւ Կոշին։ Վերջինիս չափազանց ցածր թեքությունը, որը պայմանավորված է երկարատեւ տիղմով, հանգեցնում է ուժեղ ջրհեղեղների եւ ուղղության փոփոխության։ Թերակղզու գլխավոր գետերը, որոնց ավելի կտրուկ թեքությունները խոչընդոտում են իրենց ջրերի խորտակմանը, ներառում են Գոդավարին, Մահանադին, Կավերին եւ Կրիշնան, որոնք նույնպես թափվում են Բենգալյան ծոց, ինչպես նաեւ Նարմադան եւ Տապտին, որոնք թափվում են Արաբական ծով։ Ծովափնյա առանձնահատկությունները ներառում են ճահճային Կատչայի Ռանն Արեւմտյան Հնդկաստանում եւ ջրաբերակային Սանդբարբան դելտան Արեւելյան Հնդկաստանում, որոնցից վերջինը բաժանված է Բանգլադեշի հետ։ Հնդկաստանն ունի երկու կղզեխումբ՝ Լակշադվիպ, կորալյան օղակակղզիներ Հնդկաստանի հարավարեւմտյան ափին, եւ Անդամանյան եւ Նիկոբարյան կղզիները՝ հրաբխային շղթա Անդամանյան ծովում։ Հնդկաստանի կլիման գտնվում է Հիմալայների եւ Թար անապատի ուժեղ ազդեցության տակ։ Հիմալայները խոչընդոտում են Կենտրոնական Ասիայի սառը կարաբատիկյան քամիների ներթափանցմանը՝ Հնդկական թերակղզու մեծ մասում պահպանելով ավելի տաք եղանակ, քան նմանատիպ լայնությունների մեծ մասում։ Թար անապատը կարեւոր դեր է խաղում խոնավ հարավարեւմտյան ամառային մուսոնային քամիների ներթափանցման մեջ, որոնք հունիսից մինչեւ հոկտեմբեր ընկած ժամանակահատվածում ապահովում են Հնդկաստանի տեղումների մեծ մասը։ Հնդկաստանում գերակշռում են չորս հիմնական կլիմայական տիպերը՝ արեւադարձային խոնավ, արեւադարձային չոր, մերձարեւադարձային խոնավ եւ լեռնային։ Քաղաքականություն եւ կառավարություն Քաղաքականություն Հնդկաստանն աշխարհի ամենաբնակեցված ժողովրդավար երկիրն է ։ Այն խորհրդարանական հանրապետություն է բազմակուսակցական համակարգով ։ Ունի 40 տարածքային եւ 7 ազգային կուսակցություններ, այդ թվում՝ Հնդկաստանի ազգային կոնգրեսն ու Բհարաթիյա Ջանաթա կուսակցությունը (ԲՋԿ) ։ Կոնգրեսն ունի ձախ կենտրոնամետ, իսկ ԲՋԿ-ն՝ աջակողմյան քաղաքական կողմնորոշում ։ 1950-ականներից (երբ Հնդկաստանն առաջին անգամ հռչակվեց հանրապետություն) 1980-ականներն ընկած ժամանակահատվածում Կոնգրեսը կազմում էր խորհրդարանական մեծամասնություն, իսկ 80-ականներից հետո պայքարի մեջ մտավ նաեւ ԲՋԿ-ն , ինչպես նաեւ տարածքայի մի շարք կուսակցություններ, որոնց ջանքերով շատ հաճախ ստեղծվել են բազմակուսակցական կոալիցիոն կառավարություններ ։ Հնդկաստանի Հանրապետության առաջին երեք ընտրությունների արդյունքում հեշտ հաղթանակ տարավ Ջավահարլալ Ներուի գլխավորած Կոնգրեսը։ 1964 թ. Ներուի մահից հետո Լալ Բահադուր Շասթրին դարձավ վարչապետ, ում 1966 թ. հանկարծակի մահից հետո 1966 եւ 1971 թթ. ընտրությունների արդյունքում Կոնգրեսը գլխավորեց Ինդիրա Գանդին։ 1975 թ. հայտարարված արտակարգ դրության պատճառով առաջացած հասարակական դժգոհության արդյունքում 1977 թ. քվեարկության միջոցով Կոնգրեսը լուծարվեց։ Գլուխ եկավ Ջանաթա կուսակցությունը, որը դեմ էր արտակարգ դրությանը։ Այս կառավարությունը, սակայն, գոյատեւեց ընդամենը 2 տարի։ 1980 թ. վերադառնալով Կոնգրես՝ 4 տարի անց Ինդիրա Գանդին սպանվեց, ում հաջորդեց իր որդին՝ Ռաջիվ Գանդին, ով մեկ տարի անց հեշտ հաղթանակ տարավ համազգային ընտրություններում։ Կոնգրեսը կրկին լուծարվեց 1989 թ., երբ նոր ձեւավորված Ջանաթա Դալ ու Ձախ Ճակատ կուսակցությունների կազմած Ազգային Ճակատ կոալիցիան 1989 թ. հաղթեց ընտրություններում։ Այս կառավարությունը եւս գոյատեւեց երկու տարի ։ 1991 թ. անցկացված ընտրություններին որեւէ կուսակցություն բացարձակ մեծամասնական հաղթանակ չտարավ։ Իբրեւ ամենամեծ միասնական կուսակցություն՝ Կոնգրեսը, կարողացավ կազմել փոքրամասնական կառավարություն, որի առաջնորդը դարձավ Պ. Վ. Նարասիմա Ռաոն 1996 թ. ընտրություններից հետո երկու տարի քաղաքական խառնաշփոթ էր տիրում։ Որոշ ուժեր կազմում էին կոալիցաներ, որոնք շատ կարճ կյանք էին ունենում։ Կարճ ժամանակ անց՝ 1996 թ., կառավարության գլուխ եկավ ԲՋԿ-ն, որին հաջորդեցին Միացյալ ճակատային երկու կոալիցիաներ, որոնցից երկուսն էլ մեծապես կախված էին արտաքին աջակցությունից։ 1998 թ. ԲՋԿ-ին հաջողվեց կազմել Ազգային Դեմոկրատական Դաշինքը (ԱԴԴ), որի առաջնորդն էր Աթալ Բիհարի Վաջպային։ Այսպիսով, ԱԴԴ-ն առաջին ոչ կոնգրեսական, կոալիցիոն կառավարությունն էր, որին հաջողվեց իշխանության գլխին մնալ 5 տարի շարունակ ։ 2004 թ. եւս որեւէ կուսակցություն բացարձակ մեծամասնությամբ քվեներ չունեցավ, որի արդյունքում Կոնգրեսը, որպես ամենամեծ միասնական կուսակցություն, կրկին կազմեց կոալիցա՝ Միավորված Առաջադիմական Դաշինք (ՄԱԴ)։ ՄԱԴ-ին աջակցում էին ձախակողմյան ուժերն ու այն պատգամավորներն, որոնք դեմ էին ԲՋԿ-ին։ 2009 թ. ընտրություններից հետո ՄԱԴ-ը նորից իշխանության եկավ արդեն ավելի շատ քվեներով, որից հետո այլեւս Հնդկաստանի կոմունիստական կուսակցություններից արտաքին աջակցության կարիք չուներ ։ Նույն թվականին Մանմոհան Սինգհը դարձավ Ջավահարլալ Ներուից հետո առաջին վարչապետը ։ Ներկայիս վարչապետը Նարենդրա Մոդին է, ով նախկինում Գուջարաթի գլխավոր նախարարն էր։ 2017 թ. հուլիսի 20-ին Ռամ Նաթ Քովինդն ընտրվեց Հնդկաստանի 14-րդ նախագահ եւ հուլիսի 25-ին տվեց իր նախագահական երդումը ։ Կառավարություն Հնդկաստանը դաշնություն է, որ կառավարվում է խորհրդարանական համակարգով՝ համաձայն երկրի սահմանադրության, որն էլ հանդիսանում է երկրի գերագույն իրավական փաստաթուղթը։ Լինելով ներկայացուցչական ժողովրդավարություն՝ Հնդկաստանը հանդիսանում է սահմանադրական հանրապետություն։ Դաշնությունը Հնդկաստանում սահմանում է առանձին հատվածների, կառավարության եւ նահանգների միջեւ իշխանության բաշխումը։ Կառավարությունն ունի զսպումների եւ հակակշիռների քաղաքականություն։ Ինչպես նշված է 1950 թ. հունվարի 26-ից ուժի մեջ մտած նախաբանում, Հնդկաստանը ինքնիշխան, սոցիալիստական, աշխարհիկ, ժողովրդավարական հանրապետություն է ։ Հնդկաստանի կառավարման ձեւը, որ սովորաբար բնութագրվում է իբրեւ "կեղծ դաշնային", ունի ավելի ուժեղ կենտրոնական, քան նահանգային բնույթ եւ սկսած 1990-ականներից՝ հետզհետե դարձել է ավելի դաշնային քաղաքական, տնտեսական եւ սոցիալական մի շարք փոփոխությունների արդյունքում ։ Հնդկաստանի կառավարությունն ունի երեք հիմնական ճյուղ ։ Գործադիր. Հնդկաստանի նախագահը երկրի պաշտոնական ղեկավարն է , որն ընտրվում է անուղղակիորեն 5 տարի ժամկետով, Ընտրական քոլեջի կողմից, որն իր հերթին կազմված է ազգային եւ պետական օրենսդիր մարմինների անդամներից ։ Հնդկաստանի վարչապետը կառավարության ղեկավարն է եւ գործադիր իշխանության զգալի մասը նրան է լիազորված ։ Նշանակվելով նախագահի կողմից՝ վարչապետը պայմանականորեն վայելում է Ստորին պալատում քաղաքական մեծամասնություն ունեցող որեւէ դաշինքի կամ կուսակցության աջակցությունը։ Կառավարության գործադիր իշխանությունը կազմված է նախագահից, փոխնախագահից եւ Նախարարների միության խորհրդից, որի գործադիր հանձնաժողովը Կաբինետն է, եւ որը ղեկավարում է վարչապետը։ Ցանկացած նախարար, ով ունի նախարարական պորտֆել, պետք է խորհրդարանի որեւէ պալատի անդամ լինի ։ Հնդկական խորհրդարանական համակարգում գործադիր իշխանությունը ստորադասվում է օրենսդիր իշխանությանը, վարչապետն իր խորհրդի հետ միասին ուղղակիորեն հաշվետու է խորհրդարանի Ստորին պալատին։ Լինելով գործադիր իշխանության մշտական անդամներ՝ քաղաքացիական ծառայողները իրագործում են գործադիրի բոլոր որոշումները ։ Օրենսդիր. Հնդկաստանի օրենսդիր մարմինը երկպալատ խորհրդարանն է։ Լինելով Ուեսթմինսթերյան ոճի խորհրդարան՝ այն ունի Վերին պալատ՝ Ռաջիա Սաբհա (Նահանգային խորհուրդ), եւ Ստորին պալատ՝ Լոկ Սաբհա (Ժողովրդի խորհուրդ) ։ Ռաջիա Սաբհան մշտական մարմին է, ունի 245 անդամ, որոնք ընտրվում են 6 տարով ։ Նրանցից շատերն անուղղակիորեն ընտրվում են նահանգային կամ տարածքային միավորների օրենսդիր մարմինների կողմից ազգաբնակչության՝ իրենց նահանգի կամ միավորի մասով համամասնական ընտրակարգով ։ Լոկ Սաբհայի 545 անդամներից միայն երկուսը ուղղակիորեն ընտրվում են ժողովրդական քվեարկությամբ։ Նրանք ներկայացնում են միանձնյա ընտրատարածք` հինգ տարի ժամկետով ։ Մյուս երկու անդամները նշանակվում են նախագահի կողմից անգլո-հնդկական համայնքից, եթե նախագահը որոշի, որ նրանք պատշաճ կերպով ներկայացված չեն։ Դատական. Հնդկաստանն ունի եռաստիճան անկախ դատական համակարգ ։ Այն կազմված է Գերագույն դատարանից, որը գլխավորում է Հնդկաստանի գլխավոր դատավորը, բարձրագույն ու մեծ թվով առաջին ատյանի դատարաններից ։ Գերագույն դատարանն ունի ինքնատիպ իրավասություն այնպիսի գործերի դեպքում, որոնք առնչվում են հիմնարար իրավունքներին, իսկ վերաքննիչ իրավասություն՝ բարձրագույն դատարանների առնչությամբ ։ Այն ունի սահմանադրությանը հակասող տարածքային կամ պետական օրենքները չեղարկելու իրավասություն , ինչպես նաեւ անվավեր ճանաչելու կառավարության ցանկացած գործողություն, որ կհամարի հակասահմանադրական ։ Ստորաբաժանումները Հնդկաստանը դաշնային միություն է՝ բաղկացած 29 նահանգներից եւ 7 միութենական տարածքներից ։ Բոլոր նահանգները, ինչպես նաեւ Դելիի ազգային մայրաքաղաքային եւ Պուդուչերիի միութենական տարածքները, ունեն վեսթմինսթերյան կառավարման համակարգին համապատասխան կառավարություններ։ Միութենական մյուս 5 տարածքներն ուղղակիորեն ղեկավարում են կենտրոնական իշխանությունների կողմից նշանակված կառավարիչները։ 1956 թ. "Նահանգների վերաձեւավորման ակտ"-ի համաձայն՝ նահանգները կազմավորվեցին լեզվաբանական հիմունքներով , ինչից հետո դրանց կառուցվածքը հիմնականում մնացել է անփոփոխ։ Եվ այսպես, յուրաքանչյուր նահանգ կամ միութենական տարածք բաժանվում է վարչական տարածքների, որոնք՝ թեհսիլների, վերջիններս էլ՝ գյուղերի։ Արտաքին, տնտեսական եւ ռազմավարական հարաբերություններ 1947 թ. անկախությունից հետո Հնդկաստանը ջերմ հարաբերությունների մեջ է գրեթե բոլոր երկրների հետ։ 1950-ականներին Հնդկաստանը մեծապես աջակցել է Աֆրիկայում եւ Ասիայում ապագաղութացման գործընթացներին՝ ունենալով իր ծանրակշիռ դերը Չմիավորման շարժման մեջ ։ 1980-ականների վերջին հնդկական զորքերը հարեւան երկրների հրավերով երկու անգամ միջամտել են Շրի Լանկայում խաղաղապահ գործողություններով՝ 1987 եւ 1990 թթ., եւ զինված միջամտությամբ 1988 թ. Մալդիվների հեղաշրջման փորձի ժամանակ։ Հնդկաստանի եւ հարեւան Պակիստանի միջեւ հարաբերությունները բավականին լարված են։ Երկու երկրները պատերազմել են 4 անգամ՝ 1947, 1965, 1971 եւ 1999 թթ.։ Չորսից երեքը ծագել են Քաշմիրի վիճահարույց տարածքի շուրջ, իսկ ահա 1971 թ. պատերազմը՝ Հնդկաստանի կողմից Բանգլադեշի անկախացմանը ցուցաբերած աջակցության պատճառով ։ 1962 թ. Չինաստանի եւ 1965 թ. Պակիստանի հետ պատերազմներից հետո Հնդկաստանը սկսեց ռազմական եւ տնտեսական ամուր կապեր հաստատել Սովետական միության հետ, որն էլ 1960-ականների վերջին դարձավ երկրի ռազմական ամենախոշոր մատակարարը ։ Ռուսաստանի հետ կայուն հարաբերություններից բացի , Հնդկաստանն ունի պաշտպանական հարաբերություններ Իսրայելի եւ Ֆրանսիայի հետ։ Վերջին տարիներին այն իր առանցքային դերն է ունեցել Հարավային Ասիայի տարածաշրջանային համագործակցության ասոցիացիայում, ինչպես նաեւ Առեւտրի համաշխարհային կազմակերպությունում։ Մինչ այժմ երկիրը տրամադրել է 100 հազար զինվորական եւ ոստիկանական աշխատակիցներ՝ ծառայելու չորս մայրցամաքներում իրականացվող ՄԱԿ-ի 35 խաղաղապահ գործողություններին։ Հանդիսանում է Արեւելյան Ասիայի գագաթաժողովի, G8 + 5, եւ մի շարք այլ բազմակողմ ֆորումների մասնակից երկիր ։ Հնդկաստանը տնտեսական ամուր կապեր ունի Հարավային Ամերիկայի , Ասիայի եւ Աֆրիկայի երկրների հետ։ Վարելով "Դեպի արեւելք" քաղաքականություն՝ այն ձգտում է համագործակցել Հարավարեւելյան Ասիայի պետությունների ասոցիացիայի անդամ երկրների, Ճապոնիայի, Հարավային Կորեայի հետ ամենատարբեր, մասնավորապես՝ տնտեսական ներդրումային եւ տարածքային անվտանգության հարցերի շրջանակում ։ Չինաստանի 1964 թվականի միջուկային փորձարկումից, ինչպես նաեւ 1965 թ. պատերազմում վերջինիս՝ Պակիստանին աջակցելու սպառնալիքներից հետո Հնդկաստանը սկսեց միջուկային զենք մշակել ։ 1974 թ. փորձարկվեց առաջին միջուկային զենքը, իսկ 1998-ին իրականացվեց ստորգետնյա առաջին փորձարկումը։ Չնայած լայնածավալ քննադատությանն ու ռազմական պատժամիջոցներին՝ Հնդկաստանը չի ստորագրել ո՛չ Միջուկային փորձարկումների արգելման համապարփակ պայմանագիրը եւ ո՛չ էլ Միջուկային զենքի չտարածման մասին պայմանագիրը՝ երկուսն էլ համարելով սխալ եւ խտրական ։ Երկիրը վարում է միջուկային այնպիսի քաղաքականություն, ըստ որի՝ պետք է զերծ մնալ առաջինը միջուկային զենք կիրառելուց ։ Այժմ մշակվում է բալիստիկ հրթիռային պաշտպանական վահան, իսկ Ռուսաստանի հետ միասին՝ հինգերորդ սերնդի մարտական կործանիչ ։ Ռազմական նախագծերը ներառում են նաեւ վիկրանտ դասի ինքնաթիռների եւ Արիհանտ դասի միջուկային սուզանավերի նախագծումն ու իրականացումը ։ Սառը պատերազմի ավարտից հետո Հնդկաստանը մեծացրեց իր տնտեսական, ռազմավարական եւ ռազմական համագործակցությունը Միացյալ Նահանգների ու Եվրամիության հետ ։ 2008 թվականին ԱՄՆ-ի հետ կնքվեց քաղաքացիական միջուկային համաձայնագիր եւ չնայած նրան, որ Հնդկաստանն արդեն միջուկային զենք ուներ ու չէր ստորագրել Միջուկային զենքի չտարածման մասին պայմանագիր՝ այն Միջուկային էներգիայի միջազգային գործակալության եւ Միջուկային մատակարարների խմբի կողմից ստացավ հրաժարման փաստաթուղթ՝ այդպիսով վերջ դնելով ավելի վաղ սահմանված միջուկային տեխնոլոգիաների եւ առեւտրի վրա դրված սահմանափակումներին։ Արդյունքում Հնդկաստանը դարձավ դե ֆակտո միջուկային վեցերորդ պետությունը ։ Հետագայում ստորագրվեցին նաեւ համագործակցության պայմանագրեր, այդ թվում՝ քաղաքացիական միջուկային էներգիայի մասին, Ռուսաստանի Ֆրանսիայի, Մեծ Բրիտանիայի, եւ Կանադայի հետ ։ Տնտեսություն Ըստ Արժույթի միջազգային հիմնադրամի (ԱՄՀ)՝ հնդկական տնտեսությունը 2017 թվականին անվանական արժեքով գնահատվել է 2.611 տրիլիոն ԱՄՆ դոլար։ Շուկայական փոխարժեքով այն վեցերորդ խոշոր տնտեսությունն է, իսկ 9,459 տրիլիոն ԱՄՆ դոլար գնողունակության համարժեքությամբ՝ երրորդը ։ ՀՆԱ-ի միջին տարեկան աճի տեմպը վերջին երկու տասնամյակներին կազմել է 5.8% եւ 2011-12 թթ. հասել 6.1% -ի՝ Հնդկաստանը դարձնելով աշխարհի ամենաարագ զարգացող տնտեսություններից մեկը ։ Մեկ շնչի հաշվով անվանական ՀՆԱ-ով, սակայն, երկիրը աշխարհում 140-րդն է, իսկ գնողունակության համարժեքությամբ՝ ՀՆԱ-ով 129-րդը ։ Մինչ 1991 թվականը հնդկական բոլոր կառավարությունները սոցիալիստ տնտեսագետների ազդեցությամբ վարում էին պաշտպանական քաղաքականություն։ Պետական միջամտությունն ու վերահսկողությունը մեկուսացրել էին տնտեսությունն արտաքին աշխարհից։ 1991 թ. վճարումների հաշվեկշռի սուր ճգնաժամը ստիպեց ազատականացնել տնտեսությունը , որից հետո երկիրը սկսեց շարժվել դեպի ազատ շուկայական համակարգ՝ շեշտը դնելով արտաքին առեւտրի եւ ուղղակի ներդրումների վրա ։ 1995 թ. հունվարի 1-ից Հնդկաստանը հանդիսանում է Առեւտրի համաշխարհային կազմակերպության (ԱՀԿ) անդամ ։ Բնակչություն Բնակչության թվով Հնդկաստանն աշխարհի երկրորդ երկիրն է եւ զիջում է միայն Չինաստանին։ Բնակչության թվի տարեկան աճը (1,4 %), թեպետ նախկինի համեմատ նվազել է, բայց դեռեւս բարձր է աշխարհի միջին ցուցանիշից։ Բնակչության թվի բարձր աճը պայմանավորված է Հնդկաստանի բնակչության բարեկեցության, քաղաքայնացման եւ կրթության ցածր մակարդակով։ Կանխագուշակվում է որ մինչեւ 2022 թվականը Հնդկաստանը բնակչության թվով առաջ կանցնի Չինաստանից իսկ 2050 թվականին բնակչության թիվը կանցնի 1,6 մլրդ մարդուց։ Հնդկաստանի բնակչությունը աշխարհում ամենաբազմազգն ու ամենաբազմալեզուն է։ Մարդահամարների տվյալով՝ երկրում պաշտոնապես գրանցված է 300 էթնոս։ Մարդահամարի համաձայն երկրում կա 114 լեզու եւ 216 բարբառ։ Ներկայումս երկրի բնակչության մոտ 80%-ը դավանում է հինդուիզմ, 13%-ը՝ իսլամ, 2%-ը քրիստոնեություն, 1%-ը բուդդայականություն։ Բնակչության խտությունը կազմում է մոտ 400 մարդ (2015), քաղաքային բնակչությունը՝ 33% (2015)։ Խոշոր քաղաքներն են Կալկաթան, Մումբայը, Դելին, Մադրասը, Հեյդարաբադը, Բենգալուրուն եւ այլն։ Պետական կարգ Հնդկաստանը դաշնային խորհրդարանական հանրապետություն է (նահանգների եւ միութենական տարածքների միություն)։ Գործող սահմանադրությունն ուժի մեջ է 1950 թվականից։ Պետության գլուխը վարչապետն է, ով ընտրվում է պառլամենտում մեծամասնություն կազմող կուսակցության կամ կուսակցությունների դաշինքի կողմից։ Օրենսդրական իշխանության բարձրագույն մարմինը պառլամենտն է՝ կազմված երկու պալատից (ժողովրդական պալատ եւ Նահանգների խորհուրդ)։ Ընտրական իրավունքից օգտվում են 21 տարին լրացրած բոլոր քաղաքացիները։ Նահանգներում գործադիր իշխանության գլուխը նահանգապետն է, որի լիազորությունների մեծ մասը փաստորեն իրականացնում է նահանգի կառավարությունը՝ նախարարների խորհուրդը։ Յուրաքանչյուր նահանգում գործում է օրենսդրական ժողով, որի կազմի մեջ մտնում են նրա մեկ կամ երկու պալատներն ու նահանգապետը։ Միութենական տարածքները կառավարվում է խորհրդարանի եւ կառավարության կողմից։ Դատական համակարգը կազմում են Գերագույն դատարանը (նաեւ սահմանադրական հսկողության մարմին է), նահանգների բարձրագույն դատարանները եւ օկրուգների մի շարք ստորին ատյանի դատարանները։ Արտաքին քաղաքականություն Պետության արտաքին քաղաքականությունը սկզբունքորեն կապված է անվտանգության հետ։ Պետության առաջնային խնդիրը իր անտանգությունն ապահովելն է։ Ինչպես նշվում է անվտանգության համապարփակ հայեցակարգում՝ անվտանգությունը չպետք է կապված լինի մեկ այլ պետության անվտանգությանը սպառնալու հետ, այլ պետք է համախմբող, ինտեգրացիոն դեր խաղա տարածաշրջանայի խաղաղության եւ զարգացման գործում։ Այնուամենայնիվ, միջազգային հարաբերություններում անվտանգության վերաբերյալ այս հայեցակարգը խիստ հակասական է, քանզի պետությունների արտաքին քաղաքականությունները հիմնականում ուղղված են որդեգրելու այնպիսի քաղաքական ուղղություններ, որոնք թույլ կտան պետությանը դիմակայել աշխարհի մարտահրավերներին եւ տարածաշրջանային անվտանգության ապահովմանը՝ հաշվի նստելով գերտերությունների շահերի եւ նկրտումների հետ։ Ինչպես բոլոր պետությունները, այնպես էլ Հնդկաստանը, իր դարավոր պատմական անցյալից մինչ մեր օրերը ստիպված է եղել դիմակայել աշխարհի տարբեր մարտահրավերներին։ Տնտեսություն Հնդկաստանը աշխարհի տնտեսապես հզոր երկրներից է։ Համախառն Ներքին Արդյունքի ծավալով (շուրջ 2,3 տրլն ԱՄՆ դոլար) Հնդկաստանն Աշխարհի 6-րդ երկիրն է ԱՄՆ-ից, Չինաստանից, Ճապոնիայից, Գերմանիայից, Մեծ Բրիտանիայից, Ֆրանսիայից հետո։ ՀՆԱ-ի շուրջ 17%-ը տալիս է գյուղատնտեսությունը, 30%-ը արդյունաբերությունը, իսկ 53%-ը սպասարկման ոլորտը։ Տնտեսապես ակտիվ է բնակչության շուրջ 40%-ը, որոնցից 49%-ը զբաղված է գյուղատնտեսության, 20%-ը արդյունաբերության, իսկ 31%-ը սպասարկման ոլորտներում։ Էլեկտրաէներգիայի արտադրությամբ Հնդկաստանն աշխարհի 4-րդ երկիրն է իրենից առաջ թողնելով ԱՄՆ-ին, Չինաստանին եւ Ռուսաստանին։ Էլեկտրաէներգիայի մեծ մասն արտադրվում է ՋԷԿ-երում։ Տրանսպորտ Հնդկաստանը զարգացող այն երկրներից է, որտեղ համեմատաբար բարձր է տրանսպորտի զարգացման մակարդակը։ Ավտոճանապարհների երկարությամբ (շուրջ 4,7 մլն. կմ.) երկիրը զիջում է միայն ԱՄՆ-ին։ Ավտոճանապարհների ավելի քան 70%-ը ասֆալտապատ է։ Երկաթուղիների երկարությունը կազմում է 68,500 կմ, որով երկիրն աշխարհում 4-րդն է ԱՄՆ-ից, Ռուսաստանից, եւ Չինաստանից հետո։ Հնդկաստանն ունի նաեւ ծովային մեծ նավատորմիղ։ Խոշորագույն նավահանգիստներն են Կալկաթան եւ Մումբայը։ Վերջին տարիներին արագ զարգանում է օդային տրանսպորտը՝ երկրում գործում է 346 օդանավակայան։ Արտաքին առեւտուր Հնդկաստանն ակտիվ տնտեսական կապեր է հաստատել բազմաթիվ երկրների, այդ թվում Հայաստանի հետ։ Արտահանման ծավալները 2014 թվականին կազմել է ավելի քան 330 մլրդ ԱՄՆ դոլար։ Արտահանում է գլխավորապես իրենց ավանդական արտադրատեսակները՝ թանկարժեք քարեր, ոսկերչական իրեր, հագուստ, տեքստիլ, մեքենաշինական բազմաթիվ արտադրանք, քիմիական ապրանքներ, գյուղատնտեսական եւ ծովային մթերք։ Արտահանման գծով գլխավոր գործընկերներն են՝ ԱՄՆ-ն, ԱՄԷ-ն, Հոնգկոնգը, Չինաստանը, Սաուդյան Արաբիան, Գերմանիան, Ճապոնիան։ Ներկրման ծավալները 2014 թվականին կազմել է շուրջ 473 մլրդ ԱՄՆ դոլար։ Ներկրում է հիմնականում նավթ, նավթամթերք, մեքենաներ, էլեկտրոնային սարքեր, կոքս, պարարտանյութ, պլաստմասա, թուջ եւ պողպատ։ Ներկրման գծով գլխավոր գործընկերներն են՝ ԱՄՆ-ն, Չինաստանը, Սաուդյան Արաբիան, Գերմանիան, Ճապոնիան, Մեծ Բրիտանիան։ Զինված ուժեր Հնդկաստանի զինված ուժերը կազմված են ցամաքային զորքերից, ռազմաօդային եւ ռազմածովային ուժերից։ Գերագույն գլխավոր հրամանատարը վարչապետն է, անմիջական ղեկավարությունն իրականացնում է պաշտպանության նախարարությունը։ Զինված ուժերը համալրվում են նաեւ կամավորներով։ Ռազմական հզորությամբ Հնդկաստանն աշխարհի չորրորդ պետությունն է։ Հնդկաստանի ակտիվ անձնակազմը կազմում է 1,325,000 մարդ, պահեստազորայինը՝ 1,155,000 մարդ։ Երկրում գործում են բազմաթիվ ռազմականացված կազմակերպություններ, ընդհանուր առմամբ՝ 2,280,000 անձնակազմով։ Պաշտոնապես հանդիսանում է միջուկային զենք ունեցող երկրներից։ Առողջապահություն 2014 թվականին ծնունդը կազմել է 1000 բնակչին 19.5, ընդհանուր մահացությունը՝ 7.32: Կյանքի միջին տեւողությունը կազմում է 68 տարի։ Բժշկական կրթության, գիտահետազոտական հիմնարկների գործունեության հարցերով զբաղվում է առողջապահության նախարարությունը։ Ազգային առողջապահության ընդհանուր ուղղության միջոցառումներն ու պլանավորումն իրականացնում է Առողջապահության կենտրոնական խորհուրդը։ 2013 թվականին առողջապահության միջին տարեկան ծախսերը կազմել են ՀՆԱ-ի շուրջ 4%-ը։ Հնդկաստանը հարուստ է ծծմբաջրածնային, ածխաթթվածծմբաջրածնային հանքային ջրերի աղբյուրներով եւ կլիմայական առողջարաններով։ Կրթություն Մինչեւ անգլիական գաղութատիրությունից ազատագրվելը Հնդկաստանում միասնական կրթական համակարգ չի եղել։ Անկախության հռչակումից (1947) հետո 1950 թ.-ի սահմանադրությամբ նախատեսվել է 1960 թվականից սահմանել մինչեւ 14 տարեկան երեխաների անվճար պարտադիր ուսուցում (որի իրականացումը, սակայն, հետաձգվել է մինչեւ 1985 թվականը)։ Կրթական գործը ղեկավարում են նահանգների լուսավորության նախարարությունները։ Հնդկաստանի ժամանակակից կրթական համակարգի մեջ մտնում են նախադպրոցական հիմնարկները (3–6 տարեկանների համար), տարրական եւ ցածր «հիմնական» (6–11 տարեկան երեխաների), ոչ լրիվ միջնակարգ եւ բարձր «հիմնական» (11–14 տարեկան), լրիվ (բարձրագույն) միջնակարգ (11–17 տարեկան) դպրոցները։ Պետական տարրական դպրոցներում ուսուցումն անվճար է, դասավանդումը՝ մայրենի լեզվով։ Մասնավոր տարրական դպրոցները եւ միջնակարգ դպրոցների մեծ մասը վճարովի են։ Կան նաեւ հնդկական երաժշտության եւ պարի, գեղեցիկ արվեստների, տնային տնտեսության ուսումնարաններ։ Բարձրագույն կրթության համակարգը կազմում են համալսարանները, քոլեջները եւ ինստիտուտները։ Բարձրագույն կրթությունը վճարովի է (ուսման տեւողությունը՝ 5–6 տարի)։ Հնագույն համալսարաններն են՝ Կալկաթայի, Մումբայի, Մադրասի (հիմնադրվել են 1857 թվականին)։ Մշակույթ Ճարտարապետություն Մեծ համբավ են վայելում Աշոկայի կայսրության հնությունները Սարնհատում, Էլլորայի ու Աջանտայի բուդդայական ժայռակերտ տաճարները Աուրանգաբադից ոչ հեռու, հարավում՝ Մադուրայում եւ Մադրասի մոտ գտնվող Մահաբալիպուրամի հուշարձանները, չքնաղ Թաջ Մահալը Ագրայում, Մահարաջայի եւ Ամբերի պալատները Ջայպուրում, Կարմիր բերդը եւ Քութբ Մինարը Դելիում եւ էլի շատերը։ Այդ կոթողները իրենց ոճով ու կառուցվածքով կարելի է բաժանել երկու խմբի՝ բուդդայական-հինդուիստական եւ մուսուլմանական։ Բուդդիստական-հինդուիստականը գերազանցապես աչքի է ընկնում ժայռակերտ տաճարներով, իսկ մուսուլմանականը՝ պալատներով ու դամբարաններով։ Վերջիններս ստեղծված են Մեծ Մոնղոլների տիրապետության ժամանակաշրջանում եւ գերիշխում են երկրի հյուսիսում։ Քարանձավային ժայռակերտ կառուցումները շատ բնորոշ են Հնդկաստանի ճարտարապետությանը։ Նրանց թիվը հասնում է 1200-ի։ Դրանցից հայտնի են Աջանտայի, Էլլորայի, Մումբայի մոտ գտնվող Էլեֆանտա կղզու, Մադրասից հարավ ընկած Մահաբալիպուրամի եւ այլ ժայռակերտ տաճարներ։ Բուդդայականների ու հինդուիստների կերտած կոթողները ավելի քան 2000 տարվա պատմություն ունեն։ Մուսուլմանական ճարտարապետության հուշարձանները՝ Թաջ Մահալ, Աքբարի պալատներ, Կարմիր բերդ, Քութբ Մինար եւ այլն, համեմատաբար նոր ժամանակներին են վերաբերում, այսինքն՝ Մեծ Մոնղոլների ժամանակաշրջանում են կառուցվել։ Ճարտարապետական ոճերը հյուսիսում եւ հարավում իրարից շատ են տարբերվում։ Հյուսիսայի Հնդկաստանի ճարտարապետության վրա շատ է ազդել Իրանը, Մեծ Մոնղոլների միջոցով։ Այդ է պատճառը, որ Հյուսիսայի Հնդկաստանի կոթողների մեծ մասը հիշեցնում են իրանական ճարտարապետությունը։ 15-րդ դարից Դելին, Ագրան, Ջայպուրը զարդարվեցին փառահեղ ու գեղեցիկ շենքերով։ Հարավային Հնդկաստանի ճարտարապետությունը ավելի անաղարտ է։ Այստեղ եղած կոթողները տիպիկ հնդկական են (բուդդայական կամ հինդուիստական), այս կոթողները գեղեցիկ են եզրազարդերով, խորաքանդակներով։ Հաճախ վեր խոյացող քառանիստ բրգաձեւ աշտարակը ամբողջապես ծածկված է քանդակներով, կուռքերի ու կենդանիների արձաններով։ Հնդկական նյութական մշակույթի հուշարձաններից շատերը ուշ են հայտնաբերվել։ Եղել են այնպիսիները, որոնք դարեր շարունակ մնացել են անհայտության մեջ։ Նշումներ Գրականություն Ընդհանուր Ծագումնաբանություն Պատմություն Աշխարհագրություն Բնություն Քաղաքականություն Արտաքին հարաբերություններ եւ զինված ուժեր Տնտեսություն Ժողովրդագրություն Մշակույթ Ծանոթագրություններ Նախկին բրիտանական գաղութներ ՄԱԿ-ի անդամ երկրներ Լիբերալ ժողովրդավարություններ Մեծ քսանյակի անդամ երկրներ Անգլիախոս երկրներ եւ տարածքներ 1947 հիմնադրված պետություններ եւ տարածքներ


Առաջնահերթ խնդիրների լուծման համար Շիրակի եւ Լոռու մարզերին հատկացվել է շուրջ 774,4 մլն դրամ. Պապիկյան 07 Դեկտեմբերի 2018 - 11:50 Նա նշեց, որ 2018-ին առաջնահերթ լուծում պահանջող խնդիրների լուծման համար Շիրակի եւ Լոռու մարզերին հատկացվել է 774 միլիոն 425 հազար դրամ։ «Շիրակին հատկացվել է 354 միլիոն 915 հազար, իսկ Լոռիին՝ 419 միլիոն 510 հազար դրամ», - նշեց Սուրեն Պապիկյանը՝ հավելելով, որ գումարը հատկացվել է շուրջ 45 բնակավայրում 54 ծրագիր իրականացնելու համար: Նույն ծրագրի շրջանակներում ՀՀ Շիրակի եւ Լոռու մարզերի համայնքներին հատկացվել է 42,973 հազար դրամ, որից ՀՀ Շիրակի մարզին՝ 31,773.0 հազար դրամ, իսկ Լոռու մարզին՝ 11,200.0 հազար դրամ: Ս. Պապիկյանի խոսքով՝ 2018 թվականի ընթացքում հանձնաժողովի կողմից ՀՀ Շիրակի եւ Լոռու մարզերում հավանության են արժանացել 33 սուբվենցիոն ծրագրեր՝ 1,599,282.1 հազար դրամ ընդհանուր բյուջեով: «27 ծրագրերի մրցույթի արդյունքում ծրագրերի գումարը կազմել է 903,809.4 հազ. դրամ, որից պետական բյուջեի ֆինանսավորման չափը՝ 381,274.3 հազ. Դրամ: ՀՀ Շիրակի եւ Լոռու մարզերում 4 ճանապարհների վերանորոգման նպատակով ՀՀ տրանսպորտի, կապի եւ տեղեկատվական տեխնոլոգիաների նախարարությանը հատկացվել է 222,654.7 հազար դրամ: Աշխատանքները կշարունակվեն նաեւ 2019 թվականին», - ասաց Ս. Պապիկյանը։ Հայաստանի տարածքային զարգացման հիմնադրամի միջոցով ՀՀ Լոռու եւ Շիրակի մարզերում իրականացվում են 7 ծրագրեր, որոնցից 2-ի ավարտը նախատեսված է 2019 թվականին: Ծրագրերի ընդհանուր արժեքը կազմում է 1,939,574,1 հազար դրամ, որից Շիրակի մարզում՝ ,207,377.4 հազար դրամմ Լոռու մարզում՝ 732,196.7 հազար դրամ: Պապիկյանի խոսքով՝ Վերակառուցման եւ զարգացման եվրոպական բանկի աջակցությամբ իրականացվող «Գյումրու քաղաքային ճանապարհներ» տեխնիկական համագործակցության դրամաշնորհային ծրագրի շրջանակներում հատկացվել է շուրջ 1,082,100.0 հազար դրամ: «USAID-ի կողմից ՀՀ Շիրակի մարզի Ամասիա, Արփի, Սարապատ եւ Աշոցք համայնքների համար ճանապարհաշինական տեխնիկա, ինքնագնաց գյուղտեխնիկա եւ կցովի գյուղ. գործիքներ ձեռք բերելու նպատակով հակտացվել է 1,486,9 մլն դոլար», - նշեց նա։ Սուրեն Պապիկանը տեղեկացրեց նաեւ, որ ԵՄ-ի հետ համագործակցության արդյունքում ՀՀ Շիրակի եւ Լոռու մարզերում իրականացվում են տարածաշրջանային զարգացման պիլոտային ծրագրեր։ Նշենք, որ խոսքը 4 պիլոտային ծրագրերի մասին է:


Այս տարվա հունիսին՝ հանդես գալով Ժնեւում՝ Կասպարովը հայտարարել էր, որ մտադիր չէ առաջիկայում վերադառնալ Ռուսաստան, քանի որ վախենում է հետախուզման ենթարկվել...


Հայտնի ամերիկացի հեղինակ, նախադպրոցական տարիքի երեխաների դաստիարակությամբ զբաղվող փորձագետ: Ստացել է բակալավրի աստիճան “Սվարթմոր” քոլեջի սոցիոլոգիայի եւ մարդաբանության ֆակուլտետում,ապա` մագիստրոսի աստիճան Մեդիսոնի “Վիսկոնսինի” համալսարանի երկրաբանության ֆակուլտետում:


Այս հավաքածուում ակնհայտ է ոճային բազմազանությունը, որն էլ հենց վերջինս դարձնում է գրավիչ եւ անկրկնելի: Հավաքածուում ներկայացված են սպիտակ-մոխրագույն-սեւ գույներով հագուստներ` երբեմն համադրված կապույտ երանգներով: Չնայած մոդելների եւ հագուստների խստությանը` այս հավաքածուն կարելի է համարել տպավորիչ: Խառը սանրվածքով մոդելները, որոնց ուրվականի տեսք է հաղորդել խիստ դիմահարդարումը, կրում են շքեղ եւ դասական հագուստները: Մոդելների` ուրվականի արտաքինն ընդգծված է մոխրագույն ստվարաներկով եւ շրթներկով, որը համահունչ է հագուստների ոճին: Լուսանկարնեը փոխառվել են unique-hairstyles.net -ից:


text: Ղրղզստան (ղրղզերեն՝ Кыргызстан; ռուսերեն՝ Киргизия, տրասլիտացված՝ Կիրգիզիա կամ Կիրղիզիա) (IPA արտասանությամբ՝ ), պաշտոնապես՝ Ղրղզական Հանրապետություն, երկիր Կենտրոնական Ասիայում։ Ղրղզստանը լեռնային եւ դեպի ծով ելք չունեցող երկիր է, այն սահմանակից է Ղազախստանին՝ հյուսիսում, Ուզբեկստանին՝ արեւմուտքից, Տաջիկստանին՝ հարավ-արեւմուտքից եւ Չինաստանին՝ հարավ-արեւելքից։ «Ղրղըզ» էթնոհորոնիմը նշանակում է «քառասուն ցեղեր», որը վերաբերում է վիպերգական հերոս Մանասին, որը միավորել է քառասուն ցեղերը խիթանների դեմ։ Քառասուն ճառագայթները Ղրղզստանի դրոշի վրա խորհրդանշում է Մանասի քառասուն ցեղերը։ 1991 թվականի անկախությունից ի վեր Ղրղզստանում տեղի է ունեցել երկու հեղափոխություն՝ մեկը 2005 թվականի Կակաչների հեղափոխությունը եւ 2010 թվականի հեղափոխությունը, որը իշխանությունից հեռացրել է 2005 թվականի հեղափոխության առաջնորդ Կուրմանբեկ Բակիեւին։ Աշխարհագրական դիրք Ղրղզստանը դեպի ծով ելք չունեցող երկիր է Կենտրոնական Ասիայում։ Ազգային տարածքը տարածվում է մոտավորապես 925 կմ արեւելքից արեւմուտք եւ 454 կմ հյուսիսից հարավ։ Ղրղզստանը արեւելքում եւ հարավ-արեւելքում սահմանակից է Չինաստանին, հյուսիսում` Ղազախստանին, արեւմուտքում` Ուզբեկստանին, հարավում` Տաջիկստանին։ Ուզբեկստանի եւ Տաջիկստանի հետ սահմանները Ֆերգանայի հովտում բավականին դժվարանցանելի են։ Ստալինի կողմից Կենտրոնական Ասիան հինգ հանրապետությունների բաժանելու հետեւանքներից մեկն այն է, որ շատ էթնիկ ղրղզներ չեն ապրում Ղրղզստանում։ Ստեղծվել են երեք անկլավներ, որոնք օրինականորեն մտնում են Ղրղզստանի տարածքի մեջ, սակայն աշխարհագրորեն բաժանված են մի քանի կիլոմետրով՝ երկուսը Ուզբեկստանում եւ մեկը՝ Տաջիկստանում։ Ղրղզստանի ռելիեֆում գերակշռում են Տյան Շան եւ Պամիր լեռնային համակարգերը, որոնք միասին զբաղեցնում են ազգային տարածքի մոտ 65%-ը։ Ալայի լեռնաշղթայի մի մասը գերակշռում է երկրի հարավ-արեւմտյան կեսը, մինչդեռ արեւելքում Տյան Շան լեռնաշղթան անցնում է Հարավային Ղրղզստանի եւ Չինաստանի սահմանի երկայնքով, այնուհետեւ ավելի արեւելք՝ դեպի Չինաստանի Սինծիանի Ույղուրական ինքնավար շրջան։ Ղրղզստանի տարածքի միջին բարձրությունը 2750 մետր է՝ տատանվում է 7439 մետրից Հաղթանակ գագաթից մինչեւ 394 մետր Օշ քաղաքի մոտ գտնվող Ֆերգանա հովտում։ Երկրի տարածքի գրեթե 90%-ը գտնվում է ծովի մակարդակից ավելի քան 1500 մետր բարձրության վրա։ Աշխարհագրորեն, Ղրղզստանը պայմանականորեն բաժանված է երկու մասի՝ հարավ (Բաթկեն, Օշ եւ Ջալալ-Աբադի շրջան) եւ հյուսիս (Թալաս, Չույսկայա, Իսիկ-Կուլսկայա եւ Նարինի շրջան)։ Լեռնաշղթաներով միմյանցից առանձնացված՝ այս շրջաններն ունեն տնտեսական եւ ժողովրդագրական բնույթի որոշ տարբերություններ։ Հյուսիսային շրջանը (հատկապես Չույայի շրջանը) ավելի զարգացած է արդյունաբերական առումով, հարավում գերակշռում է գյուղատնտեսությունը։ Հարավում հողային ռեսուրսներն ավելի քիչ են, ինչի արդյունքում բնակչության խտությունն ավելի բարձր է։ Հյուսիսային եւ հարավային շրջանները միացված են բարձր լեռնային ավտոճանապարհներով, ավիահաղորդակցությամբ եւ կապի ուղիներով։ Ռելիեֆ Ղրղզստանի տարածքի ավելի քան երեք քառորդը լեռներ են զբաղեցնում։ Երկրի տարածքը գտնվում է երկու լեռնային համակարգերի սահմաններում։ Դրա հյուսիս-արեւելյան մասը գտնվում է Տյան Շանի սահմաններում, հարավ-արեւմտյան մասը՝ Պամիր-Ալայի սահմաններում։ Հանրապետության ամբողջ տարածքը գտնվում է ծովի մակարդակից 394 մետրից բարձր, ծովի մակարդակից միջին բարձրությունը՝ 2750 մ։ Նրա տարածքի կեսից ավելին գտնվում է 1000-ից 3000 մետր բարձրության վրա, իսկ մոտ մեկ երրորդը՝ 3000-ից 4000 մ բարձրության վրա։ Հաղթանակի պիկը երկրի ամենաբարձր կետն է, բարձրությունը՝ 7439 մետր։ Հարավում Ղրղզստանը ներառում է Թուրքեստանի լեռնաշղթայի հյուսիսային լանջը, Ալայի լեռնաշղթան, Ալայի հովիտը եւ Զաալայ լեռնաշղթայի հյուսիսային լանջը, որը կազմում է Պամիրի Հյուսիսային եզրը։ Զաալայ լեռնաշղթայի ամենաբարձր կետը եւ Ղրղզստանում երկրորդ ամենաբարձր կետը Լենինի պիկն է, որի բարձրությունը 7134 մ է Կլիմա Ղրղզստանի կլիմայի կտրուկ մայրցամաքային, չոր բնույթը, որը փոքր-ինչ հարթվում է բարձրլեռնային ռելիեֆի պատճառով ամպամածության եւ տեղումների ավելացումից, պայմանավորված է երեք գործոններով՝ Եվրասիայի կենտրոնում գտնվող հյուսիսային կիսագնդում գտնվելու վայրը, զգալի ջրային օբյեկտներից հեռավորությունը եւ անապատների մերձավոր հարեւանությունը։ Ջերմաստիճանի ամպլիտուդները տատանվում են. միջին հաշվով, ձմռանը լեռնային հովիտներում -30 °C, + 27 °C։ Ամենաբարձր չափված ջերմաստիճանը +44 °C է, իսկ ամենացածրը՝ -53,6 °C: Տեղումները նույնպես մեծապես տարբերվում են տարբեր վայրերում։ Բարձր լանջերին տեղումները հասնում են տարեկան 2000 մմ-ի, իսկ Իսիկ Կուլայի արեւմտյան ափին՝ տարեկան 100 մմ-ից պակաս։ Ջրային ռեսուրսներ Ղրղզստանի սառցադաշտերը կազմում են ոչ միայն բուն հանրապետության, այլեւ ամբողջ Կենտրոնական Ասիայի քաղցրահամ ջրի պաշարները եւ համարվում են գետերի սնուցման հիմնական աղբյուրները։ Հանրապետությունում կա մոտ 8 հազար սառցադաշտ, որոնք զբաղեցնում են Ղրղզստանի տարածքի 4%-ը (մոտ 8 հազար կմ2), եւ հավերժական ձյան հետ միասին զբաղեցնում են երկրի տարածքի 40,5%-ը (մոտ 81 հազար կմ2)։ Սա շատ ավելին է, քան Կովկասի եւ Ալպերի սառցադաշտերի տարածքը միասին վերցրած։ Սառցադաշտերը պահպանում են մոտ 650 կմ3 սառույց։ Ղրղզստանում կա մոտ 30 հազար գետ,որի ընդհանուր երկարությունը կազմում է մոտ 150 հազար կմ, իսկ այլ աղբյուրների համաձայն՝ 35 հազար կմ։ Հանրապետության բոլոր խոշոր գետերը սկիզբ են առնում բարձր լեռներից, սնվում են հիմնականում սառցադաշտերի եւ ձյան հալոցքային ջրերով։ Հանրապետության ռելիեֆի բնույթով պայմանավորված տարբերում են գետի լեռնային եւ հարթավայրային հատվածից։ Գետային համակարգերի մեծ մասը պատկանում է Արալի ավազանին, Կենտրոնական Ասիայի խոշոր գետերի՝ Սիրդարյայի եւ Ամուդարյայի համակարգերին։ Չուի եւ Թալաս գետերի ավազանները, թեեւ պատկանում են Արալի ավազանին, սակայն իրենց ջրերը չեն տանում դեպի հիմնական ջրային զարկերակներ եւ Իսիկ-Կուլ լճի ավազանի հետ միասին կազմում են ներքին հոսքի ավազանին։ Հանրապետության տարածքի հարավարեւելյան հատվածն այն տարածքն է, որտեղ ձեւավորվում է Արեւմտյան Չինաստանի ջրային զարկերակ համարվող Թարիմ գետի հոսքը, իսկ Կարկիրա գետի ավազանի փոքր ավազանը պատկանում է Բալխաշ լճի ավազանին։ Հանրապետության ամենամեծ գետը՝ Նարինը, ձեւավորվում է Մեծ եւ Փոքր Նարինի միախառնումից։ Այն Սիրդարյա գետի հիմնական մասն է եւ պատկանում է Արալյան ծովի ավազանին։ Հանրապետությանում երկարությունը կազմում է 535 կմ, ավազանի մակերեսը՝ 53700 կմ2։ Ղրղզստանում կան երկու ջրաբանական շրջաններ՝ հոսքի առաջացման եւ արտահոսքի տարածք։ Հոսքի առաջացման տարածքը զբաղեցնում է հանրապետության տարածքի 87%-ը, իսկ արտահոսքը՝ 13%։ Խոշոր գետերի արտահոսքի տարածքի մեծ մասը գտնվում է Ղրղզստանի տարածքից դուրս։ Արտահոսքի տարածքին բնորոշ են շատ ավելի քիչ տեղումները, քան լեռնալանջերին եւ ինտենսիվ գոլորշիացմաը։ Բացի այդ, լեռներում ձեւավորված մակերեւույթային հոսքը, հոսելով ներթափանցում է նախալեռնային տափարակ հարթավայրերի մեջ, ինչպես նաեւ ոռոգման նպատակով կորչում է։ Լեռների ստորոտներում գտնվող հարթավայրարերում ձեւավորվում են ստորերկրյա ջրեր, որտեղից էլ շատ գետեր հավելյալ սնում ունեն։ Ստորերկրյա ջրերի տեղ-տեղ զգալի քանակությամբ ելքերը, ձեւավորում են գետեր, առվակներ, որոնք ջրի թափանցիկության պատճառով կոչվում են «կարա-սուու»։ Ըստ հոսքի ռեժիմի՝ Ղրղզստանի գետերը պատկանում են տյանշանյան եւ ալթայան տիպերին։ Առաջին տիպի գետերը սնվում են հիմնականում բարձր լեռների ձնադաշտերի եւ սառցադաշտերի հալված ջրերով։ Դրանցում ջրի հոսքն ավելանում է ամռանը՝ արագ հալման շրջանում՝ առավելագույնի հասնելով հուլիս-օգոստոսին։ Ալթայան տիպի գետերը սնվում են հիմնականում միջին լեռների սեզոնային ձնահալոցքային ջրերով։ Դրանցում ջրի հոսքը գարնանն ավելանում է, եւ քանի որ տարբեր ժամանակներում ձյունը հալվում է տարբեր բարձրությունների վրա, ջրհեղեղը երկարաձգվում է։ Ամռանը այս գետերի հոսքը նույնպես նվազում է։ Ղրղզստանում մոտ 2000 լիճ կա, որոնց ընդհանուր մակերեսը կազմում է 6836 կմ2։ Լճերի մեծ մասը ալպյան են եւ գտնվում են ծովի մակարդակից 2500-4000 մ բարձրության վրա։ Լճերի առաջացման հիմնական պատճառը սառցադաշտերի հալումն է։ Հանրապետությունում կան երեք խոշոր լճեր՝ Իսիկ-Կուլ, Սոն-Կոլ եւ Չատիր-Կոլ։ Երկրի հյուսիս-արեւելքում գտնվում է աշխարհի յոթերորդ ամենախոր լիճը՝ Իսիկ-Կուլ լիճը, որը գտնվում է ծովի մակարդակից 1609 մ բարձրության վրա։ Լիճը գտնվում է Իսիկ-Կուլի գոգավորությունում, Կունգոյ-Ալա-Տօօ (հյուսիսից) եւ Տեսկեյ-Ալա-Տօօ (հարավից) լեռնաշղթաների միջեւ, որի հյուսիսային ափին կան բազմաթիվ պանսիոնատներ, առողջարաններ եւ տուրիստական ճամբարներ։. Իսիկ-Կուլ լճից 105 կմ դեպի արեւելք գտնվում է սառցադաշտային ծագման բարձր լեռնային Մերցբախերա լիճը՝ մակերեսի վրա լողացող սառցաբեկորներով, որը հայտնի է նրանով, որ ջուրն ամռանը հասնելով որոշակի մակարդակի աղմուկով արագ անհետանում է։ Լիճը գտնվում է Հյուսիսային Էնիլչեկ եւ Հարավային Էնիլչեկ սառցադաշտերի միախառնման վայրում։ Բուսական եւ կենդանական աշխարհ Անտառները զբաղեցնում են երկրի ընդհանուր տարածքի 3,5%-ը (7041 կմ2 2017 թվականի հունվարի 1-ի դրությամբ) Ղրղզստանում հաշվվում է ավելի քան 4 հազար տեսակի անոթավոր բույսեր։ 2000-2500 մ բարձրության վրա գտնվող նոսր անտառներում աճում են տարբեր տեսակի խոտաբույսեր եւ բույսեր, այդ թվում՝ տյանշանյան եղեւնին եւ առյուծամագիլը։ Կենդանական աշխարհը ներկայացված է ողնաշարավորների ավելի քան 500 տեսակ (այդ թվում՝ 335 տեսակի թռչուն եւ 49 տեսակ ձուկ) եւ 3 հազար տեսակ միջատներ, որոնցից շատերը հազվադեպ են եւ գրանցված են Կարմիր գրքում։ Տյան Շանի նոճու անտառներում հանդիպում է արխարի, մարալի եւ էնդեմիկ տյանշանյան գորշ արջի հոտեր։ Լեռնահովիտներում հանդիպում են աղվես, գայլ, գետնասկյուռ եւ փոքր կաթնասուններ, ինչպիսիք են ճագարամուկը եւ խոտադիրը, լեռնային գետերը հարուստ են իշխանով։ Ձյունահովազը ապրում է հիմնականում բարձրադիր վայրերում, այնինչ նախկինում նրանք բնակվում էին երկրի մեծ մասում, իսկ այսօր այդ տեսակի պոպուլյացիան սահմանափակ է։ Այգուլը կամ լուսնածաղիկը Ղրղզստանի հարավում էնդեմիկ խոտաբույս է, Արքայապսակ ցեղի տեսակ։ Առաջին անգամ, 1978 թվականին, Ղրղզստանի կենդանիների եւ բույսերի վտանգված տեսակները գրանցվեցին ԽՍՀՄ Կարմիր գրքում։ Հետագա տարիներին ցանկը ընդլայնվեց, եւ ավելի շատ տեղեկություններ եղան անհետացող տեսակների մասին, եւ 1985 թվականին հրապարակվեց Ղրղզստանի ԽՍՀ Կարմիր գիրքը։ Այնուհետեւ 2006 թվականին այն վերահրատարակվել է Ղրղզստանի Կարմիր գրքում։ Հատուկ պահպանվող բնական տարածքներ Ղրղզստանում կան տարբեր կարգավիճակի 88 հատուկ պահպանվող բնական տարածքներ (SPNA)՝ բնական արգելոցներ, բնության պարկեր, վայրի բնության արգելավայրեր, կենսոլորտային տարածքներ։ Պահպանվող տարածքների ընդհանուր մակերեսը կազմում է հա կամ կմ2 (Հանրապետության տարածքի 7.38%-ը)։ Այսպիսով, այսօր նրանք գործում են. 10 արգելոց (; 13 բնական պարկ (; 64 արգելոց (ներառյալ 8 անտառային, 23 բուսաբանական, 2 համալիր եւ 12 որսորդական (կենդանաբանական), 19 երկրաբանական որի ընդհանուր մակերեսը կազմում է (; 1 կենսոլորտային տարածք ( 1998 թվականին «Յսիկ-Կյոլ» կենսոլորտային տարածքը ձեւավորվել է հա (Իսիկ-Կուլի շրջանի վարչական տարածք) տարածքում, որը գործող օրենսդրությամբ ազգային մակարդակով հավասարեցվում է պահպանվող բնական տարածքների կարգավիճակին՝ հատուկ պահպանության ռեժիմով։ 2001 թվականից ՅՈՒՆԵՍԿՕ որոշմամբ Իսիկ-Կուլ կենսոլորտային տարածքը ներառվել է կենսոլորտային արգելոցների համաշխարհային ցանցում։ Միջազգային նշանակության հանրապետության պահպանվող տարածքներն են՝ Իսիկ-Կուլ արգելոցը, որը 1976 թվականից Իսիկ-Կուլ լճի հետ ընդգրկվել է Ռամսարի կոնվենցիայի խոնավ տարածքների միջազգային ցանկում՝ ջրային թռչունների եւ ծովափնյա թռչունների միգրացիայի եւ ձմեռման վայր։ Այս ցանկում ներառված են նաեւ Կարատալ-Ժապիրիկ արգելոցի Չատիր-Կուլ (2005) եւ Սոն-Կուլ (2011) լճերը, որոնք բնադրավայր են լեռնային սագի համար, որը ընդգրկված է -ԲՊՄՄ-ի միջազգային Կարմիր գրքում, եւս երկու թռչուններ՝ ճչան կարապը եւ գեղանի կռունկը գրանցված են Ղրղզստանի Կարմիր գրքում։ Սարի-Չելեկ պետական կենսոլորտային արգելոցը 1979 թվականին ՅՈՒՆԵՍԿՕ-ի «Մարդը եւ կենսոլորտը» ծրագրի որոշմամբ ընդգրկվել է կենսոլորտային արգելոցների միջազգային ցանցում։ Այստեղ իրականացվում է ամբողջ բնական օբյեկտի եւ համալիրի մշտադիտարկում։ Արգելոցի տարածքում գործում է վերազինված օդերեւութաբանական կետ։ Օգտակար հանածոներ Երկրի հանքային ռեսուրսների բազան բաղկացած է ազնիվ, գունավոր եւ հազվագյուտ մետաղների, ոչ մետաղական հումքի, վառելիքի եւ էներգիայի պաշարների հանքավայրերից։ Ղրղզստանը զգալի ներուժ ունի բնական հանքային հումքի բազմաթիվ տեսակների համար։ Նրա տարածքում հայտնաբերվել են հանքաքարի եւ ոչ մետաղական օգտակար հանածոների մի քանի հազար տարբեր հանքավայրեր եւ հանքաքարեր։ Օգտակար հանածոների հիմնական տեսակներից են՝ ոսկի, սնդիկ, ծարիր, հազվագյուտ հողային տարրերի հանքաքարեր, անագ, վոլֆրամ, ածուխ, ոչ մետաղական հումք։ Պատմություն Խորհրդային ժամանակաշրջան 1917 թվականի հոկտեմբերի 25-ին (նոյեմբերի 7-ին) Պետրոգրադում զինված ապստամբություն բարձրացվեց Կարմիր գվարդիայի, Պետրոգրադի կայազորի զինվորների եւ Բալթյան նավատորմի նավաստիների կողմից՝ դրանով իսկ տապալելով ժամանակավոր կառավարությունը։ Նույն օրը իր աշխատանքները սկսեց Բանվորների եւ զինվորականների պատգամավորների սովետների II համառուսաստանյան համագումարը, որի որոշմամբ ամբողջ տեղական իշխանությունն անցնում է Բանվորների, զինվորականների եւ գյուղացիական պատգամավորների խորհուրդներին։ 1917 թվականի նոյեմբերին Սուլուկտայի հանքագործներն առաջինն էին, որ Ղրղզստանի տարածքում հռչակեցին խորհրդային իշխանություն։ Այնուհետեւ այն տեղադրվում է Թալասի Կըզըլ-Կիա քաղաքում, 1918 թվականի հունվարին՝ Օշում։ 1917 թվականի նոյեմբերին Պիշպեկի Կաղնու այգում որոշում է կայացվել քաղաքը խորհրդային դարձնել։ 1918 թվականի հունվարի 1-ին Պիշպեկում զինվորների, բանվորների եւ գյուղացիների պատգամավորների խորհրդի նիստում որոշում ընդունվեց Պետրոգրադի եւ Տաշքենդի կենտրոնական կառավարությանը միանալու մասին։ Խորհրդի նախագահ է ընտրվում բոլշեւիկ Գ. Ի. Շվեց-Բազարնին։ Նույն թվականի մայիսին Պրժեւալսկում հաստատվեց խորհրդային իշխանություն՝ Վերնիից Կարմիր գվարդիայի ջոկատի աջակցության շնորհիվ, հունիսին Նարինում։ Այսպիսով, 1918 թվականի ամռանը Ղրղզստանում առանց արյունահեղության հաստատվեց խորհրդային իշխանությունը։ 1918 թվականի հունվարի 12-ին Համառուսաստանյան Խորհրդի III համագումարում հաստատվեց Աշխատավոր եւ շահագործվող մարդկանց իրավունքների հռչակագիրը՝ սահմանադրական ակտ, որը համախմբեց Հոկտեմբերյան հեղափոխության նվաճումները օրինականորեն հաստատեց Ռուսաստանում նոր պետական համակարգի հիմքերը եւ սահմանեց խորհրդային իշխանության խնդիրները։ 1918 թվականի ապրիլի 30-ին Թուրքմենստական Սովետների V համագումարում Թուրքեստանական Խորհրդային Հանրապետությունը հռչակվեց ՌՍՖՍՀ կազմի մեջ՝ Թուրքեստանի գեներալ-նահանգապետի տարածքում։ 1921 թվականին բարձրացվեց Լեռնային Ղրղզստանի Թուրքեստանի ՀԽՍՀ կազմում ստեղծելու հարցը, սակայն այդ հարցը չլուծվեց։ Իսկ 1922 թվականի մարտին ղրղզ մտավորականությունը՝ ի դեմս Յու.Աբդրախմանովի, Ի.Արաբաեւի, Ա.Սիդիկովի, կրկին առաջարկ է արել ղրղզ բնակչություն ունեցող շրջանները հատկացնել Լեռնային Ղրղզստանին։ Բայց առաջարկի փաստացի իրականացումը ձախողվում է տարբեր ազգայնական եւ ցեղային խմբերի միջեւ ծագած տարաձայնությունների պատճառով Լեռնային Ղրղզստանի շրջանի ստեղծումից հետո, ինչը հանգեցրել է 1922թ. Ստալինի, ում կարծիքը նույնպես ազդել է որոշման վրա։ 1922 թվականի դեկտեմբերին ՌԿԿ (բ) Կենտրոնական կոմիտեն անօրինական ճանաչեց Լեռնային Ղրղզստանի շրջանի ստեղծման մասին նախկինում ընդունված բոլոր փաստաթղթերը եւ մեղադրեց նախաձեռնողներին համագումար հրավիրելու մեջ բուրժուական ազգայնականության եւ հակահեղափոխական գործունեության մեջ։ 1924-ի հունվարին Սովետների XII Համաթուրքական համագումարը որոշեց «ավարտել Թուրքեստանական հանրապետության տարածքայնացման բոլոր համապատասխան նախապատրաստական աշխատանքները՝ ելնելով տնտեսական եւ բնական-պատմական առանձնահատկություններից եւ շարունակել վարչատնտեսական կառավարման վերակազմավորումը»։ 1924 թվականի մայիսին Թուրքմենստանի կոմունիստական կուսակցության VIII համագումարը, այնուհետեւ Բուխարայի եւ Խորեզմի կոմունիստական կուսակցությունների Կենտրոնական կոմիտեն (ԿԿ) եւ ՌԿԿ (բ) Կենտրոնական կոմիտեի Կենտրոնական Ասիայի բյուրոն ժամանակին ճանաչեցին ազգային սահմանազատումը։ Կենտրոնական Ասիայի կուսակցական կազմակերպությունների այս որոշումը հաստատվել է ՌԿԿ (բ) Կենտկոմի կողմից 1924 թվականի հուլիսին։ Ազգային սահմանազատման նախապատրաստական աշխատանքները ավարտվեցին մինչեւ 1924 թվականի սեպտեմբեր։ 1924 թվականի սեպտեմբերի 16-ին Թուրքեստանական ՀԽՍՀ Կենտգործկոմի արտահերթ նիստում ընդունվեց ազգային-պետական սահմանազատման մասին որոշումը։ XI գումարման Համառուսաստանյան Կենտրոնական Գործադիր Կոմիտեի (ՀԿԳԿ) երկրորդ նստաշրջանը 1924 թվականի հոկտեմբերի 14-ին հաստատեց այս որոշումը։ Այսպիսով, ՌՍՖՍՀ կազմում ձեւավորվեց Կարա-Ղրղզստանի Ինքնավար Մարզը (1925 թվականի մայիսին այն վերանվանվեց Ղրղզստանի Ինքնավար Մարզ)։ Պետական կառուցվածքը Պետական համակարգ Ղրղզստանի Հանրապետությունը, 2010 թվականի հունիսի 27-ին ընդունված սահմանադրության համաձայն (վերջին փոփոխությունն ընդունվել է 2016 թվականի դեկտեմբերի 11-ին հանրաքվեով), ինքնիշխան, ժողովրդավարական, իրավական, աշխարհիկ, ունիտար, սոցիալական պետություն է։ Սահմանադրության մեջ չի նշվում կառավարման ձեւը։ Պաշտոնական աղբյուրները հայտարարում են կառավարման խորհրդարանական ձեւը, դե ֆակտո կառավարման ձեւը խառն է 2021 թվականից Ղրղզստանի կառավարման ձեւը պաշտոնապես հաստատվել է որպես նախագահական։ 2016 թվականին Ղրղզստանի անկախության 25-ամյակին նվիրված շքերթում Ալմազբեկ Աթամբաեւի (Ղրղզստանի նախագահ 2011-2017թթ.) ելույթից. Նախ՝ 2010 թվականի սահմանադրությունը երկրում չի ներմուծել կառավարման խորհրդարանական համակարգ։ Այս Սահմանադրությունը մեզ առաջնորդեց դեպի նախագահական-խորհրդարանական համակարգ, եւ այն պարունակում է ավտորիտար ռեժիմ ստեղծելու բոլոր պայմանները։ Նախագահ Նախագահը պետության ղեկավարն է եւ զինված ուժերի գերագույն գլխավոր հրամանատարը։ Նա ղեկավարում է Անվտանգության խորհուրդը, անձնավորում է ժողովրդի եւ պետական իշխանության միասնությունը, վարում է արտաքին եւ կադրային քաղաքականություն։ Արտաքին քաղաքականության մեջ. Վարչապետի հետ համաձայնությամբ բանակցում եւ ստորագրում է միջազգային պայմանագրեր. իրավունք ունի այդ լիազորությունները պատվիրակել վարչապետին, կառավարության անդամներին եւ այլ պաշտոնատար անձանց. ստորագրում է վավերացման եւ միանալու փաստաթղթերը. Վարչապետի հետ համաձայնությամբ նշանակում է օտարերկրյա պետություններում Ղրղզստանի դիվանագիտական ներկայացուցչությունների ղեկավարներին եւ միջազգային կազմակերպություններում մշտական ներկայացուցիչներին. հետ է կանչում դրանք; ընդունում է օտարերկրյա պետությունների դիվանագիտական ներկայացուցչությունների ղեկավարների հավատարմագրերը եւ հետ կանչվող նամակները. Նախագահ կարող է ընտրվել 35 տարեկանից ոչ փոքր եւ 70 տարեկանից ոչ բարձր Ղրղզստանի քաղաքացին, ով տիրապետում է պետական լեզվին եւ հանրապետությունում ապրել է ընդհանուր առմամբ առնվազն 15 տարի։ Նախագահի թեկնածուների թիվը սահմանափակված չէ. Նախագահի թեկնածու կարող է գրանցվել այն անձը, ով հավաքել է ընտրողների առնվազն 30000 ստորագրություն։ Նախագահն ընտրվում է համաժողովրդական քվեարկությամբ 6 տարի ժամկետով՝ առանց երկրորդ ժամկետով վերընտրվելու իրավունքի։ Վերջին նախագահական ընտրություններն անցկացվել են 10 հունվարի, 2021։ Նոր նախագահն էր Սադիր Ժապարով, նախորդը՝ Սորոնբայ Ժեենբեկով, ով հրաժարական տվեց զանգվածային բողոքի ակցիաներից։ Օրենսդիր մարմին Հանրապետության Խորհրդարանը՝ Ջոգորկու Քենեշը, բարձրագույն ներկայացուցչական մարմինն է,որը օրենսդրական լիազորություններ է իրականացում եւ վերահսկողական գործառույթներ իրենց լիազորությունների շրջանակներում։ Նա գերակայություն ունի որոշելու պետության կարեւորագույն որոշումները ու քաղաքականությունը եւ առաջնահերթությունը։ Այն միապալատ է եւ կազմված է 120 պատգամավորից, որոնք ընտրվում են 5 տարի ժամկետով՝ Համամասնական համակարգ։ Ընտրությունների արդյունքներով քաղաքական կուսակցությանը կարող է տրվել ոչ ավելի, քան 65 մանդատ պատգամավորական խորհրդարանում։ Ներկայումս գործում է 2015 թվականի հոկտեմբերի 4-ին Ջոգորկու Քենեշի ընտրված VI գումարումը։ Դատական իշխանություն Արդարադատությունն իրականացնում է միայն դատարանը։ Դատական իշխանությունն իրականացվում է սահմանադրական, քաղաքացիական, քրեական, վարչական եւ իրավական դատավարության այլ ձեւերով։ Դատական համակարգը բաղկացած է Գերագույն դատարանից եւ տեղական դատարաններից։ Գերագույն դատարանը քաղաքացիական, քրեական, տնտեսական, վարչական եւ այլ գործերով բարձրագույն դատական մարմինն է։ Դատավարության մասնակիցների պահանջով իրականացնում է դատարանների դատական ակտերի վերանայում. Գերագույն դատարանի ակտերը վերջնական են եւ ենթակա չեն բողոքարկման։ Այն ներառում է Սահմանադրական պալատը՝ սահմանադրական վերահսկողություն իրականացնող մարմին։ Գործադիր իշխանություն Հանրապետությունում գործադիր իշխանությունն իրականացնում է կառավարությունը, ենթակա նախարարությունները, պետական կոմիտեները, վարչական գերատեսչությունները եւ տեղական պետական վարչությունները։ Կառավարությունը գործադիր իշխանության բարձրագույն մարմինն է։ Կառավարությունը կազմված է վարչապետից, փոխվարչապետներից, նախարարներից եւ պետական կոմիտեների նախագահներից։ Կառավարության կառուցվածքը ներառում է նախարարություններ եւ պետական կոմիտեներ։ Կառավարությունը գլխավորում է վարչապետը։ Կառավարությունը հաշվետու է Ջոգորկու Քենեշին եւ պատասխանատու է նրա առջեւ գործող սահմանադրությամբ նախատեսված սահմաններում։. Վարչատարածքային կառուցվածք Վարչատարածքային միավորներ են համարվում քաղաքները, շրջանները, շրջանները, ինչպես նաեւ գյուղական շրջանները՝ մեկ կամ մի քանի գյուղից կազմված վարչատարածքային միավորներ։ Ղրղզստանը վարչական եւ տարածքային առումով բաժանված է 7 շրջանի, այդ թվում՝ հանրապետական նշանակության 2 քաղաքների։ Հանրապետական նշանակության քաղաքների թաղամասերը ինքնուրույն վարչատարածքային միավորներ չեն։ Ղրղզստանում կա 531 վարչատարածքային միավոր, որից. հանրապետական նշանակության 2 քաղաք (Բիշքեկ, Օշ); 7 տարածք; 40 շրջան; 29 քաղաք (ներառյալ 12 մարզային եւ 17 շրջանային նշանակության քաղաքներ); 453 գյուղական կոմսություն. Զինված ուժեր Ղրղզստանի զինված ուժերը պետական ռազմական կազմակերպություն է, որը կոչված է ապահովելու պետական ինքնիշխանության, տարածքային ամբողջականության, սահմանադրական կարգի, հասարակության եւ Ղրղզստանի քաղաքացիների հուսալի պաշտպանությունը եւ միջազգային պայմանագրերին համապատասխան պարտավորությունները կատարելու համար։ Գործող սահմանադրության համաձայն՝ Ղրղզստանի զինված ուժերը կառուցված են ինքնապաշտպանության եւ պաշտպանական բավարարության սկզբունքով։ Պատերազմ վարելու իրավունքը չի ճանաչվում, բացառությամբ Ղրղզստանի եւ կոլեկտիվ պաշտպանության պարտավորություններով կապված այլ պետությունների դեմ ագրեսիայի դեպքերի։ Զինված ուժերի օգտագործումը Ղրղզստանից դուրս՝ միջազգային պայմանագրերին համապատասխան առաջադրանքներ կատարելու համար, իրականացվում է Ջոգորկու Քենեշի որոշմամբ՝ պատգամավորների ընդհանուր թվի առնվազն երկու երրորդի մեծամասնությամբ։ Ղրղզստանի զինված ուժերը բաղկացած են. ռազմական կառավարման մարմիններ. հողային կազմավորումներ, միավորներ եւ հիմնարկներ (կազմակերպություններ). ՀՕՊ ուժեր; Ազգային գվարդիա; Սահմանապահ Քաղաքականություն Ներքին քաղաքականություն Ըստ Economist Intelligence Unit-ի՝ երկիրը 2018 թվականին Ժողովրդավարության ինդեքսով դասակարգվել է որպես հիբրիդային ռեժիմ։ Արտաքին քաղաքականություն Ղրղզստանը դիվանագիտական հարաբերություններ է հաստատել աշխարհի 155 երկրների հետ Ղրղզստանի կարեւորագույն գործընկերներն են Ռուսաստանը, Ղազախստանը եւ Չինաստանը։ Ուզբեկստանի հետ հարաբերությունները բարիդրացիական են. Հանրապետության նկատմամբ հետաքրքրություն է ցուցաբերում նաեւ լեզվով մոտ կանգնած Թուրքիան, որը 1999-2012 թվականներին Բիշքեկին ընդհանուր 12,5 մլն դոլարով ռազմական օգնություն է ցուցաբերել, իսկ 2012 թվականին Ղրղզստանի պարտքը 50 մլն դոլարի չափով դուրս է գրել։ Ռուսաստանը Ղրղզստանի կարեւորագույն տնտեսական եւ քաղաքական գործընկերն է, նա զգալի մարդասիրական եւ ռազմատեխնիկական օգնություն է ցուցաբերում, Ղրղզստանի զգալի թվով քաղաքացիներ աշխատում են Ռուսաստանում։ Մինչեւ 2000-ականների սկիզբը Չինաստանի ներկայությունը նվազագույն էր, սակայն սահմանի սահմանազատումից եւ անցակետերի բացումից հետո Չինաստանը կտրուկ ակտիվացրեց իր ներթափանցումը Կենտրոնական Ասիա ընդհանրապես եւ մասնավորապես Ղրղզստան։ Ղազախստանի հետ հարաբերություններն ամենասերտն են բոլոր հարեւան պետությունների միջեւ։ 2015 թվականին մաքսային սահմանի բացումից հետո առեւտուրն աճել է։ Քաղաքական կուսակցություններ եւ հասարակական կազմակերպություններ 1991 թվականից Ղրղզստանում գործում է բազմակուսակցական համակարգ։ Էրկին Ղրղզստանը, որը հիմնադրվել է 1991 թվականին, առաջին ոչ կոմունիստական կուսակցությունն էր հետխորհրդային Ղրղզստանում։ 2018 թվականի սկզբին հանրապետությունում գրանցված էր 229 քաղաքական կուսակցություն (1994 թվականի սկզբի դրությամբ՝ 8, 1999 թվականին՝ 18)։ 2015 թվականին Ջոգորկու Քենեշի ընտրությունների արդյունքներով անցել է 6 քաղաքական կուսակցություն։ Կուսակցությունների մեծ մասն ընտրությունների միջեւ պասիվ է։ Բացի քաղաքական կուսակցություններից, Ղրղզստանում գործում են նաեւ այլ հասարակական կազմակերպություններ։ 2010-ականների սկզբին հանրապետությունում կար (ըստ տարբեր աղբյուրների) 10-16 հազար հասարակական կազմակերպություններ, սակայն իրականում գործում էին ոչ ավելի, քան 600-700-ը։ Ղրղզստանի արհմիությունները միավորված են Արհմիությունների դաշնության խորհրդում, որը բաղկացած է 20 ոլորտային կոմիտեներից։ Արհմիությունների անդամների թիվը հետխորհրդային շրջանում կտրուկ նվազել 1990 թվականին Ղրղզստանում արհմիություններում կար 1 604 678 մարդ, իսկ 2013 թվականին՝ ընդամենը 704 093 մարդ։ Այսինքն՝ 23 տարվա ընթացքում արհմիությունների անդամների թիվը նվազել է ավելի քան 2 անգամ։ Արհմիությունների թվի կրճատումը կապված է տնտեսական ճգնաժամի պատճառով ձեռնարկությունների եւ հիմնարկների թվի կրճատման, մասնավորեցման եւ աշխատողների մի մասի ինքնազբաղվածության անցնելու հետ։ 2010 թվականից պետական մարմիններին կից գործում են հանրային խորհուրդներէ՝ չնայած Ղրղզստանի բնակչության աճին։ Միջազգային ինդեքսներ Բնակչություն Ղրղզստանի մշտական բնակչությունը մարդ է (2019 թվականի հունվարի 1-ի դրությամբ)։.Այն զգալիորեն ավելին է, քան երկրում ապրում էր 1959 (), 1970 (), 1979 (), 1989 (), 1999 () թվականներին։ Մինչեւ 1960-ական թվականները հանրապետության բնակչությունը միգրացիայի եւ բնական աճի շնորհիվ արագորեն աճում էր, վերջինս հատկապես նշանակալից էր գյուղական կիրգիզների, ուզբեկների եւ միջինասիական այլ ժողովուրդների շրջանում։ 2015 թվականի նոյեմբերի 25-ին Ղրղզստանի բնակչությունը հասավ 6 միլիոն մարդու։ Բնակչության մեծ մասը կենտրոնացած է հանրապետության հարավում՝ Օշի, Ջալալ-Աբադի, Բատկենի շրջաններում եւ Օշ (3,4 մլն բնակիչ կամ հանրապետության բնակչության 53%-ը) քաղաքում, որի բնակչությունը հիմնականում բնակվում է ղրղզական հատվածում՝ Ֆերգանա հովիտում։ Բնակչության զգալի մասը կենտրոնացած է նաեւ Չուի հովիտում (Չուի շրջանում եւ Բիշկեկ քաղաքում՝ 1,9 մլն բնակիչ կամ հանրապետության բնակչության 31%-ը)։ Ամենախիտ բնակեցված շրջանները (ներառյալ հանրապետական նշանակության քաղաքների բնակչությունը) Օշն ու Չուն են։. Երկրի հիմնական բնակչությունը մարդ կազմում են ղրղզներն, ովքեր բնակվում են ամբողջ երկրում եւ գերակշռում են գյուղական շրջանների մեծ մասում։ Թվաքանակով երկրորդը ուզբեկներն են՝ մարդ,ովքեր կենտրոնացած են երկրի հարավ-արեւմուտքում՝ Ուզբեկստանին սահմանակից շրջաններում։ Թվաքանակով երրորդ տեղում են ռուսները՝ մարդ, ովքեր կենտրոնացած են հիմնականում հանրապետության հյուսիսային քաղաքներում եւ գյուղերում։ Այլ ազգությունների թիվը չի գերազանցում 80 հազարը։ Լեզուներ Այժմ Ղրղզստանի պետական լեզուն ղրղզերենն է, ռուսերենը ունի պաշտոնական լեզվի կարգավիճակ (Ղրղզստանում պաշտոնական կարգավիճակն ավելի ցածր է, քան պետական լեզվի կարգավիճակը)։ 1929 թվականի Ղրղզստանի Ինքնավար Խորհրդային Սոցիալիստական Հանրապետության Սահմանադրության համաձայն՝ երկու լեզուներն էլ (ղրղզերեն եւ ռուսերեն) համարվում են պետական լեզուներ։ Ըստ 2009 թվականի մարդահամարի, 4,1 միլիոն մարդ ղրղզերենը համարում է որպես մայրենի կամ երկրորդ լեզու, իսկ 2,5 միլիոն մարդ՝ ռուսերեն՝ որպես մայրենի կամ երկրորդ լեզու։ Ռուսերենը ամենաշատ խոսվող երկրորդ լեզուն է, որին հաջորդում են ղրղզերենը, ուզբեկերենը եւ անգլերենը։ Կրոն Ղրղզստանի հավատացյալների ճնշող մեծամասնությունը հանաֆիական մազհաբի սուննի մուսուլման է։ Կան քրիստոնյաներ՝ ուղղափառներ, կաթոլիկներ եւ տարբեր բողոքականության ուղղության հետեւորդներ։ Միաժամանակ Ղրղզստանը աշխարհիկ պետություն է։ Երկրի իշխանությունները հոգեւորականների անդամներին պատժում են հանրապետության օրենսդրությանը հակասող կրոնական ծեսեր կատարելու համար։ Օրինակ՝ 2016 թվականին օրենք է ընդունվել, որով քրեորեն պատժվում է (3-ից 6 տարի ազատազրկում) այն հոգեւորականները, ովքեր մինչեւ ամուսնության տարիքի անձի հետ մասնակցում են ամուսնության սրբադասմանը։ Տնտեսություն Ընդհանուր վիճակ, հիմնական ցուցանիշներ Ղրղզստանը պատկանում է ագրոարդյունաբերական երկրների կատեգորիային։ Ազգային մրցունակության առումով 2019 թվականին այն զբաղեցրել է 96-րդ տեղը աշխարհում։ 2018 թվականին ՀՆԱ-ի ծավալը Գնողունակության համարժեքությունում կազմել է 167 մլրդ ԱՄՆ դոլար՝ 144-րդն աշխարհում։ 2017 թվականին գրանցված տնտեսական աճի տեմպը կազմում է մոտ 4,6% (63-րդ տեղ աշխարհում)։ 2018 թվականի պետական բյուջեի եկամուտները՝ 1,67 մլրդ դոլար, ծախսերը՝ 2,409 մլրդ դոլար, բյուջեի դեֆիցիտը՝ ՀՆԱ-ի 3,2%։ 2018 թվականի վերջին Ղրղզստանի անվանական ՀՆԱ-ն կազմում էր մոտ 8081,9 մլն ԱՄՆ դոլար, այսինքն՝ մեկ շնչի հաշվով մոտ 1280 ԱՄՆ դոլար (91,8 հազար սոմ)։ ՀՆԱ-ն գնողունակության համարժեքով կազմում է $24,491,78 մլն։ Մեկ շնչին ընկնող ՀՆԱ-ն գնողունակության համարժեքով կազմում է $3,979: 2018 թվականի վերջում մշակող արդյունաբերությունն արտադրում է Ղրղզստանի ՀՆԱ-ի միայն 20%-ը։ Արդյունաբերական արտադրանքի մոտ 40%-ն ապահովում է ոսկու արդյունահանումը` հանրապետության սակավաթիվ ակտիվ զարգացող արդյունաբերություններից մեկը։ 2018 թվականին Ղրղզստանը արդյունահանել է 20,43 տոննա ոսկի, 2008 թվականին ԱՊՀ-ում զբաղեցրել է 3-րդ տեղը Ռուսաստանից եւ Ուզբեկստանից հետո։ Զբաղվածների 48%-ը զբաղվում է գյուղատնտեսությամբ եւ անասնապահությամբ։ Ղրղզստանում, տարբեր գնահատականներով, սեփականաշնորհվել է պետական ձեռնարկությունների ավելի քան 70%-ը։ Ղրղզստանի էներգետիկ հատվածի բաժնետոմսերի վերահսկում` «Էլեկտրական կայաններ» ԲԲԸ եւ «Ղրղզնավթգազ» ԲԲԸ, ինչպես նաեւ տնտեսության տարբեր ոլորտների հիմնական մենաշնորհատերերը պետական սեփականություն են («Ղրղզտելեկոմ», Ղրղզստանի երկաթուղիներ, Մանաս միջազգային օդանավակայան եւ այլն:) Հանրապետության տնտեսության մեջ բավականին շոշափելի ներհոսք է աշխատանքային միգրանտներից եւ այլ երկրների քաղաքացիություն ստացած Ղրղզստանի քաղաքացիներից դրամական փոխանցումները։ Տարբեր հաշվարկներով՝ այդ ներարկումները կազմում են տարեկան մինչեւ 800 մլն ԱՄՆ դոլար։ 2013 թվականի հուլիսի 3-ին հանրապետության հարավում շահագործման է հանձնվել մեծ 500 կՎ «Դատկա» ենթակայանը՝ 501 ՄՎԱ ավտոտրանսֆորմատորով։ Չինաստանի Էկսիմ բանկը ծրագրի համար տրամադրել է 208 միլիոն ԱՄՆ դոլարի վարկ՝ 20 տարի ժամկետով, տարեկան 2%-ով։ 2015 թվականի օգոստոսի 28-ին շահագործման է հանձնվել «Կեմին» 500 կՎ ենթակայանը՝ 501 ՄՎԱ ավտոտրանսֆորմատորով եւ 500 կՎ «Դատկա-Կեմին» 404,82 կմ երկարությամբ հաղորդման գիծ, որը միացնում է հարավային (որտեղ գտնվում են հիմնական հիդրոէլեկտրակայանները եւ հանրապետության հյուսիսային (հիմնական սպառման) շրջանները եւ ապահովում են հանրապետության էներգետիկ անվտանգությունը։ Չինաստանի Էկսիմ բանկը ծրագրի համար տրամադրել է 389,8 միլիոն ԱՄՆ դոլարի վարկ՝ 20 տարի ժամկետով, տարեկան 2%-ով։ 2017 թվականին ավարտվել է Բիշքեկի ՋԷԿ-ի վերակառուցումը։ Չինաստանի Էկսիմ բանկը 386 միլիոն ԱՄՆ դոլարի վարկ է տրամադրել ծրագրի համար 20 տարի ժամկետով` տարեկան 2% Արտաքին առեւտուր Արտաքին առեւտրաշրջանառություն՝ 6,672 մլրդ ԱՄՆ դոլար (2018 թվական), արտահանում՝ 1,765 մլրդ ԱՄՆ դոլար (2018 թվական), ներմուծում՝ 4,907 մլրդ ԱՄՆ դոլար (2018 թվական)։ Արտահանման հիմնական գնորդները (2014 թվական)՝ Շվեյցարիա՝ 27,2%, Ռուսաստան՝ 19,2%, Ուզբեկստան՝ 14,3%, Ղազախստան՝ 11,4%, Ֆրանսիա՝ 6,7%։ Ներմուծման հիմնական մատակարարներն են (2014 թվական)՝ Ռուսաստան՝ 36,6%, Չինաստան՝ 17,9%, Ղազախստան՝ 9,2%, Գերմանիա՝ 8,2%։ Թեեւ Ղրղզստանի բնակչության մեծ մասը զբաղված է գյուղատնտեսությամբ, սակայն պարենամթերքի գնումներն արտասահմանում զգալի են. 2010 թվականին հանրապետություն ներմուծվել է 303,9 հազար տոննա ցորեն, 110,9 հազար տոննա ալյուր, 59,9 հազար տոննա շաքար, 25,2 հազար տոննա շաքարավազ։ բուսական եւ կենդանական յուղեր, 50,5 հազար տոննա միս Չնայած աշխարհագրական հարաբերական մոտիկությանը, Հնդկաստանի հետ ապրանքաշրջանառությունն աննշան է՝ 27,48 մլն դոլար 2009/2010 թվականներ։ Բիշքեկի արտաքին առեւտրում շատ ավելի կարեւոր է ԱՄՆ-ը, որի հետ ապրանքաշրջանառությունը 2014 թվականին կազմել է 210,7 մլն ԱՄՆ դոլար։ 2009 թվականին Թուրքիային բաժին է ընկել Ղրղզստանի ապրանքաշրջանառության 2,3%-ը, ընդ որում Ղրղզստանի արտահանումը կազմել է 36,7 մլն դոլար, իսկ թուրքական ներմուծումը` 72,8 մլն դոլար։ Ծառայությունների ոլորտ Զբոսաշրջություն Զբոսաշրջիկների հոսքը զգալի է եւ չափերով համեմատելի Ղրղզստանի բնակչության հետ։ 2013 թվականին հանրապետություն է այցելել 3076 հազար մարդ, որոնցից ճնշող մեծամասնությունը ԱՊՀ երկրների բնակիչներ են (2921,6 հազար)։ Առողջապահություն Առողջապահության ազգային համակարգը լիովին զգացել է ԽՍՀՄ փլուզման հետեւանքները։ Ղրղզստանն իրականացնում է ԱՀԿ ռազմավարություններ՝ հասնելու համընդհանուր առողջապահական ծածկույթի եւ ամրապնդելու առողջապահական համակարգը. հանրային առողջապահական ծառայության կարողությունների զարգացում. առողջության անվտանգության խնդիրների լուծում; վարակիչ եւ ոչ վարակիչ հիվանդությունների դեմ պայքարի ուժեղացում։ Համատեղ աշխատանքի առաջնահերթությունները սահմանված են ԱՀԿ/Եվրոպայի եւ Ղրղզստանի միջեւ երկու տարին մեկ համագործակցության համաձայնագրով։ Ընդհանուր առմամբ, 450 մարդուն մեկ բժիշկ, 230 մարդուն մեկ մահճակալ։ Առողջապահության ոլորտի պետական ծախսերը 2017 թվականին կազմել են ՀՆԱ-ի մոտ 6,2%-ը։ Կյանքի ակնկալվող միջին տեւողությունը գնահատվում է 71,8 տարի 2020 թվականին։ Ղրղզստանը վարակիչ հիվանդություններ բարձր մակարդակ ունեցող երկրներից է։ ՄԻԱՎ վարակի իրավիճակը համեմատաբար լավ է։ Կրթություն Ղրղզստանում ժամանակակից կրթության հիմքը խորհրդային համակարգն է։ Անկախություն ձեռք բերելուց հետո բարեփոխումներ իրականացվեցին կրթության ոլորտում։ Դպրոցական կրթությունը նախատեսված է 11 տարվա համար, որից 9-ը՝ պարտադիր։ Տարրական դպրոց՝ 1-ից 4-րդ դասարաններ, սովորում են 6-7-ից 11 տարեկան երեխաները։ Կան նաեւ նախապատրաստական զրոյական դասարաններ։ Տարրական դպրոցում երեխաներին սովորեցնում են տարրական գիտելիքներ՝ գրել, կարդալ, լեզուներ սովորել, թվաբանություն, հայրենագիտություն, աշխատանք, էթիկա եւ ֆիզիկական դաստիարակություն։ Միջին դասարաններ՝ 5-ից 9, երեխաներ՝ 12-ից 16 տարեկան։ Միջին դասարաններում սկսվում է գիտական առարկաների, մաթեմատիկայի, տեղեկատվական տեխնոլոգիաների, օտար լեզուների խորացված ուսումնասիրությունը եւ այլն։ Ավագ դասարաններն են՝ 10-11-ը։ Չնայած այն հանգամանքին, որ 10-11-րդ դասարաններում սովորելը պարտադիր չէ, սակայն աշակերտների 80%-ից ավելին սովորում է բարձր դասարաններում։ Այստեղ սովորողները շարունակում են սովորել նույն առարկաները, ինչ միջին դասարաններում, սկսվում են սովորել ռազմագիտությունը, ինչպես նաեւ բուհ ընդունվելու նախապատրաստությունը։ 11-րդ դասարանի ավարտին աշակերտները հանձնում են ավարտական քննություններ եւ Համահանրապետական թեստավորում (ՀՀԹ), որոնց արդյունքները համալրվում են բուհերում։ 1990-ականների սկզբին սկսեցին ստեղծվել գիմնազիայի դպրոցներ՝ առանձին առարկաների եւ մասնագիտությունների խորացված ուսումնասիրությամբ։ 2000 թվականին հանրակրթական հանրակրթական դպրոցների թիվը կազմում էր 1975 դպրոց։ Ներկայումս դրանք 2000-ից ավելի են, խոշոր քաղաքներում բացվում են մասնավոր էլիտար դպրոցներ։ Միեւնույն ժամանակ նկատելի է 7-17 տարեկան երեխաներ, որոնք չեն սովորում. 2013-ին հանրապետությունում եղել է 2901 ա։ Դպիսի մարդ, որից աշխատել է 1021 մարդ։ 1990 թվականին հանրապետությունում կար ընդամենը 9 բուհ, որտեղ սովորում էր 58,8 հազ։ Անկախության շրջանում բուհերի թիվը կտրուկ աճել է եւ 2010-ականների սկզբին հասել է 52-ի, որից 36-ը պետական են։ Աճել է նաեւ ուսանողների թիվը եւ 2010-ականների սկզբին կազմել է մոտ 220 հազար։ Հանրապետությունում կան միջազգային «համատեղ» համալսարաններ`Ալատօօ միջազգային, Կենտրոնական Ասիայի ամերիկյան համալսարանը։ Ներքին անվտանգության խնդիրներ Հանցագործություն 2011 թվականին հանրապետությունում դատապարտվել է 9199 մարդ, որից 79,1%-ը եղել են աշխատունակ անձինք՝ առանց որոշակի զբաղմունքի։ Ճնշող մեծամասնությունը դատապարտվել է գողության (1713 մարդ), թմրամիջոցների ապօրինի շրջանառության (1248 մարդ) եւ խուլիգանության (766 մարդ) համար։ Ինչպես եւ ամբողջ ԱՊՀ-ում, դատապարտյալների ճնշող մեծամասնությունը տղամարդիկ են (2011թ. 89,5%): 2017 թվականին հանրապետությունում գրանցվել է 27706 հանցագործություն, դատապարտվել է 7172 մարդ։ Այսպիսով, դատապարտյալների թվի նվազում կա 2011թվականին։ Տրանսպորտ, ենթակառուցվածք, կապ Երկրի ճանապարհների ընդհանուր երկարությունը կմ է, ներառյալ կմ հանրային ճանապարհները եւ պահպանվում են Ղրղզստանի տրանսպորտի եւ կապի նախարարության եւ կմ ճանապարհներ քաղաքներում, գյուղերում, գյուղատնտեսական, արդյունաբերական եւ այլ ձեռնարկություններում։ Միջազգային նշանակության ավտոճանապարհների երկարությունը 4163 կմ է, պետական՝ 5678 կմ, տեղական՝ 8969 կմ։ Դրանցից կոշտ ծածկով հանրային ճանապարհների երկարությունը կազմում է 7228 կմ, որից 11 կմ-ը՝ ցեմենտբետոնե ծածկով, 4969 կմ՝ ասֆալտբետոնե ծածկով եւ 2248 կմ՝ սեւ խճաքարով։ Խճաքարային ճանապարհներ՝ 9961 կմ, չասֆալտապատ ճանապարհներ՝ 1621 կմ։ Ղրղզստանի տարածաշրջանային տրանսպորտային միջանցքների ընդհանուր երկարությունը 2242 կմ է, որոնք ներառում են 9 երթուղիներ. Բիշքեկ - Օշ՝ 672 կմ; Բիշքեկ - Կորդայ՝ 16 կմ; Բիշքեկ - Չալդիբար (հատված Կարա-Բալթա - Չալդիբար)՝ 88 կմ; Բիշքեկ - Նարին - Տորուգարտ՝ 539 կմ; Տարազ - Թալաս - Սուսամիր՝ 199 կմ; Օշ - Սարիթաշ - Իրկեշթամ՝ 258 կմ; Օշ - Իսֆանա՝ 362 կմ; Սարիթաշ - Քարամիկ - Տաջիկստանի հետ սահման՝ 136 կմ. Բիշքեկ - Կարակոլ՝ 400 կմ Ներկայումս վերակառուցվել են Օշ-Բիշքեկ եւ Օշ-Սարի-Տաշ-Իրկեշթամ միջանցքները, Չինաստանի ճանապարհային կորպորացիան աշխատում է Բիշքեկ-Նարին-Տորուգարտ մայրուղու վերակառուցման վրա, աշխատանքներ են տարվում Բիշքեկ-ի ճանապարհների վերականգնման վրա։ Թալաս-Տարազ եւ Օշ-Բատկեն-Իսֆանա ուղղությունները։ Աշխատանքներ են տարվում հյուսիս-հարավ երկրորդ Բիշքեկ-Բալըքչի-Կազարման-Ջալալ-Աբադ ավտոմայրուղու կառուցման ուղղությամբ 2012 թվականի վերջին հանրապետությունում կար 949 ավտոբուսային եւ տրոլեյբուսային երթուղի` 51 միջազգային, 58 միջտարածաշրջանային, 552 միջտարածաշրջանային, 288 քաղաքային։ Երկաթուղային տրանսպորտը բաղկացած է մի քանի մեկուսացված մասերից (երկաթուղային գծեր եւ առանձին հատվածներ)։ Օդային տրանսպորտը սպասարկում են երեք միջազգային (Բիշքեկ, Օշ, Թամչի) եւ մի քանի տեղական օդանավակայաններ։ Հաղորդակցություն 2000-ականների սկզբին ինտերնետի օգտագործումը զգալիորեն ավելացավ։ Չնայած ինտերնետ ծառայությունների օպերատորների թվի աճին, դա քիչ բան է նպաստում ցանցի հասանելիության բարձրացմանը։ 2020 թվականի համար երկրի բնակչության 99%-ին հասանելի է բջջային ցանցը, որոնց 70%-ին հասանելի է բարձրորակ 4G ինտերնետ։ Ղրղզստանի բնակչության 63%-ը՝ մոտ 15 տարեկան եւ բարձր օգտվում է ինտերնետից։ Միեւնույն ժամանակ, ինտերնետից ամենաակտիվ օգտվողները 15-28 տարեկան երիտասարդներն են։ 2000-ականների սկզբին Ղրղզստանը ստացավ միջազգային ներդրումային աջակցություն իր հեռահաղորդակցության համակարգի վերակառուցման համար, որն ուներ 7,7 հեռախոսագիծ 100 բնակչի հաշվով 2002 թվականին եւ 1,1 միլիոն բջջային հեռախոս՝ 2007 թվականին:Ղրղզստանի միջազգային հեռախոսային կոդը 996 ։ Հեռուստատեսությունը Ղրղզստանում հասելի է դարձել 1958 թվականին։ Երկրի տարածքում գործում է 5 պետական ալիք։ Մշակույթ Թատրոններ, ֆիլհարմոնիաներ, կինոթատրոններ Բաբուրի անվան Օշի պետական ակադեմիական ուզբեկական երաժշտության եւ դրամայի թատրոնը ամենահին պրոֆեսիոնալ թատրոնն է Ղրղզստանում, երկրորդ ամենահին թատրոնը Կենտրոնական Ասիայի։ Ղրղզստանի Տոկտոգուլ Սաթիլգանովի անվան պետական ֆիլհարմոնիա։ Մեդիա 2010 թվականին հանրապետությունում կար 35 ռադիոկայան, 10 եթերային եւ կաբելային հեռարձակման ալիք, մեկ պետական եւ 3 խոշոր մասնավոր լրատվական գործակալություն, 250 տպագիր հրատարակություն։ Հեռուստատեսային հեռարձակման սկիզբը հանրապետությունում սկսվում է 1958-1959 թվականներին, երբ ստեղծվեցին Ֆրունզեի հեռուստատեսային ստուդիայի հաղորդումները։. 1992 թվականին հիմնադրվել է առաջին մասնավոր «Պիրամիդա»հեռուստառադիոընկերությունը։. 2010 թվականին պետական հեռուստառադիոընկերությունը վերափոխվեց հանրային հեռարձակման։ Արձակուրդներ Ծանոթագրություններ Աղբյուրներ Ղրղզստան Դեպի ծով ելք չունեցող երկրներ ՄԱԿ-ի անդամ երկրներ 1991 հիմնադրված պետություններ եւ տարածքներ Ժամանակակից թյուրքական պետություններ Հանրապետություններ


text: Դեպքեր Հունվարի 31 - Զարե գեղարվեստական կինոնկարի մոսկովյան պրեմիերա։ Հուլիսի 22 - Իտալական «Ռոմա» ֆուտբոլային ակումբի հիմնադրում։ Նոյեմբերի 25 - Չար ոգի գեղարվեստական կինոնկարի երեւանյան պրեմիերա։ Հայֆիլմ կինոստուդիայում նկարահանվում են Խասփուշ եւ Ղուլը կինոնկարները։ Ծնունդներ Հունվարի 1 - Ռաֆայել Մանգասարյան, հայ խորհրդային դիրիժոր։ ՀԽՍՀ ժողովրդական արտիստ Հունվարի 1 - Վեռնոն Սմիթ, ամերիկացի տնտեսագետ, Նոբելյան մրցանակի դափնեկիր։ Փետրվարի 1 - Լուսին Ամարա (Ամարղանյան), ամերիկահայ անվանի օպերային երգիչ, միջազգային մրցույթների դափնեկիր։ Մարտի 6 - Գաբրիել Գարսիա Մարկես, կոլումբիացի վիպագիր, կարճ պատմվածքների հեղինակ, սցենարիստ եւ լրագրող Մարտի 7 - Էդգար Էլբակյան, Թատրոնի եւ կինոյի հայ դերասան Մարտի 8 - Գեդիմինաս Յակուբոնիս, լիտվացի խորհրդային քանդակագործ Մարտի 8 - Հրանտ Օգանեսով, հայ խորհրդային պատմաբան, պատմական գիտությունների դոկտոր (1977), պրոֆեսոր (1982)։ Ապրիլի 28 - Մարիա Սարկիսովա, հայ խորհրդային ֆիտոֆիզիոլոգ Մայիսի 19 - Յուսուֆ Իդրիս, եգիպտացի արձակագիր, դրամատուրգ, հրապարակախոս, կինոսցենարիստ։ Մայիս 27 - Ֆրունզե Դովլաթյան, հայ կինոռեժիսոր, սցենարիստ, դերասան (վ. 1997)։ Հուլիսի 27 - Մարգարիտա Սաենկո, խորհրդային թատերական քննադատ, լրագրող եւ դրամատուրգ Օգոստոսի 19 - Էդուարդ Ավագյան, հայ բանաստեղծ, արձակագիր, թարգմանիչ Օգոստոսի 24 - Գարի Մարկովից, ամերիկացի ականավոր տնտեսագետ Սան Դիեգոյի Կալիֆորնյան համալսարանում, Նոբելյան մրցանակի դափնեկիր՝ ֆինանսական էկոնոմիկայի տեսության վերաբերյալ աշխատությունների համար Հոկտեմբերի 1 - Օլեգ Եֆրեմով, ռուս խորհրդային դերասան եւ ռեժիսոր։ Հոկտեմբերի 7 - Էդուարդ Աբալյան, հայ դերասան, կինոռեժիսոր (վ. 1987)։ Նոյեմբերի 18 - Էլդար Ռյազանով, խորհրդային, ռուսաստանցի կինոռեժիսոր, սցենարիստ, բանաստեղծ, դրամատուրգ, մանկավարժ Նոյեմբերի 28 - Սուրեն Առաքելյան, հայ ռեժիսոր Հոկտեմբեր 7- Սարգիս Վահագն, հայ արձակագիր, վիպագիր, թատերագիր, գրադատ Նոյեմբերի 17 - Առաքել Առաքելյան, գեղանկարիչ Դեկտեմբերի 25 - Ռամ Նարայան, հնդիկ երաժիշտ Վարդիթեր Կարապետյան, հայ նկարիչ։ Մահեր Ապրիլ 15 - Գաստոն Լեռու, ֆրանսիացի դետեկտիվ ժանրի ճանաչված գրող, (ծ. 1868) Կառլ Յանսեն, գերմանացի քանդակագործ Մարտի 8 - Մանուել Գոնդրա, Պարագվայի նախագահ 1910 թ. նոյեմբերի 25-ից 1911 թ. հունվարի 11-ը եւ 1920 թ. օգոստոսի 15-ից 1921 թ. հոկտեմբերի 31-ը Պետրոս Հայկազունի, հայ հասարակական գործիչ, մանկավարժ Մարտի 23 - Պյոտր Մելիքիշվիլի, խորհրդային քիմիկոս Մայիս 30 - Սարգիս Մուբայաջյան, գրող Օգոստոս 30 - Անդրանիկ Օզանյան, հայ ազգային -ազատագրական շարժման գործիչ եւ զորավար (ծ. 1865) Նոյեմբեր 24 - Շուշանիկ Կուրղինյան, հայ բանաստեղծուհի (ծ. 1876) 1927 Տարեթվեր