ნაბიჯები 1 თავი » 4Love.Ge - სასიყვარულო საიტი, ისტორია, წიგნი, ჩანახატი, ტესტი ნაბიჯები 1 თავი ნანახია 4 105 შეჯახებაზე გსმენიათ რამე? შეჯახებასა და მის შემდეგ ნარნარზე. ფრენაზე. ფრენაზე, რომელიც გტკივა, მაგრამ თან ისეთ სიმსუბუქეს გრძნობ, რომ დაბლა დაშვებაზე არც კი ფიქრობ. წინ ათასი ნაცრისფერი ღრუბელი, ელვა და ჭექა-ქუხილი გხვება, მაგრამ ტკივილი იმდენად ძლიერს გხის, რომ წინაღობები შენს წინ პატარავდებიან და ხელის გულზეც კი გეტევიან. მათ მუჭში იქცევ, არ ყრი, რადგან გრძნობ, ისინი შენი ცხოვრების ნაწილები არიან და ფრენას განაგრძობ. 22 ივნისი, 2019 წელი უკვე მეორედ იწყებს ჩემი მობილური რეკვას და სახელის დანახვაზე მეღიმება. ყურადღებას არ ვაქცევ, რომ საქმეს არ მოვწყდე. ის კი არ ნებდება. ჩემი მაგიდა მბზინავი ძაფებით, ლენტებითა და ბჭყვრიალა თვლებითაა სავსე. ცეკვა ოსურის ქამრებზე რძისფერი თვლების სახით პატარა შტრიხები შემაქვს. ორ კვირაში ჩვენი ანსამბლი "ნაბიჯები" ქობულეთის ფესტივალზე მიგვყავს და ამის გამო ისე ვღელავ, თითქოს პირველად გვიწევდეს კონკურსზე გასვლა. სასტუმრო დაჯავშნილია. ავტობუსიც. ბავშვებიც ფორმაში არიან, თუ არ ჩავთვლით რამდენიმე მოზარდს, წვერის მოშვება რომ გადაუწყვიტავთ, მაგრამ სამზადისი მაინც მაფორიაქებს. ნემსზე ბოლოჯერ ვაგებ ვერცხლისფერ ძაფს და ქამრის კიდეზე უკანასკნელი ორნამენტის ამოქარგვას ვიწყებ. ბევრი ვიშრომე იმისთვის, რომ ის მქონოდა, რაც მაქვს: საკუთარი ნაციონალური ცეკვის ანსამბლი და პროფესიონალი მოცეკვავის კარიერა. დასაწყისში ჩემთვის რომ გეკითხათ, ვინ მინდოდა ვყოფილიყავი მომავალში, აუცილებლად გეტყოდით, რომ ქორეოგრაფი-მოცეკვავე, მაგრამ საკუთარ შესაძლებლობებში იმდენად არ ვიყავი დარწმუნებული, რომ ეს მხოლოდ ოცნებად მიმაჩნდა. ზუსტად ამიტომ, კომპლექსების უკან ვმალავდი საკუთარ თავს და არც კი ვფიქრობდი, რომ იმაზე მეტი შემეძლო, ვიდრე ამას სხვებს ვაჩვენებდი. მახსენდება შენიშვნები, საყვედურები, რჩევები... შემდეგ მათი გათვალისწინებები, ჩემი სიჯიუტეები და მეღიმება. ამ ყველაფრის ერთობლიობით ვარ ამაყი ახლა, როცა კულისებიდან ვუყურებ სცენაზე მონარნარე ჩემს გოგონებსა და ჰაერში აფრენილ ბიჭებს. მახსოვს, მეც მიყურებდნენ ასე და ჩემზეც ამყარებდნენ იმედებს ერთ დროს. ხანდახან მდომებია, კალამი ამეღო და ის რჩევები და შენიშვნები, რომლებსაც ჩემთვის კარგი უნდა მოეტანათ, დანომვრით ჩამომეწერა. მერე ხშირად გადამეხედა მათთვის, რომ თავიდან არ ამომეგდო, რა იყო ჩემთვის მნიშვნელოვანი. მაგრამ ყოველთვის, მათზე გაცილებით დიდი რამ იკავებდა ხოლმე გონებაში ადგილს. საბედნიეროდ თუ საუბედუროდ, მასზე კონტროლი კარგად გამომდიოდა. მოგონებებისგან ამღვრეული, ხარბად ვუშვებ ფილტვებში ჰაერს, ძაფს ვწყვეტ და ჩემს მოქარგულ ქამარს კმაყოფილი ვუღიმი. ძალიან გამიმართლა, დედა რომ მკერავი მყავს. ცეკვის ფორმების შეკერვაში მეხმარება, მაგრამ მის გადატვირთულ გრაფიკს ვითვალისწინებ და ფორმების გაფორმებას საკუთარ თავზე ვიღებ. სულ სხვაა, როცა შენს დადგმულ ცეკვას, შენივე დიზაინის სამოსით ასრულებენ. ისევ ზარია მობილურზე. წყალს ვსვამ და ვპასუხობ. - როგორც იქნა! - მესმის გიორგის ხმა და მასთან ერთად მუსიკისა და წვეულების. - მარიამ, ხომ შევთანხმდით? აქ რატომ ვერ გხედავ? - შენს კატეგორიულობას შეთანხმებას ნუ არქმევ. - მეცინება. - მე გითხარი, არ მცალია, ვერ მოვალთქო. კიდევ ოთხი ქამარი მაქვს გასაკეთებელი. - მეხუმრები? წინ ორი კვირა გვაქვს. დაანებე მაგათ თავი. - სამაგიეროდ ამ ორ კვირაში ბევრი რამ უნდა მოვასწროთ. - ვერ გავიგე, რატო ჭირვეულობ? - არ ვჭირვეულობ, უბრალოდ არ შემიძლია, ვერაა! - ალო, არ ისმის! ანუ მოდიხარ? - მოდი და მაგ ოთხი ქამრიდან ორს მე მოგიქარგავ. - ამბობს და ჰგონია ამით დამიყოლიებს. ორივეს სიცილი გვიტყდება. - უბრალოდ მოსვლა არ გინდა, ტყუილი თუ მართალი? - მართალი. - ვოხრავ. - ან მიზეზი მითხარი, ან თხუთმეტ წუთში აქ იყავი. - საათს ვუყურებ. ათის ათი წუთია. - კარგი, ჩავიცვამ და ცოტა ხნით მოვალ. მხოლოდ ერთი პირობით. - პირობებეზე მერე ვილაპარაკოთ! - ამბობს და მითიშავს. მეცინება. საძინებელში შევდივარ და სარკის წინ ვდგები. ჩემს კანს ჯერ ისევ აყრია ეკალი. სხეული უკვე მიეჩვია, როდის უნდა ჰქონდეს მის ხმაზე რეაქცია და როდის არა. მილანშენკომ ვერ დაგაფასა, თორემ მსახიობად დაიბადე, მარი. ჯერ კიდევ მაოცებ, ისე კარგად მალავ საკუთრ გრძნობებს და გამოხატავ მხოლოდ იმას, რასაც მეგობარი უნდა ამჟღავნებდეს მეგობრის მიმართ. - ნეტავ როდემდე დაიმალები. - ვეჩურჩულები ჩემს თავს და ზურგს ვაქცევ აწყლიანებულ მწვანე თვალებს. კოპლებიან კაბა-ხალათს და ბოტასს ვიცვამ, თმას სახელდახელოდ კოსად ვიკრავ, გასაღებს და მობილურს ვიღებ და გავდივარ. მანქანას მოგუგუნე სახლთან ვაჩერებ და ფანჯრიდან ვავლებ თვალს ორსართულიან, ხმაურად ქცეულ შენობას. ერთხანს ყოყმანით ვიჭამ ქვედა ტუჩს, მაგრამ მალევე ვხვდები, რომ აზრი არ აქვს ორჭოფობას, გადმოვდივარ და ჭიშკარს ვაღებ. იმაზე მეტი ხალხია, ვიდრე ველოდი. მაშინვე გიორგის ვურეკავ და ვადგენ მის ადგილსამყოფელს. შემდეგ მეორე სართულის აივანზე ავდივარ და კუთხეში მდგომს ვხედავ, რამდენიმე უცნობთან ერთად. - მარიამ! - ისიც მამჩნევს და ხელით მანიშნებს მოდიო. ირგვლივ ვერავის ვხედავ, ვისთან ერთადაც შეიძლება დროის გაყვანა, თუ ეს ვაჟბატონი სადმე აორთქლდება. მისულს წელზე მხვევს ხელს და ლოყაზე მკოცნის. ორი დღეა არ გვიანახავს ერთმანეთი. თვითონ სოფელში იყო და რამდენიმე საათის წინ ჩამოვიდა. - ბიჭებო, გაიცანით, ჩემი მეგობარი, მარიამი. მარიამ, ლუკა და თემო. - სასიამოვნოა. - ვუღიმი მათ და იმის იმედით, რომ ნაცნობ სახეს მოვკრავ თვალს, ისევ ვათვალიერებ აივანს. - ჩვენთვისაც. - ერთდროულად ამბობს ორივე. - მეგობარი? - უცნაური ტონით აკონკრეტებს ლუკა და თვალსაც უცნაურად მავლებს, მაგრამ არ ვიმჩნევ და გიორგის ვუყურებ. - დიახ, უძვირფასესი. თვალის ჩინზე ძვირფასი. - ეუბნება მათ და თვალს მიკრავს. მერე მხრებზე მხვევს ხელს. ცოტა ნასვამია. ხელში ლუდის ქილა უკავია. მისი სიახლოვე მსიამოვნებს, მისი სიტყვების კი - რა ვთქვა. მიჩვეული ვარ ჩემს ასე წარგენას. ეს სტატუსი გარკვეულწილად მე ავირჩიე. რამის შეცვლის ძალა რომ მქონოდა, დიდი ხნის წინ გავაკეთებდი. - მგონი გიცნობ. ნიას მეგობარი ხარ? კოლეჯიდან. - მე მეკითხება ლუკა. - არა. მხოლოდ ერთ კოლეჯში ვსწავლობდით. - ვპასუხობ და გიორგის ვუბრუნდები. - თავი მარტო რომ არ იგრძნო, მალე ნანიკო გაჩნდება აქ. - იქვე მდგარი მაცივრიდან ენერგეტიკულს იღებს და მაწვდის. - ჩემს ფიქრებს ისე ოსტატურად კითხულობ, ხანდახან მეშინია ხოლმე... - მეცინება. - სერიოზულად? აბა შემომხედე? რას მიმალავ, რომ გეშინია კიდეც? - თვალებს ჭუტავს და ღიმილით მომლოდინედ მაკვირდება. გული ისე მიწყებს აჩქარებას და ახმაურებას, ასე მგონია მუსიკის ხმას ფარავს. - რას და, ჩემი აქ ტყუილად მოყვანისთვის, ორი დღე მარტო ჩაატარებ რეპეტიციებს. - თითს მუქარის ნიშნად ცხვირწინ ვუტრიალებს. გიორგის სიცილი უტყდება და ისევ მხრებზე მხვევს ხელს. - აი, იმას დავიჯერებ, რომ ოდესმე დავითი ისევ გააკეთებს „კალიცოს“ (ტრიუკი ცეკვაში) და რომ შენ რეპეტიციას გააცდენ, არა. - გაიძვერა. - შუბლზე ვადებ თითს და ოდნავ უკან ვახევინებ. მისი ნაცნობი თემო და ლუკა, ალბათ ხვდებიან, რომ მათი წასვლის დროა და გვემშვიდობებიან. ლუკას ღიმილს ისევ ვაიგნორებ და გიორგის ვუბრუნდები. - სოფი რატო არაა აქ? - ყელს ვიწმენდ. რამდენიმე წელია შეყვარებულები არიან. თითქოს შევეგუე ამ ამბავს, მაგრამ მისი სახელის ხსენებისას მაინც ვგრძნობ, რომ ყელში რაღაც იბერება. - არ მინდაო და აღარ ჩავაცივდი. დავით! - გიორგი წვეულების ორგანიზატორს ეძახის და სანამ ის პარაზიტი მოგვიახლოვდებოდეს, უცნაურად იწყებენ ტრიალს მისი სიტყვები გონებაში. „არ მინდაო და აღარ ჩავაცივდი.“ - ვაა, ჩვენი ნებიერა მოსულა. - ხელებს შლის მუხლებში ტეხვით მოსიარულე ჩვენი მეგობარი და გულში ისე მოუხერხებლად მიკრავს, ლამისაა ამოვყირავდე. - რა არის, გოგო, ბუდ იქეცი თუ ღამურად? რატო ვერსად ვეღარ გაფიქსირებ? - მსაყვედურობს. - მაინც სად მოგაკლდი თვალში, კლუბებში, ბირჟებზე თუ ლისის „ტუსოვკებზე“? - ენერგეტიკულს ვხსნი და ვსვამ. - უიმე, ეს აქ ვინ დაპატიჟა? - უკმაყოფილოდ იჯღანება და „რუსულ ცხვირს“ ჭმუხნის. - არ მახსოვს ჩემს სიაში ყოფილიყოს. - დამნაშავე თქვენს წინაშეა, თანაც ნასვამი. - ხელით გიორგის წარდგენას ვაკეთებ და მრავალმნიშვნელოვნად ვუღიმი. ხვდება და თავს აქნევს. მერე დავითზე გადააქვს ყურადღება. - ბიჭო, მიდი აბა ერთი, „კალიცო“ გააკეთე. - ეუბნება და თან სიცილის შეკავებას ცდილობს. - სადღა მაქვს მაგის ტრ.აკი, შე ჩემა. ხო ამომძრა მალები. - ხელს იქნევს. - ოხ, ნეტავ თეას დააჭერინა შენი თავი და მე ახლოდან მაყურებინა. - მხარზე ვჩქმეტ დავითს, რომელიც წლების უკან ერთ-ერთი საუკეთესო იყო ტრიუკებში. თუმცა, თავის შესაძლებლობებს სხვა სფეროში უფრო აფასება და ცეკვა ისე მიატოვა, არც კი უნანია. სამაგიეროდ, ახლა პროფესიონალი უსაქმურია და მამამისის გარდაცვალების შემდეგ, მემკვიდრეობით დატოვებული ჩიფსების საწარმოს შემოსავლების თავდაუზოგავი მფლანგველი. საბედნიეროდ, ზღვარს არ გადადის. უბრალოდ, მისთვის უკეთესია ენერგია, რომელიც ფიზიკურ დატვირთვაში უნდა დახარჯოს, მეგობრებს მოახმაროს. - ხო არ ღადაობ, გოგო. დვალს ნუ მიხსენებ. ჯერ კიდე სიზმარში ვხედავ ხოლმე, როგორ მიყვირის ხასიათი დამანახეო. სამივეს სიცილი გვიტყდება და სანამ ნანიკო მოვიდოდეს, უამრავ ისტორიას ვიხსენებთ კოლეჯიდან. პირადი დრამის მიუხედავად, უბედნიერესი წლები გავატარეთ ცეკვის სამყაროში. რა თქმა უნდა, იყო ბევრი წყენა, იმედგაცრუება, სიძულვილი, ინტრიგები კულისებში, მაგრამ მეგობრები, რომ არა, ამ ყველაფერს ცალ-ცალკე ვერავინ გავუძლებდით. ვისაც მოცეკვავის ცხოვრება არ გაუვლია, მარტივად ვერასოდეს მიხვდება, რას ნიშნავს უანგარო მხარდაჭერა. რას ნიშნავს დახმარების ხელს უწვდიდე მტერს, მიუხედავად იმისა, რომ იცი, ეს მას არ შეცვლის. იყო მომაკვდავი, მაგრამ შენს ვალდებულებებს სიცოცხლეზე მეტად აღმერთებდე. ჩვენ ერთად ბევრი რამ გამოვიარეთ და ახლა, როცა მოგონებები ჩემს თვალწინ თითქმის ქრონოლოგიურად ლაგდებიან და ყურადღების მიპყრობას ცდილობენ, უცნაური შეგრძნება მეუფლება. ეს შიშია. დავიწყების. რა მოხდება, დრომ რომ მოგონებები გააქროს? ის მოგონებები, რომლებიც იბრძოდნენ და შრომობდნენ იმისთვის, რომ ყველას ის მიგვეღო, რაც გვსურდა? რა მოხდება, თუ ერთხელ ვერ გავიხსენებ, რატომ გამაგდო სესილიმ დარბაზიდან? როგორ გავრბოდი სასტუმროდან ცეკვის ჩუსტების ამარა, რომ კონცერტისთვის მიმესწრო? როგორი იყო სიღნაღში მზის ამოსვლა? რა მოხდება, თუ მნიშვნელოვანი მომენტები წლების შემდეგ ჩემი გონებიდან უბრალოდ გაქრებიან? - მარიამ... - მესმის გიორგის ხმა და მისკენ ვიხედები. როგორც ჩანს, დიდხანს ამიყოლია ფიქრებმა. ბიჭი თავისი ჩამუქებული, სასმელისგან ამღვრეული წაბლისფერი თვალებით მიყურებს. მახსენდება ნანიკოს დაბადების დღის წვეულება. საღამო, რომელმაც ისე ამრია, რომ საკუთარ თავს აღარ ვეკუთვნოდი. და, მიუხედავად იმისა, რომ შემდეგ ყველაფერი დავალაგე, ის ამღვრეული შეგრძნებები დღესაც ჟრუანტელს მგვრიან. - რა მოხდა? - ვეუბნები და ვცდილობ რეალობას სწრაფად დავუბრუნდე. - ეგ მე უნდა მეკითხა. მგონი ცოტა ხნით გაქრი. - მკრთალად იღიმის და ჩვენთან დაბრუნებულ დავითს ლუდს ართმევს. უკმაყოფილოდ ვაყოლებ თვალს მის ლამაზ თითებში მოქცეულ ბოთლს და სანამ გახსნიდეს, ვართმევ. - აი, ახლა შენ გაქრები, თუ დალევას არ მორჩები. გიორგი, ხვალ რეპეტიცია გვაქვს. - ვახსენებ. - ხომ იცი, რომ ლუდზე „პახმელია“ არ მაქვს? - ეცინება და ბოთლს უკან იბრუნებს. - დარწმუნებული ხარ, რომ მხოლოდ ლუდის გამო ნაბავ მაგ თვალებს? - ეჭვით ვუყურებ და ბოთლს ისევ ვართმევ. - კარგი დედიკო, იყოს შენი ნება. - მეხვევა და თავზე მკოცნის. - ხომ იცი, როცა მართალი ხარ, დიდხანს ვერ გეკამათები. - ის-ისაა ჩემს გამაჯვებას სიცილით უნდა შევხვდე, რომ მუჭიდან ბოთლი სხლტება და სანამ გაოგნებას მოვასწრებდე, ბიჭი მის გახსნასაც ასწრებს. - ისევ ბავშვი ხარ. - გულზე ვიკრეფ ხელებს. - შენ კიდევ, გაბრაზებული მარიამი, რომელიც რეპეტიციაზე ნახევარი საათით დაგვიანებას მაპატიებს. - თან გათამამებული ბავშვი. - მეცინება და მეც ვიღებ ლუდის ბოთლს. - „სტრანნი“ ხალხი ხართ, ტო. - ტუჩებს მუწავს დავითი და აივანზე ამოსულ ნანიკოს, რომ ხედავს შეწუხებული ტრიალდება ჩვენკენ. - ეს ვიღამ მოათრია აქ? მეცინება და გიორგის ვუყურებ. ბიჭი ლუდს სვამს და ზედმეტად ყურადღებით ათვალიერებს აივნის ძელზე ჩამოკიდევულ კაქტუსებს. - მაგრად დაგენ,ძრა ჩემო ძმაო! - კბილებში სცრის ის და ისე ოხრავს, აშკარად ენერგიის მოკრებას ცდილობს. გიორგი იდაყვის მორტყმით მანიშნებს, გავერთობითო და ნანიკოც გვიახლოვდება. გაცნობის დღიდან ჩემსა და გიორგის მეგობარს დაძაბული ურთიერთობა ჰქონდათ და დღემდე მიკვირს, ამდენი წლის შემდეგაც, როგორ არ გამოსწორდა ეს. ყველა ფიქრობდა, რომ ეს მათ შორის ერთგვარი ქიმია იყო და საბოლოოდ გრძნობებში გადაეზრდებოდათ, მაგრამ მგონი ყველა შეცდა. თითქმის რვა წელია ერთმანეთს იცნობენ. ქიმიის ამბავში, ნანიკო აქამდე შეეგუებოდა ბიჭის აუტანელ თვისებებს და დავითისთვისაც როგორმე სულერთი გახდებოდა გოგოს ცინიზმი. თუმცა, ასე არ მოხდა და დღემდე გამუდმებით სიტყვებზე ეკიდებიან ერთმანეთს. სანამ ომი გაჩაღდებოდეს, ბიჭებს მარტო ვტოვებთ და პირველ სართულზე ჩავდივართ. გოგო სასმელს იღებს და ღიმილით მიბრუნდება. - იცი დღეს სად ვიყავი? - მეკითება ჯაშუშური ღიმილით და ლოყაზე თავისი საყვარელი ფოსო ეჩვრიტება. - ხო-ო? რა გინდოდა? - მე არა, თვითონ უნდოდა. შენგან რო წამოვედი, ცოტა ხანში დამირეკა. მითხრა სტუდიაში შემოიარეო. გოგო, საიუბილეო კონცერტს აკეთებს. - უფრო სწორად, 75-ე დაბადების დღეს უკეთებს კულტურის სახლი. უფინანსებს, ორგანიზებაში ეხმარება. - ხო. ხოდა, მითხრა, რამდენიმე ძველი მოცეკვავე მინდა შევკრიბოვო. სიაში მე, შენ და გიორგიც ვართ. ნუ სოფი თავისთავად. - ანუ ცეკვებში დავჭირდებით? მომენატრა ჩვენი სტუდია. - აუ, მეც... რაღაცები შეუცვლიათ, დერეფანი გაარემონტეს. მარა სუნი მაინც ისევ ისეთია. რა ცუდები ვართ, თვეებია არ ვყოფილვართ. - ხო, გამართლება არ გვაქვს. - ვოხრავ. - კაია რომ გამოხვედი, რა. წამო, დავლიოთ. აურზაურში იმაზე დიდხანს ვჩერდები, ვიდრე გათვლილი მქონდა. ცოტას კიდევ ვსვამთ, ვცეკვავთ, ვმღერით, ერთმანეთის საზაფხულო გეგმებზე ვსაუბრობთ და სესილის იუბილესაც ვახსენებთ. მერე მასპინძელს თავის უსაქმურ ღამურებთან ერთად ვტოვებთ და მოვდივართ. რადგან ყველაზე ფხიზელი მე ვარ, ნანიკოს და გიორგის სახლში მიყვანას საკუთარ თავზე ვიღებ. ღამის გასეირნებაც დაუგეგმავად გამოგვდის. მუსიკას მაღალ ხმაზე ვრთავ და სანამ მასთან მივიდოდეთ გზაშიც ვმღერით. გოგოსთან დამშვიდობების შემდეგ კი, უხმოდ მივდივართ გიორგის სახლისკენ. მანქანში მხოლოდ ფანჯრებიდან შემოსული ქარის და ჩემი გულისცემის ხმა ტრიალებს. ბიჭი ერთხანს ჩუმადაა. სასაუბრო თემის მოძებნა არასოდეს გაგვჭირვებია არც ერთს, მაგრამ ახლა რატომღაც ჩუმად ვართ. ალბათ მასა და სოფის შორის რაღაც მოხდა. არაფერს ვეკითხები. ამაზე საუბარი რომ სდომოდა, თვითონ დაიწყებდა. უკვე იმდენი წელია ვმეგობრობთ, რომ არაფერია ჩვენს შორის დამალული. თუ არ ჩავთვლით ჩემი მხრიდან პატარა ხარვეზს ამ მხრივ. თუმცა, ხანდახან რაღაცები უბრალოდ არ უნდა თქვა, რომ ისიც არ დაკარგო, რაც გაქვს. შუქნიშანზე გაჩერებული ზებრაზე გადამსველელბს ვათვალიერებ, რომ გვერდიან გიორგის ხმა მესმის. - შენთან დავრჩები. ვათვალიერებ და მეღიმება. სავარძელზე მიწოლილი თვალსაც კი არ ახელს. ახლა ვრწმუნდები, რომ სოფისთან მართლა მოხდა რაღაც. ალბათ იკამათეს. - კარგი. - ვეუბნები და მანქანას ჩემი სახლისკენ ვაბრუნებ. თხუთმეტ წუთში უკვე კარს ვაღებ და ხელებს ვუწვდი, რომ გადმოსვლაში დავეხმარო. გიორგის ეცინება და ძლივს გადმოაქვს ფეხები მანქანიდან. - ერთი ამას უყურე, არც ეგეთი მთვრალი ვარ, მეხუთეზე რო შენ ამათრიო. - არც ვაპირებდი. ლიფტი მაქვს . - ჰმ! - თავს აქნევს და მხრებზე მხვევს ხელს. მის თითებს და წელს ვიჭერ. მობარბაცებს. - აუ, დილით ადრე უნდა გამაღვიძო, ხო? - არა, შეგიძლია გამოიძინო და დაისვენო. ისე წავალ, ვერ გაიგებ. - სერიოზულად? - ორი წამით ჩერდება და ცდილობს, მთვრალ გამომეტყველებაზე სიხარული და მადლიერება დაიმჩნიოს. მეცინება. - ხო, სერიოზულად. ოღონდ, იცოდე მაგიდას არ შეეხო. - მთავარია თვითონ არ შემეხოს, თორემ ხელს შევუბრუნებ. - კარგი, გავაფრთხილებ. სახლში შესულები, პირდაპირ საძინებლისკენ მივდივართ. საწოლზე ვაწვენ და ფეხსაცმელს ვხდი. ჩემს ბალიშს იხუტებს და კომფორტულად მოთავსებას ცდილობს. - გიორგი, ცუდად ხო არ ხარ? - ვეკითხები და მის ფეხებთან ვჯდები. - აუ, მარიამ, მგონი გული მერევა... - რაა? მართლა? - თვალებს ვჭყეტ და უკვე წამოხტომას ვაპირებ, რომ ხითხითს იწყებს. - არა, დაგაბოლე. - მოკეტე და დაიძინე, შე იდიოტო! - ხელზე ვჩქმეტ. - ნუ იკბინები. - შუბლს ჰკრავს და ბალიშში ცხვირს ჰყოფს. - შენი საწოლია, ხო? - ხო. - მეცინება. - აქ დაწვები? - არა, დივანზე. - ოო, აქ დაიძინე. - ხელს მიჭერს. - მიგიწევ. - დიდი მადლობა, რომ ჩემს საწოლზე ჩემთვის ადგილის გამონახვას ცდილობ. - ხოდა დააფასე ეს ცდა და ბევრს ნუ ლაპარაკობ. ცოტა ხნით ყოყმანის შემდეგ, საწოლს ვუვლი და მეორე მხარეს ვწვები. რამდენიმე წუთით ჩუმად ვარ, რომ დაეძინოს. ისიც არ იღებს ხმას და უკვე ადგომას ვაპირებ, რომ ჩემკენ ბრუნდება. თვალებს ახელს და ერთხანს ჩუმად მიყურებს. ვუღიმი და ვცდილობ არ გავიყიდო, რომ აღელვებისგან თითები მეყინება. - სესილი ალბათ თავის იუბილეზე მე და სოფის ქართულს გვაცეკვებს. - ბუტბუტებს და ხშირად ეხუჭება თვალები. - ხო, კარგია მერე. - სოფის არ ენდომება. - ოხრავს და თვალებს ხუჭავს. - სისულელეს ამბობ, გიორგი. - სისულელეა ყველაფერი. არ ვიცი, რატომ, მაგრამ ყელში რაღაც მეჩხირება და სუნთქვას ვიკრავ, რომ ტირილი არ ამივარდეს. ნეტა რა ხდება მის თავს? - დაიძინე. - ვეუბნები ჩაწყვეტილი ხმით. ის კი ხელის ფათურით ჩემს თითებს პოულობს, იჭერს და მეკითხება: - ეს ის ხელია? - ხო, ისაა. - თვალს ვავლებ ვარდისფერ ნაიარევს ხელისგულზე. - არა, გიო. - მეცინება. - სულ მგონია, რომ გტკივა. - ბუტბუტებს, ხელი ტუჩებთან მიაქვს და ნაიარევზე მკოცნის. ცხელი ჟრუანტელისგან თავბრუ მეხვევა. მინდა ავდგე და მისი თბილი აურისგან გავთავისუფლდე, მაგრამ თან ამ სიახლოვით ტკბობასაც ვერ ველევი. ასე შემიძლია გავიმეტო საკუთარი თავი. - არა, გიორგი. დიდი ხნის წინ გამიარა. - ხო, ასეც უნდა ყოფილიყო. - ახლა დაიძინე, კარგი? - ჩემი ანგელოზი ხარ. - ისევ მკოცნის ხელზე, თავის თითებში გადაჭდობილს მკერდის ქვეშ იქცევს, ამთქნარებს და მაშინვე ითიშება. რამდენიმე წუთით მძინარეს ვადევნებ თვალს, მაგრამ გონება წარსულისა და აწმყოს სურათებით ისე მალე იტვირთება, რომ ვეღარ ვჩერდები. ხელს ფრთხილად ვითავისუფლებ და აბაზანაში შხაპისთვის შევდივარ. იქ კი საკმარის დროს ვნახულობ იმისთვის, რომ წვეულებაზე გაჩენილ ჩემს ფიქრებს დავუბრუნდე და სააბაზანოდან გამოსული, დაუფიქრებლად ვიღებ უჯრიდან თაბახის ფურცლებსა და კალამს. დეკემბერი, 2007 წელი „ძალიან ციოდა მაშინ, არადა მახსოვს, დედა ამბობდა, ცივ ზამთარს არ ვარაუდობენო. ხელთათმანები სახლში დამრჩა და თითებს ვერც ქურთუკის ჯიბეებში ვითბობდი. ჩქარი ნაბიჯით მივდიოდი, რომ სტუდიამდე მალე მივსულიყავი. ჩემი სახლიდან ორი გაჩერება იყო და ტრანსპორტს არასდროს ვიყენებდი. მიყვარდა ფეხით სიარული. უკვე ახლოს ვიყავი სტუდიასთან, ჩემს ორი დღის ნაყიდ მოტოროლაზე შეტყობინება რომ მომივიდა. ნანიკო მწერდა. „ - რაღა დღეს აგვიანებ?“ „ - რა ხდება?“ „ - ჩვენს სტუდიაში ვიღაც ცეკვავს.“ „ - აბა უნდა მღეროდეს?“ - გამეცინა. „ - უცხოა და თან ისეთია, შეიძლება აზიურებიანად შეგიყვარდეს.“ შუა ქუჩაში სიცილი ამიტყდა. ნანიკოს გული ზედმეტად დიდი იყო და ბევრს ეკავა იქ ადგილი. პასუხი არ დამიბრუნებია. ნაბიჯს ავუჩქარე. სასჯელს ვერ ავცდებოდი, მაგვიანდებოდა. ორს ხუთი წუთი აკლდა, გასახდელში რომ შევედი და გამოცვლა დავიწყე. სესილი მალე საახალწლოდ ორი კვირით გაგვათავისუფლებდა და მანამდე ისე იყო გამკაცრებული, სიტყვას ვერ ვუბრუნებდით. ვინანე კოსა სახლში რომ არ გავიკეთე. სახელდახელოდ აკრულ თმას ქალბატონი ქორეოგრაფი აუცილებლად შეამჩნევდა. ქამარი გზაში მოვიხვიე წელზე. დარბაზიდან „ხანჯლურის“ ხმა გამოდიოდა. გამახსენდა, რომ დღეს ბიჭებთან ამ ცეკვის დადგმა უნდა დაეწყო. კარი ფრთხილად შევაღე და შევსრიალდი თუ არა, ნანიკოს ხელი მაჯაში ჩამეჭიდა და გვერდით მიმიკრო. - სად ხარ გოგო! - შუბლშეკრულმა მისაყვედურა. მე სესილისკენ გავიხედე. ჩემი აწურული სახე და მისი კატეგორიული გამომეტყველება მხოლოდ ერთი წამით შეხვდა ერთმანეთს. - იმაზე გეუბნებოდი, მებოს გვერდით რომ დგას. - ნანიკომ შუბლი გახსნა და ეშმაკური ღიმილით მანიშნა მოცეკვავეზე. არ ვიცი, პირველად რამ მომხიბლა. მისმა გარეგნობამ თუ ცეკვამ. ზუსტად მხოლოდ ის ვიცი, რომ თვალს ვერ ვაშორებდი და სხეულზე ჟრუანტელის ტალღები არ წყდებოდა. აქამდე ერთადერთი ცეკვა იყო, რაც გულს მიჩქარებდა. მაშინ კი, ამას ეს უცხო გრძნობაც დაემატა და კედელზე აკრული, ვგრძნობდი, რომ რაღაც ნისლიან, თბილ გარსში ვექცეოდი. ეს ცეკვის შემდეგ მიღებულ აპლოდისმენტებზე ბევრად სასიამოვნო იყო. სცენის იატაკიდან წამოსულ ადრენალინზე უფრო ამაღელვებელი. ბევრი კარგი მოცეკვავე მყავდა ნანახი, მაგრამ იმ წუთას ის იყო ჩემთვის იდეალური. ის და მისი მოხდენილი მოძრაობები იყო ყველაზე დიდი მშვენიერება დედამიწის ზურგზე. - ხო გეუბნებოდი. - ნანიკოს ხითხითმა დამაბრუნა დედამიწაზე. - რა... რას? - ვეცადე არ შემემჩნია, რომ უსაშველოდ დაბნეული ვიყავი, მაგრამ ენა მაინც დამება. გოგომ სიცილი გააგრძელა და მაშინღა გაჩერდა, მუსიკა რომ შეწყდა. - რას და შეგიყვარდებათქო. - ენა გამომიყო და ისეთი სახე დაიჭირა, თითქოს მთლიანად სასწავლო პროცესში იყო ჩართული. მოზრდილი ნერწყვი გადავყლაპე და კედელზე აკრული დანარჩენი ჯგუფელებივით, დარბაზის შუაგულში მყოფი ბიჭებისა და სესილის თვალიერება განვაგრძე. სესილი ასათიანი მაშინ სამოცდაორი წლის იყო, მაგრამ ისე გამოიყურებოდა, ვერასდროს მიხვდებოდი მის რეალურ ასაკს. ორი წელი იყო, მასთან დავდიოდი ცეკვაზე და ქალის ყოველი დანახვისას მაკვირვებდა ის ფაქტი, რომ მასსა და ბებიას შორის ასაკის სხვაობა მხოლოდ ერთი წელი იყო. ყელიანი თხელი ჯემპრი, ნაჭრის შარვალი და ცეკვის ფეხსაცმელი ეცვა. მაღალი იყო. მოხდენილი და გამართული სიარული ჰქონდა. თმას შავად იღებავდა და გამუდმებით კოსას ატარებდა. კოსმეტიკას არ ხმარობდა. ერთადერთი წითელი პომადა იყო, რომელიც საოცრად უხდებოდა მის დიდ, წყლიან მწვანე თვალებს. ჩვენს შორის ეს საერთო ფაქტი ბავშვურად მეამაყებოდა. მკაცრი იყო, მაგრამ ძალიან სამართლიანი, ამიტომ იმის შიში არ გვქონდა, რომ მოულოდნელად მისი ჯოხი ვინმეს ფეხში მოხვდებოდა. თავის მოსწავლეებზე იმდენად ზრუნავდა, რამდენადაც მკაცრად ეპყრობოდა. ცეკვის გარდა, ყველაფერში ზომიერებას იცავდა. ცეკვა მისთვის მაქსიმუმს ნიშნავდა. - გიორგი ჰქვია. გიორგი სოლომნიშვილი. თექვსმეტი წლისაა. მშობლები რუსეთში ცხოვრობენ. თვითონაც იქ იყო და ამ წაფხულს ჩამოსულა. - ელვისუსწრაფესად ჩამჩურჩა ნანიკომ ყურში მოკლე ინფორმაცია ბიჭზე და ისევ მათზე გადაიტანა ყურადღება. - გამოიცანი, სად ცხოვრობს? - ნაძალადევზე. - გაეღიმა გოგოს. მეც იქ ვცხოვრობდი და მისი ღიმილი ამიტომაც იყო მრავალმნიშვნელოვანი. - კი, მაგრამ რამდენი ხანია სტუდიაშია... რანაირად გაიგე ამდენი რამე ასე უცბად. - ჩემი მეგობრის შესაძლებლობები ვიცოდი, მაგრამ მაინც სიურპრიზებით იყო სავსე. - რა მნიშვნელობა აქვს. - წარბები აათამაშა. - აბა? როგორია? - ისევ ბიჭზე მანიშნა, მაგრამ სანამ რამეს ვეტყოდი, ჩაჩუმებულ დარბაზში ჩემი სახელი გაისმა. - მარი! - სესილიმ დამიძახა. ჯგუფელებმა იცოდნენ, რომ ასეთ დროს ერთმანეთს არ უნდა მივშტერებოდით, მაგრამ მან არ იცოდა. მე მაშინვე ამობრუნებულ ცერებზე შევხტი და ის იყო ღრმად ჩავისუნთქე ორი წუთის ასათვლელად, რომ მის მზერას წავაწყდი. ბიჭმა ჩემი ცერებიდან მზერა ჩემზე გადმოიტანა, გამიღიმა და სესილის გაწვდილი ფარ-ხმალი გამოართვა. ნანიკომ მხარზე გამამხნევებლად მომითათუნა ხელი, მაგრამ იმდენად ვიყავი დაბნეული მისი ლამაზი ღიმილისგან, რომ ირგვლივ აღარაფერი მესმოდა და ვერაფერს ვამჩნევდი. ჩემი სასჯელისგან ატკიებული ცერა თითებიც კი დიდად ვერ იქცევდნენ ყურადღებას. - ლაშა, მუხლს მიხედე! - დაიძახა სესილიმ და მუსიკოსებს ანიშნა, დაკვრა დაეწყოთ. გიორგიმ აზიურზე ლეკვეთხი შეისწორა და სანამ მუსიკა დაიწყებოდა, ხმალი ხელში მარჯვედ შეათამაშა. ის და ლაშა მებონია ნამდვილად აქამდეც იცნობენენ ერთმანეთს. ლაშა ჩემთან და ნანიკოსთან მეგობრობდა, ამიტომ მალევე მივხვდი, ჩემს მეგობარს საიდან ჰქონდა გიორგიზე ცნობები აკრეფილი. რეპეტიციამ სრულ ბურუსში ჩაიარა. მექანიკურად ვმოძრაობდი და ორი საათის მანძილზე გულში ვლოცულობდი, რომ სესილის ჩემთვის ყურადღება არ მოექცია. გოგოები გიორგიზე ჭორაობას არ წყვეტდნენ, მე კიდევ ერთი სული მქონდა, სახლში წავსულიყავი, რომ მათი გამაღმერთებელი კომენტარები არ მომესმინა. ნანიკო აღარაფერს ამბობდა. არ ვიცი, რატომ შეწყვიტა გიორგის ქება-დიდება, მაგრამ ასე უკეთესი იყო. გამიმართლა, რომ სესილის ისე დავემშვიდობეთ, კონკრეტული და ლოყების ამაწითლებელი შენიშვნა არ მოუცია. დარწმუნებული ვიყავი, არ გამოეპარებოდა ჩემი არეულობა, მაგრამ ალბათ ის მაკმარა, რომ ისედაც დასჯილი ვიყავი იმ დღეს. დარბაზიდან მეგობართან ერთად გამოვედი. ნანიკოს ახალი დამთავრებული ჰქონდა „ჯეინ ეარი“ და შთაბეჭდილებებს მიზიარებდა. კიბეზე დავეშვით და პირველ სართულზე ჩასვლისას შევნიშნე, რომ ბათინკზე თასმა მქონდა გახსნილი და ის იყო შესაკვრელად დავიხარე, რომ ჩემს გვერდით ხმაურით დაეცა ხმალი. თასმას შევეშვი და მოვკიდე თუ არა ხელი ასაღებად, ვადაზე მეორე ხელი გაჩნდა და ხმალი ძალიან მტკივნეულად გასრიალდა მუჭში. ჩემს ყვირილთან ერთად ვიღაცის შეძახილიც მომესმა და დავინახე, როგორ გააგდო იმ წუთას აღებული ლითონი გიორგიმ. ყვირილზე ყველამ მე შემომეხვია. მუჭი ნელა გავშალე იმის იმედით, რომ ტკივილი მხოლოდ პატარა ნაკაწრისგან იქნებოდა გამოწვეული. მაგრამ მთელი ხელისგულის სიგრძეზე კანი რომ გაიხსნა, წითელი ზოლი გაჩნდა და მერე სისხლმა მუჭში დაგუბება დაიწყო, შიშისგან გავქვავდი და ვეღარ ვფიქრობდი, რა უნდა გამეკეთებინა. - მარი, ღმერთო! - ნანიკო ხელში მწვდა და თითები დამაკეცინა. სისხლმა გამოჟონა და ძირს დაიწყო წვეთა. ტკივილისგან თვალები ამიცრემლიანდა და შეკავების მცდელობის მიუხედავად, მაინც დამისველდა ლოყები. - რას გაშტერდით, ხალხო, ცხვირსახოცი არავის გაქვთ? - იყვირა ნანიკომ და თვალები დაუბრიალა გაოგნებულ ბიჭებს, რომლებიც გიორგის უკან იდგნენ და არ იცოდნენ, რა უნდა ექნათ. - მოიცადე... ხო, მაქვს. - თქვა მან, მაჯიდან შემოხვეული შავი ბენდენა მოიძრო და მომიახლოვდა. ხელზე შემეხო, რომ შესახვევად თითები გაეშლევინებინა, მე კი უკან დავიხიე. - მტკივა. - ხმა მიკანკალებდა და საშინლად მრცხვენოდა ამის გამო. - მარი, შეიხვიე, რაა... - ნანიკო შეშინებული თვალებით მიყურებდა. გიორგიც. მიუხედავად იმისა, რომ ცდილობდა დაემალა, მისი კაკაოსფერი თვალები დაბნეულები დაჰყურებდნენ ჩემს ხელს. მერე გაუფრთხილებლად გამაშლევინა თითები. ერთხელ კი შევხტი გაოგნებისგან, მაგრამ სანამ ისევ გავაპროტესტებდი, მან შეხვევა მოასწრო. - მგონი... მგონი ცოტა ღრმა ჭრილობაა. - ჩემი სისხლისგან დასვრილ თავის თითებს შეავლო თვალი და ისევ მე შემომხედა. დაზარალებული კი ვიყავი, მაგრამ დამნაშავედ მაინც მე ვგრძნობდი თავს და გაქცევა მომინდა. ოღონდ იმ სიტუაციაში დიდხანს არ დავრჩენილიყავი და ერთი საათით დავდგებოდი ცერებზე. - მადლობა... სახლში წავალ. ნანიკო, წამო. - მაჯით ცრემლები შევიმშრალე და ადგილს მოვწყდი. - მარი. - დამიძახა დაბნეულმა გოგომ და უკან გამომყვა. შეხვეული ხელი გულზე მივიკარი, გარეთ გამოვედი და კიბეზე სწრაფად დავეშვი. - მარი, მოიცადე, სად გარბიხარ. - დამეწია ის და კოპებშეკრულმა გამაჩერა. - წამოდი, მარგოს ვაჩვენოთ, დაგიმუშავებს მაინც. - სტუდიის წინ ვეტაფთიაქი იყო, მარგო კი - ვეტერინარი. ნანიკოს თავისი კატა დაჰყავდა ხოლმე მასთან და კარგად ვიცნობდით. ის იყო უარი უნდა მეთქვა, რომ გიორგი მოგვიახლოვდა. - ეს დაგრჩა. - ჩემი ჩანთა გამომიწოდა. გამოვართვი, მადლობა ვუთარი და ისევ გაბრუნებას ვაპირებდი, რომ გამაჩერა. - ბიჭებმა მითხრეს, ვეტერინარია აქო. წამოდი მივიდეთ, მოგხედავს და იქნებ გაკეროს კიდეც, თუ შეძლებს. - არ მინდა, მირჩევნია სახლში წავიდე, მართლა... - არ გირჩევნია. - ხელი დამიჭირა და დამანახა, როგორ ჟონავდა ბენდენიდან სისხლი. მარგოს ვენდობოდი, მაგრამ გაკერვის იდეა მაშინებდა. ემოციებისგან მაციებდა. მისი მზერისგან გული ამოვარდნას მქონდა. დამალვა მინდოდა. თვალს ვერ ვუსწორებდი. - ნუ ჯიუტობ, გოგო, წამოდი. - მეორე ხელზე ნანიკო ჩამეჭიდა და თითქმის ძალით გადამიყვანა გზის მეორე მხარეს. გიორგი წამოგვყვა და მალე ლაშაც ჩვენთან გაჩნდა. კი, გაკერვა აუცილებელი იყო, ხოდა მარგომ ადგილობრივი ანესთეზია გამიკეთა და რამდენიმე ნაკერი დამადო. ნანიკო გაუთავებლად ლაპარაკობდა, რომ ნემსისთვის ყურადღება არ მიმექცია. გიორგიც შეფარვით, მაგრამ თან აშკარად შეამკო საყვედურებით. ლაშა პირზე ხელებს აფარებდა, რომ როგორმე მისი სამეტყველო აპარატი დაეხშო, მაგრამ არაფერი გამოსდიოდა. დაახლოებით ერთ საათში გამოვედით ვეტაფთიაქიდან. გოგოს გზა ჩემგან საპირისპიროდ იყო. ჯერ დაიჟინა სახლამდე გამოგყვებიო, მერე „გაახსენდა,“ რომ მე და გიორგის ერთი გზა გვქონდა და ოსტატურად შემატოვა ჯერ კიდევ უცნობ ბიჭს. როგორც მოგვიანებით მისგან გავიგე, ეს ილეთი ჯერ კიდევ მაშინ გათვალა, ხელს რომ მიკერავდნენ. ძალიან გავბრაზდი მასზე, მაგრამ რა უნდა მექნა. მე და გიორგი უხმოდ გავუყევით ქუჩს. დისტანციას ვიცავდი, რამდენადაც შემეძლო. საშინელ უხერხულობასა და სირცხვილს ვგრძნობდი, თითქოს მე გამეჭრა მისთვის ხელი. მაგრამ თან ვიცოდი, ეს იმის ბრალი იყო, რომ საშინლად ვიყავი მისით მოხიბლული. - უკვე გაიგებდი, მაგრამ მაინც... მე გიორგი მქვია. - გამომხედა მან და გამიღიმა. ქუდი ეხურა და მოგრძო თმის ბოლოები შუბლსა და ლოყებზე მიჰკრობოდა. გოგოებს შეშურდებოდათ, ისეთი გრძელი წამწამები ჰქონდა. - მე - მარი. - მეც გამეღიმა. თითქოს მაშინვე გამიქრა დაძაბულობა, როგორც კი დამელაპარაკა. - მინდა, იცოდე, რომ კარგი რაღაცების გაკეთებაც შემიძლია. - რა... - ჯერ ვერ მივხვდი. ჩემი გონება არაფრით უშვებდა, რომ ხელი მის გამო მქონდა შეხვეული. - ა... არა, შენი ბრალი არ ყოფილა. - იყო. დავინახე, ხმალს ხელი რომ მოკიდე, მაგრამ აღარ მახსოვდა, რომ პირი ბასრი ჰქონდა. ასე რომ, ბოდიში. - ისევ უხერხულად გაიღიმა. - კარგი. მაგრამ არაფერია. შეხორცდება. გაივლის. - ჩავილაპარაკე და შეხვეულ ხელს დავხედე. - დიდი ბაბუის იყო. ლაშას დავპირი, რომ ვაჩვენებდი, რეპეტიციაზე ამიტომ წამოვიღე. ცოტა ხნით ისევ ჩუმად გავაგრძელეთ სიარული. თავს ძლივს ვიკავებდი, რომ წამდაუწუმ მისკენ არ გამქცეოდა მზერა. ვერ ვიჯერებდი, რომ იმ ბიჭთან ერთად მივდიოდი სახლისკენ, რომელიც დანახვის წამიდან მომეწონა. ცოტა ხანში ჩანთიდან შოკოლადი ამოიღო და გამომიწონდა. - ცუდი მცდელობა კია, გული რომ მოგილბო, მაგრამ რუსულია, დედა მიგზავნის ხოლმე და მოგეწონება. - არ ვარ გაბრაზებული, მაგრამ შოკოლადი მიყვარს. - გამოვართვი და გზაჯვარედინზე შევჩერდი. - მე აქ უნდა ჩავუხვიო. - არაა საჭირო, მართლა. აი იქ ვცხოვრობ. - ხელით ვანიშნე ჩემს ორსართულიან სახლზე, რომელიც ჩვენგან დაახლოებით ორმოცდაათ მეტრში იყო. - შენ? - არც მე ვარ შორს. სამშობიაროს უკან. - გახედა გზას. მერე კი ამოიოხრა და შემომხედა. - უცნაური გაცნობა გამოგვივიდა, ხო? - ორიგინალურობა თუ გიყვარს, ორიგინალურიც. - გამეცინა. ვცდილობდი, ცოტა ხნით ჩემი აღელვება სადმე მიმეჩქმალა და ბიჭს ისე დავმშვიდობებოდი, რომ დანაშაულის შეგრძნება არ გაჰყოლოდა. - მართალი ხარ. ალბათ ხვალ არ მოხვალ. - ჯობია დარჩე. მკაცრი კია სესილი, მაგრამ არც მაგდენად. - ხო, ვიცი. - მაშინ დროებით, კარგი? - როცა იგრძნობ, რომ ჩემზე ბრაზდები, შოკოლადი მაშინ შეჭამე. - გამიცინა გიორგიმ და დამემშვიდობა. უკვე სახლთან ვიყავი, ხელმა რომ ტკივილი დამიწყო, მაგრამ გონებიდან მისი ღიმილიანი, ლამაზი სახე არ იშლებოდა და ტკივილსაც ვერაფრით ვანიჭებდი დიდ მნიშვნელობას. ძილის წინ უკვე ვიცოდი, რომ გიორგი შემიყვარდებოდა და შემეშინდა. დედამ რომ გაიგო, რაც შემემთხვა, მაშინვე ქირურგთან წამიყვანა. ექიმმა ნაკერი შეამოწმა და არაფერი გაუკეთებია, მხოლოდ გამაყუჩებელი დამინიშნა. მეორე დღეს ცეკვაზე არ წავსულვარ. წამალი დიდად არ მშველოდა, ამიტომ ვიცოდი, რეპეტიციებზე ტკივილი ხელს შემიშლიდა. სესილის დავურეკე და მასაც ვუამბე რაც მოხდა. მშვიდად მისაყვედურა დაუდევრობის გამო და მითხრა, კვირასაც სახლში დავრჩენილიყავი. შაბათს საღამოს კი, დაახლოებით მაშინ, როცა სტუდიიდან ბავშვები უნდა დაშლილიყვნენ, ნანიკომ მომწერა, მე და ლაშა შენს სანახავად მოვდივართ და დამნაშავეც მოგვყვავსო. საღამოს ხუთი ხდებოდა. დედა სამკერვალო საწარმოში მუშაობდა და შვიდამდე არ მოვიდოდა სახლში. მამა კი მძღოლი იყო. საზღვარგარეთ დადიოდა და ორ თვეში ერთხელ, მხოლოდ ერთი კვირით უწევდა შინ ყოფნა. ძალიან იშვიათად ორი კვირით. ხალათში გახვეული, მაშინვე წამოვხტი. საღამურები გამოვიცვალე და ცალი ხელით როგორც შემეძლო, ისე მოვაწესრიგე სახლი. მახსოვს, ძალიან მიხაროდა, მაგრამ თან საშინლად ვღელავდი. ხუმრობა ხომ არ იყო, ბიჭი, რომელიც მომწონდა, ჩემთან მოდიოდა სახლში. დარწმუნებული ვიყავი, ესეც ნანიკოს გაჩარხული იქნებოდა. რომ მოვიდნენ უარესად დავიბენი. ყველაფერი ერთად მინდოდა გამეკეთებინა, ისინიც მომეკითხა, წვენით და ვაფლით გავმასპინძლებოდი, მათ შეკითხვებზეც მეპასუხა და თან თავი ისე დამეჭირა, თითქოს ძალიან ჩვეულებრივად ვიქცეოდი. ლაშასგან და ნანიკოსგან განსხვავებით, გიორგის ცოტა მორიდებულობა ემჩნეოდა. ხშირად ათვალიერებდა ჩემს შეხვეულ ხელს. მე კი, როგორც შემეძლო ამ შემთხვევაზე ვხუმრობდი. ვყვებოდი, როგორ დავეცი ოსურზე სრული ცერის გავლისას, კონცერტზე ჩვენი სამი ჯგუფელი ბიჭი როგორ შეასკდა ბრუნებისას ერთმანეთს. ნანიკომ ისიც გაიხსენა, თავის პირველ რეპეტიციაზე ჯგუფელი მის კაბას რომ დააჯდა და ადგომისას, ელასტიკების ამარა რომ დარჩა. საღამო ძალიან სახალისოდ გავატარეთ. მერე დედა მოვიდა და გიორგის თავიდან დაეწყო უხერხულობის შემოტევა, მიუხედავად იმისა, რომ მაიკომ ყველაფერი კარგად იცოდა და ძალიან თბილად და ჩვეულებრივდა ეპყრობოდა ბიჭს. მალევე ნანიკომ იხსნა ჩვენი ახალი ჯგუფელი. წასვლამდე გიორგიმ მობილურის ნომერი გამომართვა და მითხრა, ხვალაც მოგიკითხავ, თუ მოსვლა ვერ შევძელიო. სიხარულისგან ლამის ვიფრინე, როცა უკვე ძილისთვის გამზადებულს, მობილურზე შეტყობინება მომივიდა. მე და გიორგი მანამდე ვლაპარაკობდით, სანამ მესიჯების რაოდენობა არ ამომეწურა. ყველაფერი კარგად მიდიოდა. გიორგის მხოლოდ პარასკევს, შაბათს და კვირას ვხვდებოდი ცეკვის რეპეტიციებზე. დანარჩენ დღეებში მობილურით ვკონტაქტობდით. ჩვენს ჰობზე, ფილმებზე, წიგნებსა და მუსიკაზე ვსაუბრობით. მეგობრებზე ვყვებოდით, ოჯახსა და ძალიან ჩვეულებრივ, ხანაც უაზრო თემებზე. მოკლე დროში იმაზე მეტად დავახლოვდით, ვიდრე ჩემს ოცნებებში წარმომედგინა. ამან ჩემს ემოციების კონტროლზეც იმოქმედა. მიუხედავად იმისა, რომ მასთან ყოფნისას თუ საუბრისას გული საოცარი რიტმით მიძგერდა, აღარ ვიბნეოდი. მასთან ურთიერთობას მივეჩვიე. იმ ახალ წელს მშობლებთან გაფრინდა მოსკოვში. მობილურით კონტაქტი ძალიან ძვირი ჯდებოდა, ამიტომ სულ რამდენჯერმე მოვიკითხეთ ერთმანეთი. მენატრებოდა. არდადეგებისთვის გადადებული წიგნების ნაცვლად, მთელი დღე ჩვენს მიმოწერებს ვკითხულობდი და ღიმილისგან სახის კუნთები მტკიოდა. არ ვფიქრობდი იმაზე, მასაც თუ მოვწონდი. იმ დროს ის ურთიერთობაც მაბედნიერებდა, რაც მასთან მქონდა. თხუთმეტი წლის ვიყავი, არც ისე პატარა, მაგრამ ალბათ მაინც ბავშვი და მიამიტურად მიხაროდა იმ ბიჭთან მეგობრობა, რომელიც ჩემი პირველი სიყვარული გახდა. იმას, რასაც ვგრძნობდი, ვერავისთან ვამხელდი. ვერც ნანიკოსთან და ვერც დედასთან. ეს ორი ადამიანი იყო ჩემთვის ყველაფერი. არც ერთს არაფერს ვუმალავდი, მაგრამ ეს... ეს გრძნობა იმდენად სხვა და იმდენად პირადული იყო, რომ არავისთვის მემეტებოდა. ცოტაც მრცხვენოდა. შეყვარებულ მარის ვეცნობოდი. საკუთარ თავში აღმოჩენებს ვაკეთებდი. ფიქრები მეცვლებოდა, მაგრამ ვცდილობი ქცევებში არ გადამზრდოდა. ვცდილობდი იმად დავრჩენილიყავი, რაც მანამდე ვიყავი და შესაშურად კარგად გამომივიდა ამ დრომდე. იანვარი, 2008 წელი ახალი წლის არდადეგების შემდეგ, პირველი რეპეტიცია გვქონდა. უკვე დარბაზში ვიყავით შეკრებილები და სესილის მოსვლამდე სხეულს ვახურებით. გიორგის ბოლო რამდენიმე დღე იყო ჩემთვის არაფერი მოეწერა და არ ვიცოდი, როდის აპირებდა საქართველოში დაბრუნებას. რატომღაც ვფიქრობდი, რომ ჩამოსვლისას შემეხმიანებოდა და რადგან ასე არ მომხდარა, ესე იგი არც იყო აქ. მიუხედავად ამისა, ხანდახან მაინც გამირბოდა ხოლმე თვალი კარისკენ. - რაო სოლომ, ამ ჩამოვედიო? - გვერდით ჩამომიჯდა ნანიკო და შპაკატისთვის ფეხები გაწელა. ბავშვებმა გვარიდან გამომდინარე და ცეკვის შესაფერისად გიორგის „სოლო“ შეარქვეს. ყურს უცნაურად ხვდებოდა და დიდად არ მომწონდა, მაგრამ არაფერს ვამბობდი. ნანიკო მაშინვე შეკითხვებს დამაყრიდა. - არ ვიცი, ჩემთვის არ მოუწერია. - მხრები ავიჩეჩე. - ლაშას ეცოდინება. - მგონი ბოლო დროს თქვენ უფრო გხედავთ ერთად, ვიდრე მაგას და მებოს. - შპაკატში ჩამჯდარმა, მუხლს დაადო თავი და ქვემოდან ამომხედა. ერთხელ კი მოასწრო ჟრუანტელმა დავლა, მაგრამ მაინც არაფერი შევიმჩნიე. - ვითომ? არ მგონია. - აჰა-ა... - ტუჩები გააწკლაპუნა გოგომ და მიმახვედრა, რომ პასუხით კმაყოფილი არ იყო. ჩემი სულერთია გამომეტყველება წარმატებით შევინარჩუნე და მერე სესილიმაც გადამარჩინა. დარბაზში შემოსულმა თავისი ძვირფასი სუნამოს სურნელი შემოიყოლა და თავბრუ დაგვახვია. გრძელი შავი ბარხატის კაბა ეცვა, წელზე მსხვილი ქამრით. ტუჩზე როგორც ყოველთვის წითელი პომადა ესვა. ოდნავ მოშიშვლებულ ყელზე კი მოკლე შარფი შემოეხვია. დიდებულად გამოიყურებოდა. - გამარჯობათ, ბავშებო! - მოგვესალმა მკრთალი, მაგრამ ძალიან თბილი ღიმილით. უკვე ვიცოდით, ასე მხოლოდ მაშინ გვიღიმოდა, როცა დიდი ხნით ვერ გვნახულობდა. აშკარად ვენატრებოდით ხოლმე. - აბა, ამოწურეთ ახალი წლის ამბების გაზიარება? - ბავშვებს გაგვეცინა და ჩვენი ადგილები დავიკავეთ. - ვატყობ, ზოგიერთს დიდი დრო გაუტარებია ტკბილეულთან. - მოსწავლეებს გადახედა და მზერა ჩემზეც რომ შეაჩერა, ლოყები წამომიხურდა. - თავს მოვი.კლავ. - დავიჩურჩულე საკუთარ თავზე გულმოსულმა და გვერდიდან ნანიკოს ხითხითი მომესმა. თვითონ რა ედარდებოდა. რამდენიც არ უნდა ეჭამა, მაინც გამხდარი იყო. მე კი ოდნავ ტემპის დაგდება და ორი ზედმეტი ულუფაც კი მალევე მეტყობოდა. უფრო სწორად სესილი გვამჩნევდა ყველას. - შენი ხმა არ გავიგო! - შევუღრინე. - რაო, სხვებზე მეტად გვიყვარს გოზინაყიო? - ქალმა ხელები თეძოებზე ჩამოიწყო და ცალი წარბი აწია. - ხიზანიშვილი, ახალ წლებზე თოვლის ბაბუის როლი ხომ არ მოგცეს სადმე? - არა, მასწ. - ხელები ზურგსუკან ერთმანეთს ჩაკიდა ჯგუფელმა ბიჭმა და ცალყბად გაეღიმა. მიხვდა, რა შენიშვნასაც მიიღებდა. - მაშინ ერთი საპარსი შენთვის იყიდე, ერთი მებონიას უყიდე და ხვალ ეგ წვერი არ დამანახოთ. რაო, გოგოებს მათ გარეშე უფრო დიდები არ ვეჩვენებითო? - თავი გააქნია ქალმა და ამოიოხრა. - ასე გეჩქარებათ გაზრდა? - არც ისე, მასწ. - უპასუხა ლაშამ და ხიზანიშვილს თვალი ჩაუკრა. - რადგან ასეა, არც ორმოცაათი ბუქნი დაგეზარებათ. - თვალით ანიშნა ბიჭებს წინ გამოდითო. ორივემ ყურები ჩამოყარეს და ბუტბუტით დაიწყეს ბუქნების გაკეთება. ის იყო, მე და ნანიკომ ერთმანეთში ეშმაკური ღიმილები გავცვალეთ, რომ დარბაზის კარი გაიღო და შიგნით გიორგი შემოიპარა. მის დანახვაზე სუნთქვა შემეკვრა და გული ისე ახმაურდა, შემეშინდა, არავის გაეგო. ზურგს უკან გადაჭდობილი თითები ერთმანეთს მაგრად ჩავაჭირე, რომ ემოციები მომეთოკა. - როგორ გეკადრებათ, ბატონო გიორგი. - თავისი ადგილისკენ მიმავალი გააჩერა სესილიმ და დასჯილებზე ანიშნა. ბიჭმა უხერხულად მოიქექა კეფა და სანამ ბუქნების გაკეთებას დაიწყებდა, მოგვესალმა. შემდეგ ორი წამით შემომხედა, გამიღიმა და თვალი ჩამიკრა. ღიმილითვე ვუპასუხე და მაშინვე სახის დაყენებას ვეცადე, რომ ბედნიერებას ღრუბლებზე მონავარდე არ დავეტოვებინე. მერე შემთხვევით ნანიკოს სახეს გადავაწყდი, რომელიც თვალებდაწვრილებული მიყურებდა. - რა... - ჩავიჩურჩულე და ვანიშნე, სესილი დაგვიჭერსთქო. თითქოს ენერგია შევიძინე. თავს აღარც წონაში მომატებულად ვგრძნობდი და აღარც მოწყენილი ვიყავი. ვივარჯიშეთ, ცეკვები გავიარეთ და რამდენიმე ახალი მოძრაობაც ვისწავლეთ. მარტის ბოლოს გორში კონკურსზე გვიწევდა გასვლა და სესილი ამისთვის გვამზადებდა. ორი საათის მანძილზე მხოლოდ ერთმანეთში მოკითხვა მოვახერხეთ. მასწავლებელი თითქმის არასდროს გვაძლევდა ამოსუნთქვის საშუალებას. განსაკუთრებით მაშინ, როცა ზედმეტი კალორიები გვქონდა მოსაშორებელი. რეპეტიციის შემდეგ კი, ჩვეულებრივად გავუყევით გზას სახლისკენ. ერთმანეთს ორი კვირის ამბებს ვუყვებოდით ახალი წლის დღეებსა და საჩუქრებზე. გიორგი ამბობდა, რუსები ზედმეტად ხმაურიანები არიან და ერთი სული მქონდა, როდის წამოვიდოდიო. უკვე გზაჯვარედინთან ვიყავით მისულები და გამომშვიდობებას ვაპირებდი, ჩემი ხელი რომ დაიჭირა და შეკრული მუჭი გამაშლევინა. - გტკივა? - დახედა ჩემს შეხორცებულ იარას. ნაკერები მოხსნილი მქონდა, მაგრამ ჭრილობას ჯერ ისევ გასდევდა წითელი ზოლი. მისმა მხურვალე ხელის შეხებამ ისე ამაღელვა და დამაბნია, თავი ძლივს შევიკავე, უკან რომ არ დამეხია. ვიგრძენი, როგორ ამეწვა გაყინული ლოყები და გულში ღმერთს ვევედრებოდი, ოღონდაც არ აწითლებულიყვნენ. - აღარ, - გავუღიმე მის ჩაფიქრებულ სახეს. - ხორცდება და მექავება ხოლმე, მეტი არაფერი. - მართლა? - ქვემოდან ამომხედა. - სულ ვფიქრობ ხოლმე, ასე იდიოტურად რანაირად მომივიდა. - უკვე თითქმის ერთი თვე გავიდა და დამნაშავეც აღარ უნდა გრძნობდეს თავის დანაშაულს. - შეიძლება. - გაეცინა და წითელ ზოლს ცერა თითი ფრთხილად გადაუსვა. - იმედია გაქრება და არაფერი დარჩება. - მითხრა და ხელი გამიშვა. თითქოს საპნის ბუშტივით გასკდა ის თბილი გარსი, რაც ხელჩაკიდულებს გვეკრა გარშემო. იმედია დარჩება და არასოდეს გაქრებათქო, გავიფიქრე მაშინ და ძალიან, ძალიან მინდოდა, რომ ეს ხმამაღლა მეთქვა, მაგრამ ვიცოდი, რომ ასე საკუთარ თავს გავყიდდი. - იმედია. - ჩავილაპარაკე და ხელი ჯიბეში ჩავიბრუნე. - ხო, მართლა, შენთვის რაღაც მაქვს. - ზურგჩანთა მოიძრო და გახსნა. - საჩუქარი ჩამოგიტანე. - რაა? - თვალები ვჭყიტე და ახლა უარესად ამეწვა ლოყები. - კარგი, რა. მე რომ არაფერი მაქვს შენთვის? - იმედია მოგეწონება, - ყურადღება არ მიუქცევია ჩემი სიტყვებისთვის. ჩანთიდან პატარა შავი ტომარა ამოიღო და გამომიწოდა. სანამ მის თასმას გავხსნიდი, დაამატა: - როგორც შენ თქვი, უკვე თითქმის ერთი თვეა გიცნობ და სულ კოსით გხედავ. ამბობენ გრძელი თმა აქვსო. ხოდა, ერთხელ გაიშალე და ამით დაიმაგრე. შენს მწვანე თვალებს მოუხდება. ტომრიდან ულამაზესი ოვალური თმისსამაგრი ამოვაძვრინე, რომელიც თეთრი, მწვანე და ცისფერი დაუმუშავებელი კრისტალებით იყო გაწყობილი. მოქუფრულ დღის შუქზე მომხიბვლელად პრიალებდა და წარმოვიდგინე მზის სინათლეზე როგორი თვალისმომჭრელი იქნებოდა. - ძალიან ლამაზია, გიორგი. - თვალს ვერ ვწყვეტდი. - ულამაზესია. დიდი მადლობა. - მიხარია, რომ მოგეწონა. - გაეღიმა კმაყოფილს. - მაგრამ, მე რომ... - გეყოფა, კარგი. - თვალები გადაატრიალა, მერე ერთი წამით დაფიქრდა და გაეცინა. - აბა თმა გაიშალე. - რა? - წარბები ავწიე გაკვირვებულმა და მეც გამეცინა. - გაიშალე და ეგ იქნება შენი საჩუქარი. რომ არ გავშტერებულიყავი ცოტაღა მაკლდა. იმდენად მოულოდნელი და დაუჯერებლად უცნაური იყო მისი წინადადება. მერე უცბად მოვიძრე თავიდან რეზინი და რამდენიმე სარჭი. ჩემი თაფლისფერი თმა თითქმის წელამდე ჩამოიშალა. - ხუმრობ? - თვალები დაქაჩა ბიჭმა და თმაზე თითები ჩამოასრიალა. უზომოდ სასიამოვნო იყო მისი ქცევები და რეაქციები ჩემთვის. შეფერება ვცადე და თავმომწონედ ავაფრიალე ჩემი თმა. გიორგის გაეცინა. - რატომ არ იშლი ხოლმე? - ვიშლი. მაგრამ შენ მხოლოდ ცეკვის დღეებში მხედავ, მაშინ, როცა კოსა უნდა მეკეთოს. - ხო, მაგრამ რეპეტიციის შემდეგ? - ხოო... - გამეცინა. მერე თმის ზედა ნაწილი ავიწიე და ახალი სამაგრით უკან დავიმაგრე. - აბა, როგორია? - შემოვბრუნდი რომ ბიჭს დაენახა. - ძალიან გიხდება. - მითხრა კმაყოფილმა და ჩანთა ზურგზე მოიგდო. მინდოდა მადლობის ნიშნად ლოყაზე მეკოცნა. მთელი ჩემი სხეული მისკენ მიიწევდა, მაგრამ რაღაც არ მიშვებდა. შინაგანი ხმა ჩამძახოდა, რომ ადგილზე უნდა დავრჩენილიყავი და თავი ხელში ამეყვანა. უბედნიერესი დავბრუნდი სახლში. მას მერე, რეპეტიციების შემდეგ თმას ხშირად ვიშლიდი და გიორგიც უფრო ხშირად მიღიმოდა ისე, მე რომ გულს მიჩქარებდა. რაც დრო გადიოდა, ჩემს თმას უფრო უახლოვდებოდა, ხან სხვადასხვა ვარცხნილობებს მიკეთებდა, ხან ეთამაშებოდა, ხან ულვაშების გასაკეთებლად იყენებდა. და ეჭვიანი ნანიკოს თვალებიც თანდათან უფრო წვრილდებოდნენ. მარტი, 2008 წელი გორის კომბინატის კულტურის სახლში აურზაური იყო. ძალიან ციოდა და ქურთუკებში გახვეულები ვცდილობდით თავისუფალი გასახდელი გვეპოვნა, რომ ჩვენი ჯგუფი შევხიზნულიყავით. ქვეყნის სხვადასხვა ქალაქებიდან ჩამოსული ანსამბლების სხვადასხვა ცეკვის ფორმებში გამოწყობილი მოცეკვავეები დერეფნებში გადიოდნენ რეპეტიციებს. ჩვენ კი სესილის მივყვებოდით უკან და აღელვებულები ვათვალიერებდით კონკურენტებს. კონცერტის ბოლოს 2008 წლის გაზაფხულის სამი საუკეთესო ანსამბლი დასახელდებოდა. აჭარული გაგვქონა ისეთი მონახაზითა და სცენარით, რომ სამეულში ეჭვგარეშე ვიქნებოდთ, მაგრამ ბავშვებს ძალიან გვინდოდა გრან-პრი, რომლის მოპოვებითაც პოლონეთის ტურს დავიმსახურებდით. როგორც იქნა თვისუფალ გასახდელს მივაგენით, მაგრამ ისეთი პატარა იყო, რომ ნაწილ-ნაწილ მოგვიწია გამოცვლა. ბიჭები საერთოდ დერეფნებში განაწილდნენ და გარეთ დაიწყეს ფორმების მორგება. ყველაფერი კარგად მიდიოდა, სანამ არ აღმოვაჩინეთ, რომ ნანიკოს ქუდი დარჩენოდა სახლში. ვერაფრით ავიცილებდით თავიდან იმას, რომ ეს ამბავი სესილის არ გაეგო, რადგან კულისებში გასვლამდე, ყველას გვავლებდა თვალს. ქალმა ერთხელ ამოიოხრა და ისე დაუბრიალა თვალები, ჯობდა ფეხებში ჯოხი მოერტყა. მე და ნანიკო სოლისტები ვიყავით. საბედნიეროდ ერთად არ გვიწევდა ცეკვა, ამიტომ ორჯერ ჩემგან მოუწევდა ქუდის თხოვება, ერთხელ სხვა გოგონასგან, რადგან სოლოების გადანაწილება სხვანაირად არ გვიწყობდა ხელს. - დაივიწყეთ ყველაფერი, რაც გაწუხებთ და რაც გაფიქრებთ. - კულისებში გასვლამდე მოცეკვავეებს თვალი მოგვავლო სესილიმ. - ქამარი, ქუდი, მნიშვნელობა არ აქვს რომელი დავარდება, რა თქმა უნდა, შენ არ გეხება ქაჯაია. - წარბები აუწია ნანიკოს. დამწუხრებულმა გოგომ წითლად შეღებილი ტუჩები დაბრიცა. - გაიღიმეთ, რვები ითვალეთ, მუსიკას უსმინეთ და იცეკვეთ. სხვა ყველაფერი მნიშვნელოვანი არაა. მაყურებელი მხოლოდ მაშინ შეიმჩნიეთ, როცა ტაშს დაგიკრავენ. ეს განსაკუთრებით მათ ეხებათ, ვინც პირველად გადის სცენაზე. დავარდნილ ნივთებს, ცეკვის დასრულების შემდეგ მიხედავთ. მთავარია თქვენ არ იყოთ იქ ნივთების ნაცვლად. რა გაცინებს, ბურდული, შენს მოგონებებს შევეხე? - აქა-იქ ვიღაცებმა ჩაიხითხითეს. - ღრმად ჩაისუნთქეთ და ყველას აჩვენეთ, რა არის ნამდვილი სილამაზე! წინ კიდევ ორი ცეკვა იყო. მე და ნანიკო კულისებისგან ოდნავ მოშორებით ვიდექით. გოგო ჯერ ისევ საკუთარი თავის ლანძღვაში იყო, მე თვალი წამდაუწუმ კარისკენ გამირბოდა, სადაც ბიჭებთან ერთად იდგა გიორგი და რაღაცას ყვებოდა. მოულოდნელად ვიღაც გოგო მოგვიახლოვდა. ისიც აჭაწულის ფორმაში იყო გამოწყობილი. - გოგოებო გამარჯობათ. ცოტა ხნის წინ შემთხვევით გავიგე, რომ ქუდი დაგრჩენია. - ნანიკოს გაუღიმა მან მორცხვად. - ჩვენ მაინც ბოლო მონაწილეები ვართ, შემიძლია, გათხოვო. - მე და ნანიკომ ერთმანეთს გახარებულებმა გადავხედეთ, შემდეგ გოგონას ქუდი შევათვალიერეთ. განსხვავება მხოლოდ ერთადერთ ფერში იყო, რომელსაც დარწმუნებულები ვიყავით, ვერავინ შეამჩნევდა. - წამოდი, მასწავლებელს ვაჩვენოთ და თუ უარი არ თქვა... - ხელი ჩაკიდა ჩემმა მეგობარმა გოგოს და სესილისკენ წაიყვანა. ქალმა უარი არ თქვა, ამიტომ ნანიკომ ქუდი მოირგო. ყველანი დავმშვიდდით. გავიგეთ, რომ გოგონას ხატია ერქვა და ცეკვას რომ დავასრულებდით, დარბაზის კართან დაგველოდებოდა. დროებით დაგვემშვიდობა და თავის ჯგუფელებს გაჰყვა. არასრდოს მისაუბრია ჯგუფელებთან იმ გრძნობაზე, სცენაზე გასვლა, მაყურებლის აპლოდისმენტები და პროჟექტორების ციმციმი რომ იწვევს ერთდროულად. ის არ იყო პირველი და საბენიეროდ არც უკანასკნელი სცენა ჩემთვის, მაგრამ ყოველ ჯერზე, საკმარისი იყო ფიცრულზე ფეხი შემედგა და დარბაზისთვის მომევლო თვალი, რომ მაშინვე ფრთებს ვისხამდი. ყველაფერი ქრებოდა გარშემო. ვიყავით მხოლოდ მე, მუსიკა და ჩემიანები, რომლებსაც ამ შეგრძნებებს ვუყოფდი. ცეკვა შეიძლება მხოლოდ ხუთი წუთით გრძელდებოდა, მაგრამ ეს იყო ერთი ცხოვრება, დაბადება, სიყვარული და დამშვიდობება. იმ ბოლო ამოსუნთქვის შემდეგ აღწევდა სცენაზე რეალური სამყარო ტაშით და შეძახილებით და გამოფხიზლებულები გავრბოდით მისკენ, ვინც გვეტყოდა, როგორი იყო ის ხუთ წუთიანი სიცოცხლე. სესლილი ბოლომდე კმაყოფილი არასოდეს ყოფილა. რამდენიმე შენიშვნა მაინც მივიღეთ და როცა დაჯილდოვებისას მეორე ადგილზე გამოგვაცხადეს, მივხვდით, რომ ეს შენიშვნები დამსახურებული იყო. ამის მიუხედავად, ბავშვები მაინც კმაყოფილები ვიყავით, რადგან ძალიან ბევრი ძლიერი ნომერი გამოდიოდა ჩვენს გარდა, რომლებსაც საკმაოდ კარგი კონკურენცია გავუწიეთ. სესილიმ დიდებს უფლება მოგვცა, რომ სანამ შედარებით პატარა ჯგუფელები გამოიცვლიდნენ ავტობუსში მოგვეცადა, ამიტომ ავიბარგეთ და კიბეზე დავეშვით. გარეთ იმაზე მეტად ციოდა, ვიდრე დილით. ემოციებისა და ხმაურისგან დაღლილს ძილი მერეოდა, ამიტომ ტრანსპორტში ასვლისთანავე ჩემს ადგილას მოვკალათდი. ნანიკოც გვერდით მომიჯდა, მაგრამ მერე გაახსენდა, რომ შიოდა. იქვე მაღაზიაც შეამჩნია, ჩავიდა და გრძელ რიგში ჩადგა. ის იყო სავარძელზე ფეხები მოვიკეცე, რომ გიორგი ჩამომიჯდა და მისი საქციელით გაკვივებულს გამიღიმა. მერე კალთაში თავისი ჩანთა ჩამიდო, ზედ თავი დადო და კომფორტულად მოთავსდა. - უკაცრავად? - დავხედე ზემოდან. დაბნეულს ხელები ჯერ ისევ ჰაერში მქონდა, არ ვიცოდი სად წამეღო. - წუხელ თითქმის არ მძინებია და ძაან დავიღალე. - ამიხსნა. - ნანიკო ზის აქ. - ნანიკო კარგი გოგოა. - გიორგი... - ამოვიოხრე და ფანჯრიდან გავხედე ჩემს მეგობარს, რომელიც ისევ რიგში იდგა. ავტობუსში ჯგუფელები ლაგდებოდნენ და ყურადღებას არავინ გვაქცევდა. ერთი-ორჯერ დაუძახეს გიორგის, მაგრამ ბიჭმა არხეინად გასძახა ვიძინებო. - შეხედე, როგორი გაყინული გქონია ხელები. - შეიცხადა მან, თითები დამიჭირა, თავის მუჭებში მოიქცია და გულზე დაიწყო. ისეთი აფორიაქებული ვიყავი, არ ვიცოდი, რა გამეკეთებინა. მეგონა, უკვე მიჩვეული ვიყავი მის სიახლოვეს, მაგრამ საკმარისი იყო შემხებოდა, რომ საშინლად ვიბნეოდი. - ფორმა გიხდებოდა და ლამაზად იცეკვე. - მადლობა. - გავუღიმე. ლოყები ამეწვა მის კომპლიმენტზე. ჩვენს ხელებს დავხედე და საკუთარ თავს შევუძახე, რომ დავმშვიდებულიყავი და მომენტით ტკბობა მესწავლა. - შენც კარგად ცეკვავ. თან ძალიან კარგად. - ბიჭმა თვალები დახუჭა და წარბები აზიდა. შეიფერა. ორივეს გაგვეცინა. - შენიშვნა მივიღე. - რაო დედოფალმა? - ამომხედა გიორგიმ. მისი მოგრძო წაბლისფერი თმა ლამპიონის შუქზე ისე პრიალებდა, მომინდა თითები ამებლანდა და მოვფერებოდი. - წრეზე ერთი ნაბიჯით ჩამორჩიო. არადა, ნემსაძე გარბის და ვერ ვეწევი, ხომ არ ვირბენ. - ხოდა მაშინ ნემსაძესთან შევათანხმოთ, რომ ნუ დარბის. - თვალი ჩამიკრა მან. მერე ჩემი მარჯვენა ხელი აიღო და ნაიარევს დააკვირდა. - ხო აღარ გტკივა? - მკითხა და ქვემოდან ამომხედა. - რაღა დროს ამის ტკივილია, გიორგი. - გამეცინა. მან მხრები აიჩეჩა. ცოტა ხნით სიჩუმე ჩამოვარდა. ავტობუსი ნელ-ნელა ივსებოდა. ნანიკო რიგში ვეღარ დავინახე. მერე ტრანსპორტის წინა რიგებს გავხედე და შევამჩნიე, რომ წინ იყო გოგოებთან. უხერხულად შევიშმუშნე. ნანიკოსთან მერიდებოდა, მაგრამ არც გიორგის წასვლა მინდოდა. მერე ჩემი მეგობრის მზერას წავაწყდი, რომელმაც თვალები დამიელმა და ენა გამომიყო. გავუცინე. ამოვიოხრე და ბიჭს დავხედე, რომელსაც თვალები დაეხუჭა, მაგრამ ვიცოდი, რომ არ ეძინა. ახლოდან შევათვალიერე მისი ლამაზი ნაკვთები და თავი ძლივს შევიკავე, რომ არ მოვფერებოდი. მთელი გზა ასე ვიმგზავრეთ. მოკეცილი ფეხები დამიბუჟდა, მაგრამ ერთი წამითაც არ მიფიქრია, რომ ავდგებოდი და გიორგის გავაღვიძებდი. სამაგიეროდ, ხელებიც გამითბა და სხეულიც. აღარ მციოდა და თან, ისიც ძალიან ახლოს იყო ჩემთან. თბილისში შესვლისთანავე წამოდგა, დაგვემშვიდობა და დიღომში ჩავიდა, რადგან ნათესავთან აპირებდა დარჩენას. ის იყო ჩემს გვრდით ადგილი გათავისუფლდა, რომ ნანიკო ჩამოჯდა და მომაშტერდა. - ერთმანეთი მოგწონთ? - მკითხა თვალებგაფართოებულმა. სუნთქვა შემეკვრა. - რა-ა? ხო არ გაგიჟდი, საიდან მოიტანე? - გავუცინე, რომ ჩემი დაბნეულობა დამეფარა. - მარი! შენ მე ბრმა ხო არ გგონივარ ან დებილი? - ნანიკო, არა მეთქი! - აბა შენ მოგწონს? - არ დაეცა მუხლებზე. - არა! - უფრო მეტად შევიცხადე და იმედი მქონდა, დამაჯერებელი ვიყავი. - ხო იცი, თუ რამეს მიმალავ რა გემუქრება? - არ გიმალავ ნანი... მეგობრები ვართ უბრალოდ. რა გჭირს? - მე მეკითხებიან, შეყვარებულები არიანო? - ვინ გეკითხება? - გული ისე ამიჩქარდა, მეგონა ცუდად გავხდებოდი. - რა მნიშვნელობა აქვს. შთაბეჭდილებას რომ არ ტოვებდეთ, არც ეს ეჭვი გაჩნდებოდა. - ხოდა არ ვართ. ყველას გეჩვენებათ. - ხო არ დამიმალავ რამე რომ იყოს? - ტუჩი ამოაბრუნა საწყლად. - არა, რა თქმა უნდა. - გამეცინა და მოვეხვიე. თავს დამნაშავედ ვგრძნობდი მასთან. ასე მეგონა, ჩემი ცხოვრების ნახევარს ვუმალავდი. ასე მეგონა, ჩემზე თითქმის არაფერი იცოდა. მაგრამ ვერაფრით ვამჟღავნებდი მასთან გიორგის მიმართ გრძნობებს. ძალიან არ მინდოდა, რომ ასე დიდხანს გაგრძელებულიყო. იმედი მქონდა, ერთხელაც გავბედავდი და ყველაფერს ვეტყოდი.“ პ.ს. სალამით ჩემო ვანილებო <3 ცხელ გულზე მივიღე გადაწყვეტილება და პირველი ნაბიჯი გადმოვდგი თქვენსკენ. უნდა გითხრათ, რომ ამ ისტორიაში ძალიან სენტიმენტალური ვარ. ზედმეტადაც კი. და შესაძლოა ბანალურიც. თუმცა, იმდენი წელია ეს იდეა ჩემს თავში ტრიალებს, ისეთი ძვირფასია ის სფერო, რომლის დაწერაც წლებია მინდოდა, რომ თვალს ვხუჭავ ყველაფერზე. ისტორა ჯერ ისევ იწერება, ამიტომ ვერ დაგპირდებით, რომ ყოველ დღე დავდებ, რადგან არ მინდა ავჩქარდე... თუმცა, არც ძალიან გალოდინებთ. ფეისბუქმა ყველა ჩემი პროფილი დაბლოკა და მინდა იცოდეთ, რომ თუ ვინმეს არ გიპასუხეთ, უყურადღებოდ არ დამიტოვებიხართ. <3 შენი ნიკის დანახვა უკვე ძალიან ძალიან მაგარი ამბავია, აი ისტორია ისეატია უკვე რომჩამოთრია და რო დავითვლო საათებს ახალი თავის დადებამდე. ❤❤❤ აი,თუ მჯეროდეს, რომ მართლა შენ ხარ ❤ No3 სტუმარი Nino Varduashvili ჯერ ფოტო შევამჩნიე, შემდეგ სათაური და რომ გავხსენი და ვნახე თქვენი სახელი, სიხარულისგან ცოტაც და შევკივლებდი :დდ მართალია ჯერ პირველი თავი იყო, მაგრამ სანამ კითხვას მოვრჩი, მეგონა რომ მთლიან ისტორიას ვკითხულობდი და არ მინდოდა დასრულებულიყო. გორში, კონცერტამდე მარიამის ემოციები, რომ გასვლისთანავე მხოლოდ ის, მუსიკა და მისიანები რჩებიან, სიამოვნების ჟრუანტელმა დამიარა, რადგან მეც მრავალჯერ განმიცდია ეს ემოციები, ეს ფრთების გაშლა და თავისუფლება, როცა სცენაზე ვარ❤ იმდენად ბედნიერი ვარ და ამაყი, რომ მთელი ეს ემოციები ნაცნობია ჩემთვის, მზად ვარ მთელი კვირაც ველოდო ახალ თავს ???? ერთი სული მაქვს როდის დაადგება საშველი მარიამს <3 გიორგის პერსონაჟი კი - საინტერესო და ამავდროულად ცოტა ამოუცნობია ჯერჯერობით ჩემთვის, რაც ძალიან მომწონს. ცეკვის წლები, მართლაც რომ, მნიშვნელოვანი და ძვირფასია... ახლა რომ ვფიქრობ, არც კი წარმომიდგენია ჩემი ცხოვრება ცეკვის გარეშე :დ მინდა კიდევ დაუსრულებლად ვისაუბრო, მაგრამ შემდეგი თავები ჯერ კიდევ წინაა :დდდ წარმატებებს გისურვებთ და სვეტიცხოვლობას გილოცავთ❤ ვანილიკო რა კარგი ხარ????????????უკვე შემიყვარდა პერსონაჟები და ყოველი წერტილ-მძიმე ამ სენტიმენტალური სიტკბოების ???????? სოფიოს გამოჩენის ამბები მაინტერესებს ძალიან. ან გიორგიმ ამდენი წელი როგორ ვერ შეატყო ეს ელეთ-მელეთები ამ გოგოს???? მიხარია, რომ პირველივე თავმა მიიქცია ყურადღება და იმედია ბოლომდე ასეთი ინტერესი დარჩება...დიდი დიდი მადლობა <3 გიდასტურებ, მე ვარ :დდდ <3 ნინიკო, პირველ რიგში თქვენობით აღარ მომმართო, კარგი? <3 თორემ ძალიან უხერხულად ვგრძნობ თავს. :დ ვერ წარმოიდგენ, როგორ მიხარია, რომ მარის ემოციებს იზიარებ. ცეკვა საერთო სხვა სამყაროა ჩემთვისაც და პერსონაჟებისთვისაც და ამას მომავალში უფრო დაინახავ. იმედია მხოლოდ იმის მოლოდინში არ იქნები, მარიამს "საშველი როდის დაადგება" თორემ შეიძლება იმედი გაგიცრუვდეს, რადგან ძალიან დიდხანს ეს არ მოხდება. ზემოთ ამიტომაც ვახსენე სენტიმენტალურობა, რომ მთელი ისტორია ცეკვასა და მარიამის ცალმხრივ სიყვარულზეა აგებული. მიხარია შენი ცეკვისადმი ასეთი დამოკიდებულება და მიხარია შენნაირი მკითხველი... უღღმესი მადლობა და მეც გილოცავ სვეტიცხოვლობას <3 ნანო, ძალიან მიხარია ჩემმა გოგო-ბიჭებმა რომ მოახერხეს ასე უცბად შენთვის თავის შეყვარება :დდ <3 ყველაფრს ვნახავთ მალე... იმასაც, თუ რატო ვერ ამჩნევდა გიორგი მარის ვერაფერს. ან რა იყო და როგორ იყო <3 მადლობა, რომ შემომიერთდი <3 მოკლედ ეხლა რა ხდება, ვზივარ სამსახურში ჩემთვის მოზღენილი და რატომღაც საიტზე შემორბენა გადავწყივტე და... დაა... მარიამო მიყურებს თავისი ახალი შედევრით, საუკუნეები რომ მაინტრიგებდა იმ შედევრით <3333333333333333 და რა გული მომითმენდა - მივიხედე-მოვიხედე კომპიტერის ეკრანი გულში ჩავიხუტე და "გავქრი" სამუშაო მაგიდიდან. ვანილო, შენ ის მწერალი ხარ ვინც რო რამე სამსახურის დაკარგვადაც ღირს ;დდდდდდდდ მოკლედ ვკითხულობ ტექსტს და სულ სხვა მარიამს ვხედავ, სულ სხვა ემოციებით, სულ სხვა ფერებით და სულ სხვა განცდებით. კითხვის პროცესში ღიმილი არ მომშერებია წაშტერებული სიფათიდან, ჰოდა ჩემო ვანილო მოდი ასე გეტყვი - მე ის ვანილი ვიპოვე ამ ნაწარმოებში, რომელიც მირაში მინდოდა "ნაკაწრებიდან" არ. იქნებ ასეთი მარიამი რომ ყოფილიყო ამ გოგოში ცოტათი მაინც შემეყვარებინა ეს გოგო, მაგრამ ბურთი და მოედანი კალეს დარჩა;დდდდ ნუ მოკლედ რისი თქმა მინდა მითხარი ჩემი სტილი არააო, ასეო ისეო კაროჩე იბჟუტურე რა. ჰოდა მინდა ემოციებით გატენილმა გითხრა, რომ ეს შენი ნაწარმოები რომელსაც წლები გულში ინახავდი ჩემი ფავორიტი ხდება შენს შემოქმედებაში! სხვანაირი არ ხარ მარიამო, ზუსტად ისეთი ხარ როგორიც გულის სიღრმეში სხვების თვალს მოშორებული - გრძნობს, მკითხველი გრძნობს ავტორს თითოეულ წინადადებაში და მგონი თავიდან შემიყვარდი მარიამო <333333333 სახლამდე მისვლა და კომენტარის მერე გაკეთება ვეღარ მოვითმინე (ჩემი ნიკით ვერ შემოვედი ბლინ -_- )ზუსტად ახლა უნდა მეთქვა რომ რაღაც ძალიან მაგარი წამოიწყე, ჩამითრია გამთიშა და გვერდითაც ისე დამიგროვდა ტონა ფაილები გასაკეთებელი შენც არ მომიკვდე ერთი ელიკოს კატამ გააქანა კუდი და მერე მე ეს ჩერჩეტი თავი ;დდდდდდ <3 ახლა ნაწარმოებს რაც შეეხება - ეს შენი ქიმია ხომ ყველა მამრს დასდევს უიმე. რატომ მაქვს ალერგია სახელ გიორგიზე ვერ გეტყვი, მაგრამ ტიპი იმდენად რაღაცნაირია თავის გარსსში ხვევს სახელსაც და მის გარშემო ყველაფერს რასაც შეეხება ან მიეკარება. გიორგი განსხვავდება შენი სხვა ბიჭი პერსონაჟებისგან - ძალიან განსხვავდება, თითოეულ მის ნაკვთში, მიმოხრაში თუ მარიამის მისდამი დამოკიდებულებაში იკვეთება. ჰოდა შერლოკა მეს გაუჩნდა ერთი ფრიად საყურადღებო კითხვა - გიორგი... პერსონაჟია? ;დდდდ სხვა ლოგიკური დასვნა ვერ გამომაქვს უბრალოდ. მე შენი სტილის ბიჭები ისე მაქვს გაზეპირებული ღამით რომ გამაღვიძო შეუცდომლად ჩამოგირაკრაკებ მახასიათებლებს, მაგრამ გიორგის სხვა აურა დაჰკრავს და ა? ;დდდდდდ (გიყურებ ახლა მარიამის დაქალის ნანიკოს თვალებით და მე უფრო წვრილი მაქვს რომ იცოდე ;დდდდდდდდ) მარიამი მიყვარს. პირველი პერსონაჟი გოგოა შენი ნაწარმოებებიდან (მთავარი) რომელიც მიყვარს, რაღაცნაირია გიორგის მსგავსად. რაღაც ისეთი აურა დაჰკრავს ჩვენს დიალოგში მილიარდჯერ რომ შემიმჩნევია შენთვის და ალბათ ამიტომ მიყვარს <333333333 კიდევ რატომ მიყვარს? მარიამმა გამახსენა ჩემი ბავშვობის 7 განვლილი წელი, როცა ანსამბლში ვცეკვავდი. გამახსენა როგორი გრძნობაა საკუთარ სხეულთან და სულთან მუშაობა ცეკვისას, რა გრძნობაა როცა სცენაზე გადიხარ აღფრთოვანების და ნერვიულობის სპაზმები ერთთდროულად რომ გახრჩობენ და გგონია ვეღარ სუნთქავ <3 მარიამო, მადლობა შენ რომ ჩემი ცხოვრების ყველაზე ლამაზი 7 წელი შენთან შემახსენე, შენს ნაწარმოებებში და ასე იდეალურად, ასე შეუცდომლად, ასე სასწაულად, შენებურად და მხოლოდ ისე შენ რომ შეგიძლია <3333333333333333333333333 ვანილო, შეიძლება ეს შენი სულის ნაწილი იყო აქამდე, მაგრამ ახლა ჩემიცაა, სულს შეეხე და იმიტომ. თან ისე შეეხე რომ საშინლად მესიამოვნა <333333333333333333 ვგიჟდები შენზე მარიამო და კიდევ იმდენი რამის დაწერა და თქმა მინდა, დეტალებზე ხაზის გასმა რაც თვალში და გულზე მომხვდა. ის მცირე დეტალების რომელიც სამახსოვრო შენებური შარმული ეფექტებით გაქვთ მობნეული ნაწარმოებში, მაგრამ რომ ჩამოგიწერო ერთი რომ მე ახალ წიგნს დაგიწერ და მეორე, მართლა გამაპანღურებენ სამსახურიდან კაი ერთი საათი თავხედურად რომ მოვიპარე ;დდდდდდ <3 <3 <3 ვგიჟდები შენზე პატარავ და მოუთმენლად და მაინც მოთმინებით გელოდები <33333333333333333333 ჩემი... ჩემი ვანილის ყვავილი ხარ შენ. ამაგულა ქვისგულა ბავშვი -_- იჯექი და იკითხე ახლა პოემა. ;დდდდდდდდდ <3 დიდი სიყვარულით შენი პაზლების ქურდი <33333333333333333333333333333333333333333 მარიამ იცი როგორ გელოდი?? გამახარე,ამაღელვე,მჭირდებოდი და მჭირდებოდა ეს ისტორია❤მადლობა შენ და დაველოდები შემდეგ თავებს❤❤❤ მარიამს და გიორგის❤❤❤❤❤ შე ცუდო გოგო, ვერ წარმოიდგენ რა მიქენი (( მიხარია შენი ჩაკირკიტება და იმის გამოცნობა, რის ახსნასაც არ ვაპირებ. ამ ისტორიაში ყველაფერი ჩანს. ის ჩანს, როგორი ვიყავი ადრე და ალბათ ამიტომაა ეს ამბავი სენტიმენტალურიც. მირა ისეთი უნდა ყოფილიყო, როგორც გამოვიდა. არ მქონია გეგმაში, რომ ეგ გოგო ვინმეს შეეყვარებინა :დდ და რა თქმა უნდა კალეს უნდა დარჩენოდა ბურთიც და მოედანი :დდ აქ მხოლოდ ბურთი და მოედანი. მოთამაშეები ვერ ბედავენ ვერც დარტყმას და ვერც ბურთის აღებას. მიხარია ასე რომ შეხედე მარისაც და გიორგისაც <333 ჯერ კიდევ წინა ყველაფერი შენთვისაც და ამათთვისაც. ჩემი გოგოები მეუბნებიან, რომ მარი მე მგავს, არადა საერთოდ სხვა ადამიანია. წლების უკან, როცა დავიწყე ამის წერა, მაშინ ნამდვილად მე ვიყავი, მაგრამ ახლა აღარ. შერლოკა ანაბელს კიდევ ვეტყვი, რომ ტყუილად არ დაწვრილებია თვალები. :დდდ გიორგი პერსონაჟიცაა და რეალური ადამიანიც :დდდ შენ ვინ რას გამოგაპარებს :დდდ მაგრამ წარსულია ეგ მხოლოდ და მეტი არაფერი. დაბლოკილი რომ არ ვიყო ფბზე, მოგიყვებოდი და გაჩვენებდი კიდეც :დდდ აი ძალიან მიხარია ეს ჩემი ორი ბავშვი ასე ახლოს რომ მიიღე გულთან და შვიდი წელიო, ცეკვაზე დავდიოდიო, ამან საერთოდ თვალები დამაჭყეტინა. :დდ მეც შვიდი წელი ვიარე გოგონი :დდდდ ზემოთ მართლა არსებობს ალბათ რაღაც და ვინმემ გაგვაგებინოს :დდდდდ პ.ს. კომენტარი რო გავხსენი და მთელი რეფერატი დამხვდა, ნიკის ნახვამდე მივხვდი, რომ შენ იყავი და ბედნიერად გავიკრიჭე. <3333 მადლობა გულის აჩქარებისთვის და სამსახურიდან ერთი საათით ჩემ გამო გაქრობისთვის <33 უღრმესი მადლობა ჩემო გოგო <3 იმედია ზუსტად ისე წაგადგება მარიამის და გიორგის ამბავი, როგორც შენს გულს სურს <3 აჰა, ვინ თქვა სასწაულები აღარ ხდებაო?! ასე არ ჯობია?! შემოსვლა მეზარებოდა უკვე.. ახლა ხშირი სტუმარიკო ვიქნები უჰ, რა ბურთხუცელა რამე იყო მარიამ ასეთი კარგი რამ, კარგა ხანია არ წამიკითხავს, თითოოროლას გარდა (ყოველ შემთვევაში მას შემდეგ, რაც ეს საიტი ძალიან კარგმა ავტორებმა დატოვეს)- წარმატებებს გისურვებ და გელოდები, ,,პაზლების ქურდი,, კი მახალისებს პოლონური დღიურებით. უკვე კარგა ხანია ნახევარ საუკუნეს გადავცდი, მაგრამ კითხვა, როგორც ადრე მიტაცებდა , ეხლაც ასეა(მიუხედავ იმისა ,რომ საკმაოდ დაკავებული ვარ). მიხარიხართ და გელოდებით. მარიამ ♡ როგორ გამიხარდა შენი ნიკის დანახვა ♥ აუცილებლად წავიკითხავ,მხოლოდ ერთიანად როცა დასრულდება )) როგორც ყოველთვის. )) მადლობა, რომ წაიკითხე, მით უმეტეს,არ მგონია შენი სტილის ისტორია იყოს :დდ ^^ და საიტზე ასაკს მნიშვნელობა არ აქვს. აქ ყველა თანატოლია... მთავარია თავს კარგად გრძნობთ აქაურობის წყალობით, დანარჩენი სულ ერთია <3 მიხარია, რომ აზრი დამიტოვეთ <3 როგორც გაგიხარდება ჩემო კარგო სიამოვნებით დაველოდები შენს აზრს <3 იმხელა კომენტარი წამეშალა, ლამის თავი მოვიკლა... ცოტა მოკლედ ვიტყვი ახლა... ჯერ ვიჯუჯღუნე, რატომ დადე თქო დაუსრულებელი ისტორია და დაგპირდი, რომ არ გაპატიებდი, ბოლო თავებზე რომ მალოდინო. ყოველთვის არის ხოლმე ის მაგრამ, რაც უძლურს მხდის შენთან. კიდევ გავბრაზდი იმაზე, რომ ბანალურს უწედებ შენს ნაწერს. მე კი სულ ჩაგჩიჩინებ, რაც არ უნდა ბანალური და ჩვეულებრივი, ათასჯერ გადაღეჭილი თემა აარჩიო, შენ ყოველთვის აქცევ მას არაჩვეულებრივად და არაბანალურად. იმიტომ კი არა, რომ შენ ჩემი მეგობარი ხარ და მინდა გასიამოვნო ამ სიტყვებით, იმიტომ, რომ შენ შეგიძლია ამის გაკეთება, შენ აკეთებ ამას და მინდა ისე დააფასო, როგორც ჩვენ, შენი მკითხველი ვაკეთებთ ამას. ნეტა ჩემი თვალით შეგახედა ერთი, ნახავდი რამდენად კარგი ხარ <3 რაც შეეხება ისტორიასა და თემას. სიტყვა "ცეკვაც" კი სასიამოვნო ჟრუანტელს მგვრის, კითხვაზე რომ აღარაფერი ვთქვა. პერსონაჟებზე ცოტა თავს შევიკავებ. ზუსტად ვიცი როდიდან მოდიან ეს პერსონაჟები. ვიცი რამდენს ნიშნავენ ისინი შენთვის, ვიცი ვინ ვინაა შენთვის, ვინ ვის ჰგავს და ვინ როგორი წარმოგიდგენია. ისიც ვიცი მე რომელი ვარ და მგონია, რომ ვარ, სხვანაირად ვერ იქნებოდა, მასში ჩემი თავი რომ არ მეპოვა :დ ისე ახლა დავფიქრდი და მგონი ჩვენ არც კი ვიცნობდით ერთმანეთს, ამ ისტორიის ნაწყვეტები რომ გქონდა დაწერილი, ხომ? შევშფოთდი, ამდენ ხანს როგორ იტევდი ამას? კიდევ ბევრი რამის თქმა შემიძლია ამ ისტორიაზე, პერსონაჟებზეც, მსვლელობაზეც, წარსულსა და აწმყოზეც, იმიტომ რომ სრული 9თავის ჩათვლით მაქვს წაკითხული, ამიტომ ბევრი რომ არ წამომცდეს, მირჩევნია ხოლმე მოვკეტო, ზედმეტ სპოილერებს ავარიდო თავი და თავის გატეხვას კიდევ :დ ჰომ, კიდევ... კი გაგილანძღე პერსონაჟი იმდღეს და დიდი ტკივილიც მივაყენე ფეხებშუა ამორტყმით, მაგრამ ხომ იცი ის ჩემი ცრემლების გამო დაიმსახურა და კიდევ ჩემი ამხელა ემოციების არევით. დავლაგდი ახლა და თავს შევიკავებ, აღარ ვიცეკვებ დაჩოქილის ირგვლივ, აღარც საყურეს გავიკეთებ მისი ნეკა თითებისგან და აღარაფერს ვიზამ რასაც ვიმუქრებოდი :დ უყვარხარ შენს ემოციურს <3 ქალბატონო, ემოციური კომენტარი იყო. ვიცი რასაც და როგორც ფიქრობ ჩემზე და ჩემს ნაწერებზე და მადლობელი ვარ ამის გამო. არ ვაკნინებ ამ ისტორიას იმით, რომ ბანალურს ვუწოდებ. ვერც ვიზამ ამას და უკვე თქვი რატომაც. და კი, მართალი ხარ, თქვენ ჯერ არ გიცნობდით ნაბიჯების ნაწყვეტები როცა დავწერე, მაგრამ მაშინ არც ნანიკო მყავდა იდეაში, ასე რომ შეგიძლია კმაყოფილმა აათამაშო წარბები :დდდ მიპატიებია პერსონაჟების სახელის შელახვა, ამათაც შვებით ამოისუნთქეს. მადლობა ეს ყველაფერი რომ წამაკითხე და გამახარე... ძალიან ძალიან მიყვარხარ მეც <3333 სააოცარი ისტორიაა.მოხარული ვიქნები თუ შემდეგ თავს მალე დადებ. მადლობა შენ ასეთი კარგი ისტორისთვის! ძალიან,ძალიან კარგი იყო,ისეთი ემოციური და თან შინაურული თითქოს მის ტყავში ძვრებოდი და ყველა ემოციას მასთან ერთად განიცდიდი,წარმატებები ჩემო კარგო ❣❣ მადლობა, რომ აზრი დამიტოვე ჩემო კარგო <3 დღეს დავდებ ^^ მიხარია შენი აქ დანახვა <3 და ასე ახლოს თუ მოვიდა შენთან, ეგ უფრო <3 იმედია ასეც ვაგრძელდება ^^ რა კარგია.გამიხარდა შენი ახალი ისტორიით დაბრუნება ველი შემდეგს მიუთმენლად შეგიძლია უკვე დატკბე მეორე თავით <3 ეს თქვენი პირველი ისტორიაა,რასაც ვკითხულობ და უკვე ზუსტად ვიცი რომ სხვა დანარჩენებსაც წავიკითხავ,სასიამოვნო,ემოციუიური,თბილი და გამართული ენით დაწერილი,წარმატებები მომავალში ძალიან მიხარია ჩემო კარგო. იმედია ნაბიჯებითაც ისიამოვნებ და სხვებითაც ❤❤ მადლობა ^^


გვანცა მელაძე - ბაზრების დივერსიფიცირებისთვის ექსპორტიორ კომპანიებს მოკლევადიან, იაფ საბრუნავ კაპიტალზე წვდომა სჭირდებათ - 1TV გვანცა მელაძე - ბაზრების დივერსიფიცირებისთვის ექსპორტიორ კომპანიებს მოკლევადიან, იაფ საბრუ... გვანცა მელაძე - ბაზრების დივერსიფიცირებისთვის ექსპორტიორ კომპანიებს მოკლევადიან, იაფ საბრუნავ კაპიტალზე წვდომა სჭირდებათ მოკლევადიან, იაფ საბრუნავ სახსრებზე წვდომის შემთხვევაში, ექსპორტიორი კომპანიები განვითარებულ ბაზრებზე ვაჭრობას გაზრდიდნენ, – ამის შესახებ „ექსპორტის განვითარების ასოციაციის“ გამგეობის თავმჯდომარე გვანცა მელაძემ დღეს საქართველოს პირველი არხის გადაცემა „ბიზნესპარტნიორში“ სტუმრობის დროს განაცხადა. გადაცემაში რუსთის ბაზარზე არსებული რისკები და ბაზრების დივერსიფიცირების საკითხი განიხილეს. დისკუსიის დროს დაისვა საკითხი, რატომ ვერ იყენებს საქართველო სათანადოდ თავისუფალი ვაჭრობის რეჟიმებს ევროკავშირთან და ჩინეთთან. მელაძემ აღინიშნა ისიც, რომ ამის პარალელურად, გარკვეული პროდუქტების ექსპორტი საგანგაშოდ გაიზარდა ისეთ მაღალი რისკის შემცველ ბაზარზე, როგორიც რუსეთია. მისი მოსაზრებით, ქართულმა ბიზნესმა უნდა გაითვალისწინოს 2006 წლის ემბარგოს გამოცდილება და აქცენტი ბაზრების დივერსიფიკაციაზე გააკეთოს. „ჯამურად ექსპორტში რუსეთის წილი დიდი არ არის, 13 პროცენტია, მაგრამ თუ სექტორების მიხედვით ჩავშლით, ვნახავთ, რომ ღვინო და ალკოჰოლური სასმელები 60 პროცენტიან ნიშნულს გადაცდა. ეს უკვე საგანგაშო ნიშნულია, რაც ნიშნავს, რომ თუ საქართველოს წინააღმდეგ გარკვეული სანქციები ამოქმედდება, უფრო დიდი ზარალი მიადგება ეკონომიკას და უფრო რთული იქნება დივერსიფიცირება, რადგან ექსპორტი რუსეთის მიმართულებით ყოველწლიურად იზრდებოდა. ზოგჯერ ახლად ათვისებული ბაზრებიდანაც, მაგალითად, როგორიც ჩინეთია, ღვინის წილი ხშირად რუსეთზე გადათამაშდა“, – განაცხადა მელაძემ. მისი განმარტებით, არსებული პოლიტიკური რისკების მიუხედავად, რუსეთის ბაზრისკენ მეწარმეებს რუსული ენის ცოდნა, მსგავსი მენტალიტეტი და მინიმალური მარკეტინგული ხარჯი იზიდავს. ამის საპირისპიროდ, განვითარებული ქვეყნების ბაზარზე გასვლა ინგლისური ენის ცოდნას, დიდი მოცულობის ინვესტიციებს, მარკეტინგულ უნარებსა და ფინანსურ რესურსებს მოითხოვს. „რაოდენ საოცარიც უნდა იყოს, რუსეთის ბაზრისკენ გადასვლის განმაპირობებელი ერთ-ერთი ფაქტორი ენის ბარიერია. რუსულენოვანი ბაზარი ისევ ახლოს რჩება კულტურული თუ ენობრივი ფაქტორების გამო. მარკეტინგული ხარჯიც მინიმალურია. შეიძლება, იმპორტიორმა პირდაპირ ქარხნიდან წაიღოს პროდუქცია. ამ დროს რთულია ჩინეთის საზღვრის გადალახვა და იქ პარტნიორის პოვნა. ასევე მნიშვნელოვანი ფაქტორია თანხის წინასწარ გადახდა. რუსეთი საკმაოდ აქტიურად მოქმედებს თანხის წინასწარი გადახდის პრინციპით. ევროკავშირიდან კი, ნებისმიერი იმპორტიორი 30, 60, 90 დღით გადავადებას მოითხოვს, სანამ პროდუქცია ადგილზე არ ჩავა. ამისთვის საჭირო თავისუფალი ფულადი სახსრები ხშირად ქართულ კომპანიას არა აქვს“, – განაცხადა „ექსპორტის განვითარების ასოციაციის“ გამგეობის თავმჯდომარემ. ის მიიჩნევს, რომ არსებული ვითარებიდან გამოსავალი ექსპორტის დაკრედიტების სააგენტოს შექმნა იქნება, რომელიც ექსპორტიორ კომპანიებს მოკლევადიან, იაფ საბრუნავ სახსრებზე წვდომით უზრუნველყოფს. აღნიშნული სააგენტოს შექმნის საკითხი კი, ხუთი წელია, გაჭიანურდა. მელაძე ვარაუდობს, რომ პარლამენტარებმა საფუძვლიანად ვერ გაიგეს, რა სარგებლის მოტანა შეუძლია სააგენტოს. „დაახლოებთ 2013 წლიდან მიდის ამაზე მუშაობა. ეს იქნებოდა ერთ-ერთი მექანიზმი, რომელიც ექსპორტზე უკვე გასულ კომპანიებს მოკლევადიან, იაფ საბრუნავ საშუალებებზე წვდომის საშუალებას მისცემდა. ამ შემთხვევაში, განვითარებულ ბაზრებზე ვაჭრობა ბევრად გაიზრდებოდა“, – განმარტა „ექსპორტის განვითარების ასოციაციის“ გამგეობის თავმჯდომარე გვანცა მელაძემ გადაცემა „ბიზნესპარტნიორში“.


csr-projects_seo_title | website_slug ევექსმობილი CSR პროექტი კორპორატიული პროექტები რეგიონების ვიზიტები ევექსმობილი პროექტის ფარგლებში იმყოფებოდა ტელეკომპანია „ფორმულა“-ში. კომპანიის 100-მდე თანამშრომელს ევექსმობილის ექიმებმა კონსულტაცია გაუწიეს და კორონავირუსისაგან თავის დასაცავი რეკომენდაციები მისეცეს. ევექსმობილი „სმარტ“-სა და „ვისოლ“-ში ევექსმობილი პროექტის ფარგლებში იმყოფებოდა „ვისოლსა“ და „სმარტში“. კომპანიის 300-ზე მეტ თანამშრომელს ევექსმობილის ექიმებმა კონსულტაცია გაუწიეს და კორონავირუსისაგან თავის დასაცავი რეკომენდაციები მისეცეს. ევექსმობილი „რუსთავი 2“-ში ევექსმობილი პროექტის ფარგლებში იმყოფებოდა ტელეკომპანია „რუსთავი 2“-ში. კომპანიის 100-ზე მეტ თანამშრომელს ევექსმობილის ექიმებმა კონსულტაცია გაუწიეს და კორონავირუსისაგან თავის დასაცავი რეკომენდაციები მისეცეს. ევექსმობილი „ჯორჯიან უოთერ ენდ ფაუერში“ ევექსმობილი პროექტის ფარგლებში იმყოფებოდა „ჯორჯიან უოთერ ენდ ფაუერ“-ში. კომპანიის 300-ზე მეტ თანამშრომელს ევექსმობილის ექიმებმა კონსულტაცია გაუწიეს და კორონავირუსისაგან თავის დასაცავი რეკომენდაციები მისეცეს.


საბურავები info ტექნიკური ინფორმაცია საბურავების შესახებ როგორ განვსაზღვროთ საბურავის სიჩქარის კატეგორია, საბურავზე დასაშვები დატვირთვის ინდექსი და ექსპლუატაციის მაჩვენებლები მაგალითისთვის ავიღოთ საბურავი P195/60R15 87S. ზომის აღმნიშვნელი წარწერის ბოლოს ვხედავთ აღნიშვნას „87S“. ეს არის საბურავის ექსპლუატაციის მაჩვენებელი. ექსპლუატაციის მაჩვენებელი აღნიშნავს საბურავზე დასაშვები დატვირთვის (კგ) ინდექსსა და სიჩქარის კატეგორიას. სიჩქარის ყველა კატეგორიის საბურავზე, რომელიც 1991 წლის შემდეგ არის გამოშვებული (გარდა სიჩქარის Z კატეგორიისა) სავალდებულო წესით მითითებული უნდა იყოს ექსპლუატაციის მაჩვენებლები. პირველი ორი ციფრი (87) აღნიშნავს საბურავის დატვირთვის ინდექსს. მათ მოსდევს ერთი ლათინური ასო (S), რომელიც აღნიშნავს საბურავის სიჩქარის კატეგორიას. მაგალითად, თუ თქვენ იყენებთ P195/60R15 87S საბურავს, რომელიც ჩვენ მოგვყავს მაგალითის სახით, ბოლოში აღნიშვნა „87S“ არის საბურავის ექსპლუატაციის მაჩვენებელი. ექსპლუატაციის მაჩვენებელი აღნიშნავს საბურავზე დასაშვები დატვირთვის ინდექსსა და სიჩქარის კატეგორიას. დატვირთვის (წონის) ინდექსი P195/60R15 87S - დატვირთვის ინდექსი (87) არის საბურავის ზომის აღმნიშვნელი რიცხვითი სიდიდე სხვადასხვა ფარდობითი ტვირთამწეობის შესადარებლად. ჩვენს მაგალითში რიცხვი „87“ აღნიშნავს საბურავის დატვირთვის მაჩვენებელს, რომელსაც შეესაბამება დაახლოებით 545 კგ ტოლი ტვირთამწეობა. თუ საბურავის დატვირთვის ინდექსი მეტია, ვიდრე ორიგინალი აღჭურვილობის საბურავისა, ეს ნიშნავს იმას, რომ დატვირთვის მაჩვენებელი გაზრდილია. თუ საბურავის დატვირთვის ინდექსი ტოლია ორიგინალი აღჭურვილობის საბურავისა, აღნიშნული მიუთითებს დატვირთვის ერთნაირ მაჩვენებლებზე. თუ საბურავის დატვირთვის ინდექსი ნაკლებია, ვიდრე ორიგინალი აღჭურვილობის საბურავისა, ეს ნიშნავს იმას, რომ საბურავის დატვირთვის ინდექსი არ არის ორგინალი საბურავის ტვირთამწეობის ექვივალენტური. როგორც წესი, მსუბუქი მანქანებისა და მსუბუქი სატვირთო ავტომობილების (LTR) საბურავების დატვირთვის ინდექსი მერყეობს 70-დან 110-მდე. რაც შეეხება მსუბუქი სატვირთო ავტომობილებისა (LT) და შედარებით ახალი გამოშვების სპეციალური ტრაილერის (ST) საბურავებს, მათზე მოცემულია დატვირთვის ინდექსის ორი მაჩვენებელი, რომლებიც ერთმანეთისგან დახრილი ხაზით არის გამოყოფილი. მაგალითისთვის ავიღოთ საბურავი LT235/75R15 104/101S, რომლის დატვირთვის დიაპაზონია C. ამ საბურავის დატვირთვის ინდექსია 104/101. ზემოთ მოყვანილ ცხრილზე დაყრდნობით, შეგვიძლია, დავასკვნათ, რომ 104 შეესაბამება 900 კგ-ს, ხოლო 101 შეესაბამება 825 კგ. ამ შემთხვევაში როგორ განვსაზღვროთ საბურავის დატვირთვის ზუსტი ინდექსი? პასუხი დამოკიდებულია იმაზე, თუ რა პირობებში ხდება საბურავის ექსპლუატაცია. რადგან LT საბურავები როგორც წესი, გამოიყენება ორმაგი უკანა საბურავების მქონე სატვირთო ავტომობილებზე, მათზე მითითებულია დატვირთვის ორი ინდექსი. პირველი მაჩვენებელი აღნიშნავს საბურავის ტვირთამწეობას, როდესაც საბურავი დგება ავტომობილზე, რომელსაც აქვს ცალბორბლიანი უკანა ღერძი, ხოლო მეორე მაჩვენებელი აღნიშნავს მსუბუქ სატვირთო ავტომობილზე ორმაგი უკანა საბურავის ტვირთამწეობას. შეიძლება, უცნაურად მოგეჩვენოთ ის ფაქტი, რომ საბურავი გათვლილია ნაკლებ ტვირთამწეობაზე, როდესაც მეორე საბურავთან ერთად წყვილში მუშაობს, მაგრამ ასეთი სარეზერვო ტვირთამწეობა დადგენილია იმ ანგარიშით, რომ თუ წყვილი საბურავიდან ერთ-ერთი გამოვა მწყობრიდან, მეორე საბურავს მოუწევს ორ საბურავზე გათვლილი დატვირთვით მუშაობა. სიჩქარის კატეგორია გერმანიაში ზოგიერთ ტრასაზე არ არის სიჩქარის შეზღუდვის ნიშანი. შესაბამისად, ასეთ გზებზე დაშვებულია ავტომობილების მაღალი სიჩქარით მოძრაობა. სიჩქარის კატეგორიები დადგენილია იმ მიზნით, რომ მძღოლს ჰქონდეს შესაძლებლობა, შეუსაბამოს საბურავის სიჩქარის განვითარების უნარი ავტომობილის სიჩქარის ზედა ზღვარს. სიჩქარის კატეგორიები მოცემულია კმ/სთ ერთეულით, რომელიც შესაბამისად, გარდაიქმნება მილი/სთ ერთეულში (ამით აიხსნება, თუ რატომ არის სიჩქარის კატეგორიები მოცემული მილი/სთ ერთეულის დანაყოფებით). მართალია, საბურავების მწარმოებელ კომპანიებს ტექნიკურად არ გაუჭირდებათ მაღალჩქაროსნული საბურავების გამოშვება, მაგრამ არც ერთი მათგანი არ იძლევა საბურავის გამოყენების რეკომენდაციას ოფიციალურად მითითებულ ზღვარს ზემოთ. ავტომობილის მოძრაობის მაქსიმალური სიჩქარე არ უნდა აღემატებოდეს მოცემულ ავტომობილზე გათვალისწინებული საბურავის დადგენილ მინიმალურ სიჩქარეს. სიჩქარის კატეგორიები დგინდება ლაბორატორიული ტესტებით. საბურავი მაგრდება დიდი დიამეტრის ლითონის ცილინდრზე ისეთი ძალით, რომელიც შეესაბამება საბურავზე შესაბამის დატვირთვას. საბურავს ატრიალებენ მუდმივად მზარდი სიჩქარით (საათში 6.2 მილის ნაზარდებით, 10-წუთიანი ინტერვალებით), სანამ საბურავი არ მიაღწევს საჭირო სიჩქარეს. უნდა აღინიშნოს, რომ როდესაც ვსაუბრობთ საბურავის სიჩქარის კატეგორიაზე, იგულისხმება საბურავი, რომელიც არ არის დაზიანებული, გადაკეთებული, ჩაფუშული ან გადატვირთულ მდგომარეობაში. ამას გარდა, საბურავების მწარმოებელი კომპანიები მძღოლებს აფრთხილებენ, რომ გაჭრილი და გახვრეტილი საბურავის შემთხვევაში არ იხელმძღვანელონ ინფორმაციით მწარმოებლის მიერ დადგენილი სიჩქარის კატეგორიის შესახებ საბურავის შეკეთების შემთვევაშიც კი, რადგან მწარმოებელს არ აქვს საშუალება, შეამოწმოს საბურავის რემონტის ხარისხი. წლების მანძილზე პრაქტიკაში დამკვიდრდა საბურავებზე სიჩქარის კატეგორიის მითითების შემდეგი სამი ხერხი: ან 225/50R16 89S წარსულში გამოშვებულ საბურავებზე სიჩქარის კატეგორია მითითებული იყო საბურავის ზომის აღნიშვნაში, მაგ., 225/50SR16. საბურავები ასეთი აღნიშვნით 1991 წლიდან აღარ გამოდის. 1991 წლიდან სიჩქარის სიდიდე, რომელიც აღნიშნავს ახალი საბურავების სიჩქარის განვითარების ფიქსირებულ მაქსიმალურ სიდიდეს, მოცემული უნდა იყოს საბურავის ექსპლუატაციის მაჩვენებელში, კერძოდ, სიჩქარის კატეგორიის ნაწილში, მაგ., 225/50R16 89S. საბურავის სიჩქარის კატეგორიის, მაქსიმალური სიჩქარისა და ტიპიური დანიშნულების ყველაზე გავრცელებული სიმბოლოები მოცემულია ქვემოთ: 75 მილი/სთ „ოფ-როუდ“ და მსუბუქი სატვირთო ავტომობილები 81 მილი/სთ დროებითი სათადარიგო საბურავები 87 მილი/სთ 140კმ/სთ 93 მილი/სთ 99 მილი/სთ კბილანებიანი, "დაშიპული" (ან კბილანების გარეშე) ზამთრის საბურავები 106 მილი/სთ H.D. მსუბუქი სატვირთო ავტომობილები 112 მილი/სთ 180 კმ/სთ ოჯახური სედანები და ფურგონები 118 მილი/სთ 124 მილი/სთ 130 მილი/სთ სპორტული სედანები და კუპეები 149 მილი/სთ 240 კმ/სთ სპორტული სედანები, კუპეები და სპორტული მანქანები Z კატეგორიის საბურავები გათვალისწინებული მაქსიმალურ შესაძლო სიჩქარეზე, კერძოდ, მათ უნდა ემოძრავათ 240 კმ/სთ სიჩქარით. მართალია, Z-საბურავი 240 კმ/სთ-ზე მეტი სიჩქარით მოძრაობს, მაგრამ რეალურად ავტომობილის მოძრაობა უფრო მაღალი სიჩქარითაც არის საჭირო. ამიტომ საავტომობილო ინდუსტრიაში გაჩნდა W- და Y სიჩქარის კატეგორიის საბურავები, რომლებიც აკმაყოფილებს ახალი ავტომობილების მოთხოვნებს, რომლებიც ავითარებენ უდიდეს სიჩქარეებს. 168 მილი/სთ 270 კმ/სთ 186 მილი/სთ 300 კმ/სთ Z კატეგორია ხშირად არის მითითებული საბურავის ზომის აღნიშვნაში (მაგ.,225/50ZR16 91W), მაგრამ ასო „Z“ აღნიშნავს 149 მილი/სთ-ზე ანუ 240 კმ/სთ-ზე მეტ სიჩქარეს; ასო „W“ ექსპლუატაციის მაჩვენებელში აღნიშნავს 168 მილი/სთ-ზე ანუ 270 კმ/სთ-ზე მეტ სიჩქარეს. >149 მილი/სთ, 240 კმ/სთ 168 მილი/სთ, 270 კმ/სთ 186 მილი/სთ, 300 კმ/სთ უკანასკნელ პერიოდში, როდესაც Y სიჩქარის კატეგორია მითითებულია საბურავის ექსპლუატაციის მაჩვენებელში ფრჩხილებში, მაგალითად, 285/35ZR19 (99Y), საბურავის მაქსიმალური სიჩქარე მოწმდება 270 კმ/სთ-ზე მეტ სიჩქარეზე, რაც ექსპლუატაციის მაჩვენებელში შემდეგნაირად არის მითითებული: >300 კმ/სთ რადგან ავტომობილების მოძრაობის სიჩქარე ავტობანზე სამოძრაო სიჩქარეებამდეა გაზრდილი, საბურავის ტექნიკური მონაცემების უკეთ დახასიათების მიზნით შემოღებული იქნა საბურავის სიჩქარის კატეგორიები, რაც საშუალებას აძლევს მძღოლებს, შეუსაბამონ საბურავის სიჩქარის დატვირთვა ავტომობილის მაქსიმალურ სიჩქარეს.


source: fineweb

text: ლეგენდარული ბლუზ მომღერალი ეტა ჯეიმსი, რომელმაც თავისი შემოქმედებით მნშიშვნელოვანი დაღი დაასვა პოპის, როკისა და რიტმ ენდ ბლუზის სფეროში მოღვაწე შემსრულებლების მთელ თაობას, 20 იანვარს კალიფორნიაში 73 წლის ასაკში ლეიკემიით გარდაიცვალა. მრავალი პრემიის ლაურეატი ეტა ჯეიმსი ბლუზის მოყვარულთ კარგად ახსოვთ ცნობილი ბლუზ სტანდარტით “ At last”. მაკ გორდონისა და ჰარი ვორენის სიმღერა “At last”-ი მრავალ გამოჩენლ მომღერალს აქვს ნამღერი. მათ შორის, ლეგენდარულ ნატ კინგ კოლსა და თანამედროვე პოპ ვარსკვლავს ბიონსეს, თუმცა არც ერთი მათგანი ახლოსაც ვერ მივა ეტა ჯეიმსის ნამღერთან. ეს სიმღერა გახდა მისი სავიზიტო ბართი და სწორედ აქედან დაიწყო მისი 50 წლიანი თავბრუსდამხვევი კარიერა. ეტა ჯეიმსის ნამდვილი სახელი ჯამესეტა ჰოუკინგსია. ის კალიფორნიაში, ქალაქ ლოს ანჯელესში დაიბადა. კერძო მუსიკის გაკვეთილებზე სიარული მან 5 წლის ასაკიდან დაიწყო, ხოლო პირველი სოლო პარტიები კი ბაპტისტურ ეკლესიაში შეასრულა. მან ადგილობრივი რადიოს საშულებით გაითქვა სახელი როგორც გოსპელის მომღერალმა. ამ პერიოდს უკავშირდება ქალების ტრიოს შექმნა, რომელსაც კრეოლეტები ეწოდა. მოგივანებით ჯგუფმა გადაიკეთა სახელი და „ peasches” გახდა. 16 წლის მომღერალმა შექმნა პირველი ჰიტი „ the wallflower”: 1955 წლის ჰიტპარადებში სიმღერამ „ the wallflower“ ლიდერობა მოიპვა, მალევე ჯგუფო დაიშალა და ეტა ჯეიმსის სოლო კარიერამ აღმავლობა დაიწყო. გასული საუკუნის 60-იანი წლები მომღერლისთვის საკმაოდ პროდუქტიული იყო . მან შექმნა რამდენიმე ჰიტ სინგლი და კრებული, 1968 წელს კი გამოვიდა პოპ ბესტსელერი “ tell mama“ , მალე მომღერლის რეპერტუარი სოულით, როკით, ჯაზით, დუეთებიდა და ორკესტრირებით გამდიდრდა. მიუხედავად იმისა, რომ ეტა ჯონს საკმაოდ სეიოზული პრობლემა ჰქონდა ნარკოტიკების მოხმარების და ფსიქიკური მდგომმარეობის მხრივ, სიმღეისადმი მისი დამოკიდებულება არ იცვლებოდა. 50 წლის ასაკში კი მან შეძლო ამ სენის დამარცხება სპეციალიზირებულ ცენტრში გავლილი მკურნალობის შემდეგ. ეტა ჯეიმის მრავალი გრემის პრემიის მფლობელია. მათ შორის 2004 წელს საუკეთესო ტრადიციული ბლუზ კრებულისთვის „ blous to the bone” , ამასთან მას მიღებული აქვს 15 -მდე ბლუზ მუსიკის პრემია. ბოლოს მინდა შემოგთავაზოთ ეტა ჯეიმსის სიმღერა “smokestack lightning” ჩვენ კი მომავალ ოთხშაბატამდე დაგემშვიდოებებით, რუბრიკა მოამზადა და გაგაცნოთ ლიკა გორგილაძემ.


source: CulturaX

text: საქართველოს კომუნიკაციების ეროვნული კომისიის წევრის ვაკანტური თანამდებობის დაკავების მიზნით გამოცხადებულ კონკურსში 5 პირი მონაწილეობს საქართველოს კომუნიკაციების ეროვნული კომისიის წევრის ერთი ვაკანტური თანამდებობის დაკავების მიზნით გამოცხადებულ კონკურსში მონაწილეობის სურვილი ხუთმა პირმა გამოთქვა. შესაბამისი განცხადებები მთავრობის ადმინისტრაციაში, საკონკურსო ვადების დაცვით აკაკი გიგინეიშვილმა, ბეგლარ ლოგუამ, თამარ ჭელიძემ, ნინო ქუბინიძემ და ხათუნა მაისაშვილმა წარადგინეს. საქართველოს მთავრობის 2020 წლის 9 იანვრის #14 განკარგულების თანახმად, 2020 წლის 9 იანვრიდან გამოცხადდა ღია კონკურსი საქართველოს კომუნიკაციების ეროვნული კომისიის წევრის ერთი ვაკანტური თანამდებობის დაკავების მიზნით. საქართველოს კანონმდებლობით დადგენილი მოთხოვნების თანახმად, საქართველოს კომუნიკაციების ეროვნული კომისიის წევრობის კანდიდატი უნდა იყოს საზოგადოებრივი აღიარებისა და ნდობის მქონე პირი, რომელსაც აქვს ეკონომიკის, საჯარო ადმინისტრირების, ბიზნესადმინისტრირების, სამართლის, ელექტრონული კომუნიკაციების ან ჟურნალისტიკის მაგისტრის ან მასთან გათანაბრებული აკადემიური ხარისხი და არანაკლებ 10 წლის მუშაობის გამოცდილება, მათ შორის, 3 წლისა - მმართველ თანამდებობაზე.


Home/ცხოვრების სტილი/კულინარია/რა არის სმუზი და როგორ დავამზადოთ გემრიელი, ჯანსაღი სმუზი სახლის პირობებში სმუზი დღესდღეობით ერთ – ერთი ყველაზე პოპულარული სასმელია მთელ მსოფლიოში. ის ერთდროულად გემრიელიცაა და სასარგებლოც – შესაძლებელია მისი მომზადება სახლის პირობებში. ის შეიძლება მიირთვას ნებისმიერი ასაკის ადამიანმა, შეიცავს ვიტამინებს, უჯრედისს – განსაკუთრებით პოპულარულია სპორტსმენებში. მზადდება ხილისა და/ან ბოსტნეულისაგან, თუმცა შესაძლებელია დაემატოს სხვა ინგრედიენტებიც. ყველაზე პოპულარულია კივის, ბანანის, მარწყვის, ციტრუსების სმუზი. სმუზის განზავება შესაძლებელია რძით, ხილისვე წვენებით, წყლით, შეგიძლიათ გემოვნებისამებრ დაუმატოთ გახეხილი შოკოლადი, ნაღები, ქოქოსის ფანტელი, კოჭა და სხვ. სმუზი არის დეტოქსიკატორი და გამწმენდი, ხელს უწყობს კუჭ – ნაწლავის ტრაქტის მოწესრიგებას. რეცეპტი N 1:კენკროვანი სიგრილე: ავიღოთ ერთი ჭიქა ლურჯი მოცვი, წითელი მოცვი, წითელი და შავი მოცხარი, მაყვალი და დავაბლენდეროთ სპეციალური ან ჩვეულებრივი რეჟიმით ბლენდერის რეზერვუარში. მიღებულ მასას დავასხათ 1⁄2 ყურძნის და ალუბლის წვენი. თუ გემო ძალიან გაჯერებულია, შეგიძლიათ წყლით განაზავოთ. დავამატოთ მწიკვი ჯავზი (მუსკატის კაკალი), შეგიუძლიათ გამოიყენოთ ქოქოსის ფანტელიც, ასევე მორთოთ ფოთლებით. რეცეპტი N 2: ავოკადოს სმუზი “მაძღარი ავოკადო”. ავიღოთ ავოკადო, გავხეხოთ და გავაცალოთ კანი. დავჭრათ მსხვილ ნაჭრებად. ასევე რამდენიმე საშუალო ზომის მსხალი და დავჭრათ წვრილად. ჩავყაროთ ბლენდერის რეზერვუარში, ჩავაყაროთ დაქუცმაცებული ქინძი და ოხრახუში, დავაბლენდეროთ პიურე მასის მიღებამდე. დავამატოთ 1- 2 ჭიქა წყალი, მწიკვი მარილი და ისევ დავაბლენდეროთ მასა. რეცეპტი N 3: სმუზი ჭარხლისაგან ამ რეცეპტისათვის საჭიროა ჭარხლის მიკროტალღურ ღუმელში “გამოცხობა”. ავიღოთ ჭარხალი, დავჩხვლიტოთ ჩანგლით და დახურული ჭურჭლით შევდგათ მიკროტალღურ ღუმელში 15 წუთით. დაველოდოთ გაციებას, გავფცქვნათ და ჩავყაროთ ბლენდერში, დავამატოთ კენკრა, დავასხათ 300 მლ ალუბლის წვენი, დავამატოთ ცოტა ვანილი და დავაბლენდეროთ ერთგვაროვანი მასის მიღებამდე. რეცეპტი N 4: “მწვანე ჯანმრთელობა” ნამდვილი ვიტამინების კოქტეილი ბოსტნეულისაგან!დავჭრათ დანით ან ჩოპერით ნედლი კომბოსტო, ერთი გასუფთავებული კიტრი, ნახევარი ყაბაყი, ქინძის კონა, 150 გრამი კონსერვირებული ან ცოცხალი ანანასი – დაჭრილი, სრული მასა მოვათავსოთ ბლენდერში და დავასხათ მწვანე ცივი ჩაის ნაყენი, ასევე 1 მთლიანი ლიმონის წვენი და ჯანჯაფილის (კოჭა, ე.წ. “იმბირი”)კარგად დავაბლენდეროთ მასა და ჩამოვასხათ ჭიქებში. კენკროვანი სიგრილე რეცეპტი სახლში დამზადებული სმუზი ჯანსაღი


ფინანსთა სამინისტროს მიერ მომზადებული კანონპროექტის თანახმად, 25 წლამდე მოქალაქეები საერთოდ ვეღარ ითამაშებენ აზარტულ თამაშებს. ვერც ონლაინ და ვერც ე.წ. სახმელეთო ოპერატორებთან. მათ გარდა ვეღარ ითამაშაბენ „სოციალურად დაუცველი პირები, რომლებიც დახმარებას იღებენ სახელმწიფოსგან, საჯარო მოხეელები, პირები რომლებიც მიმართავენ შემოსავლების სამსახურს თვითრეგულირების მექანიზმის გამოყენების მოთხოვნით. და ასევე პირები, რომლებიც მოხვდებიან ე.წ. შავ სიაში, სასამართლოს გადაწყვეტილების საფუძველზე, ოჯახის წევრების მოთხოვნით”, - განაცხადა პრემიერ მინისტრმა. მისივე თქმით, ჯამში შეზღუდვა მილიონამდე საქართველოს მოქალაქეზე გავრცელდება. გადასახადის ზრდა და რეკლამის შეზღუდვა რეგულაციები მკვეთრად ზრდის გადასახადებს სათამაშო ბიზნესისთვის და უზღუდავს რეკლამის განთავსებას. „ონლაინ სათამაშო ბიზნესისთვის გათვალისწინებული არის სრულიად ახალი საგადასახდო დაბეგვრის მექანიზმის შემოღება. განაწილებული მოგების გადასახადის ნაცვლად, დაიბეგრება ე.წ. GGR, რომელიც არის მიღებული ფსონისა და გაცემულ მოგებას შორის სხვაობა, 10%-იანი მოგების გადასახადი. მინდა აღვნიშნო, რომ ეს არის მიღებული პრაქტიკა მთელს მსოფლიოში ამ ბიზნესის დაბეგვრის. გარდა ამისა, გაცემული მოგებები დაიბეგრება თანხის გატანისას 2%-იანი საშემოსავლო გადასახადით...“ - განმარტა მთავრობის სხდომაზე ფინანსთა მინისტრმა ლაშა ხუციშვილმა და დაამატა, რომ სათამაშო სექტორისთვის „ჯამურად 65-70%-ით გაიზრდება საგადასახადო დასაბეგრი ბაზა”. მთავრობის გეგმის თანახმად, გადასახადების ზრდამ მოთამაშეების რაოდენობის მკვეთრი შემცირება უნდა დააბალანსოს და, შედეგად, ბიუჯეტში შემოსული თანხა თითქმის უცვლელი დარჩება. სათამაშო ბიზნესს მთლიანად ეკრძალება რეკლამის განთავსება სატელევიზიო ეთერში, ქართულ ვებგვერდებზე და ქუჩაში. დასაშვები რჩება მხოლოდ სპონსორული ხელშეკრულების გაფორმება. კონტროლის მექანიზმები ეკონომიკის მინისტრმა იმაზეც ისაუბრა, თუ როგორ გააკონტროლებს ხელისუფლება ახალი რეგულაციების დაცვას. ამაზე პასუხისმგებელი შემოსავლების სამსახური იქნება. გამკაცრდება ონლაინკაზინოებში რეგისტრაციის და მოთამაშის ანგარიშზე თანხის შეტანა-გამოტანის წესები. ამიერიდან ფინანსური ოპერაციები მხოლოდ დარეგისტირებული მომხარებლებისთვის იქნება ხელმისაწვდომი. გარდა ამისა, შეიზღუდება მოთამაშეებს შორის თანხის გადარიცხვაც. მთავრობა ასევე გეგმავს დაბრკოლებები შეუქმნას საქართველოს იმ მოქალაქეებს, ვინც აპირებს უცხოურ ონლაინკაზინოებში თამაშს. საგადასახადო პროვაიდერებს დაეკისრებათ ვალდებულება, „არ გაატარონ” გადარიცხვები უცხოური სათამაშო ბიზნესის ანგარიშებზე. ფინანსთა მინისტრის თქმით, კანონპროექტი უკვე მზადაა და პარლამენტს განსახილველად უახლოეს დღეებში წარედგინება.


რატი ბრეგაძე: ზუსტად 11 -ჯერ შემცირდა სტრასბურგში გაგზავნილი საჩივრების რაოდენობა, აქედან, არც ერთი საჩივარი არ გაგზავნილა საპატიმრო დაწესებულებებიდან » Region.ge იუსტიციის მინისტრის განცხადებით, სტრასბურგში გაგზავნილი საჩივრების რაოდენობა მკვეთრად შემცირებულია. რატი ბრეგაძის თქმით, 2012 წელთან შედარებით, ადამიანის უფლებათა ევროპულ სასამართლოში საჩივრების რაოდენობა ზუსტად 11-ჯერ არის შემცირებული. მათგან არც ერთი საჩივარი პენიტენციურ დაწესებულებებს არ უკავშირდება. „ზუსტად 11-ჯერ შემცირდა სტრასბურგში გაგზავნილი საჩივრების რაოდენობა, რაც იმას გულისხმობს, რომ ხალხი ენდობა ქართული სასამართლოს მიერ მიღებულ გადაწყვეტილებას. აქვე მინდა ვთქვა, რომ არც ერთი საჩივარი ევროპის ადამიანის უფლებათა სასამართლოში არ არის გაგზავნილი, რომელიც უკავშირდება საპატიმრო დაწესებულებებს. დამერწმუნებით, ეს ძალიან დიდი მიღწევაა"- განაცხადა იუსტიციის მინისტრმა რატი ბრეგაძემ „ქართული ოცნების" სამტრედიის მერობის კანდიდატის დავით ბახტაძის წარდგენაზე. მინისტრის განმარტებით, საქართველოში, გამამართლებელი განაჩენების რაოდენობა 6-ჯერ გაიზარდა, რაც გულისხმობს იმას, რომ საკუთარი თავის რესოციალიზაციას გაცილებით მეტი ადამიანი ახერხებს. რატი ბრეგაძემ წინასწარი პატიმრობის შეფარდების მაჩვენებელზეც ისაუბრა და განმარტა, რომ წინა წლებთან შედარებით, სტატისტიკა 2- ჯერ შემცირდა. „ხშირად საუბარია სასამართლოზე და აქვე მინდა შევახსენო ყველა იმ ადამიანს რომელიც სასამართლოზე საუბრობს, რომ გამამართლებელი გნაჩენების რაოდენობა გაიზარდა ზუსტად 6-ჯერ. ეს ნიშნავს იმას, რომ 6-ჯერ მეტი ადამიანი იმყოფება დღეს გარეთ და აქვს შესაძლებლობა, რომ მოახდინოს საკუთარი თავის რესოციალიზაცია , იმყოფებოდეს საკუთარ ოჯახში, იზრუნოს ქვეყნის განვითარებაზე და არ იჩაგრებოდეს. ეს რიცხვი გაიზარდა ზუსტად 6-ჯერ 8 წელიწადში. ასევე, ორჯერ შემცირდა წინასწარი პატიმრობის შეფარდების მაჩვენებელი, რაც ბუნებრივია მეტყველებს თავის თავზე" - განაცხადა რატი ბრეგაძემ.


რატომ არის საჭირო ფსიქოთერპევტთან ვიზიტი – 7 რჩევა ფსიქოლოგისგან | Radio Fortuna - ოფიციალური ვებგვერდი რატომ არის საჭირო ფსიქოთერპევტთან ვიზიტი – 7 რჩევა ფსიქოლოგისგან ფსიქოთერაპია არის ფსიქოთერაპევტსა და კლიენტს შორის არსებული ურთიერთობის ფორმა, რომელიც რეგულირდება გარკვეული ეთიკური წესებითა და შეთანხმებებით. თერაპიის მიზანი, მიმდინარეობა, პროცესი და მეთოდები განსხვავდება იმ თერაპიული სკოლისა და მიმართულების მიხედვით, რომელსაც თერაპევტი მიეკუთვნება. რატომ არის საჭირო ფსიქოთერპევტთან ვიზიტი – გადაცემის “7 რჩევა ფსიქოლოგისგან” სტუმარია ფსიქოთერაპევტი ლიკა ბარაბაძე. რა ძირითადი მიმართულებები არსებობს? გამოყოფენ სამ ძირითად მიმართულებას: ფსიქოდინამიკურს, კოგნიტიურ-ბიჰევიორულს და ჰუმანისტურ–ეგზისტენციურს. ფსიქოდინამიკური თერაპია ფროიდის სახელს უკავშირდება, თუმცა თანამედროვე ფსიქოდინამიკური სესიები ფროიდის საქმინაობისაგან ძალიან განსხვავდება. ფსიქოდინამიკური თერაპიის მთავარი მიზანია კლიენტის ფსიქიკაში მიმდინარე არაცნობიერი პროცესების გამოვლენა შინაგანი კონფლიქტების ამოსახსნელად. კოგნიტიურ-ბიჰევიორული თერაპია ხანმოკლე, მიზანზე ორიენტირებული თერაპიაა, რომელიც პრაქტიკული მეთოდებით ეხმარება ადამიანებს, შეცვალონ მათთვის პრობლემური ფიქრები ან ქცევა. ჰუმანისტურ–ეგზისტენციური თერაპიის მიზანია, დაეხმაროს ადამიანს საკუთარი პიროვნების უკეთ გაცნობიერებაში, ემოციების გათავისებაში, სიცოცხლის საზრისის ჩამოყალიბებაში. მე გეშტალტთერაპევტი გახლავართ. გეშტალტთერაპია ფსიქოდინამიკურ ფესვებზე აღმოცენდა და ჰუმანისტურ–ეგზისტენციური მიმდინარეობის ნაწილი გახდა. ეს პროცესზე ორიენტირებული თერაპიაა: მნიშვნელობა ენიჭება იმას, რაც ხდება აქ და ამჟამად, რას განვიცდით, რას ვფიქრობთ, რას ვგრძნობთ სხეულებრივად. ფოკუსირება ხდება ადამიანის მიერ ფსიქიკური პროცესების გაცნობიერებაზე, ხოლო ცვლილება ამ გაცნობიერებას მოჰყვება. გეშტალტთერაპიისთვის ამოსავალი წერტილი კლიენტისა და თერაპევტის ურთიერთობაა. ეს არის ნაკლებად ფორმალური, გულახდილი და ორმხრივი კონტაქტი, სადაც თერაპევტი კლიენტზე მაღლა არ დგას და მიყვება კლიენტს, კლიენტთან ერთად იკვლევს შინაგან სამყაროს. ამას თერაპიული დიალოგისა და ექსპერიმენტების მეშვეობით აღწევს. საბოლოო მიზანი ის კი არ არის, კლიენტს ჩვენ, თერაპევტებმა ვუთხრათ ან დავანახოთ რამე, არამედ მან თავად გააკეთოს აღმოჩენები და შემდეგ თავადვე მოახდინოს ამ აღმოჩენების საკუთარ ცხოვრებაში ინტეგრირება. ვის სჭირდება ფსიქოთერაპია? ეს სერვისი ღიაა ყველასათვის, ვინც გამოწვევების წინაშე დგას და სჭირდება დრო და ადგილი, რომ ეს გამოწვევები უკეთ გააცნობიეროს, მაგალითად, მათ, ვისაც სტრესი ამძიმებს ან რაღაცის ეშინია, ვინც გლოვობს, ვისაც უჭირს ურთიერთობის დამყარება, ემოციების აღიარება, ან უბრალოდ თვითგანვითარებას აფასებს და სურს, მეტი იცოდეს საკუთარი თავის შესახებ. რატომ უჭირთ ადამიანებს ფსიქოთერაპიაზე სიარული? ადამიანებს ფსიქოთერაპიაზე მისვლის ეშნიათ, რადგან მცდარი წარმოდგენები გააჩიათ. ადამიანებს მიაჩინიათ, რომ რაკი ფსიქოლოგთან მივიდნენ, ე.ი. ძალიან ცუდად არიან. ასევე, ეშინიათ სტიგმის და თავი სუსტი ჰგონიათ. სინამდვილეში კი ფსიქოთერაპია სიტყვასიტყვით ფსიქიკაზე ზრუნვას ნიშნავს. ზრუნვას და არა მკურნალობას ან დახმარებას, ამოყვანას, შველას. ეს ზრუნვა კი გარკვეული ჩარჩოების ფარგლებში ხდება: ის ფასიანია, ტარდება კონკრეტულ დროსა და სივრცეში, ეყრდნობა განსაზღვრულ მოლაპარაკებას და ეყრდნობა სხვადასხვა მეთოდებს. შესაბამისად, ფსიქიკაზე ზრუნვისთვის წესდება კონკრეტული დრო, ამიტომ კლიენტი ვეღარ მოიმიზეზებს, რომ არ სცალია და პრობლემებთან გამკლავებას ვეღარ გადადებს. ის ქაოსურად კი არა, განსაზღვრული წესების თანახმად ხდება, რაც კლიენტს მაქსიმალურად უწყობს ხელს, კონცენტრირდეს თავისთვის მნიშვნელოვან საკითხზე. ასევე, მნიშვნელოვანია, რომ ფსიქიკაზე ზრუნვა მიმდინარეობს დაცულ, უსაფრთხო გარემოში. რამდენი ხანი გრძელდება ფსიქოთერაპია? შეხვედრების რაოდენობაზე მოლაპარაკება ყველა კლიენტთან ინდივიდუალურად ხდება. არსებობს შემთხვევები, როდესაც კონკრეტულ საკითხზე სამუშაოდ ოთხი შეხვდერაც კმარა. ამავე დროს, შესაძლებელია ფსიქოთერაპიას წლებიც დაეთმოს. გრძელვადიანი ფსიქოთერაპია ორიენტირებულია სიღრმისეული პროცესების კვლევაზე და პიროვნულ ზრდაზე, ხოლო მოკლევადიანი – უფრო კონკრეტული პრობლემის გადაწყვეტაზე. 7 რჩევა ლიკა ბარაბაძისგან: 1.პრევენცია ყოველთვის ჯობია ინტერვენციას. არ დაელოდოთ პრობლემის გამწვავებას, მიმართეთ თერაპევტს მაშინ, როდესაც გასამკლავებლად ბევრი რესურსი გაგაჩნიათ. 2.ფსიქოთერაპევტი ფეხსაცმელივითაა – ზოგი დიდი, ზოგი პატარა, ზოგი ფერადი, ზოგი სადა, ზოგი ძვირი და ზოგი ნაკლებად. მონახეთ თქვენთვის შესაფერისი, რომელიც კარგად მოგერგებათ. 3.საკუთარ თავზე ზრუნვა ეგოზიმი არაა. საკუთარ თავზე ზრუნვა – აუცილებელი და ადექვატური საქციელია. 4.ფსიქოთერაპია სუსტებისთვის არ არის, პირიქით მხოლოდ ძლიერ ადამიანებს შეუძლიათ გამოწვევებთან გამკლავების პროცესს არ შეუშინდნენ და ამ პროცესის დროს ამოტივტივებულ ტკივილის გაუკლავდნენ. 5.ნუ მოელით რჩევებს: საკუთარ თავს ყველაზე უკეთ თავად იცნობთ. თერაპევტი დაგემხარებათ მის უკეთ შეცნობაში, მაგრამ თქვენს ცხოვრებაზე და გადაწყვეტილებებზე თქვენს ნაცვლად პასუხისმგებლობას არ აიღებს. 6.თერაპიის დროს, ღია იყავით თქვენი ემოციებისადმი, დააკვირდით და შეიცანით თქვენი განცდები და რაც მთავარია, ყურადღება მიაქციეთ სხეულს და მის გზავნილებს. 7.თერაპევტის არ შეგეშინდეთ: თერაპიაზე წამყვანი ფიგურა თავად ბრძანდებით, ამ სერვისს თქვენ უკვეთავთ, შესაბამისად, პროცესიც თქვენი საუკეთესო ინტერესებიდან გამომდინარე უნდა წარიმართოს.


text: "ბოლოს ვინც წამოხვალთ შუქი ჩააქრეთ..." – Visafree ვარდისფერი სათვალის გარეშე | YELLOWBLOG.GE კარგია, ნამდვილად კარგია ევროპაში უვიზოდ სიარული, ჯერ კიდევ ორი წლის წინ ვწერდი ერთერთ ბლოგში – დადებითი ამბავია და რა თქმა უნდა ვიაროთ უვიზოდ მეთქი, თუმცა ამ საყოვლთაო ზეიმის დროს, მინდა ცოტა ხნით მოვიხსნათ ვარდისფერი სათვალე და რამოდენიმე კითხვა დავსვათ: ერთმორწმუნე მეზობელი – რა გარანტია გვაქვს, რომ ჩვენი დასავლური სწრაფვების გამო მორიგ "სასჯელს" არ "მოგვართმევს" და ეს "საჩუქარი" ისეთივე მძიმე და მტკივნეული არ იქნება როგორიც მას სჩვევია ხოლმე?!... რა შეგვიძლია ამას დავუპირისპიროთ?... რამე პრევენციული თუ გვაქვს მოფიქრებული.... ეს კითხვა ალბათ "ქვეყნის თავებს" ეხებათ და იმედია გაგვცემენ პასუხს, თუმცა ეგ ყველაზე ნაკლებად პრობლემური თემაა... საპარავად წასულები – დღეს გერმანელი პარლამენტარი ქალბატონი "უბნობდა" ევროპარლამენტის სხდომაზე, ქართველები პრობლემებს შეგვიქმნიანო და ნახევარმა "წილხვედრმა" ქოქოლა მიაყარა ვინაა ეს ეშმაკის მოციქულიო, თუმცა რეალობა ხომ ვიცით და ვიცით რითიც არის დაკავებული "სასწავლებლად" წასული ახალგაზრდების 70 -75 პროცენტი (რეალურად სასწავლებლად წასულებმა და მშრომელებმა მომიტევონ, პირიქით დიდი პატივისცემა მათ) ამიტომ მთლად გერმანულ და ბერძნულ დემაგოგიასაც ნუ დავაბრალებთ შელახულ იმიჯს, რა ვიცით რომ ეს "სასწავლებლად" წასულები კიდევ უფრო მეტად არ გვასახელებენ ?... მასიური მიგრაცია – ყველას გვყავს სამეგობროში და სანათესაოში რამოდენიმე (თუ ბევრი არა) ადმიანი რომელსაც წასვლა უნდა და საბუთებსაც "ჩალიჩობს" და ანგარიშზე 2 – 3 დღით დასადებ თანხასაც, მაგრამ მხოლოდ იმიტომ ვერ მიდის რომ კონსულმა არ ჩაურტყა, რას იზამენ ეს ადამიანები და რამდენი ეცდება დარჩენას, ან დარჩება... არადა მთლად კარგად დემოგრაფიულად საქმე როგორც ვიცი არ გვაქვს... მენტალიტეტი – რამდენად ვართ მზად მენტალურად ევროპისთვის? ერი რომელიც ნაგავს ფანჯრიდან ყრის, ერი რომელიც სოციალურ შემწეობას ითხოვს და არა სამსახურს, (უმეტესობაზე მაქვს საუბარი ისევდაისევ და არა ყველაზე) ერი რომელსაც ბევრი სამსახური ეთაკილება და ერი სადაც ბევრ სფეროში პროფესიონალის პრობლემაა ?!... ბოლო თემაზე შემიძლია თავადაც გიპასუხოთ – კარგია ევროპაში მიმოსვლა უვიზოდ, კარგი... მენტალიტეტზე დაგვეტყობა, წავალთ ვისწავლით რა არის რეალურად ფსევდო და რა არის რეალურად ევროპული ფასეულობა, როგორია რეალური ცხოვრების წესი, რეალური პროფესიონალიზმი და რელური ლუდი (ეს ისე ლირიული გადახვევა 🙂 ) ჩამოვიტანთ ბევრ ინფორმაციას და თუ სწორად გავაანალიზებთ იქნება გვეშველოს კიდეც რამე...


ბალეტის შავი მარგალიტი – ქართველი მოცეკვავე ჰოლივუდში – ქართული კვირა ბალეტის შავი მარგალიტი – ქართველი მოცეკვავე ჰოლივუდში Last updated 22/11/2019 278 ის მეოცე საუკუნის დასაწყისში, ციმბირიდან შანხაისკენ მიმავალ მატარებელში დაიბადა... მისი ცხოვრების გზა მრავალფეროვანი მოგზაურობით დაიწყო და მსოფლიო დონის ვარსკვლავობამდე, თავგადასავლებით სავსე აღმოჩნდა... XX საუკუნის ერთ-ერთი ყველაზე გლამურული და კაშკაშა ვარსკვლავის, ცნობილი მოცეკვავისა და ჰოლივუდის კინომსახიობის თამარა თუმანიშვილის, იგივე თამარა თუმანოვას განვლილი ცხოვრება მართლაც შთამბეჭდავია. მასზე წერდა მსოფლიო პრესა, იყო უამრავი ხელოვანის მუზა, ჯორჯ ბალანჩინისთვის ის არაერთხელ გამხდარა შთაგონების წყარო. წარმატებული საბალეტო კარიერის პარალელურად, მას არანაკლებ საინტერესო სამსახიობო კარიერა ჰქონდა... ის ამბობდა – ,,მე მუდამ ვიყურები მომავლისკენ და არასდროს წარსულში. ცეკვა ჩემთვის მუდმივი ინსპირაციაა.“ სიცოცხლის ბოლო წლები თამარამ საკუთარ სახლში ბევერლი-ჰილსზე გაატარა. ანდერძის თანახმად, მისი ქონების დიდი ნაწილი ქველმოქმედებას მოხმარდა... ქართული წარმომავლობის ამერიკელი ბალერინის და მსახიობის დედა ევგენია თუმანიშვილი ხელთუბნელი თუმანიშვილების შთამომავალი იყო. 1918 წელს ფეხმძიმე ევგენია მეუღლესთან – რევოლუციას გარიდებულ რუს სამხედრო კონსტანტინე ზახაროვთან ერთად, რუსეთის გავლით ჩინეთში ემიგრაციაში გაემგზავრა. გზაში ინფექციური დაავადებისგან მეუღლე გარდაეცვალა. მარტოდ დარჩენილს ნერვიულობის ნიადაგზე ნაადრევი მშობიარობა დაეწყო და 1919 წლის 2 მარტს შანხაისკენ მიმავალ მატარებელში გოგონა შეეძინა. ახალშობილს თამარი დაარქვა და თავისი გვარი – თუმანიშვილი მისცა. ევგენიამ მატარებელშივე გაიცნო პოლონური წარმოშობის მეფის არმიის ოფიცერი ვლადიმერ ხასიდოვიჩი, რომელიც თამარის მამინაცვალი გახდა. 1929 წელს 10 წლის ასაკში თამარ თუმანიშვილმა მონაწილეობა მიიღო პარიზის ოპერის სცენაზე დადგმულ ბალეტში “L’ Evantail de Jeanne”, სწორედ ამ სპექტაკლში შეამჩნია დამწყები ბალერინა დიაგილევის საბალეტო დასის ახალდანიშნულმა მთავარმა ქორეოგრაფმა გიორგი ბალანჩივაძემ (ჯორჯ ბალანჩინი). ამ პერიოდიდან იწყება მათი ერთობლივი შემოქმედება. ბალანჩინმა დადგა სპეციალური ნომერი, სადაც პარიზის სტუდიების ნორჩი ბალერინები – ირინა ბარინოვა, ნატალია რიაბუშინსკაია და თამარ თუმანიშვილი უნისონში ასრულებდნენ შეჯიბრს ფუეტეებში. ეს “ბეიბი–ბალერინები” მაშინვე ცნობილი გახდნენ ყველგან, სადაც კი დიაგილევის “რუსული ბალეტის სეზონები” იმართებოდა. 1932 წელს სამივე “გოგონა–ბალერინა” მონტე–კარლოს ბალეტმა მიიწვია ცნობილ საბალეტო დასში “De Basil Ballet Russes de Monte-Carlo”. აქედან იწყება თამარის წარმატებული კარიერა. იგი ცეკვავდა პარიზის “გრანდ ოპერაში”, მილანის “ლა სკალაში”, ნიუ–იოკის “მეტროპოლიტენ ოპერაში” და ა. შ. მის რეპერტუარში კლასიკური ბალეტების გარდა, თანამედროვე ბალეტებიც შედიოდა. 1932 წელს ჯორჯ ბალანჩინმა თამარისთვის შექმნა ახალგაზრდა გოგონას სახე ბალეტში “Cottilon”, რომელიც პარიზის ოპერის სცენაზე დაიდგა. ამავე წელს თამარმა მონაწილეობა მიიღო დადგმაში “Concurrence da Le Bourgeois” და ჯორჯ ბალანჩინის მიერ საგანგებოდ მისთვის შექმნილ ბალეტში “Le Palaid de Crisral” – “ბროლის სასახლე”. ეს ბალეტი მოგვიანებით ჯორჯ ბალანჩინმა ნიუ–იორკ–სითი ბალეტისთვის თავიდან დადგა სახელწოდებით “Symfony in C”. პარიზის პრესამ თამარა თუმანოვას ბალეტს “შავი მარგალიტი” შეარქვა. თამარი ცნობილი ქორეოგრაფების – ლეონიდ მარინის, ჯორჯ ბალანჩინის, სერჟ ლიფარის, ბრონისლავა ნიჟინსკას მუზა გახდა, ხოლო მისი პატრნიორები სცენაზე იყვნენ ვლადიმერ ოუხტომსკი, მიხეილ ფოკინი, ჯორჯ ზორიჩი, დევიდ ლიჩინი და სხვა. 1939 წელს ჯორჯ ბალანჩინის რჩევით 20 წლის ბალერინა საცხოვრებლად აშშ–ში გადავიდა, ულამაზესი მანდილოსანი ჰოლივუდში მალევე შამჩნიეს. იმავე წელს ის მონაწილეობს ბროდვეის მიუზიკლში “Stars In Your Eyes” და იწყებს ტურნეს მსოფლიოს გარშემო. თამარი ამერიკაში ცხოვრების პერიოდში თანამშრომლობდა წამყვან საბალეტო დასებთან – “St. James Theatre”, “San francisco Civil Ballet”, “New York City Ballet”. წარმატებით მონაწილეობდა სპექტაკლებში მსოფლიოს ცნობილ სცენებზე – “American Ballet Theatre” (1944-1945), “The Paris Opera Ballet” (1947, 1950)”, “De Cuevas Company” (1949). “La scala” (1951, 1952); აგრეთვე ლონდონის 1952, 1954 წლების ფესტივალებზე. 1950 წელს თამარი “გრანდ–ოპერის” დასთან ერთად სამხრეთამერიკულ ტურნეში გაემგზავრა, ტრიუმფალური ტურნეს შემდეგ კი, პარიზის თეატრის პრიმა–ბალერინა გახდა. თამარა თუმანოვამ ბროდვეის დაპყრობის შემდეგ, მიუზიკლებიდან კინოში გადაინაცვლა. კინოეკრანებზე 40-იან წლებში გამოჩნდა და 30 წლის განმავლობაში არაერთი კინოგმირი განასახიერა. მისი დებიუტი კინოში 1944 წელს შედგა. რეჟისორმა ჟაკ ტერნერმა გადაიღო ფილმში “დიდების დღეები” (“Days of Glory”) დებიუტანტ გრეგორი პეკთან ერთად. ანა პავლოვას მეუღლის, დანდრეს მოთხოვნით, 1953 წელს ლეგენდალური ანა პავლოვას როლი შეასრულა ფილმში “ანა პავლოვა” (“Tonight We Sing”). 1954 წელს მონაწილეობს ფილმში – “ჩემს გულში” (“Deep in My Heart”). 1956 წელს რეჟისორმა ჯინ კელიმ გადაიღო შვედურ–ფრანგულ ფილმში “მიპატიჟება საცეკვაოდ” (Invitation to the Dance”), სადაც პარტნიორობას უწევს თავად ჯინ კელის. ეს ფილმი იმავე წელს რიგით მე-6 ბერლინის საერთაშორისო ფილმების ფესტივალზე “ოქროს დათვის” პრიზიორი გახდა. 1966 წელს ფილმში “დახეული ფარდა” (“Torn Curtain”) ალფრედ ჰიჩკოკი იღებს თამარს პოლ ნიუმენთან და ჯული ენდრიუსთან ერთად. 1970 წელს ბილ უაილდერმა გადაიღო ფილმში “შერლოკ ჰოლმსის პირადი ცხოვრება”. მოგვიანებით მონაწილეობდა სატელევიზიო ფილმში “ბილ უაილდერი”. 1985 წელს რეჟისორმა ჯეკ ჰელიმ უკვდავყო ქართველი პრიმაბალერინას ცეკვის ჯადოქრობა დოკუმენტურ ფილმში. იშვიათი სილამაზით გამოირჩეულ თამარ თუმანიშვილს ნაწარმოებებს უძღვნიდნენ კომპოზიტორები, მხატვრები, პოეტები. მეგობრობდა ალექსანდრ გლაზუნოვთან, სერგეი პროკოპიევთან, პაბლო პიკასოსთან, მარკ შაგალთან, ჟან კოკტოსა და ხელოვნების სხვა განთქმულ მოღვაწეებთან. თამარის პორტრეტები აქვთ დახატული ქრისტიან ბერარდს (მენილის კოლექცია, ჰიუსტონი, აშშ). ხუან მიროს, ვლადიმერ ტრეტჩეკოვს, ალექსანდრე შერვაშიძეს და სხვებს. ის იყო მხატვარ ჯოზეფ კორნელის შემოქმედების მუზა, ცნობილია აგრეთვე კორნელის სასიყვარულო წერილები, რომლებსაც თამარს გათხოვების შემდეგაც უგზავნიდა. პორტრეტები და წერილები დაცულია აშშ ცნობილ მუზეუმებში. უიღბლო პირად ცხოვრებაში ქართველი ვარსკვლავის პირადი ცხოვრება წარუმატებელი აღმოჩნდა... 1944 წელს იქორწინა ამერიკელ პროდიუსერსა და სცენარისტ კეისი რობინსონზე, რომლმაც 10 წელს გასტანა. თამარ თუმანიშვილი მეორედ აღარ გათხოვილა, მემკვიდრე არ დარჩენია. გარდაიცვალა 1996 წლის 29 მაისს, 77 წლის ასაკში, აშშ ქალაქ სანტა–მონიკაში. სიცოცხლის ბოლო წლები გაატარა საკუთარ სახლში ბევერლი–ჰილსზე. ანდერძის თანახმად მისი ქონების დიდი ნაწილი მოხმარდა ქველმოქმედებას და გადაეცა ერთ–ერთ საბალეტო სკოლას. დაკრძალულია დედის, ევგენია თუმანიშვილის, გვერდით ლოს–ანჯელესის სასაფლაოზე “Hollywood Forever”.


Auto Motor Racing: „მერსედესი“: „ფერარი“ ძლიერად გამოიყურება ტესტების ბოლოს კი სამქიმიანებმაც რამდენიმე მოკლე გამოსვლა შეასრულეს და შედარებით მყარი საბურავებით ასპარეზობის მიუხედავად, საუკეთესო დროებიც დააფიქსირეს. მოკლედ, გერმანული გუნდი ისევ გამოკვეთილი ფავორიტია. გუნდის შეფი ტოტო ვოლფი ამბობს, რომ მის გუნდს ხელს მხოლოდ მანქანის დაზიანება თუ შეუშლის გამარჯვებაში, ამასთან „ფერარისა“ და „უილიამსსაც“ ანგარიშგასაწევ ძალად მიიჩნევს. „ტესტებზე დაფიქსირებულ დროებს დიდ ყურადღებას არ ვაქცევ, რადგან არავინ იცის, მეტოქეებს ავზში რამდენი საწვავი ესხათ. ჩვენი მანქანების სისწრაფით და ხანგრძლივი გამოსვლებით კმაყოფილები ვართ, მაგრამ მანქანის საიმედობა კვლავაც გვაფიქრებს. თუმცა, სეზონის დასაწყისში ეს პრობლემა მეტნაკლებად ყველას აქვს. ვნახოთ, პირველი რბოლები როგორ ჩატარდება. მერე კი თამამად შეიძლება ვილაპარაკოთ იმაზე, რასაც ტესტებისას ვხედავდით. ახლა შემიძლია ვთქვა, რომ “ფერარი“ კარგად გამოიყურება და ამავეს „უილიამსზეც“ ვიტყვი. ისღა დაგვრჩენია, რბოლების დაწყებას დაველოდოთ და ისინი რეალურ სურათს გვიჩვენებენ“, - ამბობს ვოლფი.


კვირის პალიტრა - "ერთი ყალბი კაცია ვაშაძე, რომელიც ხან პრემიერ-მინისტრობაზე ოცნებობს, ხან - რაზე" "ერთი ყალბი კაცია ვაშაძე, რომელიც ხან პრემიერ-მინისტრობაზე ოცნებობს, ხან - რაზე" 2020, 01 ივლისი, 09:05 ნიკა მელიას შესაძლებლობებში თუ ხართ დარწმუნებული და ღიად დაუჭირეთ მხარი, გიორგი ვაშაძეს რას ერჩით, როცა თქვით, მიუღებელია ისანში მისი კანდიდატურის დაყენება, წაგებისთვისაა განწირულიო? - ამ კითხვაზე ალეკო ელისაშვილმა ასე უპასუხა: - ვაშაძე რამდენ არჩევნებშიც მონაწილეობდა, 1%-ზე მეტი არსად აუღია და ახლა რატომ გახდება ვითომ, მომგებიანი კანდიდატი? ერთი ყალბი კაცია ვაშაძე, რომელიც ხან პრემიერ-მინისტრობაზე ოცნებობს, ხან - რაზე. სწორედ ის მიკვირს, ასეთ კანდი დატებს რატომ აკვეხებენ, ხომ შეიძლება ჩავატაროთ ეს ოხერი კვლევა და ვნახოთ, ვინ უნდა ხალხს. ნიკა მელიას რაც ეხება, ის გულწრფელი და მებრძოლი კაცია და ეს მომწონს, თორემ მისი პარტია სულაც არ მეხატება გულზე. იხილეთ სრულად 01 ივლისი 2020 09:51 ალეკო, არ არის შენი საქმე პოლიტიკა, ვერც შენ, ვერც ვაშაძე და ვერც ნიკანორ მელია ვერ გახდებით ხალხის რჩეული, ტყუილად წვალობთ, ჯობია სხვა საქმე ნახოთ.


text: Radisson Blu Iveria Hotel |რადისონ ბლუ ივერია (5)| |მდებარეობა||ვარდების რევოლუციის მოედანი, თბილისი, საქართველო| |ისტორია| |გახსნის თარიღი||პირველად 1967 მეორედ 2009 |სტატისტიკა| |ნომრების რაოდენობა||249| |სართულების რაოდენობა||18| |ოფიციალური ვებ-გვერდი||[http:// ოფიციალური საიტი]| Radisson Blu Iveria Hotel — ხუთ ვარსკვლავიანი სასტუმრო ქალაქ თბილისში. ყოფილი „ინტურისტის“ სასტუმრო. თავდაპირველი 18-სართულიანი ნაგებობა 1967 წელს არქიტექტორ ო. კალანდარიშვილის მიერ, ი. ცხომელიძის მონაწილეობით აიგო და მე-20 საუკუნის მოდერნისტული არქიტექტურის ერთ-ერთი ღირსშესანიშნავი ნიმუში იყო ქალაქში. გასული საუკუნის ბოლო ათწლეულის ტრაგიკული მოვლენების შედეგად შენობა საგრძნობლად დაზიანდა და გაპარტახდა. მან ფუნქციური მნიშვნელობა და გარეგნული იერსახე დაკარგა. აფხაზეთის კონფლიქტის შემდეგ ათ წელზე მეტი ხნის განმავლობაში აქ დევნილები იყვნენ ჩასახლებული. 21-ე საუკუნის დასაწყისში შენობა მთავრობამ კომპანია სილკ როუდ ჯგუფს მიჰყიდა. ამ უკანასკნელმა რამდენიმე თანამოწილესთან ერთად სასტუმროს რეკონსტრუქცია დაიწყო და მართვის უფლება კომპანია რადისონს მიჰყიდა. განახლებული პროექტი 2005 წელს დამტკიცდა და სამშენებლო სამუშაოები 2006 წლის დასაწყისში დაიწყო. 2009 წელს გაიხსნა განახლებული სასტუმრო ივერია ახალი სახელწოდებით „რადისონ ბლუ ივერია“. 18 სართულიან შენობაში 248 ოთახია, რომელთაგან 12 უმაღლესი კლასის აპარტამენტია. სასტუმროს რეკონსტრუქციის ბიუჯეტმა $65 მილიონი დოლარი შეადგინა.