Deputetja zvicerane, interpelancë qeverisë për pensionet e kosovarëve “Nga 1 prilli i vitit 2010 për pensionistët e Kosovës, të cilët kanë punuar në Zvicër dhe e kalojnë moshën e pensionit të pleqërisë në vendlindje, është krijuar një gjendje e padrejtë, pasi Zvicra nuk vijon të zbatojë Marrëveshjen e trashëguar për Sigurimet Shoqërore të ish-Jugosllavisë në raport me Kosovën”, thuhet në hyrje të tekstit të interpelancës së drejtuar Këshillit Federal nga deputetja e Partisë Socialdemokrate, Barbara Gysi . Pensionet që janë vendosur nga kjo datë kohore nuk vijojnë të paguhen në Kosovë. Pensionistëve të prekur u është hequr baza ekzistenciale e mbijetesës në moshën e pleqërisë, gjendje kjo që shkakton probleme elementare, thuhet më tutje në tekst. Në vazhdim, deputetja përkujton veprimet që janë ndjekur deri më tash nga pala zvicerane dhe ajo kosovare në lidhje me sigurimet sociale. “Tek ne ka pasur intervenime të ndryshme me qëllim të zbatimit të mëtejmë të Marrëveshjes për Sigurimet Shoqërore me ish Jugosllavinë, apo fillimin e bisedimeve për një Marrëveshje të re bashkë me një zgjidhje të ndërmjetme deri në negocimin e të resë. Qeveria Federale justifikonte këtë gjendje te paqëndrueshme me mos përmbushje të kushteve nga shteti i Kosovës. Në ndërkohë qeveria e Kosovës ka ndërmarrë disa hapa. Çështjet e hapura janë adresuar, regjistri civil është mundësuar të ofrohet në bazë të dyfishtë, si dhe legjislacioni i sigurimeve shoqërore për një Marrëveshje është iniciuar. Pastaj ka ndodhur edhe një takim mes ministrave të të dyja vendeve. Edhe qeveria e re instaluar nga janari i këtij viti është përgjigjur në pyetjet tjera shtesë”, përkujton B. Gysi. Në përmbyllje të tekstit të interpelancës ajo shtron pyetjet konkrete rreth asaj se i paraqitet gjendja aktuale në ndërlidhje me Marrëveshjen ndërshtetërore për Sigurimet Shoqërore Zvicër- Kosovë pastaj a ka edhe parakushte tjera, të cilat ende duhet plotësuar, a mundet të plotësojë Kosova kushtet tjera për një Marrëveshje të re të Sigurimeve Shoqërore, kur do të fillojnë bisedimet për një Marrëveshje të re për Sigurimet Shoqërore dhe kur mund të llogarisim me zbatimin e një Marrëveshjeje në fjalë. Po ashtu deputetja Gysi në interpelancën e saj pyet nëse është i mundshëm instalimi i një zgjidhjeje të


source: fineweb

text: 1st Channel është një kanal i ri televiziv, që është hapur kohë më parë, por që ka arritur të rezultate të mira të shikueshmërisë në rrjetin kabllor Kujtesa. Ky kanal ka bërë marrëveshje me DigitAlb dhe është pjesë edhe e platformës IPTV, që do të thotë se do të mund të shikohet në gjithë botën. Një prej evenimenteve që 1st Channel ka përcjellë nga afër ka qenë xhirimi i klipit të Rita Orës te NewBorni, para mijëra fansave, ngjarje që sigurisht se do ta kujtoni gjatë. /Telegraf/


text: U ktheva kësaj rradhe në Shqipëri të takoja të mitë dhe si gjithmonë mezi prisja të vëreja ndryshimet e atjeshme. Nuk po ndalem kësaj rradhe tek sheshi Skënderbej dhe “Kioska artistike” që kishte ngritur kryetari i bashkisë për të treguar se nga erdhëm dhe ku mund të shkonim (për dreq ajo kioskë ishte vendosur në të njëjtin shesh të amortizuar ku po ai kryetar bashkie ka 10 vjet që drejton, mu në zemër të Tiranës, mu aty ku lind imazhi i kryeqytetit tonë). Sidoqoftë nuk po marr mundimin të shkruaj për politikanë shterpë, por për një tjetër ide që ka lidhje më shumë me natyrën e blogut (hm, informatika). Është e vertetë që kur kthehesh në atdhe pas një kohe të gjatë pret të shohësh si është zhvilluar shoqëria dhe ekonomia, si paramendojnë njerëzit të ardhmen, fitimin dhe humbjen. Shoqëria shqiptare ka një tendencë të lehtë studimi nga ana ekonomike. Ekonomia për hir të një kulture mos-rrespekti ndaj punëdhënësit (kulturë e trashëguar nga komunizmi dhe post-komunizmi) lidhet drejtpërdrejtë me “Kap ça të kapësh” (ose kçk, siç ma shpjegoi një miku im dikur). Kështu, dikur ne e pamë shumë të lehtë të nxirrnim një tavolinë jashtë derës së shtëpisë (private !?) dhe e mbushëm me 5 çokollata Hilal e 10 paketa cigare. Pak nga pak e mbuluam atë tavolinë me një strehë dhe krijuam një kioskë. Ata që nuk kishin frikë të kalonin pak më tej pragun e shtëpisë, u hodhëm drejt e tek Parku, Lana, Muzeu e kudo dhe ngritën një strehë e një tavolinë atje. Asgjë të keqe nuk mund të shihje në një popull që po kalonte një krizë të papritur identiteti (kaosi dhe shkatërrimi) e më tej dhe ekonomike. Ishte interesante të shihje numrin e Kioskave që u krijuan dhe dukej sikur për një çast të gjithë shisnin dhe pak kush vetëm blinte. Erdhi dita që kioskave t”u jepej shkelmi dhe në njëfarë mënyre dhe përtacisë e ndryshimit të mentalitetit. Disa u përshtatën e disa hapën të tjera forma kioskash. Mbaj mend që pas kioskave lulëzuan bilardot, gazetat, sallat e ping-pongut, më pas lojrat e fatit, sot disa nga ata kioskaxhinjtë kanë hapur Universitete, e ca të tjerë spitale. Seleksionimi natyral bëri punën e tij. Ca iu futën punës e ca të tjerë ëndërrojnë. 1995-2001, Interneti praktikisht shpërtheu dhe entuziastë, studiues, analistë bindën korporatat e mëdha që të mos investonin më në farmaci, industri e shkenca, por në internet. Shembuj si Amazon.com, Ebay.com etj dukeshin si një imazh suksesi që çdokush mund ta arrinte (dhe teknikisht atëherë ishte shume e lehtë të arrihej, ndoshta dhe sot është po aq e lehtë). Miliona e Miliona dollarë u derdhën në investime në internet, por jo të gjitha u kthyen në fitime. “The Big Boom” tregoi se lekët nuk bëhen dot aq lehtë në internet. Sot pas 8 vjetësh shumë kush e ka harruar këtë datë dhe të gjithë pak nga pak i janë rikthyer investimeve në internet. Kështu, Twitter merr rreth 35 milion dollarë investime (pa një plan të mirëfilltë fitimi) diku në Shkurt të këtij viti. Facebook, një tjetër platformë për Social Networking po kërkon mbi 100 milion dollarë borxh nga disa banka për të përballuar trafikun në rrjetin e tij. Google shpenzon 1.65 milion dollarë çdo ditë nga YouTube (ose 1$ për çdo vizitë tuajën). Listës i shtohen dhe shumë site të tjera. Ndërsa të rinjtë shqiptarë duan të fitojnë lekë në internet. Një host falas këtu, një host të lirë (me mashtrimin brenda) të krijojmë një faqe, Google AdSense dhe ... kaq kollaj u fitokan lekët me këtë Google AdSense!? Hm, le ta shohim: ShqiperiaCom Shpk ka një rrjet prej disa faqesh web (shqiperia.com, quareos.com e të tjera) me mbi 35 000 vizita unike në ditë, (mbi 400 000 artikuj) dhe fiton tek 350 Euro / muaj Google AdSense, (100 vizita = 1 Euro / muaj?) (Kuptohet, ky është një shërbim shumë anësor fitimi për kompaninë tonë që përfiton nga brand për të tjera shërbime). Pra i bie që çdo i ri shqiptar duhet të shpenzojë 4 vjet punë në kompjuter të fitojë një trafik të konsiderueshëm, të harxhojë 15 orë në ditë të merret me faqen e tij që të fitojë jo më shumë se 400 Euro / muaj. Të gjitha këto për një kioskë virtuale! Për të mos u keqkuptuar, nuk dua të dekurajoj askënd që do të investojë në këtë drejtim dhe mendon të jetë i suksesshëm. Ajo që shoh dhe që më vjen keq është se shoh të rinj me shumë potencial që kanë braktisur konceptin e mësimit për tu marrë me krijimin e diçkaje që ka shumë vlera vetëkënaqësie, por pak përfitime ekonomike. Për sa kohë ata janë të koshientë që duke punuar në një firmë do të paguheshin shumë më tepër se sa të merren me një faqe web atëherë suksese. Të jemi të qartë për diçka, shumë pak fitohet nga interneti. As ligji i Parietit 80 me 20 nuk mund të aplikohet në këtë rast. Për mendimin tim norma e fitimi në internet është 1 me 99, pra çfarë shpenzojnë 99 persona, fitohet nga 1 person, dhe mos të harrojmë që mbi të gjitha në aktivitetet për ndërtimet e faqeve në internet ne harxhojmë mbi të gjitha kohën dhe energjitë tona. Do të fitonim shumë më tepër po ti shpenzonim këto 2 burime në diçka tjetër. Mbi të gjitha, një tjetër Boom besoj se është afër në internet. Shumë shpenzime për faqe pa vlerë (social networking) me njerëz që vërdallisen pa qëllim shpenzimi!


Kush e themeloi mormonizmin dhe Kishën e Jezu Krishtit të Shenjtorëve të Ditëve të Mëvonshme? Në pranverën e 1820-ës, një djalë 14-vjeçar, i quajtur Jozef Smith, shkoi në një korije me pemë pranë shtëpisë së tij në Palmira të Nju-Jorkut, dhe u lut që të mësonte se me cilën kishë duhej të bashkohej. Në përgjigje të lutjes së tij, Perëndia, Ati, dhe Biri i Tij, Jezu Krishti, iu shfaqën atij, njësoj siç qenie qiellore u qenë shfaqur profetëve si Moisiu dhe Pali në kohët biblike. Jozefi mësoi se Kisha e organizuar fillimisht nga Jezu Krishti nuk ishte më në tokë. Jozef Smithi ishte zgjedhur nga Perëndia për të rivendosur Kishën e Jezu Krishtit në tokë. Gjatë 10 vjetëve që pasuan, Jozefi u vizitua nga lajmëtarë të tjerë qiellorë, përktheu Librin e Mormonit me anë të fuqisë së Perëndisë dhe mori autoritetin hyjnor për të organizuar Kishën. Kisha u organizua në Fajetë të Nju-Jorkut, më 6 prill 1830, nën udhëheqjen e Jozef Smithit. Ajo është rritur në një organizatë me anëtarë dhe bashkësi kudo në botë.


Beqaj: Kosova ka potencial për t’u bërë qendër rajonale për inovacion


source: CulturaX

text: Shoqata për kulturë dhe art "Tradita", përmes një njoftimi ka bërë të ditur se me, 10 qershor 2020, në 142 –Vjetorin e Lidhjes Shqiptare të Prizrenit, do ta organizojë Edicionin VII të manifestimit kulturor "Lidhja na bashkon". Për shkak të pandemisë globale Covid-19 dhe numrit në rritje të të infektuarve në RMV, nga Shoqata "Tradita" njoftojnë se manifestimi i sipërthënë do të organizohet online në faqen zyrtare të shoqatës në facebook: https://www.facebook.com/shoqatatradita.org/ .


Shkrimtari Fejzë Demiri, falë vullnetit dhe intuitës kreative, gjithnjë e më bindshëm po arrin të bën emër në letërsi | Portali 04 Online Nuk do t’i mbani dot lotët, shpëtohet 2 vjeçarja pas 24... Virusi kinez, qytetarët e Kosovës të kenë kujdes me porositë online... 2 të vdekur nga gripi në QKUK: A po fshihet ‘gripi... Ndodh mrekullia në Turqi, nënë e bir nxirren të gjallë nga... A ka kush e ndal Muriqin?, sërish gol “Do zihen me njëra-tjetrën tani”/ Vin Veli pranon hapur që ka... “Dashnin time se ke mo, zemrën mbaje”/ Stresi publikon këngën e... “Të dua shpirt”/ Si nisi lidhja e Rike Roçit me kampionin... Tuna sjell imazhe provokuese nga pushimet në Republikën Domenikane, vë në... Ndryshimet që na mahniten, ja dietat që përdorën 6 vajzat e... Nga banania e papjekur mund të krijoni banane të pjekur për... Home Përtej Shijes Shkrimtari Fejzë Demiri, falë vullnetit dhe intuitës kreative, gjithnjë e më bindshëm... Shkrimtari Fejzë Demiri, falë vullnetit dhe intuitës kreative, gjithnjë e më bindshëm po arrin të bën emër në letërsi Fejzë Demiri, është shkrimtari 22 vjeçar nga Gjakova, që në botën e letërsisë hyri fare i ri, si 14 vjeçar. Vit pas viti ai fitoi një pjekuri të madhe letrare, ku nga vepra në vepër arriti të pëlqehet dhe të vlerësohet në vend dhe në shumë shtete të botës. Shkrimtari Demiri, sot ka një bagazh letrar prej 7 vitesh të kurorëzuara poashtu me 7 vepra. Në një kohë kur teknologjia po pushton çdo sekond të të rinjve tanë, tek Fejzë Demiri, zë vend shkrimi dhe vlerat e mirëfillta. Ai mëson nga çdo ditë, kohë e njeri se si të jetojë plot përkushtim e krenari për familjen, miqtë, vendin. Shkrimtari i ri, rrëfen në mënyrë të sinqertë të gjitha përjetimet, duke u përpjekur të depërtojë në thellësitë e ndjenjave të cilat nuk njohin kufi imagjinarë./04 Online Previous articleMbi 40 vjeç? 5 ushtrimet që duhet t’i bëni çdo javë Next articleLiria kalon në çerekfinale të Kupës së Kosovës Vedat Muriqi prek zemrat e të gjithëve, ia dedikon golin e...


Në një intervistë për Klan Kosova ai ka thënë se Vatikani po nxjerr vlerat shqiptare në sipërfaqe, të cilat sipas tij, populli ynë i ka pasur gjithmonë.


Britania merr masa kundër trafikimit të qënieve njerzore Britania po merr masa kundër trafikimit të qënieve njerzore. Në fushatën e saj më të fundit për të ndalur këtë krim, policia britanike thotë se po vë në shënjestër udhëheqësit e grupeve kriminale dhe rrugët e tregëtisë së tyre. Autoritetet thonë se Britania është një destinacion kryesor në tregëtinë ndërkombëtare të trafikimit të qënieve njerzore dhe shumë viktima mbërthehen në të me premtimin për një punë të mirë. Xhoen nuk është emri i saj i vërtetë dhe ajo kërkon të mbetet anonime. Ajo thotë se kur u largua nga lufta në Ruandë, ajo mendoi se do të gjente një jetë më të mirë. “U duk se do të filloja një kapitull të ri, një jetë të re, një fillim të ri. Unë isha e dëshpëruar për një gjë të tillë”. Personi që e futi atë kontrabandë në Britani kishte plane të tjera. “Ai më përdhunoi dhe solli njerëz të tjerë, që më përdhunuan dhe në këtë proces ai paguhej”. Xhoen thotë se familja e saj vdiq në Ruandë dhe ajo nuk kishte njeri ta ndihmonte. “Fillimisht mendova të ikja, po ku të shkoja? Desha të vrisja veten, por nuk dija si ta bëja këtë. Do të kishte qënë mirë të kisha vdekur me familjen time”. The Helen Bamber Trust është një organizatë anti trafikimit, që po e ndihmos Xhoenën të kapërcejë traumën, që ajo ka përjetuar. Për të shtuar vetëdijen publike, kjo organizatë ka ndërmarrë një fushatë të fuqishme, në të cilën mer pjesë aktorja Ema Tompson. Studime të qeverisë britanike arrijnë në përfundimin se 4 mijë femra, të përfshira në tregëtinë ilegale të seksit mund të jenë sjellë në këtë vend për këtë qëllim dhe numri në fakt mund të jetë dy herë më i madh. Autoritetet kanë në plan të tejkalojnë rezultatet e një fushate të mëparshme, nga e cila vitin e kaluar u çliruan 84 gra dhe vajza adoleshente dhe u bënë 232 arrestime. “Ne na duhet ta bëjmë Britaninë një mjedis të vështirë për trafikantët, pra nëse zhvillon trafikim njerzor, rreziku të jetë i madh dhe përfitimi i ulët”. Xhoen thotë se trafikanti i saj e lejoi të ikte pas 11 muajsh kur gjendja e saj shëndetsore u rëndua dhe ajo nuk i shërbente më atij. Xhoen thotë se ajo mësoi diçka të tmerrshme. “Ai më tha se ishte i infektuar me HIV dhe më kishte infektuar edhe mua. Unë shkova në një klinikë, ku mësova se isha infektuar nga HIV-i dhe gati sa nuk më iku mëndja”. Motra Patrishia Mulhall, murgeshë katolike, punon me Kombet e Bashkuara për të hartuar një ligj, që ndalon trafikun e qënieve njerzore. “Kjo është skllavëri e shekullit të 21. Droga shitet një herë dhe mer fund, por një grua apo një vajzë mund të shitet shumë herë”. Motra Mulhall thotë se mesazhi duhet t’u bëhet i qartë burrave që paguajnë për seks. “Mendoj se këtë problem duhet ta godasim në rrënjë, duhet të shikojmë kërkesat për këtë tregëti dhe t’i bëjmë sfidë sjelljes së shoqërisë”. Ajo thotë se po të ndalet kërkesa, kjo tregëti mund të mos ekzistojë më, por Xhoen thotë se nuk ka shpresë. Trafikimi, thotë ajo, ka ekzistuar për një kohë të gjatë, ende vazhdon dhe nuk do të marë fund me mua. //iç//


Përshëndetje, unë jam Julie Hillyard Rreth Meje Pata bekimin për të udhëtuar nëpër botë me Dr. Stefën R. Kovej për disa vjet (puna e ëndrrave!!!), por zgjodha të heq dorë nga ai kur takova njeriun e ëndrrave të mia dhe ne krijuam një familje. Neve na pëlqen të vrapojmë, të ngasim biçikletën, të bëjmë ngjitje në mal e të udhëtojmë së bashku. Kemi tre të vegjël të mrekullueshëm dhe i vogli ynë i mesëm ka autizëm të rëndë, çrregullim të përpunimit shqisor dhe një larmi vonesash në zhvillim. Po mësoj të dua një jetë që nuk e kisha pritur kurrë, që është e mbushur me sfida të pashoqe çdo ditë. Përse Jam Mormon U rrita si shdm dhe kam ndier gjithnjë se ajo që besoja dhe ajo që mësonin në Kishë, kishte kuptim logjik. E pranoj, e dua logjikën – ajo funksionon për mua. Kur isha në të njëzetat e mia, kisha mbaruar një mision për Kishën shdm i cili e forcoi tej mase besimin tim, dhe po punoja ngushtë me Dr. Stefën Kovej, një shembull i jashtëzakonshëm i dikujt që e jeton dhe e ka si ajër besimin e tij. E dëgjova të jepte leksion pas leksioni rreth profetit Jozef Smith dhe mësimeve shumë vetjake që ne marrim nga përvoja e tij me Perëndinë, Atin, dhe Birin e Tij, Jezu Krishtin. Një nga ato mësime është ai i potencialit hyjnor që secili prej nesh e zotëron – njohuria se ne e zotërojmë me plot kuptimin e fjalës ADN-në e hyjnueshmërisë që siguron të kuptuarin edhe të faktit se KUSH jemi dhe se të KUJT jemi. Sidoqoftë, prapëseprapë, ai mësim i foli kryesisht mendjes sime. Duke kaluar disa vite. ... Tani jam martuar me njeriun e ëndrrave të mia dhe kam një fëmijë që u diagnostikua me një paaftësi që më trembi për vdekje – me autizëm. Në atë pikë, e kuptova se ajo që unë besoj për potencialin e tij, mund/do ta ndryshonte jetën e djalit tim të vogël. Për shkak se e dija në mendjen time – dhe teksa ia derdhja zemrën time Perëndisë, u bëra e sigurt në mënyrë të pamohueshme edhe në thellësinë e zemrës – se Mateu ka një shpirt të jashtëzakonshëm. Asnjë emërtim nuk do ta ndryshojë potencialin e tij dhe, si nëna e tij, unë kam përgjegjësinë t’ia komunikoj atij vlerën dhe potencialin e vet në një mënyrë që ta frymëzojë djalin ta kuptojë atë gjithashtu. Ajo dije e sigurt – për faktin se KUSH jam dhe kush është ai, e ndërthurur me dijen për faktin se të KUJT jemi – është bërë një forcë udhërrëfyese në jetën time dhe një forcë që më jep largpamësi ndërsa mundohem të përballoj disa nga sfidat që vijnë me rritjen e një fëmije si Mateu im i ëmbël. Si e jetoj unë besimin tim Besoj fuqimisht se Perëndia shpesh na jep përvoja që na ndryshojnë e na mësojnë, në mënyrë që të jemi në gjendje t’i ndihmojmë e t’i ngremë të tjerët moralisht. Bashkëshorti im është një dentist pediatër me pasionin për t’i ndihmuar fëmijët që kanë nevoja të veçanta dhe, për shkak të përvojave me vetë fëmijën tonë me nevoja të veçanta, unë kam një dëshirë të fortë për t’i ndihmuar prindërit e tjerë që përballen me sfida të ngjashme. Kohët e fundit ne kemi mbajtur një sërë ngjarjesh për prindërit të quajtur Fuqia e Potencialit me synimin për të na ndihmuar të përqendrohemi te potenciali i fëmijëve tanë 000017D4 në vend që të mbërthehemi nga sfidat e sjelljes e sfida të tjera që ndonjëherë mund të na shpërqendrojnë nga ajo që e dimë se mund të bëhemi – ne do ta gjejmë atë që po kërkojmë, ndaj, nëse kërkojmë më të mirën te fëmijët tanë, ne do ta gjejmë atë dhe, si rrjedhojë, do t’i trajtojmë ata ndryshe. Unë nisa dhe një ditar në internet të quajtur Fitore të Vogla, Mrekulli të Mëdha që të më kujtojë të përqendrohem te gjërat e vogla të cilat përndryshe nuk do t’i shihja, që përfaqësojnë mrekulli për të cilat duhet të jem mirënjohëse. Ka qenë një ushtrim me të ndierit e dobët për mua sepse është një ditar në internet “me zemër në dorë” dhe unë parapëlqej personalitetin “supergruaja-që-i-ka-të-gjitha-nën-kontroll” të cilin isha mësuar të isha në gjendje ta çoja përpara.


text: Kryetari i Kuvendit të Kosovës, Jakup Krasniqi u ka dhënë fund dilemave rreth përfshirjes së tij të mundshme në ndonjë parti tjetër politike pas përplasjeve dhe mospajtimeve që vazhdon t’i ketë me krerët e Partisë Demokratike të Kosovës. Ndërsa ka përjashtuar mundësinë e përfshirjes së tij në ndonjë subjekt tjetër politik, për Krasniqin tani mbetet i hapur vetëm opsioni eventual i formimit të ndonjë subjekti të ri politik. “Nuk janë të vërteta ato që thuhen se unë do ta ndërrojë PDK-në për një tjetër parti. Subjekt polik për subjekt polik nuk e ndërroj”, ka thënë Krasniqi pas mbledhjes së Kryesisë së Kuvendit. Përplasjet e tij me PDK-në, pasuan publikimin e përgjimeve telefonike ku zyrtarë të lartë të PDK-së flisnin për shkarkimin e tij, e në disa raste ai ishte edhe objekt fyerjesh. Më pas Krasniqi bojkotoi procesin e brendshëm zgjedhor në PDK edhe pse mbante postin e Sekretarit të Përgjithshëm të PDK-së. Kurse së fundit, përmes një letre publike, ai bëri me dije se nuk do të pranon asnjë post në Kryesinë e re të PDK-së. Gjatë luftës, Krasniqi ishte zëdhënës i Shtabit të Përgjithshëm të UÇK-së. Ndërkaq menjëherë pas përfundimit të luftës, ai ishte një nga themeluesit e PDK-së, atë kohë PPDK-së. Pavarësisht përplasjeve me partinë e tij, Krasniqi vazhdon të mbetet në postin e kryetarit të Kuvendit të Kosovës duke e gëzuar edhe mbështetjen e tri partive opozitare. (z.gashi)


– Është absurde sjellja e maxhorancës në këtë rast. Pranimi i kontrollit civil, në ushtritë e NATO-s, është një parim themelor i demokracisë. Me sa duket, NATO-ja “na ka parë e s’e kemi parë”. Nuk e di si e kanë kapërdirë këtë fakt aleatët tanë. Sa për Kushtetutën, ajo kujtohet nga qeveritarët sa herë që ju duhet atyre dhe harrohet kur nuk u leverdis.


Thacizmja nga Albin Kurti Kreu » Opinione» Albin Kurti » Thaçizmja Prishtina nuk ka shesh për të qenë. Si asnjë kryeqytet tjetër, Prishtina nuk ka një hapësirë urbane që është e hapur sheshazi midis institucioneve e godinave me vlerë të posaçme. Prishtina thuajse është dizajnuar si qytet gueril me rrugë të ngushta, nëpër të cilat njerëzit ikin, dhe jo një qytet revolucionar me sheshin ku mblidhen qytetarët dhe bien pushtetet. Prishtina nuk ka asgjë, ama bash asgjë, që do t’i përngjante sadopak sheshit “Skënderbe” në Tiranë apo Trafalgar Square-it në Londër, e të mos flasim për Brandenburger Tor-in në Berlin apo Champs-Élysées në Paris. Në Prishtinë, hapësira rrotull përmendores së Skënderbeut dhe e gjithë rruga “Nëna Tereza”, përherë është ose në ndërtim e sipër, ose në shkatërrim e sipër. Atëherë kur digjet a rrënohet ndonjë ndërtesë apo atëherë kur shtrohen pllakat e reja çdo tre vjet. Atëherë kur ngrihet diçka e shëmtuar në pronën publike, ose atëherë kur thjesht uzurpohet e tjetërsohet ajo. E megjithatë, kjo situatë po ndryshon. Ende jo fizikisht, porse politikisht, gjithsesi. Protestat e 22 dhe 23 tetorit e bënë sheshin duke e çliruar atë. E rikuptimësuan gjithë rrugën “Nëna Tereza” gjer te Teatri Kombëtar. Të hënën që lamë pas, për tetë orë rresht u ballafaquan njësitë speciale të policisë me protestuesit e paarmatosur. Kordoni i policisë nuk mbronte asgjë. Ai ishte aty për të sulmuar. Policë që mbanin maska dhe dorën në pistoletë avanconin me çizmet e tyre. Gazi e spraji lotsjellës ishin aty për t’ua hapur rrugën e për ta zhbërë sheshin. Thirrjet e protestuesve, parullat dhe fjalimet e tyre, ishin vetë politika. Regjimi nuk fliste: troku i çizmes policore përbënte zërin e tij. Tetë orë kanë zgjatur dhimbjet e lindjes së sheshit. Lindja e sheshit është politike. Sheshi është politik. Vija e ballafaqimit ishte vendi ku përfundonte sheshi. Çdo përparim i policisë speciale ishte zvogëlim i sheshit që po përpiqej të bëhej. Çdo sprapsje e asaj policie ishte rritje e sheshit. Masa e protestuesve ishte mishërim i sheshit në tentativë. Sheshi shtrihej si brohoritje e zgjatur. Protestuesit ishin sheshi. Sheshi ishte protestues. Në orët e pasdites lëvizja u bë njëkahore. Prej Fakultetit Filozofik dhe Rektoratit e deri te Teatri Kombëtar shtohej masa e qytetarëve që iu bashkuan protestës, kurse policia speciale tërhiqej. Rruga “Nëna Tereza” u çlirua për t’u bërë shesh. U fitua liria e lëvizjes dhe e tubimit. Policia i kishte luftuar për tetë orë këto dy të drejta të qytetarëve. Sepse ajo edhe bllokonte e sulmonte protestuesit, por edhe orvatej që t’i shpërndante ata. Liria e lëvizjes dhe e tubimit janë vetë sheshi. Ato u fituan në mënyrën që dëshmoi se liria e lëvizjes nis me lëvizjen, e jo me lirinë. Dhe, njësoj, liria e tubimit nis me tubimin, e jo me lirinë. Ky fakt është i pakapërdirë për regjimin. Ata duan që ne të kërkojmë leje për tubimin dhe për lëvizjen, duke harruar që ne kemi ardhur në ekzistencë duke u tubuar për të lëvizur. Mendësia që thotë se duhet kërkuar leje nga autoritetet për t’u tubuar dhe për të lëvizur i përket shtetit policor ku polici konsiderohet më i rëndësishëm se njeriu e qytetari, se aktivisti shoqëror e politik dhe se deputeti i Kuvendit të Republikës. Kjo mendësi nuk e pranon Deklaratën Universale të të Drejtave të Njeriut, përkatësisht nenin 20 të saj, që garanton lirinë e tubimit dhe asocimit. Leje nga policia për t’u mbledhur?! Kjo pikëpamje është e verbër mu sikurse dhuna e shtetit policor. Një ditë më pas, në protestën e së martës, u konfirmua liria për shesh dhe liria e sheshit. U vërtetua se sheshi është i qytetarëve, jo i qeverisë. S’kishte më kordonë policorë. Ata ishin dorëzuar e kishin hequr dorë. Grumbuj policësh po mrizonin nën hijen e një peme te porta e poshtme e Qeverisë. Qytetarët dëshmuan që nuk frikësohen. Erdhën në protestën e radhës në numër shumë më të madh. Rrahjet që kishin përjetuar kishin shtuar numrin dhe përkushtimin e tyre. Solidariteti qytetar përbën qytetarin.


Ndahet nga jeta bashkëshorti i Vaçe Zelës, humb betejën me sëmundjen e rëndë – Revista Bordo 16/07/2019 13:47 16/07/2019 Pjetër Rodiqi u shfaq për herë të fundit në media në Prill të 2019-ës i ftuar në emisionin “Soiree” transmetuar në Top Channel, në nder të artistes së merituar që ndërroi jetë në shkurt të 2014-ës në moshën 75-vjeçare. Elita ushqen djalin me gji, ka një koment për të gjithë ata që e gjykojnë Nuk del foto me të bijën sepse është mbipeshë: Donald Trump sqaron akuzën! Votoi për Donald Trump... e lë bashkshortja! Previous ArticleAktorja e njohur turke ka zgjedhur Radhimën këtë vit për pushimet e verës!Next ArticleVendi i pazakontë ku u njoh Vaçe Zela me bashkëshortin!!!


Shkenca: Ushtrimet fizike gjatë mbrëmjes janë shumë më fitimprurëse - Telegrafi 26.04.2019 • 09:58 Ndoshta ka ardhur koha ta shtyni alarmin sepse dy studime të ndryshme kanë zbuluar që ushtrimet e mbrëmjes janë shumë më fitimprurëse sesa ushtrimet e mëngjesit. Për shumicën e njerëzve, zgjedhja se a duhet të ushtrojnë në mëngjes apo mbrëmje është mjaft e vështirë, por dy studime – njëri studim nga shkencëtarët izraelitë, e tjetri nga amerikanë – janë në mesin e të parëve që japin një arsye definitive dhe shkencore se përse duhet t’i shmangni ushtrimet e mëngjesit, transmeton Telegrafi. Studimi ka zbuluar se performanca e ushtrimeve fizike është deri në 50% më e mirë kur ushtroni në mbrëmje, ku konsumoni më pak oksigjen dhe prodhoni nivele më të larta të ZMP-së, i cili është metabolit që e rrit aktivitetin metabolik në indet muskulore. Njëkohësisht, hulumtuesit kanë zbuluar se një proteinë e caktuar që aktivizohet gjatë ushtrimeve fizike është më shumë prezente në sesionet e mbrëmjes. Megjithëse ushtrimet në orën 4:30 të mëngjesit preferohen nga Dwayne Johnson dhe Mark Wahlberg, studimi po ashtu ka zbuluar se ushtrimet e mbrëmjes ju ndihmojnë edhe të bëni gjumë më të mirë. Sidoqoftë, ndonëse këto zbulime mund të funksionojnë nga një këndvështrim shkencor, është e rëndësishme të mbani mend se koha më e duhur për të ushtruar është ajo e cila ju përshtatet juve. /Telegrafi/


Strategjia kundër gjuhës shqipe. VMRO, 30 mijë amendime për të shtyrë ligjin Partia opozitare maqedonase VMRO-DPMNE kundërshton ashpër miratimin e ligjit për përdorimin e gjuhëve, më saktë përdorimin zyrtar të shqipes në Maqedoni. Dhe për ta shtyrë sa më shumë procesin në Parlament, pasi herën e parë nuk u dekretua nga Presidenti Ivanov, kjo ka paraqitur rreth 30 mijë amendime për ligjin. Strategjia është e qartë: VMRO-DPMNE kërkon të shtyjë dhe vonojë sa më gjatë miratimin e gjuhës shqipe si gjuhë zyrtare në Maqedoni. Për shqyrtimin e këtyre 30 mijë amendimeve, në Shkup është bërë një llogaritje, që mund të dojë të paktën 3 muaj kohë. Nga kjo parti i bëjnë thirrje LSDM-së që të tërhiqet nga ky ligj që, sipas tyre, është antikushtetues dhe shkon në dëm të vendit. Opozita maqedonase thotë se ligji u dërgua në Parlament pa marrë mendimin e saj, ekspertëve apo popullit maqedonas. Sipas VMRO-DPMNE-së, ligji për dygjuhësinë është në kundërshtim me Marrëveshjen e Ohrit dhe amendimet e saj kanë për qëllim ta korrigjojnë këtë. Ndërkohë, nën organizimin e shoqatave dhe organizatave të ndryshme, para Kuvendit të Maqedonisë u mbajt një protestë kundër ligjit për përdorimin e gjuhëve. Seanca për ligjin e gjuhëve është caktuar për në 29 janar, ku edhe do të shqyrtohen amendamentet e propozuara.


Nga Arkivi i Voal.ch – PRESIDENTI I SHQIPËRISË NISHANI DEKOROI ZONJAT ANNA KOHEN DHE JOHANNA NEUMANN – TË MBIJETUARA NGA HOLOKAUSTI NË SHQIPËRI Presidenti i Republikës së Shqipërisë Bujar Nishani dekoroi zonjat Johanna Neumann dhe Anna Kohen dy tё mbijetuara nga Holokausti. Të dyja zonjat janë veprimtare tё shquara nё informimin e opinionit amerikan pёr sakrificat e popullit shqiptar pёr tё shpёtuar hebrejtё dhe tё luftёs pёr tolerancё dhe harmoni mes njerёzve, pavarёsisht racёs, fesё dhe kulturёs sё tyre. Presidenti u dorёzoi zonjave Kohen dhe Neumann “Titullin pёr Merita tё Veçanta Civile” me motivacionin “Nё njohje tё veprimtarisë tё vazhdueshme pёr tё bёrё tё njohur kontributin e Popullit shqiptar pёr shpёtimin e hebrenjve gjatё Holokaustit dhe pёr promovimin e tolerancёs dhe mirёkuptimit”, nё njё ceremoni tё zhvilluar enkas nё selinё e Komitetit Hebreo-Amerikan nё Washington D.C., gjatё sё cilёs u shfaq edhe filmi dokumentar “Shpёtimi nё Shqipёri”, me dёshmi tё gjalla pёr shpёtimin e hebrenjve nё Shqipёri./ 9.02.2014 Fjalë kyçe: Anna Kohen, Holokausti, Johanna Neumann, Merita tё Veçanta Civile – Kur nisi konkretisht genocidi komunist ndaj intelektualëve shqiptarë? Ky genocid filloi që gjatë luftës, sidomos pas Konferencës së Mukjes dhe vazhdoi egërsisht pas uzurpimit të pushtetit nga diktatori Enver Hoxha. Ishin ditët e fundit të nazifashizmit në Shqipëri. Atëherë kur populli shqiptar priste një fillim të mbarë, nisjen e proceseve demokratike. Pikërisht nga 28 tetori deri më 16 nëntor 1944, Tirana përjetoi terrorin me ekzekutimet masive (pa gjyq) ndaj patriotëve, intelektualëve dhe ish-funksionarëve të lartë të shtetit. Tirana u mbyt në gjak. Me urdhër të diktatorit E.Hoxha njësi speciale partizane me lista kundërshtarësh vrisnin nëpër rrugë dhe para syve të familjarëve, pasi ata shikoheshin si rrezik në mbajtjen e pushtetit. Sipas dëshmive okulare, numri i të ekzekutuarve i kalonte 100 vetë. Por të identifikuarit të atyre ditëve ishin 38 martirë, shumica oficerë të ushtrisë kombëtare. Masakra e Tiranës është dëshmia më e saktë që pagëzoi me gjak dhe dhunë lirinë e shqiptarëve, e cila për gjatë gjysmë shekulli të çmendur rezultoi se ishte pema e genocidit ndaj shtresës elitare të shoqërisë shqiptare. Këta intelektualë, kishin treguar se ishin një shtresë fisnike me sistemin e vlerave të shoqërisë shqiptare. – Kur filluan gjyqet speciale? Gjyqi i parë special u hap në mars – prill 1945. Zhvillohej një nga gjyqet më absurde dhe më të pamotivuar nga ana juridike. Grupi i gjyqtarëve me kryetar gjeneral leitnant Koçi Xoxe, jep vendimin “në emër të popullit”, duke çuar para grykave të zjarrit 17 burra shteti dhe dhjetëra të tjerë u dënuan me burg të rëndë, megjithëse ata nuk kishin kryer asnjë krim, përveçse kishin qenë shtetas të denjë të vendit të tyre. Gjithçka pasqyrohet hollësisht në filmin dokumentar. Në vitet 1945-1948 nacionalizmi shqiptar pësoi persekutimin më barbar. Diktatori E.Hoxha ngarkoi ministrin e Brendshëm, Koçi Xoxe, për kryerjen e këtij misioni, i cili vuri në zbatim direktivat e Byrosë Politike për asgjësimin e kundërshtarëve të partisë-shtet. Në këto rrethana elementët kundërshtarë nisën të grupoheshin dhe të reflektonin rreth këtij uzurpimi. Pasqyrë ishin zgjedhjet e dhjetorit 1945, të cilat edhe pse u monitoruan nga perëndimorët, liria e tyre u mbyt nën tamtamet delirante të partisë nën terrorin policor dhe dënimet me ngut për elementë të dyshimtë si opozitarë. U piketuan elementë nga Fronti i Rezistencës, legaliteti dhe grupimi social demokrat. Me kryetarët e grupeve, Sami Qeribashi, Qenan Dibra dhe Musine Kokalari, u bashkuan edhe intelektualë të tjerë si Suat Asllani, Baltezar Benusi etj. Një ndër më të spikaturit ishte dhe Gjergj Kokoshi, ministër i Arsimit në qeverinë e E. Hoxhës, i cili kish qenë pjesë e luftës NÇL dhe që kish deklaruar: “Atje ku nuk ka pluralizm nuk ka demokraci”. Në janar 1946 shpërtheu një valë e madhe arrestimesh dhe ju nënshtruan torturave më çnjerëzore, thejsht sepse kishin guxuar sipas Kushtetutës, të dilnin në opozitë. Gjykata e Lartë dha vendimin; 9 me pushkatim dhe dhjetëra të tjerë me burgim të rëndë. Më 8 nëntor 1946, filloi gjyqi special ndaj “sabotatorëve” të tharjes së kënetës së Maliqit në Korçë. Një akt tjetër miozor. Të aktuzuarit ishin inxhinierë dhe teknikë, ish-studentë të diplomuar nga shkolla shqiptaro-ameriakne “Harry Fulz”. Gjykata e Lartë Ushtarake dënoi me varje në litar inxhinierët Abdyl Sharra dhe Kujtim Beqiri, kurse me pushkatim inxhinierët Vasil Nano dhe gruan e tij, Zyrakën me foshnjen në bark. Inxhinierin italian Euxhenio Skaturo dhe inxhinierin Mirush Përmeti. Dënohen me burg të rëndë 12 teknikë. Por gjëmat e regjimit komunist nuk kishin të mbaruar. Disa ditë para largimit të misionit diplomatik të SHBA nga Shqipëria si pasojë e politikës diktatoriale të partisë-shtet, filluan arrestimet masive ndaj kuadrove të dalë nga shkolla teknike “Harry Fulz”. Sigurimi i Shtetit prangosi 80 intelektualë, faji i të cilëve ishte sepse ishin ushyqer me edukatën dhe kulturën perëndimore. Të pushkatuarit dhe të vdekurit në qeli ishin 22 vetë, kurse me burgim të rëndë ishin me qindra. Ata akuzoheshin si spiunë të agjenturës amerikane. Prokurorët xhelatë Nevzat Hasnedari, Petrit Hakani, Siri Çarçani, etj., u dalluan si më të tmerrshmit për masakrimin. – Ç’ndodhi me grupin e deputetëve me pikpamje properëndimore? Kishin kaluar dy vjet nga zgjedhjet parlamentare ku ishin zgjedhur deputetë disa kandidatë nacionalistë, anëtarë të frontit NÇL si Shefqet Beja, Kol Kuqali, Sheh Karbunara, Selaudin Toto, Koço Boshnjaku, Faik Shehu, Islam Radovicka, Kol Rodhe, etj. Mirëpo, demagogjisë komuniste shpejt do t’i dilte kallaji. Në vitin 1947 Qeveria komunsite ndërmori një nga raprezaljet më të mëdha, ndërmori një terror shtetëror. Opozitarët kundërshtarë u arrestuan dhe u dënuan me akuza nga më të pabesueshmet. Trupi gjykues me kryetar major Niko Çeta dhe prokuror Josif Pashko, dënoi me varje në litar Shefqet Bejën, inxhinierët Riza Alizoti dhe Sulo Klosi, dhe me pushkatim 16 të tjerë. Kurse me burg të rëndë 26 intelektualë dhe patriotë shumica e të cilëve vdiqën në qeli e burgje. Historia e diktaturave ka treguar se çdo regjim për të përligjur aparatin shtypës si forcë dhunuese ka nevojë të krijojë armiq. Nuk kishin kaluar as tre muaj nga i ashtuquajturi gjyq i deputetëve, më 31 dhjetor 1947 u zhvillua gjyqi i grupit të Riza Danit, edhe ky deputet, pa dëshmitarë dhe pa mbrojtës, por vetëm u komunikaua vendimi i Këshillit të Gjykatës së Lartë Ushtarake ku jepet vendimi për 19 vetë. 6 u pushkatuan, 5 u dënuan me burg të përjetshëm, dhe të tjerët me burg të rëndë. (Gjithçka pasqyrohet në filmin dokumentar). – A mund të na thoni diçka rreth hedhjes së bombës në Ambasadën Sovjetike? Shteti i diktaturës asnjëherë nuk do të ndalej së fabrikuari ngjarje e kurthe për eliminimin e kundërshtarëve politikë. Më 19 shkurt 1951, në oborrin e ambasadës sovjetike u hodh një bombë ku u thyen 2-3 xhama. U vu në lëvizje krejt qeveria dhe Byroja Politike. U bënë arrestime masive, duke trumbetuar “për armikun e klasës”, që kërkonte të prishte urat e miqësisë me Bashkimin Sovjetik. U arrestuan në Tiranë 22 vetë dhe u nxorën në gjyq me dyer të mbyllura. Gjykata e Lartë Ushtarake dha vendimin; 22 me pushkatim, ndër ta edhe intelektualen Sabiha Kasimati. Në mesnatën e 26 shkurtit 1951 i nxorën nga qelitë, duke i lidhur me tela hekuri njëri me tjetrin. Ata nuk e dinin se ku po i çonin, sepse as i kishin gjykuar dhe as nuk ua u kishin dhënë mandatën. Që nga ajo ditë kanë kaluar 57 vjet dhe mendimi i përgjithshëm është se bombën në ambasadë e hodhi Sigurimi i Shtetiti për të eliminuar edhe ata pak intelektualë që kishin mbetur. Të gjitha ngjarjet e përmendura më sipër në harkun kohor nëntor 1944-1951, përbëjnë epiqendrën e një tërmenti njerëzor në truallin shqiptar. Qindra mijëra drama njerëzore do të krijonin hendekun e pakapërcyeshëm klasor me pushtetin komunist. – Po me komunitetet fetare si u veprua? Po aq tragjike e mizore ishte fati i komuniteteve fetare. Në atë tmerr që do të provonte feja në Shqipëri. S’kishte ndodhur në asnjë vend të botës, që kultet fetare të nxirreshin jashtë ligjit. Rekordin e masakrave e mban Kleri katolik ku 60 e ca klerikë u pushkatuan apo vdiqën në qeli e burgje. Po këtë fat patën edhe klerikët bektashianë, muslimanë e ortodoksë. Diktatura komuniste nuk do të ndalej përpara asnjë lloj krimi, cilatdo qofshin viktimat. -Ç’mund të na thoni në lidhje me gjyqet ushtarake dhe burgjet? Gjyqet ushtarake vepronin në mbarë vendin. Burgjet dhe qelitë shumoheshin. Atje mbyllej trupi dhe shpirti i shqiptarëve që kërkonin liri dhe demokraci. Mjerë ata që vuajtën dhe hoqën në ferrin e gjatë komunist. Është thënë shumë e prapë do të thuhet e do të kujtohet për këto ngjarje të tmerrshme, por a do t’na besojnë fëmijët tanë? Prandaj dokumentimi i krimeve të E. Hoxhës dhe totalitarizmit komunist është mëse e domosdoshme me qëllim që të kuptohet se sa dëm kanë sjellë, sa dhimbje e hidhërime kanë shkaktuar, sa nëna lidhën shamitë e zeza, sa gra mbetën pa burra, sa fëmijë u rritën jetimë. Nuk e meritonte ky vend të ndëshkohej kaq rëndë. E drejta nis nga drejtësia, gabimi i gjatë kthehet në faj dhe faji i ndërgjegjshëm kthehet në krim. Le ta fillojmë me burgun e vjetër dhe burgun e ri të Tiranës dhe 130 qelitë varreza për së gjalli. Nga këto burgje e qeli u nisën drejt vdekjes qindra burra dhe gra, faji i të cilëve ishte se urrenin komunizmin. Në filmin dokumentar nëpërmjet fotografive shihet krenaria e tyre, si përshembull oficeri i karrierës Aqif Haveriku, i cili u ekzekutua, sepse nuk pranoi yllin e kuq në kapelen e tij, apo kapiteni Reshat Stërmasi, shëmbull i qëndresës gjatë hetuesisë dhe gjyqit. Të tillë ishin me qindra si, nacionalistët dhe patriotët Thoma Orollogaj, Ferit Hysenbegasi, Ali Mena, Shazivar Islami, etj., që vdiqën në qelitë dhe burgjet e diktaturës. Kujtojmë me dhimbje ata qindra të burgosur si, Suat Asllani, Ali Fortuzi, Haki Karapici, Selman Riza, Mithat Araniti, Abedin Nepravishta, Tahsim Spahiu, Dr.Isuf Hysenbegasi, Qerim Nasufi, Reshat Beqiri, Osman Kazazi etj., që u shkrinë dhe u tretën burgjeve. Gjithashtu, të njëjtin fat pësuan edhe të rinjtë antikomunistë si, Sami Kupi, Zihni Dervishi, Petrit Toto, Skënder Jenisheri, Bardhul Dindi, Viktor Dosti, Tefik Gabrani, Skënder Dine, etj. Një vend të veçantë kanë zënë edhe gratë antikomuniste shqiptare si Musine Kokalari, Hava Golemi, Marte Doda, Rita Koka, Bardhe Gjonmarku, etj. Secili nga burgjet dhe qelitë e diktaturës ka historikun e vet të dhimbshëm. Për Burgun e Burrelit, thuhej: “Burrel hyn e nuk del”. Ky burg ka qenë “garnizoni i kokave të mëdha”. Atje vdiqën me qindra patriotë, si Kristo Kirka, Estref Myftiu, Ethem Haxhiademi, Kol Rodhe, Kol Mjeda, Temo Shehu, Akile Tasi, Hivzi Kokalari, Dr. Kalivopuli, Koço Kote, Atif Golja, Xhevat Leskoviku, Xhevat Korça, që i dha fund jetës me grevë urie. Vuajtën vite të gjata burgu, Abdulla Rami, Engjëll Çoba, Koço Tasi, Qazim Merlika, Mihal Zallari, Hysen Kruja, Ibrahim Biçaku, Bajram Pustina, Feta Butka, Ali Maliqi e qindra të tjerë. Në Shkodër ishin hapur 8 burgje. Gjyqet ushtarake bënë kërdinë. U ekzekutuan Preng Cali, Cafo Beg Bushati, Qazim Bushati, Ndue Pali, Halit dhe Abdulla Kazazi, Gjysh Deda, Fari Rusi, Paulin Pali, Kol Prela, Riza Uruçi, e qindra të tjerë. Vdiqën në qeli Rasim Kazazi, Xhemal Juka, Pal Thani, Myzafer Pipa, Preng Kaçinari, etj, etj. Vuajtën vite të gjata burgu Ruzhdi Roi, Ethem Bakalli, Nino Kurti, Xhemal Quku, Arshi Pipa, Sami Repishti, Ndrekë Kakariqi, Eduart Marashi, Caf Jonuzi, etj, etj. Në burgun dhe qelitë e Vlorës morën dënime kapitale familjet më të mëdha vlonjate si familjet Shar, Kokoshi, Gjon Zeneli e dhjetëra familje të tjera. Qazim Kokoshi, ish-komandant i Luftës së Vlorës më 1920, vdes në qelitë e burgut. Me qindra vuajtën burgjeve dhe kampeve shfarorëse; Engjëll Kokoshi, Abdurrahman Kreshpa, Tahir Hoxha, Meçan Hoxha, etj. Po kështu në burgjet dhe qelitë e Korçës vuajtën dhe vdiqën qindra patriotë. U pushkatuan, sheh Qerim Devolli, Mehmet Babani, Muhamer Liço, Nexhip Lamçe e të tjerë. Vdiqën burgjeve Sami Dangëllia, Medi Qyteza, Hasan Xama, Selman Rakicka, etj. Vuajtën vite të gjata burgu Eshref Zagorçani, Skënder Stefollari, Niko Kirka, Petro Katro, Xhevat Agolli, Faik Selenica, Sako Meçe e qindra të tjerë. Në Elbasan, u asgjësuan familje të mëdha me traditë patriotike. Varet në litar arsimtari Nezir Muzhaqi. Vuajtën vite të gjata burgu, Osman Bishqemi, Aqif Selimi, Avni Zhiti, Shaban Plaka, Petrit Shahini, Sali Doko e qindra të tjerë. Burgu dhe qelitë në Kalanë e Gjirokastrës ishin ferr për gjithë Shqiëprinë e Jugut. U pushkatuan me gjyq ushtarak Selam Kërma, Ismail Haki Tatzati, Shefqet e Merqez Mustafaraj, Zenel Gjoleka, Alem Roshi, Namik Lesko, Surja Vasjari, Zenel Shehu e qindra të tjerë. Vuajtën gjatë në burg; Myfit Shehu, Lutfi Shehu, Asaf Selfo, Zylfo Daci, Hysni Pollo, Muhamet Hoxha, Lutfi Hysenaj, Fuat Kostreci, etj. Burgjet dhe qelitë e Beratit dhe të Kuçovës janë dëshmi e trajtimit barbar nga regjimi komunist ndaj njerëzve të pafajshëm. Gjykata ushtarake me kryetar Zylyftar Veleshnjën dënoi me vdekje dhjetëra nacionalistë si, Namik Meqemeja, Resul Dollani, Hamit Myftiu, Muharrem Kamberi, Mustafa Myrtaj, Halit Morina, Taqfur Hasnedari, Rrapi Qerreti, Hilmi Hysi, Uran Filipi, Pjetër Gurakuqi, e dhjetëra të tjerë. Kuçova kujton me indinjatë ato ditë të zeza ku me procese të montuara u dënuan intelektualë dhe specialistë të naftës, ndër ta edhe drejtori i “AGIP”-it, Taras Koni, inxhinier Kanti dhe inxhinieri Paolo Soglioti, akuzuar si sabotatorë të puseve të naftës. Ndërsa inxhinieri Riza Alizoti u var në litar. Në Lushnje varet në litar profesori Fuat Kurti, vdesin në qeli e në burg Ramadan Zdrava, Maksut Zhiti, Irfan Vrioni, Qazim Lushnjaku, etj. Dënohen me burg të rëndë, Nexhip Zdrava, Stavri Cylaku, Kamber Dobrusha, Refik Çepele, Ilia Therreska, Jani Konomi, Qamil Sefa, etj. – Çfarë është bërë deri tani me gjithë këto viktima të regjimit komunist? Asambleja Parlamentare e Këshillit të Europës me anë të dy rezolutave rekomandon dënimin e krimeve të komunizmit. Edhe Kuvendi i Shqipërisë, duke iu referuar Asamblesë së KE më 12.05.2006 nxori rezolutën për dënimin e krimeve të komunizmit në Shqipëri, por deri më sot ka mbetur në letër. Sa e rëndë paska qenë sfida e regjimit komunist! Akoma diktatori antihuman i Europës Lindore vazhdon të jetë Heroi i Popullit. Të tillë janë edhe shumë xhelatë të tjerë. Filmi dokumntar është një akuzë që i bëhet murtajës së ideologjisë komuniste. Pra dënimi i krimeve të komunizmit është një shërbim i madh që i bëhet edukimit demokratik të shoqërisë si prevenim për të mos rënë pre e utopive e demagogjive. E, pra, s’duhet të harrojmë! Veçanërisht ne shqiptarët. Kurrë të mos harrojmë atë diktaturë ç’njerëzore. Është thirrja që buçet nga kori i të pafajshmëve. Nderim për martirët. Respekt për disidentët. Ndahet nga jeta z. Tomorr Aliko. Ish i burgosur politik antikomunist, nacionalist i spikatur, ish kryetar i Shoqatës Antikomuniste të të Përndjekurve Politikë të Shqipërisë, ish sekretar i Kryegjyshatës Botërore Bektashiane, shkrimtar, seknarist, aktivist i shquar i mbrojtjes së lirive dhe të drejtave themelore të njeriut. Jeta dhe vepra e Tomorr Alikos janë një histori përpjekjesh sakrificash e qëndrese të spikatur! Lindi më 10 korrik të vitit 1925, në Libohovë. Në moshën 17-vjeçare aderoi në Ballin Kombëtar. Në vitin 1945 u arratis në Greqi, ku u inkuadrua në forcat Aleate. Pas gjashtë muajsh, u kap në kufi. Më 9 dhjetor 1947, Gjykata Ushtarake e Tiranës e dënoi me 20 vjet heqje lirie dhe humbjen e së drejtës elektorale për «dhënie informacioni të huajve kundër shtetit». Pas kryerjes së dënimit, u internua për 29 vjet në Mamurras. U lirua në vitin 1991. Eshtë autor i disa librave, filmave dokumentarë dhe shumë artikuj e intervista në media . «Fundi i udhës së gjatë» (1999), «Gjysmë shekull në kthetrat e djallit» (Tiranë, 2003), «Genocidi mbi eliten intelektuale të kombit shqiptar nën terrorin komunist/ Genocide on the intellectual elite of the albanian nation under the communist terror» (Tiranë, 2007), “Genocidi gjysëmshekullor në Shqipëri/The half century genocide in Albania ” («Emal», Tiranë, 2010). Tomorr Alikoja është dhe autor i skenarit të filmit dokumentar “Zhdukja e inteligjencës shqiptare gjatë vitëve 1944-1951”, prodhim i Televizionit Publik Shqiptar (2008). Ngushëllime të sinqerta familjes, të afërmve dhe miqve për këtë humbje. LAMTUMIRE FISNIKU I TIRONES I OMLI GANI BELIU(MENIKU) Nga Bedri Alimehmeti Kjo e diele e 26 qershorit 2022 erdhi me nje lajm te trishtuar per tironsit. Ne oret e para te mengjesit te sotem pas nje semundje te gjate eshte ndare nga jeta GANI BELIU (MENIKU). Dhimbje è trishtim pafund per familjen dy djemte Paridin e Andin bashkeshorten Zonjen Shpresa, te afermit miqt e fare fisin, miqt e shoket qe ai i kishte aq te shume. GANI BELIU lindi ne Tirane me 25 janar 1936 ne nje familje te nderuar e te respektuar Tiranse autoktone, me tradita te shquara atdhetare. Fill mbasi kreu me rezultate te shkelqyera shkollen e mesme pedagogjikes,panvarsisht se ishte portier i kombetares se te rinjve,doli vullnetare per te dhene mesim ne rrethin e Beratit. Nderkohe drejtuesit e qytetit te Kucoves e marrin direkt duke e sistemuar me pune si arsimtare dhe njekohesisht portier ne ekipin e Naftetari, porten e te cilit e mbrojti per 5 vite me radhe. Kur u kthye ne Tirane punoi arsimtar ne disa shkolla e nderkohe kreu me sukses studimet e larta ku u diplomua ne degen Histori-Gjeografi. Kur doli ne pension ishte mesues ne Katundin e Ri-Yrshek. Pas viteve 90 – u shqua si veprimtar aktiv ne Shoqaten “Pronesi me drejtesi” dhe vecansrisht ne Shoqaten TIRANA ku per disa vjet ka mbajtur postin è sekretarit. Eshte nder te parer qe karyesia e Shoqates TIRANA e ka nderuar me titullin e larte “FISNIKERIA TIRANASE”. Me ikjen e Ganiut nga kjo jete familjaret, shoket, miqte e te afermit humben njeriun e tyre te dashur, kurse Tirona humbi nje qytetar shembullor ne gjithcka, I PERJETSHEM KUJTIMI I TIJ Shpërthimi i talenteve të djemve të kësaj familje të nderuar tiranase, është dashur të çajë përmes vështiësive të luftës së egër të klasave. Gjithsesi, spikat ndër to më i shkëlqyeri Masari, një futbollist i mrekullueshëm, që dinte të bënte mrekullira me topin, i cili luajti shumë shpejt për Tiranën. Masar Beliun, ata që e mbajnë mend me ato që shpaloste në fushën e lojës edhe sot e kujtojnë me nostalgji. Esadi, portieri i njohur i Dinamos dhe i Tiranës, zëvedësuesi i të madhit Qemal Vogli, mban katër tituj kampionë me fanellën blu (Dinamon). Ganiu, “Fisnikëria tiranase” luajti për Tiranën dhe Naftëtarin e Kuçovës. Paridi, i biri i Ganiut, u dallua si futbollist tek Tirana, madje edhe si trajner asistent i Shkëlqim Muçës në pankinën bardheblu. Ndërkohë prej vitesh Paridi ka emigruar bashkw me familjen në Nju Jork të SHBA, ku i është përkushtuar trajningut të futbollit për grupmoshat e vogla djem e vajza. Mahmudi (Tuti), qe futbollisti më me perspektivë i brezit të dytë të “Dinastisë Beliu”. Sulmues tipik “bomber”, ai shkëlqeu tek Partizani, por qe famëkeqja lufta e klasave ajo, që i ndërpreu shpërthimin e plotë të talentit, për të cilin padyshim të gjithë specialistët ishin të bindur se do të mbërrinte në nivele të larta. Tashmw ai jeton prej shumë vitesh në Shtutgard të Gjermanisë. Abdullai (Lai), luajti me sukses deri në ekipin Shpresa të Tiranës. Edhe Lai, larguar nga Tirana jeton e punon në Hamburg të Gjermanisë. Eulogji – për Moikom Zeqo nga Epidamn Zeqo 20 qershor 2020 Kjo nuk është një eulogji standarte. Im atë është një figurë unike, sui generis, pra aspak standarte (edhe pse i thjesht dhe i kuptueshëm). Sa më mungon o babi! Ku je tani babi? Si ike kështu në mënyrë të pakthyeshme? Po Pandorës të vogël c’farë ti them unë tani, ku ti them iku gjyshi që ajo e ka pikë të dobët dhe e ka shumë xhan xhan? Tani e thërras gocën BABI; ke uri babi; të lexojmë librat e gjyshit babi vogël? Kam veshur sot të njëjtin kostum që kisha në dasmën time në vitin 2015. Kur erdhe në Londër për dasmën dukej që ishe i sëmur – kishe leukemi kronike. Luftove për pesë vite si askush – sa krenar jam për ty o ba! Ti Moikom je këtu me ne përjetësisht! Ne të gjithë duhet t’ia përciellim gjeneratës së re këtë dritëuri për të shpëtuar Shqipërinë nga gjëndja toksike në të cilën ndodhet. Moikom Zeqo do të mbetet Ati i Përjetshëm i Familjes Zeqo, por edhe Ati i Kombit Shqiptar. Moikom ia kushtoi jetën zhvillimit dhe pasurimit cilësorë, konceptual, dhe sintetik të politikës, kulturës, arkeologjisë, letërsisë dhe mësimdhënjes. Moikomi dhe vepra e tij është pashaporta kulturore e shqiperise europiane! Eshtë i vetmi që është i lirë por edhe i ditur. Ai ishte një njeri jashtëzakonisht i mirë dhe modest. Ai admironte bukurinë dhe dijen e vërtetë. Atij nuk i pëlqente bukuria kitch dhe lajmet e rreme. Moikomi ishte i majtë edhe për të nderuar sakrificën e bërë nga partizani shqiptar Zihni Zeqo. Por Moikomi nuk mund të përkufizohet as si i majtë dhe as si i djathtë – Moikom i përket njerëzve (të mirë) dhe njerëzimit! Moikom do të mbetet përfaqësuesi më pjellor i konceptit të kombit dhe njerëzimit në vendin tonë të vogël. Moikomi veshi shumë kapele profesionale (edhe kapele republike) gjatë jetës së tij: nga notar – peshkatar – punëtor hekurudhor – shkrimtar – redaktor – mësues – arkeolog – arkeologu i parë nënujor shqiptar – Ministrër i Kulturës – Deputet – piktor – Drejtori i Muzeut Historik Kombëtar. Por karriera e tij profesionale, ndryshe nga ajo letrare dhe publicistike, ishte shumë e shkurtër në krahasim me karrieren e të tjerëve që i këndojë politikës ose e mbajnë gojën mbyllur. Ai meritonte shumë më tepër! Ah, sa shumë meritonte Moikomi kur ishte akoma gjalle! Sa dritëshkurtër politika! Mendoni se një komb mund të ndërtohet ose të mbahet i bashkuar pa idealizëm? Pa De Radën e Naimin dhe pa Migjeni e Moikomin? Pragmatizmi është zgjidhja e vetme, thoni ju? Kujdes! Mos harroni se duhet një gjeneratë për të unifikuar një komb, dhe dy gjenerata për t’a zhdukur atë. Moikom punoi vetëm për të mirën e madhe të kombit shqiptar dhe të njerëzimit, dhe jo për interesat e tij personale apo edhe familjare. Misioni i tij ishte të ndikonte tek njerëzit përmes dijes. Moikomi i mrekullueshëm gjithnjë ofronte një perspektivë unike në çdo debat për cdo temë: nga gjuhësia dhe arti deri tek ekonomia dhe gjeologjia. Eshtë e vërtetë që një komb mund të kuptohet si agregat i miliona njerëzve. Por një komb në fakt përkufizohet vetëm nga një group i vogël individësh. Im atë është më i frytshmi midis tyre. Pse Moikom nuk u bërë pragmatik si ne të tjerët? Pse e ktheve familjen në Shqipëri në vitin 1997 nga SH.B.A. kur të gjithë po largoheshin nga Shqipëria? Mendove se do të shpëtoje këtë vend? Sa ide naive por e mrekullueshme dhe kuptim-plotë në të njejtën kohë. Sa shpresëdhënëse por shpresëmarrëse. Po unë, Epidamn Zeqo? Ndoqa ëndrrat e mia vetëm për t’u zgjuar në një makth. Mora Green Kartën Amerikane – realizova ëndrrën e të gjithëve – por humba tim atë! Oh mërgim, si e ndave çdo familje shqiptare! Sa shumë dramë shkaton, sa shumë dhimbje, dhe sa shumë pishmane. Duhet të përqendrohemi tek gjërat që kanë vërtetë rëndësi si familja e shëndeti dhe natyra e dritëuria. A do të lexohet vepra e Moikomit nga brezi i ri? Familja ime dhe mbështetësit e shumtë të Moikomit do të sigurojmë që kjo të ndodhë. Të rijntë dhe të vjetrit duhet të bëhen më të mirë në mënyrë që Shqipëria të shërohet. Duke lexuar Moikomin forcohet vetëdija kombëtare dhe njerëzore. Ku është tani Moikomi? Ku je babi im? Në parajsën e mbushur me re të bardha? Jo, Moikomi është duke punuar cdo ditë si përherë – Moikomi është Ministri i Përjetshëm i Kulturës Shqiptare, Europiane, dhe Botërore. Ai është kujdestari fisnik i Bibliotekës Njerëzore. Amen! photo – 2015 Londër Ana Daja, gjimnazistja shkodrane që vuajti burgjeve të diktaturës – Ali Xhunga, Pjerin Kçira, Zoi Themeli e të tjerë xhelatë të diktaturës komuniste, ishin persekutorët e gjimnazistes Ana Daja Sa herë Hafiz Dërguti kishte ritualin e faljes, aq herë ulej e ngrihej Gjoni (Gjon Serreqi), se ishin të lidhur në pranga të dy bashkë...”. Hafiz Dërguti ishte hoxhë ndërsa Gjon Serreqi ishte katolik.. Është një ndër detajet e mbetura në kujtesën e Ana Dajës, për vitet e burgut gjatë diktaturës komuniste. Më poshtë do të vazhdojmë publikimin e rrëfimit të Ana Dajës në intervistën dhënë studiueses Fatbardha Saraçi në vitin 2003. Më kanë lidhë me zinxhirë duart dhe këmbët. Më ishin enjtur këmbët, plasaritur dhe qelbëzuar. Mjeku nuk pranoi të më mjekonte se deshi të më dërgonte në spital. Por s’më dërguan atje. Infermierja vetem më çau plagën edhe i hodhi jod. Më dërguan në dhomë ku ishin dy burra. Osman Haxhi (shumë i moshuar dhe Dom Zef Tuku. Natën këmbët e mija ishin ngjitur në çarçafët, temperatura shkoi 40 gradë C, s’më banë asnjë mjekim. Në këtë moment më çuan në katin e parë, ku ishte dhoma e torturave, aty më priste Pjerin Kcira dhe Ali Xhunga, të dy hetues. Hetuesi –Na trego se si i ke organizuar grupet! Unë u përgjigja shkurt:–S’kam bërë asgjë. Më vendosën telat e korentit në të dy veshët edhe më lidhën me duart. Disa herë kam nxjerrë gjak nga hundët dhe goja, në moment më ikte kujtesa, kisha zanë gjuhën me dhëmbë. Më futën në gojë çorap të palarë, të qelbur që të mos dëgjoheshin britmat e mija. Më ulën në çimento, më vendosën korrentin dhe në këto momente shanin me fjalorin më të ndyrë me fjalë të ndyra pa pikë turpi. Ali Xhunga, sa herë që s’pranoja akuzën, aq herë më godiste me shkelma në shollën e këpucës që më trondiste në të gjithë trupin. Më lodhën aq shumë sa nuk isha në gjendje të ecja, por dy policë më ngjitën në katin e dytë për krahësh. Përveç torturave të shumta hera–herës më hiqnin ujin, ushqimin dhe gënjenin, thonin:-S’të ka sjellë gjë mamaja. Një herë, shoferi Ahmet Sufi erdh me zinxhirët që përdorin për rimorikim makinash, më lidhi me ato duart e këmbët. S’kisha si lëvizja. Kështu më la gjithë mbasditen. Kur më morën në pyetje, u thashë: -S’jam në gjendje me qëndruar në karrige, sepse shoferi juaj më ka lidhur me zinxhirë hekuri. (Ata gjoja luanin rolin e të paditurit, ndërsa shoferi më thoshte:- Kam qenë i urdhëruar). Në dhjetor të 1947, më dërguan te burgu i Gestapos (ish-shkollë), aty gjej një vajzë mirditore, Marije Frisku, mbesa e Dom Rrok Friskut. Mbas shumë kohësh jam takuar me të në burgun e madh të Shkodrës. Mbas një periudhe më dërguan te burgu i Françeskanëve, te dhoma ngjitur me kompanjelin, pranë kambanës. Roja Hekurani na kontrollonte ushqimet, na i pështynte gjellët (ishte tuberkuloz) merrte sende të ndyta të pista dhe na i hidhte në ushqim. Dyert e dhomës ishin të ngjyrosura më bojë. Aty kam lexuar tre poezi të Padër Donat Kurtit, i lexova, i mësova përmendësh dhe i kam ruajtur. Shpesh komunikonim me njëri-tjetrin me dy trokitje në mur. Më thotë:-Jam Pjetri prej Vjerdhe (fshat), kam në dhomë Dom Anton Muzaj, ai që qëndronte në këmbë dhe ishte turbekuloz. Ai thoshte: -S’jam në gjendje për gjyq. Duan që të mohoj fenë e Krishtin. Për fe e atdhe, unë s’pranoj ndryshe. Gjyqi u bë me 12 janar 1948. Dita e gjyqit Grupi i të rinjve: Ana Daja, Liza Pali, Viktor Kujxhija.. ishte një gjyq fallco ku nuk u kuptua se ça thuhej. Vetëm u lexuan emrat e studentëve: U bënë duartrokitje nga njerëzit e sallës dhe u dha dënimi .... Të paktën u mbyllën vuajtjet e hetuesisë. Në burg na mbanin të mbyllura, na linin të ajroseshim një orë paradite dhe një orë mbasdite. Në burg punonim, bënim thurje me lesh, punim trikosh çorapesh, i dorëzonim çdo natë punën e bërë gjatë ditës. Në vitin 1949, filluan me marrë të burgosur nga burgu i madh i çonin në Degën e Punëve të Brendshme. Kam pasë në burg Adile Hasan Boletinin –gruaja e Adem Boletinit (i vrarë në atentat). E dënuan 5 vjet për mosdenoncim të Jup Kazazit (ishte burri i motrës së saj që u vetëvra për të mos iu dorëzuar komunistëve). Agime Pipa –Vajzë e përkryer në të gjitha pikëpamjet. Shumë e edukuar, e e heshtur, e mençur, intelektuale e parë e Shkodrës sonë. E dënuan 4 vjet edhe e bëri të plotë dënimin. Vitore Kuka- Vajzë e mirë, arsimtare në breg të Bunës. Kishte vëlla Zef Kukën anëtar i Ballit Kombëtar-Shkodër, i pushkatuar nga komunistët. U akuzua për agjitacion e propagandë. E dënuan 5 vite të cilat i bëri të plota. Terzina Pali-Një vajzë e zgjuar, burrneshë. Arrestimi i saj u bë në Tiranë, për veprimtari politike agjitacion e propagandë, dajat e saj Dedë Thani, i burgosur në Jug, Mark Thani, akademist vrarë në Kosovë, Pal Thani vdiq në tortura në Sigurimin e Shkodrës. Terezina e Liza Pali, mbesat e tij e kanë ndigjuar dajën Pal tuj e torturuar. E kanë lënë në një dhomë me z.Mustafa Ago Myrto Danin prej Postribe. Sa të vështirë e kanë pasur këto vajza...E dënuan 5 vjet që dhe i vuajti të plota vitet e burgut. Liza Pali-U dënuan tre vjet për agjitacion e propagandë. Gjyste Lazri-Nga Fishta (zonë e Zadrimës)e akuzuan se kishte ndihmuar të arrestuarit, ishte gruaja e Vasë Tomës, i vrarë nga komunistët. E kapën Gjysten, e zhveshën, e torturuan për të treguar lidhjet e burrit të saj. Ajo s’pranoi, ishte shtatzënë. Lindi vajzën në burg. Vajzës ia vunë emrin Vasilika, por ia morën, e dërguan në befotrof, por i vdiq. E kam lënë në burg. Dida Zef Doda-Nga fshati Hajmel ishte mirditore. Ia kishim pushkatuar burrin, kunatin, edhe i kishin djegur shtëpinë. Ishte vajza e Bajraktarit të Mirditës, i kishin bërë kulakë. E kishin dënuar 12 vjet. Fëmijët e saj ia rriti dhe edukoi e ëma. Bardha Krosaj-Një vajzë e shkolluar, e mirë. Ishte nga Kaçinari, Mirditë. Kjo lajmëronte të arrestarit që të mos dukeshin në atë zonë, se ishte mbushur me partizanë dhe sigurimsa. Korrieri i ka dhënë letrën, por ai ishte plagosur nga forcat e ndjekjes. Ata i kanë verbuar sytë edhe ia kanë marrë letrën që e kishte fshehur në kraharor. Bardha në letër i kishte shkruajtur: “Zona është e mbushur me njerëzit e ndjekjes, mos u afroni se kanë ardhur këlyshët e Stalinit”. Me kët’ letër ka ardhur Aranit Çela dhe hyni në dhomë e pyeti:-Cila është ajo që ka shkruajtur këlyshët e Stalinit? -Unë –iu përgjigja Bardha. Bardhën e kishte torturuar në Rrëshen, ka ardhur si kufomë. Familjarët nuk e dinin se ku ishte. Në 1948, temperaturë e lartë, të vjella, i filloi sëmundja e tuberkulozit. Kishte urdhëruar të mos i jepej asnjë kurë mjekimi. Ashtu të sëmurë e sollën në dhomën tonë të vogël ku banonin 14 gra edhe vajza. I shërbenim, e ushqenim nga ushqimet tona që na i sillte familja. Ishte 19 vjeçe. E veshëm me pallton e bukur që kishte kujtim, ashtu e morën gardianët e burgut në momentin e fundit të jetës. Vdiq ajo vajzë e re dhe e varrosën tek varezat katolike të Rrmajit në Shkodër. Marije Frisku-Mbesa e Rrok Friskut, e dënuar 3 vjet. E burgosën me axhën e saj (vdiq në burg). Një Nasibe –S’ia mbaj mend mbiemrin, nga Tropoja, ajo nuk fliste, ishte shumë e heshtur. Drita Kosturi-Një vajzë e re që u bë në moshën 15 vjeçe komuniste, por më pas u bë një antikomuniste. I kaloi jeta në burg dhe internime. U familjarizuam, por ishim të rezervuara nga frika e spiunëve që shpesh ndodheshin edhe aty ku s’e mendoje. -Drita Kosturin-E kishin lanë në një dhomë me Hafiz Dërgutin e Gjon Serreqin, ajo tregonte: Sa herë lutej hoxha në ritualin e faljes, aq herë ulej e ngrihej Gjoni, se ishin të lidhur të dy bashkë. -Për zotin Pjeter Zef Saraçin –e dënuan në birucë vetëm pse tha një shprehje për të qeshur, për humor. E zhveshën, e lidhën këmbë e duar dhe i hidheshin kovat me ujë të ftohtë.... Zotërinjtë Xhevat Dani e Pjeter Saraçi i shihnim shpesh duke pastruar oborrin me fshesë dhe shumë punë të tjera.... Pasi dola nga burgu punova punëtore gjithë jetën në beton. Formova familje, rrita fëmijë, djalë e vajzë, tashti jam gjyshe...” Ana Daja u nda nga jeta në vitin 2006 duke lënë pas historinë e një jetë plot vuajtje, por edhe historinë e një gruaje plot dinjitet që u përball me diktaturën komuniste./kujto.al Shuhet Prof. Osman Kraja (1930-2022), personalitet me kontribute të rëndësishme në arsimin e lartë Nga Prof. Dr. Hajrullah Koliqi Shuhet Prof. Osman Kraja, një personalitet me kontribute shumë të rëndësishme në arsimin e lartë. Prof. Osman Kraja, ishte Rektor i Universitetit te Tiranes (1981 – 1988), Dekan i FSHN (1974 – 1980), Ambasador i Shqiperise ne Poloni. Një mësimdhënës i shquar i Katedrës së Matematikës në Fakultetin e Shkencave të Natyrës të Universitetit të Tiranës. Prof. Osman Kraja ishte ndër themeluesit e arsimit të lartë në Shqipëri. Punoi me pasion, përkushtim dhe me profesionmalizëm. Kontribuoi shumë për zhvillimin e Fakultetit të Shkencave të Natyrës dhe për ngritjen e autoritetit të profesorit universitar, si mësimdhënës dhe si punonjës shkencor. Edukoi dhe arsimoi me dhjetëra gjenerata mësuesish dhe profesionistësh të tjerë. Universiteti i Tiranës humbi një ndër figurat më të çmuara të tij. Prof. Osman Kraja do të ngelet një model frymëzimi për botën universitare. Rektorati, në emër të të gjithë pedagogëve të Universitetit të Tiranës, shpreh ngushëllimet familjes, të afërmve dhe kolegëve të tij. Osman Kraja, personalitet i shquar i arsimit shqiptar Prof. dr. Hajrullah Koliqi Në janar të këtij viti (2020) prof. Osman Kraja mbushi 90 vjet. Karrierën e tij profesionale ia kushtoi, kryesisht arsimit të lartë shqiptar. Ishte ndër themeluesit e arsimit të lartë në Shqipëri, bashkë me të cilin edhe u rrit në karrierë dhe u afirmua. Ishte profesor, dekan fakulteteti, rektor universiteti, autor, bashkautor dhe redaktor tekstesh universitare etj. U shqua sidomos për angazhimin e tij për bashkëpunimin midis Universitetit Shtetëror të Tiranës dhe Universitetit të Prishtinës.Osman Kraja lindi më 1930 në mërgim, në Zongulldak, Stamboll, në një familje përparimtare me prejardhje nga Kraja. Pas shkollës fillore, më 1949 kreu gjimazin “Qemal Stafa” në Tiranë, ku mësimdhënës të tij ishin: Ahmet Gashi, Nonda Bulka, Vangjel Meksi, Qazim Turdiu, Abdurrahim Buza, Konstandin Trako etj, personalitete të shquara të arsimit, shkencës dhe artit shqiptar. Studimet e larta për matematikë i bëri në Universitetin e Varshavës, Poloni, ndërsa studimet pasuniversitare i kreu në Universitetin “Lomonosov”, në Moskë.Karrierën e mësimdhënies e filloi në gjimnazin “Qemal Stafa”, në Tiranë. Më pas emërohet mësimdhës në Institutin Pedagogjik të Tiranës, i cili ishte institucioni i parë i arsimit të lartë në Shqipëri. Në këtë institucion filloi kontributi i tij në këtë fushë të rëndësishme të arsimit kombëtar. Gjatë rreth 45 vjetëve në vijim ai ishte mësimdhënës, përkatësisht përgjegjës i Katedrës së matematikës në Fakultetin e Shkencave të Natyrës të Universitetit të Tiranës, më pas edhe dekan i këtij fakulteti. Në këtë fakultet prof. Osman Kraja u shqua si mësimdhënës i matematikës dhe drejtues shembullor. Punoi me pasion, përkushtim dhe me profesionmalizëm. Kontribuoi shumë për zhvillimin e Fakultetit të Shkencave të Natyrës dhe për ngritjen e autoritetit të profesorit universitar, si mësimdhënës dhe si punonjës shkencor. Titullin e lartë “Profesor” e afirmoi dhe e mbajti me dinjitet dhe me nder, si rrallë kush tjetër. Si profesor universiteti, Osman Kraja u shqua, kryesisht si bashkautor dhe redaktor tekstesh universitare, nga fusha e matematikës, siç është p. sh. “Analiza matematike”, I, II, III (1974) dhe disa tekste të tjera universitare. Ai edukoi dhe arsimoi me dhjetëra gjenerata mësuesish dhe profesionistësh të tjerë, të shpërndarë anë e kënd Shqipërisë. Të gjithë ata e kujtojnë me respekt profesorin e tyre të matematikës, Osman Krajën, që ishte aq kërkues ndaj vetes dhe ndaj të tjerëve, duke përfshirë edhe studentët. Prof. Osman Kraja ushtroi edhe funksione të larta në Universitetin e Tiranës. Fillimisht ishte zëvendësrektor, pastaj edhe rektor i këtij universitetit, si rrallë kush, në dy mandate (1981- 1988). Gjatë kësaj periudhe ai dha ndihmesë të veçantë në zhvillimin dhe reformimin e Universitetit të Tiranës, në kuadër të përpjekjeve “për ngritjen e mëtejshme të cilësisë së punës mësimore-edukative të shkollës”, të nivelit shkencor të përmbajtjes mësimore të saj etj. Në këtë kuadër ai, ndër të tjera, shkroi dhe botoi veprën “Arsimi i lartë në RPSSH para detyrash të rëndësishme” (1987). Gjithashtu, ai është bashkautor i monografisë “Universiteti i Tiranës 1957-2007” (2007). Shkroi me respekt dhe me përkushtim për profesorët e shquar dhe kolegët e tij Kolë Popa dhe Shaban Baxhaku. Si drejtues i Universitetit të Tiranës, prof. Kraja mori pjesë në konferenca e takime të ndryshme kombëtare e ndërkombëtare. Osman Kraja kontribuoi shumë edhe për vendosjen e marrëdhënieve dhe bashkëpunimit midis Universitetit të Tiranës dhe Universitetit të Prishtinës. Me Kushtetutën e Kosovës të vitit 1974, sistemi kosovar i arsimit, duke përfshirë edhe Universitetin e Prishtinës, fitoi njëfarë autonomie. U krijuan mundësi edhe për bashkëpunim midis Universitetit të Prishtinës dhe Universitetit të Tiranës. Për vendosjen e marrëdhënieve dhe bashkëpunimin midis këtyre dy universiteteve prof. Osman Kraja, ishte i pranishëm dhe shumë aktiv qysh në kontaktet e para midis përfaqësuesve të këtyre dy institucioneve. U përpoq shumë për bashkëpunimin ndërshqiptar. Në këtë kuadër, shumë profesorë të Universitetit të Tiranës mbajtën mësim në Universitetin e Prishtinës, sidomos në vitet 1978-1981. Prof. Osman Kraja do të mbajë lidhje të ngushta edhe më vonë, jo vetëm me Universitetin e Prishtinës, por dhe me shumë kolegë të tij matematikanë e me shumë miq e shokë të tjerë, jo vetëm nga Kosova. Prof. Osman Kraja u mor edhe me diplomaci. Në vitet 1997-2002, ishte ambasador fuqiplotë i Republikës së Shqipërisë në Poloni, Lituani, Letoni, Estoni dhe Ukrainë. Për kontributin e tij në këtë fushë, nga autoritetet polake emërohet edhe president nderi i Shoqatës Poloni-Shqipëri. Bashkë me zonjën e tij doktoreshë Mirën, ai mori pjesë në evente të ndryshme në Krajën e farefisit të tij, në Shkodër, Prishtinë, Gjakovë, Ulqin etj. Ndjente dhe ndjen gjithnjë mall, nostalgji, krenari dhe detyrim të përjetshëm ndaj të parëve, shokëve, bashkëpunëtorëve dhe ish-studentëve të tij të kudondodhur. Gjatë tërë jetës dhe punës së tij, Osman Kraja u shqua si profesor emblematik dhe punëtor, intelektual atdhetar, qytetar fisnik, bashkëshort dhe prind i devotshëm. Për veprën dhe kontributin e tij, ai u nderua edhe me dekorata e urdhra prestigjiozë kombëtarë dhe ndërkombëtarë, duke përfshirë edhe urdhrat “Naim Frashëri” i klasit të parë, “Flamuri i Kuq i Punës” etj. Miranda Haxhia: Iku edhe Meri Lalaj, u nis ‘Çajka’ fluturim drejt ‘Pogradecit’ te saj te perjetshem Iku edhe Meri Lalaj, u nis ‘Çajka’ fluturim drejt ‘Pogradecit’ te saj te perjetshem. Vdekja nuk ekziston, njerezit vdesin vetem atehere kur ne i harrojme. Nese do dime ta kujtojme Merin tone te dashur, do te jete gjithmone mes nesh. Per ta kujtuar Merin, nje cope nga romani i jetuar, ‘Vaji i gurit’. 28. A vriten ëndrrat? Një shtrim i beftë në spital e njohu me një paciente trupvogël nga Pogradeci, gojëmjaltë e që fliste mjaft bukur. Ishte Meri Lalaj, mësuesja e anglishtes. Për ata të dy spitali nuk kishte as mure, as kampe internimi, as paragjykime. Zbuluan vetminë e njeri- tjetrit e morën e i bashkuan në një ëndërr të bukur. – Çfarë është kjo histori? – iu vërsulën njerëzit Merit. – Ti je për bukuri mësuese, të mpleksesh me një njeri me ‘damkë’?! Të martohesh me një njeri të cilit pushteti i ka varur të atin dhe pushkatuar gjyshin? ... Çfarë të lidh me atë njeri?... Punë e madhe se flet anglisht ai... Punë e madhe se është i lexuar... E kupton që ai përfiton nga ty? ... E kupton që po shkatërron familjen tënde?... Ku do jetosh me atë njeri? Çfarë dashuria, dashuria!... Lëre, mos fol gjëra të tilla! Nuk është gjë e këndshme të dëgjosh nga goja jote, edhe sikur të ishte një shaka.Pse, çfarë kujtove ti, do shërosh plagët e Alizotit me dashurinë tënde? Por njerëzit nuk e kuptonin. Ata që flisnin për dashurinë, ishin ata që nuk e njihnin. Meri dhe Xiko duheshin. Ishin njerëz prej gjaku. Ata që i flisnin apo e paragjykonin ndjenjën e e dashurisë, e patën ndërtuar jetën e tyre duke përzierë bashkë pak simpati, një farë keqardhjeje, llogaritnin leverdinë nga martesa. Kush ka provuar se çfarë do të thotë të duash, siç e dinte Meri dhe Fejziu, do të ishte i pazoti për llogari e dhimbshuri frikacakësh. Nga spitali, ia mbathën të dy për te streha e Xikos. E çoi nusen te mamaja. Mes asaj humbëtire, ku Vera gdhihej e ngrysej e ngjyer me dheun e punës së vështirë me kazmë e lopatë, lajmi i martesës së tyre ishte si një lule që çelte mes pllakash të rënda betoni. Vera qau fshehurazi për lumturinë e të birit. Doli jashtë e iu lut hënës në qiell që t’i mbronte. Ajo grua, më mirë se kushdo e dinte çfarë të ndodh, kur të arrestojnë burrin. Meri e Fejziu, po aq vrullshëm sa u deshën, po aq shpejt sollën në jetë një vogëlushe të bukur. Oh sa e bukur ishte Manjola, mbesa ime! Si Mund të ishte ndryshe? Kishte ardhur nga dashuria. Me Manjolën në krahë, Xiko e Meri mbërritën në Manzë, e të vetëdijshëm se nuk erdhën në qytezë përrallash, futën kokën në barrakën e internimit. Meri erdhi në Manzë me gjithë librat e ëndrrat e saj. U përpoq shumë të gjente punë, por damka e të shoqit e përndoqi keq e më keq. Gjysmën e barrakës e mbushën me libra, pjesa tjetër e mbushur me zërin e njomështirës Manjolë. Manjola njohu barrakën si shtëpinë e saj magjike, aty mama Meri i lexoi përrallat e para, i mësoi dritaren, qiellin, botën, e njohu me fluturat e lulet. Kishte edhe shumë gjëra që Xiko e Meri nuk ia thoshin dot bijës së tyre. Duke u rritur, nga viti në vit, me sytë e fëmijës ajo vajzë e bukur dhe e zgjuar, filloi të dallonte trishtimin e mamasë, lodhjen e rraskapitjen e të atit që punonte si minator. Në përrallat që krijoi Manjola, nuk kishte fund të lumtur. Vetminë dhe izolimin e tre njerëzve që duheshin fort e shkallmoi, përveç mohimit të punës si mësuese, përbuzja e njerëzve ndaj martesës së pazakontë të një njeriu me ‘damkë’ dhe Merit, që ishte e shkolluar, mësuese, e anës së tyre. Njerëzve të pushtetit iu dukej se ishin tradhtuar, apo ishin mundur nga një njeri i dëbuar. Si mund të ishte i lumtur ai? Si mund ta bënte të lumtur i deklasuari një vajzë të pastër e të pafajme. E ka mashtruar, me siguri. T’ia bëjmë të pamundur jetesën së bashku. Pa erdhi edhe një shi i tmerrshëm që zgjati tre dite e tre net, që hyri e përpiu në barrakën e tyre çfarë gjeti: tesha, libra, sende, fotografi, dorëshkrime. Litarët e çurgjet e ujit i kthyen në baltë të ngjeshur qindra faqe librash që Meri e Fejziu i kishin si frëngji për të parë çka të tjerët mezi e dallonin. Çfarë kanë më tepër ëndrrat, kur i prish zgjimi i mëngjesit? Po, ëndrrat kishin shpresën. Në jetën e tyre, shpresa po jepte shpirt. Nga përmbytja e barrakës, shpëtuan vetem Manjolën. Merit nuk i dhanë asnjë punë. Shkolla e saj nuk pinte ujë. Jeta ishte si një libër me fletët e ujosura nga balta e shiu. Ndaj, jo gjithmonë zemra e përballonte realitetin që u përpoqën ta fshehin ata që shërbenin dogma e bënin propagandë për jetë të lumtur në Shqipërinë socialiste. Tash e tutje, ata nuk kishin nevojë as për librat. Do shkruanin librin e jetës dhe të vuajtjeve të tyre. Meri e Manjola ikën nga ai vendth e u strehuan në Pogradec. Manjola filloi shkollën, Meri u fut mësuese. Xiko mbeti vetëm, ashtu si unë, babai i tij, mbeta vetëm, pasi u ktheva nga Anglia, ashtu si mamaja e tij mbeti vetëm, kur më ekzekutuan, ashtu si nënë Ismihani mbeti qyqe, kur pushkatuan babuin, ashtu si vetë ai kishte mbetur vetëm në krahët e gjyshërve për tre vjet në kampin e Tepelenës. Jeta e atyre njerëzve nuk kishte asnjë ngjashmëri me historitë e librave. Por ja që ngjashmëria gjendet në fatin e atit e të birit. MOJ MERI MOJ E BUKURA MERI JONË! KËSHTU DO TË MBAJ MEND ... Nga Eli Kanina Moj Meri moj e bukura Meri-jonë! Kaq e bukur në shpirt, në fjalët e tua, në librat e tu, në prezencën tënde elegante...! Kaq delikate, deri në fund...si e porcelantë! Me trëndafila të freskët mbi komedinë, me bluzën plot lule e ngjyra, me thonjtë e lyer plot kujdes nga Manjola, me sytë e vegjël xixëllues, me flokët, që i rregulloje me dorë, duke më pyetur shpesh “Hë, s’i kam mirë? Eh varja, kur të dal...” Po si na le kështu, pa u ndierë, pa u ankuar, kaq pabesueshëm? Do ta mbaj mend atë vështrim prej vogëlusheje dhe një gjysëmbuzëqeshje të paqtë që shoqëronte bisedat tona, sa dukej se e gjithë qënia jote ishte bërë gati, edhe pse nuk e pranonte, të nisej... – Vishi atletet dhe eja t’ia mbathim që këtej – të pëshpërita një moment, kur infermjeria që sapo mori turnin e dytë, erdhi e tu drejtua konfidente, me humor “Akoma këtu? Hajt çohu, se nuk ke gjë...”. Dhe ti, u ktheve nga mua duke më sqaruar, se janë mësuar e u ka parë syri edhe më keq, ndaj nuk u dukeshe e sëmurë... – Po ti nuk je e sëmurë – nxitova ta pohoj edhe unë, – është thjeshtë një siklet kalimtar, që u komplikua nga postcovidi, sa të normalizohet frymëmarrja, do ta shohësh... Ah ajo frymëmarrja jote e rënduar, që vinte e ngrihej si nga fundi i një honi, me zhurmën e një gërrihme maceje...! As vetë nuk e besoja atë që po të thoja, por që më duhet të ta thoja. Ti tund kokën me besim, aq sa mund të besosh një mjeke në atë shtrat spitali, por edhe mosbesuese për çka dëgjon nga mua, e bindur se ajo që po vuan, nuk ka zgjidhje... Telefonata e Manjolës të shkëput prej meje. Ndërsa të dëgjoj që merakosesh për bijën dhe kthimin e saj në Gjermani, sa më shpejt, pavarsisht problemeve të tua, kundërshtimet e tua nervoze, më nervozojnë edhe mua, sidomos kokëfortësia jote... Më në fund hesht, dëgjon dhe më pas ca belbëzime “mirë, mirë...” e marr me mënd replikën e bijës në anën tjetër të celularit, që vazhdon të përkujdeset për ty, pa ndihmën tënde... Që të merrem me diçka, bëj disa foto, duke gjetur raportin tënd me trëndafilat e verdhë, megjithëse simboli yt është trëndafili i bardhë i dimrit, i përjetësuar edhe në romanin me të njëjtin titull. Ah sa do ti shkonte ai, tamam asaj komedine, kësaj dhome të bardhë spitalore. Por tani nuk është dimër, dhe ti në spital nuk je, nga dashuria... Pasi ti, e mbyll celularin, me fjalët “ mirë Manjola, si të thuash ti...!” unë shpërthej në një lumë këshillash: – Lëre Manjolën të zgjedhë për ty, të vendosë për ty! Të lutem ndihmoje atë dhe veten, duke mos u shqetësuar për asgjë, vetëm mendo e lutu si të dalësh e stabilizuar, e shëndetshme, nga spitali! E ç’rëndësi ka nëse do kesh një infermjere përkujdesëse në garsionerën tënde, apo në një azil? Kudo që të jesh, ti je sociale, edhe në azil do bësh hall, ke kaluar kaq shumë, ke kaq shumë miq e mikesha, do zesh edhe më tepër atje, do keshë ç’të rrëfesh, pa do dëgjosh edhe shumë eksperienca të tjera, dhe do fillosh të shkruash edhe librin e rradhës, pa do të vijmë vizitë atje dhe do kalojmë mbasditet bashkë... do hapet edhe ndonjë vend derisa të vij edhe unë, të jetojmë bashkë. Se kjo është sfida e kohës që jetojmë, fëmijët duhet të jetojnë jetët e tyre, ne tonën... – Nuk shkruaj më- më ndërpret ti- i kam mbyllur në dosje dorëshkrimet e fundit, jam e lodhur, edhe nga botimet... – Po leri ato, se nuk e kemi festuar akoma botimin e ri, është herët të vendosësh, s’i dihet si vjen... ndoshta suksesi i këtij, të motivon për një tjetër – vazhdoj ta kundërshtoj unë, edhe pse me të drejtë e mirkuptoj lodhjen e saj, për sfidat e botimit ndër vite. – Mu mbaruan menjëherë ato që mora, dhe ma kanë kërkuar librin e ri, edhe shumë miq e mikesha- më thua teksa sytë të shkëlqejnë, si çupërlinë në prag të një takimi. – Sigurisht që suksesin e ke të garantuar, interesi i këtij libri është edhe pena jote, edhe miqësia me çiftin Kadare. Unë do të shkoj në librari ta blej, dhe nëse do jesh akoma në spital, do të vij ta marr dedikimin këtu...megjithëse më ka marrë malli, për një kafe së bashku, tek lokali, pranë shtëpisë tënde, dhe atje mbase na bëhet mbarë, ta promovojmë librin kur të dalësh... – Kur të dal kam disa intervista për të dhënë – më thua entuziaste, teksa mi numëron që nga Adi Krasta, Arta Marku, Rovena Dilo, dhe të tjerë... Për një çast bëhesh ëndërronjëse, dhe unë nuk dua të ta shqetësoj ëndrrën, që të vezulloi fytyrën dhe mendimet. Heshtim të dyja, me duar të lidhura, duke parë djalin e gruas në shtratin tjetër, që po rregullonte disa letra, ndoshta përgjigje analizash dhe rekomandime specialistësh, për të jëmën... Nuk e di edhe sa do kishim vazhduar ashtu, kur na ndërpret zilja e celularit, është skaneri, që Manjola ta përcjell në mesazh, për doktorin, nëse ka ardhur. Bijëza jote, në sfidë me me gjithë burokracirat e këtij vendi, përkujdeset për ty, ndërkohë merret me dokumentacionin për sistemimin tënd pas ndërhyrjes kirurgjikale, që do vendosnin nga konsulta, nëse do të bëhej... Ngrihem dhe shkoj tek doktor Jovani, patrioti dhe miku yt i kahershëm, për ta pyetur. -Ka nevojë edhe për një skaner tjetër, ky është i paqartë – përgjigjet, pa ma interpretuar më tej, duke vazhduar leximin e skanerit, apo fshehjen e syve, për të mos e thënë të vërtetën. Kthehem në dhomë pa e dhënë veten, ndërkohë që ti bisedon me shoqen e dhomës nga Berati, të cilës unë ia njoha menjëherë rrobat e tua, që ti, fisnikja jonë pogradecare, si shpirt-xhymere ia kishe falur ato ditë bashkëvuajtjeje. – Edhe një skaner tjetër nesër, se ky është i turbullt, nxitova të ta jap sihariqin, pa lënë shteg për pyetje prej teje – dheeeeee, unë po largohem më mirë, ju vazhdoni bashkë, ndoshta nesër kaloj prapë... Ta urova ditën e 1 qershorit, pak si me shaka, se edhe je bërë tekanjoze si fëmijë, edhe se dukeshe vërtet një fëmijë që ka nevojë për gjithçka, sidomos përkujdesje të ngrohta.. Më pas, ashtu si kur erdha, ta putha ballin dhe gushën, duke të kërkuar falje, që nuk mund të rri më tepër, por me premtimin se do vij shpejt, ndërkohë ti kujtohesh për serumin, dhe më kërkon ta kontrolloj e ta mbyll, se po mbaron. – O Zot! Lëre infermieren ta bëjë punën e saj, edhe me këtë do merresh ti? – thërras unë, jo aq e bezdisur, sa e mahnitur, që kjo grua imcake me shëndet të brishtë, kërkon të mbajë në kontroll gjithçka rreth saj, deri në fund, e përkujdesur deri në mahni... Infermjeria hyn, i kontrollon kateterin, ma dhkel syrin, dhe përsëri qesh e shakatohet me Merin, a thua se kanë një jetë bashkë... Largohem atë ditë nga spitali, duke sjellë në mendje si një film dokumentar, copëra bisedash nga takimet tona, në aktivitete letrare, në lokale, në shtëpi, në rrugë, gjithandej e rrethuar me miq e të njohur, gjithësaherë duke shkuar diku, gjithkund ku kishte diçka për të thënë e rrëfyer... Meri ishte një grua e fortë, se ashtu i kishte shkuar jeta, se i duhej të ishte e tillë, siç thotë Anna Magnani “Se “ti je e fortë” të thonë të gjithë. Se mos e dijnë ata se ç’ferr ke brenda. Nuk zgjedh të jesh e fortë, bëhesh, sepse nuk ke zgjidhje tjetër...!” Pastaj më morën para, punët e angazhimet e mia dhe nuk i shkova dot më Merit. E telefonova nja dy herë gjatë javës dhe nuk ma hapi. Ndoshta, mu zemërua, që nuk i shkova të nesërmen, mendova dyshuese, dhe fundjavën e taksa ti shkoj e ta gjej, kudo që të ish... Pak vite kisha që e kisha njohur, dhe më dukej se edhe unë kisha një jetë me Merin. Dinte aq shumë, sa ndonjëherë i thosha se ishte bibliotekë lëvizëse, me një arkivë të thesartë kujtimesh, me emra, ngjarje e data. E rezervuar, vetëm për miqësinë që dua, ma kthente duke buzëqeshur... Sa më shumë lexoja e pëlqeja letërsinë e Merit, por edhe përkthimet e saj brilante, aq dhe e ndieja energjinë e saj të bukur, teksa rrëfente e bisedonim për librat dhe gjithçka në atë kafenenë tonë të këndshme, ku nuk linim cep pa bërë foto. E privilegjuar me miqësinë e saj, ndieja shpesh edhe zhgënjimin kur më thoshte se nuk ia vlente të luftonte më për asgjë, në gjithçka kishte besuar dhe koha e kishte sfiduar. Gjithsesi ajo i deshi të gjithë, gjithë jetën, edhe pse në fund mbeti e vetme, me dashurinë e saj si një trëndafil i bardhë dimri ... Sepse e tillë ishte Meri! Mikja e të gjithëve... Profesor Qazim Turdiu, Babai i mësimdhënies së matematikës ka lindur më 7 qershor 1917 Qazim Turdiu (Tiranë, 7 qershor 1917 – 8 prill, 1989) ka qenë arsimtar, pedagog dhe autor i shquar shqiptar në fushën e matematikës. Për kontributin e tij në lëmin e arsimit si pjesë e plejadës së arsimtarëve të paspavarësisë si Eqrem Çabej e Arshi Pipa dhe në hullinë e teksteve akademike është nderuar me tituj të shumtë.^ U lind në gjirin e një familjeje të dëgjuar tiranase, një ndër fëmijët e shumtë të Mahmud Turdiut dhe Nadires së Myslym Llagamit. Pasi kreu Gjimnazin e Tiranës më 1937, vazhdoi studimet e larta për matematikë në Universitetin e Montpellier të Francës, ku u diplomua më 1939, me rezultatet më të larta në kursin e tij. U kthye në Shqipëri pas okupacionit italian (1939) si i dyti shqiptar me shkollim të plotë në matematikë, ku u emërua si pedagog në Gjimnazin e Shkodrës (1940 -1942) dhe më vonë në Gjimnazin e Tiranës me detyrën e zëvendësdrejtorit (1943). Si nacionalist apolitik kundërshtoi okupacionin italian dhe përkrahu idenë për Shqipërinë Etnike. U nderua me detyrën e mbartjes së eshtrave të Naim Frashërit në ceremonitë e rikthimit të tyre në Shqipëri. Ndërhyri te mëkëmbësi i mbretit, Jacomoni, për t’u shpëtuar jetën gjimnazistëve komunistë të kapur nga italianët. Si një nga intelektualët e njohur të kohës, u ftua (me ndërmjetësinë e Abdyl Këllezit) për të marrë pjesë në Lëvizjen Nacionalçlirimtare. Refuzoi për shkak të çështjes së Kosovës dhe aleancës së komunistëve shqiptarë me jugosllavët. Me hapjen e Institutit të Lartë Pedagogjik (1948) që ndër të parët pedagogë të tij dhe po kështu edhe me hapjen e Universitetit të Tiranës (1957), ku punoi deri më 1983. Në kushtet e mungesës së arsimit të lartë në Shqipëri, që themelues i mësimdhënies së matematikës në shkollat e larta. Në vitet 1958-1960 kreu studime pasuniversitare në Universitetin Lomonosov të Moskës, nën drejtimin e matematikanit të njohur Kollmogorov. Gjatë karrierës së tij 44 vjeçare edukoi me mijëra kuadro dhe fitoi famë për nivelin e komunikimit në auditor dhe objektivitetin në vlerësimin e studentëve. U shqua si didaktist e metodist i matematikës, duke dhënë ndihmesë të madhe në rritjen e nivelit shkencor dhe në kualifikimin profesional të mësuesve të lëndës së matematikës. Njihet si autor i shumë programeve shkollore, teksteve dhe monografive, duke përfshirë ato mbi metodikën e matematikës, gjeometrinë analitike, analizën matematike, trigonometrinë plane, historinë e matematikës, etj. U dallua si mbrojtës i traditës së shkollimit perëndimor dhe influencoi në ruajtjen e objektivitetit profesional të shkollës kundrejt tendencave të sistemit komunist për politizim ekstrem. Niveli i lartë i mësimdhënies në shkencat e sakta, e në përgjithësi profesionalizmi i shkollës shqipe, i detyrohet në një masë të konsiderueshme kontributit të Prof. Qazim Turdiut. Gjatë periudhës së regjimit komunist punoi dhe jetoi në kushte politike të vështira, të përgjithshme dhe personale. Pësoi sulme të vazhdueshme nga hallkat e regjimit për shkak të origjinës së tij klasore prej ish-shtresave të larta dhe dy vëllezërve të tij të “arratisur” (Dr. Faik Turdiu dhe Dr. Ramazan Turdiu). Në dosjen e Sigurimit të Shtetit për Prof. Eqrem Çabejn figuron se agjenti me pseudonimin “Shigjeta”, më 20 tetor 1957, informonte se “Profesorët e Universitetit të Tiranës Eqrem Çabej, Qazim Turdiu, Minella Karajani e Rrok Zojzi flasin keq për regjimin në Shqipëri”. Ish ministri i brendshëm Feçor Shehu, deponoi në hetuesi më 1982, se Qazim Turdiu ishte marrë disa herë nën survejim. Në vitet 1970 pati konflikte të ashpra me tendencat në universitet për të imituar revolucionin kulturor kinez e më pas me shthurjen e disiplinës dhe kërkimllogarisë në kuadrin e “liberalizmit”, të cilat i mbijetoi kryesisht falë prestigjit personal që gëzonte me anëtarë të udhëheqjes së regjimit, që ishin të brezit të tij apo ish-nxënës të tij (si Ramiz Alia). Më 1956 u martua me Asime Pipën (1931-1999), nga familja Pipa e Shkodrës dhe pati dy fëmije (Parid, 1958 dhe Silva, 1961). Fejesa (1981) e bijës së tij, Silva Turdiu, me birin e kryeministrit Mehmet Shehu u dënua nga udhëheqësi komunist Enver Hoxha për arsye të lidhjeve gjinore të familjes së vajzës me antikomunistë të njohur (Ramazan Turdiu, Myzafer dhe Arshi Pipa, etj.) dhe u bë preteksti për fundin tragjik të familjes Shehu. Hakmarrja e regjimit përfshiu edhe Prof. Qazim Turdiun e familjen e tij. Më 1983, pas botimit të librit të Enver Hoxhës “Titistët”, ku sulmoheshin familjet Turdiu dhe Pipa si të lidhura me Shtetet e Bashkuara të Amerikës, regjimi e nxori në pension të detyruar. Vdiq në Tiranë, më 8 prill 1989, nga kanceri i mushkërive. Mijëra vetë morën pjesë në varrimin e tij, duke sfiduar stigmën e regjimit. Iu dha titulli Docent, që më 1957, grada e Kandidatit të Shkencave, më 1960; u bë Mësues i Merituar, më 1965; iu dha titulli Profesor, më 1972; u dekorua me urdhra dhe medalje etj. Në vitin 1992, me propozim të Fakultetit të Shkencave të Natyrës, që pati edhe mbështetjen e njëzëshme të instancave përkatëse, Presidenti i Republikës Sali Berisha i dha titullin e lartë “Mësues i Popullit”. Këshilli Bashkiak i Tiranës më 1999 vendosi që shkolla e re 8-vjeçare (sot 9-vjeçare) në rrugën “Don Bosko” të mbante emrin e tij. Më pas u laureaua me Urdhrin “Naim Frashëri” të Klasit të Parë dhe “Qytetar Nderi” i Tiranës. Ndërroi jetë Agim Cerga, shkrimtar, gazetar dhe ish-sekretar i Lidhjes së Shkrimtarëve Agim Cerga shkrimtari i njohur shqiptar ka ndërruar jetë në Kanada. Agim Cerga ka lindur në Shqiperi më 1934. Ka qenë për disa vite (nga viti 1977 deri ne 1981) sekretar i Lidhjes së Shkrimtarëve dhe Artisteve të Shqipërisë, redaktor në gazetat dhe revistat letrare që dilnin në atë kohë, gazeta “Zëri i Rinisë”, “Drita”, revista “nëntori” etj. Shkrimtari Agim Cerga ka botuar 22 libra, prej te cileve 9 janë romane, 6 janë vellime me tregime, 6 janë novela, si edhe nje vellim me 3 drama. Nje pjese e mire e librave te tij janë ribotuar ne Kosove dhe kritika letrare i ka vleresuar shume mire. Ka marre mbi 12 cmime ne konkurset kombetare dhe cmime vjetore te organeve letrare; nder to mund te permenden: Cmimin e Pare per tregimin, “Enderra te Varfera” marre ne konkursin e fakultetit te filologjise; Cmimin e Pare per tregimin, “Mall” ne konkursin kombetar te ushtrise; Cmimin e pare per novelen, “Bore e Pashkelur” ne konkursin kombetar; Cmimin e Dyte per novelen, “Era e Forte” ne konkursin kombetar; Cmimin e Dyte per novelen, “Vija e Ujit” ne konkursin kombetar; Cmimin e Dyte per novelen, “Ere e Forte” ne konkursin kombetar; Cmimin e Dyte per romanin, “Shtepia” ne konkursin kombetar; Cmimin e Trete per tregimin “Oxhaku” ne konkursin kombetar; Cmimin e Trete per tregimin, “Kur Vinte Pranvera” ne konkursin kombetar; Cmimin e Pare Vjetor per tregimin, “Vishnja Pikonte Gjak” dhene nga revista Shqiptarja e Re; Cmimin e Pare Vjetor per tregimin, “Kali im i dashur” dhene nga revista Pionieri; Cmimin e Dyte Vjetor per tregimin, “Kush është heroi” dhene nga gazeta Drita; Cmimin e Dyte Vjetor per tregimin, “Zeri” dhene nga revista Nentori; Cmimin e Dyte per dramen, “Fytyra e Nates, ne konkursin kombetar te drames; Cmimin e Dyte per dramen, “Fanitja” ne konkursin kombetar te drames. Ka marre 2 Urdhera Pune si edhe Urdherin Naim Frasheri te Klasit te Pare. Ka qendruar per shume vite ne baze. është kritikuar rende per tregimin, “Enderra te Varfera” nga kritiku Razi Brahimi si nje tregim dekadent ku nuk perfaqesoheshin idealet e rinise se kohes komuniste, por jepej me ngjyra pesimiste bota e mbrendeshme e personazhit. është kritikuar rende novela, “Mengjesi i Larget” ne nje plenium te Lidhjes se Shkrimtareve nga kritiku Adriatik Kallulli dhe Bedri Dedja duke e konsideruar novelen si nje krijim me ngjyra te erreta dekadente dhe qe personazhi kryesor mblidhej ne boten e tij shpirterore duke renkuar nga nje dashuri e pafat, ne vend qe te jepej pasjoni revolucionar (aq i kerkuar i kohes) dhe dashuria e tij per nxenesit si mesues. Per novelen e lartpermendur, njeri nga recenzentet shkruante, duke perseritur pothuajse te njejtat verejtje te pleniumit per letersine, madje, duke shkuar me tej dhe duke e cilesuar novelen te rrezikeshme po te botohej dhe per botimin e saj do te mbante pergjegjesi jo vetem autori, por edhe shtepia botuese. Megjithate, novela u botua dhe pati sukses nga lexuesi. është kritikuar per tregimin, “Drite ne Fushe” si prishes i moralit te familjes socialiste. Per romanin, “Legjenda e Vadave” ka vuajtur mbi 2 vite para se ta botonte dhe është hequr nga cmimi i trete ne konkursin kombetar ne castet e fundit. Gjithashtu mbas shume perpjekjesh ka mundur te botoje novelen, “Mjështër Danai” qe pengohej te botohej si liber nga shtepia botuese, “Naim Frasheri” me verejtje absurde. gsh Aktori Timo Flloko për Enea Zhegun: U prehsh në paqe, miku im, partneri im, vogëlushi i lulëkuqeve dhe Ziguri i Matos... Ka reaguar aktori i njohur Timo Flloko për largimin e parakohshëm nga jeta të aktorit Enea Zhegu si më poshtë: “Sa më trishtoi ky lajm... Sa e desha Enean dhe sa shumë më donte... Përulem me nderim e me dhimbje të rëndë në zemër për ikjen e tji të parakohëshme! I paharruar je Enea tek unë! U prehsh në paqe, miku im, partneri im, vogëlushi i lulëkuqeve dhe Ziguri i Matos... Zoti të mbajtë pranë përtejjetë! Enea Zhegu ishte i pari – Enver Hoxha, Pilo Peristeri dhe Enea Zhegu(Tomka)! Nga Ilir Kadia Pas vdekjes së Enver Hoxhës,për të mbajtur gjallë dashurinë e masave për figurën e tij,një nga propaganduesit kryesorë ishte Pilo Peristeri! Ai shkonte në mes të punëtorëve,nxënësve dhe studentëve dhe rrëfente si e kish njohur Enver Hoxhën dhe si ai i’a kish mbushur mendjen ti bashkohej komunistëve qëkur shiste cigare tek dyqani “Flora”! Të njëjtën histori kudo shkonte.Edhe tek studentët e Institutit të Lartë të Arteve njëlloj. “Më mori Enveri dhe më dha drekë tek ky restoranti që tani e quajnë “Vjosa” as 50 metra larg “Florës”. Dhe më nxori për të ngrënë në ca pjata të vogla tamam si gjirokastrit. Na duhet të kursejmë,më tha.Na duhen për luftën paratë,për armët! Unë mbaja barkun me dorë!Ai fliste e fliste! Në fund më tha diçka që ma prishi mendjen! Pas asaj unë u binda dhe vendosa t’i bashkohem Partisë Komuniste! Kush më thotë nga ju çfarë më tha Enver Hoxha që unë ndryshova mendje dhe ju bashkova e nuk ju ndava Enverit për 45 vjet? Salla e Institutit të Lartë të Arteve u zhyt në heshtje! Pilo Peristeri përsëriti pyetjen. Hë pra,çfarë më tha Enver Hoxha? Befas dëgjohet një zë!Ishte i Enea Zhegut! -Hajde ikim pa paguar! Studentët dhe padagogët shpërthyen në një të qeshur të madhe! Aq të madhe sa akoma më bëhet se dëgjohet kur kaloj asaj ane! Ishte fillimi i talljes së madhe që studentët e arteve me guxim filluan t’a bëjnë sheshit me regjimin komunist në dhjetorin e 90′ tës! Por Enea Zhegu ishte i pari! Sot në Paris, në Librarinë “Maruani” do të prezantohet nga vetë përkthyesja e librit Evelyne Noygues “Tregimet e Moçme Shqiptare” të Mitrush Kutelit Visar Zhiti nderohet me çmimin “Le Grand Prix De Poésie” Më 27 qershor 1943 lindi shkrimtarja Meri Lalaj Këndi i humorit: Pali e shikon mamanë e tij duke hyrë në shtëpi me një peliçe prej lëkure dhelpre Këndi i humorit: Një burrë që kthehet nga berberi i thotë gruas së tij Albin Kurti: Jemi të gatshëm për njohje reciproke me Serbinë By voal.ch | July 1, 2022 Deputeti shqiptar në parlamentin serb: Miqësia Rama-Vuçiç, nuk ka sjellë asgjë të mirë për shqiptarët Sfidat e Mijëvjeçarit, mbi 200 milionë dollarë për fushën e energjisë në Kosovë Arrestohet aktorja e njohur Philipps Studimi i Reuters: Njerëzit në mbarë botën po bezdisen nga lajmet


text: Presidentja e Kosovës, Atifete Jahjaga, do të duhej të marrë seriozisht reagimin dhe shqetësimin e gazetarëve të Kosovës, por edhe të organizatave ndërkombëtarë, që kanë ngritur për futjen e nenit 37-të dh 38-të në Kodin e ri Penal. Kosova më shumë se kurrë ka nevojë për liri të shprehjes, dhe kurrsesi për mbyten e saj. Pak minuta pasi kishte filluar punën, një zyrtar i Komunës së Prizrenit, kishte shfletuar në shpejtësi gazetat ditore për tu informuar për më të rejat e qytetit që përfaqësonte. Gjatë shfletimit, kishte parë një shkrim në të cilën pata trajtuar për mosqëndrimin në punë të punëtorëve të Administratës së Komunës, pjesë e së cilës ishte edhe ai vetë. Ish-kryeshefja e Komunës së Prizrenit, Mybera Mustafa, kishte formuar një komision at-hoc për vërtetuar se sa punëtorë të Administratës së Komunës, qëndrojnë në vendet e punës, dhe sa prej tyre kanë ikur para kohe. Komisioni ishte formuar pak kohë para përfundimit të orarit të punës. Pasi kanë hyrë në çdo zyrë, u doli se mbi gjysma e punëtorëve të Administratës e kanë lëshuar punën parakohe. Ish-kryeshefja Mustafa e revoltuar nga kjo mospërgjegjësi, kishte vendosur që të nesërmen ti qortojë punëtorët, dhe të kërkojë nga ata që në ardhmen të respektojnë orarin e tyre të punës. Por, publikimi i këtij rezultati në gazetë pak parakohe e kishte bërë fort nervoz njërin prej zyrtarëve të Komunës, i cili për formimin e këtij komisioni dhe mungesën e tij në punë e kishte kuptuar nga gazeta. Ai herët në mëngjes, më mori në telefon dhe kërkoi urgjentisht që të takohemi. Nuk pranoi të bisedojmë nëpërmjet telefonit për qëllimin e takimit, por premtoi se do të flasim për një çështje shumë të rëndësishme për gazetë. Në takimin e mbajtur në zyrën e tij të (mos)punës, fillimisht në mënyrë miqësore kërkoi që tia tregojë burimin e gazetës për lajmin e dhënë. Pas refuzimit, ai filloi të kërcënojë se për këtë shkrim do të ketë përballje edhe në gjykatë ! Vetëm burimi i gazetës po na duhet. Nuk kemi asgjë me ty, por nëse nuk e tregon sot burimin do ta tregosh në Gjykatë . Ai nuk e kontestonte shkrimin. Insistonte vetëm të zbulohej burimi i gazetës. Pavarësisht pozitës, ai nuk e kishte as idenë se zbulimi i burimit është në kundërshtim me etikën e gazetarisë. Përveç etikës profesionale të gazetarisë, mos zbulimi i burimit garantohej edhe me Kodin Penal të Kosovës. Por, për tia arritur qëllimit, ky zyrtar i Komunës së Prizrenit, kishte hyrë në çdo zyrë duke i kërcënuar të gjithë punëtorët që gjatë kontrollimit kanë qenë në vendet e tyre të punës, se njëri prej tyre ka folur për gazetë. Për kundër përpjekjeve dhe kërcënimeve , ai kurrë nuk kishte arrit të zbulojë burimin e gazetës. *** Kuvendi i Kosovës muajin e kaluar, votoi Kodin e ri Penal të Kosovës, bashkë me nenet 37 dhe 38. Këto dy nene përveç që sanksionojnë gazetarët dhe mediat, ia mohojnë edhe qytetarëve të drejtën e informimit. Të gjithë deputetët (përveç të Vetëvendosjes) u bënë bashkë për tia mbyllur burimet gazetarëve, duke i kërcënuar madje edhe me burg. Dy nenet e Kodit të ri Penal të Kosovës, 37 dhe 38, janë shumë të paqarta dhe në kundërshtim me praktikat e vendeve perëndimore. Në këto dy nene nuk specifikohet se cili publikim përbënë vepër penale, në mënyrë që gazetarët të kenë mundësi ta evitojnë një vepër të tillë. Këto dy nene mund të interpretohen në mënyra të ndryshme. Ska aspak dilemë se këto dy nene të Kodit Penal, u votuan njëzëri nga të gjithë deputetët, pikërisht për tia mbyllur gojën lirisë së shprehjes. Me këtë votim, ata i dërguan selam mediave se pavarësisht papërgjegjshmërisë dhe keqpërdorimeve që mund ti bëjnë gjatë mandatit të tyre nuk mund të merren lehtë me ta. Futja e nenit 38-të në Kodin Penal, ku detyron gazetarët dhe mediat, që të zbulojë informacionin, kam përshtypjen se më shumë do të përdoret për të shantazhuar burimin e informacionit se sa për të zbardhur të vërtetën e çështje apo temës së caktuar që është trajtuar në media. Deputetëve që e kanë votuar këtë nen, më së paku iu konvenon zbardhja e të vërtetës së (mos)punës së tyre, por edhe të partive të cilat i përfaqësojnë. Ata janë plotësisht të vetëdijshëm se zbardhja e së vërtetës për (mos)punën e tyre, mund të jetë fatale pë ta. Dy nenet e Kodit Penal, nësë nuk riformulohen, më shumë do të përdorën për ti shantazhuar gazetarët dhe burimet e tyre se sa për të zbardhur të vërteten e publikimit. Madje, neni 38-të do të shfrytëzohet vetëm sa për të zbuluar burimin, por jo edhe për ta nxjerrë në pah të vërtetën e shkrimit. Gazetarët më së miri e dinë se cili është halli më i madh i njerëzve të institucioneve dhe partive politike në Kosovë, të cilëve u lakohet emri për të bëmat e (mos)punës së tyre. Tregoma vetëm burimin asgje tjetër nuk po kërkoj nga ju.... Kjo është kërkesa e vetme e njerëzve të cilëve u lakohet emri për të bëmat e këqija të tyre. Me pak përjashtime, të gjithë janë të kategorisë së zyrtarit të Komunës së Prizrenit, i cili nuk kishte lënë formë pa përdorur vetëm që ta zbulojë burimin e lajmit të keq. Pra, atyre më shumë ju intereson zbulimi i burimit, se sa e vërteta e informacionit. Mobilizimi i i gazetarëve për të kundërshtuar këto dy nene nuk do të duhej nënkuptuar si mënyrë për të krijuar kushte të mira që të shkruajnë çkado, por thjeshtë për të mbrojtur lirinë e shprehjes e cila është e garantuar me të gjitha konventat ndërkombëtare. Reagimi i organizatave ndërkombëtare tregon qartë se nëpërmjet futjes së këtyre dy neneve në Kodin Penal, Kuvendi i Kosovës me vetëdije dhe qëllimisht ka bërë një gaf të favorshëm për vete, por shumë të dëmshëm për mediat dhe shoqërinë. Shpresa e vetme për ti kthyer për riformulim këto dy nene, aktualisht ka mbetur në duart e Presidentes së Kosovës, Atifete Jahjaga. Presidentja, do të duhej të marrë seriozisht reagimin e gazetarëve të Kosovës, por edhe të organizatave ndërkombëtarë, që kanë ngritur për futjen e këtyre dy neneve në Kodin e ri Penal. Kosova më shumë se kurrë ka nevojë për liri të shprehjes, dhe kurrsesi për mbyten e saj. Demokracia e një vendi nuk mund të zhvillohet me anë të shantazheve dhe presioneve të ndryshme, dhe pa liri të shprehjes. Mediat janë promotorë i zhvillimit të demokracisë së një vendi, prandaj, ato me të drejtë e presin një lajm të mirë për vete. ...lajmi i plotë është në sistemin me parapagim. Ndalohet rreptësisht marrja dhe shpërndarja ne media, portale. .. pa autorizim paraprak me shkrim nga A.P.L. KosovaPress. Kontakt: firstname.lastname@example.org, tel: +37744966167. Të gjitha të drejtat e rezervuara nga A.P.L. KosovaPress- COPYRIGHT Ministria e Zhvillimit Ekonomik, në emër të Komitetit Drejtues të Projektit, ka shpallur afatin... Në spitalin Bahçeci ka arritur aparatura e teknologjisë së fundit dhe doktorë specialist nga...


Kij kujdes, mbrohu nga lutja e të demtuarit | Mjeksia Islame Kij kujdes, mbrohu nga lutja e të demtuarit Reviewed by M.I on November 25, 2017 . Pejgamberi a.s na bënë me dije se njeriu gjithmonë është nën kontrollin e All-llahut Fuqiplotë andaj ai nuk duhet të bëjë keq Prej Ebu Derdasë r.a. transmentohet se Pejgamberi alejhis-selam i ka thënë: Puno për All-llahun sikur ti e sheh Atë,numeroje veten në radhët e të vdekurve ,kij kujdes, mbrohu nga lutja e të demtuarit [...] Soda e bukës kushton pak, por vlen shumë! November 25, 2017 7 forma se si të ruhesh nga e keqa dhe shejtani November 25, 2017 E bukur shumë – Gjyshi këshillon nipin e t Total: 19558 Posts... 45 queries in 0.873 seconds.


A mund të jenë një bashkëshort dhe një bashkëshorte së bashku përgjithmonë? A besojnë mormonët se familjet do të jetojnë së bashku në qiell? Marrëdhëniet familjare mund të vazhdojnë përgjithmonë – jo vetëm në këtë jetë. Ashtu si shumë nga gëzimet më të ëmbla të jetës mund të vijnë nëpërmjet lidhjeve familjare, humbja e një anëtari të dashur të familjes mund të jetë një burim i hidhërimeve tona më të thella. Jezu Krishti u dha fuqi dishepujve të Tij për të vulosur së bashku familje përgjithmonë kur Ai tha: “Dhe unë do të të jap çelësat e mbretërisë së qiejve; gjithçka që të kesh lidhur mbi tokë, do të jetë lidhur në qiej, dhe gjithçka që të kesh zgjidhur mbi tokë, do të jetë zgjidhur në qiej".(Mateu 16:19). Vdekja nuk duhet të jetë fundi i marrëdhënieve tona me ata që i duam fort. Zoti i zbuloi Jozef Smithit se “po ai shoqërim që ekziston mes nesh këtu, do të ekzistojë mes nesh atje [në përjetësi], ... veçse do të jetë me lavdi të përjetshme" (Doktrina e Besëlidhje 130:2). Anëtarët e familjes që e pranojnë Shlyerjen e Jezu Krishtit dhe ndjekin shembullin e Tij, mund të jenë së bashku nëpërmjet ordinancave të shenjta që kryhen në tempujt e shenjtë të Perëndisë. Këto ordinanca vulosin një burrë dhe një grua së bashku për gjithë përjetësinë dhe fëmijët me prindërit e tyre si një familje e përjetshme. (Shih: “Familja: Një Proklamatë drejtuar Botës")