க்ரோ எனும் கிழவர் | திண்ணை எழுதியது admin தேதி March 27, 20220பின்னூட்டம் சார்ல்ஸ் டு லிண்ட் (சார்ல்ஸ் டு லிண்ட் என்பவர் எழுதிய ஒரு அதிபுனைவுக் கதையை மொழி பெயர்த்துள்ளேன். இவர் அதிபுனைவுலகில் சற்று நன்கு தெரிய வந்தவர். கதை பற்றிய விவரங்கள் கடைசியில் கொடுத்திருக்கிறேன். தலைப்பில் உள்ள க்ரோ என்பதை மொழிமாற்றம் செய்யாததற்கு ஒரு காரணம், க்ரோ என்ற பழங்குடி அமெரிக்கர்களின் சமூகக் குழுவை அது பூடகமாகச் சுட்டுகிறது என்பது ஒரு காரணம். ஆனால் அதி புனைவு என்பதால் இந்த கனடிய/ டச்சு எழுத்தாளர் மையப் பாத்திரத்தை கருப்பினத்தவராகச் சித்திரிக்கிறார். கதைக்குள்ளும் க்ரோ என்பதை அவர் பெயர் போலவே பயன்படுத்தியுள்ளேன். மொழிபெயர்ப்புகளை முழுதும் தமிழ் போலவே மாற்ற வேண்டும் என்பதில் எனக்கு உடன்பாடு இல்லை. சிறிது அன்னியத் தன்மை தெரிவது அவற்றின் மாற்றுப் பண்பாட்டுத் தளத்தை நமக்குப் பரிச்சயப்படுத்தும் என்பதும், எப்படியும் பாத்திரப் பெயர்களும், கதைக்களமும் அன்னியம்தான் என்பதும் என் காரணங்கள். ) கிழவர் க்ரோ இலைமக்கில் வளர்ந்த பாசியும், பைன் மரத்தின் உதிர்ந்த ஊசி இலைகளும் சேர்ந்த தலையணையிலிருந்து தன் தலையை உயர்த்தி, காற்றை முகர்ந்து பார்த்தார். அவரைச் சுற்றி இருந்த பைன் மரக் காட்டில், காற்றைப் போலக் கண்ணுக்குத் தென்படாமலும், சிலந்திக் கடியை விடவும் குறைவான ஒலியோடும், ஏதோ நடந்து போனது. அவரோ கிழவர் க்ரோ, காற்றில் அசையும் சிலந்தி வலையை விட சப்தமின்றி அவரால் இருக்க முடியும். அவர் எழுந்து அமர்ந்தபோது, ஒலியின் கிசுகிசுப்பு கூட அங்கு இல்லை. அவருடைய கரிய பார்வை மரங்களின் அடியிலிருந்த நிழல்களில் தேடியது. உயரத்துக் கிளைகளூடே காக்கைக் குடும்பத்தைச் சார்ந்த நீலக் கழுத்துக் காக்கையின் பறப்புப் பாதையை அவர் பார்த்தார், பின் பன்னெடுங்காலத்துக்கு முன்னர் காட்டின் தரைக்குள்ளிருந்து முட்டி எழுந்த விலா எலும்பு போன்ற கருங்கற்கள் உண்டாக்கி இருந்த குழிகளைப் பரிசீலித்தார். “சின்னத் தங்கச்சி, சின்னத் தங்கச்சி,” என்று விளித்தார். “நீ அங்கே இருக்கேன்னு எனக்குத் தெரியும். இந்தக் கிழக் காக்கையை நீ பதுங்கி, ஒளிஞ்சு மறைஞ்சு ஏமாத்த முடியாது.” “அத்தனை சின்னவளும் இல்லை, உன்னோட தங்கையும் இல்லை,” ஒரு கரகரப்பான குரல் கிட்டத்தட்ட அவர் காதுக்குள்ளேயே பேசியது. “இப்ப யாரு ஏமாந்தாங்க இங்கே?” அவர் திரும்பிப் பார்த்தபோது, தனக்குத் தெரியாமல் இவ்வளவு நெருங்கி ஒருவர் வர முடிந்ததிலும், தன்னை விடவும் ஒலியின்றி ஒருவரால் நகர முடிந்தது என்பதிலும் அவருக்கு எழுந்த வியப்பதிர்ச்சியைக் காட்டாமல் அவருடைய முகம் மறைத்திருந்தது. “உன்னை எனக்குத் தெரியாதே,” என்றார். பைன் ஊசி இலைகள் மீது சம்மணமிட்டு அமர்ந்த அந்தப் பெண் புன்னகைத்தாள். அவள் பெரிய உருவினள்- அவரை விடப் பெரிய உரு, கிட்டத்தட்ட அவர் அளவு உயரம். அவளுடைய தலைமுடி வகிட்டில் இருந்து கால் சுண்டு விரல் வரை தோல் வெள்ளையாக இருந்தது, சூரிய ஒளியில் பனித் துகள் குவியல் தோன்றுவது போல அவளுடைய முடி இருந்தது, கண்கள் சவக்காட்டின் ரகசியங்களைப் போல இருண்ட நிறத்தில் இருந்தன. அவளுடைய மூச்சில் ஆப்பிளின் இனிப்பு இருந்தது. “கிழவர் க்ரோவுக்கு எல்லாம் தெரியும்னுதான் எங்கிட்டெ சொன்னாங்க,”என்றாள் அவள். “அப்படீன்னா நீ தப்பான ஆட்கள் கிட்டே பேசிக்கிட்டிருக்கே.” அவள் தோள்களைக் குலுக்கி அதை நிராகரித்தாள், அவளுடைய முலைகள் அந்த அசைவில் எழுந்து அமர்ந்தன. “உனக்கு ஆட்சேபணை இல்லைன்னா ஏதோ துணியைப் போட்டுக்கிட முடியுமா?” என்றார் அவர். அவள் புரியாததைக் கேட்டமாதிரி நோக்கினாள். “என்னைப் பார்க்கிறப்போ உனக்கு என்ன தெரியுது?” “ஒரு பெரிய, வனப்பான பொண்ணு- இப்படி நிர்வாணமா நடந்து திரியக் கூடாத அளவுக்கு ரொம்பவே வசீகரமா இருக்கறவள்.” “அட, இதெப்படி ஆச்சு,” என்றாள். “இதை இச்சகப் பேச்சா நினைக்கறதா இல்லை அவமரியாதையாப் பார்க்கணுமான்னு தெரியல்லை எனக்கு.” இப்போது கிழவர் க்ரோவுடைய முறை வந்தது, அவர் ஏதும் புரியாமல் நோக்கினார். “ஜோயி க்ரீல், நான் பெண்ணே இல்லை. நான் இந்த ஆவிகளோட ஏரிக்குப் பக்கத்திலெ வசிக்கறவ.” கிழவர் க்ரோ பைன் மரத்தின் மீது சாய்ந்து கொண்டார். “அட, அப்படியா,” என்றார். “அது வேற மாதிரி விஷயம்தான். நான் உனக்கு என்ன செய்யணும், சகோதரமே?” விழித்திருக்கும் உலகில் அவருடைய பெயர் என்னவென்று அவளுக்குத் தெரிந்திருந்தது என்பது அவருக்கு வியப்பளிக்கவில்லை. ஆவிகளின் ஏரியின் பனிப்பாறை மூடிய கரைகளருகே மலைமீது வசிக்கும் ஆவிக் கரடிகள் அப்படித்தான் இருந்தன. நாம் ஒரு வார்த்தை கூடப் பேசாமலே நம்மைப் பற்றிய விஷயங்களைத் தெரிந்து கொள்ள அவர்களுக்கு வழிகள் தெரியும் என்று சொல்லப்பட்டது. ஐந்து விரல்கள் கொண்ட பிராணிகளின் உலகத்தில் உலாவுகையில் சகோதரங்களுக்கும் இப்படி எல்லாம் தெரிகிறார்போலத்தான் அதுவும். “நீங்க ஒண்ணைப் பார்க்கணும்னு இருக்கு எனக்கு,” என்றாள். அவள் எழுந்து நின்றபோது, அது தண்ணீர் ஓடுவதைப் பார்ப்பதைப் போலிருந்தது. அவள் ஒரு கையை அவரிடம் நீட்டினாள், தன்னைப் பற்றி மேலிழுக்க அவர் அனுமதித்தார். எந்த அளவுக்கு ஒலி எழுப்பாமலும், துரிதமாகவும் அவள் இயங்கினாளோ அந்த அளவு வலு மிக்கவளாகவும் இருந்தாள். “என்ன மாதிரி —” அவர் துவங்கினார். ஆனால் அப்போது அந்த பைன் மரக்காடு கரைந்து போனது, ஒரு குறுக்குச் சாலையில் அவர்கள் நின்றிருந்தனர், அவர்களைச் சுற்றி கண் பார்வைக்கு எட்டும் தூரம் வரையிலும் எங்கும் கார்கள் நின்றிருந்தன. மென் பளபளப்பாகவும், பண்டைக்காலத்து மரங்கள் அளவு உயரமாகவும் கட்டடங்கள் எழுந்திருந்தன. அவையும் முடிவில்லாமல் எங்கும் இருப்பதாகத் தெரிந்தன, தொடுவான் வரையிலும், நாற்திசைகளிலும் இருந்தன. கிழவர் க்ரோவால் இதைப் பார்த்துத் தனக்கெழுந்த வியப்பை அடக்க முடியவில்லை. கண்ணைக் கொட்டிக் கொண்டார், தன்னைச் சுற்றிலும் பார்த்தார். எல்லாக் கார்களும் அசைவின்றி நின்றன, பலவற்றின் கதவுகள் திறந்தபடி இருந்தன. அவருக்கு நிறைய நாழிகை கழித்துத்தான் புரிந்தது, அந்தத் தெரு முற்றிலும் அசைவின்றி இருந்தது. அவரும், அந்த கரடி உரு ஆவியும், ஒரு ஒளிப்படத்தின் நடுவில் காலடி எடுத்து வைத்து நுழைந்தது போல இருந்தது. அப்புறம், தங்களுடைய சூழலை ஏற்கும் நிலைக்கு அவர் வந்தபோது, அவருக்கு இன்னொன்று புரிந்தது. “ஜனங்கள் எல்லாம் எங்கே போய்ட்டாங்க?” அவர் கேட்டார். அவள் தெரியாதென்பது போல தோள்களைக் குலுக்கினாள், அவர் தன் பார்வையை அவள் முகத்திலேயே நிறுத்தி வைத்திருந்தார். “இதே போலத்தான் இருக்கப்போறது,” அவள் சொன்னாள், “நாம் ரொம்ப காலம் பின்னே போய்க் காலடி எடுத்து வைத்தோமானால்.” “அதாவது இந்தக் கட்டடங்கள், கார்கள், மற்றப் பல குப்பைகளை ஒதுக்கி விட்டால் மிஞ்சறதா?” அவள் மௌனமானாள். கிழவர் க்ரோ காத்திருந்தார், ஆனால் அவளோ, அந்தத் தெருவில் அசைவில்லாத காலி வாகனங்களின் நடுவில் அவரோடு நின்றிருப்பது போதுமானது என்பது போல இருந்தாள். அந்த வாகனங்களில் ஜனங்கள் இருந்திருந்தாலும், இப்படி ஒரு பிரதாபம் பொருந்திய பெண் அவர்கள் முன்னே திடீரெனத் தோன்றினால், அவர்களெல்லாமே அப்படியே ஸ்தம்பித்துப் போயிருப்பார்கள் என்று அவர் நினைத்தார். “இதை ஏன் எங்கிட்டெ காட்டறெ?” என்று கேட்டார். “உங்களுக்கு இது சுவாரசியமாக இருக்கும்னு நினைச்சேன்.” “இதை விட அந்த பைன் காடுகளைத்தான் எனக்கு அதிகம் பிடிச்சுது.” “இதையெல்லாம் நீங்க சரி செய்ய முடியும்னு நான் நினைச்சேன்.” “எதைச் சரி செய்யணும்?” “இங்கே என்ன நடக்கப் போகுதோ, அதை.” ஜோயி க்ரீல் தனக்குப் பழக்கமான படுக்கையில், தனக்குப் பழக்கமான அடுக்ககத்தில், நகரத்தின் பழக்கமான ஒலிகள் அவருடைய படுக்கையறையின் ஜன்னல்கள் வழியே உள்ளே வழிந்தோடியிருக்க, விழித்தெழுந்தார். போக்குவரத்து, ஜனங்கள் உரையாடுவது, குப்பைத் தொட்டிகளின் தடால் புடால், தொலை தூரத்தில் ஒரு பொலீஸ் சைரன். எழுந்தவர், அந்த கரடியின் ஆவி இன்னும் தன்னோடு இருக்கும் எனப் பாதி எதிர்பார்ப்புடன் அமர்ந்தார், ஆனால் அந்த அறையில் அவர் தனியராகத்தான் இருந்தார். எழுந்திருந்து, குளியலறைக்குள் போனார், காலை நேரத்து ஒன்றுக்கிருப்பதை நீண்ட நேரம் செய்தார். தன் கைகளைக் கழுவிக் கொண்டவர், தன் பிரதிபலிப்பைக் கண்ணாடியில் பார்த்தார். அவருடைய தாடி அத்தனை நரையோடி இருந்ததால், அவருடைய கருத்த தோலில் அது முழு வெண்மையாகவே தெரிந்தது. தன் முள்முடிகளை ஒரு முறை அழுந்தத் துடைத்து விட்டு, முடியைத் தன் முகத்திலிருந்து அகற்றித் தள்ளி வைத்தார். தன் கனவைப் பற்றி நினைத்துப் பார்த்தார், கரடி உரு ஆவி தனக்கு விதித்த அந்த வேலையைப் பற்றி யோசித்தார், தன் தலையை உலுக்கிக் கொண்டார். அது ஒரு சக்தி மிக்க கனவு – சக்திக் கனவு -அவருக்கு அதில் எதுவும் புரியவில்லை. “கடைசில நமக்கு வயசாகிப் போச்சுன்னுதான் தோணுது,” தன் பிம்பத்திடம் அவர் சொன்னார். தன் படுக்கை அறைக்குத் திரும்பியவர், உடுப்புகளை எடுத்து அணிந்தார். கருநிற கால்சராய்கள், கௌபாய் காலணிகள், ஒரு பழைய வெள்ளைச் சட்டை. உடுப்பு அலமாரியிலிருந்து சில்லறைகளைத் தேற்றி எடுத்தார், தன் பைக்குள் போட்டுக் கொண்டார். முந்திய நாள் இரவு சோஃபா ஒன்றின் பின்புறம் தான் போட்டு வைத்திருந்த மேலங்கி-சட்டையை எடுத்துக் கொண்டார், காலை உணவுக்கும், காஃபிக்குமென்று தெரு மூலையிலிருந்த ஒரு சிற்றுண்டிக் கடைக்குப் போனார். தன் அடுக்ககத்துக் கதவைப் பூட்டுவது பற்றி அவர் கவலைப்படவில்லை. அங்கு திருடுவதற்கு எதுவும் இருக்கவில்லை- அவருடைய பழைய கிடார் வாத்தியம் கூடச் சிறிதும் மதிப்புப் பெறாதது. அவரிடம் இருந்த மதிப்புள்ள எதுவும், அவர் தன் தலைக்குள்ளேயே சுமந்திருந்தார். “நேத்தி ராத்திரி எனக்கு வந்த கனவு ரொம்ப விசித்திரமா இருந்தது,” அவர் அமர்ந்திருந்த தடுப்புக்குள் நுழைந்த பரிசாரகப் பெண் ரூபி சொன்னாள். ஒரு தட்டில் வெந்த முதிரைகள், வறுத்த ரொட்டித்துண்டுகளோடு வேகவைத்த முட்டையுடன், கோப்பையில் காஃபியையும் அவள் கொண்டு வந்திருந்தாள். தான் எப்போது கடைசியாக தனக்கு இன்னது வேண்டுமென்று உத்தரவிட்டோம் என்று அவருக்கு நினைவில்லை. அவருக்கு என்ன கொடுக்கவேண்டுமென்று ரூபி நினைத்தாளோ அதை அவள் கொண்டு வந்து விடுவாள். எது எப்படி இருந்தாலும் அதில் காஃபி இருந்த வரை, ஜோயி அவளே தீர்மானிக்க விட்டு விடுவார். “அதில் ஒரு பெரிய, நிர்வாணமான வெள்ளைப் பெண் இருந்தாளா?” ஜோயி கேட்டார். ரூபி வாய்விட்டுச் சிரித்தாள். “கனவு காண்றதுக்கு எத்தனை வயசானாலும் பரவாயில்லை, அப்படித்தானே?” “என்னை நானே கிழவன்னு சொல்லிக்கிறதே கேவலம். இப்ப நீ வேற ஆரம்பிக்கிறியா, வேண்டாம்.” ரூபி கவர்ச்சியான, தேவையான உருட்சி திரட்சியெல்லாம் இருந்த இளசு – இருபதுகளில் இருப்பவள், சரசமாடுவதில் தேர்ந்தவள், கோலாகலமாகக் கலைந்த தங்க நிறத் தலை முடியோடு, கையின் மேல் பகுதியில் ஒரு கரிச்சான் காக்கையின் உருவையும் பச்சை குத்திக் கொண்டிருந்தாள். பரிமாறும் பகுதியின் முகப்புமேஜைக்குப் பின் புறமிருந்த அலமாரியில் மேல் தட்டில் எதையாவது எடுக்க அவள் கை உயர்த்தும்போது, அவளுடைய சட்டையின் கைப்பகுதிக்குக் கீழே அந்தக் கரிச்சான் காக்கையின் நீண்ட வால் நீட்டிக் கொண்டிருப்பது தெரியும். அவள் அந்தச் சிற்றுண்டிச் சாலையைச் சுற்றிலும் பார்த்தாள், வேறு யாருக்கும் தான் கவனம் செலுத்த வேண்டியிருக்கவில்லை என்று உறுதி செய்து கொண்டாள், பிறகு ஜோயியின் தடுப்பறைக்குள் நுழைந்து எதிரே அமர்ந்தாள். “பாருங்க, இந்தக் கனவுல,” அவள் சொன்னாள், “ஜே-ஸி இந்தப் பேட்டையில வசிக்கிறாரு. அவர் இந்த டைனருக்குள்ளே நேர வர்றாரு, நான் அவரோட புது விடியோவுல ஆட வருவேனான்னு கேட்கறாரு.” “அவர் ஓய்வு பெற்றுப் போயிட்டாருன்னுல்ல நான் நினைச்சேன், இப்ப ஏதோ ரிகார்ட் கம்பெனியை நடத்தல்லியா?” அவள் தலையை ஆட்டி மறுத்தாள். “அதெப்படி உங்களுக்குத் தெரியும்? உங்களுக்கு எப்பவுமே ஏதோ வினோதமான விஷயமெல்லாம் தெரியறது.” “நான் நிறையப் பார்த்தவன்,” ஜோயி சொன்னார். அவர் அப்படியே பார்த்துமிருந்தார். ஒருகால் பின்னே பண்டைக் காலத்துக்குப் போய், அண்டங்காக்கை தன் பிரும்மாண்டமான பானையிலிருந்து உலகத்தை வெளியே உருவி எடுத்த அந்தக் காலத்த்தைப் பார்த்திருக்க மாட்டார். அல்லது பழங்குடி சிவப்பிந்தியர்கள் இந்த நிலங்களுக்குத் திரிந்தலைந்து சேர்ந்த காலத்தைப் பார்த்திருக்க மாட்டார், ஆனால் அவர் வெகுகாலமாக இங்கே சுற்றியிருக்கிறார். அவர் பெயரும் ஒன்றும் ஜோயெல் க்ரீல் இல்லை, எப்படி கிழவர் க்ரோ என்பதும் அவர் பெயரில்லையே அதே போலத்தான் அதெல்லாம். ஆனால் அந்த இரண்டும் இப்போது அவருடைய கதையின் ஒரு பகுதியாக ஆகி விட்டன. கோர்பே என்ற பழைய காகக் கூட்டத்தைச் சேர்ந்த இவருக்குப் பொருத்தமான பெயராக இது இருந்திருக்கும்: கதை சொல்லி. அவர் கதைகளைச் சேகரித்தார்- அல்லது கதைகள் என்று அவர் அழைத்தவற்றைச் சேகரித்தார். அவை எப்படி ஆரம்பித்தன அல்லது முடிந்தன என்பது அவருக்கு அரிதாகவே தெரிந்திருந்தது, ஏனெனில் அவை அவருக்குத் துண்டும் துக்கடாவுமாகத்தான் கிட்டின. பஸ் நிறுத்தத்தில் தற்செயலாகக் கேட்டது. செய்தித்தாளில் எங்கோ படித்தது, அல்லது மளிகைக்கடையில் தர வேண்டிய தொகைப்பட்டியல் போடும்போது அங்கே காட்சியாக இருந்த பத்திரிகையில் படித்தது. ஒரு மதுக் கடையில் குடிகாரர் ஒருவர் சொன்னது. சில அணில் சகோதரங்கள் புறாக்களோடு கதைத்தது, இப்படித்தான். கதைகள் எங்குமிருந்தன, அல்லது அவற்றின் சில்லுகள் இருந்தன, கோர்பே (காக) இனமே இப்படித் துண்டுகளைச் சேகரித்தவைதான். இவர் சேகரித்த துண்டுகள் வார்த்தைகளாக இருந்தன, பளபளக்கும் அல்லது மின்னும் துண்டங்களாக இல்லை. “அப்ப நீ ஜே-ஸி கிட்டே என்ன சொன்னே?” அவர் ரூபியிடம் கேட்டார். “நான் அந்த மாதிரிப் பொண்ணில்லைன்னு சொன்னேன்.” “ஆனா நீ எந்த மாதிரிப் பொண்ணு?” அவள் புன்னகைத்தாள். “திமிர் இருக்கற நல்ல பொண்ணு.” “அது எனக்குப் புரியுது. நான் மேலெ சொல்றதைக் கேளு. என்னோட கனவுகள்லெ எப்பவாவது வந்துட்டுப் போ. இன்னும் கொஞ்சம் வயசானவளா இருக்கணும், நான் அப்ப கொஞ்சம் இளைஞனா இருக்கேன் – அப்போ என்ன நடக்கும்னு யாருக்குத் தெரியும்.” “சும்மாக் கனவுதான் கண்டுகிட்டு இருக்கணும் நீங்க.” “நான் அதைத்தானே இப்ப சொன்னேன்.” “அதெல்லாம் நடக்காது. நான் இன்னும் கைல் என்னை வந்து கூப்பிடுவான்னு காத்துகிட்டிருக்கேன்.” “என்னது? அந்தப் பையன் என்ன குருட்டுப் பயலா? அவன் கிட்டே நான் பேசப் போறேன்.” “அதை நினைச்சுக் கூட பார்க்காதீங்க!” அவர் உதடு விரியப் புன்னகைத்தார், சரியென்றும் சொல்லாமல், இல்லை என்றும் சொல்லாமல். “உங்க விஷயம் என்ன ஆச்சு?” அவள் கேட்டாள். “நீங்க நெசம்மாவே ஒரு பெரிய நிர்வாணமான வெள்ளைக்காரப் பொண்ணைப் பத்தி நேத்திக்கிக் கனவு கண்டீங்களா என்ன?” ஜோயி ஆமோதித்துத் தலை அசைத்தார், யோசனையில் ஆழ்ந்தார். “அவ நிஜத்துல மனுஷி ரூபத்தில இருந்த கரடி ஆவி,” அவர் சொன்னார். “வேடிக்கை என்னன்னா, அவளுக்குத் தான் மனுஷி ரூபத்தில இருக்கோம்னு தெரிஞ்சிருக்கல்லை. அவ எனக்கு ஒரு தரிசனம் கொடுக்க வந்தா.” “ஆமா, நான் பைன் மரக்காட்டுல தூங்கிக்கிட்டிருந்தேன், அங்கேயிருந்து என்னை நகரத்துக்குள்ளெ கொண்டு வந்தாள், இந்த மாதிரி,” அவர் இரண்டு விரல்களைச் சொடுக்கினார். “அங்கே இடம் மொத்தமும் காலியாக இருந்தது. ஒரு மனுசனைக் கூடக் காணோம். சத்தமே இல்லை. ஒரு பறவைக் கூவல் கூட இல்லை.” “சில நாள்லெ அந்த மாதிரி இருந்தா ரொம்ப நல்லா இருக்கற மாதிரி எனக்குத் தோணும்.” “இது வேற மாதிரி,” அவர் சொன்னார். “அங்கே தெரு நடுவுலெ காரெல்லாம் நின்னுது, எல்லாத்தோட கதவும் திறந்து கிடந்தது- ஆனா எதும் மோதிக்கிட்டு நொறுங்கி இருக்கல்லை. ஏதோ ஜனங்களெல்லாம் அவங்க செய்துக்கிட்டிருந்ததை நிறுத்திப் போட்டுட்டு காணாமப் போயிட்ட மாதிரி இருந்தது.” “உங்களோட நிர்வாணப் பெண் இதைப் பத்தி என்ன சொன்னாங்க?” “நான் அதைச் சரி செய்யணும்னாங்க.” ரூபி தன் தலையை உலுக்கினாள். “உங்களுக்கு ரொம்பவே வினோதமாத்தான் சொப்பனம் வருது.” அவர் ஆமோதித்துத் தலையசைத்தார். அவர் சொல்லியிருக்க முடியும், “கோர்பே சகோதரங்களுக்கு இது மாதிரி நிறையவே வரும் – உனக்குத் தெரியுமே, என்னை மாதிரி காகங்களுக்கு. வரப் போகிற நிகழ்ச்சிகள் பற்றி, உற்பாதங்களைப் பத்தி எங்களுக்குச் சூசகம் கிட்டும், தீர்க்கதரிசனமும் கிட்டும். ஜனங்களை இந்த உலகிலேர்ந்து மாத்தி மத்த உலகுக்கு எடுத்துப் போகிறதும் பெரும்பாலும் நாங்கதான். மத்த உலகுன்னா, கனவுகளோட உலகங்களைச் சொல்றேன்.” ஆனால் அவர் சொன்னது என்னவோ இதுதான், “ஆமாம், அப்படித்தான்னு சொல்லணும்.” முகப்பு மேஜையில் ஒரு மணி அடித்தது, ரூபிக்கு அவளின் வாடிக்கையாளருக்குப் பண்டங்கள் தயாராகி விட்டன என்று தெரிவிக்க அது. பரிமாறுதலில் தன் தேர்ச்சியைத் தெரிவிக்கும் விதத்தில் அவள் நான்கு காலையுணவுத் தட்டுகளோடு, பழச்சாறுகள், காஃபிக் கோப்பைகளையும், ஒரு துளி கூடச் சிந்தாமல் தூக்கி வந்தாள். “இன்னக்கி மாலைல உங்களுக்கு நேரம் இருக்குமா?” அவள் கேட்டாள். “உல்லாசமாச் செலவழிக்க என்னைக் கூப்பிடறியா?” “ஐயே, ஆசையைப் பாரு. இல்லை, எனக்கு ஒரு புதுப் பாட்டைக் காட்டுவீங்களான்னு பார்க்கிறேன். போனதடவை கொடுத்த பாட்டை அனேகமா ஒழுங்காப் பழகிட்டேன்னு நினைக்கிறேன்.” “அதுக்கென்ன, செய்துடலாம். எனக்கு அதைச் செய்யப் பிடிக்கும்,” அவர் அவளிடம் சொன்னார். “மதியச் சாப்பாட்டுக்கு அப்புறம் வீட்டுல இருப்பேன் – அந்தக் கரடி ஆவி மட்டும் என்னை மறுபடி தேடிக்கிட்டு வராமல் இருக்கணும்.” ரூபி தன் கையில் மேல்புறத்தில் பச்சை குத்தப்பட்ட கரிச்சான் காக்கை உருவைத் தொட்டுக் கொண்டாள். அவர்களுடைய உரையாடல் சகோதரங்களைத் தொடும்போதெல்லாம் அவள் அப்படிச் செய்வாள், வழக்கமாகி விட்டது. அது ஒரு தன்னிச்சையான செயல், அவளுக்குத் தான் அதைச் செய்கிறோம் என்பதே தெரியாது என்று அவருக்குத் தெரிந்திருந்தது. “நீங்க ஏன் எப்பவும் இந்த மாதிரியெல்லாம் ஏதாவது சொல்றீங்க?” “உங்களுக்குத் தெரியும். கரடி ஆவி, தரிசனம் இப்படி. நேத்திக்கி ஒரு பூனை உங்க கிட்டே ஏதோ சொன்னதுன்னு எங்கிட்டே சொல்லப் பார்த்தீங்க.” ”சிவிங்கிப் பூனை சகோதரம்.” “என்னவாவது இருக்கட்டும். இப்படிப் பேசறது என்ன மாதிரி இருக்குங்கறது உங்களுக்கு தெரியுமில்லையா?” “நான் மத்த ஜனங்களை விட உலகத்திலெ நிறைய விஷயங்களைப் பார்க்கிறேன்னு தெரியுதா?” அவள் சிரித்தாள். “இருக்கலாம். இல்லைன்னா நீங்க முழுசா நல்ல நிலையில இல்லைன்னும் தோணலாம்.” அவள் நெற்றிப் பொட்டில் விரலை வைத்துக் காட்டினாள். “நான் ஒரு போதும் முழுக்க அங்கே இருக்கறதில்லை,” அவர் அவளிடம் சொன்னார். “என் ஒரு கால் எப்பவுமே இன்னொரு உலகத்திலெதான் இருக்கு.” “ஆனா, வேற உலகம்னு எதுவும் இல்லைன்னு...” அவள் தான் சொல்ல வந்ததை முடிக்காமல் விட்டு விட்டாள். ”இங்கே பாரு, நீ நிஜம்னு நினைக்க இங்கெ ஒண்ணு இருக்கு,” அவர் சொன்னார். ”கட்டிளங்காளை, அழகன் கைல் இன்னக்கி மதியச் சாப்பாட்டுக்கு வரும்போது, நீ ஏன் அவனை உன்னோட பேசிப்பழகறத்துக்கு அழைக்கக் கூடாது?” “என்னால அதைச் செய்ய முடியாது.” “ஏன்னுதான் கேட்கறேன். அதென்ன அப்படி ஒரு அடம்?” அவள் பதிலளிக்க வாய் திறந்தாள், மாறாகச் சிரித்தாள். ஜோயி குறும்பாக நகைத்தார். “ஒரு நல்ல காரணத்தைக் கூட உன்னால யோசிக்க முடியல்லை, இல்லியா? முடியுதா? “இல்லை,” அவள் ஒத்துக் கொண்டாள். “எனக்கு ஒண்ணும் தோணல்லை.” “நீ இதை நினைவு வச்சுக்கணும்,” அவர் அவளிடம் சொன்னார், “வங்கியில உனக்கு இன்னொரு வாழ்க்கை சேமிச்சு வைக்கப்படல்லை. நீ எதை இப்ப வாழறியோ அதை வச்சு எத்தனை செய்ய முடியுமோ அதைத்தான் செய்யப் பார்க்கணும்.” ரூபி மக்காலே, ஜோயி அந்த உணவகத்தை விட்டுப் போவதைப் பார்ப்பதற்குச் சற்று நின்றாள். ஜன்னலருகே இருந்த ஒரு தடுப்பறையின் மேஜையைத் துடைத்துக் கொண்டிருந்தாள், சாய்மானத்தின் மீது சரிந்து நின்றாள், ஒரு கால் முட்டியை அங்கு சோஃபாவின் மீது வைத்திருந்தாள், அவர் தெருவைக் கடப்பதைப் பார்த்திருந்தாள். அவர் இடது பக்கம் திரும்பினார், லீ தெருவில் தெற்குப் பக்கம் போனார். அவரைப் பார்க்க முடியாத தூரம் அவர் போன பிறகு, அவள் முன்பு செய்து கொண்டிருந்ததைத் தொடர்ந்தாள். அந்தக் கிழவரை அவளுக்கு ஏனோ பிடித்திருந்தது, அது எதனால் என்று அவளுக்குச் சொல்லத் தெரிந்திருக்கவில்லை. அவளுடைய தினம் படு மோசமாக இருந்திருக்கும் – கடுகடு வாடிக்கையாளர்கள், மோசமான இனாம், அவளுடைய முதுகும், ஆடுதசையும் வலியெடுத்திருக்கும்- ஆனால் அவர் அந்தக் கடையில் நுழைந்ததும், அந்த உணவகத்தில் அவர் அமர்ந்ததும், அவை எல்லாம் புறந்தள்ளப்பட்டு விடும். அவளுக்கு ஆகியிருந்த இருபத்து மூன்று ஆண்டுகளை அவர் எப்படியோ மாற்றி, அவளைப் பல வருடங்கள் இளையவளாக ஆக்கி விடுவார், அவள் ஒரு சிறுமி போல, மிக்க உற்சாகம் கொண்டவளாக, உலகமே அவள் முன்னால் விரிந்து கிடந்து அவளுக்காகக் காத்திருப்பது போல உணரச் செய்து விடுவார். மற்றவர்கள் எல்லாருமே இப்படி உணர்ந்ததாகத் தெரியவில்லை. “ஐயோ, அவர் வந்தாலே எனக்கு அருவருப்பா இருக்கு,” எய்லீன் ஒரு காலையில் சொன்னாள், சில வாரங்கள் முன்பு. ஜோயீ அப்போதுதான் வெளியே போய்க் கொண்டிருந்தார், அவள் தன் முறை வேலை நேரத்துக்காக உள்ளே வந்திருந்தாள். கேட்டதும் அசந்து போன ரூபி, அவளைப் பார்க்கத் திரும்பினாள். “காமக் கிழவன்கள் கொணரும் அருவருப்பா?” அவள் கேட்டாள். “அவர் உண்மையில் கொஞ்சம் கூட கெடுதலே இல்லாதவர்.” எய்லீன் தலையை ஆட்டி மறுத்தாள். “அவர் கெட்டவர்னு நான் நினைக்கல்லை. அவரோட தலைமுறை ஆட்களெல்லாம் பெண்கள் கிட்டே சரசம் பேச விரும்புவாங்க, ஆனா அதுக்கெல்லாம் ஒண்ணும் அர்த்தமில்லேன்னு எனக்குத் தெரியும், ஆனாக்க... சரி, அது இல்லை நான் நினைக்கறது.” ”பின்னே வேறென்ன அதுல?” “அவர் கொஞ்சம்... அவருக்கு ரொம்ப நிறைய தெரிஞ்சிருக்கு. எல்லாத்தையும் பத்தி அவருக்கு ஏதோ தெரிஞ்சிருக்கு, அது என்ன விஷயம்னே இல்லை. எல்லாமே.” “அவர் ரொம்ப விவரமானவர், அவ்வளவுதான்.” “அதோட சிலநேரம், அவர் என்னைப் பார்க்கும்போது, அவர் என் தலைக்குள்ளே பூந்துகிட்டிருக்கற மாதிரி இருக்கும்.” ரூபி ஆமோதிப்பாக மெல்லத் தலையசைத்தாள். எவ்வளவோ தடவைகளில் அவள் ஒரு வார்த்தை கூடப் பேசாதபோதே, அவள் என்ன நினைக்கிறாள் என்பதை அவர் எப்படியோ தெரிந்து கொண்டிருப்பார், அது கொஞ்சம் அச்சமூட்டுவதாகத்தான் இருந்தது. ஒரு தடவை அவள், அவரைப் பிறரின் எண்ணங்களை எப்படியோ தெரிந்து கொள்பவர் என்று குற்றம் சாட்டியபோது, அவர் சிரித்தார், பிறகு சொன்னார், தான் மனிதர்களைத்தான் படிப்பதாக. ஜனங்களைப் பற்றிப் பலதும், அவர்கள் எப்படித் தம்மை நடத்துகிறார்கள், மற்றும் தம் தோலுக்குள் எப்படிப் பொருந்துகிறார்கள்- இப்படிச் சொல்வது விசித்திரமாகவே அவளுக்கு அந்த நேரம் தெரிந்தது, இப்போதும் அப்படித்தானிருந்தது- என்பதிலிருந்து தனக்குத் தெரிவதாகச் சொன்னார். ஆனால் அவளுக்கு அதுவும் பிடித்துத்தான் இருந்தது – எப்படி அவருக்கு எல்லாச் சமயங்களிலும் சரியானதைச் சொல்லத் தெரிந்திருந்தது என்பதும், அவள் சர்க்கரை பூசிச் சொல்ல நினைக்கும்போதோ, சும்மாவே கதை விடும்போதும் அவர் எப்படி அவளை உடனே நேரடியாகக் கேட்டு விடுவார் என்பதும். “ஆனா அது உனக்குத் தொல்லையா இருக்கா?” எய்லீன் அதற்கு மேல் ஏதும் சொல்லாததால், ரூபி அவளிடம் கேட்டாள். “கடவுளே, ஆமாம். அது உனக்குத் தொல்லையா இல்லையா?” ரூபி தலையைக் குலுக்கி மறுத்தாள். “இருக்காது. உன்னை ஒண்ணும் செய்யாதுன்னுதான் நினைச்சேன்,” எய்லீன் சொன்னாள், “இந்தக் கடைக்கு வெளியேயும் நீ அவரைச் சந்திக்கிறியே, அதுலெயே தெரியறது. அப்படி நீங்க என்னதான் செய்வீங்க?” “நான் உன் கிட்டே சொல்லியிருக்கேனே. அவர் எனக்குப் பாட்டுகள் சொல்லிக் கொடுக்கறார். அவருக்கு ஆயிரக்கணக்கா பாட்டுகள் தெரியும்போலிருக்கு.” “நீ எப்ப வெளியில போய் அதையெல்லாம் பாடப் போகிற?” “ஒரு பாட்டு நிகழ்ச்சி போலன்னு சொல்றியா?” எய்லீன் தலையை ஆட்டி ஆமோதித்தாள். “நான் அதுக்காகக் கத்துக்கல்ல,” ரூபி சொன்னாள். “ஜோயியோட காலம் ஆனப்பறம், யாராவது அதையெல்லாம் இன்னும் நினைவு வச்சிருக்கணுமேன்னுதான் கத்துகிட்டிருக்கேன்.” எய்லீன் தலையைக் குலுக்கி மறுத்தாள். “இப்ப நீயும் அவரை மாதிரியே விசித்திரமாயிக்கிட்டிருக்கே,” என்றாள், ஆனால் புன்னகைத்தாள். “இல்லைமா,”ரூபி சொன்னாள். “எல்லா விசித்திரத்தையும் ஜோயியே கட்டிச் சேர்த்துச் சுமந்துகிட்டிருக்காரு.” “யார் சொல்றாங்க பாரு,” அந்தச் சம்பவத்தை நினைவு கொண்ட ரூபி, சிரித்துக் கொண்டாள். மேஜைகளைத் துடைப்பதை பூர்த்தி செய்தாள், நடுப்பகல் உணவுக்கு வரப் போகும் கூட்டத்துக்குத் தேவையான உப பதார்த்தங்கள் மேஜைகளில் இருக்கின்றனவா என்று சோதித்துக் கொண்டிருந்த ஆன்னாவுக்கு உதவி செய்யப் போனாள். இது சிரிப்புக்குரியது என்று அவள் நினைத்தாள். ஆன்னாவையும், அவளையும் அருகருகே பார்த்தால் எப்போதுமே ஆன்னா அடங்கியவளாகத் தெரிவாள். எப்போதுமே அவள் தன்னுடைய பழுப்பு நிறக் கூந்தலை பின்னே இழுத்துக் கட்டி குதிரைவால் கொண்டையாக்கி இருப்பாள், காண்டாக்ட் லென்ஸுக்குப் பதில் மூக்குக் கண்ணாடி அணிவாள், வேலை பார்க்கும்போது ஒரு போதும் முகஒப்பனை செய்து கொள்ள மாட்டாள், மாறாக ரூபியின் தலை முடி அடங்காமல் திரியும், அவள் பச்சை குத்திக் கொண்டிருந்தாள், அவள் அந்த உணவகத்தில் வேலை பார்க்கும்போது மட்டுமே முக ஒப்பனை செய்துகொள்வாள். அல்லது அவளுக்கு யாராவது ஆணுடன் மாலை நேரச் சந்திப்பு இருந்தாலும் ஒப்பனை உண்டு. இரண்டு பேரில், ஆன்னாதான் சுதந்திரப் பிறவி, என்ன வேண்டுமானாலும் முயற்சி செய்யத் தயாரானவள். இந்த வருஷம் மட்டுமே அவள் கட்டற்ற வேகத்தில் இறங்கி ஓடும் கிக்காஹாஸ் ஆற்றில் படகு ஓட்டிப் போயிருந்தாள், முதல் தடவையாக விமானத்திலிருந்து பாரசூட் அணிந்து குதித்திருந்தாள், தாய்லாந்தில் இங்கிலிஷ் சொல்லித் தரும் வேலைக்கு விண்ணப்பித்திருந்தாள். ரூபியோ அதே ஊரில் வீட்டில் கிடார் வாசிப்பதோடு நிறுத்திக் கொண்டிருந்தாள். அவள் நெருங்கியபோது ஆன்னா நிமிர்ந்து பார்த்தாள். “ஹேய்,” என்றாள் ஆன்னா. “உனக்கும் ஒரு ஹேய்,” என்றாள் ரூபி. சர்க்கரை இருந்த ஒரு குடுவையின் மூடியைத் திறந்து அதில் சர்க்கரை நிரப்பத் தொடங்கினாள். “நீ எப்பவாவது ஒரு ஆணை மாலையில சந்தித்துப் பேசலாம்னு கூப்பிட்டிருக்கியா?”அவள் கேட்டாள். ஆன்னா சிரித்தாள். “நிச்சயமா. எனக்குப் பிடிச்சவரோட பேசிக்கிட்டிருக்க வேற எப்படி முடியும்?” சொன்னவள் தலையை ஒரு புறம் சாய்த்துப் பார்த்தபடி அகலமாகப் புன்னகைத்தாள். “ஏன்? நீ ஜோயியை அப்படிக் கூப்பிடப் போறியா?” “அட, அப்பிடிச் செய்வேனா. அவர் எனக்குத் தாத்தாவா இருக்கற வயசுக்காரர்.” ஆன்னா தலையசைத்து ஒத்துக் கொண்டாள். “தாத்தா மாதிரி நல்லவரும் கூட.” “அப்ப வேற யாரை நீ – இரு, சொல்ல வேணாம். எனக்கு ஏற்கனவே தெரியும். அது அந்த கைல் பையன் தானே?” “அவன் அழகன்னு நினைக்கறேன்.” “உன்னோட சேர்த்து அவனைப் பார்க்கற எல்லாப் பெண்களும் அப்படித்தான் நினைப்பாங்க.” “ஆனா அது அவனுக்குத் தெரியாதுன்னு நினைக்கறேன்.” “இல்லைன்னா, அது நல்ல நடிப்பு.” “அப்ப, நான் அவனை சந்திப்புக்குக் கூப்பிடலாம்னு நினைக்கிறியா?” ஆன்னா சிரித்தாள். “நீ என்ன விளையாடறியா? சும்மா போ, சொல்றேன். அவன் அப்பிடி மோசமா என்ன சொல்லிடப் போறான்?” “பாரு, இதுலதான் நீயும் நானும் வேற வேற,” ஆன்னா சொன்னாள். “நீ என்னவெல்லாம் நடக்குமோ அதையெல்லாம் வாய்ப்புன்னு பொத்தி வச்சுகிட்டிருப்பே, நான் நேரப் போய் வாழ்க்கையைக் குண்டியைப் பிடிச்சு இழுத்துடுவேன்.” நல்லதொரு நகைச்சுவை நடிகனைப் போல, ஒரு கணம் இடைவெளி விட்டவள், தொடர்ந்தாள், “இல்லைன்னா ஒரு அழகனை.” எக்களிப்போடு, மேஜையின் மீது விரல்களால் அடித்துத் தாளமிட்டாள். “ஒருவேளை நான் உன்னை ஆச்சரியப்படுத்துவேனோ என்னவோ,” ரூபி சொன்னாள். “நீ அப்படிச் செய்வேன்னு நான் முழுசா எதிர்பார்க்கிறேன்,” ஆன்னா அவளிடம் சொன்னாள். கைல் ஃபாஸ்டர் ‘ஃப்ரீவீலிங்’ கில் வேலை பார்த்தான், அது அதே தெருவில் கிழக்கே இருந்த, சைக்கிள்கள் பழுதுபார்க்கும் கடை. இந்த உணவகத்தில் தினம் மதியச் சாப்பாட்டுக்கு வந்து போவான். எப்போதும் ரூபியின் பொறுப்பில் இருந்த மேஜைப் பகுதிகளில் உட்காருவதையே குறிப்பாகச் செய்தான். ஆறு வாரங்களாக இப்படியே செய்கிறான். அவன் அந்தக் கடையில் வேலை பார்க்க ஆரம்பித்து ஆறுவாரங்களே ஆகி இருந்தன, அதிலிருந்து அவன் வரத் தொடங்கி இருந்தான். மென்மையாகப் பேசுபவன், தப்பாமல் மரியாதையாக நடப்பவன் – அது அவனுடைய கூச்ச சுபாவத்தால்தான், தன்னிடம் அவனுக்கு ஈடுபாடு இல்லாததைக் குறிக்கவில்லை என்றே ரூபி நம்பினாள். அவன் வந்த போது ஒரு மணி ஆக இன்னும் கால் மணி இருந்தது, அவளும் ஆன்னாவும் முன் மேஜைக்குப் பின் புறம் நின்றிருந்தனர். வருபவர்கள் தம் தேவையைத் தெரிவிப்பதை வாங்கிக் கொள்வதற்காகக் காத்திருந்தனர். ஆன்னா அவனைப் பார்த்ததும் ரூபியை இலேசாக இடித்தாள், ஆனால் ரூபி ஏற்கனவே அவனைப் பார்த்திருந்தாள். “அவனோட உலகத்தை நீ புரட்டிப் போடப் போறே,” ஆன்னா அவளிடம் சொன்னாள். ருபி தலையசைத்து ஆமோதித்தாள்- அதைத் தான் கேட்டதாக ஆமோதிக்கத்தானே தவிர, அந்தக் கருத்தைத் தான் ஏற்றதற்காக இல்லை. ஒரு கண்ணாடிக் கோப்பையில் ஐஸ் தண்ணீரை எடுத்துக் கொண்டாள், முன்மேஜைக்குப் பக்கவாட்டுப் பெட்டி ஒன்றிலிருந்து உணவுப் பட்டியலை உருவி எடுத்தாள், அவனுடைய மேஜையை நோக்கி நடந்தாள். ஆன்னாவிடம் எதையும் சொல்லி இருக்கக் கூடாதென்று நினைத்தாள், ஏனெனில் இப்போது அவள் அதைச் செய்யவேண்டிய கட்டாயத்தில் அகப்பட்டுக் கொண்டிருந்தாள். “ஹேய், கைல்!” என்றபடி தண்ணீரையும், உணவுப் பட்டியலையும் அவன் முன் மேஜையில் வைத்தாள். சரி, இதுவரை நல்லது. அர்த்தமில்லாதது. தீதில்லாததும் கூட. குறைந்தது, அவள் திக்கித் திணறவில்லை, இன்னமும். அவன் நிமிர்ந்து அவளைப் பார்த்துச் சிரித்தான். “ரொம்ப வேலையா இன்னிக்கிக் காலைல?” என்று கேட்டான், ஆனால் தன் பார்வையை உடனே தாழ்த்திக் கொண்டான். “வழக்கத்தை விட அதிகமில்ல.” அவன் மூடியிருந்த உணவுப் பட்டியல் மீது கையை வைத்தான், மேஜை மீது அதை அவளை நோக்கி மெதுவாகத் தள்ளினான். “எனக்கு என்ன வேணும்னு தெரியும்,” என்றான். “பாலாடைக் கட்டி, தக்காளித் துண்டுகள் எல்லாவற்றையும் சேர்த்து வாட்டின ரொட்டித் துண்டங்கள், கூடவே ஒரு சாலட் கிண்ணம்.” “உடனே கொண்டு வரேன்,” என்றாள், ஆனால் அவன் மேஜை அருகே நின்றபடி இருந்தாள். “எல்லாம்.... ஆ... நல்லபடியா இருக்கா?” அவன் கேட்டான். ரூபி மூச்சை நீளமாக இழுத்துக் கொண்டாள், பிறகு கொட்டி விட்டாள், “நீங்க ஒரு மாலை விருந்துக்கோ அல்லது வேறெதற்கோ என்னோட சேர்ந்து போக வருவீங்களா?” ”உங்களுக்குப் பிடிக்கல்லைன்னாக்க இல்லை உங்களுக்கு ஏற்கனவே ஒரு பெண் தோழி இருக்காள்னாலோ, விட்டுடுங்க, பரவாயில்லை – நான் என்ன சொல்லிக்கிட்டிருக்கேன், நிச்சயமா உங்களுக்கு ஒரு பெண் தோழி இருக்கத்தான் போறா.” ஐயோ கடவுளே, அவள் உளறிக் கொண்டிருக்கிறாள். “எனக்கு யாரும் பெண் தோழி இல்லை.” என்றான். “அது எனக்கும் பிடிக்கும்.” “உங்களுக்குச் சரிதானா? நான் சொல்றது... ஓ, நல்லது. அது நல்ல விஷயம்.” “இன்னிக்கி ராத்திரி போகலாமா?” அவன் கேட்டான். “இன்னிக்கேன்னா, பிரமாதம்.” அவள் உணவுப் பட்டியலை எடுத்துக் கொண்டாள். “நான்... இப்படி நான் கேட்டது விசித்திரமா இருக்குன்னு நினைச்சீங்களா... உங்களுக்கு நான் கேட்கறது புரியறதில்லியா?” அவன் தலையைக் குலுக்கி மறுத்தான். “எத்தனையோ வாரமா நானே கேட்கணும்னு தைரியத்தை வரவழைச்சுக்க முயற்சி பண்ணிக்கிட்டிருந்தேன்.” அவன் தலையசைத்து ஆமோதித்தான். “நிச்சயமா உங்களுக்கு ஒரு ஆண் நண்பர் இருப்பார்னு நான் நினைச்சேன்.” அவள் சிரித்தாள். “எனக்கு இல்லை. நா போய் உங்களோட தேவையைத் தெரிவிச்சுட்டு வரேன்.” முன்மேஜைக்கு மிதந்துதான் போகிறோம் என்பது அவளுக்கு உறுதியாக இருந்தது. “ஏ பொண்ணே!” என்றாள் ஆன்னா. “அந்த இளிப்பு உன் மூஞ்சில இருக்கறதைப் பார்த்தாலே தெரியுது, என்ன ஆச்சுன்னு நான் கேட்கவே வேண்டியதில்லை.” “அவனே என்னை அழைக்கறதா இருந்தானாம். ஆனா அவனுக்கு ரொம்பக் கூச்சமா இருந்திருக்கு.” “உனக்கு வேணுமுன்னா நானும் கூட வரட்டுமா- நீங்க ரெண்டு பேரும் இப்படி ஆசையைக் காட்டத்தான் சேர்ந்திருக்கீங்க, அதனாலெ ஒருத்தரோட ஒருத்தர் நிஜம்மா பேசணுங்கறதை உங்களுக்கு நினைவுபடுத்த ஒருத்தர் வேண்டிருக்குமா?” ரூபி தன் நாக்கைத் துருத்தி அழகு காட்டி விட்டு, சமையலறை ஜன்னலுக்குப் போய் கைல் வேண்டியதைச் சொன்னாள். ரூபி வருவதற்கு முன் ஒரு குட்டித் தூக்கம் போடலாமென்று ஜோயி எண்ணினார். தன் கிடாரைச் சரியாகச் சுருதி மீட்டினார், அதை இருக்கையின் பக்கத்தில் சாய்த்து வைத்தார். நீட்டிப் படுத்தார், கண்கள் மீது ஒரு கையை வைத்து மூடிக் கொண்டார். தூக்கத்தில் ஆழ அவருக்கு ஒருபோதும் தொல்லை இருந்ததில்லை, வேண்டும்போது விழிப்பதும் அவருக்கு எளிதாக இருந்தது, இந்த மாலையும் அதேபோலத்தான் இருந்தது. கிழவர் க்ரோவுக்கு ஒரு யோசனை வந்தது அதனால், இந்தத் தடவை மற்ற உலகத்துக்குக் கடந்து போனபோது, அவர் கருப்புச் சிறகுகளால் பறந்தார். பைன் காட்டுக்குள் போகவில்லை, ஆனால் நகரத்திலேயே இருந்தார், இரவு ஏற்கனவே வந்திருந்த அந்த மற்ற உலகத்திலேயே தங்கினார். ஓர் உலகுக்கும் மற்ற உலகுக்கும் நேரம் நேர்நிலையாகப் பொருந்தி வருவதில்லை. அவர் ஒரு விளக்குக் கம்பத்தில் அமர்ந்தார், இரவு மனிதர்கள் தம் வேலைகளைச் செய்யப் போய் வருவதைப் பார்த்திருந்தார், டாக்ஸி ஓட்டுபவர்கள், கேளிக்கை விடுதிகளுக்குப் போவோர், போதைப் பொருள்களை விநியோகிப்பவர்கள், பொலீஸ் ரோந்து வண்டிகள், நாய்களுக்கு நடை பழக அழைத்துப் போவோர், மற்றும் மக்கென்னிட் தெருவில் அட்டைகளால் தற்காலிகத் தங்குமிடங்களை நிறுவிக் கொண்டிருக்கும் வீடற்ற மனிதர், எல்லாரையும் பார்த்தார். ஆனால் அந்நேரம், ஒரு கணத்துக்கும் அடுத்ததுக்கும் இடையில், திடீரென்று அங்கு ஒரு மனிதர் கூட இல்லை, எல்லாம் அமைதியாகிப் போயிற்று. சலனமின்மை, நிச்சலனம், ஆழ்ந்த ஸ்தம்பிதம். இது பின்னிரவின் அமைதி இல்லை, ஏனெனில் இரவு எத்தனை நேரமானாலும், அந்த நகரம் உறங்குவதே இல்லை. அங்கு எப்போதுமே காற்றில் ஒரு ரீங்கரிப்பு இருக்கும் – கம்பிகளில் பாயும் மின்சாரம், ஒரு காலடி ஓசை, மக்கள் விடும் மூச்சின் ஒலி. இன்றிரவோ, அங்கு எதுவுமே இல்லை. தெருக்களில் கார்கள் என்னவோ இன்னும் இருந்தன, ஆனால் அவை எல்லாம் காலியாக இருந்தன, அவற்றின் கதவுகள் திறந்தபடி கிடந்தன- கரடி ஆவி நேற்று இரவு அவருக்குக் காட்டிய மாதிரியே எல்லாம் இருந்தது. அவர் கவனத்தோடு உற்று நோக்கித்தான் இருந்தார், ஆனால் கார்களை விட்டு விட்டு ஜனங்கள் போனதை அவரால் பார்க்கவில்லை. கடைசியில், அவர் ஓர் ஒலியைக் கேட்டார். தெருவில் மெத்தென்ற பாதங்களின் நடையொலி கேட்டது, அவர் மேலே நோக்கினார், அவளைப் பார்த்தார், நின்றிருந்த கார்களின் இடையே நடந்து வந்தாள். கரடி ஆவி, இப்போது தன் உரோமமடர்ந்த தோலைப் போர்த்தி இருந்தாள், நான்கு கால்களாலும் நடந்து வந்தாள். அவள் வருவாளா என்றும், அப்படியே வந்தால், கருப்பு இறகுகளில் போர்த்திய முதிய காகத்தைச் சந்திக்க என்ன உருவில் வருவாள் என்றும் யோசித்திருந்தார். அவர் விளக்குக் கம்பத்திலிருந்து மிதந்து இறங்கி, அங்கு நின்ற கார் ஒன்றின் மீது அமர்ந்தார், அதன் திறந்த கதவின் விளிம்பைக் கால் நகங்கள் கிடுக்கிப் பிடியாகப் பிடித்திருந்தன. கரடி ஆவி அவரருகே நின்றாள். “பாருங்க,” என்றவள் தன் கூம்பு முகத்தால் மேலே சுட்டினாள். கிழவர் க்ரோ மேலே பார்த்தார், அவள் என்ன சுட்டுகிறாள் என்பதை அறிந்தார். கட்டடங்களின் மேல் பகுதிகள் காணப்படவில்லை. பத்து, பதினைந்து அடுக்குகளுக்கு மேலே அவை கரைந்து காணாமல் போயிருந்தன. “நீங்க அதை நிறுத்தணும்,” அவள் அவரிடம் சொன்னாள். “எதை நிறுத்தணும்? அங்கே என்ன நடக்கிறது?” “எல்லாம் போய்கிட்டே இருக்கு. மக்கள், நகரம் எல்லாம்.” “மரியாதைக் குறைவாச் சொல்ல வரல்லை,” அவர் சொன்னார், “ஆனால் அஞ்சு விரல் ஜீவன்கள் என்ன செய்றாங்கன்னு எப்போலேருந்து உங்களுக்கு அக்கறை வந்தது?” “நான் அக்கறைப்படல்லை. நீங்க படணும்.” “அதெல்லாம் எதனாலெ நடக்குது?” “அங்கே உயரே ஏதோ இருக்கு,” அவள் தன் முகத்தை மேலுயர்த்திக் காட்டிச் சொன்னாள். “அப்புறம் உங்க கிட்டே இருக்கற ஏதோ விஷயமும் காரணம்.” அவள் மூன்றாவது முறையாக, கட்டடங்களை விழுங்கிக் கொண்டிருக்கும் இருண்ட இரவுக்குள் மேலே சுட்டினாள். அங்கே எதுவோ சரியாகத்தான் இல்லை- கிழவர் க்ரோவுக்கு அது தெரிந்திருந்தது. அவருடைய வயதாகிப் போன எலும்புகளுக்குள் வரை கூட அவருக்கு அது உணர்த்தப்பட்டிருந்தது. ஒருவேளை அவருடைய எலும்புகளுக்குள் அவர் உணர்ந்ததும், மேலே ஆகாயத்தை மூடிய இருட்டும் ஒன்றேதானோ என்னவோ, அப்படியானால் அவள் சரியான இலக்கைத்தான் தொட்டுச் சுட்டியிருக்கிறாள். அவர் தன் கரிய இறகுகளை விரித்தார், கார்க் கதவிலிருந்து மேலே எழும்பினார். ஒரு மாடி, மூன்று மாடிகள், மேலெழுந்து போனவர் உடனே இருளுக்குள் சென்று விட்டார். எங்கே பார்த்தார் என்பது இப்போது ஒரு பொருட்டாக இல்லை, மேலே, கீழே, இருபுறமும் பக்கவாட்டில். எல்லாமே இருட்டு. அவருடைய நெஞ்சில் இறுகலாக உணர்ந்தார், அவருடைய இடது புறச் சிறகுக்கு ஏதோ ஆயிற்று. அது மரத்துப் போயிற்று, அவரால் அதை அசைக்க முடியவில்லை. கீழே விழத் தொடங்கினார். தன் வலது சிறகால் கீழே விழுவதை மெதுவாக்க முயன்றார், ஆனால் அது அவரைச் சுழற்சியில் தள்ளியது, சுற்றிச் சுற்றி, கீழே கீழே... ஜோயி விழித்தபோது பார்த்த ஒளி அவரைக் குருடாக்குவது போலிருந்தது. அதனால் கண்களை மறுபடி மூடினார். ”ஜோயீ?” பழக்கமான ஒரு குரல் விளித்தது. அவரால் அதை அடையாளம் காண முடியவில்லை. அது பொருந்தாத இடத்திலிருந்து வந்தது. இது என்ன இடமாக இருந்தாலும் இங்கு அவர் பொருந்த மாட்டார். அவர் தான் மிருதுவான எதன் மீதோ படுத்திருப்பதை அறிந்தார். அது ஒரு மெத்தை போல இருந்தது. படுக்கை. அவர் கண்களை மறுபடி திறந்தார், அந்த பிரகாசமான ஒளியால் கண்களை வருத்தாமல் இருக்கக் குறுக்க வேண்டி இருந்தது. ரூபியின் முகம் அவர் பார்வையை நிறைத்தது, பின் அவரால் ஏதும் பார்க்க முடியவில்லை, அது அவள் குனிந்து அவரை அணைத்ததால் என்று உணர்ந்தார். “கடவுளுக்கு நன்றி சொல்லணும், நீங்க திரும்பி வந்ததுக்கு,” அவள் சொன்னாள். அப்போது அவருக்கு நினைவு வந்தது. தான் எல்லை தாண்டியது. கரடி ஆவி. தன்னை விழுங்கிய இருள். “என்ன ஆயிற்று?” அவர் கேட்டார். ரூபி நிமிர்ந்து அமர்ந்தாள், தான் எங்கே இருக்கிறோம் என்று அவருக்குத் தெரிந்தது. ஒரு மருத்துவ மனையில். நான்கு படுக்கைகளில் ஒன்றில். ரூபி அருகே இருந்த ஒரு நாற்காலியில் அமர்ந்திருந்தாள். “உங்க அடுக்ககத்துக்கு என்னோட பாட்டு வகுப்புக்காக வந்தேன்,” அவள் சொன்னாள், “நீங்க கீழே விழுந்திருந்தீங்க, உங்களோட முன் அறையில நடுப்பற கீழே கிடந்தீங்க, அதனாலெ நான் 9-1-1 ஐக் கூப்பிட்டேன்.” “ஓ, அப்படியா, அதான் கீழே விழுந்திட்டீங்க போல இருக்கு. இங்கே நர்ஸ்களோட மையத்தில நான் உங்க பேத்தின்னு சொன்னேன், அதான் இங்கே என்னை இருக்க விட்டாங்க.” ரூபி புன்னகைத்தாள். அவள் என்ன நினைத்தாள் என்று அவருக்குத் தெரிந்திருந்தது. ஆமாம், இந்த கருப்பினக் கிழவனும், பிடாரி போல இருக்கற வெள்ளைக்காரப் பெண்ணும் ரொம்பவே உறவுதான் என்று நினைப்பாள். “அப்படீன்னு ஏன் சொல்றீங்க?” அவள் கேட்டாள். அவர் தன் கையை உயர்த்தி அவளுடைய சட்டையின் கையைத் தொட்டார், அது அவள் அங்கே குத்திக் கொண்டிருந்த பச்சையை மறைத்திருந்தது. “கரிச்சான் காக்கையும், காகமும். நாம் இருவரும் காக்கைக் குடும்பம்- நான் இதை உனக்கு முன்னமே சொல்லி இருக்கேன்.” அவள் மறுபடியும் புன்னகைத்தாள். “நீங்க எனக்கு நிறைய சொல்லி இருக்கீங்க, ஜோயீ.” “ஆனா, நீ எதையும் நம்பினதில்லையே.” அவரால் இதை இப்போது காண முடிந்தது, தன்னை ஒரு முட்டாளென உணர்ந்தார். அவர்களிருவரிடையே ஒரு உறவு இருந்ததாக அவர் நினைத்திருந்தார். அவளும் அந்த உறவை உணர்ந்திருந்தாள் என்றும் நினைத்தார். இல்லையென்றால் ஒரு கிழவரோடு அத்தனை நேரத்தை அவள் ஏன் செலவழிக்கப் போகிறாள்? எதற்காகப் பழைய பாடல்களைக் கற்க விரும்பப் போகிறாள்? இப்போது அவள் தன்னிடம் காட்டியது பரிவு என்று புரிந்தது. அது தாராள மனதால் செய்யப்பட்ட தானம், உறவுப் பிணைப்பில்லை. இப்போது அவருக்கு இருந்த ஒரே ஒரு நம்பிக்கை, அவளுக்கு இசை மீதிருந்த ஆர்வம் நிஜமானதுதான் என்று பாவிப்பதுதான். அந்த மாதிரி ஆர்வத்தை மறைக்க முடியாது. “உங்களோட கதைகள் எனக்குப் பிடிக்கும்,” என்றாள். “அதெல்லாம் வெறும் கதைகளில்லை.” “அவை கதைகளில்லை என்று எனக்குத் தெரியும்- உங்களுக்கு அப்படி இல்லை. ஆனால் எனக்கு வேற மாதிரிதான் இருந்தன.” “நான் ஏன் அதை எல்லாம் உனக்கு மறுபடி மறுபடி சொல்லிக்கிட்டிருந்தேன்னு எப்பவாவது யோசிச்சிருக்கியா?” “உங்களுக்கு அப்படிச் செய்யப் பிடிக்குங்கறதாலெ.” அவர் தலையைக் குலுக்கி மறுத்தார். “உனக்குள்ளெ தூங்கிக்கிட்டிருக்கிற தாயாதி ரத்தத்தை எழுப்பறதுக்காக. உனக்கு நினைவில்லைன்னாலும், அதுக்கு நினைவிருக்கு.” “நீ எதுக்காக கரிச்சான் காக்கையைப் பச்சையாக் குத்திக்கிட்டே?” அவளுக்கு இப்போது ஆச்சரியம் எழுந்தது. “எனக்கு விளக்கித்தான் பாரேன்.” “எனக்குத் தெரியலை. எனக்கு அதுங்களை எப்பவுமே பிடிக்கும்.” அவரை நோக்கி ஒரு சிறு புன்னகை புரிந்தாள், ஏதோ அவரிடம் மன்னிப்பு கோருவது போல இருந்தது அது. “அதுங்களோட எனக்கு ஏதோ தொடர்பு இருக்கற மாதிரி எனக்கு இருக்கு. நீங்க எனக்குச் சொல்லிக் கொடுத்த அந்தப் பாட்டுல வர மாதிரி.” அவள் மென் குரலில் அதைப் பாடினாள்: ஊசியிலை மரத்தில் கரிச்சான் குருவி பாடுகிறாய், உண்மையன்பே, வருவாயா என்னிடம் அவளின் நீளக் கரும் வாலும், வெண்பனி நெஞ்சும் அவள் மீது காதல் கொண்டதே என் நெஞ்சம். ஜோயி ஆமோதிப்பாகத் தலையசைத்தார். பெருமூச்சு விட்டவர், கண்களை மூடிக் கொண்டார். “நல்லது, என்னால முடிஞ்சதைப் பண்ணினேன்,” என்றார். அவர் தன் கண்களை மூடியபடி இருந்தார். அது நடந்து விட்டது, என்று நினைத்தார். சில சமயங்களில் ஏற்கப்படுவது நேர்வதில்லை. சில சமயங்களில் பழைய ரத்தம் இன்னும் ஒளிந்திருக்கவே விரும்புகிறது. அது யாருடைய பிழையும் இல்லை. “அப்படி இருக்காதீங்க.” அவளுடைய கை தன் கரத்தின் மீது படுவதை அவர் உணர்ந்தார். “நான் உங்கள் மனசை நோகடிக்க நினைக்கல்லை. நீங்க நல்லாயிடுவீங்கன்னு தெரிஞ்சு எனக்கு ரொம்பவே மகிழ்ச்சியா இருக்கு.” அவர் அவளை மறுபடி பார்த்தார். “டாக்டர் உங்களுக்கு வந்தது வாத வலிப்பு இல்லைன்னு சொன்னார். ஆனால் அவர் இன்னும் சில சோதனைகளின் முடிவுகள் தெரிவதற்குக் காத்திருக்கிறார்.” “நீங்க ரொம்ப நேரம் நினைவில்லாம கிடந்தீங்க, ஜோயீ.” அவர் அங்கீகரிப்பாகத் தலையசைத்தார். இருள் அவரைப் பற்றிக் கொண்டு போயிருந்தது. அவர் அதை நினைவு கூர்ந்தார். அவருடைய சிறகு மரத்துப் போயிருந்தது, அவர் கீழ் நோக்கிச் சுழன்று சுழன்று சரிந்து வீழ்ந்து கொண்டிருந்தார். “நீங்க மயக்கமடிச்சு விழுந்திருப்பீங்கன்னு அவர் நினைக்கிறார்- ஆனா உங்களோட வயசுல அது தீவிரமான பிரச்சினைதான், ஏன்னா அது ஏன் நடந்ததுன்னு அவங்களாலெ புரிஞ்சுக்க முடியல்லை.” “நம்ம குடும்பத்துக்காரங்க பொதுவா நோய்வசப்படுவதில்லை- ஐந்து விரல் ஜீவன்கள் மாதிரி இல்லை நாம.” அவள் அவரைக் குழப்பத்தோடு பார்த்தாள், பிறகு புரிந்தது போலத் தலையசைத்தாள். “சரி,” என்றாள். “ஆனா உங்களுக்கு ஏதோ நடக்கத்தான் செய்தது. அதனாலெ அவங்க உங்களைக் கவனிப்புல வச்சிருக்காங்க.” “கவனிக்க எதுவுமே இல்லை. நிறைய கதைகளோட இருக்கற ஒரு கிழவன், அதுவும் புத்தி அதிகம் இல்லாதவன், அவ்வளவுதான்.” “ஓ, ஜோயீ. நான் சொன்னதுக்கு அப்படி ஏதும் அர்த்தமில்ல-” “நாம வேற எதையாவது பத்திப் பேசலாமே. அந்தப் பையனைச் சந்திப்புக்கு அழைச்சியா?” அவளுடைய கவனத்தைத் திருப்ப அதுதான் மிகப் பொருத்தமான விஷயம். “அவன் சரீன்னு சொல்லிட்டான்!” என்றாள். “நாங்க போகப் போறோம் – ஓ, கடவுளே!” அவள் தன் கைக்கடிகாரத்தைப் பார்த்தாள். “அவன் வேலை முடிஞ்சு வரப்போ நான் அவனைப் பார்க்க வரேன்னு சொல்லி இருந்தேன்.” “இல்லை. நான் உங்களை விட்டுப் போக முடியாது.” “நான் நல்லாத்தான் இருக்கேன்,” அவர் சொன்னார். “ஹாஸ்பிடல்லெ இருக்கேன். அவங்களுக்கு ஜனங்களை எப்படிப் பார்த்துக்கிடறதுன்னு நல்லாத் தெரியும். நீ இப்போவே போகணும், அப்புறம், நாளைக்கு நான் இங்கேயே இன்னும் இருந்தாக்க, நீ என்ன நடந்ததுங்கற விவரத்தை எனக்குச் சொல்லணும்.” அவள் உடனேயோ, விருப்பத்தோடோ போகவில்லை, ஆனால் கடைசியாக அவர் அவளை ஒத்துக்கொள்ளச் செய்தார். அவள் எழுந்து நிற்கு முன், சாய்ந்து, அவருடைய நெற்றியில் ஒரு முத்தமிட்டாள். “உங்களுக்கு இது சரியாப்படுதா,” அவள் மீண்டும் துவங்கினாள். அவர் அவளைப் பார்த்துச் சிரித்தது பளீரென்று துலங்கியது. “எனக்கு நிச்சயமாத் தெரியும். போ, போ. எனக்கு எப்படியும் கொஞ்சம் ஓய்வு தேவை. இன்னிக்கு எனக்கு ஏற்கனவே நிறைய அதிசயமா நடந்துட்டுது.” “என்னோட முறை வேலை முடிஞ்சதும் நாளைக்குப் பார்க்க வரேன். உங்களை நானே ஒருகால் வீட்டுக்கு அழைச்சுப் போக முடியலாம்.” அவர் ஆமோதித்துத் தலையசைத்தார். “நீ வரும்போது ஒரு கப் காஃபி கொண்டு வா, வரியா? இங்கே என்ன மாதிரி காஃபி வச்சிருப்பாங்கன்னு எனக்கு ஊகிக்க முடியுது.” அவள் போனபோது அவர் கண்களை மூடிக் கொண்டார். கிழவர் க்ரோ மறுபடியும் மறு பக்கத்துக்குக் கடந்தார், கருப்புச் சிறகுகளால் இரு உலகுகளுக்கு இடையே இருந்த காற்றைக் கிழித்துக் கொண்டு போனார். இந்த முறை அவர் கரடி ஆவி அவரைக் கண்டு பிடிக்கக் காத்திருக்கவில்லை, ஆனால் மலையில் உயரத்தில், பனிப் பாறைகளால் நீரூட்டப்பட்டு, மறைவாக இருந்த அந்த ஏரியருகே அவளைத் தேடினார். அது ஆவிகளின் ஏரி. அவர் மலைகளிடையே உயர உயர எழுந்து, பைன் காடுகளுக்கு மேலே பறந்தார், கனவுப் பரப்புகளூடே வடதிசையை நோக்கிப் போனார். மரங்களின் வரம்புக் கோட்டைத் தாண்டி மேலே போனவர், அங்கே காற்று வெளியின் அடர்த்தி குறைவாக ஆனதால், இன்னும் மேலெழுவதற்குப் பிரயாசை கூட்ட வேண்டியதைக் கண்டார், மேலும் அங்கே காற்றில் மிதந்து போக உதவும் காற்று ஓட்டங்களும் இல்லை. ஆனால் நகரத்தில் அவரைச் சூழ்ந்து இறுக்கிய இருளும் அங்கு இல்லை, எனவே அவர் தனக்கு அதிர்ஷ்டம் என்று நினைத்துக் கொண்டார். இறுதியாக ஒரு கணவாய் வழியே மிதந்து போனார், பசுமையான நீண்ட பள்ளத்தாக்கு ஒன்றுக்குள் இறங்கினார், அங்கு காடாக வளர்ந்த பைன் மற்றும் டாமராக் மரங்கள் ஓர் பதுங்குமிடம் போல உருவாக்கியிருந்த பகுதியில் பெருமதிப்புள்ள அணிகலன் போல அந்த ஆவிகளின் ஏரி கனவுகளால் மூடப்பட்டிருந்தது. நீண்டதொரு சுழற்சியில் அவர் வழுக்கிச் சரிந்து இறங்கும்போது தன் சிறகுகளுக்கு ஓய்வளித்திருந்தார், அப்போது அவரால் அந்த ஏரிக்கரையின் எல்லாப் பகுதிகளையும் பார்க்க முடிந்தது. அவர் ஏரியின் வடபகுதியைப் பார்த்து நின்ற, காய்ந்து போன ஒரு பைன் மரத்தின் ஒரு கிளையில் அமர்ந்தார். “நீஙக இங்கே இருக்கீங்கன்னு எனக்குத் தெரியும்,” மூச்சு வாங்கியது நின்று சமநிலை திரும்பியதும், அவர் சொன்னார். அவர் தன் கிளையில் திரும்பி மறுபுறம் நோக்கி அமர்ந்தார், பைன் மரங்களின் நிழலிலிருந்து தன்னைப் பார்த்துக் கொண்டிருக்கும் கரடி ஆவியைக் கண்டார். “ஆமாம்,” என்றார். “இப்பவாவது தெரிஞ்சுகிட்டேன்.” அவளுடைய கண்களில் நகைப்பின் கீற்று மின்னியதைப் பார்த்தார், அப்போது அவள் காட்டுக்கும், அவளுக்காகக் கிழவர் க்ரோ காத்திருந்த அந்தக் காய்ந்து போன பைன் மரத்துக்கும் இடையில் துருத்தி நின்ற சுண்ணாம்புப் பாறைக்கு தடம் பதித்து வந்தாள். “என்னை என்ன செய்தீங்க நீங்க?” அவர் கேட்டார். “போன தடவை நான் கனவு கண்டுகிட்டிருந்தப்போ.” “நான் எதுவும் செய்யல்லை. உங்களுக்கு அதைக் காட்டத்தான் வந்தேன்.” “அந்த இருளை, ஆமாம். அது என்னை அப்படியே விழுங்கிடுத்து.” “எனக்குத் தெரியும், நான் பார்த்தேன்.” “அதுதான் என்ன? அது எல்லாத்தையும் அழிச்சுகிட்டு வருது, எனக்குள்ளே அது இருக்குன்னு சொன்னீங்க இல்லையா?” கரடி ஆவி தலையசைத்து ஆமோதித்தாள். “எனக்குப் புரியல்லே. நீங்க ஏன் நேரா எங்கிட்டெ சொல்ல மாட்டேங்கிறீங்க?” அவள் அவரை ஒரு நீண்ட கணம் உற்றுப் பார்த்தாள், பின் மறுபடி தலையசைத்தாள். “நீங்க தான் ஒரு காகம்னு கனவு காண்கிற மனுசனா மாறிட்டீங்க,” என்றாள் இறுதியாக. “நீங்க ஒரு காகமா இருந்தீங்க, மனுசனா இருக்கறதைப் பத்திக் கனவு கண்டுகிட்டிருந்தீங்க, உங்களோட பழைய ரத்தம் வலுவா ஓடிக்கிட்டிருந்தது. ஆனா இப்ப?” அவள் எதிர்மாறாக ஆனதைச் சுட்டும்படி தோள்களைக் குலுக்கினாள். “உங்களோட அந்த நீண்ட வாழ்க்கையை நீங்க வாழவே இல்லைங்கற மாதிரி ஆயிட்டுது. நீங்க இப்ப ஒரு அஞ்சு விரல் பிராணியாகிட்டீங்க, வயசாயிப் போய், உங்களோட வாழ்க்கையின் அந்திம காலத்துக்கு வந்துட்டீங்க.” “இது எப்படி ஆச்சு?” கிழவர் க்ரோ இந்தக் கேள்வியை கரடி ஆவியிடம் மட்டும் கேட்கவில்லை, தன்னிடமும் கேட்டுக் கொண்டார், ஏனெனில் அவளுடைய சொற்களில் இருந்த உண்மையின் கனம் அவருக்குத் தெரிந்தது. அவர் பெருமளவு மனிதனாகவும் சொல்பமே காகமாகவும்தான் ஆகி விட்டார். இது நடந்து பல வருடங்களாகி விட்டன. மனிதனாக வாழ்ந்தபடி, கனவுகளில் மட்டுமே பறந்து கொண்டு வாழ்ந்திருக்கிறார். “நான் உங்களுக்கு அதைச் சொல்லணுமா?” அவர் தலையை ஆட்டி மறுத்தார். “இது யாருக்கு வேண்டுமானாலும் நடக்கக் கூடும்,” அவள் சொன்னாள். “இரண்டு கால்களில் நடந்து கொண்டு, பேசிப் பேசிப் பேசி, மறு உலகில் ரொம்ப காலம் வாழ்ந்தால்.” “காகங்கள் எப்போதுமே பேசிக் கொண்டுதான் இருக்கின்றன.” அவள் ஆமோதித்துத் தலையசைத்தாள். “தங்களுக்குள். ஐந்து விரல் பிராணிகளோடு இல்லை. இல்லை என்பதோடு, தாம் பேசுவது அவர்களுக்குப் புரியும் என்றும் எதிர்பார்ப்பதில்லை.” “ஆனால் அவர்களில் சிலரிடம் பழைய ரத்தம் ஓடுகிறதே, மெலிதாக ஆகி, கனவுகிறதாகவும் இருக்கிறது. அதற்கு விழிப்பூட்டினால் போதும்.” “அவர்கள் நடுவே வாழாமலே அவர்களுக்கு நீங்கள் சொல்லிக் கொடுத்து விட முடியும்.” “நான் உங்கள் மனச்சாட்சியோ, தாயாரோ இல்லை,” கரடி ஆவி அவரிடம் சொன்னாள். “உங்கள் வாழ்க்கையை நீங்கள் விரும்புகிறபடி செலவழிக்கலாம்.” அதை ஏற்று அவர் தலையசைத்தார். ”தவிர, நான் அனேகமாக காகக் குடும்பங்களின் காரணங்களையும், அவை எங்கே இருக்கின்றன என்பனவற்றையும் பற்றி அக்கறை கொள்வதுமில்லை.” ஆனால் அவள் புன்னகைத்தாள். “இருந்தாலும், தூங்குகிற சொந்தக்காரர்களை விழிக்க வைக்கிறதுல உங்களுக்கு ஆர்வம் இருக்கிற மாதிரி, காகங்களின் உறவுகாரர்களுக்கு அவர்கள் யார்- அல்லது யாராக முன்பு இருந்தனர் – என்பதை நினைவுபடுத்துவதற்கு எனக்கு ஈடுபாடு வருகிறது.” “அந்த இருள்,” கிழவர் க்ரோ சொன்னார். “அது என் மரணம்தான், இல்லையா?” “எல்லாம் கரைஞ்சு போகிறதா நீங்க சொன்ன போது, என்னோட உணரும் திறமையெல்லாம் போய்க் கொண்டிருக்குன்னு சொல்ல வந்தீங்க. அதனாலெதான் நான் ஒரு ஆஸ்பத்திரிப் படுக்கையில விழிச்சு எழுந்தேன். நான் செத்துப் போயிட்டிருந்தேன்.” அவள் மறுபடியும் ஆமோதித்துத் தலையசைத்தாள். “நான் இன்னமும் செத்துகிட்டிருக்கேனா?” “நாம எல்லாருமே செத்துகிட்டிருக்கோம், காகக் கிழவா. ஒவ்வொரு நாளும். ஐந்து விரல் பிராணிகளுக்கும் காகங்களுக்கும் இதெல்லாம் பொது. ஆனா நாம வாழ்ந்துகிட்டும் இருக்கோம். சில சமயம் நமக்கு அது மறந்து போயிடுது.” அவர்கள் கொஞ்ச நேரம் பேசாமல் இருந்தனர். இங்கே நிசப்தமாக இருக்கிறது, கிழவர் க்ரோ எண்ணினார், ஆனால் இது இயற்கையான அமைதி. பைன் கிளைகளூடே தென்றல் பெருமூச்சு விட்டுக் கடந்தது. கரையில் ஏரி நீரலைகள் சலசலத்தன. “இதனாலெ மனிதர்களுக்கு உதவறதை நீங்க நிறுத்தணும்னு இல்லை,” கரடி ஆவி சொன்னாள். கிழவர் க்ரோ தலையசைத்து ஏற்றார். “ஆனா, நான் யாருங்கறத்தையும் நான் நினைவு வச்சிருக்கணும், அதானே.” “நீங்க அதைச் செய்யணும்.” “சரி, இப்ப அடுத்ததென்ன?” அவள் தோள்களைக் குலுக்கினாள். “நீங்க காகமா இருக்க முயற்சி செய்துகிட்டு, மனுசனா இருக்கறதைப் பத்திக் கனவு மட்டும் காணலாம்.” லீ தெருவுக்குப் போகும் தரையடி ரயிலைப் பிடிக்கையில் ரூபியின் மனம் உற்சாகமாக இருந்தது. முன்னம் ஜோயியின் இடத்தில் முன்னறையில், தரையில் விழுந்து கிடந்த அவரைப் பார்த்தது அவளை நிறையவே பயமுறுத்தி இருந்தது. ஆனால் அவள் இப்போது தெம்பாக உணர்ந்தாள். மருத்துவ மனையை விட்டுச் செல்லுமுன், மருத்துவர் அவளிடம் ஜோயிக்கு சாவு அவ்வளவு சீக்கிரமாக வராது என்று நம்பிக்கை ஊட்டி இருந்தார். “உங்க தாத்தா, குதிரை மாதிரி ஆரோக்கியமாத்தான் இருக்கார்,” அவர் அவளிடம் சொன்னார். “அப்ப அவர் ஏன் அப்படி விழுந்து கிடந்தார்?” “எனக்கு இன்னும் தெரியல்லை. சோதனைகளோட முடிவு தெரியறதுக்கு நான் காத்துகிட்டிருக்கேன். ஆனா, இப்போதைய நிலையைப் பார்த்தா, அவரை நாளைக் காலையில வீட்டுக்கு அனுப்பலாம்னு நிச்சயமாச் சொல்வேன்.” ஆனால் கவலைப்பட இன்னும் ஏதோ கொஞ்சம் இருக்கவே செய்தது, இருந்தாலும் இப்போதைக்கு, அவர் நலமாக இருக்கிறார், திறமையானவர்களின் மேற்பார்வையில் இருக்கிறார் என்று அவளுக்குத் தெரிந்திருந்தது. மேலும் அவள் கைலை ஒருவழியாக இப்போது சந்திக்கவிருக்கிறாள். அவள் திரும்பி, ஜன்னலில் தன் பிரதிபலிப்பைச் சோதித்தாள், ஆனால் அந்த ஜன்னல் அத்தனை அழுக்காகவும், கறை படிந்தும் இருந்ததால், அவளுடைய முகம் என்ன நிலையில் இருக்கிறது என்று அவளுக்குத் தெரியவில்லை. ஒப்பனைக்காக அவளிடம் இருந்த சிறு பேழையைத் திறந்து, தன் உதட்டுச் சாயப் பூச்சைப் புதுப்பித்துக் கொண்டாள், கன்னங்களில் வண்ணப் பூச்சை இலேசாக ஒற்றிக் கொண்டாள், அதற்குள் அவள் சேர வேண்டிய நிறுத்தம் வந்திருந்தது, அவள் இறங்க வேண்டியிருந்தது, படிகள் மேலேறித் தெருவை நோக்கி நடந்தாள். அந்த சைக்கிள் கடை, ஃப்ரீவீலிங், மூடிப் பத்து நிமிடங்கள் ஆகி இருக்கும். கைல் அங்கே இல்லை என்றால் என்ன செய்ய? அவள் வராமல் அவனை ஏமாற்றி விட்டதாக அவன் நினைத்திருந்தால்? ஆனால் கடைக்கு வெளியில் கைல் காத்திருப்பதை அவள் பார்த்து விட்டாள், அவளைக் கண்டதும் அவன் முகம் மகிழ்ச்சியில் பிரகாசமாக ஆனது தெரிந்தது, அவள் தன்னை மீறி வாய் அகன்று சிரித்தாள். ஒரு கணத்தில் அவன் முன்னால் நின்றிருந்தாள், திடீரென்று இருவருக்கும் பேச ஏதுமே இருக்கவில்லை. ஆனால் அவள் ஜோயியைப் பற்றி நினைத்தாள் – அவர் அவளுக்குக் கொடுத்த அந்த அச்சம், தன் கதைகளோடு அவர் எப்போதுமே அவளுக்குக் கொடுத்து வந்த புத்திமதிகள். வாய்ப்பைத் தேடிப் போகாவிட்டால், எப்படி யாருக்குமே எதுவுமே கிட்டாது என்று அவர் சொல்லிக் கொடுத்ததை. தான் நல்ல நிலையில் இருப்பதாக உணர்ந்தாள், கைலிடம் தான் அப்படி உணர்வதைச் சொல்ல இருந்தாள். அவனோடு ரொம்ப ஒட்டிக் கொண்டு, விசித்திரமாக நடந்து கொள்ளப் போவதில்லை அவள், ஆனால் அவள் அவனிடம் ஒளிவு மறைவு ஏதும் காட்டப் போவதுமில்லை. “இந்த மாதிரி வேலை செய்கிற இடத்துக்கு வெளியிலும் நாம பழகப் போகிறோம்ங்கறதுல எனக்கு மகிழ்ச்சியா இருக்கு,” என்றாள். “எனக்கும் கூட. நான் அப்பவே சொன்ன மாதிரி...நான்.. உனக்குத் தெரியுது இல்லியா.. உன்னை இப்படிச் சந்திக்க அழைக்கணும்னுதான் ஆசைப்பட்டிருந்தேன்...” அவள் புன்னகைத்தாள். “உனக்கும் இது விசித்திரமா இருக்கா? எத்தனையோ வாரமா உனக்கு நான் சாப்பாடு கொடுத்துகிட்டிருந்தேன் அந்த விடுதியில, ஆனா திடீர்னு, நாம இங்கே இப்படி இருக்கோம், இது இனிமே ரொம்பவே வித்தியாசமான விளையாட்டு..” அவன் ஒரு புருவத்தை உயர்த்தினான். “நீ விளையாட்டுப் போட்டிகளை எல்லாம் விரும்பிப் பார்க்கிறவளா?” “ஆ, அப்படி ஒண்ணும் இல்லை.” அவன் அவளுடைய கையைப் பற்றிக் கொண்டான். “நாம ஒரு ரெஸ்ட்ராண்டுக்குப் போகலாம். வேற ஒரு பரிசாரகி நமக்குச் சாப்பாட்டைக் கொண்டு வரட்டும். உனக்கு என்ன மாதிரி சாப்பாடு வேணும்?” “தெரியல்லியே – உனக்கு என்ன பிடிக்கும்?” “கிட்டத் தட்ட எல்லாமே பிடிக்கும். டேனி – என்னோட வேலை செய்யறான் – மக்கென்னிட் தெருவுக்குத் தெற்கா ஒரு புது வியத்நாம் கடை இருக்குன்னு சொன்னான். அதை நாம போய்ப் பார்க்கலாம். அங்கே சாப்பாடு நல்லாவும் இருக்கு, மலிவாவும் இருக்குன்னான்.” “அது நல்ல சேதியா இருக்கே. எனக்கு பட்ஜெட் குறைச்சலாத்தான் இருக்கு. ஒரு புது கிடார் வாங்கறதுக்கு நான் பணம் சேர்க்கறேன்.” “ம்ம்ம்ம். நான் அதை வாசிக்கும்போது உலகமே கச்சிதமா ஆயிட்ட மாதிரி எனக்கு இருக்கும்- நான் வாசிக்கிறபோது கம்பிகளைத் தவற விட்டாலும் சரி, பாட்டுல சில வார்த்தைகளை மறந்து போனாலும் கூட அது மாறாது.” “ஒரு பாட்டுக் குழுவுல, நான் முன்னெ மாண்டொலின் வாசிச்சிருக்கேன்,” அவன் சொன்னான். “நகரத்துக்கு நான் வரதுக்கு முன்னால...” அதற்குப் பிறகு எல்லாம் அப்படியே போயிற்று, பேச்சில் அவர்கள் ஆழ மூழ்கிப் போனார்கள், ரெஸ்ட்ராண்டுக்குப் போகும்போதும், சாப்பிடும்போதும் நெடுக அப்படியே இருந்தது. சாப்பாடு மிக நன்றாக இருந்தது, ஒருவருக்கொருவர் துணை அதை விட மேலாக இருந்தது, ஆனால் சாப்பாட்டுக் கட்டணத் தொகை கிட்டுவதற்கு அவர்கள் காத்திருக்கையில், ரூபிக்கு ஜோயியின் நினைவு வந்தது. அவர் ஆஸ்பத்திரியில் படுத்திருப்பார், தனியாகக் கிடப்பார். ஒருகால் அந்த ரெஸ்ட்ராண்டின் ஜன்னலருகே வெளியே நடந்து போன கருப்பின மனிதர் அந்த நினைவைத் தூண்டினாரா. ஒருகால் அவள் குத்தியிருந்த பச்சையைப் பற்றி கைல் சொன்னது காரணமா, அல்லது அவனது பழைய இசைக்குழுவில் அவர்கள் இசைத்த ஒரு பாடலை அது நினைவூட்டியது என்று அவன் சொன்னதா, அந்தப் பாட்டும் ஜோயியிடம் அவள் பாட்டு கற்றுக் கொள்ளத் துவங்கியபோது அவர் சொல்லிக் கொடுத்த முதல் பாட்டாக வேறு இருந்ததா. அல்லது டாக்டர் அவளுக்குக் கொடுத்த நம்பிக்கையைத் தாண்டி, ஜோயியை அவரது வீட்டில் முன்னறையில் தரையில் விழுந்து கிடந்த நிலையில் பார்த்ததால் அவளுக்கு எழுந்த கவலை இன்னமும் அவள் நெஞ்சிலேயே தங்கி இருந்தது, அவளால் அதை நீக்க முடியவில்லை என்பதா. “எல்லாம் நல்லபடியா இருக்கா?” என்றான் கைல். “என்ன? ஓ, மன்னிச்சுக்க. நான் ஜோயியைப் பத்தி நினைச்சுகிட்டு இருந்தேன் – எங்க உணவகத்துக்கு வாடிக்கையாளர் அவர். அவர் எனக்கு நண்பரும் கூட, அவருக்கு... என்னது அதுன்னு இன்னிக்கி எனக்குத் தெரியல்லை. ஆனா அவரை ஆஸ்பத்திரிக்குக் கொண்டு விடும்படி ஆச்சு, அவரை இன்னிக்கி ராவுக்கு கவனிப்பில வச்சுகிட்டிருக்காங்க.” ”எனக்கு அவரைத் தெரிஞ்சிருக்குமா?” அவள் ஜோயியைப் பற்றி வர்ணிக்கத் தொடங்கிய போது, கைல் தலையசைத்தான். “அவரோட கண்கள் எல்லாத்தையும் பார்க்கிற மாதிரி இருக்கும், அவர்தானே.” “அது ஜோயிதான், சரியாச் சொன்னே.” அவரை அன்று முன்மாலையில் அவள் எப்படிக் கண்டு பிடித்தாள் என்பதைச் சொன்னாள், அவர் அவளுக்கு எப்படிப் பழைய பாடல்களைச் சொல்லித் தருகிறார் என்பதையும், சாப்பிட அவளுடைய கடைக்கு ஒவ்வொரு தடவையும் வரும்போது அவர் எப்படி அவளுடைய நாளை நல்ல நாளாக மாற்றுகிறார், ஏன் அதனால் அவளுக்கு அவரைப் பிடிக்கும் என்பதையும் சொன்னாள். “பார்வையாளர் நேரம் அங்கே எப்போது முடியும்?” என்றான் கைல். அவன் தன் கைக்கடிகாரத்தைப் பார்த்தான். “இன்னும் நேரம் இருக்கு. உனக்குப் பிடிக்கும்னா, நாம அங்கே கொஞ்சம் நின்னு அவரைப் பார்க்கலாம்.” அவன் தலையசைத்து ஆமோதித்தான். “நமக்கு முக்கியமானவங்களாத் தெரியறவங்களைப் பராமரிக்கிறது நல்லது.” “இப்பத்தான் அவரைப் பார்க்கப் போனேன்,” அவர்கள் நர்ஸ்களின் மையத்துக்குப் போன போது அங்கிருந்த நர்ஸ் சொன்னார், “அவர் இன்னமும் தூங்கிக்கிட்டிருக்கார். ஆனால் உங்களுக்கு வேணுமுன்னா அங்கே அவர் பக்கத்திலே உட்கார்ந்திருக்கலாம். ஒன்பது மணி வரைக்கும் பார்வையாளர் நேரம் உண்டு.” ரூபி புரிந்தவளாகத் தலையசைத்தாள். “எனக்குத் தெரியும். உங்களுக்கு நன்றி.” கைலை அவன் யார் என்று நர்ஸ் கேட்குமுன்னர், அவள் அந்த நடை வழியே ஜோயி இருந்த அறைக்கு அழைத்துப் போனாள். ஆனால் அவர்கள் அந்த அறைக்குப் போன போது, ஜோயியின் படுக்கை காலியாக இருந்தது. மற்ற மூன்று படுக்கைகளிலும் வேறு மனிதர்கள் உறங்கினார்கள், ஆனால் அவர்களில் யாரும் ஜோயி இல்லை. அவர் படுக்கையை மாற்றி விடவுமில்லை. கழிப்பறைக் கதவு திறந்திருந்தது, அவர்களால் அங்கே யாருமில்லை என்று பார்க்க முடிந்தது. “இது விசித்திரம்தான்,” என்றாள் ரூபி. கைலுடன் அவள் நர்ஸ்களின் மையத்துக்குத் திரும்பிப் போனாள், அவர்கள் சரியான அறைக்குத்தான் போயிருந்தனரா என்று சோதிக்க. “அவர் இன்னும் 318 இல்தான் இருக்கிறார், அன்பே.” ரூபி மறுபடியும் பீதி எழுவதை உணர்ந்தாள் – அவருக்கு ஆம்புலன்ஸ் வருவதற்காகக் காத்திருந்த போது அப்படித்தான் அவளுக்கு இருந்தது. “இப்ப இல்லை, அங்கே பார்த்தோம்,” என்றாள் அவள். புரியாதவளாக நர்ஸ் அவளைப் பார்த்தாள். “நான் இப்பத்தானே அவரோட அறையில இருந்தேன். அந்த நடை வழியே யாரும் இதுவரைக்கும் வரவில்லையே.” அவள் அவர்களை மறுபடி 318 ஆம் எண் அறைக்கு அழைத்துப் போனாள், ஆனால் ஜோயி அங்கே இப்போதும் இருக்கவில்லை. அவள் உதவிக்கு ஆட்களை அழைக்க அவசரமாகப் போனாள், ரூபி அந்தப் படுக்கையைப் பார்க்கப் போனாள். ஜோயி இன்னமும் இறக்கவில்லை என்றாலும், தான் அவரை மறுபடி பார்க்கப் போவதில்லை என்று ஏதோ வினோதமாக அவளுக்குத் தோன்றியது. “அது என்னது?” கைல் கேட்டான். அவன் தலையணையைச் சுட்டினான். அங்கே ஒரு நீண்ட கருப்பு இறகு கிடந்தது. ஒரு காகத்தின் இறகு, என்று ரூபி எண்ணினாள். தன் கையில் பச்சை குத்தியிருந்த கரிச்சான் காகத்தின் உருவைத் தடவிப் பார்த்தாள், அவளுடைய தலைக்குள் ஜோயியின் குரல் கேட்ட மாதிரியே இருந்தது அவளுக்கு. கரிச்சானும், காகமும். நாம் இருவரும் காக்கைக் குடும்பம் – நான் இதை முன்னமே உனக்குச் சொல்லியிருக்கேன். அவளுடைய நெஞ்சுக்குள் ஒரு குறுகுறுப்பான உணர்வு எழுந்தது, ஏதோ அவளுக்குள் விரிகிறது என்பதைப் போலிருந்தது. மேலும் அவளால் கேட்க முடிந்தது... கேட்க முடிந்தது.. “இது விசித்திரம்தான்,” என்றான் அவள் பக்கத்திலிருந்த கைல், அவன் குரல் மென்மையாக இருந்தது. “அதை உன்னால் கேட்க முடிந்ததா?” ரூபி அவனைப் பார்க்கத் திரும்பினாள். “அது என்ன மாதிரி ஒலி?” “இறகுகளின் படபடப்பைப் போலிருந்தது.” ரூபி ஆமோதித்தாள். அவளும் அதைத்தான் கேட்டிருந்தாள். நகரத்தின் ஆரவாரம் சற்று அடங்கி அங்கே ஓர் அமைதி நிலவியபோது, ஒரு பெரிய பறவை தலைமேல் பறந்தால் நமக்குக் கேட்கிற வீசப்படுகிற சிறகுகளின் படபடப்பு. ஒரு புறாவோ அல்லது கடல் நாரையோ. ஒரு காக்கை. அல்லது ஒரு கரிச்சான். அவள் அந்தக் கருமிறகை எடுத்துக் கொண்டாள், கைலின் கையைப் பற்றினாள். “உன்னோட நண்பரைப் பத்தி என்ன செய்யணும்?”அவள் அவனைக் கதவை நோக்கி இழுத்தபோது அவன் கேட்டான். ”அவர் ஏற்கனவே போயிட்டார்னு நினைக்கிறேன்.” “ஷ்ஷ்ஷ்,”அவள் சொன்னாள். “நீ அதை மறுபடி கேட்டியா?” கைல் ஆமென்று தலையாட்டினான், மேலே பார்த்தான், இந்த மருத்துவ மனையினுள் ஒரு பறவையை எதிர்பார்த்தவன் போல. ரூபியோ தன் மார்க்கூட்டுக்குள் மறுபடி அந்த எழுச்சியை உணர்ந்தாள், அவளுக்கு இப்போது அந்த ஒலி எங்கேயிருந்து வருகிறது என்று புரிந்திருந்தது. “அவர் என்னிடம் சொன்ன அந்தக் கதைகளெல்லாம் உண்மைதான் என்று தோன்றுகிறது,” அவள் சொன்னாள். “நீ என்ன சொல்ல வர்ரே?” அவன் கையை விட்டாள், அவளுடைய கையை அவனுடைய கையின் மடிப்புக்குள் நுழைத்துக் கொண்டாள். “நாம் போற போது சொல்றேன்,” என்றாள். “எங்கே போகப் போறோம்?” அவள் சும்மாவென்று தோள் குலுக்கினாள், சிரித்தாள். “நாம் எங்கே போறோம்னு நமக்குத் தெரியறதோ, அங்கே,” என்றாள். இக்கதை ஒரு சிறுகதைத் தொகுப்பிலிருந்து எடுக்கப்பட்டது. தொகுப்பின் தலைப்பு: த வெரி பெஸ்ட் ஆஃப் சார்ல்ஸ் டு லிண்ட். பிரசுரகர்: டாகியான். ஆண்டு: 2010. மூலக்கதையின் தலைப்பு: ஓல்ட் மேன் க்ரோ. (2006 இல் ட்ரிஸ்கெல் பிரசுரம் வெளியிட்ட ஒரு புத்தகத்திலிருந்து தொகுப்பில் சேர்க்கப்பட்டிருக்கிறது.) தமிழாக்கம்: மைத்ரேயன் / மார்ச் 2022 மூலக் கதாசிரியர் பற்றி அறிய: https://charlesdelint.com/ மற்றும் https://www.honestreaders.com/charles-de-lint-books-in-order/ பக்கங்கள் உதவும். அவருக்கான விக்கிபீடியா பக்கம் இது: https://en.wikipedia.org/wiki/Charles_de_Lint Series Navigation வானவில்(இதழ் 135) வெளிவந்துவிட்டதுஆடும் அழகே அழகு Previous:வானவில்(இதழ் 135) வெளிவந்துவிட்டது Next: எமிலி டிக்கின்சன் கவிதைகள் – 30


source: wikipedia

text: {{Infobox scientist | name = சர் ஐசக் நியூட்டன்Sir Isaac Newton | image = GodfreyKneller-IsaacNewton-1689.jpg | alt = | caption = ஐசக் நியூட்டன் (வரைந்தவர்: காட்பிரி கெல்லர், 1689) | birth_date = 25 டிசம்பர் 1642 | birth_place = வூல்சுதோர்ப், லிங்கன்சயர், இங்கிலாந்து | death_date = | death_place = கென்சிங்டன், மிடில்செக்சு, இங்கிலாந்து, பெரிய பிரித்தானியா | resting_place = வெஸ்ட்மின்ஸ்டர் மடம் | residence = இங்கிலாந்து | nationality = ஆங்கிலேயர் | fields = | workplaces = | alma_mater = திரித்துவக் கல்லூரி, கேம்பிறிஜ் | academic_advisors = {{unbulleted list | ஐசக் பாரோ | பெஞ்சமின் புலெயின்<ref>"Newton, Isaac" in the Dictionary of Scientific Biography, n.4.</ref> }} | notable_students = | known_for = | influences = | influenced = | signature = Isaac Newton signature.svg | signature_alt = Is. Newton }} ஐசக் நியூட்டன் (டிசம்பர் 25, 1642 – மார்ச் 20, 1727), ஒரு ஆங்கிலக் கணிதவியலாளரும், அறிவியலாளரும், தத்துவஞானியும் ஆவார். அறிவியல், கணிதம், இயந்திரவியல் துறைகளிலும், ஈர்ப்பு விசை பற்றியும் பெரிதும் ஆய்வுகள் மேற்கொண்டவர் நியூட்டன். இது நாள் வரை வாழ்ந்த அறிவியலாளர்களுள் மிகவும் செல்வாக்கு உள்ளவர்களுள் ஒருவராகவும், அறிவியல் புரட்சியில் முக்கியமான ஒருவராகவும் இவர் இருந்தார். 1687ல் ஈர்ப்பு சம்பந்தமான விளக்கங்களை உள்ளடக்கிய, Philosophiae Naturalis Principia Mathematica என்னும் நூலை வெளியிட்டார். இவருடைய இயக்க விதிகள் மூலம், மரபார்ந்த விசையியல் (classical mechanics) என்னும் துறைக்கு வித்திட்டார். கோட்பிறைட் வில்ஹெல்ம் லீப்னிஸ் என்பவருடன் சேர்ந்து, வகையீட்டு நுண்கணிதத் துறையின் உருவாக்கத்தில் பங்கு கொண்டார். நியூட்டனின் பிரின்சிப்பியாவிலேயே, பின்வந்த மூன்று நூற்றாண்டுகளில் பௌதீக அண்டம் தொடர்பான அறிவியலாளரின் நோக்கில் ஆதிக்கம் செலுத்திய, இயக்க விதிகள், பொது ஈர்ப்பு ஆகியவை உருவாக்கம் பெற்றன. இது புவியில் பொருட்களின் இயக்கங்களையும், அண்டவெளியில் உள்ள கோள்கள் முதலிய பொருட்களின் இயக்கங்களையும் ஒரே கோட்பாடுகளின் அடிப்படையில் விபரிக்கலாம் என விளக்கியது. நியூட்டன் நடைமுறைச் சாத்தியமான முதலாவது தெறிப்புத் தொலைநோக்கியை உருவாக்கியதுடன், முப்பட்டைக் கண்ணாடி வெள்ளொளியைப் பிரித்துப் பல நிற ஒளிகளைக் கொண்ட நிறமாலையாகத் தரும் கவனிப்பை அடிப்படையாகக்கொண்டு நிறக் கோட்பாடு ஒன்றையும் உருவாக்கினார். ஒலியின் வேகம் குறித்தும் இவர் ஆய்வுகள் செய்தார். நுண்கணிதத்தில் இவரது ஆய்வுகளுக்குப் புறம்பாக, ஒரு கணிதவியலாளராக, அடுக்குத் தொடர் குறித்த ஆய்வுகளுக்கும் இவர் பங்களிப்புச் செய்துள்ளார். இளமை ஐசக் நியூட்டன் 1642 ஆம் ஆண்டு கிரிஸ்துமஸ் தினத்தன்று (டிசம்பர்-25) இங்கிலாந்தில் லிங்கன்ஷயர் கவுண்டியில், கோல்ஸ்டர்வேர்த்துக்கு அருகிலுள்ள வூல்ஸ்தோர்ப் என்னும் ஒரு சிற்றூரில் ஒரு சராசரி விவசாய குடும்பத்தில் பிறந்தார். இவர் பிறப்பதற்கு மூன்று மாதங்களுக்கு முன்னரே இவரது தந்தையார் இறந்துவிட்டார். இரண்டு ஆண்டுகள் கழிய நியூட்டனை அவரது பாட்டியின் கவனிப்பில் விட்டுவிட்டு, தாயாரும் தனது புதிய கணவருடன் வாழச் சென்றுவிட்டார். கல்வி நியூட்டன் கிராந்தாம் கிறமர் பாடசாலையில் பயின்றார். ஆரம்பத்தில் அவர் படிப்பில் சரியாக கவனம் செலுத்தவில்லை. ஆனால் ஒருமுறை தன்னைக் கேலி செய்த வயதில் தன்னைவிட பெரிய சிறுவனை நையப் புடைத்த பின் தன்னம்பிக்கை அதிகரித்து நன்றாக படிக்கத் தொடங்கினார். சிறுவயதிலிருந்தே நியூட்டனுக்கு அறிவியலில் ஈடுபாடு இருந்தது, தண்ணீரிலும் வேலை செய்யும் கடிகாரத்தை அவர் சிறுவயதிலேயே உருவாக்கினார். அவருக்குப் பதினான்கு வயதானபோது குடும்ப ஏழ்மையின் காரணமாகப் பள்ளிப் படிப்பைக் கைவிட வேண்டிய நிலை ஏற்பட்டது. நியூட்டனின் கல்வி ஆசையை அறிந்துகொண்ட அவரது மாமன் 1661ல், அவரைப் புகழ்பெற்ற கேம்பிறிஜ், திரித்துவக் கல்லூரியில் சேர்த்தார். அக்காலத்தில் கல்லூரியின் கற்பித்தல், அரிஸ்ட்டாட்டிலைப் பின்பற்றியதாகவே இருந்தது. ஆனால் நியூட்டன், டெஸ்கார்ட்டஸ், கலிலியோ, கோப்பர்னிக்கஸ் மற்றும் கெப்ளர் போன்ற அக்காலத்து நவீன தத்துவ வாதிகளுடைய கருக்களையும் கற்கவிரும்பினார். 1665 ல், ஈருறுப்புத் தேற்றத்தைக் கண்டுபிடித்ததுடன், பிற்காலத்தில் நுண்கணிதம் என வழங்கப்பட்ட, புதிய கணிதக் கோட்பாடொன்றை உருவாக்கத் தொடங்கினார். 1665ல் இவர் பட்டம் பெற்றதும், பெருங் கொள்ளைநோய் காரணமாக பல்கலைக்கழகம் மூடப்பட்டது. அடுத்த இரண்டுவருடங்கள் வீட்டிலிருந்தபடியே, நுண்கணிதம், ஒளியியல், ஈர்ப்பு என்பவை பற்றி ஆராய்ந்தார். மிகச்சிறப்பாகக் கற்றுத் தேர்ந்து 1665 ஆம் ஆண்டு இளங்கலை பட்டப்படிப்பை முடித்தார் நியூட்டன். அவரது பல்கலைக்கழக நாட்கள் பற்றிய குறிப்புகள் அவ்வுளவாக இல்லை. ஆனால் அவர் பட்டம் பெற்ற இரண்டு ஆண்டுகளில் அவரது அறிவியல் மூளை அபரிமிதமாக செயல்படத் தொடங்கியது. நவீன கணிதத்தின் பல்வேறு கூறுகளை அவர் கண்டுபிடித்தார். Generalized binomial theorem, infinitesimal calculus போன்ற நவீன கணிதத்தின் பிரிவுகள் அவர் கண்டுபிடித்தவைதான். வளைந்த பொருள்களின் பரப்பையும் கெட்டியான பொருள்களின் கொள்ளளவையும் கண்டுபிடிக்கும் முறைகள் அவர் வகுத்துத் தந்தவையே. பணிகள் 1667 ஆம் ஆண்டு தனது 25-ஆவது வயதில் நியூட்டன் டிரினிடி கல்லூரியில் இயற்பியல் பேராசிரியராக நியமிக்கப்பட்டார். டிரினிடி கல்லூரியில் அவருக்கு கெளரவ பொறுப்பு வழங்கப்பட்டது. அடுத்த சில ஆண்டுகளை அவர் முழுநேரமாக பல்வேறு ஆராய்ச்சிகளில் செலவிட்டார். ஒளியின் தன்மைப் பற்றி ஆழமாக ஆராய்ந்ததோடு தொலைநோக்கிகளை உருவாக்குவதிலும் கவனம் செலுத்தினார். ஓராண்டில் அவர் ஓர் தொலைநோக்கியையும் உருவாக்கினார். அதன்மூலம் ஜூபிடர் கோலின் நிலவுகளை அவரால் பார்க்க முடிந்தது. இன்றைய நவீன தொலைநோக்கிகள் நியூட்டனின் அந்த முதல் தொலைநோக்கியின் அடிப்படையில்தான் அமைந்திருக்கின்றன. 1669 ஆம் ஆண்டு டிரினிடி கல்லூரியில் கணக்கியல் பேராசிரியராக நியூட்டன் பொறுப்பேற்றார். அதன்பின் பிரசித்திப் பெற்ற ராயல் சொசைட்டியில் அவர் உறுப்பினராக சேர்த்துக்கொள்ளப்பட்டார். கண்டுபிடிப்புகள் புவிசார் மற்றும் விண்வெளிசார் இயக்கங்களைக் கட்டுப்படுத்தும் இயற்கை விதிகளை முதன்முதலில் விளக்கியவர் இவரேயாவார். இவர் அறிவியல் புரட்சியுடனும், சூரியமையக் கோட்பாட்டின் வளர்ச்சியுடனும் தொடர்புபட்டிருந்தார். கோள்களின் இயக்கத்துக்கான கெப்ளரின் விதிகள் தொடர்பில் கணிதரீதியான நிறுவல்களை வழங்கியதில் நியூட்டனுக்கும் பங்கு உண்டு. வால்வெள்ளி போன்ற விண்பொருட்களின் சுற்றுப்பாதைகள் நீள்வட்டமாக மட்டுமின்றி, பரவளைவாகவும், அதிபரவளைவாகவும்கூட இருக்கலாம் எனவும் வாதித்து, மேற்படி விதிகளை விரிவாக்கினார். ஒளியியல் ஆய்வுகள் பட்டகம் (Prism) எனப்படும் முக்கோணத்தில் ஒளி விழும்போது ஏற்படும் விளைவுகளை அவர் கண்டறிந்தார். ஒரு பட்டகத்தின் (prism) ஊடே கதிரவனின் ஒளிக்கதிர் செல்லும்போது அது ஏழு வண்ணங்களாகப் பிரிவதைச் செய்முறையில் விளக்கினார். மேலும், பல வண்ணங்களைக் கொண்ட நியூடன் தகட்டைச் (Newton’s disc) சுழற்றும்போது அது வெண்மை நிறம் கொண்டதாக மாறுவதையும் செய்து காட்டினார். வெண்ணிற ஒளி, பல நிற ஒளிகளின் சேர்க்கையென முதலில் விளக்கியவரும் இவரேgeshopan. வண்ணங்களைப் பற்றி ஆராய்ச்சி செய்ய அவர் ஒரு கண்ணை மூடிக்கொண்டு மறு கண்ணால் சூரியனை பார்த்துக்கொண்டே இருந்தார். திடீரென்று வண்ணங்கள் மாறத்தொடங்கின. ஆனால் நியூட்டனுக்கு அந்த கண்ணில் பாதிப்பு ஏற்பட்டது. அதன் காரணமாக அவர் பல நாட்கள் இருட்டறையில் இருந்து கண்களின் முன் மிதந்த புள்ளிகளை அகற்ற வேண்டியிருந்தது. ஒளியின் இமிசன் கோட்பாடு நியூட்டன் வகுத்து தந்ததுதான். வெகுதொலைவில் உள்ள ஓர் ஒளிரும் பொருளிலிருந்து வெளியாகும் துகள்கள் பரவெளியில் வினாடிக்கு நூற்றி தொன்னூராயிரம் மைல் வேகத்தில் விரைந்து வருவதுதான் ஒளியாக நமக்குத் தெரிகிறது என்பதுதான் அந்தக்கோட்பாடு. ஒளி, துணிக்கைகளால் ஆனது என்ற வாதங்களுக்காகவும் இவர் குறிப்பிடத்தக்கவராக இருக்கிறார். பார்க்க: அலை-துணிக்கை இருமைத்தன்மைஇரண்டு துணிக்கைளுக்கிடையிலான ஈர்ப்பு விசையானது அவற்றின் திணிவுகளுக்கு நேர்விகிதசமனெனவும் அவற்றுக்கிடையிலான துாரத்துக்கு நேர்மாறுவிகிதசமனெனவும் கருத்தறிவித்தார். ஈர்ப்பு விதி கண்டறிந்தமை நியூட்டன் ஆப்பிள் மரமொன்றின் கீழ் இருந்தபோது, அப்பிள் பழமொன்று அவர் தலையில் விழுந்ததாகவும், இது அவர் சிந்தனையைக் கிளறி, புவிசார்ந்த, விண்வெளி சார்ந்த ஈர்ப்புபற்றிய எண்ணக்கரு உதித்ததாகவும் கதை நிலவுகிறது. இது அவரது சொந்தக் கதையான, வூல்ஸ்தோர்ப் மனோரின்யின் யன்னலோரம் இருந்து ஆப்பிள் மரத்திலிருந்து விழுந்ததைக் கவனித்த கதையை மிகைப் படுத்திக் கூறியதாகும் எனக் கருதப்படுகிறது. நியூட்டனின் கதையும், பிற்காலத்தில் அவரால் கட்டப்பட்டது என்பது பலருடைய கருத்து. 1667 ல், தனது கண்டுபிடிப்புக்கள் குறித்த முடிவிலித் தொடர்கள் மூலமான பகுப்பாய்வு பற்றி (De Analysi per Aequationes Numeri Terminorum Infinitas) என்ற நூலினையும் பின்னர் தொடர்களினதும், பிளக்ஸியன்களினதும் வழிமுறைகள் பற்றி (De methodis serierum et fluxionum ) என்ற நூலினையும் வெளியிட்டார். நியூட்டனும், லீப்னிசும் நுண்கணிதக் கோட்பாடுகளைத் தனித்தனியே உருவாக்கியதுடன், வெவ்வேறு குறியீடுகளையும் பயன்படுத்தினார்கள். நியூட்டன் அவருடைய வழிமுறைகளை லீப்னிசுக்கு முன்னரே உருவாக்கியிருந்தும், பின்னவருடைய குறியீடுகளும்,வகையீட்டு வழிமுறை"யும், மேம்பட்டதாகக் கருதப்பட்டுப் பொதுவாக ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்டது. நியூட்டன், அவர் காலத்தைச் சேர்ந்த மிகத் திறமையான அறிவியலாளருள் ஒருவராக இருந்தும், அவருடைய கடைசி 25 வருடங்கள், லீப்னிசுடனான பிரச்சினைகளால் பாழாக்கப்பட்டது. லீப்னிஸ் தன்னுடைய கண்டுபிடிப்புக்களைத் திருடியதாக அவர் குற்றஞ்சாட்டி வந்தார். நியூட்டனுக்கு தன்னம்பிக்கையும், விடாமுயற்சியும் தான் தூண்களாக இருந்தன. அவருடைய கோட்பாடுகள் வன்மையாக எதிர்க்கப்பட்ட போதெல்லாம் அவர் மனம் தளர்ந்து விடவில்லை. தன்னம்பிக்கையோடு தனது ஆராய்ச்சிகளை தொய்வின்றி தொடர்ந்தார். 1669 ல், கணிதத்துக்கான லூக்காசியன் பேராசிரியராகத் தேர்வு செய்யப்பட்டார். இவருடைய இந்தப்பதவி இவர், கல்லூரியின் ஆய்வாளாராக(Fellow) நீடிப்பதற்குத் தேவாலயத்துக்குச் செல்லவேண்டுமென்ற விதியிலிருந்து விலக்குப் பெற்றதுடன், அவருடைய எதிர்-திரி(கிறி?)த்துவவாதக் கருத்துக்கள் காரணமாக மரபுவாதத் தேவாலயத்துடன் ஏற்படவிருந்த முரண்பாடுகளையும் தவிர்த்துக்கொண்டார். விசை பற்றிய கோட்பாடுகள் எல்லாப் பொருள்களும் ஒன்றையொன்று ஈர்க்கும் தன்மையுடையன; அந்த ஈர்ப்பு விசை இரு பொருள்களுடைய நிறைகளின் பெருக்கலுக்கு நேர் விகிதத்திலும், அவ்விரு பொருள்களின் இடையே உள்ள தூரத்தின் வர்க்கத்திற்கு எதிர் விகிதத்திலும் இருக்கும். ஒவ்வொரு வினைக்கும், அதற்கு எதிர்த் திசையிலிருந்து சமமான எதிர் வினை நிகழும். ஒரு நிலையான பொருளை நகர்த்துவதற்கு, புற விசை இன்றியமையாதது. நியூட்டனின் நூல்கள் நியூட்டன் அறிவுச்செல்வத்தை சேர்த்து வைத்திருப்பதை உணர்ந்த அவரது நண்பர் ஹேய்லி அவற்றையெல்லாம் புத்தமாக வெளியிட நியூட்டனுக்கு ஊக்கமூட்டினார். அதன்பலனாக 1687 ஆம் ஆண்டு "Mathematical Principles of Natural Philosophy" என்ற புத்தகம் வெளியானது. "Principia" என்றும் அழைக்கப்பட்ட அந்த புத்தகம்தான் இதுவரை வெளியிடப்பட்டிருக்கும் அறிவியல் நூல்களிலேயே மிகச்சிறந்ததாகக் கருதப்படுகிறது. 1692 ஆம் ஆண்டு முதல் 1694 ஆம் ஆண்டு வரை இரண்டு ஆண்டுகள் நியூட்டன் கடுமையான நோய்வாய்ப்பட்டார். அவருக்கு நரம்பு சம்பந்தமான பிரச்சினையும், தூக்கமின்மை பிரச்சினையும் ஏற்பட்டது. நியூட்டனுக்கு புத்தி பேதலித்து விட்டதாக வதந்திகள் பரவின. ஆனால் பின்னர் நன்கு குணமடைந்து பல்கலைக்கழகப் பணிகளில் ஈடுபட்டார். நூல்கள் மெத்தேட் ஆஃப் ஃபிளக்சியான்ஸ் (Method of Fluxions) (1671) ஆப்டிக்ஸ் (Opticks) (1704) அரித்மெட்டிகா யுனிவர்சலிஸ் (Arithmetica Universalis) (1707) சிறப்புகள் 1703 ஆம் ஆண்டில் நியூட்டன் ராயல் சொசைட்டியின் தலைவராகத் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டார். அடுத்த 25 ஆண்டுகள் அவர் ஒவ்வொரு ஆண்டுமே தலைவராகத் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டார் என்பது குறிப்பிடதக்கது. 1705 ஆம் ஆண்டு இங்கிலாந்தின் ராணி (Queen Anne) கேம்ஃப்ரிட்ஜ் பல்கலைக்கழகத்திற்கு வருகை மேற்கொண்டபோது நியூட்டனுக்கு 'சர்' பட்டம் வழங்கி சிறப்பித்தார்.ஐசாக் நியூட்டன் இயற்பியல் துறையில் மிகப்பெரிய சாதனை புரிந்திருந்தபோதும் தம் சாதனையைப்பற்றி பின்வருமாறு கூறுகிறார். இறுதிக்காலம் இங்கிலாந்தின் மிகச் சிறந்த விஞ்ஞானியாக இன்றும் கருதப்படும் "சர் ஐசக் நியூட்டன்" நோய்வாய்ப்பட்டு 1727 ஆம் ஆண்டு மார்ச் 20 ஆம் தேதி இயற்கை எய்தினார். லண்டனில் புகழ்பெற்ற "Westminster Abbey"-யில் அடக்கம் செய்யப்பட்டார். மனித குலத்தின் மிகச் சிறந்த விலை மதிப்பில்லா மாணிக்கம்'' (The Best and Invaluable Gem of Mankind) என்று அவர் கல்லறையில் பொறிக்கப்பட்டது. நியூட்டனுக்கு பலர் அஞ்சலி செலுத்தினாலும் போப் எழுதிய அஞ்சலி மிக ஆழமானது. இந்த வாசகம் நியூட்டன் பிறந்த அறையில் இன்றும் பொறிக்கப்பட்டிருக்கிறது! உசாத்துணை வெளி இணைப்பு திண்ணை இதழில் நியூட்டன் பற்றிய திரு. சி.ஜெயபாரதன் அவர்களின் கட்டுரை 1642 பிறப்புகள் 1727 இறப்புகள் கிறித்தவ சித்தர்கள் ஆங்கிலேய அறிவியலாளர்கள் பிரித்தானிய இயற்பியலாளர்கள் ஆங்கிலேயக் கணிதவியலாளர்கள் மேற்கோள் வழு-ref குறிச்சொல்லுக்கு உரையில்லாதவை ஆங்கிலேய வானியலாளர்கள் ஆங்கிலேயக் கண்டுபிடிப்பாளர்கள் ஆங்கிலேய இயற்பியலாளர்கள்


source: fineweb

text: நடிகர்கள்: விஜய் சேதுபதி, ரமேஷ் திலக், ஆறுமுகம் பாலா, ஆஷ்ரிதா ஒளிப்பதிவு: பிஜு விஸ்வநாத் இசை: ஜஸ்டின் பிரபாகரன் தயாரிப்பு: விஜய் சேதுபதி புரொடக்ஷன்ஸ் இயக்கம்: பிஜு விஸ்வநாத் இளம் வயது.. விதவிதமான வண்ணமயமான கதைகளைத் தேர்ந்தெடுத்து நடிக்கலாம். ஆனால் வித்தியாசமாக ஏதாவது செய்ய வேண்டும் என்ற துடிப்பில் ஆரஞ்சு மிட்டாய் மாதிரி மாற்று சினிமா முயற்சிகளை மேற்கொள்ளும் விஜய் சேதுபதியைப் பாராட்டத்தான் வேண்டும். அகஸ்தியா பட்டியில் வசிக்கும் பெரியவரான விஜய் சேதுபதிக்கு திடீர் நெஞ்சுலி. உடனே ஆம்புலன்ஸுக்கு போன் பறக்கிறது. அவரை மருத்துவமனைக்குக் கொண்டு செல்ல ராஜ் திலக்கும் ஆறுமுகம் பாலாவும் ஆம்புலன்ஸ் எடுத்துக் கொண்டு வருகின்றனர். அந்த கிராமத்துக்குள் வாகனம் செல்லுமளவுக்கு வழி இல்லாததால், நடந்து போய் விஜய் சேதுபதியை அழைத்து வரப் போகிறார்கள். விஜய் சேதுபதியை அழைத்துக் கொண்டு மருத்துவமனைக்குச் செல்லும் வழியில், கிண்டலும் கேலியுமாக லூட்டியடிக்கிறார் பெருசு விஜய் சேதுபதி. வீட்டிலிருந்து மருத்துவமனைக்குச் செல்வதற்குள் மகனை இழந்து தனிமையில் தவிக்கும் விஜய் சேதுபதியின் கதையும், தந்தையை இழந்து, காதலியை மணக்கப் போராடும் ராஜ் திலக்கின் ப்ளாஷ்பேக்கும் விரிகின்றன. உண்மையில் விஜய் சேதுபதி நோயாளிதானா? எதற்காக ஆம்புலன்ஸை வரவழைக்கிறார்? ராஜ் திலக் தன் காதலியுடன் இணைந்தாரா? என்பது மீதிக் கதை. ஒரு தயாரிப்பாளராக பாராட்டுப் பெறும் விஜய் சேதுபதி, நடிகராக இன்னும் ஒரு மேலே நிற்கிறார். அவரது வேடப் பொருத்தம் கச்சிதம். ஆட்டோவில் போய்க் கொண்டிருக்கும்போது, திடீரென இறங்கி ஆட்டம் போடும் அவரைப் பார்த்து சிரித்தாலும், மகனுக்கும் தந்தைக்குமான உறவைச் சொல்லும் கட்டத்தில் நெகிழ வைக்கிறார். வேடப் பொருத்தம் கச்சிதமாக இருந்தாலும், சில காட்சிகளில் அவரது வயதுக்கும் உடல் தோற்றத்துக்கும் சம்பந்தமில்லாதது தெரிகிறது. ரமேஷ் திலக்குக்கு இந்தப் படம் பெரிய புரமோஷன். உணர்ந்து நடித்திருக்கிறார். அதே போலத்தான் ஆறுமுகம் பாலாவும். ரமேஷ் திலக்கின் காதலியாக வரும் ஆஷ்ரிதா பரவாயில்லை, நடிப்பு, தோற்றம் இரண்டிலும்தான். பிஜூ விஸ்வநாத்தின் ஒளிப்பதிவு படத்துக்கு புதிய நிறத்தைத் தருகிறது. ஆனால் ஜஸ்டின் பிரபாகரன் இசை எந்த வகையிலும் கைகொடுக்கவில்லை. பின்னணி இசையில் ஏக இரைச்சல். வாரிசு இருந்தும், தனிமை ஒரு வயதான தந்தையை என்னவெல்லாம் செய்ய வைக்கும் என்பதை ஓரளவு நன்றாகவே சொல்லியிருக்கிறார்கள். படத்தின் இன்னொரு ப்ளஸ் 101 நிமிடங்கள் மட்டுமே ஓடுவது. அட பரவாயில்லையே அதற்குள் முடிந்து விட்டதே என்ற நிம்மதி! வித்தியாசமான கதைகளை, களங்களை படமாக்குவது வரவேற்புக்குரியதுதான். ஆனால் அதைவிட முக்கியம், அதை சுவாரஸ்யமாகத் தருவது. அந்த விஷயத்தில்தான் கொஞ்சம் வேப்பெண்ணை டேஸ்ட் இந்த ஆரஞ்சு மிட்டாயில்!


text: கடந்த இரு ஆண்டுகளில் ஐரோப்பிய நாடுகளுக்கு இந்தியர்கள் சுற்றுலா செல்வது 40 சதவிகிதம் அதிகரித்துள்ளது. அதே நேரத்தில், இங்கே சுற்றுலா செல்லும் இந்தியர்களில் சுமார் 30% பேர், தங்களின் உடமைகள் திருட்டு போயிருப்பதாக புகார் தெரிவித்திருக்கிறார்கள். இந்தத் தகவலை இன்ஷூரன்ஸ் கம்பெனிகள் மற்றும் சுற்றுலா பயண ஏற்பாட்டு நிறுவனங்கள் தெரிவித்துள்ளன. குறிப்பாக, ஐரோப்பிய நாடுகளான ஸ்பெயின், இத்தாலி, கிரீக் நாடுகளில் அதிக அளவில் திருட்டு சம்பவங்கள் நடந்துள்ளன. ஆசிய நாடுகளான மலேசியா மற்றும் சிங்கப்பூரில் இந்த திருட்டு சம்பவங்கள் மிகக் குறைவாக உள்ளன. ஐரோப்பாவில் சுற்றுலா பயணிகளிடம் அதிக திருட்டு நடக்க காரணம், அந்த நாட்டில் தலைவிரித்தாடும் வேலையில்லா திண்டாட்டம்தான். ஐரோப்பாவில் உள்ள இத்தாலி, கிரீக் நாடுகளின் கடன் சுமை அதிகரித்ததால், அந்த நாட்டு அரசுகளால் சரியாக செயல்பட முடியாத நிலை ஏற்பட்டுள்ளது. மேலும், இந்த நாடுகள், இதர நாடுகளிடமிருந்து வாங்கிய கடன்களை திருப்பி செலுத்துவதில் சிக்கலை சந்தித்து வருகின்றன. அந்த வகையில், ஐரோப்பிய நாட்டு கரன்சியான யூரோவின் மதிப்பு குறைந்துள்ளது. இதனால், சுற்றுலா செலவு கணிசமாக குறைந்துள்ளது. அந்த வகையில்தான் இந்தியர்கள், ஐரோப்பிய நாடுகளுக்கு சுற்றுலா செலவது அதிகரித்துள்ளது. இந்த நாடுகளுக்கு செல்லும்போது சுற்றுலா இன்ஷூரன்ஸ் எடுத்திருப்பது கட்டாயமாக்கப்பட்டுள்ளது என்பதால், இன்ஷுரன்ஸ் நிறுவனங்கள் இது குறித்து கவலைக் கொள்வதில்லை என்கிறார்கள், விவரம் தெரிந்தவர்கள். அதேநேரத்தில் க்ளைம் அதிகரிக்கும் போது, அடுத்து வரும் ஆண்டுகளில் இன்ஷூரன்ஸ் பிரீமியம் அதிகரிக்க வாய்ப்புள்ளது. அப்போது, இந்தியர்கள் அதிகம் பிரீமியம் கட்டும் சூழ்நிலை உருவாகும். -சி.சரவணன்


தனது நண்பனுக்கு தொலைப்பேசியில் தொடர்பு கொண்டு,


கொரோனா வைரஸ் தொற்று, கோடை காலத்தில் ஏற்படும் அதிக வெப்பநிலை காரணமாக முடிவுக்கு வராது என்று உலக சுகாதார அமைப்பு நேற்று(ஞாயிற்றுக்கிழமை) தெரிவித்துள்ளது. இது தொடர்பாக உலக சுகாதார அமைப்பு தெரிவித்துள்ளதாவது: சூரிய வெப்பநிலை 25 டிகிரி செல்சியஸ்க்கு அதிகமாக இருந்தாலும் கொரோனாவை தடுக்காது. வானிலை எப்படி இருந்தாலும், கொரோனா வைரஸ் தொற்று பாதிப்பு ஏற்படலாம். வெப்பமான வானிலை கொண்ட நாடுகளில் கூட கொரோனா தொற்று ஏற்பட்டுள்ளது. உங்களைப் பாதுகாத்துக் கொள்ள, உங்கள் கைகளை அடிக்கடி மற்றும் முழுமையாக சுத்தம் செய்வதை உறுதி செய்யுங்கள். உங்கள் கண்கள், வாய் மற்றும் மூக்கைத் தொடுவதைத் தவிர்க்கவும். மெத்தனால், எத்தனால் அல்லது ப்ளீச் குடிப்பதால் கொரோனாவை தடுக்கவோ குணப்படுத்தவோ முடியாது. இது மிகவும் ஆபத்தானது. ஏனெனில் இவை பொருட்களின் மேற்பரப்பில் உள்ள வைரஸை சுத்தம் செய்ய பயன்படுபவை. இதனை உட்கொள்வதால் உடலில் உள்ள வைரஸைக் கொல்லாது, ஆனால் உள் உறுப்புகளுக்கு தீங்கு விளைவிக்கும். மது அருந்துவதால் கொரோனா வைரஸ் தொற்றில் இருந்து பாதுகாப்பாய் இருக்க முடியாது. அடிக்கடி அல்லது அதிகப்படியான மதுபானம் உட்கொள்வது சுகாதார பிரச்சினைகளின் அபாயத்தை அதிகரிக்கும். இருமல் அல்லது அசவுகரியமாம் இல்லாமல் உங்கள் சுவாசத்தை 10 வினாடிகள் அல்லது அதற்கு மேல் வைத்திருக்க முடிந்தது எனில், கொரோனா வைரஸ் அல்லது வேறு எந்த நுரையீரல் நோயிலிருந்தும் விடுபட்டுள்ளீர்கள் என அர்த்தமல்ல. நோயைப் பற்றி உறுதிப்படுத்த சிறந்த வழி ஆய்வக சோதனை. இந்த சுவாச பயிற்சியால் நீங்கள் அதை உறுதிப்படுத்த முடியாது, இது ஆபத்தானது கூட. இவ்வாறு உலக சுகாதார அமைப்பு தெரிவித்துள்ளது. (இந்தக் கட்டுரை பல்வேறு தரவுகளிலிருந்து தொகுக்கப்பட்டது.)


மேலும், பல பேருடைய மருத்துவ சோதனைகள் நடைபெற்று வருவதால் எண்ணிக்கைகள் கூடும் என சந்தேகம் எழுகின்றது. இதனால் முன்னெச்சரிக்கை நடவடிக்கைக்காக கொரோனா நோயாளிகளுக்கு சிகிச்சை கொடுக்க சில தனியார் மருத்துவமனைகளுக்கு தமிழக அரசு உத்தரவிட்டுள்ளது. இந்த உத்தரவின் கீழ் குறிப்பிடப்பட்டுள்ள தனியார் மருத்துவ மனைகளில், விருப்பப்படும் நோயாளிகள் சிகிச்சை பெற்றுக்கொள்ளலாம். ஆனால் சிகிச்சைக்கான செலவுகளை அரசு ஏற்காது. தனியார் மருத்துவமனையில் சிகிச்சை பெரும் நோயாளின் தினசரி மருத்துவ விவரங்கள் இந்திய அரசின் கவனத்துக்கு கொண்டு செல்லப்படும். கேரளாவுக்கு எப்போதும் தமிழ்நாடு உற்ற துணையாக இருக்கும்..! - முதல்வர் பழனிசாமி மேலும் சிகிச்சை அளித்து வரும் சம்மந்தபட்ட தனியார் மருத்துவமனைகள் நோயாளி குறித்த தின அறிக்கையை பொது சுகாதாரம் மற்றும் நோய் தடுப்பு மருந்து துறை இயக்குனர் அலுவலகத்துக்கு அனுப்பி வைக்க வேண்டும் என உத்தரவிடப்பட்டுள்ளது.


source: CulturaX

text: எழிலாய்ப் பழமை பேச...: நாம் உரைத்தது.... எப்பேர்ப்பட்ட வனத்துல போயி மேஞ்சாலும், கடைசில இந்த இனத்துலதான் வந்து சேரணும்?! இம்மாலை வேளையில், இனியதொரு நிகழ்ச்சிக்குத் தலைமை தாங்கி வீற்றிருக்கிற பெருந்தகை ஈரோடு தங்க விசுவநாதன் அவர்களே, சிறப்புரை ஆற்றி அமர்ந்திருக்கிற தவத்திரு. மருதாச்சல அடிகளார், பேரூர் ஆதீனம் அவர்களே, தமிழுக்கு எங்கெலாம் உதவி தேவைப்படுகிறதோ, அங்கெலாம் முதலாமவராய்த் தோன்றும் ஆருயிர் அண்ணன், திருப்பூர் முத்தமிழ்ச் சங்கத்தின் தலைவர் KPK செல்வராசு அவர்களே, எனதருமை ஆசான் வீதம்பட்டி மணி வாத்தியார் என்கிற நல்லாசிரியர் சுப்ரமணியம் அவர்களே, இணையத் தமிழின் முக்கியமானதொரு கட்டமைப்புக்கு வித்திட்ட அண்ணன் காசி அவர்களே, நிகழ்ச்சிக்கு முன்னோடிகளாக இருந்து நடத்திக் கொண்டிருக்கிற கோ.இரா. மனோகரன் அரிமா அவர்களே, திரு. மெளன. பிரபாகரன் சூலூர் அவர்களே, அருமையானதொரு படத்தைக் கொடுத்து, உலகெலாம் ஊர்ப் பழமையைக் கொண்டு செலுத்திக் கொண்டிருக்கிற நண்பர் சுரேசுபாபு அவர்களே, தாயுள்ளம் கொண்டு எம்மைப் பாராட்டி அமர்ந்திருக்கிற ஆசிரியை மேன்மைமிகு இந்திராணி சுப்ரமணியம் அவர்களே, உயிரினும் மேலானது மானம்; அம்மானத்தினும் மேலான எமது பதிவுலக நண்பர்களே, முதற்கண் எமது வணக்கத்தைத் தெரிவித்துக் கொள்கிறேன். பார்த்தீங்கன்னா, இந்தக் கால கட்டத்துல, ஒரு கல்லைக் காமிச்சு இதென்னடான்னு ஒருத்தனைப் பார்த்துக் கேட்டாக்க, stone அப்படின்னு சொல்வான். கிராமத்தவனாய் இருந்தா, கல்லுன்னு சொல்வான். இதே, வீதம்பட்டி வேலூர்லயோ, சலவ நாயக்கன் பட்டிப் புதூர்லயோ, இல்ல, இங்க செங்கோட கவுண்டன் புதூர்லயோ இருக்குற ஒருத்தர், நான் இருந்த காலத்துல வந்து, இது என்றான்னு ஒருத்தனைக் கேட்டிருந்தா, அவன் என்ன சொல்லி இருப்பான்? இது செங்கல்லு, கருங்கல்லு, வெங்கச்சாங்கல்லு, மசணைக்கல்லு, நரிக்கல்லு, ஓடைக்கல்லு, உருட்டுக்கல்லு, செண்டாங்கல்லு, சுக்காங்கல்லு, பருக்கைக்கல்லு, சுண்ணாம்புக்கல்லு, கடப்பைக்கல்லு, சலவைக்கல்லு, பளிங்குக்கல்லு, ஆவுரோஞ்சிக் கல்லு, பாதரோஞ்சிக் கல்லுன்னு, இப்படி எது கண்ணுல படுதோ அதைச் சொல்லி இருப்பான். ஆனா, இன்னைக்கு அந்த நுண்ணிய அடையாளம்ங்றது மறைஞ்சுட்டு வருது பாருங்க. செரி, அதுக்கு நாம என்ன பண்ணுலாம்? இதுகளை எல்லாம் பதிஞ்சு வெக்கலாம். சும்மா பேர்களை சொல்லி வெச்சாப் போதுமா?? அதுக்கான படங்களையும் போட்டு வெக்கோணும். நாம ஏற்கனவே, நம்மூர்க் குருவிகளை எல்லாம், தகைவிலாங்குருவி, பூங்குருவி, மாங்குருவி, நொள்ளைமடையான் அப்படின்னு ஒன்னு ஒன்னுக்கும் ஒரு படத்தைப் போட்டு பதிஞ்சு வெச்சிருக்கோம். அதே மாதர செய்ய வேண்டியது நெறைய இருக்கு. இந்தக் கல்லுக ஒன்னு ஒன்னையும் படத்தோட எழுதி வெக்கோணும். இங்கெ பேசுன இராமராசு வேட்டி சட்டைகள் நிறுவனத்தைச் சேர்ந்த புரவலர் செல்வராசு அண்ணனவிக சொன்ன மாதர, ஆண்டுக்கு ஒரு நூல் நிச்சியமா வரும். அதுக்கு உங்க ஆதரவு அவசியம் தேவைப்படுது. அடுத்ததா ஒரு விசியம்.... போனவாட்டி இங்க் வந்திருந்தப்பதான், நண்பர் ஆரூரனைத் தெரியும். அவர் உங்க பதிவுல இருக்கிறதை எல்லாம் நூலாப் போடுறேன்... அதுக்கு என்ன ஊதியம் எதிர்பாக்குறீங்கன்னு கேட்டாரு. நான் ஒன்னுமே வேண்டாம். ஒரு வேளை, வருமானம்ன்னு ஒன்னு வந்தா, நீங்க கைக்காசு போட்டுச் செய்துட்டு இருக்குற, பள்ளிக்கூடத்துக்கான வேலைகளுக்கு அந்தக் காசை வெச்சிகிடுங்கன்னு சொல்லிட்டேன். இது இந்த நூலுக்கு மாத்திரம் அல்லங்க. என் வாழ்நாளில் நான் எழுதப் போற அத்தன நூல்களுக்கும் இந்த வாக்குறுதி பொருந்தும். இந்நூலைப் பதிப்பித்து, முன்னெடுத்துச் சென்று கொண்டிருக்கிற நண்பர் ஆரூரன், ஈரோடு கதிர், பாலாண்ணன், மற்றும் உள்ள அனைவருக்கும் நன்றிகளைச் சொல்லி, இந்த நல்லதொரு வாய்ப்புக்கு நன்றி கூறி அமர்கிறேன். வணக்கம்! நெம்ப பெருமையா இருக்குங்க!! ரொம்ப மகிழ்ச்சிங்க அண்ணா. வாழ்த்துகள். உங்கள் பணி தொடர வேண்டும். கல்லப் பத்தி சொன்னது நெம்ப நெசமுங்க. (எனக்கு அதுல முக்காவாசிக் கல்லுக, பயன்படுத்துன பேருக தான்.. இப்போ கல்லுக எங்கீங்க தெரியுது. நாம் இது போன்ற படைப்புகள் மிகவும் தேவையானதுங்க. எதிர்பார்த்தபடியே சிறப்பா உங்கள் உரை அமைந்ததில் ரொம்பவே மகிழ்ச்சி. இட்லி இன்னும் வேக வைக்க வில்லையா? நூல் வெளியீடு விழா சிறப்பாக நடந்தது அறிந்து மிகவும் மகிழ்ச்சி. உங்கள் தமிழ்ச்சேவை வளர வாழ்த்துக்கள். கல்லிலே இத்தனை வகைகள் சொல்ல முடிகிறது ஆச்சரியப்படவைக்கிறது. அத்தனை பதிவுகளையும் புத்தகமாக்குதல் நல்லது. வாழ்த்துக்கள் தம்பி உங்களோட புத்தகத்தை, என்னோட புத்தகமாக எண்ணிக்கொள்ளும் வேளையில், உரிமையோடு, உங்களுக்கு கிடைக்கும் பெருமையும், என்னோடது என பங்கெடுக்கிறேன். டப் டப் டப் டப்.!! (கை தட்டுனேன்ங்க) வாழ்த்துக்கள் பழமை. 100/100 சரியா பேசியிருக்கிறீர்கள். வர வர நாம் நுணுக்கமாக பேசுவது அல்லது இனம் பிரித்து பேசுவது என்பது ஏதோ ஆராய்ச்சியாளர் பேச்சு போல ஆகிவிடும் என நினைக்கிறேன். சென்ற இடமெல்லாம் சிறப்பு :) மகிழ்வாகவும், நிறைவாகவும் இருக்கிறது. வாழ்த்துகள். அன்பான பழமைபேசி மெளன. மணிவாசகம், சிறப்பான உரை. படித்து மகிழ்ந்தேன். புத்தக வெளியீட்டு விழா நலமே அமைந்தது அறிய பங்கு கொண்ட அனவருக்கும் பாராட்டுகள்.


text: When intimacy is forbidden and passion is sin, love is the most defiant crime of all.- Nathaniel Hawthorne புனிதர்களும் குற்றங்களுக்கு அப்பாற்பட்டவர்கள் அல்ல என்பதையே சரித்திரம் திரும்பத் திரும்ப நினைவூட்டுகிறது. அதிலும் பாலியல் குற்றங்களுக்கும் துறவிகளுக்குமான உறவு மிகவும் சிக்கலானது. இறைநெறியைப் பரப்புவதற்காக தங்கள் வாழ்வை ஒப்புதல் அளித்தவர்களாக காட்டிக் கொள்ளும் மதகுருமார்கள், பலநேரங்களில் தங்களின் ரகசிய ஆசைகளை நிறைவேற்றிக் கொள்ள எல்லா வகையான கீழான குற்றங்களையும் மேற்கொண்டிருக்கிறார்கள் என்பதே காலம் காட்டும் நிஜம் புராதனமான மடாலயங்களின் சரித்திரத்தை ஆய்வு செய்கின்ற பலரும் அது பாலியல் குற்றங்களுக்கான ரகசியக்கேந்திரமாக இருந்து வந்திருப்பதை வெளிப்படுத்துகிறார்கள். குறிப்பாக ஒரினப்புணர்ச்சி. சிறுவர்மீதான வன்புணர்ச்சி மதகுருக்களிடம் அதிகமிருந்திருப்பதை இன்றைய ஆய்வுகள் புலப்படுத்துகின்றன. ஆனால் புனிதர்கள் என்றும் எந்தக் குற்றத்தையும் ஒத்துக் கொண்டதில்லை. கடவுள் பார்த்துக் கொள்வார் என்று பசப்புகிறார்கள், பாலியல் குற்றங்களுக்கு உள்ளாகும் போது தண்டனையை அனுபவிக்க நேர்வது பெண்கள் மட்டுமே. சம்பந்தபட்ட துறவி அதிகாரத்தை முன்னிறுத்தி தப்பிச் சென்று விடுகிறார். இறை நம்பிக்கையையும் நல்லொழுக்கங்களையும் போதிக்கும் துறவிகளின் நிழல்வாழ்வை விவரிக்கக் கூடிய இலக்கியப் பிரதிகள் உலகெங்கும் நிறைய வெளிவந்திருக்கின்றன. குறிப்பாக ருஷ்ய அரசாங்கத்தை தன் கட்டுப்பாட்டிற்குள் வைத்திருந்த ரஸ்புடீன் போன்ற ராஜகுருவின் பாலியல் அத்துமீறல்கள் குறித்த குற்றசாட்டுகளும் அதற்காக ரஸ்புடீன் தண்டிக்கபட்ட விபரமும் Rasputin’s Daughter என்ற நாவலாகவும், பல்வேறு நாட்டார் கதைகளாகவும் இன்றும் உலவிக் கொண்டிருக்கின்றது துறவிகளின் பாலியல் வேட்கைகளையும் அதற்கு பெண்கள் பலியானதையும் canterbury Tales, Decameron tales. One Thousand and One Nights போன்ற இலக்கியப்0 பிரதிகளில் காண முடிகிறது. கள்ளத்துறவிகள் பற்றிய கதைகள் இந்தியாவின் கதாசாகசரம் போன்ற பழங்கதையில் நிறையவே இருக்கின்றன. ஐரோப்பாவெங்கும் கடந்த நூற்றாண்டுகளில் துறவிகள் பாலியல் உணர்வுகளை முற்றாக கட்டுபடுத்த வேண்டும், அதை மீறுவது தண்டனைக்குரிய கொடிய பாபம் என்றும் தூய மதக் கோட்பாட்டாளர்கள் கடுமையாக வலியுறுத்தி வந்தார்கள். அதிலும் திருமணமான பெண்களோடு துறவிகள் கள்ளஉறவு கொள்வார்களே ஆனால் அவர்களைச் சிரச்சேதம் செய்துவிடுமளவு கடுமையான தண்டனைகள் அராபிய நாடுகளில் இருந்தன. மேற்குலகில் பாலியல் குற்றங்களில் முதன்மையானதாக் கருதப்படுவது திருமணமான பெண் கணவன் அறியாமல் இன்னொரு ஆணோடு உறவு வைத்திருப்பது. இதைக் கட்டுபடுத்துவதற்காக பலநூற்றாண்டுகாலம் பெண்கள் கற்புக் கவசம் எனப்படும் இரும்பிலான இடுப்புக் கவசங்களை அணிய வேண்டிய கட்டாயமிருந்த்து. அதிலும் பிறப்பு உறுப்புகளை மறைக்கும் கற்பு கவசங்கள் பூட்டு இடப்பட்டு அதன் சாவிகள் கணவனிடமிருந்தன. இந்த கற்பு கவசங்களோடு பெண்கள் பல காலமாக அவதிப்பட்டதை அரபிய இலக்கியங்கள் அடையாளம் காட்டுகின்றன பதினேழாம் நூற்றாண்டில் ப்யூரிட்டன் எனப்படும் மத்தூய்மைவாதிகளாக தங்களை அறிவித்து கொண்ட பிரிவனர் மத ஒழுங்கு என்ற பெயரில் அடிப்படை மனித உணர்வுகளைக் கூட கண்காணிக்கவும் கட்டுபடுத்தவும் தலையிட்டனர். . அப்படி மத்த் தூய்மைவாதிகளின் நெருக்கடிக்குப் பலியான ஒரு துறவியின் வாழ்வையே அவமானச் சின்னம் நாவல் விவரிக்கிறது. 1850 ஆண்டு வெளியான இந்த நாவல் பாலின்பம் பாவமா என்பதன் மீதான நீண்ட விசாரணை போல உள்ளது, இயேசுவின் உதாரணக்கதை ஒன்றினை போன்ற எளிய கதையை அடிநாதமாக கொண்டிருந்தாலும் நம்காலத்தின் மறக்கமுடியாத காதல்கதை இதுவே. தனது தவற்றை உணர்ந்து வருந்தும் ஒரு துறவியின் வாழ்வை முன்னிறுத்தி ஒரு பெண்ணின் துயரக்கதையை விவரிக்கும் தி ஸ்கார்லெட் லெட்டர் இந்த வகை இலக்கியப் போக்கிற்கு முன்னோடி நாவலாக விளங்குகிறது. அமெரிக்க இலக்கியத்தின் முதல் உளவியல் நாவல் என்று கொண்டாடப்படும் ஸ்கார்லெட் லெட்டர் தமிழில் அவமானச்சின்னம் என்ற பெயரில் ஆர்.ஆறுமுகம் என்பவரால் மொழி பெயர்க்கபட்டிருக்கிறது தமிழில் மட்டுமல்லாது இருபத்தியாறு உலகமொழிகளில் மொழியாக்கம் செய்யபட்டுள்ள தி ஸ்கார்லெட் லெட்டர் (The Scarlet Letter) இந்த நூற்றாண்டின் மிகச் சிறந்த நாவல்களில் ஒன்றாகவே இன்றுமிருக்கிறது இந்த நாவலின் மேன்மை குறித்து விவரிக்கும் ஜோர்ஜ் லூயி போர்ஹே நதானியல் ஹதேர்ன் இதை ஒரு குறியீட்டு நாவலைப் போல எழுதியிருக்கிறார். நாவல் கதாபாத்திரங்களின் வாழ்வை மட்டும் விவரிக்கவில்லை மாறாக பதினேழாம் நூற்றாண்டுச் சமூகவாழ்வை அதன் பல்வேறு நுட்பமான விவரணைகள் விமர்சனங்களுடன் சித்தரித்திருப்பது சிறப்பானது என்று பாராட்டுகிறார் இந்த நாவலின் பாதிப்பு பல முக்கிய இலக்கியவாதிகளிடம் காணப்படுகிறது. குறிப்பாக Henry James’s The Portrait of a Lady (1881), Kate Chopin’s The Awakening (1899), William Faulkner’sAs I Lay Dying (1930).). போன்ற முக்கிய படைப்புகளில் இந்த நாவலின் ஆளுமையின் எதிரொலிப்பைக் காணமுடிகிறது. நூற்றியம்பதாறு வருடங்கள் கடந்த பிறகு இன்றும் அவமானச்சின்னம் நாவல் தனக்குரிய வாசகர் வட்டத்தை அப்படியே தக்க வைத்திருப்பது மிகுந்த ஆச்சரியம் தரக்கூடியது. கல்லூரியில் ஆங்கில இலக்கியத்தைப் பாடமாக பயின்ற நாட்களில் இந்த நாவலை வாசித்திருக்கிறேன். அதன் பிறகு ஒன்றிரண்டு முறை எனது பயணத்தில் திரும்பவும் இதை வாசித்திருக்கிறேன். எனக்கு மிகவும் விருப்பமான நாவலது , இதன் தமிழாக்கமும் சிறப்பானது அதன் பிறகு இதன் வேறுபட்ட மூன்று திரைப்படங்களையும் பார்த்திருக்கிறேன். ஒவ்வொரு முறை தி ஸ்கார்லெட் லெட்டரை வாசிக்கும் போது நாவலின் கதாநாயகியான ஹெஸ்டர் பிரைன் (Hester Prynne) கதாபாத்திரம் ஏற்படுத்தும் தாக்கமும் மனக்கொந்தளிப்பும் பல நாட்களுக்கு கூடவே இருக்கிறது, அபூர்வமான ஒரு இலக்கியக் கதாபாத்திரம், அவளை வாசிக்கையில் பைபிளில் வரும் எஸ்தரும். மரியா மக்தலேனாவும் ஏனோ நினைவிற்கு வருகிறார்கள் நாவல் முழுவதும் அவளது மௌனமான காத்திருப்பும அவமானத்தை துணிச்சலாக ஏற்றுக் கொள்ளும் தைரியமும் உறைந்திருக்கிறது, அவள் துக்கத்தால் பூத்திருக்கிறாள், வரிகளுக்குள் அவளது பெருமூச்சு கேட்டபடியே உள்ளது. அது போலவே அந்தப் பெண்ணை ஏமாற்றி குழந்தையைத் தந்துவிட்டு அந்த குற்றமனப்பாங்கோடு வாழும் மதகுருவான ஆர்தர் டிம்ஸ்டேல் (Arthur Dimmesdale) கதாபாத்திரமும் மிக முக்கியமானதே. அவர் தன்னை சுயவிசாரணை செய்து கொள்ளும் மனதோடு இருக்கிறார், ஒருவகையில் அவர் பைபிளில் வரும் வீடு திரும்பிய மகன் கதையில் வரும் மகனைப் போன்றவர், தனது தவறுக்காக அவர் வருந்துகிறார், ஆனால் அதை ஒத்துக் கொள்ளும் தைரியம் வர மறுக்கிறது. பாலின்பத்தை ருசிக்கும் ஆண் அதன் காரணமாக வரும்விளைவுகளை பெண்மீது சுமத்திவிட்டு ரகசியமாக தப்பிவிடுகிறான் என்பதே நாவலின் மையப்புள்ளி, ஒருவகையில் இது இயேசுவின் வாழ்வின் சாயல்களை கொண்டிருக்கிறது என்று கூட வாசிக்க முடிகிறது, அமெரிக்க இலக்கியத்தின் முன்னோடி எழுத்தாளர் நதானியல் ஹதேர்ன். இவரது குடும்பம் பரம்பரையாக பாஸ்டன் பகுதியில் வசித்து வந்தது. ஹதேர்னின் மூதாதையர்களில் ஒருவர் நீதிபதியாக பணியாற்றியிருக்கிறார். அவரது காலத்தில் சூன்யகாரிகள் என்று குற்றம் சாட்டப்பட்ட கிராம மருத்துவச்சிகள் பலரையும் உயிரோடு தீ வைத்து எரிக்கும்படியாக அவர் தீர்ப்பு வழங்கியிருக்கிறார். அதைப்பற்றி ஹதேர்ன் கதைகளில் காணமுடிகிறது. அப்படி தீக்கிரையாகிப் போன ஒரு பெண்ணின் சாபம் தங்கள் குடும்பத்தின் மீது வழி வழியாகத் தொடர்ந்து வருகின்றது என்றும் அந்தச் சாபம் தான் தன்னைப் பெண்கள் குறித்து மிகக் கவனமாகவும் உண்மையான அக்கறையோடும் எழுத செய்கிறது என்று நதானியல் ஹதேர்ன் ஒரு நேர்காணலில் குறிப்பிடுகிறார் இந்த நாவல் பதினேழாம் நூற்றாண்டு அமெரிக்காவில் பாஸ்டன் பகுதியில் நடைபெறுகிறது. துறைமுகப்பகுதியின் வரிவசூல் செய்யும் அலுவலகம் ஒன்றில் நதானியல் ஹதேர்ன் சில காலம் பணியாற்றினார். அந்த நாட்களில் தான் கேட்டு அறிந்த சேதிகளின் பின்னணியில் இந்த நாவலை எழுதியிருக்கிறார் என விமர்சகர்கள் குறிப்பிடுகிறார்கள். அதை மெய்பிப்பது போல நாவலும் கஸ்டம்ஸ் ஹவுஸ் எனப்படும் துறைமுக அலுவலகத்தில் கிடைத்த பழைய தகவல்களில் அடங்கிய குறிப்பேடு ஒன்றிலிருந்தே துவங்குகிறது ஹெஸ்டர் பிரைன் பாஸ்டன் பகுதி ஒன்றின் கிராமத்தில் வசித்து வருகிறாள். நாவல் துவங்குவதற்குச் சில வருடங்களுக்கு முன்பாக அவளது கணவன் வணிகம் செய்வதற்காக வெளியூர் செல்கிறான். திரும்பி வரும்வழியில் இந்தியப் பழங்குடியினரிடம் பிடிபடுகிறான். தன் கணவன் இறந்துவிட்டான் என்று கருதும் ஹெஸ்டர் பிரைன் வேறு ஒரு ஆணோடு ரகசியமாக பாலுறவு வைத்துக் கொள்ளத் துவங்குகிறாள். அந்த உறவின் காரணமாக அவள் கர்ப்பமாகி ஒரு குழந்தையைப் பெற்றெடுக்கிறாள். கணவன் இல்லாமல் அவள் எப்படிக் குழந்தை பெற்றாள் என்பதை விசாரிக்கும் நியாயசபை அவள் ஒழுக்கம் தவறியிருக்கிறாள் என்று குற்றம்சாட்டி அவளைச் சிறையில் அடைக்கிறது தனது கைகுழந்தையோடு அவள் சிறைக்குக் கொண்டு செல்லபடுவதிலிருந்து நாவல் துவங்குகிறது. அவளைக் காண்பதற்காக காத்திருந்த கூட்டத்தில் பலரும் அந்தக் குழந்தையின் தகப்பன் யார் என்று கேட்ட போதும் அவள் பதில் சொல்ல மறுக்கிறாள். அவள் கள்ளஉறவு கொண்டவள் என்பதை நினைவுபடுத்த “A” என்ற அடையாள முத்திரையை அவள் தன் மார்பில் பொறித்திருக்க வேண்டும் என்று நியாயசபை ஆணையிடுகிறது. அவள் பூத்தையல் கொண்டு “A” என்ற எழுத்தை தங்க நிறத்தில் தன் உடையில் அவமானச் சின்னமாக பதிந்து கொண்டுவிடுகிறாள் . இது அந்தக் காலத்தில் நடைமுறையில் இருந்த தண்டனை. கள்ளஉறவு கொள்ளும் பெண்களுக்கு” A” என்ற அடையாள முத்திரையும், மிதமிஞ்சி குடித்துவிட்டு தொந்தரவு செய்பவர்களுக்கு”D”என்ற அடையாள முத்திரையும் தண்டனையாகத் தரப்பட்டு அதை அவர்கள் வாழ்நாள் முழுவதும் சுமந்து அலைய வேண்டிய கட்டாயமிருந்தது. சிறை வாசலில்ல அவளை பலரும் பரிகசிக்கிறார்கள். சிறைமுகப்பில் அவளைத் தேடிவரும் ரோஜர் சில்லிங்வொர்த் என்ற மருத்துவர் அவளது குழந்தைக்கு தகப்பன் யார் என்று ரகசியமாகக் கேட்கிறார். அப்போதும் அவள் சொல்ல மறுக்கிறாள். ரோஜர் ஷீல்லிங்வொர்த் என்ற புதிய பெயரில் உருமாறி வந்திருப்பது தன் கணவன் என்று ஹெஸ்டர் அறிந்து கொள்கிறாள். அவனும் தான் ஹெஸ்டரை ஒரு போதும் விரும்பியதேயில்லை என்று சொல்லி அவள் எக்காரணத்தை கொண்டும தனது அடையாளத்தை ஊர்மக்களிடம் வெளிப்படுத்திவிட கூடாது என்று சத்தியம் வாங்கிக் கொள்கிறான். ஹெஸ்டரின் சிறை வாழ்வு நீள்கிறது. அங்கிருந்தபடியே பலரது நன்மதிப்பையும் பெறுகிறாள் ஹெஸ்டர். பிறகு விடுதலையாகி வெளியே வருகிறாள் அதன் பிறகு ஹெஸ்டர் வேறு ஏதாவது ஒரு நகருக்குச் சென்று விடும்படியாக பலரும் யோசனை சொல்கிறார்கள். ஹெஸ்டர் பிரைன் அதை மறுத்து தனது கைக்குழந்தையோடு அதே கிராமத்தில் தனியே ஒரு இடத்தில் வசிக்கத் துவங்குகிறாள். அவளது ஒரே ஆறுதல் குழந்தை மட்டுமே. அந்தக் குழந்தைக்கு பியர்ல் என்று பெயரிட்டு வளர்த்து வருகிறாள் ஹெஸ்டருக்கு தெரிந்தது எல்லாம் பூ வேலைப்பாடுள்ள தையல் மட்டுமே. இரவும் பகலும் அவள் தையல் வேலை செய்கிறாள். அதில் கிடைக்கும் சொற்ப வருமானத்தில் தனியே வாழ்ந்து கொண்டு வருகிறாள். அவளைத் தொடர்ந்து கொஞ்சம் கொஞ்சமாக சித்ரவதை செய்து அவள் யாரோடு கள்ள உறவு கொண்டிருந்தாள் என்ற விபரத்தை அறிந்து கொள்ள முயற்சிக்கிறான் அவளது கணவன். ஹெஸ்டர் அந்த உண்மையை யாரிடமும் சொல்வலவயில்லை. எப்போதும் நெஞ்சில் அவமானச் சின்னத்தை சுமந்தவளாக அவள் தையல் வேலை செய்து கொண்டிருக்கிறாள். பியர்ல் வளரத்துவங்குகிறாள். அப்போது குழந்தை அவளிடம் வளர்ந்தால் கெட்டுப்போய்விடும் அவள் ஒரு சரியான தாய் அல்ல என்று கருதும் நகர நிர்வாகம் அவளிடமிருந்து குழந்தையைப் பறித்துத் தனிமைப் படுத்த முயற்சிக்கிறது. அவள் தன்னால் தன் குழந்தையை விட்டுத் தரமுடியாது என்று கதறுகிறாள் இந்த நிலையில் ஹெஸ்டருக்கு உதவுவதற்காக வருகிறார் மதகுரு ஆர்தர் டிம்ஸ்டெல். தாயையும் பிள்ளையும் பிரிக்க வேண்டிய அவசியமில்லை என்று அவர் சிபாரிசு செய்த காரணத்தால் பியர்ல் அம்மாவிடமே வளரும் நிலை உண்டாகிறது மதகுரு ஆர்தர் டிம்ஸ்டேல் எப்போதும் ஏதோ இனம் புரியாத வேதனையில் துயரப்பட்டு வருவதையும் அவருக்கு இருதய நோய் இருப்பதையும் அறிந்த ரோஜர் சில்லிங்வொர்த் அவருக்குச் சிகிட்சை செய்ய முன்வருகிறார். ஆர்தரும் சில்லிங்வொர்த் தான் ஹெஸ்டரின் கணவன் என்று அறியாமல் அவனோடு மிகவும் நட்பாகப் பழகத் துவங்குகிறான் ஹெஸ்டருக்கும் ஆர்தர் டிம்ஸ்டேலுக்கு இடையில் ஏதோ பெயரில்லாத உறவு இருக்கிறது என்று சந்தேகப்படும் சில்லிங்வொர்த் ஒரு நாள் மருத்துவமனையில் ஆர்தரைச் சோதிக்கும் போது அவரது நெஞ்சில் ஒரு காயம் இருப்பதைக் கவனிக்கிறான். ஆர்தர் தனக்கு தானே தண்டனை கொடுத்து கொண்டிருக்கிறான் என்பதை அறிந்து கொள்கிறான் தான் செய்த தவறின் காரணமாக ஹெஸ்டர் தன் மகளோடு கஷ்டப்படுவதை தொலைவில் இருந்து பார்த்து கண்ணீர் வடிக்கிறான் ஆர்தர். ஆனால் தனது குற்றத்தை ஒத்துக் கொள்ள கூடிய மனத்துணிச்சல் அவனிடமில்லை. அவன் மதசபைக்கும் தன் மீது மக்கள் கொண்டுள்ள மரியாதையையும் நினைத்துப் பயப்படுகிறான் வருடங்கள் கடந்து போகின்றன. சிறுமி பியர்ல் விளையாட்டுப் பருவம் அடைகிறாள். அவளோடு சேர்ந்து விளையாடுவதற்கு மற்ற சிறுவர்கள் வர மறுக்கிறார்கள். அம்மாவின் மீதான அவமானம் அவள் மீதும் படர்கிறது. அதன் காரணமாகவே அவள் கற்பனையாகச் சில சிறுவர்களை மனதில் உருவாக்கிக் கொண்டு அவர்களுடன் விளையாடுகிறாள தனது கணவன் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக ஆர்தரைப் பேசிபேசி மனவருத்தம் கொள்ளச் செய்வதை அறிந்த ஹெஸ்டர் ஒரு நாள் ஆர்தரிடம் சென்று தன் கணவன் தான் இப்போது சில்லிங்வொர்த் என்ற பெயரில் வேறு ஆளைப்போல இருக்கிறான் என்ற உண்மையை வெளிப்படுத்தி விடுகிறாள். குற்றமனதோடு தன்னால் நிம்மதியாக வாழ முடியவில்லை எங்காவது போய்விடலாம் என்று ஆர்தர் அவளை அழைக்கிறான். முடிவில் அவனோடு வெளிநாடு செல்வதற்கு ஹெஸ்டர் தயராகிறாள். அதை அறிந்த சில்லிங்வொர்த் தானும் அதே கப்பலில் பயணம் செய்யத் திட்டமிடுகிறான புதிய வாழ்க்கை கிடைக்கபோகிறது என்று முடிவு செய்த ஹெஸ்டர் நீண்ட நாட்களுக்குப் பிறகு தனது அவமானச் சின்னத்தை வீசி எறிந்துவிட்டு சராசரியான இளம்பெண்ணாகத் தன்னை ஒப்பனை செய்து கொள்கிறாள். மகளால் கூட அவளை அடையாளம் கண்டு கொள்ள முடியவில்லை தான் செய்த தவற்றை ஒப்புக் கொள்ளவதா. வேண்டாமா என்ற மனப்போராட்டத்தோடு பிரசங்கம் செய்ய செல்லும் ஆர்தர் இனி இந்த நகரில் வாழப்போவதில்லை என்ற முடிவோடு மிக ஆவேசமாக ஒரு பிரசங்கம் செய்கிறான். அதன் முடிவில் இனியும் குற்றத்தை மறைத்து பிரயோசனமில்லை என்று அவன் தானே ஹெஸ்டரின் குழந்தைக்குத் தகப்பன் என்ற உண்மையை வெளிப்படுத்திவிட்டு அஙகேயே இறந்து விடுகிறான். இத்தனை காலமாக தன்னைத் தொடர்ந்து வந்த குற்றத்தின் நிழலில் இருந்து விலிகிய ஹெஸ்டர் தன் மகளை அழைத்துக் கொண்டு அந்த நகரைவிட்டு கிளம்பிச் செல்கிறாள். பலவருடங்கள் செல்கின்றன. சில்லிங்வொர்த்தும் இறந்து போய்விடுகிறான். வயதாகி அதே ஊருக்குத் திரும்பி வருகிறாள் ஹெஸ்டர். ஹெஸ்டரின் மகள் ஒரு கனவானை மணந்து கொண்டு ஐரோப்பிய நாடு ஒன்றில் சுதந்திரமாக, சந்தோஷமாக வாழ்ந்து கொண்டிருக்கிறாள் . கடந்த காலத்தின் நினைவுகள் பீடிக்க அதே பழைய வீட்டில் ஹெஸ்டர் தனது அந்திம நாட்களைக் கழித்து அங்கேயே இறந்தும் போய்விடுகிறாள். அவளை ஆர்தர் டிம்ஸ்டெலின் கல்லறைக்கு அருகிலே புதைக்கிறார்கள். அப்போதும் இரண்டு கல்லறைகளுக்கு நடுவில் இடைவெளி இருக்கவே செய்தது. சாவிற்குப் பிறகு ஒரேயொரு கல்லறைப் பலகை மட்டுமே அவர்கள் இருவருக்கும் பொதுவானதாக இருந்தது என்பதோடு நாவல் நிறைவு பெறுகிறது அலைக்கழிக்கபட்ட ஒரு பெண்ணின் துயரக்கதையை சொல்ல வந்த நதானியல் ஹதேர்ன் பெண் எவர் ஒருவர் மீது முழுமையாக அன்பு வைத்திருக்கிறாளோ அதற்காக தன் சொந்த வாழ்வை முற்றிலும் தியாகம் செய்யவும் கூடும் என்பதையும், எல்லாக் கஷ்டங்களையும் தாங்கிக் கொண்டு கடைசி வரை போராடக்கூடியவள் பெண் மட்டுமே என்பதையும் மிக வலுவாக வெளிப்படுத்தியிருக்கிறார் பத்தொன்பதாம் நூற்றாண்டு நாவல்களுக்கே உரித்தான முன்பின்னாக நகரும் கதை சொல்லும் முறையும், மிக நீண்ட வர்ணனைகளும் நாவலில் நிரம்பியிருக்கிறது. இதைத் தாண்டி இந்த நாவலை ஒரு நவீன நாவலாக மாற்றுவது இதன் கவித்துவ உரையாடல்கள். தெறிப்புமிக்க அகப்பார்வைகள் மட்டுமே. நதானியல் ஹதேரன் ஒரு தனித்துவமிக்க எழுத்தாளர், வறுமையில் இருந்து எழுதியவர். சோபியா என்ற இளம் பெண்ணை திருமணம் செய்து கொண்டு அன்றாட வாழ்விற்கே கஷ்டப்படும் சூழலில் எழுதுவதன் வழியாக மட்டுமே பணம் சம்பாதிக்க முடியும் என்ற நம்பிக்கை ஹதேர்னுக்கு ஏற்பட்டது. அதன் காரணமாக தொடர்ந்து 12 வருடங்கள் சிறிதும் பெரிதுமாக நூற்றுக்கணக்கில் கதைகள் கட்டுரைகளை எழுதி வந்தார். ஹதேர்னின் நுட்பமான அவதானிப்பும் மொழி நடையும் பலருக்கும் பிடித்திருந்தது. குறிப்பாக எட்கர் ஆலன் போ, தோரு,எமர்சன் போன்ற அவரது சமகாலத்தைய எழுத்தாளர்கள் பலரும் அவரது கதை சொல்லும் ஆற்றலை வியந்து பாராட்டியிருக்கிறார்கள் தி ஸ்கார்லெட் லெட்டர் நாவல் எழுதும் நாட்களில் ஹதேர்ன் மிகவும் வறுமையில் இருந்தார். விளக்கிற்கு எண்ணெய் வாங்க்கூடக் காசில்லாமல் பல இரவுகளில் அவரால் எழுத முடியாத நிலை ஏற்பட்டது. பகலிலும் எழுதும் காகிதம் வாங்கப் பணமில்லாமல் மனைவியின் உதவியை எதிர்பார்த்து காத்திருக்க வேண்டியதாக இருந்தது. அவரது மனைவி ஹதார்னின் பணிகளுக்கு மிகுந்த ஆதரவாக இருந்தார். துறைமுகத்தில் தான் வேலை செய்த நாட்களில் கேள்விபட்ட ஒரு பெண்ணின் கதையே இந்த நாவல் எழுதுவதற்கு முக்கியத் தூண்டுதலாக இருந்தது என்கிறார் ஹதேர்ன். நாவல் வெளியான காலத்தில் பெரிய வரவேற்பு பெறவில்லை. ஆனால் காலமாற்றத்தில் இந்த நாவல் அமெரிக்காவின் தலைசிறந்த பத்து நாவல்களில் ஒன்று என்ற அந்தஸ்தை பெற்றிருக்கிறது, லட்சக்கணக்கான பிரதிகள் விற்றிருக்கிறது. இந்த நாவலுக்கு மிக நெருக்கமாக உள்ள இன்னொரு இலக்கியப்பிரதி லியோ டால்ஸ்டாயின் புத்துயிர்பு (RESURRECTION) நாவல். இந்த நாவலும் ஒரு பெண்ணை ஏமாற்றிய கனவான் அந்தக் குற்றத்தை உணர்ந்து வருந்துவதைப் பற்றியதே. ஒரு பெண்ணை ஏமாற்றிய குற்றம் எப்படி ஒரு மனிதனை நிம்மதியற்று அலையச் செய்கிறது என்பதையே டால்ஸ்டாயின் நாவலும் விவரிக்கிறது நதானியல் ஹதேர்னின் இலக்கிய முயற்சிகளுக்குப் பெரிதும் துணையாக இருந்தது அவரது நண்பரும் புகழ்பெற்ற எழுத்தாளராக இருந்தவருமான ஹெர்மன் மெல்வில். இருவருக்குமான நட்பு மிகவும் ஆழமானது. தனது புகழ்பெற்ற மோபிடிக் நாவலை மெல்வில் தனது நண்பன் நதானியல் ஹதேனுக்குத் தான் சமர்ப்பணம் செய்திருக்கிறார். அந்தளவு இருவரும் உயரிய நட்புடன் பழகினார்கள் ஸ்கார்லெட் லெட்டரைத் தடை செய்ய வேண்டும் என்று ஒரு காலத்தில் மதவாதிகள் தீவிரமாகக் குரல் எழுப்பினார்கள். ஆனால் காலம் அந்த எதிர்ப்புக் குரலை ஒடுக்கி விட்டது. அத்தோடு உலக இலக்கியத்தில் மிக முக்கியமான பெண் கதாபாத்திரங்களில் ஒன்றாக ஹெர்டர் பிரைனை உயர்த்தியது. அமெரிக்காவின் நோபல் பரிசு பெற்ற எழுத்தாளரான டோனி மாரிசன், சீனாவின் நோபல் பரிசு பெற்ற இலக்கியவாதியான ஹென்சுபரோ ஒயி ஆகிய இருவரும் தி ஸ்கார்லெட் லெட்டரின் ஹெஸ்டர் கதாபாத்திரத்தின் உந்துதலில் இரண்டு நாவல்கள் எழுதியிருக்கிறார்கள். இந்நாவல் பலமுறை திரைப்படமாகவும் தொலைக்காட்சித் தொடராகவும் மட்டுமில்லாது ஒபரா போன்ற இசைநாடகமாகவும் நடத்தப்பட்டிருக்கிறது. பெண்களின் மீதான பாலியல் ஒடுக்குமுறைக்கு எதிராகக் குரல் தந்த முதல் நாவல் என்பதற்காகவும் மதம் நம் படுக்கை அறை வரை எப்படி ஊடுருவி நம்மைக் கண்காணிக்கிறது என்ற கருத்தியலை முன்வைத்து விமர்சனம் செய்கிறது என்பதற்காகவும் இந்த நாவலை நான் மிக முக்கியமானது என்று நினைக்கிறேன். இந்த நாவலைப்பற்றி டி.ஹெச்.லாரன்ஸ் ஒரு அற்புதமான கட்டுரை எழுதியிருக்கிறார் அதில் இப்படிக் குறிப்பிடுகிறார் It is a marvellous allegory. It is to me one of the greatest allegories in all literature அவமானச்சின்னம் நாவல் காலத்தின் மார்பில் குத்தப்பட்ட உன்னதமான இலக்கிய அடையாளம். More Info :http://www.sramakrishnan.com/?p=2117


எனக்கு பின்னூட்ட வசதி இல்லாததால் படித்து விட்டு ஒட்டு போடுவதோடு சரி, இப்படி விடுமுறை கிடைக்கும் போதுதான் சொல்ல முடிகிறது.


ZTE N91 | சிடிஎம்ஏ வசதியில் என்-91 இசட்டிஇ ஸ்மார்ட்போன் - Tamil Gizbot 28 min ago 800 ட்ரோன்கள் படைதிரண்டு வானில் பிரம்மாண்ட விமானம் உருவாக்கம்! வைரல் வீடியோ.! சிடிஎம்ஏ வசதியில் என்-91 இசட்டிஇ ஸ்மார்ட்போன்! | Updated: Tuesday, March 26, 2013, 14:40 [IST] புதிய சிடிஎம்ஏ வசதி கொண்ட என்-91 என்ற ஸ்மார்ட்போனை உருவாக்கி உள்ளது இசட்டிஇ. இந்த ஸ்மார்ட்போன் சிடிஎம்ஏ வசதி கொண்டதாக மட்டும் அல்லாமல் ஆன்ட்ராய்டு வெர்ஷன் 4.0 ஐஸ் கிரீம் சான்ட்விச் இயங்குதளத்தில் இயங்கும். ஐஸ்கிரீம் சான்ட்விச் ஓஎஸ் பல வாடிக்கையாளர்களால் அதிகம் விரும்பப்படுவதால் நிறைய ஸ்மார்ட்போன்களில் இந்த ஓஎஸ் அப்டேட் செய்யப்படுகிறது. உயர்ந்த ஆப்பரேட்டிங் சிஸ்டத்தின் மூலம் சிறந்த வசதிகளை வழங்கும் இந்த ஸ்மார்ட்போன் 4.3 இஞ்ச் திரை வசதியையும் கொண்டுள்ளது. இந்த அகன்ற திரை, என்-91 ஸ்மார்ட்போனுக்கு கம்பீரமான தோற்றத்தையும் அளிக்கும். டியூவல் கேமரா வசதியினையும் இந்த ஸ்மார்ட்போன் கொடுக்கும். இதில்5மெகா பிக்ஸல் கேமராவும், 1.3 மெகா பிக்ஸல் முகப்பு கேமராவும் உள்ளது. இதனால் அழகான புகைப்படம், வீடியோ ரெக்கார்டிங் பெறலாம். ஆட்டோ ஃபோக்கஸ், டிஜிட்டல் சூம் போன்ற ஏராளமான தொழில் நுட்ப வசதிகளை எளிய முறையில் பயன்படுத்தலாம். பரவுசிங் வசதிக்காவே மொபைல் பயன்படுத்துவோரது எண்ணிக்கை கூட அதிகரித்துவிட்டது. இதனால் இந்த ஸ்மார்ட்போனில் வைபை, ஜிபிஆர்எஸ், எட்ஜ் தொழில் நுட்பங்களின் சவுகரியங்களும் உள்ளது. பெரிய திரையுடன் காட்சி தரும் புதிய இசட்டிஇ ஸ்மார்ட்போன்! அமெரிக்காவில் தரிசனம் தந்த புதிய இசட்டிஇ ஸ்மார்ட்போன்! கேலக்ஸி ஸ்மார்ட்போன்களை கீழ் இறக்க வரிந்துகட்டும் நிறுவனங்கள்! நுகர்வோர் தின சிறப்பாக! இசட்டிஇ வென்ச்சூர் ஸ்மார்ட்போன்! சர்வதேச சந்தையில் மல்லு கட்ட தயாராகும் இசட்டிஇ ஸ்மார்ட்போன்! பார்வையாளர்களை பிரம்மிக்க வைக்கும் ஆப்டிமஸ் பார்சிலோனா ஸ்மார்ட்போன்!


text: ஹத்யாய்(தாய்லாந்து) : தாய்லாந்து நாட்டின் தென் பகுதியில் நடந்த கார் குண்டுவெடிப்பில் 14 பேர் பலியானார்கள் மற்றும் 341 பேர் படுகாயமடைந்தனர். தாய்லாந்து நாட்டில் தெற்கு பகுதியில் அமைந்துள்ள நகரமான யாலாவில் சுற்றுலாப்பயணிகள் தங்கும் ஓட்டல் மற்றும் ஷாப்பிங் காப்ளக்ஸ் பகுதியில் நிகழ்ந்த கார் குண்டுவெடிப்பு சம்பவத்தில் 14 பேர் பலியானார்கள். மேலும் 340 பேர் படுகாயமடைந்தனர். மீட்பு பணி துரிதப்படுத்தப்பட்டுள்ளது. கடந்த ஆண்டுகளிலேயே மோசமான கார் வெடிகுண்டு தாக்குதல் இது என பிராந்திய செய்தி தொடர்பாளர் பிரோமின் தெரிவித்துள்ளார்.


text: முதல் இரவு,First night muthal eravuமுதல்,இரவு,First,night,muthal,eravu,,,Tamil News | தமிழ் செய்திகள் | Tamilkurinji முதல்,,,இரவு,முதல்,இரவு,First,night,muthal,eravuமுதல்,இரவு,First,night,muthal,eravu,,,Tamil News | தமிழ் செய்திகள் | Tamilkurinji முதல் இரவு Sunday , 10th June 2012 05:37:41 AM தனக்குத் தகுந்த பெண்ணைத் தேர்ந்தெடுத்து மணம் புரிந்து கொள்ளும் இளைஞன் முதலில் அனுபவமற்ற தன் இளம் மனைவியின் நம்பிக்கையைப் பெற முயல வேண்டும். முற்றிலும் புதிய வாழ்வை மேற்கொள்ளப்போகும் அவள் மன நிலையை உணர்ந்து நடக்க வேண்டும். மெல்லப் பக்குவப்படுத்தி அவள் அறிந்து கொள்ள வேண்டியவற்றை அறியச் செய்வது அவசியமாகும். கலவி இன்பம் காண அவசரப்படுதல் கூடாது. அணுகும் முறை பெண்கள் இயற்கையிலேயே மலரைப் போன்ற மென்மையான தன்மையுடையவர்கள். எனவே மலரைக் கையாளுவது போன்று மிருதுவாகக் கையாளவேண்டும். கசக்கி முகர முயற்சித்தல் கூடாது. முதல் இரவில் பெண்ணிடம் முரட்டுத்தனமாக நடந்து கொள்ளக் கூடாது. தனது வீரத்தை அல்லது பலத்தைக்காட்ட அதுவல்ல நேரமும் இடமும். முதன் முறை கலவியில் பெண்ணை பலவந்தப் படுத்தினால் அவள் கலவியையே வெறுக்கும் நிலை உருவாகக்கூடும். இந்த வெறுப்பானது ஆண்வர்க்கத்தின் மீதே ஏற்பட்டு அவள் மனதில் நிரந்தரமாகப் பதியக் கூடும். எனவே புதுப்பெண்ணின் உணர்ச்சி பாதகம் அடையாத வகையில் மென்மையாக நடந்து கொள்ளவேண்டியது மிக அவசியமான ஒன்றாகும். அவளுடைய நம்பிக்கையை முற்றிலும் பெறாத வரையில் கலவிக்கு முதற்படியான புறத்தொழில்களில் கூட ஈடுபடுதல் கூடாது. அப்போதுள்ள சூழ்நிலைக்குத் தகுந்தவாறு நடந்து கொண்டு முதலில் பூரணமாக அவளுடைய நம்பிக்கையைப் பெறுதல் வேண்டும். முதலாவது கட்டம் இளைஞன் பெண்ணைத் தழுவுதலிருந்து தொடங்க வேண்டும். இப்படித் தழுவுவதை சிறிது நேரம் மட்டுமே செய்ய வேண்டும். அதிக நேரம் தழுவிக் கொண்டே இருந்தால் அது பெண்ணிடம் வியப்பு உணர்ச்சியைக் கிளப்பி விட்டு விடும். முதன் முதலில் தழுவும் போது நெருங்கிப் பழகாத காரணத்தினால் பெண்ணின் மேல் பாகத்தை மட்டுமே தழுவவேண்டும். அந்தச் சமயம் அவள் அதற்குச் சம்மதிப்பாள். பெண் சற்று வயதானவளாக அதாவது பருவமடைந்து சில ஆண்டுகள் ஆனவளாகவும் ஏற்கனவே அவனுக்கு பழக்கம் உள்ளவளாகவும் இருந்தால் வெளிச்சமுள்ள அறையில் அவளைத் தழுவலாம். ஆனால் இளம் பெண்ணாகவும் அதிக அறிமுகமில்லாதவளாகவும் இருக்கும் பட்சத்தில் இருட்டிலேயே தழுவுதல் நல்லது. அதுதான் அவ ளுடைய வெட்கத்தைக் குறைத்து அவளையும் விருப்பத்தோடு ஈடுபடச் செய்யும். இரண்டாவது கட்டம் ஆணினுடைய ஆலிங்கனத்தை பெண் ஏற்றுக்கொண்டதும், தாம்பூலத்தை (இன்றைய காலத்தில் ஏதேனும் இனிப்பை) அவள் வாயில் ஊட்ட வேண்டும். அப்படிக்கொடுக்கும் போது மெல்ல அவளுடைய இதழ்களில் பரிவுடன் ஓசையின்றி முத்தமிட வேண்டும். மூன்றாவது கட்டம் இந்த இரண்டும் செய்த பிறகு அவளைப் பேசத் தூண்ட வேண்டும். அவளிடம் எதைப்பற்றியாவது உற்சாகமான கேள்வி கேட்பது இதற்கு ஏற்ற முறையாகும். "என்னை உனக்குப் பிடித்திருக்கிறதா?" என்பது போன்ற கேள்விகளைக் கேட்கலாம். இப்படிக் கேட்பதற்கு முதலில் பதில் சொல்ல மாட்டாள். அதிகமாக வற்புறுத்தினால் தலையை மட்டும் ஆட்டுவாள். தன் வாயைக் கிளறுவதற்காகவே இப்படிக் கேட்பதாக அவள் எண்ணும்படி அமைந்து விடக் கூடாது உங்கள் கேள்விகள். அப்படியான எண்ணம் அவளுக்கு உண்டாகும் பட்சத்தில் அவளிடமிருந்து திருப்திகரமான பதிலும் உடன்பாடும் கிடைக்காமல் போகக்கூடும். நான்காவது கட்டம் வெட்கத்தைவிட்டு சரளமாகப் பேசத் தொடங்கியதும் அவள் தாம்பூலத்தை எடுத்து எதுவும் பேசாமல் அவனுக்குக் கொடுப்பாள். அப்போது தனது இளம் முலைகளை அவன் லேசாக வருட வேண்டும் என்பதற்கான அறிவிப்பு சமிக்ஞை இது. அவன் உடனே மெல்ல விரல்களால் அவள் முலைகளைப் பிடித்து தடவ வேண்டும். அப்படிச் செய்ய வேண்டாம் என்று அவள் வாய்விட்டுச் சொன்னாலோ, அல்லது பேசாமல் கையினால் தடுத்தாலோ தன்னை அவள் அணைத்துக் கொண்டால் மீண்டும் அவ்வாறு செய்வதில்லை என்று கூறலாம். இந்த விதமாக அவளாகத் தன்னை அணைத்துக் கொள்ளச் செய்ய வேண்டும். அப்படி அவள் அவனை அணைத்துக் கொள்ளும்போது அவளது உடலை மிருதுவாகத் தடவிக் கொடுக்க வேண்டும். அவள் அணைக்கும் போது அவளது மார்பகங்கள் ஆணின் மார்பின் மீது படிந்திருக்கும். அப்படியே மெல்ல அவளைத்தூக்கி தன் மடியில் இருத்திக் கொண்டு தனங்களை வருட வேண்டும். அவ்வப் போது முத்தங்களும் கொடுத்தல் வேண்டும். முதல் புணர்ச்சி மனைவியாய் அமையப் பெற்ற பெண்ணானவள் சிறு வயதினளாகவும், கலவி பற்றி போதிய அறிவின்றி மிரட்சியுடனும் இருக்கும் பட்சத்தில் முதல் இரவிலேயே கலவியில் ஈடுபடுதல் கூடாது. முதல் இரண்டு மூன்று இரவுகள் மேற்சொன்னபடி நடந்து கொண்டு மனைவியின் வெட்கத்தைப் போக்கி முதலில் அவளுடைய நம்பிக்கையைப் பெறவேண்டும். அடுத்த தினங்களில் பெண்ணின் உடல் முழுவதும் தன் கையினால் தடவி பல்வேறு பாகங்களிலும் முத்தமிட வேண்டும். பின்பு அவள் தொடையை மெல்லத் தேய்த்து விட வேண்டும். அப்படியே கையை மெல்ல மேலே கொண்டு போய் அடித்தொடைகளைப் பிடித்துவிட வேண்டும். இதற்கு அவள் மறுத் தாலோ அல்லது கையினால் தடுத்தாலோ மூச்சுத் திணரும் அளவுக்கு முத்தங்களைப் பொழிந்து அவளது தனங்களைத் தட்டுவது அல்லது கசக்குவது போன்ற செயல்களைச் செய்து அவளது உணர்ச்சியைக் கிளற வேண்டும். தொடைகளைப் பிடித்து விடுவதில் அவள் இன்பத்தை அடையத் தொடங்கும் போது அவளுடைய யோனியை மிருதுவாகத் தடவிக் கொடுத்து அவள் உடலைப் பிடித்து விடும் சாக்கில் புடவையை அவிழ்த்து தன்கையினாலேயே நிர்வாணமாக்கி விடவேண்டும். ஏதாவது சாக்கை வைத்துக் கொண்டு இதையெல்லாம் செய்வது அவசியம். கலவியில் நேரடியாக இறங்கி விடக்கூடாது. பெண்ணின் உடலும் உள்ளமும் பக்குவ மடைந்து அவள் தயாராகும் வரை கலவியில் ஈடுபட முயற்சிக்கவே கூடாது. அவள் பருவமடையாமலோ அல்லது கலவிக்குத் தயாராகாமலோ இருந்தால் அவசரப்பட்டு முரட்டுத்தனமாக நடந்து கொள்ளக் கூடாது. அவளுடைய வெட்கம் முழுவதும் மறைந்து காதல் விளையாட்டுகளில் இயல்பாக ஈடுபடும்போதே அவளுடைய மனதில் அதிர்ச்சி ஏற்படாத வகையில் கலவியை அறிமுகப்படுத்த முடியும். முதல் இரவிலேயே கலவியில் ஈடுபடாமல் எதற்காக காத்திருக்க வேண்டும்? இப்படிப் பெண்ணைத் திருப்திபடுத்துவது ஏன்? என்ற கேள்வி எழலாம். சில காரணங்கள் உண்டு... # ஆரம்பத்தில் பெண்ணின் விருப்பப்படி நடந்து கொண்டு அவளுடைய நம்பிக்கையைப் பெற முயலுவதால் அவள் பரிபூரணமாகக் கணவனை நம்புவதுடன் அவனுடைய காம உணர்வுக்கு அடிமையாகவும் ஆகிவிடுவாள். # அவனுடைய விருப்பு வெறுப்புக்கு மட்டுமே உட்படும் பெண்ணாக இருந்தால் அவள் விரைவிலேயே உணர்ச்சியற்ற மரக்கட்டை போலாகிவிடுவாள். கலவித்தொழிலில் அவளுடைய ஒத்துழைப்பு இருக்காது. அப்படியான பட்சத்தில் கலவியில் இன்பம் காண இயலாது. எனவே தன்னிச்சையான விருப்புடன் அவளுடைய ஒத்துழைப்பு கிடைக் கும்படி ஆண் நடந்து கொள்ளவேண்டியது அவசியமாகிறது. # பெண்ணைக் கவரும் வழியையும் அவளது நம்பிக்கையைப் பெறும் இனிய முறைகளையும் அறிந்து அவளுடன் இணையும் ஆண் எப்போதும் பெண்ணின் பெருமதிப்பைப் பெற்றவனாகவே இருப்பான். # பெண்ணைச் சரியாகப் புரிந்துகொள்ள முயற்சி செய்யாமல் அவளை அனுப விக்க முற்படும் இளைஞன் அவள் மனதில் பயத்தையும் வெறுப்பையுமே ஏற்படுத்துகிறான். # ஒரு பெண்ணானவள் ஆணிடமிருந்து அன்பையும் அனுதாபத்தையும் எதிர்பார்க்கிறாள். அது கிடைக்காமல் போகும்போது அவள் மனம் பாதிக்கப்படுகிறது. அதனால் அவள் அந்த ஆணையும் அவனின் கலவி யையும் வெறுக்கத் தொடங்கும் நிலை உண்டாகிறது. கலவிக்குப் பின் கலவித்தொழில் முடிந்ததும் ஆணும் பெண்ணும் அடக்கமாகப் படுக்கையிலிருந்து எழுந்து ஒருவர் முகத்தை மற்றவர் பார்க்காமல் குளிக்கச் செல்ல வேண்டும். கலவியின் போது உடல் தளர்ந்து உடையெல்லாம் கசங்கியிருக்கும். சோர்ந்தும், களைத்தும், நலுங்கியும் உள்ள உடலோடு காட்சியளித்தால் இருவருக்குமே ஒருவர் மீது ஒருவருக்குள்ள கவர்ச்சியானது குறைந்துவிடும். இதற்காகத்தான் கலவி முடிந்ததும் ஒருவரையொருவர் பார்க்காமல் சென்று குளித்து விட்டு வர வேண்டும் என்பது. குளித்து முடிந்ததும் புதிய உடை அணிந்து கொண்டு இருவரும் ஒரு இடத்தில் வந்து அமர வேண்டும். பெண்ணை ஆண் தன் இடக்கரத்தால் அணைத்துக் கொண்டு இனிய பானம் குடிக்குமாறு கேட்க வேண்டும். ருசியான இனிப்புகளை அவளை அச்சமயம் உண்ணச் செய்து தானும் உண்ண வேண்டும். சூடான பால், மாம்பழம், ஆரஞ்சு முதலான சாறுகளையும் அல்லது தங்களுக்கு விருப்பமான பானங்கள் எதையும் பருகலாம். ஏதேனும் அறைக்குள் இருந்தால் வராந்தாவுக்கோ மாடிக்கோ சென்று நிலவொளியின் அழகை அனுபவிக்க வேண்டும். இனிய காதல் பேச்சுகள் பேச வேண்டும். இதனாலும் உணர்வூட்டும் பானங்கள், உணவு வகைகள் உட்கொண்டதாலும் மீண்டும் காம இச்சை கிளர்ந்து எழும்.