জ্ঞান-বিজ্ঞান
পপাৰৰ বাবে জ্ঞান উদ্দেশ্যপূৰ্ণ আছিল, এই অৰ্থ উভয়তে যে ই বাস্তৱিকভাৱে সত্য (বা সত্যৰ দৰে), আৰু এই অৰ্থত যে জ্ঞানৰ জ্ঞান বিষয়ৰ পৰা স্বাধীন (অৰ্থাৎ জ্ঞান বস্তুৰ দৰে) এক সত্তাতাত্ত্বিক অৱস্থা আছে।
পপাৰে কি যুক্তি দিছিল তাৰ বিষয়ৰ পৰা উদ্দেশ্যপূৰ্ণ আৰু স্বাধীন আছিল?