ಪಿತೃಪ್ರಧಾನ ಕುಟುಂಬ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯಲ್ಲಿ ಮೂಲತಃ ವಲಸಿಗಲಳಾಗಿ ಕಂಡುಬರುವ ಸ್ತ್ರೀಯು ವಿವಾಹ ಪೂರ್ವ ಬದುಕನ್ನು ಪಿತೃವಿನ ಗೃಹದಲ್ಲಿಯು,ವಿವಾಹನಂತರ ಜೀವನವನ್ನು ಪತಿಯ ಗೃಹದಲ್ಲಿಯು ಕಳೆಯುವದರಿಂದ ಸ್ತ್ರೀಯ ಆಸ್ತಿಯ ಹಕ್ಕಿನ ಪ್ರಸ್ತಾಪವು ಈ ಎರಡು ದಿಕ್ಕಿನಿಂದಲು ನಡೆಯಬೇಕಾದುದಾಗಿದೆ.ಭಾರತೀಯ ಸಮಾಜದಲ್ಲಿ ಸ್ತ್ರೀಯ ಆಸ್ತಿಯ ಹಕ್ಕು ಸರ್ವ ಮಾನ್ಯವಾದ ಸಂಗತಿಯಾಗದ್ದಿದ್ದರು ಬಂಗಾಳ,ಕೇರಳ,ತುಳುನಾಡು ಇತ್ಯಾದಿಗಳ ಕೆಲವು ಸಮುದಾಯಗಳಲ್ಲಿ 'ಸ್ತ್ರೀಧನ'ವೆಂಬ ಹೆಸರಿನಲ್ಲಿ ತೀರಾ ಸಾಂಕೇತಿಕ ಸ್ವರೂಪದಲ್ಲಿ ಚಲಾವಣೆಯಲ್ಲಿದ್ದು, ಇದು ವಾಸ್ತವ ಜಗತ್ತಿನ ಯಾವುದೇ ಅಗತ್ಯಗಳನ್ನು ಪೂರೈಸುವ ಸ್ಥಿತಿಯಲಿರಲಿಲ್ಲ. ಇಂದು ಸಾಂಪ್ರದಾಯಿಕವಾಗಿ ಮದುವೆಯ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಹೆಣ್ಣಿಗೆ ತವರು ಹಾಗು ಗಂಡಿನ ಮನೆಯವರು ನೀಡುವ ವಡವೆಗಳು,ವರದಕ್ಷಿಣೆ ಪೂರ್ವದಲ್ಲಿ ರೂಢಿಯಲ್ಲಿದ್ದ ಕನ್ಯಾಶುಲ್ಕದ ಮೊತ್ತ ಇತ್ಯಾದಿಗಲು ಸ್ತ್ರೀಗೆ ನೀಡಲಾಗಿದ್ದ ಆರ್ಥಿಕ ಭದ್ರತೆಯ ಅಂಶಗಳೆಂದು ಹೇಳಲಾದರು ನಿಜವಾದ ಅರ್ಥದಲ್ಲಿ ಆಕೆಗೆ ಅವರ ಮೇಲೆ ಯಾವ ಹಕ್ಕು ಇರುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ.ತನ್ನ ಅಗತ್ಯಕ್ಕನು ಗುಣವಾಗಿ ಅದನ್ನು ಕಾಪಾಡಿಕೊಳ್ಳುವ ಅಥವಾ ಬಳಸಿಕೊಳ್ಳುವ ನಿರ್ಧಾರವು ಕುಟುಂಬದ ಯಜಮಾನನ ಅಂಕೆಯಲ್ಲಿರುತ್ತಿತ್ತು.

ಎಲ್ಲಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಆಸ್ತಿಯ ಬಗ್ಗೆ ಆಲೋಚಿಸುವುದು, ಬೇಡಿಕೆಯನ್ನಿಡುವುದು ತನಗೂ ಅಂತಹ ಹಕ್ಕಿನ ಅಗತ್ಯ ಇರುತ್ತದೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಹೆಣ್ಣುಮಕ್ಕಳು ಕಂಡುಕೊಳ್ಳುವುದಕ್ಕೆ ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲದಂತಹ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಮೌಲ್ಯ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯನ್ನು, ವ್ಯಾವಹಾರಿಕ ಜಗತ್ತನ್ನು ರಚಿಸಲಾಗಿತ್ತು. ಈ ಕಾರಣದಿಂದಾಗಿಯೇ ಈ ಹೊತ್ತಾದರೂ ಎ‍ಷ್ತೋ ಹೆಣ್ಣುಮಕ್ಕಳು ತಂದೆಯ ಆಸ್ತಿಯಲ್ಲಿ ಭಾಗ ಕೇಳುವುದನ್ನು ನೈತಿಕ ಅಧಃಪತನವೆಂದು, ಗಂಡನೊಡನೆ ತನ್ನ ಆಸ್ತಿಯ ಹಕ್ಕನ್ನು ಪ್ರಾಸ್ತಾಪಿಸುವುದು ದ್ರೋಹವೆಂದು ಭಾವಿಸುತ್ತಾರೆ. 
ಅಪವಾದವೆಂಬಂತೆ ಕೆಲವು ಸಂಧರ್ಭದಲ್ಲಿ ಆಸ್ತಿಯ ಹಕ್ಕು ದೊರೆತರೂ (ಗಂಡು ಮಕ್ಕಳಿಲ್ಲದಾಗ, ಅವಿವಾಹಿತರಾಗಿ ಉಳಿದಾಗ) ಅದ ಕಾಪಡಿಕೊಳ್ಳುವ, ತನ್ನ ಅಗತ್ಯಕ್ಕೆ ಬೇಕಾದ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಬಳಸಿಕೊಳ್ಳುವುದಕ್ಕೆ ಬೇಕಾದ ಮಾನಸಿಕ ಸಿದ್ಧತೆ, ವ್ಯವಹಾರಿಕತೆ ಇಲ್ಲದೆ ತಮಗೆ ನಂಬಲಾರ್ಹವಾದ ಪುರುಷರನ್ನೆ ಅವಲಂಬಿಸಿದಂತಾಗಿದೆ. ಒಟ್ಟಾರೆ ಹೇಳುವುದಾದರೆ ಆಸ್ತಿಯ ಹಕ್ಕಿನಿಂದ ಸ್ತ್ರೀಯನ್ನು ಹೊರಗಿಡುವ ಎಲ್ಲ ಮಾರ್ಗೊಪಾಯಗಳನ್ನು ಸಮಾಜವು ಹುಡುಕಿಕೊಂಡಿದೆ. ಉದಾಹರಣೆಗೆ 'ಅರ್ಥಶಾಸ್ತ್ರ'ದಂತಹ ಗ್ರಂಥಗಳು ಅಲ್ಪ ಹಕ್ಕನ್ನು ನಿರೂಪಿಸಿದಾಗಲು, ಆ ಗ್ರಂಥಗಳು ಮಹಿಳೆಯರನ್ನು ತಲುಪಬೇಕಾದ ಶಿಕ್ಷಣ ಮಾರ್ಗಗಳನ್ನೆ ಇಲ್ಲವಾಗಿಸಲಾಗಿದೆ. ಏನೆಲ್ಲ ಅಗತ್ಯಬಿದ್ದಾಗಲು ಆಸ್ತಿಯ ಹಕ್ಕನ್ನು ಕೇಳುವುದು ಅಪರಾಧವೆಂಬ ಪಾಪಪ್ರಜ್ಞೆಗೆ ಒಳಗಾಗುತ್ತಾರೆ. ಆಸ್ತಿ ದೊರೆತಾಗಲೂ ಅದನ್ನು ಕಾಪಾಡಿಕೊಳ್ಳುವ, ಬಳಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಸಾಮರ್ಥ್ಯ ಇಲ್ಲದ ಅಥವಾ ಹಾಗೆ ಸ್ವಯಂ ನಿರ್ಧಾರಕ್ಕೆ ಬರಲಾರದಂತಹ ಸಾಮಾಜಿಕ ಸಂರಚನೆಯನ್ನು ಏರ್ಪಡಿಸಲಾಗಿದೆ. ಈ ಎಲ್ಲಾ ಆಧಾರಗಳ ಮೇಲೆ ಕೃತಿಗಳು ಮಹಿಳೆಯರಿಗೆ ಆಸ್ತಿಯ ಹಕ್ಕಿಲ್ಲವೆಂಬ ತೀರ್ಮಾನವನ್ನು ಶಾಸನವಾಗಿ ಪ್ರತಿಪಾದಿಸಿದೆ.
೧೯೩೨ರ ಸುಮಾರಿಗೆ ವಿಧವೆಯರಿಗೆ ಆಸ್ತಿ ಹಕ್ಕನ್ನು ಕಾನೂನು ಬಧವಾಗಿ ನೀಡುವ ಪ್ರಸ್ಥಾಪ ಮೊದಲುಗೊಂಡಿತಾದರೂ ಸಂಪ್ರದಾಯವಾದಿಗಳ ವಿರೋಧದಿಂದಾಗಿ ವಿಫಲವಾಯಿತು. ಆದರೆ ಸುಧಾರಣಾವಾದಿಗಳ ಎಡಬಿಡದ ಪ್ರಯತ್ನದಿಂದಾಗಿ ೧೯೩ರ ಹೊತ್ತಿಗೆ ಹಿಂದೂ ಸ್ತ್ರೀಯರ ಆಸ್ತಿ ಹಕ್ಕಿನ ಆಧಿನಿಯಮ (Hindu Womens Rights to Property Act) ರೂಪಗೊಂಡಿತು.

೧೯೫೬ರ ಹಿಂದೂಕೋಡ್ ಬಿಲ್ ನ ಭಾಗವಾಗಿ ಹಿಂದೂ ಉತ್ತಾರಾಧಿಕಾರ ಆಧಿನಿಯಮ (Hindu Succession Act) ಜಾರಿಗೆ ಬಂದು ಅಲ್ಲಿ ಪ್ರಥಮ ಬಾರಿಗೆ ಪ್ರಥಮ ದರ್ಜೆ ಸ್ತ್ರೀ ಸಂಬಂಧಿತ ಅಂದರೆ ತಾಯಿ, ಮಗಳು, ಮೊಮ್ಮಗಳು ಪುರುಷನ ಸ್ವಯಾರ್ಜಿತ ಆಸ್ತಿಯಲ್ಲಿ ಮರಣಾನಂತರ ಸಮಪಾಲು ದೊರೆಯುವಂತಾಯಿತು. ಜನಸಂಖ್ಯಾ ನಿಯಂತ್ರಣ ಕುರಿತ ಭಿನ್ನ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮಗಳ ಕುರಿತ ವಿಫಲ ಅಧ್ಯಯನ ಸಾಮಗ್ರಿ ಲಭ್ಯವಿದ್ದರೂ ಸರ್ಕಾರ ತನ್ನ ತಪ್ಪು ಕಲ್ಪನೆಯಿಂದ ಆಚೆಗೆ ಬಂದಿಲ್ಲ. ಕುಟುಂಬಯೋಜನೆಯಲ್ಲಿ ಪುರುಷನ ಪಾತ್ರವು ಕ್ರಿಯಾಶೀಲವಾಗಬೇಕಿದೆ. ಎಂಬ ಅಂಶ ಪಿತೃ ಪ್ರಧಾನ ಸಮಾಜಕ್ಕೆ ತಟ್ಟುತ್ತಿಲ್ಲ . ಇದೆಲ್ಲದರ ಫಲವಾಗಿ ಮಹಿಳೆಯ ಆರೋಗ್ಯವೊಂದು ಸಮಸ್ಯೆಯಾಗಿ ಚಳುವಳಿಯ ಕೇಂದ್ರ ವಿಷಯಗಳಲ್ಲಿ ಒಂದಾಗಿ ಉಳಿದಿದೆ...

ಹೆಣ್ಣು ಶಿಶುಹತ್ಯೆ ಮತ್ತು ಭ್ರೂಣಹತ್ಯೆ
ಆಸ್ತಿ ಹಕ್ಕು
ಬಾಲ್ಯ ವಿವಾಹ
ಸ್ತ್ರೀಶಿಕ್ಷಣ