ವಿಸರ್ಜನೆಗಳ ವ್ಯಾಪಾರ ಯೋಜನೆಯ ಪ್ರಮುಖವಾದ ಗುರಿಯೆಂದರೆ ಒಂದು ನಿಯತವಾದ ವಿಸರ್ಜನೆಗಳ ಗುರಿಯನ್ನು ಮುಟ್ಟಲು ತಗಲುವ ಖರ್ಚನ್ನು ಸಾಧ್ಯವಾದಷ್ಟೂ ಕಡಿಮೆ ಮಾಡುವುದು. "ಮುಚ್ಚಳ" ಎಂಬುದು ವಿಸರ್ಜನೆಗಳ ಮೇಲೆ ಹೇರಬೇಕಾದ ಮಿತಿಯಾಗಿದ್ದು ಈ ಮಿತಿಯು ಕಾಲಕ್ರಮೇಣ ಇಳಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ - ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ವಿಸರ್ಜನಾ ಮಟ್ಟವನ್ನು ಇಳಿಸುವುದೇ ಇದರ ಪರಮ ಗುರಿ. ಇತರ ವ್ಯವಸ್ಥೆಗಳಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲಾ ವ್ಯವಹಾರಗಳಿಂದ ಬಂದ ಜಮಾದ ಒಂದು ಭಾಗವನ್ನು ಹೊರಗುಳಿಸಬೇಕು, ಇದರಿಂದ ಪ್ರತಿಬಾರಿ ವ್ಯಾಪಾರ ನಡೆದಾಗಲೂ ವಿಸರ್ಜನೆಯ ನಿವ್ವಳ ಮೊತ್ತದಲ್ಲಿ ಕಡಿತ ಉಂಟಾಗುತ್ತದೆ. ಹಲವಾರು ಮುಚ್ಚಳ-ಮತ್ತು-ವ್ಯಾಪಾರ ವ್ಯವಸ್ಥೆಗಳಲ್ಲಿ ಮಾಲಿನ್ಯವನ್ನೇ ಮಾಡದಂತಹ ಸಂಸ್ಥೆಗಳೂ ಭಾಗವಹಿಸಬಹುದು, ಹೀಗಾಗಿ ಪರಿಸರವಾದಿ ತಂಡಗಳು ಸಹ ಅನುಮತಿಗಳನ್ನು ಹಾಗೂ ಜಮಾಗಳನ್ನು ಕೊಳ್ಳಬಹುದು ಮತ್ತು ನಿರ್ವೃತ್ತಿಗೊಳಿಸಬಹುದು ಮತ್ತು, ತನ್ಮೂಲಕ, ಬೇಡಿಕೆಯ ನಿಯಮದ ರೀತ್ಯಾ, ಮಿಕ್ಕ ಅನುಮತಿ/ಜಮಾದ ಬೆಲೆಯನ್ನು ಏರಿಸಬಹುದು. ಕಾರ್ಪೊರೇಷನ್ ಗಳು ಸಹ ಸಮಯಕ್ಕೆ ಮುಂಚೆಯೇ ಅವರಿಗೆ ಲಾಭರಹಿತವಾದ ಅಸ್ತಿತ್ವಗಳನ್ನು ದೇಣಿಗೆಯಾಗಿ ಕೊಟ್ಟು ಅನುಮತಿಗಳನ್ನು ಹಿಂತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳಬಹುದು ಮತ್ತು ಹೀಗೆ ಆದಾಗ ಆ ಸಂಸ್ಥೆಗಳು ತೆರಿಗೆ ಕಡಿಮೆಗೊಳಿತಕ್ಕೆ ಅರ್ಹವಾಗಿರುತ್ತವೆ.

ಪರಿಸರದ ತೊಂದರೆಗಳನ್ನು ಹತ್ತಿಕ್ಕಲು ಸೂಚಿತವಾದ "ಆಜ್ಞೆ ಮತ್ತು ಅಂಕೆ"ಯ ನಿಯಂತ್ರಣದ ಬದಲು "ಮಾರುಕಟ್ಟೆ-ಆಧಾರಿತ" ಸಾಧನಗಳಾದ ವಿಸರ್ಜನ ವ್ಯಾಪಾರದಂತಹವುಗಳನ್ನು ಬಳಸಲು ಆರ್ಥಿಕತಜ್ಞರು ಪ್ರೇರೇಪಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಆಜ್ಞೆ ಮತ್ತು ಅಂಕೆಯ ನಿಯಂತ್ರಣವು ಬಹಳ ಕಟು, ಭೌಗೋಳಿಕ ಮತ್ತು ತಾಂತ್ರಿಕ ವ್ಯತ್ಯಾಸಗಳಿಗೆ ಸ್ಪಂದಿಸದು ಮತ್ತು ಅಸಮರ್ಪಕವಾದುದೆಂದು ಟೀಕೆ ಮಾಡಲಾಯಿತು. ಆದರೆ, ವಿಸರ್ಜನ ವ್ಯಾಪಾರವು ವಿಸರ್ಜನೆಗಳನ್ನು ಪರಿಣಾಮಕಾರಿಯಾಗಿ ಕಡಿಮೆ ಮಾಡಲು ಒಂದು ಮುಚ್ಚಳ ಅವಶ್ಯ ಮತ್ತು ಈ ಮುಚ್ಚಳವೇ ಸರ್ಕಾರಿ ನಿಯಂತ್ರಕ ಸೂತ್ರ. ಸರ್ಕಾರದ ರಾಜಕೀಯ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆಗಳಿಂದ ಒಂದು ಮುಚ್ಚಳವನ್ನು ನಿಗದಿಸಿದ ಮೇಲೆ, ಖಾಸಗಿ ಕಂಪನಿಗಳು ತಮ್ಮ ವಿಸರ್ಜನಗಳನ್ನು ಕಡಿಮೆಗೊಳಿಸಬೇಕೋ ಬೇಡವೋ ಮತ್ತು ಹಾಗಿದ್ದಲ್ಲಿ ಹೇಗೆ ಕಡಿಮೆಗೊಳಿಸಬೇಕೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಆಯ್ದುಕೊಳ್ಳಲು ಮುಕ್ತ ಅವಕಾಶವಿರುತ್ತದೆ. ವಿಸರ್ಜನಗಳನ್ನು ಕಡಿಮೆ ಮಾಡುವುದರಲ್ಲಿ ವಿಫಲರಾದರೆ ತದನಂತರದ ಸರ್ಕಾರಿ ನಿಯಂತ್ರಕ ಸೂತ್ರದ ಮೂಲಕ ಶಿಕ್ಷೆಗೆ ಗುರಿಯಾಗಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ ಮತ್ತು ತೆರಬೇಕಾದ ದಂಡದಿಂದ ತಮ್ಮ ಉತ್ಪನ್ನದ ಉತ್ಪಾದನಾ ವೆಚ್ಚವು ಹೆಚ್ಚುತ್ತದೆ. ಸಂಸ್ಥೆಗಳು ಮಾಲಿನ್ಯ ನಿಯಂತ್ರಣಕ್ಕೆ ತಲೆಬಾಗಲು ಅತಿ ಕಡಿಮೆ ವೆಚ್ಚದ ಪಥವನ್ನು ಆಯ್ದುಕೊಳ್ಳುತ್ತವೆ, ಇದರಿಂದ ಎಲ್ಲಿ ಕಡಿಮೆ ವೆಚ್ಚದಲ್ಲಿ ಪರಿಹಾರಗಳು ದೊರೆಯುವುವೋ ಅಲ್ಲಿ ಮಾಲಿನ್ಯ ತಗ್ಗುತ್ತದೆ ಹಾಗೂ ಹೆಚ್ಚು ವೆಚ್ಚ ಭರಿಸಬೇಕಾದ ಮಾಲಿನ್ಯಗಳ ವಿಸರ್ಜನಾ ಮಟ್ಟವು ತಗ್ಗುತ್ತದೆ. 

ವ್ಯಾಪಾರಿ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯೆ
ಸ್ಥೂಲ ಅವಲೋಕನ
ಮಾರುಕಟ್ಟೆಯ ರೀತಿ
ನ್ಯೂಜಿಲೆಂಡ್‌