ದಕ್ಷಿಣ ಭಾರತವು ಎರಡು ಸಾವಿರ ವರ್ಷಗಳ ಹಿಂದಿನ ಸಾಹಿತ್ಯ ಸಂಪ್ರದಾಯವನ್ನು ಹೊಂದಿದೆ. ದಕ್ಷಿಣ ಭಾರತದ ಮೊದಲ ಪ್ರಸಿದ್ಧ ಸಾಹಿತ್ಯವೆಂದರೆ ಕಾವ್ಯಾತ್ಮಕ ಸಂಗಮಗಳು, ಇವುಗಳನ್ನು ಒಂದೂವರೆ ಸಾವಿರ ವರ್ಷಗಳ ಹಿಂದೆ ತಮಿಳಿನಲ್ಲಿ ಬರೆಯಲಾಗಿದೆ. 850 ರಲ್ಲಿ ಬರೆದ ಕನ್ನಡ ಕ್ಲಾಸಿಕ್ "ಕವಿರಾಜಮಾರ್ಗ"   ಕಿಂಗ್ ಅಮೋಘವರ್ಷ I ರ ಸಿಇ, ಆರನೇ ಶತಮಾನದ ಆರಂಭದಲ್ಲಿ ಕಿಂಗ್ ದುರ್ವಿನಿತಾ ಅವರ ಕನ್ನಡ ಸಾಹಿತ್ಯವನ್ನು ಉಲ್ಲೇಖಿಸುತ್ತದೆ. ಕ್ರಿ.ಶ. ಹತ್ತನೇ ಶತಮಾನದ ತಮಿಳು ಬೌದ್ಧ ವ್ಯಾಖ್ಯಾನಕಾರರಾದ "ನೆಮ್ರಿನಾಥಮ್" ಸಿಇ ನಾಲ್ಕನೇ ಶತಮಾನದ ಕನ್ನಡ ಸಾಹಿತ್ಯವನ್ನು ಉಲ್ಲೇಖಿಸುತ್ತಾನೆ. ಮಲಯಾಳಂ ಮತ್ತು ತೆಲುಗು ಸಾಹಿತ್ಯ ಸಂಪ್ರದಾಯಗಳನ್ನು ಮುಂದಿನ ಶತಮಾನಗಳಲ್ಲಿ ಅಭಿವೃದ್ಧಿಪಡಿಸಲಾಗಿದೆ. ದಕ್ಷಿಣ ಭಾರತದ ಜನರ ಕಲಾತ್ಮಕ ಅಭಿವ್ಯಕ್ತಿಗಳು ಪ್ರಕೃತಿಯ ಭವ್ಯತೆ ಮತ್ತು ಅದರ ಲಯಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಮೆಚ್ಚುಗೆಯನ್ನು ತೋರಿಸುತ್ತವೆ. ಕೃತಿಗಳು ಕೆಲವು "ಶಿಲಪ್ಪದಿಗಾರಂ" ಮೂಲಕ Ilango Adigal, "Tholkappiam" Tholkappiar, ತಿರುವಳ್ಳುವರ್ ನ ಬರೆದ "ತಿರುಕುರಲ್ಗೆ", ಕುಮಾರವ್ಯಾಸ ನ "ಕರ್ನಾಟ ಭಾರತ Katamanjari," ಪಂಪ ನ "ವಿಕ್ರಮಾರ್ಜುನ ವಿಜಯ" ಮೂರು ಕವಿಗಳು ಅವುಗಳೆಂದರೆ ನನ್ನಯ, ಟಿಕ್ಕಣ ಮತ್ತು Errana, "ಶಿವ ಶರಣ," "ಆಂಧ್ರ ಮಹಾ Bharatamu" ಬಸವಣ್ಣ ಮತ್ತು ಅಕ್ಕ ಮಹಾದೇವಿ ನ "ವಚನಗಳನ್ನು." ದಕ್ಷಿಣ ಭಾರತದ ಸಾಹಿತ್ಯ ಮತ್ತು ತತ್ತ್ವಶಾಸ್ತ್ರದಲ್ಲಿ ಮಹಿಳೆಯರನ್ನು ಅತ್ಯಂತ ಶಕ್ತಿಶಾಲಿ ಎಂದು ಪರಿಗಣಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ. ವಿವಾಹಿತ ಮಹಿಳೆಯನ್ನು ಶುಭವೆಂದು ಪರಿಗಣಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ, ಅವಳ ಶಕ್ತಿ ಅಥವಾ ಸ್ತ್ರೀಲಿಂಗ ಶಕ್ತಿ, ಪತಿ ಮತ್ತು ಅವರ ಮಕ್ಕಳನ್ನು ರಕ್ಷಿಸುತ್ತದೆ ಮತ್ತು ಅಧಿಕಾರ ನೀಡುತ್ತದೆ. ಸಮಕಾಲೀನ ಕನ್ನಡ ಬರಹಗಾರರು ಎಂಟು ಜ್ಞಾನಪಿತ್ ಪ್ರಶಸ್ತಿಗಳನ್ನು ಪಡೆದಿದ್ದಾರೆ, ಇದು ಯಾವುದೇ ಭಾರತೀಯ ಭಾಷೆಗೆ ಅತ್ಯಧಿಕವಾಗಿದೆ. 

ಹಿಂದೂ ದೇವಾಲಯ ಸಂಗೀತ
ಸಾಹಿತ್ಯ ಮತ್ತು ತತ್ವಶಾಸ್ತ್ರ
ತಿನಿಸು
ಸಮುದಾಯಗಳು ಮತ್ತು ಸಂಪ್ರದಾಯಗಳು