ಗಿಡದ ಮೇಲೆ ಅರಳಿರುವ ಹೂವೊಂದನ್ನು ತಾಳ್ಮೆಯಿಂದ ಸ್ವಲ್ಪ ಹೊತ್ತು ಚೆನ್ನಾಗಿ ಪರೀಕ್ಷಿಸಿ ನೋಡೋಬೇಕು. ದುಂಬಿ ಅಥವಾ ಚಿಟ್ಟೆ ಹುಳು ಬಂದು ಸೇರುವುದು. ದುಂಬಿಯೂ ಹೂವಿನೊಳಕ್ಕೆ ಆಳವಾಗಿ ಹೊಕ್ಕು, ಅಲ್ಲಿ ಕೊಂಚ ಹೊತ್ತಿದ್ದು, ಪುನ: ಹೊರಕ್ಕೆ ಬಂದು ಹಾರಿಹೋಗಿ, ಮತ್ತೊಂದು ಹೂವಿನ ಮೇಲೆ ಕುಳಿತುಕೊಳ್ಳುವುದು. ಹೀಗೆ ಹೂವಿನಿಂದ ಹೊರಕ್ಕೆ ಹೊರಟ ದುಂಬಿಯೊಂದನ್ನು ಹಿಡಿದು ಸರಿಯಾಗಿ ಗಮನಿಸಬೇಕು. ದುಂಬಿಯ ಮೈಗೆಲ್ಲಾ ಪರಾಗವು ಅಂಟಿಕೊಂಡಿರುವುದು. ಮತ್ತೊಂದು ಹೂವಿನೊಳಕ್ಕೆ ಹೊಕ್ಕು, ಈ ದುಂಬಿಯು ಆ ಪುಷ್ಪದ ಅಂಡಾಶಯದ ಕೀಲಾಗ್ರವನ್ನು ತಾಕುವುದು. ಅಂಟಾಗಿರುವ ಆ ಕೀಲಾಗ್ರಕ್ಕೆ ಪರಾಗವು ಹತ್ತಿಕೊಂಡಾಗ ನಿಶ್ಚಿತಾರ್ಥಮುಹೂರ್ತವು ನೆರವೇರಿದಂತಾಗುತ್ತದೆ. 
ಹೂವು ಮಗುವಾಗಿರುವಾಗ-ಎಂದರೆ, ಅದರ ಜನನೇಂದ್ರಿಯಗಳು ಇನ್ನೂ ಬಲಿಯದೆ ಇರುವಾಗ, ಅದು ಮೊಗ್ಗಾಗಿ, ಹಸಿರು ಬಣ್ಣದಿಂದ ಕೂಡಿ, ನೋಡುವುದಕ್ಕೆ ಅಂದವಿಲ್ಲದೆ ಇರುವುದು; ಬಲಿತಮೇಲೆ ಹೂವಿನ ಸುಂದರವಾದ ರೇಕುಗಳು ವಿಕಸಿತವಾಗಿರುವುವು. ಈ ರೇಕುಗಳಿಂದಲೇ ಹೂಗಳು ನಮ್ಮ ಕಣ್ಣಿಗೆ ಬೀಳುವುದು. ಇವುಗಳಿಲ್ಲದಿದ್ದರೆ, ಜನನೇಂದ್ರಿಯಗಳಿದ್ದರೂ, ಹೂವು ಕಣ್ಣಿಗೆ ಕಾಣದೆ ಹೂ ಎಂಬ ಹೆಸರಿಗೆ ಪಾತ್ರವಾಗದೆಯೇ ಇರುತ್ತಿತ್ತು. ರೇಕುಗಳಿಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ಪುಷ್ಪವೇ ಇಲ್ಲವೆಂದು ತಿಳಿಯುವೆವು. ಆದರೆ ಯಾರ ಸಂತೋಷಕ್ಕಾಗಿ, ಯಾರ ಅಚ್ಚರಿಗಾಗಿ, ಯಾರ ಗಮನವನ್ನು ಸೆಳೆಯುವುದಕ್ಕಾಗಿ ಈ ಸೌಂದರ್ಯರಾಶಿಯು ವಿಸ್ತರಿಸುವುದು? ತಮ್ಮ ಪ್ರಿಯರಿಗಾಗಲ್ಲ. ಮನುಷ್ಯಜಾತಿಯಲ್ಲಿಯೂ ಹೀಗೆಯೇ ಅಲ್ಲವೆ? ಗಂಡನು ತನ್ನ ಪ್ರಿಯಳಿಗಾಗಿಯೂ, ಹೆಂಡತಿಯು ತನ್ನ ಪ್ರಿಯನಿಗಾಗಿಯೂ ಸಿಂಗಾರವನ್ನು ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳವುದು ಅಪರೂಪ; ಸೊಗಸುಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವುದೆಲ್ಲವೂ ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಇತತರ ಮೆಚ್ಚಿಕೆಗಾಗಿಯೇ. ಹಾಗಾದರೆ ಹೂಗಳ ಸಿಂಗಾರವು, ಸುವರ್ಣದಲ್ಲಿಯೂ, ಸುಗಂಧದಲ್ಲಿಯೂ ಅಭಿರುಚಿಯಿಲ್ಲದ ತಮ್ಮ ಪ್ರಿಯರಿಗಲ್ಲದೆ, ಮತ್ತಾರಿಗಾಗಿ? ದುಂಬಿಗಳಿಗಾಗಿಯೂ ಇತರ ಹುಳುಗಳಿಗಾಗಿಯೂ ಅಲ್ಲವೆ! ಇವು ಹೂಗಳ ಬಣ್ಣಕ್ಕೂ ವಾಸನೆಗೂ ಭ್ರಮೆಗೊಂಡು, ಹೂಗಳನ್ನು ಹೊಕ್ಕು, ಅವುಗಳ ವಿವಾಹ ಕರ್ಮವನ್ನು ನಡೆಸುತ್ತವೆ.
ವಿಹಾರ ವರ್ಣನೆ
ವಿವಾಹ ಕ್ರಮ
ಸಸಿಗಳ ಸಂತಾನ
ಸಸಿಗಳ ಸಂತಾನ