ನಾಜಿಸಮ್ ಎಂದರೆ ಪ್ಯಾನ್-ಜರ್ಮನಿಸಮ್‌ನಲ್ಲಿನಲ್ಲಿ ಕಂಡುಬರುವ "ಹೆರ್ರೆನ್‌ವೋಕ್" ಎಂಬ ಆರ್ಯನ್ ಜನಾಂಗದ ಶ್ರೇಷ್ಠತೆ ಬಗೆಗಿನ ಜನಾಂಗೀಯ ನಂಬಿಕೆ ಮತ್ತು ಈ ಜನಾಂಗವು ನಾರ್ದಿಕ್ ಮತ್ತು ದೇಸೀಯ ಜರ್ಮನರ ವಿಶೇಷ ಗುಣಗಳನ್ನುಳ್ಳ ಬಿಳಿಯ ಸುಪ್ರಿಮ್ಯಾಸಿಸ್ಟ್ "ಒಡೆಯ ಜನಾಂಗ" ವಾಗಿತ್ತು. ಅಡಾಲ್ಫ್ ಹಿಟ್ಲರ್ನ ನಾಯಕತ್ವದಲ್ಲಿ ನಾಜಿಗಳು ಕಮ್ಯುನಿಸಮ್ ಮತ್ತು ಯಹೂದಿ ವಿದ್ರೋಹದ ವಿರುದ್ಧ ಜರ್ಮನಿ ಮತ್ತು "Volksdeutsche" ದೇಶೀಯ ಜರ್ಮನರನ್ನು ಕಾಪಾಡಲು ಹೋರಾಡುವ ಸಲುವಾಗಿ ಫ್ಯೂರೆರ್ನಡಿಯಲ್ಲಿ ಒಂದು ಬಲಶಾಲಿಯಾದ,ಕೇಂದ್ರೀಕೃತ ಸರ್ಕಾರವನ್ನು ಹೊಂದುವುದರ ಪರವಾಗಿ ವಾದಿಸಿದರು. "ಗ್ರಾಬ್‌ಡ್ಯೂಶ್‌ಲ್ಯಾಂಡ್" (ಗ್ರೇಟರ್ ಜರ್ಮನಿ) ಅನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸುವ ಸಲುವಾಗಿ ಜರ್ಮನರು ರಶ್ಯಾದಿಂದ, ಜೋಸೆಫ್ ಸ್ಟಾಲಿನ್ನ 1930ರ ದಶಕದ ಸೋವಿಯೆತ್ ಒಕ್ಕೂಟದಿಂದ "ಲೆಬೆನ್‌ಸ್ರಾಮ್" (ಬದುಕಲು ಅವಶ್ಯಕ ಭೂಮಿ) ಅನ್ನು ಪಡೆಕೊಳ್ಳಬೇಕೆಂದಾಗಿತ್ತು.

ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಸಮಾಜವಾದದ ಜನಾಂಗೀಯ ವಿಷಯವು "ಡಾಸ್ ವೋಕ್" ಆಗಿದ್ದಿತು, ಯಾವಾಗಲೂ ನಡೆಯುತ್ತಲೇ ಇದ್ದ ಜೂಡಿಯೋ-ಬೊಲ್ಷೆವಿಸಮ್ನ ಸಾಂಸ್ಕೃತಿಕ ದಾಳಿಯ ವಿರುದ್ಧ ಜರ್ಮನ್ ಜನತೆಯು ನಾಜೀ ಪಕ್ಷದ ನಾಯಕತ್ವದಡಿಯಲ್ಲಿ ಒಂದಾಗಬೇಕು, ಮತ್ತು ನಾಜಿಸಮ್‌ನ ಸ್ಪಾರ್ಟನ್ ರಾಷ್ಟ್ರೀಯತಾವಾದಿ ತತ್ವಗಳ ಪ್ರಕಾರ ವಿಜಯ ದೊರಕುವವರೆಗೂ ಸಂಯಮದಿಂದಿರಬೇಕು, ಸ್ವನಿಯಮಪಾಲನೆ ಮಾಡುತ್ತಿರಬೇಕು ಮತ್ತು ತ್ಯಾಗಮನೋಭಾವನೆಯನ್ನು ಹೊಂದಿರಬೇಕು. ಅಡಾಲ್ಫ್ ಹಿಟ್ಲರನ ರಾಜಕೀಯ ಜೀವನಚರಿತ್ರೆಯಾದ "ಮೇನ್ ಕ್ಯಾಂಫ್" ("ನನ್ನ ಹೋರಾಟ" )ವು ನಾಜಿಸಮ್‌ನ"Weltanshauung" (ಪ್ರಾಪಂಚಿಕ ದೃಷ್ಟಿಕೋನ) ವನ್ನು ಸೈದ್ಧಾಂತಿಕವಾಗಿ ಮೂರು ಭಾಗಗಳಾಗಿ ವಿಂಗಡಿಸುತ್ತದೆ: ವಿಶ್ವದ ನಾಯಕತ್ವಕ್ಕಾಗಿ ಹಲವಾರು ಮಾನವ ಜನಾಂಗಗಳ ನಡುವಣ ಐತಿಹಾಸಿಕ ಹೋರಾಟ, ಮತ್ತು ಇದರಲ್ಲಿ "ಹೆರೆನ್ವೋಕ್" ಎಂಬ ಮುಖಂಡ ಜನಾಂಗದ ವಿಜಯ; ನಿರ್ಣಾಯಕವೂ, ನಿರಂಕುಶವೂ ಆದ "Führerprinzip" (ನಾಯಕತ್ವ ನೀತಿ); ಮತ್ತು ಸಾಮಾಜಿಕ-ಸಾಂಸ್ಕೃತಿಕ ಹಾಗೂ ಆರ್ಥಿಕ ಅಪಶ್ರುತಿಯ ಸಾರ್ವತ್ರಿಕ ಮೂಲವಾಗಿ ಯಹೂದ್ಯ-ವಿರೋಧ.

ಯಹೂದಿ-ಬೊಲ್ಷೆವಿಯನ್ ಒಳಸಂಚಿನ ಸಿದ್ಧಾಂತವು ಯಹೂದ್ಯ-ವಿರೋಧ ಮತ್ತು ಕಮ್ಯುನಿಸ್ಟ್-ವಿರೋಧಗಳಿಂದ ಬಂದುದಾಗಿದೆ; ಅಡಾಲ್ಫ್ ಹಿಟ್ಲರ್ ಮೊದಲಿಗೆ 1907ರಿಂದ 1913ರವರೆಗೆ ವಿಯೆನ್ನೀಸ್ ಜೀವನವನ್ನು ಗಮನಿಸುವುದರ ಮೂಲಕ ತನ್ನ ಪ್ರಾಪಂಚಿಕ ದೃಷ್ಟಿಕೋನವನ್ನು ಬೆಳೆಸಿಕೊಂಡನು, ಇದರ ಪ್ರಕಾರ ಆಸ್ಟ್ರೋ-ಹಂಗೇರಿಯನ್ ಸಾಮ್ರಾಜ್ಯವು (1867–1918) ಜನಾಂಗೀಯ, ಧಾರ್ಮಿಕ ಮತ್ತು ಸಾಂಸ್ಕೃತಿಕ ಶ್ರೇಣಿವ್ಯವಸ್ಥೆಯನ್ನು ಹೊಂದಿರುವುದಾಗಿಯೂ, ಇವುಗಳಲ್ಲು ಅತ್ಯಂತ ಎತ್ತರದ ಸ್ಥಾನದಲ್ಲಿ “ಆರ್ಯನ್ನ”ರೆಂಬ ಮೂಲಭೂತ, ಬಿಳಿಯ ಮುಖಂಡ ಜನಾಂಗವಿದ್ದಿತೆಂದೂ, ಯಹೂದಿಗಳು ಮತ್ತು ಜಿಪ್ಸಿಗಳು ಅತ್ಯಂತ ಕೆಳಗಿನ ಸ್ಥಾನಗಳಲ್ಲಿರುವರೆಂದೂ ದಾಖಲಿಸಿದನು.

ಬೌದ್ಧಿಕವಾಗಿ ಹಿಟ್ಲರ್ ತಾನು ಪ್ರಜೆಯಾಗಿದ್ದ ಸಾಮ್ರಾಜ್ಯವನ್ನು ಪರಿಗಣಿಸುವುದಾಗಲೀ, ಪ್ರಶ್ನಿಸುವುದನ್ನಾಗಲೀ ಮಾಡಲಿಲ್ಲ; ಇದಕ್ಕೂ ಮಿಗಿಲಾಗಿ ಅದರ ಸಾಸ್ಕೃತಿಕ ವೈವಿಧ್ಯತೆಯ ಸಮಾಜವನ್ನು ಇಷ್ಟಪಡದ ಆತನು, ಆಸ್ಟ್ರೋ-ಹಂಗೇರಿಯನ್ ಸಾಮ್ರಾಜ್ಯವು ಜನಾಂಗೀಯ ಮತ್ತು ಭಾಷಾ ವೈವಿಧ್ಯತೆಗಳಿಂದಾಗಿ ದುರ್ಬಲಗೊಂಡಿರುವುದೆಂದೂ ಇದು ಆಗಿನ ಅರಾಜಕತೆಗೆ ಕಾರಣವಾಗಿತ್ತೆಂದೂ ತೀರ್ಮಾನಿಸಿದನು. ಆತನು ಪ್ರಜಾತಂತ್ರವನ್ನು ಇಷ್ಟಪಡುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ, ಏಕೆಂದರೆ ಅದು ಅಲ್ಪಸಂಖ್ಯಾತ ಜನಾಂಗದವರು ಮತ್ತು ಲಿಬರಲ್ ರಾಜಕೀಯ ಪಕ್ಷಗಳಿಗೆ ರಾಜಕೀಯ ಅಧಿಕಾರವನ್ನು ನೀಡುತ್ತಿತ್ತು ಮತ್ತು ಇವರು ಆಂತರಿಕ ವಿಭಜನೆಯ ಮೂಲಕ ಸಾಮ್ರಾಜ್ಯವನ್ನು "ದುರ್ಬಲ ಮತ್ತು ಅತಂತ್ರಗೊಳಿಸುವರಾಗಿದ್ದರು". ಹಿಟ್ಲರನ ಸಾಂಸ್ಕೃತಿಕ, ಐತಿಹಾಸಿಕ ಮತ್ತು ರಾಜಕೀಯ ನಂಬಿಕೆಗಳು ಪ್ರಥಮ ವಿಶ್ವಯುದ್ಧದ ಹೋರಾಟದ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಹದಗೊಂಡವು; ಇದಕ್ಕೆ ಜರ್ಮನಿ ಯುದ್ಧದಲ್ಲಿ ಸೋತಿದ್ದು, ಮತ್ತು ರಶ್ಯಾದಲ್ಲಿ ಮಾರ್ಕ್ಸಿಸ್ಟ್ ಕಮ್ಯುನಿಸಮ್ ನೆಲೆಯೂರಲು ಕಾರಣವಾದ ಬೊಲ್ಷೆವಿಕರ 1917ರ ಯಶಸ್ವೀ ಅಕ್ಟೋಬರ್ ಕ್ರಾಂತಿಗಳು ಕಾರಣವಾದವು. 1920–23ರ ಅವಧಿಯಲ್ಲಿ ಹಿಟ್ಲರ್ ತನ್ನ ಸಿದ್ಧಾಂತವನ್ನು ರೂಪಿಸಿಕೊಂಡು ನಂತರ ಅದನ್ನು 1925–26ರಲ್ಲಿ ಎರಡು ಸಂಪುಟಗಳ ಜೀವನಚರಿತ್ರೆ ಮತ್ತು ರಾಜಕೀಯ ನಿರೀಕ್ಷೆಗಳ ಪತ್ರದ ರೂಪದಲ್ಲಿ "ಮೇನ್ ಕ್ಯಾಂಫ್" ಎಂಬ ಶೀರ್ಷಿಕೆಯಡಿ ಪ್ರಕಟಿಸಿದನು.

ಮೂಲ ನ್ಯಾಶನಲ್ ಸೋಶಿಯಲಿಸ್ಟರಾದ 1919ರ ಜರ್ಮನ್ ವರ್ಕರ್ಸ್ ಪಾರ್ಟಿಯು (DAP) ತಮ್ಮನ್ನು ಕಟ್ಟಿಹಾಕುವ ಯಾವ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮವೂ ಇಲ್ಲವೆನ್ನುವುದರ ಮೂಲಕ ಯಾವುದೇ "Weltanshauung" ಅನ್ನು ತಿರಸ್ಕರಿಸಿದರು. ಆದರೆ ಅದರ ಉತ್ತರಾಧಿಕಾರಿಯಾದ ನಾಜೀ ಪಕ್ಷದ ಚುಕ್ಕಾಣಿಯನ್ನು ಹಿಡಿದ ಅಡಾಲ್ಫ್ ಹಿಟ್ಲರನ ರಾಜಕೀಯ ನಂಬಿಕೆಗಳು ನಾಜಿಸಮ್‌ನ ರಾಜಕೀಯ-ಸೈದ್ಧಾಂತಿಕ ವಿಚಾರಗಳೊಡನೆ ಮೇಳೈಸಿದವು - ವ್ಯಕ್ತಿ ಮತ್ತು ವಿಚಾರಗಳು ರಾಜಕೀಯ ಅಸ್ತಿತ್ವದ ಮೂಲಕ ಒಂದಾಗಿ "ಫ್ಯೂರೆರ್" ರೂಪುಗೊಂಡನು.

ಸಿದ್ಧಾಂತ
ಮಿಲಿಟರಿಸಮ್
ಆರೋಹಣ
ಸಲಿಂಗಕಾಮ ವಿರೋಧ