ಎಲ್ಲಾ ವಿಜ್ಞಾನಿಗಳ ಮತ್ತು ಚಿಂತಕರ ಅಧ್ಯಯನ ಮತ್ತು ಸಂಶೋಧನೆಯ ಉದ್ದೇಶ ಸತ್ಯವನ್ನು ಕಾಣುವುದಾಗಿತ್ತು. ಆಧುನಿಕ ವೈಜ್ಞಾನಿಕ ಪರಿಭಾಷೆಯಲ್ಲಿ ಅವರ ಕೆಲಸವನ್ನು ‘ಸಂಶೋಧನೆ’ ಎನ್ನುವುದಕ್ಕಿಂತ ‘ಅಧ್ಯಯನ’ ಎನ್ನುವುದೇ ಸರಿಯಿರಬಹುದು. ಅವರ ಇಚ್ಛೆ ಪ್ರಕೃತಿಯಲ್ಲಿರುವ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ವಸ್ತುವಿನ ಶಕ್ತಿಯನ್ನು ಮತ್ತು ಸತ್ವವನ್ನು ಗುರುತಿಸುವುದಾಗಿತ್ತು. ‘ಲೋಕ ಸಮಸ್ತಾ ಸುಖಿನೋಭವಂತು’ ಎಂಬುದು ಅವರ ನಿಲುವಾಗಿತ್ತು. ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಅಖಂಡವಾಗಿ ಮಾತ್ರ ಕಾಣುವುದು ಅವರಿಗೆ ಸಾಧ್ಯವಾಗಿತ್ತು. ಅದಕ್ಕಾಗಿ ವಸ್ತುವನ್ನು ವಿಭಜಿಸಿ, ಮರುವಿಭಜಿಸಿ, ಮತ್ತದನ್ನೇ ವಿಭಜಿಸಿ ನೋಡುವ ದೃಷ್ಟಿ ಅವರಿಗೆ ಲಭ್ಯವಾಗಲೇ ಇಲ್ಲ! ಅದು ಪಾಶ್ಚಿಮಾತ್ಯ ವೈಜ್ಞಾನಿಕ ವಿಧಾನ. ಬಹುತೇಕ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ವಿಭಜಿಸಿ, ಮರುವಿಭಜಿಸಿ ಮುಗಿಸಿರುವ ಮನುಷ್ಯನಿಗೆ ಮತ್ತೆ ಆ ಅಖಂಡ ದೃಷ್ಟಿಯನ್ನು ತನ್ನದಾಗಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ನೆರವಾಗುವ ಎಜುಕೇಷನ್ ಇವತ್ತು ಬೇಕಾಗಿದೆ.

ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಅಧ್ಯಯನ ಅಥವಾ ಸಂಶೋಧನೆ ಒಂದು ಹೊಸ ವಸ್ತುವನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸುತ್ತದೆ ಎನ್ನಲಾಗದು. ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬನೂ ವಿಜ್ಞಾನಿಯಗಲಾರ. ೧೯ನೇ ಮತ್ತು ೨೦ನೇ ಶತಮಾನದಲ್ಲಿ ಎಷ್ಟೋ ಸಂಗತಿಗಳು ವಿಜ್ಞಾನಿಗಳಿಗೆ ಗೋಚರವಾದದ್ದು ತಮ್ಮ ಸಂಶೋಧನೆಯ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಆಕಸ್ಮಿಕವಾಗಿ. ನಾವು ನಮ್ಮ ಮಕ್ಕಳಲ್ಲಿ ಸೃಜನಶೀಲ ಮತ್ತು ವೈಜ್ಞಾನಿಕ ಚಿಂತನೆಯನ್ನು ಬೆಳೆಸಬೇಕಾದ್ದು ಅವರು ವಿಜ್ಞಾನಿಗಳಬೇಕು ಎಂಬ ಉದ್ದೇಶವನ್ನಿಟ್ಟುಕೊಂಡಲ್ಲ. ವಿಜ್ಞಾನವನ್ನು ಕಲಿಯಬೇಕಾದ್ದು ಕೂಡ ವಿಜ್ಞಾನ ಮತ್ತು ತಂತ್ರಜ್ಞಾನ ಕ್ಷೇತ್ರದಲ್ಲಿ ಉದ್ಯೋಗಗಳನ್ನು ಪಡೆಯಬೇಕೆಂಬ ಉದ್ದೇಶದಿಂದಲ್ಲ. ಪಡೆಯುವುದು ಸರಿಯೇ, ತಪ್ಪೇನಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ವಿಜ್ಞಾನವನ್ನು ಕಲಿಯಲು ಬೇರೆ ಉದ್ದೇಶಗಳೂ ಇರಬೇಕು. ಮೂಡ ನಂಬಿಕೆಗಳನ್ನು ಪ್ರಶ್ನಿಸುವುದಕ್ಕೆ. ಕಂದಾಚಾರಗಳನ್ನು ಬಿಡುವುದಕ್ಕೆ ವಿಜ್ಞಾನವನ್ನು ಕಲಿಯಬೇಕೆಂದರೂ ಸರಿಯಲ್ಲ. ಯಾಕೆಂದರೆ, ವಿಜ್ಞಾನ ಓದಿದವರಲ್ಲಿ ಮುಕ್ಕಾಲು ಪಾಲು ಅವುಗಳನ್ನು ಬಿಟ್ಟಿಲ್ಲ, ಮತ್ತು ಬಿಡದೇನೆ ಹೆಚ್ಚು ಆರಾಮವಾಗಿದ್ದೇವೆ ಎಂಬ ಮನೋಭಾವ ಹೊಂದಿದ್ದಾರೆ. ವಾಸ್ತವದಲ್ಲಿ, ‘
ಚರಕ
ವೈಜ್ಞಾನಿಕ ದೃಷ್ಟಿಕೋನವೇ ಬೇರೆ
ಆರ್ಯಭಟ್ಟ
ಅಧ್ಯಯನ