ಇದರ ಪ್ರಕಾರವಾಗಿ, ಐರ್ಲೆಂಡ್‌‌ ಹಾಗು ಗ್ರೇಟ್ ಬ್ರಿಟನ್ ನಡುವಿನ ಮುಂದುವರಿದ ಸಂಬಂಧಕ್ಕೆ ಬೆಂಬಲ ನೀಡಿದವರನ್ನು "ಯೂನಿಯನಿಸ್ಟ್" (ಏಕೀಕರಣವಾದಿಗಳು) ಎಂದು ಕರೆಯಲಾಗುತ್ತದೆ. ಈಗ ಉತ್ತರ ಐರ್ಲೆಂಡ್ ಎಂದು ಕರೆಯಲ್ಪಡುವ ಪ್ರದೇಶದಲ್ಲಿ, ಹೆಚ್ಚಿನವರು ಪ್ರಾಟೆಸ್ಟನ್ಟ್ ಗಳಾಗಿದ್ದರು.(ಆಂಗ್ಲಿಕನ್ ಹಾಗು ಪ್ರೆಸ್ಬಿಟೇರಿಯನ್). 19ನೇ ಶತಮಾನದಲ್ಲಿ, ಅಂದರೆ 18ನೇ ಶತಮಾನದ ಉತ್ತರಾರ್ಧದಲ್ಲಿ ಆರಂಭಗೊಂಡ ಕಾನೂನು ಸುಧಾರಣೆ ಗಳು ಕ್ಯಾಥೊಲಿಕ್ಸ್ ಗಳ ವಿರುದ್ಧವಾಗಿದ್ದ ಕಾನೂನು ತಾರತಮ್ಯವನ್ನು ತೆಗೆದು ಹಾಕಿದವು. ಜೊತೆಗೆ ಪ್ರಗತಿಪರ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮಗಳು ರೈತರಿಗೆ ತಮ್ಮ ಒಡೆಯರಿಂದ ಭೂಮಿಯನ್ನು ಹಿಂದಕ್ಕೆ ಪಡೆಯಲು ನೆರವಾದವು. ಶತಮಾನದ ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ, ಯುನೈಟೆಡ್ ಕಿಂಗ್ಡಮ್ ನೊಳಗೆ ಐರ್ಲೆಂಡ್ ಗೆ ಸ್ವಯಮಾಧಿಪತ್ಯವು ಸಾಧ್ಯವಾಯಿತು; ಆಗ "ಸ್ವಯಂಪ್ರಭುತ್ವ" ವೆಂದು ಕರೆಯಲ್ಪಡುವ ಈ ಕಾಲ ಸನ್ನಿಹಿತವಾಗಿತ್ತು. 1912ರಲ್ಲಿ, ಇದು ಖಾತ್ರಿಯಾಯಿತು. ಪಾರ್ಲಿಮೆಂಟ್ ಆಕ್ಟ್ 1911 ಮಂಡಿಸಿದ ವಿವಾದಾತ್ಮಕ ಆಯವ್ಯಯವನ್ನು ಆಧರಿಸಿ, ಹೌಸ್ ಆಫ್ ಕಾಮನ್ಸ್ ಹಾಗು ಹೌಸ್ ಆಫ್ ಲಾರ್ಡ್ಸ್ ನಡುವೆ ಉಂಟಾದ ಭಿನ್ನಾಭಿಪ್ರಾಯವು, ಲಾರ್ಡ್ಸ್ ಗಳ ವಿಟೋ ಅಧಿಕಾರವನ್ನು ರದ್ದುಗೊಳಿಸಿತು. ಹೌಸ್ ಆಫ್ ಲಾರ್ಡ್ಸ್ ಗಳ ವಿಟೋ, ಸ್ವಯಮಾಧಿಕಾರವನ್ನು ಕಾನೂನುಬದ್ಧಗೊಳಿಸದಿರಲು ಯೂನಿಯನಿಸ್ಟ್ ಗಳ ಮುಖ್ಯ ಆಧಾರವಾಗಿತ್ತು ಏಕೆಂದರೆ ಹೌಸ್ ಆಫ್ ಲಾರ್ಡ್ಸ್ ಗಳಲ್ಲಿ ಬಹುತೇಕ ಸದಸ್ಯರು ಯೂನಿಯನಿಸ್ಟ್ ಪಕ್ಷದವರಾಗಿದ್ದರು. ಇದಕ್ಕೆ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯೆಯಾಗಿ, ಸ್ವಯಮಾಧಿಕಾರವನ್ನು ವಿರೋಧಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಕನ್ಸರ್ವೇಟಿವ್ ಪಕ್ಷದ ನಾಯಕರುಗಳಾದ ಆಂಡ್ರ್ಯೂ ಬೋನರ್ ಲಾ ಹಾಗು ಡಬ್ಲಿನ್ ಮೂಲದ ವಕೀಲ ಸರ್ ಎಡ್ವರ್ಡ್ ಕಾರ್ಸನ್ ಐರ್ಲೆಂಡ್ ನ ತೀವ್ರವಾದಿ ಯೂನಿಯನಿಸ್ಟ್ ಗಳಿಗೆ, ಹಿಂಸಾಚಾರ ನಡೆಸುವುದಾಗಿ ಬೆದರಿಕೆ ಹಾಕಿದರು. 1914ರಲ್ಲಿ, ಅಲ್ಸ್ಟರ್ ಸ್ವಯಂಸೇವಕರ ಬಳಕೆಗಾಗಿ ಸಾಮ್ರಾಜ್ಯಶಾಹಿ ಜರ್ಮನಿಯಿಂದ ಸಾವಿರಾರು ಬಂದೂಕುಗಳು ಹಾಗು ಸ್ಫೋಟಕ ಸಾಮಗ್ರಿಗಳನ್ನು ಕಳ್ಳಸಾಗಣೆ ಮಾಡಿದರು, ಅಲ್ಸ್ಟರ್ ಸ್ವಯಂಸೇವಕರು ಸ್ವಯಮಾಧಿಕಾರವನ್ನು ವಿರೋಧಿಸಿದ ಒಂದು ಅರೆಸೈನಿಕ ಸಂಸ್ಥೆಯನ್ನು ಹುಟ್ಟು ಹಾಕಿದ್ದರು. 
ಯೂನಿಯನಿಸ್ಟ್ ಗಳು ಐರ್ಲೆಂಡ್‌‌ ದ್ವೀಪದಲ್ಲಿ ಒಟ್ಟಾರೆಯಾಗಿ ಅಲ್ಪ ಸಂಖ್ಯೆಯಲ್ಲಿದ್ದರು, ಆದರೆ ಅಲ್ಸ್ಟರ್ ನ ಉತ್ತರ ಪ್ರಾಂತದಲ್ಲಿ ಹೆಚ್ಚಿನ ಸಂಖ್ಯೆಯಲ್ಲಿ ಹಾಗು ಅಂಟ್ರಿಂ ಕೌಂಟಿ ಹಾಗು ಡೌನ್ ಕೌಂಟಿಯಲ್ಲಿ ಬಹಳ ಹೆಚ್ಚಿನ ಸಂಖ್ಯೆಯಲ್ಲಿದ್ದರು. ಜೊತೆಗೆ ಅರ್ಮಗ್ಹ್ ಕೌಂಟಿ ಹಾಗು ಲಂಡನ್ ಡೆರ್ರಿ ಕೌಂಟಿ ಯಲ್ಲಿ ಬಹಳ ಕಡಿಮೆ ಸಂಖ್ಯೆಯಲ್ಲಿದ್ದರು. ಫೆರ್ಮನಗ್ಹ್ ಕೌಂಟಿ ಹಾಗು ಟೈರಾನ್ ಕೌಂಟಿಗಳಲ್ಲಿ ಗಣನೀಯ ಸಂಖ್ಯೆಯಲ್ಲಿ ಕೇಂದ್ರಿಕೃತರಾಗಿದ್ದರು. ಈ ಆರು ಕೌಂಟಿಗಳು ನಂತರದಲ್ಲಿ ಉತ್ತರ ಐರ್ಲೆಂಡ್ ನ ಭಾಗವಾದವು.
1914ರಲ್ಲಿ, "ಥರ್ಡ್ ಹೋಂ ರೂಲ್ ಆಕ್ಟ್," ಈ ಆರು ಕೌಂಟಿಗಳು ಐರ್ಲೆಂಡ್‌‌ ನ ಉಳಿದ ಕೌಂಟಿಗಳಿಂದ "ತಾತ್ಕಾಲಿಕ"ವಾಗಿ ವಿಭಜಿಸುವ ನಿಬಂಧನೆಯನ್ನು ಒಳಗೊಂಡಿದ್ದವು. ಇದಕ್ಕೆ ರಾಜವಂಶದಿಂದ ಸಮ್ಮತಿಯೂ ದೊರಕಿತು. ಆದಾಗ್ಯೂ, ಮೊದಲ ವಿಶ್ವಯುದ್ಧದ ಹಿನ್ನೆಲೆಯಲ್ಲಿ ಇದನ್ನು ಜಾರಿಗೆ ತರುವ ಮೊದಲೇ ರದ್ದುಗೊಳಿಸಲಾಯಿತು. ಯುದ್ಧವು ಕೆಲವು ವಾರಗಳಲ್ಲಿ ಅಂತ್ಯಗೊಳ್ಳಬಹುದೆಂದು ನಿರೀಕ್ಷಿಸಲಾಗಿತ್ತು. ಆದರೆ ವಾಸ್ತವವಾಗಿ ಇದು ನಾಲ್ಕು ವರ್ಷಗಳ ಕಾಲ ನಡೆಯಿತು. ಯುದ್ಧದ ಅಂತ್ಯದಲ್ಲಿ, ನಿಬಂಧನೆಯು ಕಾರ್ಯರೂಪಕ್ಕೆ ಬರುವ ಯಾವುದೇ ಲಕ್ಷಣಗಳು ಕಂಡುಬರಲಿಲ್ಲ. ಬಹುತೇಕ "ರಾಷ್ಟ್ರೀಯತಾವಾದಿ" ಬಹುಮತದ ಸಾರ್ವಜನಿಕ ಅಭಿಪ್ರಾಯವು (ಇವರು ಬ್ರಿಟನ್ ನಿಂದ ಸಂಪೂರ್ಣ ಸ್ವಾತಂತ್ರ ಬಯಸಿದರು.) ಯುದ್ಧ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಸ್ವಯಮಾಧಿಕಾರದ ಕೋರಿಕೆಯಿಂದ ಸಂಪೂರ್ಣ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯದ ಕೋರಿಕೆಗೆ ಬದಲಾಯಿತು. 1919ರಲ್ಲಿ, ಡೇವಿಡ್ ಲಾಯ್ಡ್ ಜಾರ್ಜ್ ಒಂದು ಹೊಸ ಮಸೂದೆ ಪ್ರಸ್ತಾಪಿಸಿದರು, ಇದರಂತೆ ಐರ್ಲೆಂಡ್‌‌ ಸ್ವಯಮಾಧಿಕಾರದ ಎರಡು ಪ್ರದೇಶಗಳಾಗಿ ವಿಭಜನೆಯಾಯಿತು: ಇಪ್ಪತ್ತಾರು ಕೌಂಟಿಗಳು ಡಬ್ಲಿನ್ ನ ಆಡಳಿತದಲ್ಲಿದ್ದರೆ, ಆರು ಕೌಂಟಿಗಳು ಬೆಲ್‌ಫಾಸ್ಟ್ ನ ಆಡಳಿತದಲ್ಲಿದ್ದವು. ಈ ಎರಡೂ ಪ್ರದೇಶಗಳ ನಡುವಿನ ಆಡಳಿತ ಯೋಜನೆಗಳನ್ನು ಲಾರ್ಡ್ ಲೆಫ್ಟಿನೆಂಟ್ ಆಫ್ ಐರ್ಲೆಂಡ್ ಗೆ ಹಂಚಿಕೆ ಮಾಡಲಾಗಿತ್ತು. ಇವರು ಎರಡೂ ವಿಭಾಗಗಳಿಗೆ ಸರ್ಕಾರಗಳನ್ನು ಹಾಗು ಕೌನ್ಸಿಲ್ ಆಫ್ ಐರ್ಲೆಂಡ್ ನ್ನು ನೇಮಕ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವ ಅಧಿಕಾರ ಹೊಂದಿದ್ದರು, ಇದರಿಂದಾಗಿ ಒಂದು ಏಕ-ಐರ್ಲೆಂಡ್ ಸಂಸತ್ತು ಹುಟ್ಟಿಕೊಳ್ಳಬಹುದೆಂದು ಲಾಯ್ಡ್ ಜಾರ್ಜ್ ನಂಬಿದ್ದರು. ಆದಾಗ್ಯೂ ಘಟನೆಗಳು ಸರ್ಕಾರದ ಯೋಜನೆಗಳನ್ನು ಹಿಂದಿಕ್ಕಿದವು. 1918ರ ಸಾರ್ವತ್ರಿಕ ಚುನಾವಣೆಯಲ್ಲಿ, ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ಪರವಾದ ಸಿನ್ನ್ ಫೆಯಿನ್, ನೂರೈದು ಪಾರ್ಲಿಮೆಂಟರಿ ಸೀಟುಗಳಲ್ಲಿ ಎಪ್ಪತ್ತ ಮೂರು ಸೀಟುಗಳನ್ನು ಐರ್ಲೆಂಡ್ ನಲ್ಲಿ ಗೆಲ್ಲುವುದರ ಜೊತೆಗೆ ಐರ್ಲೆಂಡ್ ನಲ್ಲಿ ನ್ಯಾಯಾಲಯಾತಿರಿಕ್ತ ಸಂಸತ್ತನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸಿದರು.
1921ರಲ್ಲಿ, ಲಾಯ್ಡ್ ಜಾರ್ಜ್ ರ ಗವರ್ನಮೆಂಟ್ ಆಫ್ ಐರ್ಲೆಂಡ್‌‌ ಆಕ್ಟ್ 1920ಯನ್ನು ಆಧರಿಸಿ, ಐರ್ಲೆಂಡ್‌‌ ಹಾಗು ಬ್ರಿಟನ್ ನಡುವಿನ ಸ್ವಾತಂತ್ರ ಹೋರಾಟದ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಉತ್ತರ ಐರ್ಲೆಂಡ್ ಹಾಗು ದಕ್ಷಿಣ ಐರ್ಲೆಂಡ್‌‌ ಎಂದು ಐರ್ಲೆಂಡ್‌‌ ಇಬ್ಭಾಗವಾಯಿತು. 6 ಡಿಸೆಂಬರ್ 1922ರಲ್ಲಿ ಕೊನೆಗೊಂಡ ಯುದ್ಧಾನಂತರದಲ್ಲಿ ಪರಿಣಮಿಸಿದ ಒಪ್ಪಂದದ ಪ್ರಕಾರ, ಉತ್ತರ ಐರ್ಲೆಂಡ್, ಹೊಸದಾಗಿ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ಪಡೆದ ಐರಿಶ್ ಫ್ರೀ ಸ್ಟೇಟ್ ನ ಸ್ವಯಮಾಧಿಕಾರದ ಭಾಗವಾಯಿತು.
ಐರ್ಲೆಂಡ್‌ ನ ವಿಭಜನೆ
ನಗರಗಳು
ಇತರೆ ಭಾಷೆಗಳು
ಸಂಸ್ಕೃತಿ