೧೮ ನೇ ಶತಮಾನದ ಆರಂಭದಲ್ಲಿ, ರೋಗ ಅದರ ಹೋಲುವ ಲಕ್ಷಣಗಳು, ಸಿಡುಬಿಗೆ ರೀತಿಯ ಪರಿಗಣಿಸಲಾಯಿತು. ಪೋಪ್ ಖಾಸಗಿ ವೈದ್ಯ ಗಿಯೋವನ್ನಿ ಮಾರಿಯಾ ಲಾನ್ಸಿಸಿ , ಎಲ್ಲಾ ಸೋಂಕಿತ ಮತ್ತು ಬಹಿರಂಗ ಪ್ರಾಣಿಗಳ ವಧೆ ಶಿಫಾರಸು. ಈ ನೀತಿಯು ಅತ್ಯಂತ ಜನಪ್ರಿಯ ಅಲ್ಲ ಮತ್ತು ಶತಮಾನದ ಪ್ರಥಮಾರ್ಧದಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಬಳಸಲಾಗುತ್ತದೆ. ನಂತರ, ಇದು ಯಶಸ್ವಿಯಾಗಿ ಹಲವಾರು ದೇಶಗಳಲ್ಲಿ, ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ತುಂಬಾ ದುಬಾರಿ ಅಥವಾ ತೀವ್ರ ಪರಿಗಣಿಸಲಾಯಿತು ಆದರೂ, ಮತ್ತು ಪರಿಣಾಮಕಾರಿ ಎಂದು ಬಲವಾದ ಕೇಂದ್ರೀಕೃತ ಅಧಿಕಾರಕ್ಕೆ ಅವಲಂಬಿಸಿದೆ ಬಳಸಲಾಯಿತು. ಏಕೆಂದರೆ ಈ ಪರಿಣಾಮಗಳನ್ನು ಹಲವಾರು ಪ್ರಯತ್ನಗಳು ರೋಗದ ವಿರುದ್ಧ ಪ್ರಾಣಿಗಳು ಲಸಿಕೆ ಹಾಕಲು ಮಾಡಲಾಯಿತು. ಈ ಪ್ರಯತ್ನಗಳು ವಿವಿಧ ಯಶಸ್ಸು, ಆದರೆ ಈ ವಿಧಾನವು ವ್ಯಾಪಕವಾಗಿ ಬಳಕೆಯಲ್ಲಿಲ್ಲ ಹಾಗೂ ಅದು ೧೦ ನೇ ಶತಮಾನದ ಪಾಶ್ಚಾತ್ಯ ಅಥವಾ ಮಧ್ಯ ಯುರೋಪ್ನಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲಾ ಪರಿಪಾಲಿಸಿದರು. ದೊಡ್ಡ ರೋಗ ಮಹತ್ತಾದ ಸಮಸ್ಯೆ, ಆದರೆ ಇನಾಕ್ಯುಲೇಷನ್ ಅಲ್ಲ ಮಾನ್ಯ ಪರಿಹಾರ: ಅನೇಕ ಸಂದರ್ಭಗಳಲ್ಲಿ, ಹಲವಾರು ಹಾನಿಯನ್ನುಂಟುಮಾಡಿದವು. ಅದಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚು ಮುಖ್ಯವಾಗಿ, ಇದು ಜಾನುವಾರು ಜನಸಂಖ್ಯೆಯಲ್ಲಿ ವೈರಸ್ ಪ್ರಸರಣ ಶಾಶ್ವತವಾಗಿ. ಇನಾಕ್ಯುಲೇಷನ್ ಪ್ರವರ್ತಕರು ಸಾಂಕ್ರಾಮಿಕ ರೋಗಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಜ್ಞಾನ ಗಮನಾರ್ಹವಾಗಿ ಕೊಡುಗೆಯಾಗಬಲ್ಲದು ಮಾಡಲಿಲ್ಲ. ತಮ್ಮ ಪ್ರಯೋಗಗಳಿಗೆ ನಿರ್ದಿಷ್ಟ ಏಜೆಂಟ್ ಉಂಟಾಗುವ ಸಾಂಕ್ರಾಮಿಕ ರೋಗಗಳು ಕಂಡಿತು ಯಾರು ಪರಿಕಲ್ಪನೆಗಳು ದೃಢಪಡಿಸಿತು, ಮತ್ತು ತಾಯಿಯ ಪಡೆದ ವಿನಾಯಿತಿ ಗುರುತಿಸಲು ಮೊದಲಿಗರು

ವ್ಯಾಕ್ಸಿನೇಷನ್
ವೈರಸ್
ನಿರ್ಮೂಲನ
ಇನಾಕ್ಯುಲೇಷನ್