ಚಕ್ರವರ್ತಿ ನೆಪೋಲಿಯನ್ III ಪ್ಯಾರಿಸ್ಅನ್ನು ಪುನಃರಚಿಸಿದರಿಂದ ಮತ್ತು ಯುದ್ಧವನ್ನು ನಡೆಸಿದರಿಂದ ಬದಲಾದ ಪರಿಸರದಲ್ಲಿ 19ನೇ ಶತಮಾನದ ಮಧ್ಯಾವಧಿಯಲ್ಲಿ ಅಕಾಡೆಮೀ ಡೆಸ್ ಬಿಯಾಕ್ಸ್-ಆರ್ಟ್ಸ್ ಫ್ರೆಂಚ್ ಕಲೆಯಲ್ಲಿ ಪ್ರಬಲವಾಯಿತು. ಅಕಾಡೆಮೀಯು ವಿಷಯ ಮತ್ತು ಶೈಲಿಗಳೆರಡಲ್ಲೂ ಫ್ರೆಂಚ್ ವರ್ಣಚಿತ್ರದ ಸಾಂಪ್ರದಾಯಿಕ ಪ್ರಮಾಣಕಗಳ ಬೆಂಬಲಿಗವಾಗಿತ್ತು. ಐತಿಹಾಸಿಕ ವಿಷಯಗಳು, ಧಾರ್ಮಿಕ ಅಂಶಗಳು ಮತ್ತು ಭಾವಚಿತ್ರಗಳಿಗೆ (ಭೂದೃಶ್ಯ ಮತ್ತು ಪ್ರಸ್ತುತದ ಜೀವನವು ಇರಲಿಲ್ಲ) ಮಹತ್ವ ಕೊಡಲಾಯಿತು ಹಾಗೂ ಅಕಾಡೆಮೀ ಎಚ್ಚರಿಕೆಯಿಂದ ಪೂರ್ಣಗೊಳಿಸಿದ ಚಿತ್ರಗಳನ್ನು ರಚಿಸಿತು, ಅವನ್ನು ಹತ್ತಿರದಿಂದ ವೀಕ್ಷಿಸಿದಾಗ ನೈಜತೆಯನ್ನು ಪ್ರತಿಬಿಂಬಿಸುತ್ತಿದ್ದವು. ಬಣ್ಣವನ್ನು ಮಬ್ಬಾಗಿ ಮಿತವಾಗಿ ಬಳಸಲಾಗಿತ್ತು ಹಾಗೂ ಕುಂಚ ರೇಖೆಗಳನ್ನು ಕಾಣಿಸದಂತೆ ರಚಿಸಲಾಗಿತ್ತು, ಇವು ವರ್ಣಚಿತ್ರಕಾರರ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವ, ಭಾವನೆಗಳು ಮತ್ತು ಕೆಲಸ ಮಾಡುವ ವಿಧಾನಗಳನ್ನು ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸದೆ ನೈಜತೆಯನ್ನು ತೋರುತ್ತಿದ್ದವು.

ಅಕಾಡೆಮೀಯು ವಾರ್ಷಿಕವಾಗಿ ನಿರ್ಣಯಕಾರರ ಮಂಡಲಿಯಿರುವ ಕಲಾ ಪ್ರದರ್ಶನ ಸ್ಯಾಲನ್ ಡಿ ಪ್ಯಾರಿಸ್ಅನ್ನು ನಡೆಸುತ್ತಿತ್ತು. ಈ ಪ್ರದರ್ಶನದಲ್ಲಿ ಪ್ರದರ್ಶಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ಚಿತ್ರಗಳ ಕಲಾವಿದರು ಬಹುಮಾನಗಳನ್ನು ಗೆದ್ದುಕೊಂಡರು, ಕಮೀಷನ್‌ಗಳನ್ನು ಪಡೆದರು ಮತ್ತು ಅವರ ಹಿರಿಮೆಯನ್ನು ಹೆಚ್ಚಿಸಿಕೊಂಡರು. ಈ ನಿರ್ಣಯಕಾರರ ಮಂಡಲಿಯ ಪ್ರಮಾಣಕಗಳು ಜೀನ್-ಲಿಯಾನ್ ಗೆರೋಮೆ ಮತ್ತು ಅಲೆಕ್ಸಾಂಡ್ರೆ ಕ್ಯಾಬನೆಲ್ ಮೊದಲಾದ ವರ್ಣಚಿತ್ರಕಾರರ ಹೆಚ್ಚು ಪರಿಷ್ಕೃತ ವರ್ಣಚಿತ್ರಗಳಿಂದ ಸೂಚಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ಅಕಾಡೆಮೀಯ ಮೌಲ್ಯಗಳನ್ನು ಪ್ರತಿಬಿಂಬಿಸಿದವು. ಕೆಲವು ಕಿರಿಯ ವರ್ಣಚಿತ್ರಕಾರರು ಮುಂಚಿನ ಪೀಳಿಗೆಯವರಿಗಿಂತ ತಿಳಿಯಾದ ನಸುಬಣ್ಣದಿಂದ ವರ್ಣಚಿತ್ರ ರಚಿಸಿದರು, ಆ ಮೂಲಕ ಗುಸ್ಟಾನ್ ಕರ್ಬೆಟ್ ಮತ್ತು ಬಾರ್ಬಿಜಾನ್ ಶಾಲೆಯ ನೈಜತೆಯನ್ನು ಇನ್ನಷ್ಟು ವಿಸ್ತರಿಸಿದರು. ಅವರು ಇತಿಹಾಸದ ದೃಶ್ಯಗಳನ್ನು ಪುನಃರಚಿಸುವ ಬದಲಿಗೆ ಭೂದೃಶ್ಯ ಮತ್ತು ಆಧುನಿಕ ಜೀವನದ ವರ್ಣಚಿತ್ರ ರಚಿಸುವಲ್ಲಿ ಹೆಚ್ಚಿನ ಆಸಕ್ತಿಯನ್ನು ಹೊಂದಿದ್ದರು. ನಿರ್ಣಾಯಕಾರರ ಮಂಡಲಿಗಳು ಅಂಗೀಕೃತ ಶೈಲಿಯಲ್ಲಿ ವರ್ಣಚಿತ್ರ ರಚಿಸುವ ಕಲಾವಿದರ ರೂಢಿಯ-ವರ್ಣಚಿತ್ರಗಳಿಗೆ ಒತ್ತುನೀಡಿ ತಮ್ಮ ಉತ್ತಮ ಪ್ರಯತ್ನಗಳನ್ನು ನಿರಾಕರಿಸುತ್ತವೆಯೇ ಎಂದು ನೋಡಲು ಪ್ರತಿ ವರ್ಷ ಅವರು ತಮ್ಮ ವರ್ಣಚಿತ್ರಗಳನ್ನು ಸ್ಯಾಲನ್‌ಗೆ ಸಲ್ಲಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಚಾರ್ಲ್ಸ್ ಗ್ಲೆಯ್ರೆಯಡಿಯಲ್ಲಿ ಅಧ್ಯಯನ ಮಾಡಿದ ಕ್ಲಾಡೆ ಮೊನೆಟ್, ಪಿಯೆರ್ರೆ-ಆಗಸ್ಟೆ ರಿನೋಯರ್, ಆಲ್ಫ್ರೆಡ್ ಸಿಸ್ಲೆ ಮತ್ತು ಪ್ರೆಡೆರಿಕ್ ಬ್ಯಾಜಿಲ್ಲೆ ಮೊದಲಾದ ಯುವ ಕಲಾವಿದರ ಒಂದು ಗುಂಪು ಪರಸ್ಪರ ಸ್ನೇಹಿತರಾದರು ಮತ್ತು ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಒಟ್ಟಿಗೆ ವರ್ಣಚಿತ್ರಗಳನ್ನು ರಚಿಸಿದರು. ಅವರೊಂದಿಗೆ ಶೀಘ್ರದಲ್ಲಿ ಕ್ಯಾಮಿಲ್ಲೆ ಪಿಸ್ಸಾರ್ರೊ, ಪಾಲ್ ಸೆಜಾನ್ನೆ ಮತ್ತು ಅರ್ಮಾಂಡ್ ಗ್ಯುಲ್ಲಾಮಿನ್ ಮೊದಲಾದವರೂ ಸೇರಿಕೊಂಡರು.
1863ರಲ್ಲಿ, ಆ ನಿರ್ಣಾಯಕಾರರ ಮಂಡಲಿಯು ಮೊದಲು ಎಡೋವರ್ಡ್ ಮ್ಯಾನೆಟ್‌ರ "ದಿ ಲಂಚಿಯಾನ್ ಆನ್ ದಿ ಗ್ರಾಸ್" "(ಲಿ ಡೆಜ್ಯೂನರ್ ಸುರ್ ಐಹರ್ಬ್)" ಅನ್ನು ತಿರಸ್ಕರಿಸಿತು ಏಕೆಂದರೆ ಅದು ಪಿಕ್‌ನಿಕ್‌ ಒಂದರಲ್ಲಿ ಉಡುಪು ಧರಿಸಿದ ಇಬ್ಬರು ಗಂಡಸರೊಂದಿಗೆ ಒಬ್ಬ ನಗ್ನ ಮಹಿಳೆಯಿರುವುದನ್ನು ಚಿತ್ರಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ಸ್ಯಾಲನ್ ಐತಿಹಾಸಿಕ ಮತ್ತು ಒಳಾರ್ಥದ ವರ್ಣಚಿತ್ರಗಳಲ್ಲಿ ಚಿತ್ರಿಸಿದ ನಗ್ನತೆಗಳನ್ನು ರೂಢಿಯಂತೆ ಸ್ವೀಕರಿಸಿದರೂ, ನಿರ್ಣಯಕಾರರ ಮಂಡಲಿಯು ಆಧುನಿಕ ಚಿತ್ರದಲ್ಲಿ ನೈಜ ನಗ್ನತೆಯನ್ನು ಚಿತ್ರಿಸಿದುದಕ್ಕಾಗಿ ಮ್ಯಾನೆಟ್‌‌ನನ್ನು ದೂಷಿಸಿತು. ನಿರ್ಣಯಕಾರರ ಮಂಡಲಿಯು ತಿರಸ್ಕರಿಸಿದ ಮ್ಯಾನೆಟ್‌ನ ವರ್ಣಚಿತ್ರ ಮತ್ತು ಆ ವರ್ಷದಲ್ಲಿ ನಿರಾಕರಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ಅನೇಕ ವರ್ಣಚಿತ್ರಗಳು ಫ್ರೆಂಚ್ ಕಲಾವಿದರಲ್ಲಿ ಒಂದು ಬಿರುಗಾಳಿಯನ್ನು ಎಬ್ಬಿಸಿತು. ಮ್ಯಾನೆಟ್‌ನನ್ನು ಮೋನೆಟ್ ಮತ್ತು ಅವರ ಸ್ನೇಹಿತರು ಹೊಗಳಿದರು ಮತ್ತು ಅವರು ಕೇಫ್ ಗ್ಯುರ್ಬೋಯಿಸ್‌ನಲ್ಲಿ ಚರ್ಚೆಗಳನ್ನು ನಡೆಸಿದರು, ಇಲ್ಲಿ ವರ್ಣಚಿತ್ರಕಾರರ ಗುಂಪು ಮಾಮೂಲಾಗಿ ಭೇಟಿಯಾಗುತ್ತಿತ್ತು.
1863ರಲ್ಲಿ ನಿರಾಕರಿಸಿದ ಚಿತ್ರಗಳನ್ನು ಗಮನಿಸಿದ ಚಕ್ರವರ್ತಿ ನೆಪೋಲಿಯನ್ III, ಸಾರ್ವಜನಿಕರೇ ಚಿತ್ರದ ಬಗ್ಗೆ ನಿರ್ಣಯ ಸೂಚಿಸುವ ಅವಕಾಶ ನೀಡಬೇಕೆಂಬ ಶಾಸನ ಮಾಡಿದನು ಮತ್ತು ಸ್ಯಾಲನ್ ಡೆಸ್ ರೆಫ್ಯೂಸಸ್ಅನ್ನು ಆಯೋಜಿಸಲಾಯಿತು. ಹೆಚ್ಚಿನ ವಿಮರ್ಶಕರು ಕೇವಲ ನೋಡಿ ಗೇಲಿ ಮಾಡಲು ಬರುತ್ತಿದ್ದುದರಿಂದ, ಸ್ಯಾಲನ್ ಡೆಸ್ ರೆಫ್ಯೂಸಸ್ ಕಲೆಯ ಹೊಸ ಶೈಲಿಯ ಅಸ್ತಿತ್ವದೆಡೆಗೆ ಗಮನವನ್ನು ಸೆಳೆಯಿತು ಮತ್ತು ನಿಯತ ಸ್ಯಾಲನ್‌ಗಿಂತ ಹೆಚ್ಚಿನ ಸಂದರ್ಶಕರನ್ನು ಆಕರ್ಷಿಸಿತು.
ವರ್ಣಚಿತ್ರಕಾರರು 1867ರಲ್ಲಿ ಮತ್ತು 1872ರಲ್ಲಿ ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಹೊಸ ಸ್ಯಾಲನ್ ಡೆಸ್ ರೆಫ್ಯೂಸಸ್ಅನ್ನು ರಚಿಸಬೇಕೆಂದು ವಿನಂತಿಸಿದ ಕೋರಿಕೆಯು ನಿರಾಕರಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿತು. 1873ರ ಉತ್ತರಾರ್ಧದಲ್ಲಿ, ಮೋನೆಟ್, ರೆನಾಯರ್, ಪಿಸ್ಸಾರ್ರೊ ಮತ್ತು ಸಿಸ್ಲೆ ಮೊದಲಾದವರು ತಮ್ಮ ಕಲಾಕೃತಿಗಳನ್ನು ಸ್ವತಂತ್ರವಾಗಿ ಪ್ರದರ್ಶಿಸುವ ಉದ್ದೇಶದಿಂದ "ಸೊಸೈಟೆ ಅನಾನಿಮ್ ಕೂಪರೇಟಿವ್ ಡೆಸ್ ಆರ್ಟಿಸ್ಟೆಸ್ ಪೈಂಟ್ರೆಸ್" ("ವರ್ಣಚಿತ್ರಕಾರರ, ಶಿಲ್ಪಿಗಳ ಮತ್ತು ಕೆತ್ತನೆಗಾರರ ಸಹಕಾರಿ ಮತ್ತು ಅನಾಮಕ ಸಂಘಟನೆ")ಅನ್ನು ಆಯೋಜಿಸಿದರು. ಅತಿ ಶೀಘ್ರದಲ್ಲಿ ಸೆಜಾನ್ನೆ, ಬರ್ತ್ ಮೋರಿಸಾಟ್ ಮತ್ತು ಎಡ್ಗಾರ್ ಡೆಗಾಸ್ ಮೊದಲಾದವರನ್ನು ಒಳಗೊಂಡ ಈ ಸಂಘಟನೆಯ ಸದಸ್ಯರು ಸ್ಯಾಲನ್‌ನಲ್ಲಿನ ಭಾಗವಹಿಸುವಿಕೆಯನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಲು ನಿರ್ಧರಿಸುತ್ತಾರೆ. ಆಯೋಜಕರು ಅವರ ಆರಂಭಿಕ ಪ್ರದರ್ಶನದಲ್ಲಿ ಅವರೊಂದಿಗೆ ಸೇರಿಕೊಳ್ಳಲು ಅನೇಕ ಇತರ ಪ್ರಗತಿಶೀಲ ಕಲಾವಿದರನ್ನು ಆಹ್ವಾನಿಸಿದರು, ಹಿಂದಿನ ಯುಜೀನ್ ಬೌಡಿನ್‌ರನ್ನೂ ಸೇರಿಸಿಕೊಂಡರು, ಈತ ಕೆಲವು ವರ್ಷಗಳ ಹಿಂದೆ "ಪ್ಲೇನ್ ಏರ್" ಚಿತ್ರವನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುವಂತೆ ಮೊದಲು ಮೋನೆಟ್‌ನ ಮನವೊಪ್ಪಿಸಿದ್ದರು. ಮೋನೆಟ್ ಮತ್ತು ಆತನ ಸ್ನೇಹಿತರನ್ನು ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಪ್ರಭಾವಿಸಿದ ಮತ್ತೊಬ್ಬ ವರ್ಣಚಿತ್ರಕಾರ ಜೊಹಾನ್ ಜಾಂಗ್‌ಕಿಂಡ್ ಮ್ಯಾನೆಟ್‌ನಂತೆ ಇದರಲ್ಲಿ ಭಾಗವಹಿಸಲು ನಿರಾಕರಿಸಿದರು. ಒಟ್ಟಾಗಿ ಮೂವತ್ತು ಕಲಾವಿದರು 1874ರ ಎಪ್ರಿಲ್‌ನಲ್ಲಿ ಛಾಯಾಚಿತ್ರಕಾರ ನಡಾರ್‌ನ ಸ್ಟುಡಿಯೊದಲ್ಲಿ ನಡೆಸಲಾದ ಅವರ ಮೊದಲ ಪ್ರದರ್ಶನದಲ್ಲಿ ಪಾಲ್ಗೊಂಡರು.

ಇದು ಮಿಶ್ರ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯೆಯನ್ನು ಪಡೆಯಿತು, ಮೋನೆಟ್ ಮತ್ತು ಸೆಜಾನ್ನೆ ಕಟುವಾದ ಟೀಕೆಗೆ ಒಳಗಾದರು. ವಿಮರ್ಶಕ ಮತ್ತು ಹಾಸ್ಯಲೇಖಕ ಲೂಯಿಸ್ ಲೆರಾಯ್‌ "ಲಿ ಚ್ಯಾರಿವರಿ" ಸುದ್ದಿಪತ್ರಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಒಂದು ಕಟುಟೀಕೆಯ ವಿಮರ್ಶೆಯನ್ನು ಬರೆದರು, ಅದರಲ್ಲಿ ಅವರು ಕ್ಲಾಡೆ ಮೊನೆಟ್‌ನ "ಇಂಪ್ರೆಷನಿಸಮ್, ಸನ್‌ರೈಸ್" "(ಇಂಪ್ರೆಷನ್, ಸೊಲೈಲ್ ಲೆವಂಟ್)" ಶೀರ್ಷಿಕೆಯೊಂದಿಗೆ ಶಬ್ದ ಚಮತ್ಕಾರ ಮಾಡುತ್ತಾ, ಕಲಾವಿದರಿಗೆ ಅವರು ಮುಂದೆ ಪ್ರಸಿದ್ಧವಾಗಬಹುದಾದ ಹೆಸರನ್ನು ನೀಡಿದರು. ತನ್ನ ಲೇಖನಕ್ಕೆ ಅಣಕಿಸುವಂತೆ "" ಎಂಬ ಶೀರ್ಷಿಕೆಯನ್ನು ನೀಡಿ ಲೆರಾಯ್, ಮೋನೆಟ್‌ನ ವರ್ಣಚಿತ್ರವು ಹೆಚ್ಚೆಂದರೆ ಒಂದು ಸ್ಥೂಲಚಿತ್ರವಾಗಿದೆ ಮತ್ತು ಅದನ್ನು ಕಷ್ಟದಿಂದ ಪೂರ್ಣಗೊಂಡ ಕೃತಿಯೆಂದು ಹೇಳಬಹುದೆಂದು ಸೂಚಿಸಿದರು.
ಅವರು ವಿಮರ್ಶಕರ ನಡುವಿನ ಸಂಭಾಷಣೆಯ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಹೀಗೆಂದು ಬರೆದಿದ್ದಾರೆ -
! ಅದರ ಮೂಲಾವಸ್ಥೆಯಲ್ಲಿರುವ ವಾಲ್‌ಪೇಪರ್ ಅದರ ಸಮುದ್ರದೃಶ್ಯಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚು ಪೂರ್ಣಗೊಂಡಿದೆ."" 

"ಚಿತ್ತಪ್ರಭಾವ ನಿರೂಪಣವಾದಿ" ಎಂಬ ಪದವು ಅತಿ ಶೀಘ್ರದಲ್ಲಿ ಸಾರ್ವಜನಿಕವಾಗಿ ಪ್ರಸಿದ್ಧಿಯನ್ನು ಪಡೆಯಿತು. ಇದು ಶೈಲಿ ಮತ್ತು ಮನೋಧರ್ಮದಲ್ಲಿ ಬೇರೆ ಬೇರೆ ಗುಂಪಾಗಿದ್ದರೂ ಪ್ರಾಥಮಿಕವಾಗಿ ಅವರ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ಮತ್ತು ಪ್ರತಿಭಟನೆಯ ಹುರುಪಿನಿಂದ ಒಂದುಗೂಡಿದ ಕಲಾವಿದರಿಂದಲೂ ಸ್ವೀಕರಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿತು. ಅವರು ಒಟ್ಟಿಗೆ- ಆದರೂ ಬದಲಾಗುವ ಸದಸ್ಯತ್ವದೊಂದಿಗೆ- 1874 ಮತ್ತು 1886ರಲ್ಲಿ ಎಂಟು ಬಾರಿ ಪ್ರದರ್ಶಿಸಿದರು.
ಮೋನೆಟ್, ಸಿಸ್ಲೆ, ಮೋರಿಸಾಟ್ ಮತ್ತು ಪಿಸ್ಸಾರ್ರೊ ಮೊದಲಾದವರನ್ನು ಸ್ವಾಭಾವಿಕತೆ, ಸೂರ್ಯನ ಬೆಳಕು ಮತ್ತು ಬಣ್ಣದ ಕಲೆಯ ಅವರ ಸ್ಥಿರ ಹವ್ಯಾಸದಲ್ಲಿ 'ಅಪ್ಪಟ' ಚಿತ್ತಪ್ರಭಾವ ನಿರೂಪಣವಾದಿಗಳೆಂದು ಪರಿಗಣಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ. ದೆಗಾಸ್ ಬಣ್ಣದಿಂದ ಚಿತ್ರಬಿಡಿಸುವುದರ ಪ್ರಾಮುಖ್ಯತೆಯನ್ನು ನಂಬಿದ್ದರಿಂದ ಮತ್ತು ಹೊರಾಂಗಣದಲ್ಲಿ ಚಿತ್ರ ಬಿಡಿಸುವ ಅಭ್ಯಾಸವನ್ನು ಕಡೆಗಣಿಸಿದರಿಂದ ಇದನ್ನು ಅಲ್ಲಗಳೆದರು. ರೆನಾಯರ್ 1880ರ ದಶಕದಲ್ಲಿ ಚಿತ್ತಪ್ರಭಾವ ನಿರೂಪಣದ ವಿರುದ್ಧ ತಿರುಗಿಬಿದ್ದರು ಮತ್ತು ಇದರ ಕಲ್ಪನೆಗೆ ಅವರ ಕಟ್ಟುಬೀಳುವಿಕೆಯು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಪುನಃಚೇತರಿಸಿಕೊಳ್ಳಲಿಲ್ಲ. ಎಡೋವರ್ಡ್ ಮ್ಯಾನೆಟ್ ಗುಂಪಿಗೆ ಮುಖಂಡರಾಗಿದ್ದರೂ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಕಪ್ಪನ್ನು ಬಣ್ಣವಾಗಿ ಬಳಸುತ್ತಿದ್ದುದನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಲಿಲ್ಲ ಮತ್ತು ಚಿತ್ತಪ್ರಭಾವ ನಿರೂಪಣವಾದಿ ಪ್ರದರ್ಶನಗಳಲ್ಲಿ ಪಾಲ್ಗೊಳ್ಳಲಿಲ್ಲ. ಅವರು ಸ್ಯಾಲನ್‌ಗೆ ತನ್ನ ವರ್ಣಚಿತ್ರಗಳನ್ನು ಸಲ್ಲಿಸುವುದನ್ನು ಮುಂದುವರಿಸಿದರು, 1861ರಲ್ಲಿ ಅವರ "ಸ್ಪ್ಯಾನಿಶ್ ಸಿಂಗರ್" 2ನೇ ದರ್ಜೆಯ ಪದಕವನ್ನು ಗೆದ್ದುಕೊಂಡಿತು. ಅವರು ಇತರರೂ ಹಾಗೆ ಮಾಡುವಂತೆ ಪ್ರೇರೇಪಿಸುತ್ತಾ, 'ಸ್ಯಾಲನ್‌ ಒಂದು ಪೈಪೋಟಿಯ ನಿಜವಾದ ರಂಗ ಮತ್ತು ಇದರಲ್ಲಿ ಪ್ರಸಿದ್ಧಿಯನ್ನು ಗಳಿಸಬಹುದು' ಎಂದು ಹೇಳಿದರು.

ಗುಂಪಿನ ವರ್ಣಚಿತ್ರಕಾರರಲ್ಲಿ (ಬ್ಯಾಜಿಲ್ಲೆಯನ್ನು ಹೊರತುಪಡಿಸಿ, ಈತನು 1870ರ ಫ್ರಾನ್ಕೊ-ಪ್ರಷ್ಯಿಯನ್ ಯುದ್ಧದಲ್ಲಿ ಸಾವಪ್ಪುತ್ತಾರೆ) ಸೆಜಾನ್ನೆ, ನಂತರ ರಿನೋಯರ್, ಸಿಸ್ಲೆ ಮತ್ತು ಮೋನೆಟ್ ಮೊದಲಾದವರು ತಮ್ಮ ಕೃತಿಗಳನ್ನು ಸ್ಯಾಲನ್‌ಗೆ ಸಲ್ಲಿಸುವುದಕ್ಕಾಗಿ ಗುಂಪಿನ ಪ್ರದರ್ಶನಗಳನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿದರು. ಗ್ಯುಲ್ಲಾಮಿನ್‌ನನ್ನು ಅನರ್ಹನೆಂದು ತಿಳಿದ ಮೋನೆಟ್ ಮತ್ತು ದೆಗಾಸ್‌ರ ವಿರೋಧದಲ್ಲಿಯೂ, ಪಿಸ್ಸಾರ್ರೊ ಮತ್ತು ಸೆಜಾನ್ನೆ ಅಧ್ಯಕ್ಷತೆಯ ಗುಂಪಿನಲ್ಲಿ ಆತನು ಸದಸ್ಯತ್ವವನ್ನು ಹೊಂದಿದ್ದಂತಹ ಸಮಸ್ಯೆಗಳಿಂದ ಭಿನ್ನತೆಗಳು ಎದ್ದವು. ದೆಗಾಸ್ 1879ರ ಪ್ರದರ್ಶನದಲ್ಲಿ ಮೇರಿ ಕ್ಯಾಸಟ್ಟ್ರ ಕೃತಿಯನ್ನು ಪ್ರದರ್ಶಿಸುವಂತೆ ಆಕೆಯನ್ನು ಆಹ್ವಾನಿಸಿದರು. ಆದರೆ ಅವರು ಚಿತ್ತಪ್ರಭಾವ ನಿರೂಪಣವಾದಿ ಅಭ್ಯಾಸಗಳನ್ನು ಪ್ರತಿನಿಧಿಸದ ಜೀನ್-ಫ್ರಾಂಕೋಯಿಸ್ ರಫೇಲ್ಲಿ, ಲುಡೋವಿಕ್ ಲೆಪಿಕ್ ಮತ್ತು ಇತರ ವಾಸ್ತವವಾದಿಗಳ ಸೇರಿಸುವಿಕೆಯನ್ನು ಸೂಚಿಸುವ ಮೂಲಕ ಭಿನ್ನಾಭಿಪ್ರಾಯಕ್ಕೆ ಎಡೆಮಾಡಿಕೊಟ್ಟರು. ಇದರಿಂದಾಗಿ 1880ರಲ್ಲಿ ಮೋನೆಟ್ ಚಿತ್ತಪ್ರಭಾವ ನಿರೂಪಣವಾದಿಗಳು 'ಮೊದಲು ಬಂದ ಅಕುಶಲ ಚಿತ್ರಕಾರರಿಗೆ ಒಳಬರಲು ಅವಕಾಶ ನೀಡಿದ ಪ್ರವೇಶದ್ವಾರಗಳಾಗಿದ್ದಾರೆಂದು' ದೂಷಿಸಿದರು. ಆ ಗುಂಪು ಸಿಗ್ನ್ಯಾಕ್ ಮತ್ತು ಸೆರಾಟ್ 1886ರಲ್ಲಿ ಅವರೊಂದಿಗೆ ಪ್ರದರ್ಶಿಸುವಂತೆ ನೀಡಿದ ಆಹ್ವಾನದ ಆಧಾರದಲ್ಲಿ ವಿಂಗಡಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿತು. ಪಿಸ್ಸಾರ್ರೊ ಎಲ್ಲಾ ಎಂಟು ಚಿತ್ತಪ್ರಭಾವ ನಿರೂಪಣವಾದಿ ಪ್ರದರ್ಶನಗಳಲ್ಲಿ ಪ್ರದರ್ಶಿಸಿದ ಏಕೈಕ ಕಲಾವಿದರಾಗಿದ್ದರು.
ವೈಯಕ್ತಿಕ ಕಲಾವಿದರು ಚಿತ್ತಪ್ರಭಾವ ನಿರೂಪಣವಾದಿ ಪ್ರದರ್ಶನಗಳಿಂದ ಕೆಲವು ಹಣಕಾಸಿನ ಪ್ರಶಸ್ತಿಗಳನ್ನು ಪಡೆದರು. ಆದರೆ ಅವರ ಕಲೆಯು ಕ್ರಮೇಣ ಸಾರ್ವಜನಿಕ ಮೆಚ್ಚಿಕೆ ಮತ್ತು ಬೆಂಬಲವನ್ನು ಗೆದ್ದುಕೊಂಡಿತು. ಅವರ ಡೀಲರ್ ಡ್ಯುರಾಂಡ್-ರುಯೆಲ್ ಇದರಲ್ಲಿ ಪ್ರಮುಖ ಪಾತ್ರವಹಿಸಿದ್ದಾರೆ, ಈತ ಅವರ ಕೃತಿಗಳನ್ನು ಸಾರ್ವಜನಿಕರ ಗಮನಕ್ಕೆ ತಂದರು ಹಾಗೂ ಲಂಡನ್ ಮತ್ತು ನ್ಯೂಯಾರ್ಕ್‌ನಲ್ಲಿ ಅವರಿಗಾಗಿ ಪ್ರದರ್ಶನಗಳನ್ನು ವ್ಯವಸ್ಥೆಗೊಳಿಸಿದರು. ಸಿಸ್ಲೆಯು 1899ರಲ್ಲಿ ಬಡತನದಿಂದಾಗಿ ಸಾವನ್ನಪ್ಪಿದರೂ, ರೆನಾಯರ್ ಮಾತ್ರ 1879ರಲ್ಲಿ ಸ್ಯಾಲನ್‌ನಲ್ಲಿ ಭಾರಿ ಯಶಸ್ಸು ಕಂಡರು. ಹಣಕಾಸಿನ ಭದ್ರತೆಯು ಮೋನೆಟ್‌ಗೆ 1880ರ ದಶಕದಲ್ಲಿ ಮತ್ತು ಪಿಸ್ಸಾರ್ರೊಗೆ 1890ರ ದಶಕದಲ್ಲಿ ಬಂದಿತು. ಈ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಚಿತ್ತಪ್ರಭಾವ ನಿರೂಪಣವಾದಿ ವರ್ಣಚಿತ್ರಗಳ ವಿಧಾನಗಳು ಸ್ಯಾಲನ್ ಕಲೆಯಲ್ಲಿ ಸಾಧಾರಣ ವಿಷಯವಾದವು.


ಚಿತ್ತಪ್ರಭಾವ ನಿರೂಪಣವಾದಿ ಕೌಶಲಗಳು
ಶಿಲ್ಪ, ಛಾಯಾಚಿತ್ರ ಗ್ರಹಣ ಮತ್ತು ಚಲನಚಿತ್ರ
ಪ್ರಾರಂಭದ ದಿನಗಳು
ಪೋಸ್ಟ್-ಇಂಪ್ರೆಷನಿಸಮ್ (ಚಿತ್ತಪ್ರಭಾವ ನಿರೂಪಣದ ನಂತರ)