"ನೆಗಡಿ" ಎಂಬ ಹೆಸರು 16ನೇ ಶತಮಾನದಲ್ಲಿ ಬಳಕೆಗೆ ಬಂತು; ಇದರ ರೋಗಲಕ್ಷಣಗಳು ಮತ್ತು ಶೀತದ ಹವಾಮಾನಕ್ಕೆ ಒಡ್ಡಿಕೊಳ್ಳುವುದರ ಲಕ್ಷಣಗಳ ನಡುವಿನ ಹೋಲಿಕೆಯೇ ಇದಕ್ಕೆ ಕಾರಣವೆನ್ನಬಹುದು. Iನೇ ಜೇಮ್ಸ್‌ ಎಂಬಾತ ಮೂಗಿನ ಶೀತಗಳಿಂದ ನಿರಂತರವಾಗಿ ಬಳಲಿದ್ದು, ಮತ್ತು ಇದು ಲೋಳೆಪೊರೆಯ ಅಂಗಾಂಶದ ಚಾಚಿಕೆಗಳು, ಸೈನಸ್‌ ಕುಹರದ ತೊಂದರೆ, ಅಥವಾ ಸ್ವಯಂ-ರಕ್ತವಿಷದಿಂದ ಉಂಟಾಗಿರಬಹುದು ಎಂದು ಆಗ ಭಾವಿಸಿದ್ದು ಇವೇ ಮೊದಲಾದ ಸಂಗತಿಗಳನ್ನು, ನೋರ್ಮನ್‌‌ ಮೂರ್‌ ಎಂಬಾತ ಔಷಧಿಯ ಅಧ್ಯಯನದ ಕುರಿತಾದ ತನ್ನ ಇತಿಹಾಸದಲ್ಲಿ ವಿವರಿಸಿದ್ದಾನೆ.

18ನೇ ಶತಮಾನದಲ್ಲಿ, ನೆಗಡಿಯ ಕಾರಣಗಳು ಮತ್ತು ತಡೆಗಟ್ಟುವಿಕೆಯ ವಿಷಯವನ್ನು ಬೆಂಜಮಿನ್‌ ಫ್ರಾಂಕ್ಲಿನ್‌ ಪರಿಗಣಿಸಿದ. ಹಲವಾರು ವರ್ಷಗಳವರೆಗೆ ನಡೆಸಿದ ಸಂಶೋಧನೆಯ ನಂತರ ಅವನು ಈ ಬಗೆಯ ತೀರ್ಮಾನಕ್ಕೆ ಬಂದ: "ಮುಚ್ಚಲ್ಪಟ್ಟಿರುವ ಸಣ್ಣ ಕೊಠಡಿಗಳು, ಡಬ್ಬಿಗಳು ಇತ್ಯಾದಿಗಳಲ್ಲಿ ಜನರು ಒಟ್ಟಾಗಿ ಜಮಾವಣೆಗೊಂಡಾಗ, ಮತ್ತು ಸಮೀಪದಲ್ಲಿ ಕುಳಿತುಕೊಂಡು ಸಂಭಾಷಿಸುತ್ತಿರುವಾಗ, ಪರಸ್ಪರರ ಉತ್ಸರ್ಜನವನ್ನು ಉಸಿರಾಡುವ ಸಂದರ್ಭ ಎದುರಾದಾಗ ಅನೇಕವೇಳೆ ಶೀತಕ್ಕೆ ಈಡಾಗಿ ಒಬ್ಬರಿಂದೊಬ್ಬರಿಗೆ ಹಬ್ಬಿಸುತ್ತಾರೆ." ಅಷ್ಟು ಹೊತ್ತಿಗಿನ್ನೂ ವೈರಾಣುಗಳನ್ನು ಪತ್ತೆಹಚ್ಚಲಾಗಿರಲಿಲ್ಲವಾದರೂ, ಗಾಳಿಯ ಮೂಲಕವಾಗಿ ನೆಗಡಿಯು ಜನರ ನಡುವೆ ಒಬ್ಬರಿಂದೊಬ್ಬರಿಗೆ ಹಬ್ಬಿತು ಎಂಬುದನ್ನು ಫ್ರಾಂಕ್ಲಿನ್‌ ಆಧಾರ ಕಲ್ಪನೆಯಾಗಿ ಗ್ರಹಿಸಿದ. ನೆಗಡಿಯನ್ನು ತಪ್ಪಿಸುವುದಕ್ಕಾಗಿ ವ್ಯಾಯಾಮ, ಸ್ನಾನ ಮಾಡುವಿಕೆ, ಮತ್ತು ಆಹಾರ ಹಾಗೂ ಪಾನೀಯ ಸೇವನೆಯ ಪ್ರಮಾಣವನ್ನು ತಗ್ಗಿಸುವುದರ ಕುರಿತು ಅವನು ಶಿಫಾರಸು ಮಾಡಿದ. ಶೀತದ ಸಂವಹನದ ಕುರಿತಾದ ಫ್ರಾಂಕ್ಲಿನ್‌ನ ಸಿದ್ಧಾಂತವು ಸುಮಾರು 150 ವರ್ಷಗಳ ನಂತರ ದೃಢೀಕರಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿತು.

ಸೋಂಕುಶಾಸ್ತ್ರ
ಕಾರಣ
ಸಂರಕ್ಷಕ ಚಿಕಿತ್ಸೆ
ಇತಿಹಾಸ