1950ರ ದಶಕದಲ್ಲಿ, ನೆದರ್ಲೆಂಡ್ಸ್‌ ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಒಂದು ಏಕ-ಜನಾಂಗೀಯ ಮತ್ತು ಏಕಸಾಂಸ್ಕೃತಿಕ ಸಮಾಜವಾಗಿತ್ತು: ಇದು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಏಕಭಾಷೀಯವಾಗಿರಲಿಲ್ಲವಾದರೂ, ಹೆಚ್ಚೂಕಮ್ಮಿ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರೂ ಶಿಷ್ಟ ಡಚ್‌ ಭಾಷೆಯನ್ನು ಮಾತನಾಡಬಲ್ಲವರಾಗಿದ್ದರು; ಫ್ರಿಸ್‌ಲಂಡ್‌ ಭಾಷೆ, ಲಿಂಬರ್ಗಿಷ್‌ ಮತ್ತು ಡಚ್‌ ಲೋ ಸ್ಯಾಕ್ಸನ್‌ ಭಾಷೆಗಳು ಮಾತ್ರವೇ ಸ್ಥಳೀಕ ಅಲ್ಪಸಂಖ್ಯಾತ ಭಾಷೆಗಳಾಗಿದ್ದವು. ಡಚ್‌ ಸುವರ್ಣ ಯುಗಕ್ಕೆ ಹಾಗೂ ಅಡ್ಮಿರಲ್‌‌ ಮೈಕೇಲ್‌ ಡೆ ರಯ್ಟರ್‌‌‌ನಂಥ ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಧೀರೋದಾತ್ತ ನಾಯಕರಿಗೆ ಒತ್ತು ನೀಡುವ ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಪುರಾಣ ಕಥೆಗಳ ನೆರವಿನೊಂದಿಗೆ ಇದರ ನಿವಾಸಿಗಳು ಒಂದು ಶ್ರೇಷ್ಠವಾದ ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಗುರುತನ್ನು ಹಂಚಿಕೊಂಡರು. ಸಾಮಾಜಿಕ ವರ್ಗ ಮತ್ತು ಜೀವನಶೈಲಿಯಲ್ಲಿನ ವ್ಯತ್ಯಾಸಗಳೊಂದಿಗೆ ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಸಹವ್ಯಾಪಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಧಾರ್ಮಿಕ ಮತ್ತು ಸೈದ್ಧಾಂತಿಕ ರೂಪರೇಖೆಗಳ ಉದ್ದಕ್ಕೂ ಡಚ್‌ ಸಮಾಜವು ಪ್ರತ್ಯೇಕಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿತ್ತು. 19ನೇ ಶತಮಾನದ ಅಂತ್ಯಭಾಗದಿಂದ ಈ ಖಂಡೀಕರಣವು, ಆಸರೆ ಕೊಡುವಿಕೆ ಎಂದು ಕರೆಯಲ್ಪಡುತ್ತಿದ್ದ ಅನನ್ಯವಾದ ರೀತಿಯಲ್ಲಿನ ಒಂದು ಡಚ್‌ ರೂಪಾಂತರವಾಗಿ ರೂಪತಳೆದಿತ್ತು; ಹಲವಾರು "ಆಧಾರಸ್ತಂಭಗಳ" ನಾಯಕರ ನಡುವೆ ಶಾಂತಿಯುತ ಸಹಕಾರಕ್ಕೆ ಅನುವು ಮಾಡಿಕೊಡುವ ಲಕ್ಷಣವನ್ನು ಇದು ಹೊಂದಿದ್ದ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲೇ, ಅವರ ಕ್ಷೇತ್ರಗಳು ಬಹುಮಟ್ಟಿಗೆ ಪ್ರತ್ಯೇಕಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ ಉಳಿದುಕೊಳ್ಳುವುದು ಇದರಿಂದ ಸಾಧ್ಯವಾಯಿತು. 2000ರ ದಶಕದಲ್ಲಿ ಪಿಮ್‌ ಫೋರ್ಟುಯಿನ್‌ ಮತ್ತು ಗೀರ್ಟ್‌ ವೈಲ್ಡರ್ಸ್‌‌‌ರಂಥ ರಾಜಕಾರಣಿಗಳು ರಾಜಕೀಯ ಯಶಸ್ಸನ್ನು ಗಳಿಸುವುದಕ್ಕೆ ಈ ಪ್ರತ್ಯೇಕತಾ ನೀತಿಯು ಕಾರಣವಾಗಿತ್ತು ಎಂದು ಪರಿಗಣಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿದೆ.

ಕೆನಡಾ
ಪೂರ್ವದ ಸಮಕಾಲೀನ ಸಮಾಜದಲ್ಲಿನ ಬಹುಸಾಂಸ್ಕೃತಿಕತೆ
ನೆದರ್ಲೆಂಡ್ಸ್‌
ರಷ್ಯಾ