ಅರ್ಥಶಾಸ್ತ್ರದ ವ್ಯಾಪ್ತಿ ಹಾಗೂ ಸ್ವರೂಪ : ಅರ್ಥಶಾಸ್ತ್ರವು ಭಾವನಾ ರಹಿತ ಮತ್ತು ಕೇವಲ ವಿಶ್ಲೇಷಣಾತ್ಮಕ ತಟಸ್ಥ ಶಾಸ್ತ್ರವೊ ಅಥವಾ ಅದು ಮಾನವನ ಜೀವನಕ್ಕೆ ಸುಖ ಸಂತೋಷಗಳನ್ನು ಉಂಟುಮಾಡುವ ಶಾಸ್ತ್ರವೊ ಎಂಬುದು ಪಿಗುವಿನ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಬಹು ಬಿರುಸಿನ ಚರ್ಚೆಯ ವಿಷಯವಾಗಿತ್ತು. ಮುಖ್ಯವಾಗಿ ಗಣಿತ ಮತ್ತು ಸಮೀಕರಣಪ್ರಿಯ ಅರ್ಥಶಾಸ್ತ್ರಜ್ಞರು ಅರ್ಥಶಾಸ್ತ್ರವು ಮಾರ್ಗದರ್ಶನ ನೀಡುವ ಶಾಸ್ತ್ರವಲ್ಲ; ಒಳಿತು - ಕೆಡುಕುಗಳನ್ನು ಹೇಳುವುದು ಅರ್ಥಶಾಸ್ತ್ರದ್ ಗೊಡವೆಯಲ್ಲ ಅಂದು ವಾದಿಸುಲ್ಲಿದ್ದರು. ಅರ್ಥಶಾಸ್ತ್ರಜ್ಞರು ಪಕ್ಷಪಾತಿಗಳಾಗ ಬಾರದು; ಅವರು ಇದ್ದದ್ದನ್ನು ಇದ್ದಂತೆ ಬಿಡಿಸಿ, ವಿಂಗಡಿಸಿ, ಹೇಳಬೇಕಷ್ಟೆ. ಇದ್ದುದ್ದು ಹಾಗೆಯೇ ಇರಬೇಕು ಅಥವಾ ಅದನ್ನು ಬದಲಾಯಿಸಬೇಕೋ ಎಂಬುದನ್ನು ಅರ್ಥಶಾಸ್ತ್ರಜ್ಞರು ಹೇಳಬಾರದು ಎಂಬುದು ಈ ಚಿಂತಕರ ವಾದವಾಗಿತ್ತು.
ಆದರೆ ಪಿಗು ಈ ವಾದವನ್ನು ಒಪ್ಪುವುದಿಲ್ಲ. ಅರ್ಥಶಾಸ್ತ್ರವು ಮಾನವನ ಜೀವನವನ್ನು ಅಭ್ಯಸಿಸುವ ಸಮಾಜಶಾಸ್ತ್ರವಾಗಿದೆ. ಆದುದರಿಂದ ಅದು ಮಾನವನಿಗೆ ದಾರಿತೋರಿಸಿ, ಅವನ ಬಾಳನ್ನು ಸಂತೋಷದಿಂದ ತುಂಬಿಡುವ ಶಾಸ್ತ್ರವಾಗಬೇಕು. ಅರ್ಥಶಾಸ್ತ್ರವು ಕೇವಲ ಜ್ಞಾನವನ್ನೀಯುವ ಶಾಸ್ತ್ರವಾಗಿರದೆ, ಅದರ ಕಂಪಿನಿಂದ ಮಾನವ ಜೀವನ ಸಮೃದ್ಧವಾಗುವಂತಿರಬೇಕು ಎಂಬುದಾಗಿ ಅಭಿಪ್ರಾಯ ಪಡುತ್ತಾನೆ ಪಿಗು. ಮಾನವ ಪ್ರತಿಕ್ಷಣವೂ ತನ್ನ ಕಲ್ಯಾಣವನ್ನು ವೃದ್ಧಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಹೆಣಗುತ್ತಿರುತ್ತಾನೆ. ಇದನ್ನುಅಭ್ಯಸಿಸುವ ಶಾಸ್ತ್ರವಾದ ಅರ್ಥಶಾಸ್ತ್ರವು ಹೇಗೆ ತಾನೇ ತಟಸ್ಥವಾಗಿರಲು ಸಾಧ್ಯ ಎಂಬುದಾಗಿ ಪಿಗು ಪ್ರಶ್ನಿಸುತ್ತಾನೆ.<br>
ರಾಷ್ಟ್ರಿಯ ವರಮಾನ ಹಾಗೂ ಅದರ ಹಂಚಿಕೆ - ಕಲ್ಯಾಣ ಅರ್ಥಶಾಸ್ತ್ರ<br>
ಸಂಪತ್ತು ಮತ್ತು ಆರ್ಥಿಕ ಕಲ್ಯಾಣ ಇವುಗಳಿಗೆ ನಿಕಟ ಸಂಬಂಧವಿದೆ ಎನ್ನುತ್ತಾನೆ ಪಿಗು. ಸಂಪತ್ತು ಮಾನವ ಕಲ್ಯಾಣಕ್ಕೆ ಅತ್ಯಗತ್ಯ. ಸಂಪತ್ತು ಸ್ಥಿರ (stock) ಕಲ್ಪನೆಯಾಗಿದೆ. ಆದರೆ ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ವರಮಾನವು ಪ್ರವಾಹದ (flow) ಕಲ್ಪನೆಯಾಗಿದೆ. ಆದುದರಿಂದ ಸಂಪತ್ತಿನ ಬದಲು ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ವರಮಾನದ ಚಿಹ್ನೆಯನ್ನು ಬಳಸುವುದು ಹೆಚ್ಚು ಸಮಂಜಸವಾಗಿದೆ. ಪಿಗೂನ ಪ್ರಕಾರ ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ವರಮಾನವು ಆರ್ಥಿಕ ಕಲ್ಯಾಣವೂ ಹೆಚ್ಚಿನದಾಗಿರಿತ್ತದೆ ಎಂದು ಹೇಳಬಹುದು. ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ವರಮಾನವನ್ನು ಹೆಚ್ಚಿಸಿಕೊಂಡರೆ ಅದರ ಪರಿಣಾಮವಾಗಿ ಆರ್ಥಿಕ ಕಲ್ಯಾಣವು ತನಗೆ ತಾನೇ ವೃದ್ಧಿಸುತ್ತದೆ ಎಂಬುದು ಪಿಗೂನ ಅಭಿಪ್ರಾಯ. ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ವರಮಾನ ವೃದ್ಧಿಯಾಗುವ ಪ್ರಮಾನಣದಲ್ಲಿ ಆರ್ಥಿಕ ಕಲ್ಯಾಣವು ವೃದ್ಧಿಸುವುದೇ? ಹಾಗೆ ಹೇಳಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ ಎನ್ನುತ್ತಾನೆ ಪಿಗು. ವೃದ್ಧಿಸಿದ ವರಮಾನವೆಲ್ಲ, ಶ್ರೀಮಂತರೊ ಬೊಕ್ಕಸಗಳನ್ನು ಸೇರಿ ಬಡವ - ಬಲ್ಲಿದರಲ್ಲಿನ ಆರ್ಥಿಕ ಅಂತರ ಹೆಚ್ಚಾದರೆ, ಆರ್ಥಿಕ ಕಲ್ಯಾಣವು ಉತ್ತಮಗೊಳ್ಳುವುದಕ್ಕೆ ಬದಲಾಗಿ ಕಡಿಮೆಯಾಗುತ್ತದೆ ಎಂಬುದಾಗಿ ಹೇಳುತ್ತಾನೆ ಪಿಗು. ಅದಕ್ಕೆ ವಿರುದ್ಧವಾಗಿ, ರಾಷ್ಟ್ರೇಯ ವರಮಾನವು ಹೆಚ್ಚದೆ, ಅದರ ಹಂಚಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಮಾರ್ಪಾಟಾದರೆ ಬಡವರಿಗೆ ಹೆಚ್ಚಿನ ಪಾಲು ಮತ್ತು ಶ್ರೀಮಂತರಿಗೆ ಕಡಿಮೆ ಪಾಲು ದೊರೆತರೆ ಆರ್ಥಿಕ ಕಲ್ಯಾಣವು ವೃದ್ಧಿಸುವುದು. ಪಿಗು ಹೇಳುವುದನ್ನು ಗಮನಿಸಿ : "ಶ್ರೀಮಂತರಿಂದ ಕಿತ್ತುಕೊಂಡ ಹಣವನ್ನು ಬಡವರಿಗೆ ಹಂಚಿದರೆ ಶ್ರೀಮಂತರ ವಲಾಸಿ ಬೇಡಿಕೆಗಳು ಬದಲು ಬಡವರ ಜೀವನಾಶ್ಯಕ ಬೇಡಿಕೆಗಳು ತೃಪ್ತವಾಗುವುವು. ಇದು ನಿಸ್ಸಂದೇಹವಾಗಿ ಒಟ್ಟು ಕಲ್ಯಾಣವನ್ನು ಹೆಚ್ಚಿಸುವುದು. ಆದುದರಿಂದ ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ವರಮಾನದ ಪುನರ್ ಹಂಚಿಕೆಯು ಆರ್ಥಿಕ ಕಲ್ಯಾಣವನ್ನು ಹೆಚ್ಚಿಸುತ್ತದೆ." ಪಿಗೂನ ಈ ಹೇಳಿಕೆಯ ಹಿಂದೆ ಮಾರ್ಷಲನ ಸೀಮಾಂತ ತುಷ್ಟಿಗುಣದ ತತ್ವವಿರುದು ಕಂಡುಬರುತ್ತದೆ.
ಪಿಗೂನ ಪ್ರಕಾರ ಶ್ರೀಮಂತರಿಂದ ಕಿತ್ತು ಕೊಂಡ ಹಣವನ್ನು ಬಡವರಿಗೆ ಹಂಚಿದರೆ. ಅವರು ಅದರಿಂದ ಹೆಚ್ಚು ಪ್ರಯೋಜನ ಪಡೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ. ಆದರೆ ಶ್ರಿಮಂತರು ತೊಂದರೆಗೀಡಾಗುತ್ತಾರೆ. ಬಡವರಿಗಾದ ಪ್ರಯೋಜನ ಶ್ರೀಮಂತರಿಗಾದ ನಷ್ಟಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚಾಗಿದ್ದರೆ ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ವರಮಾನದ ಪುನರ್ ಹಂಚಿಕೆಯು ಒಟ್ಟು ಕಲ್ಯಾಣವನ್ನು ವೃದ್ಧಿಸುವುದು. ಶ್ರೀಮಂತರಿಂದ ಹಣವನ್ನು ಕಿತ್ತುಕೊಳ್ಳಲಾಗಿ ಅವರು ತಮ್ಮ ಅನವಶ್ಯಕ ಬಯಕೆಗಳಿಂದ ವಂಚಿತರಾಗುತ್ತಾರೆ. ಆದರೆ ಆ ಹಣವು ಬಡವರಿಗೆ ದೊರೆಯುವುದರಿಂದ ಅದರ ಅತ್ಯವಶ್ಯಕ ಬಯಕೆಗಳಾದ ಹಸಿವು, ವಸತಿ ಮುಂತಾದುಗಳನ್ನು ಈಡೇರಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಸಾಧ್ಯವಾಗುವುದರಿಂದ ಒಟ್ಟು ಆರ್ಥಿಕ ಕಲ್ಯಾಣ ವೃದ್ಧಿಯಾಗುತ್ತದೆ ಎಂಬುದಾಗಿ ಪಿಗು ಅಭಿಪ್ರಾಯಪಡುತ್ತಾನೆ.
ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ವರಮಾನದ ಈ ಪುನರ್ ಹಂಚಿಕೆಯು ಕೆಲವು ಪ್ರಶ್ನೆಗಳಿಗೆ ಆಸ್ಪದ ಕೊಡುತ್ತದೆ. ಅವೆಂದರೆ ೧) ಶ್ರಿಮಂತರಿಂದ ಹಣ ಕಿತ್ತುಕೊಂಡರೆ ಅವರ ಉಳಿತಾಯ ಮತ್ತು ಹೂಟೆಗಳ ಮೇಲೆ ಕೆಟ್ಟ ಪರಿಣಾಮ ಉಂಟಾಗಿ ಭವಿಷ್ಯದಲ್ಲಿ ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ವರಮಾನವು ಕುಂಠಿತಹೊಳ್ಳುವುದಿಲ್ಲವೆ? ೨) ಶ್ರೀಮಂತರಿಂದ ಹಣವನ್ನು ಬಡವರಿಗೆ ಹಂಚಿದಾಗ, ಬಡವರ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯು ಉತ್ತಮಗೊಂಡು ಅವನ ಸಂತತಿ ಹೆಚ್ಚಾಗುವುದಿಲ್ಲವೆ? ಇವೆರಡೂ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳಿಗೆ ಪಿಗು ನಕಾರಾರ್ಥದಲ್ಲಿ ಉತ್ತರಿಸುವರು. ಶ್ರೀಮಂತರಿಂದ ಅವರ ವರಮಾನದಲ್ಲಿನ ಸ್ವಲ್ಪ ಭಾಗವನ್ನು ತೆಗದುಕೊಂಡರೆ ಅವರು ಮಾಡುವ ಉಳಿತಾಯ ಕಡಿಮೆಯಾಗುವುದು ಎಂಬುದು ನಿರಾಧಾರವಾಗಿದೆ. ಶ್ರೀಮಂತರ ವರಮಾನ ಮೇಲೆ ತೆರಿಗೆ ವಿಧಿಸಿ ಅದನ್ನು ಕಿತ್ತುಕೊಂಡರೆ ಅವರು ತಮ್ಮ ವಿಲಾಸಿ ಜೀವನದ ಸರಕುಗಳನ್ನು ಅನುಭೋಗಿಸುವುದನ್ನು ಕೈಬಿಡುವರು ದುಂದುವೆಚ್ಚವನ್ನು ತೊರೆಯುವರು, ಹೆಮ್ಮೆಗಾಗಿ ಮಾಡುವ ಅನವಶ್ಯಕ ಖರ್ಚು ಕಡಿಮೆಯಾಗುವುದು.
ಪಿಗುವಿನ ಆರ್ಥಿಕ ಚಿಂತನೆ
ಶೈಕ್ಷಣಿಕ ಹೊರತಾದ ಜೀವನ
ಶೈಕ್ಷಣಿಕ ಕೆಲಸ
ಜನನ ಮತ್ತು ಬಾಲ್ಯ