ಪೂರ್ವಸಿದ್ಧತೆಯಿಲ್ಲದೆ ಅನುವುಗೊಳಿಸಿದ ಒಂದು ಸೇನಾವ್ಯೂಹ ಎಂದು ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಕರೆಯಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದ ೧೪ನೇ ಭಾರತೀಯ ಪದಾತಿಸೈನ್ಯದ ತುಕಡಿಯಿಂದ ನಿರ್ವಹಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದ ಮತ್ತು ೧೯೪೨ರ ಡಿಸೆಂಬರ್‌ನಲ್ಲಿ ಆರಂಭವಾದ ಅರಾಕನ್‌ ದಂಡಯಾತ್ರೆಯು ಒಂದು ವಿಫಲಯತ್ನವೆನಿಸಿಕೊಂಡಿತು. ಅರಣ್ಯ ಪ್ರದೇಶದಲ್ಲಿ ಹೋರಾಡುವುದಕ್ಕೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದಂತೆ ಬ್ರಿಟಿಷ್‌ ಮತ್ತು ಭಾರತೀಯ ಪಡೆಗಳ ಸಾಧಾರಣ ಯೋಧರಿಗೆ ಸೂಕ್ತವಾಗಿ ತರಬೇತಿ ನೀಡಿರಲಿಲ್ಲ; ಇದರ ಜೊತೆಗೆ ಮರುಕಳಿಸಿದ ಸೋಲುಗಳೂ ಸೇರಿಕೊಂಡು ಅವು ಶಿಸ್ತುಪಾಲನೆಯ ನೈತಿಕಸ್ಥಿತಿಯ ಮೇಲೆ ಪ್ರತಿಕೂಲವಾಗಿ ಪ್ರಭಾವ ಬೀರಿದವು. ಸೈನ್ಯದ ಅತ್ಯಂತ ಹಿಂಭಾಗದ ಪ್ರದೇಶಗಳಲ್ಲಿ ಕಂಡುಬಂದ ಕಳಪೆ ಆಡಳಿತದಿಂದಾಗಿ ಇದು ಮತ್ತಷ್ಟು ಉಲ್ಬಣಗೊಳಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿತು. ಕೆಲವೊಂದು ನಿದರ್ಶನಗಳಲ್ಲಂತೂ ಸೈನ್ಯ ಬಲವರ್ಧನೆಗಳಿಗೆಂದು ಕಳಿಸಲಾದ ವಿಶೇಷಪಡೆಗಳು ಮೂಲಭೂತ ತರಬೇತಿಯನ್ನೂ ಸಹ ಸಂಪೂರ್ಣಗೊಳಿಸದಿದ್ದುದು ಕಂಡುಬಂತು. ಭಾರತೀಯ ಸೇನೆಯ ಉನ್ನತ ಅಧಿಪತ್ಯದ ಸಾಮರ್ಥ್ಯದ ಕುರಿತಾಗಿಯೂ ಅಲ್ಲಿ ಒಂದಷ್ಟು ಪ್ರಶ್ನೆಗಳೆದ್ದಿದ್ದವು; ಪರಮೋಚ್ಚ ಒಕ್ಕೂಟಕ್ಕೆ ಸೇರಿದ ದಳಪತಿಯಾದ ಆಗ್ನೇಯ ಏಷ್ಯಾ ಪ್ರಭುತ್ವದ ಸ್ಥಾನವೊಂದರ ಸೃಷ್ಟಿಗೆ ಇದು ಕಾರಣವಾಯಿತು ಮತ್ತು ಸೇನೆಯ ಉನ್ನತ ಅಧಿಪತ್ಯವು ಆಂತರಿಕ ಭದ್ರತೆ ಮತ್ತು ಆಡಳಿತದ ಕುರಿತಾಗಿ ಗಮನಹರಿಸಬೇಕಾಗಿ ಬಂತು. ಇಂಫಾಲ್‌ನ ದಕ್ಷಿಣ ಭಾಗದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಳಶೋಧಕ ದಳದ ನಿರಂತರವಾದ ಚಟುವಟಿಕೆ ಮತ್ತು ಮಂದ-ಮಟ್ಟದ ಹೋರಾಟವು ಕಂಡುಬಂದಿತ್ತಾದರೂ, ನಿರ್ಣಾಯಕ ಕಾರ್ಯಾಚರಣೆಗಳಿಗೆ ಚಾಲನೆನೀಡಬಲ್ಲ ಸಾಧನ-ಸಂಪತ್ತುಗಳನ್ನು ಯಾವೊಂದು ಸೇನೆಯೂ ಹೊಂದಿರಲಿಲ್ಲ. ಇಂಫಾಲ್‌ನ ದಕ್ಷಿಣ ಭಾಗದಲ್ಲಿ ಇರುವ ಟಿಡ್ಡಿಮ್‌ ಪಟ್ಟಣದ ಸುತ್ತಲಿನ ಸೇನಾಠಾಣ್ಯಗಳನ್ನು ೧೭ನೇ ತುಕಡಿಯು ಹಿಡಿದಿಟ್ಟುಕೊಂಡಿತ್ತು ಮತ್ತು ೩೩ನೇ ಜಪಾನಿಯರ ತುಕಡಿಯ ಘಟಕಗಳೊಂದಿಗೆ ಅದು ಚಕಮಕಿಯನ್ನು ನಡೆಸಿತ್ತು. ಚಿಂದ್ವಿನ್‌ ನದಿಯ ಮೇಲಿನ ಕಲೇವಾ ಬಂದರಿನಿಂದ ಜಪಾನಿಯರ ಸೇನೆಯು ಒಂದು ಅಲ್ಪ ಅಂತರದ ಮತ್ತು ಸುಲಭವಾದ ಪೂರೈಕೆಯ ಸಂಪರ್ಕವನ್ನು ಹೊಂದಿತ್ತು ಮತ್ತು ೧೯೪೨ ಹಾಗೂ ೧೯೪೩ರ ಅವಧಿಯ ಬಹುಭಾಗಕ್ಕೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದಂತೆ ಅದು ಮೇಲುಗೈ ಸಾಧಿಸಿತ್ತು.

ಜನರಲ್‌ ಕ್ರಾಸ್‌
ಹದಿನಾಲ್ಕನೆಯ ಸೇನೆ
೧೯೪೩ರ ಬರ್ಮಾ ದಂಡಯಾತ್ರೆ
ಪರಿಣಾಮಗಳು