ರಾಸಾಯನಿಕ ಬಂಧ ದ ಗುಣಲಕ್ಷಣದ ಬಗೆಗಿನ 12ನೇ ಶತಮಾನದಷ್ಟು ಹಿಂದಿನ ಆರಂಭಿಕ ಊಹನೆಗಳು, ಕೆಲವು ರೀತಿಯ ರಾಸಾಯನಿಕ ವಸ್ತುಗಳು ಒಂದು ಪ್ರಕಾರದ ರಾಸಾಯನಿಕ ಆಕರ್ಷಣೆಯಿಂದ ಬಂಧಿಸಲ್ಪಡುತ್ತವೆ ಎಂದು ಸೂಚಿಸಿವೆ. 1704ರಲ್ಲಿ ಐಸಾಕ್ ನ್ಯೂಟನ್‌ ಅವನ ಆಪ್ಟಿಕ್ಸ್‌‌ ಎಂಬ ಪುಸ್ತಕದ "ಕ್ವೆರಿ 31"ರಲ್ಲಿ ಪರಮಾಣು ಬಂಧ ಸಿದ್ಧಾಂತದ ಬಗ್ಗೆ ಅತ್ಯುತ್ತಮವಾಗಿ ಸ್ಥೂಲವಿವರಣೆ ನೀಡಿದ್ದಾನೆ. ಅದರಲ್ಲಿ ಅವನು ಪರಮಾಣುಗಳು ಕೆಲವು "ಬಲ"ದಿಂದ ಬಂಧಿತವಾಗಿರುತ್ತವೆ ಎಂದು ಸೂಚಿಸಿದ್ದಾನೆ. "ಪರಮಾಣುಗಳು ಕೊಕ್ಕೆಯಂತೆ ಕೂಡಿಕೊಂಡಿವೆ", "ತಟಸ್ಥತೆಯಿಂದ ಬಂಧಿಸಿವೆ" ಅಥವಾ " ಚಲನೆಯಿಂದ ಒಂದುಗೂಡಿವೆ" ಮೊದಲಾದ ಪರಮಾಣುಗಳು ಹೇಗೆ ಪರಸ್ಪರ ಬಂಧಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿವೆ ಎಂಬುದರ ಬಗೆಗಿನ ಆ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಬಳಕೆಯಲ್ಲಿದ್ದ ಅನೇಕ ಜನಪ್ರಿಯ ಸಿದ್ಧಾಂತಗಳನ್ನು ಪರಿಗಣಿಸಿದ ನಂತರ ನ್ಯೂಟನ್‌ ಅವುಗಳ ಬಂಧವನ್ನು ಹೀಗೆಂದು ತೀರ್ಮಾನಿಸಿದ್ದಾನೆ - "ವಸ್ತುಗಳು ಕೆಲವು ಬಲದಿಂದ ಆಕರ್ಷಿಸಲ್ಪಡುತ್ತವೆ. ಅದು ತಕ್ಷಣದ ಸಂಪರ್ಕದಲ್ಲಿ ಅತಿ ಪ್ರಬಲವಾಗಿರುತ್ತದೆ, ಕಡಿಮೆ ದೂರದಲ್ಲಿ ರಾಸಾಯನಿಕ ಕ್ರಿಯೆಗಳನ್ನು ನಿರ್ವಹಿಸುತ್ತದೆ ಹಾಗೂ ಯಾವುದೇ ಸೂಕ್ಷ್ಮ ಪ್ರಭಾವಕ್ಕೆ ಒಳಗಾಗಿ ವಸ್ತುವಿನಿಂದ ದೂರಕ್ಕೆ ಹೋಗುವುದಿಲ್ಲ."

1819ರಲ್ಲಿ ಪ್ರವಾಹ ವಿದ್ಯುತ್ತಿನ ರಾಶಿಯನ್ನು ಆವಿಷ್ಕರಿಸಿದ ಹಿಂದೆಯೇ ಜಾನ್ಸ್ ಜ್ಯಾಕಬ್ ಬರ್ಜೆಲಿಯಸ್‌, ಒಂದುಗೂಡುವ ಪರಮಾಣುಗಳ ವಿದ್ಯುತ್ ಋಣಾತ್ಮಕ ಮತ್ತು ವಿದ್ಯುತ್ ಧನಾತ್ಮಕ ಗುಣವನ್ನು ಸೂಚಿಸುವ ರಾಸಾಯನಿಕ ಸಂಯೋಗದ ಸಿದ್ಧಾಂತವೊಂದನ್ನು ಅಭಿವೃದ್ಧಿಪಡಿಸಿದನು. 19ನೇ ಶತಮಾನದ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ, ಎಡ್ವರ್ಡ್ ಫ್ರ್ಯಾಂಕ್ಲಾಂಡ್, F.A. ಕೆಕುಲೆ, A.S. ಕೂಪರ್, A.M. ಬಟ್ಲರೊ ಮತ್ತು ಹರ್ಮನ್ ಕೋಲ್ಬೆ ರ‌್ಯಾಡಿಕಲ್‌ಗಳ ಸಿದ್ಧಾಂತದ ಆಧಾರದಲ್ಲಿ ವೇಲೆನ್ಸಿಯ ಸಿದ್ಧಾಂತವನ್ನು ಅಭಿವೃದ್ಧಿಪಡಿಸಿದರು. ಅದನ್ನು ಆರಂಭದಲ್ಲಿ "ಒಂದುಗೂಡಿಸುವ ಶಕ್ತಿ" ಎಂದು ಕರೆದರು ಹಾಗೂ ಧನಾತ್ಮಕ ಮತ್ತು ಋಣಾತ್ಮಕ ಧ್ರುವಗಳ ಆಕರ್ಷಣೆಯ ಕಾರಣದಿಂದ ಸಂಯುಕ್ತಗಳು ಕೂಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತವೆ ಎಂದು ಸೂಚಿಸಿದರು. 1916ರಲ್ಲಿ ರಸಾಯನಶಾಸ್ತ್ರಜ್ಞ ಗಿಲ್ಬರ್ಟ್ N. ಲೆವಿಸ್ ಎಲೆಕ್ಟ್ರಾನ್‌-ಜೊತೆ ಬಂಧ ಎಂಬ ಪರಿಕಲ್ಪನೆಯನ್ನು ಅಭಿವೃದ್ಧಿಪಡಿಸಿದನು. ಇದರಲ್ಲಿ ಎರಡು ಪರಮಾಣುಗಳು ಒಂದರಿಂದ ಆರು ಎಲೆಕ್ಟ್ರಾನ್‌ಗಳನ್ನು ಹಂಚಿಕೊಂಡು, ಏಕ-ಎಲೆಕ್ಟ್ರಾನ್‌ ಬಂಧ, ಏಕ-ಬಂಧ, ದ್ವಿ-ಬಂಧ ಅಥವಾ ತ್ರಿ-ಬಂಧದ ರಚನೆಯಾಗುತ್ತದೆ ಎಂದು ಸೂಚಿಸಿದ್ದಾನೆ; ಲೆವಿಸ್‌ನ ಸ್ವಂತ ಮಾತಿನಲ್ಲಿ - "ಒಂದು ಎಲೆಕ್ಟ್ರಾನ್‌ ಎರಡು ಭಿನ್ನ ಪರಮಾಣುಗಳ ಒಂದು ಭಾಗವಾಗಬಹುದು, ಆದರೆ ಎರಡರಲ್ಲಿ ಯಾವುದಾದರೂ ಒಂದೇ ಪರಮಾಣುವಿಗೆ ಸೇರಿದ್ದೆಂದು ಹೇಳಲಾಗುವುದಿಲ್ಲ."

ಅದೇ ವರ್ಷದಲ್ಲಿ ವಾದರ್ ಕೋಸೆಲ್‌ ಲೆವಿಸ್‌ನಂತಹುದೇ ಸಿದ್ಧಾಂತವೊಂದನ್ನು ಮಂಡಿಸಿದನು. ಈತನ ಸಿದ್ಧಾಂತವು ಪರಮಾಣುಗಳ ಮಧ್ಯೆ ಎಲೆಕ್ಟ್ರಾನ್‌ಗಳು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ವರ್ಗಾವಣೆಯಾಗುತ್ತದೆಂದು ಸೂಚಿಸಿತು. ಆದ್ದರಿಂದ ಇದು ಅಯಾನಿಕ್ ಬಂಧಗಳ ಮಾದರಿಯಾಯಿತು. ಲೆವಿಸ್ ಮತ್ತು ಕೋಸೆಲ್ ಇಬ್ಬರೂ ಅವರ ಬಂಧದ ಮಾದರಿಗಳನ್ನು ಅಬೆಗ್‌ನ ನಿಯಮದಡಿಯಲ್ಲಿ (1904) ರೂಪಿಸಿದರು.

1927ರಲ್ಲಿ ಸರಳ ರಾಸಾಯನಿಕ ಬಂಧದ ಬಗ್ಗೆ ಗಣಿತಶಾಸ್ತ್ರಕ್ಕೆ ಅನುಸಾರವಾಗಿ ಕ್ವಾಂಟಂ ವಿವರಣೆಯನ್ನು ನೀಡಿದ ಮೊದಲಿಗನೆಂದರೆ ಡ್ಯಾನಿಶ್ ಭೌತಶಾಸ್ತ್ರಜ್ಞ ಓಯ್ವಿಂಡ್ ಬ್ಯುರಾ. ಆತನು ಈ ವಿವರಣೆಯನ್ನು ಜಲಜನಕ ಆಣ್ವಿಕ ಅಯಾನು Hನ ಒಂದು ಎಲೆಕ್ಟ್ರಾನ್‌ನಿಂದ ಪಡೆದಿದ್ದನು.

1935ರಲ್ಲಿ H. H. ಜೇಮ್ಸ್ ಮತ್ತು A. S. ಕೂಲಿಡ್ಜ್ ಜಲಜನಕ ಅಣುವಿನಲ್ಲಿ, ಪರಮಾಣುವಿನ ನ್ಯೂಕ್ಲಿಯಸ್‌ನಿಂದ ಎಲೆಕ್ಟ್ರಾನ್‌ನ ದೂರದ ಕ್ರಿಯೆಗಳನ್ನು ಮಾತ್ರ ಬಳಸಿಕೊಂಡ ಎಲ್ಲಾ ಹಿಂದಿನ ಅಂದಾಜಿಗೆ ಭಿನ್ನವಾಗಿ, ಎರಡು ಎಲೆಕ್ಟ್ರಾನ್‌ಗಳ ನಡುವಿನ ದೂರವನ್ನೂ ಸೇರಿಸಿದ ಕ್ರಿಯೆಗಳನ್ನೂ ಬಳಸಿಕೊಂಡು ಲೆಕ್ಕಾಚಾರ ಮಾಡಿದರು. ಸುಮಾರು 13 ಸರಿಹೊಂದಿಸುವ ಪ್ರಮಿತಿಗಳೊಂದಿಗೆ ಅವರು ವಿಯೋಜನೆ ಶಕ್ತಿಯ ಪ್ರಾಯೋಗಿಕ ಫಲಿತಾಂಶಕ್ಕೆ ಅತೀ ಹತ್ತಿರದ ಫಲಿತಾಂಶವನ್ನು ಪಡೆದರು. ನಂತರದ ವಿಸ್ತರಣೆಗಳು 54 ಪ್ರಮಿತಿಗಳವರೆಗೆ ಬಳಸಿಕೊಂಡಿತು ಹಾಗೂ ಪ್ರಯೋಗಕ್ಕೆ ಉತ್ತಮವಾಗಿ ಸರಿಹೊಂದುವ ಫಲಿತಾಂಶವನ್ನು ನೀಡಿದವು. ಈ ಲೆಕ್ಕಾಚಾರವು ಕ್ವಾಂಟಂ ಸಿದ್ಧಾಂತವು ಪ್ರಯೋಗಕ್ಕೆ ಸರಿಹೊಂದುವ ಫಲಿತಾಂಶವನ್ನು ನೀಡುತ್ತದೆಂದು ವೈಜ್ಞಾನಿಕ ಸಮುದಾಯಕ್ಕೆ ಮನವರಿಕೆ ಮಾಡಿಕೊಟ್ಟಿತು. ಆದರೂ ಈ ನಿಲುವು ವೇಲೆನ್ಸಿ ಬಂಧ ಮತ್ತು ಆಣ್ವಿಕ ಕಕ್ಷೀಯ ಸಿದ್ಧಾಂತಗಳ ಯಾವುದೇ ಭೌತಿಕ ಚಿತ್ರಣವನ್ನು ಹೊಂದಿಲ್ಲ ಹಾಗೂ ಇದನ್ನು ದೊಡ್ಡ ಅಣುಗಳಿಗೆ ಅನ್ವಯಿಸುವುದು ಬಲುಕಷ್ಟ.

ಲೋಹೀಯ ಬಂಧ
3c-2e ಮತ್ತು 3c-4e ಬಂಧಗಳು
ಕೋವೆಲನ್ಸಿಯ ಬಂಧ
ಇತಿಹಾಸ