ಸಂಕೇತಿಯು ತಾನು ಪಡೆದಿರುವ ಧ್ವನಿಮಾಗಳ ದೃಷ್ಟಿಯಿಂದಲೂ ಅತ್ಯಂತ ಸಮೃದ್ಧವೂ ವಿಸ್ತೃತವೂ ಆದ ಒಂದು ಭಾಶೆಯು. ಸಂಸ್ಕೃತ ಅಥವಾ ಕನ್ನಡದಲ್ಲಿ ಬಳಸಲ್ಪಡುವ ಎಲ್ಲ ಧ್ವನಿಮಾಗಳೊಡನೆ ಇನ್ನೂ ಕೆಲವು ವಿಶಿಷ್ಟ ಧ್ವನಿಮಾಗಳನ್ನು ಇದು ಪಡೆದಿದೆ. ಅದರಲ್ಲಿಯೂ ವಿಶೇಷತರವಾಗಿ 
"ಅ"ಕಾರವು ಉಚ್ಛರಿಸಲ್ಪಡುವ ವಿಧಾನದಿಂದ ಅರ್ಥದ ಮಾರ್ಪಾಟಿಗೆ ಎಡೆಮಾಡಿಕೊಡುವುದು. "ಅ‌^"ಕಾರವು "ಎ"ಕಾರದದಿಂದ ಬೆಳೆದಿರುವುದರಿಂದಲೂ ಪದಾದಿಯಲ್ಲಿ ಬರುವಾಗ ಇದು ಪ್ರಶ್ನಾರ್ಥವನ್ನು ಸೂಚಿಸುವುದರಿಂದಲೂ ಇದನ್ನು ನಾವು ಪ್ರಶ್ನಾರ್ಥಕ ಎಂದು ಕರೆಯುವುದು ಸಮಂಜಸ. ಇದಕ್ಕೆ ವಿಭಿನ್ನವಾಗಿ ಪದಾದಿಯ ಅಕಾರವು ನಿಶ್ಚಯಾರ್ಥವನ್ನು ಸೂಚಿಸುವುದು. 
ಉದಾ: ಅ‍^ದು^- ಎಂದರೆ "ಯಾವುದು" ಎಂಬ ಅರ್ಥವೂ, ಅದು‌^- ಎಂದರೆ "ಅದು" ಎಂಬ ಅರ್ಥವೂ ಬರುವುದು. 
ಅಂತೆಯೇ ಅ^ತ್ತುಕ್ಕು^- ಏತಕ್ಕೆ/ಯಾವುದಕ್ಕೆ; ಅತ್ತುಕ್ಕು^- ಅದಕ್ಕೆ.
ಅ^ವು(- ಯಾವನು; ಅವು(- ಅವನು.
ಈ ಹೇಳಿದ ಧ್ವನಿಮೆಯು ಬೇರೆ ಕಡೆಯಲ್ಲಿಯೂ ಬಂದು ಅರ್ಥವ್ಯತ್ಯಾಸಕ್ಕೆ ಕಾರಣವಾಗಬಹುದು. 

ಇನ್ನೊಂದು ವಿಶೇಷ ಧ್ವನಿಮಾ ಎಂದರೆ "ಅವು(" ಮುಂತಾದ ಕಡೆಗಳ್ಳಿ ಬರುವ ಅನುನಾಸಿಕವು. ಇದು ಸ್ಪ್ಯಾನಿಶ್ ಭಾಷೆಯಲ್ಲಿ ಬರುವಂತಹ ಒಂದು ಧ್ವನಿಮಾ. ಪದಾಂತ್ಯದಲ್ಲಿ ಈ ಧ್ವನಿಮಾ ಇರುವುದು ಅಥವಾ ಇಲ್ಲದಿರುವುದು ಲಿಂಗವನ್ನು ಮಾರ್ಪಡಿಸುವುದು. ಇದು ಬಂದರೆ ಪುಲ್ಲಿಂಗವನ್ನು ಸೂಚಿಸಿಯೂ ಬಾರದಿದ್ದಲ್ಲಿ ಸ್ತ್ರೀಲಿಂಗ ಅಥವಾ ಬಹುವಚನವನ್ನು ಸೂಚಿಸುವುದು. 
ಉದಾ: ಚೊಲ್ನಾ(- ಹೇಳಿದನು; ಚೊಲ್ನಾ- ಹೇಳಿದಳು, ಹೇಳಿದರು.
ಮತ್ತೊಂದು ವಿಶೇಷವೆಂದರೆ ಅರ್ಧ "ಉ^‍"ಕಾರ ಮತ್ತು ಪೂರ್ಣ ಉಕಾರ ಎರಡೂ ಧ್ವನಿಮೆಗಳು ಬರುವುದು. ತಮಿಳಿನಲ್ಲಿ ಪದಾನ್ತ್ಯದಲ್ಲಿ ಸರ್ವೇಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಉ^ಕಾರವೇ ಬರುವುದು. ಇದಕ್ಕೆ ಅಪವಾದಗಳು ತೀರ ಕಡಿಮೆ. ಆದರೆ ಸಂಕೇತಿಯಲ್ಲಿ ಈ ಎರಡು ಧ್ವನಿಮೆಗಳು ವಿಭಿನ್ನ ಹಾಗು ಅರ್ಥವ್ಯತ್ಯಾಸಕ್ಕೆ ಕಾರಣ. 
ಉದಾ: ಆಳು- ಆಳ; ಆಳು^- ಆಳು. 
ಇವೇ ಅಲ್ಲದೆ "ಬ್ಯಾಂಕ್" ಎಂಬ ಆಂಗ್ಲ ಶಬ್ದದಲ್ಲಿ ಬರುವಂತಹ ಅಕಾರವೂ ಅಪರೂಪವಾಗಿ ಬಳಕೆಯಾಗುತ್ತದೆ.

ಸಂಕೇತಿಯಲ್ಲಿ ಖರ ಮತ್ತು ಘೋಷಗಳ ಭೇದಗಳು ನಿತ್ಯ ಹಾಗು ಅನುಲ್ಲಂಘ್ಯ. ತಮಿಳಿನಲ್ಲಿ ಹಾಗಲ್ಲ.

ವಚನ
ಉಪಭಾಷೆಗಳು
ವ್ಯಾಕರಣ ವ್ಯವಸ್ಥೆ
ಧ್ವನಿಮಾಗಳು