ದ್ರವದಲ್ಲಿರುವ ಅಣುಗಳು ಆವಿಗೊಳ್ಳಲು, ಅವು ಮೇಲ್ಮೈ ಹತ್ತಿರ ನೆಲೆಗೊಂಡಿರಬೇಕು, ಸರಿಯಾದ ದಿಕ್ಕಿನೆಡೆಗೆ ಚಲಿಸುತ್ತಿರಬೇಕು, ಮತ್ತು ದ್ರವದ-ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ ಅಂತರ್ ಅಣು ಬಲಗಳನ್ನು ಎದುರಿಸಿ ಹೊರಬರಲು ಸಾಕಷ್ಟು ಚಲನಾಶಕ್ತಿಯನ್ನು ಹೊಂದಿರಬೇಕು. ಈ ಮಾನದಂಡವನ್ನು ಕೇವಲ ಅತ್ಯಲ್ಪ ಭಾಗದ ಅಣುಗಳು ಮಾತ್ರ ತಲುಪಲು ಸಾಧ್ಯ, ಆದ್ದರಿಂದ ಆವೀಕರಣ ಪ್ರಮಾಣ ಕೂಡ ಮಿತವಾಗಿರುತ್ತದೆ. ಅಣುವಿನ ಚಲನಾಶಕ್ತಿಯು ಅದರ ಉಷ್ಣತೆಗೆ ಅನುಗುಣವಾಗಿರುವುದರಿಂದ, ತಾಪವು ಹೆಚ್ಚಾದಂತೆ ಆವೀಕರಣವು ತೀವೃಗತಿಯಲ್ಲಿ ನಡೆಯುವುದು. ವೇಗ-ಚಲಿಸುವ ಅಣುಗಳು ತಪ್ಪಿಸಿಕೊಂಡ ನಂತರ, ಉಳಿದ ಅಣುಗಳು ಕಡಿಮೆ ಮಟ್ಟದ ಚಲನಾ ಶಕ್ತಿಯನ್ನು ಹೊಂದಿರುತ್ತದೆ, ಮತ್ತು ಅಂತೆಯೇ ದ್ರವದ ಉಷ್ಣಾಂಶವು ಕಡಿಮೆಯಾಗುತ್ತದೆ. ಈ ಚಮತ್ಕಾರವನ್ನು ಆವೀಕರಿಸುವ ಶೀತಕ ಎಂದು ಕೂಡ ಕರೆಯಲಾಗುತ್ತದೆ. ಅದಕ್ಕಾಗಿಯೇ ಆವಿಯಾಗುವ ಬೆವರು ಮನುಷ್ಯನ ಶರೀರವನ್ನು ತಣ್ಣಗಾಗಿಸುತ್ತದೆ.
ಆವೀಕರಣವು, ಅನಿಲರೂಪ ಮತ್ತು ದ್ರವ ಸ್ಥಿತಿಯ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ಹಾಗೂ ಅಧಿಕ ಒತ್ತಡದ ಹಬೆಯನ್ನು ಹೊಂದಿದ ದ್ರವಗಳಲ್ಲಿ ಉಚ್ಚ ಹರಿವು ಪ್ರಮಾಣದೊಂದಿಗೆ ಹೆಚ್ಚು ವೇಗವಾಗಿ ಕಾರ್ಯಗತಗೊಳ್ಳುತ್ತದೆ. ಉದಾಹರಣೆಗೆ, ಅಗಸನಲ್ಲಿ ತೊಳೆದ ಬಟ್ಟೆಗಳು ಸ್ತಬ್ಧ ದಿನಕ್ಕಿಂತ ಗಾಳಿಬೀಸುವ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಬಹು ಬೇಗ ಒಣಗುವುದು (ಆವೀಕರಣದಿಂದ). ಆವೀಕರಣಕ್ಕೆ ಮೂರು ಮೂಲ ಅಂಶಗಳೆಂದರೆ ಬಿಸಿ, ತೇವ ಮತ್ತು ವಾಯು ಚಲನೆ.

ಅಣುವಿನ ಮಟ್ಟದಲ್ಲಿ, ದ್ರವ ರೂಪ ಮತ್ತು ಆವಿ ರೂಪದ ಮಧ್ಯೆ ಯಾವುದೇ ಖಚಿತವಾದ ಪರಿಮಿತಿಯಿಲ್ಲ. ಬದಲಾಗಿ, ತಿಳಿಯಲಾಗದ ಸ್ತರದಲ್ಲಿ ಒಂದು ನೂಡ್‌ಸನ್ ಪದರವಿದೆ. ಯಾಕೆಂದರೆ, ಈ ಪದರವು ಕೆಲವೇ ಕೆಲವು ಅಣುಗಳಷ್ಟು ದಪ್ಪವಾಗಿದೆ, ಬರಿಗಣ್ಣಿಗೆ ಗೋಚರಿಸುವ ಮಾನದಂಡದಲ್ಲಿ ಒಂದು ಸ್ಪಷ್ಟವಾದ ಅಂತರ್‌ಸಂಪರ್ಕ ಪ್ರಸರಣ ಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ಕಾಣಬಹುದು.

ಸಿದ್ಧಾಂತ
ಪದರ ಸೃಷ್ಟಿಯಾಗುವಿಕೆ
ಅನ್ವಯಿಸುವಿಕೆಗಳು
ಆವೀಕರಣ ಸಮತೋಲನ