ಸಿವಿಲ್ ಕಾನೂನು ವ್ಯವಸ್ಥೆಯಲ್ಲಿ, ಕಾನೂನಿನ ಮಹತ್ವದ ಮೂಲವು ಶಾಸನಬದ್ಧ ಸಂಹಿತೆಗಳು ಮತ್ತು ಶಾಸನಗಳಾಗಿವೆ, ಬರೆದ ಕಾನೂನಿನಲ್ಲಿ ನಿರ್ದಿಷ್ಟವಾದ ವಿಷಯವನ್ನು ವಿಶದವಾಗಿ ನೀಡದೇ ಇರುವಾಗ ಖಾಲಿಭಾಗ (ಲೋಪ) ಕಾಣಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ. ನ್ಯಾಯಾಧೀಶರು ಕೈಯಲ್ಲಿ ಯಾರ ಉದ್ದೇಶವು ಪ್ರಕರಣಕ್ಕೆ ಅನ್ವಯವಾಗುತ್ತದೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಗುರುತಿಸಿ ಹೇಳಿಕೆಯಲ್ಲಿ ನಿಬಂಧನೆ ಹೇರಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸುತ್ತಾರೆ. ಆ ಕಾನುನುಕ್ರಮವು ಹೆಚ್ಚು ಪರಿಷ್ಕರಣೆಗೆ ಸೇರಬಹುದು,ನ್ಯಾಯಧೀಶರು ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಲೋಪ (ದೋಷ)ವನ್ನು ಸರಿಪಡಿಸಲು ಕೇವಲ ನಿರ್ದಿಷ್ಟವಾದ ಹೇಳಿಕೆಗಳನ್ನು ಮಾತ್ರ ನೋಡುವುದಿಲ್ಲ, ಆದರೆ ಹಲವಾರು ಕಾನೂನು ಬದ್ಧವಾದ ಹೇಳಿಕೆಯ ನಿಬಂಧನೆಯಲ್ಲಿ (ಇವುಗಳಿಂದ ಆಂತರಿಕ ಅರ್ಥವತ್ತತೆಯನ್ನು ಊಹಿಸಬಹುದಾಗಿದೆ) ಅಥವಾ ಕಾನೂನಿನ ಸಾಮಾನ್ಯವಾದ ತತ್ವಗಳಲ್ಲಿ ಅನಲಾಜಿ ಎಳೆಯುವಿಕೆಯಿಂದ ಶಾಸಕನ ಯೋಗ್ಯವಾದ ತೀರ್ಪನ್ನು ಗು್ರುತಿಸಬಹುದು. ಸಾದೃಶ್ಯವು ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಆದೇಶದಲ್ಲಿ ಗಮನಾರ್ಹವಾದ ಸುಸಂಗತತೆ ಸಾಧಿಸಲು ವಿಭಿನ್ನ ಹೇಳಿಕೆಗಳ ನಡುವೆ ಬಳಕೆಯಾಗುತ್ತದೆ. ಪೂರ್ವದ ನ್ಯಾಯಿಕ ತೀರ್ಮಾನಗಳು ಸಾದೃಶ್ಯದಿಂದ ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿದೆ, ಹಾಗಿದ್ದಾಗ್ಯೂ ಈ ತೀರ್ಮಾನಗಳು ಅಧಿಕಾರಗಳನ್ನು ನಿರ್ಬಂಧಿಸುವುದಿಲ್ಲ.

ನೀತಿಶಾಸ್ತ್ರ
ನಿಯಮಾವಳಿಗಳು ಮತ್ತು ಕಾಯಿದೆಗಳಿಂದ ಸಾದೃಶ್ಯಗಳು
ಮರೆಮಾಚಿದ ಪ್ರವೇಶ
ಕೃತ್ರಿಮ ಬುದ್ಧಿಮತ್ತೆ