ಸಾಹಿತ್ಯದಲ್ಲಿ ಬಳಕೆಯಾಗುವ ಧ್ವನಿಗಳು ವೈಶಿಷ್ಟ್ಯವನ್ನು ಪಡೆದುಕೊಂಡಿರುತ್ತವೆ. ದಿನನಿತ್ಯದಲ್ಲಿ ಕೂಗುವ ಕೋಳಿಯ ಕೊಕ್ಕೊಕ್ಕೋ ಎಂಬ ಕೂಗಾಗಲಿ, ಬೌಬೌ ಎಂಬ ನಾಯಿಯ ಬೊಗಳುವಿಕೆಯಾಗಲಿ, ಅವುಗಳ ಧ್ವನಿ ವೈಶಿಷ್ಟ್ಯವನ್ನೇ ಪ್ರಚುರಪಡಿಸುತ್ತವೆ. ಆಹಾ ಪ್ರಾತಃಕಾಲ ದಲ್ಲಿ ಬೆಳಕಿನ ದಾಹಾ ಈ ಸಾಲಿನ ಪ್ರಾರಂಭದ ಆಹಾ ಮತ್ತು ಕೊನೆಯ ದಾಹಾ ಈ ಶಬ್ದಗಳು ಮತ್ತು ಇವುಗಳಲ್ಲಿಯ ಧ್ವನಿಗಳು ಏಕರೂಪತೆಯನ್ನು ಪಡೆದುಕೊಂಡು ಓದುಗನ ಮೇಲೆ ಪರಿಣಾಮ ಬೀರುವಲ್ಲಿ ಮಹತ್ತ್ವದ ಪಾತ್ರವಹಿಸುತ್ತವೆ. ಧ್ವನಿಶೈಲಿಗೆ ಅತ್ಯುತ್ತಮ ಉದಾಹರಣೆಯಾಗಿ ರನ್ನನ ಗದಾಯುದ್ಧದಲ್ಲಿಯ ಒಂದು ಪ್ರಸಂಗವನ್ನು ಗಮನಿಸಬಹುದು: ದುರ್ಯೋಧನನು ಭೀಷ್ಮರ ಸಲಹೆಯಂತೆ ಒಂದು ದಿನದ ಮಟ್ಟಿಗೆ ಕಾಲಯಾಪನೆಗಾಗಿ ಜಲಸ್ತಂಭನ ವಿದ್ಯೆಯ ಬಲದಿಂದ ವೈಶಂಪಾಯನ ಸರೋವರದಲ್ಲಿ ಅಡಗಿ ಕುಳಿತುಕೊಂಡಿರುತ್ತಾನೆ. ಇದರ ಸುಳಿವನ್ನು ತಿಳಿದ ಪಾಂಡವರು ಕೊಳದ ಬಳಿಗೆ ಬಂದು ದುರ್ಯೋಧನ ನನ್ನು ಹೊರಹೊರಡಿಸಲು ಪ್ರಯತ್ನಮಾಡುತ್ತಾರೆ. ಎಲ್ಲರ ಮೂದಲಿಕೆಗಳು ನಿಷ್ಪ್ರಯೋಜನವಾದ ಬಳಿಕ ಭೀಮಸೇನನು ಉಪಹಾ ಸೋಕ್ತಿಗಳಿಂದ ದುರ್ಯೋಧನನನ್ನು ಹಂಗಿಸಿ, ಸಿಂಹನಾದ ಮಾಡುತ್ತಾನೆ.

ಆ ರವಮಂ ನಿರ್ಜಿತ ಕಂ
ಠೀರವರವಮಂ ನಿರಸ್ತಘನರವಮಂ ಕೋ 
ಪಾರುಣನೇತ್ರಂ ಕೇಳ್ದಾ
ನೀರೊಳಗಿರ್ದುಂ ಬೆಮರ್ತನುರಗಪತಾಕಂ (7-21)

ಕೊನೆಯ ಸಾಲಿನಲ್ಲಿ ಉಂ ಎಂಬ ಸಮುಚ್ಚಯಧ್ವನಿ ಭೀಮನ ಸಿಂಹಗರ್ಜನೆ, ಮೋಡದ ಮೊಳಗನ್ನು ಕೇಳಿದ ದುರ್ಯೋಧನನು ಎಷ್ಟರ ಮಟ್ಟಿಗೆ ಕ್ರೋಧಗೊಂಡ ಎಂಬುದನ್ನು ಅರ್ಥವತ್ತಾಗಿ, ಧ್ವನಿಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಅಭಿವ್ಯಕ್ತಿಸುತ್ತದೆ.

ಹೀಗೆ ಸ್ವರಗಳು, ಸಂಯುಕ್ತ ಸ್ವರಗಳು, ವ್ಯಂಜನಗಳು, ಸಂಯುಕ್ತ ವ್ಯಂಜನಗಳು ಮುಂತಾದವುಗಳ ಮೂಲಕ ಬಗೆಬಗೆಯ ಧ್ವನಿ ಶೈಲಿ ವ್ಯಕ್ತವಾಗಬಲ್ಲದು.

ಧ್ವನಿ ಶೈಲಿ
ಅರ್ಥ ಶೈಲಿ
ಭಾಷಿಕ ಶೈಲಿಯ ಬಗೆಗಳು
ಶೈಲಿ ಪದದ ಅರ್ಥ ಮತ್ತು ನಿಷ್ಪತ್ತಿ