ಪ್ಯಾರಾ ರಬ್ಬರ್ ಮರವು ಪ್ರಾರಂಭದಲ್ಲಿ ದಕ್ಷಿಣ ಅಮೆರಿಕದಲ್ಲಿ ಬೆಳೆಯುತ್ತಿತ್ತು. 1736 ರಲ್ಲಿ ಅಕ್ಯಾಡೆಮಿ ರಾಯಲ್ ಡೆಸ್ ಸೈನ್ಸಸ್ ಗೆ ರಬ್ಬರ್‌ನ ನಮೂನೆಗಳನ್ನು ಪರಿಚಯಿಸುವಲ್ಲಿ ಚಾರ್ಲಿಸ್ ಮೆರಿ ಡಿ ಲಾ ಕಾಂಡಮೈನ್ ಮುಖ್ಯ ಪಾತ್ರ ವಹಿಸಿದ್ದಾರೆ. 1751 ರಲ್ಲಿ, ಅವರು ಫ್ರಾಂಕೊಸ್ ಫ್ರೆಸ್‌ನ್ಯೂ ರಿಂದ ಅಕ್ಯಾಡೆಮಿಗೆ (ಅಂತಿಮವಾಗಿ 1755 ರಲ್ಲಿ ಪ್ರಕಟವಾಯಿತು) ರಬ್ಬರ್‌ನ ಹಲವಾರು ಗುಣಲಕ್ಷಣಗಳನ್ನು ವಿವರಿಸುವಂತಹ ಒಂದು ಪ್ರಬಂಧವನ್ನು ಪ್ರಸ್ತುತಪಡಿಸಿದರು. ಇದನ್ನು ರಬ್ಬರ್ ಕುರಿತು ಮೊದಲ ವೈಜ್ಞಾನಿಕ ಪ್ರಬಂಧ ಎಂದು ಉಲ್ಲೇಖಿಸಲಾಯಿತು.

ಮೊದಲ ಬಾರಿಗೆ ರಬ್ಬರ್‌ನ ನಮೂನೆಗಳು ಇಂಗ್ಲೆಂಡ್‌ಗೆ ಆಗಮಿಸಿದಾಗ, 1770 ರಲ್ಲಿ ಅದನ್ನು ಜೋಸೆಫ್ ಪ್ರಿಸ್ಟ್ಲೆ ಅವರಿಂದ ಪರಿಶೀಲಿಸಲಾಯಿತು, ಹಾಳೆಯ ಮೇಲಿನ ಪೆನ್ಸಿಲ್ ಗುರುತುಗಳನ್ನು ಅಳಿಸಲು ಈ ಉತ್ಪನ್ನವು ಹೆಚ್ಚು ಉತ್ತಮವಾಗಿರುವುದು ಕಂಡುಬಂದಿತು, ಆದ್ದರಿಂದಾಗಿ "ರಬ್ಬರ್rubber" . ನಂತರ ಇದು ನಿಧಾನವಾಗಿ ಇಂಗ್ಲೆಂಡ್‌ನಾದ್ಯಂತ ಹಬ್ಬಿತು.

ದಕ್ಷಿಣ ಅಮೆರಿಕ 19ನೇ ಶತಮಾನದ ಲ್ಯಾಟೆಕ್ಸ್ ರಬ್ಬರ್‌ನ ನಿಯಮಿತ ಪ್ರಮಾಣದ ಮುಖ್ಯ ಮೂಲವಾಗಿತ್ತು. ಆದಾಗ್ಯೂ 1876 ರಲ್ಲಿ, ಹೆನ್ರಿ ವಿಕ್‌ಹಾಮ್ ಬ್ರೆಜಿಲ್‌ನಿಂದ ಸಾವಿರಾರು ಪ್ಯಾರಾ ರಬ್ಬರ್ ಮರದ ಬೀಜಗಳನ್ನು ಸಂಗ್ರಹಿಸಿದನು ನಂತರ ಅವುಗಳನ್ನು ಇಂಗ್ಲೆಂಡ್‌ನ ಕ್ಯೂ ಗಾರ್ಡನ್ಸ್‌ನಲ್ಲಿ, ನಾಟಿ ಮಾಡಿದರು. ಸಸಿಗಳನ್ನು ನಂತರ ಸಿಲೋನ್ (ಶ್ರೀಲಂಕಾ), ಇಂಡೋನೇಷಿಯಾ, ಸಿಂಗಾಪುರ್ ಮತ್ತು ಬ್ರಿಟಿಷ್ ಮಲಯಾಗೆ ಕಳುಹಿಸಲಾಯಿತು. ಮಲಯಾ (ಇದೀಗ ಮಲೇಷಿಯಾ) ನಂತರ ರಬ್ಬರ್‌ನ ಹೆಚ್ಚಿನ ಉತ್ಪಾದಕರಾಯಿತು. ಸುಮಾರು 100 ವರ್ಷಗಳ ಹಿಂದೆ, ಆಫ್ರಿಕಾದಲ್ಲಿನ ಕಾಂಗೊ ಮುಕ್ತ ರಾಜ್ಯವೂ ಸಹ ನೈಸರ್ಗಿಕ ರಬ್ಬರ್ ಲ್ಯಾಟೆಕ್ಸ್‌ನ ಪ್ರಮುಖ ಮೂಲವಾಗಿತ್ತು, ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಬಲವಂತವಾಗಿ ಕಾರ್ಮಿಕರಿಂದ ಸಂಗ್ರಹಿಸಲಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಲಿಬೇರಿಯಾ ಮತ್ತು ನೈಜೀರಿಯಾ ಸಹ ರಬ್ಬರ್‌ನ ಉತ್ಪಾದನೆಯನ್ನು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿತು.

ಭಾರತದಲ್ಲಿ, ನೈಸರ್ಗಿಕ ರಬ್ಬರ್‌ನ ವಾಣಿಜ್ಯ ಕೃಷಿಯನ್ನು ಬ್ರಿಟಿಷ್ ಪ್ಲ್ಯಾಂಟರ್‌ಗಳಿಂದ ಪರಿಚಯಿಸಲಾಯಿತು, ಆದಾಗ್ಯೂ ಭಾರತದಲ್ಲಿ ವಾಣಿಜ್ಯ ಮಟ್ಟದಲ್ಲಿ ಬೆಳೆಯಲು 1873 ಕ್ಕೂ ಮೊದಲೆ ಕಲ್ಕತ್ತಾದ ಸಸ್ಯವನಗಳಲ್ಲಿ ಪ್ರಾಯೋಗಿಕವಾಗಿ ಪ್ರಾರಂಭಿಸಲಾಯಿತು. ಭಾರತದಲ್ಲಿ ಮೊದಲ ವಾಣಿಜ್ಯ "ಹೆವಿಯಾ" ಸಸಿ ನೆಡುವಿಕೆಗಳನ್ನು 1902 ರಲ್ಲಿ ಕೇರಳದ ತತ್ತೇಕಾಡುವಿನಲ್ಲಿ ಸ್ಥಾಪಿಸಲಾಯಿತು. 19ನೇ ಶತಮಾನದಲ್ಲಿ ಮತ್ತು 20ನೇ ಶತಮಾನದ ಪ್ರಾರಂಭದಲ್ಲಿ, ಇದನ್ನು "ಭಾರತದ ರಬ್ಬರ್" ಎಂದು ಕರೆಯಲಾಯಿತು. ಕೆಲವು ರಬ್ಬರ್ ನೆಡುವಿಕೆಗಳನ್ನು ಬ್ರಿಟೀಷರು ಪಾಕಿಸ್ತಾನದಲ್ಲಿಯೂ ಸಹ ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದರು.

ಸ್ಥಿತಿಸ್ಥಾಪಕತ್ವ
ವಲ್ಕನೀಕರಣ
ಪ್ರಸ್ತುತ ಮೂಲಗಳು
ವಾಣಿಜ್ಯ ಸಂಭವನೀಯತೆಯನ್ನು ಕಂಡುಕೊಳ್ಳುವಿಕೆ