ಕ್ರಿ.ಪೂ ಎರಡನೇ ಅಥವಾ ಮೊದಲ ಶತಮಾನದಲ್ಲಿ ಸಿನಿಕತೆಯ ಕುರಿತಾದ ಕೆಲವೇ ಕೆಲವು ಉಲ್ಲೇಖಗಳು ಕಂಡುಬರುತ್ತವೆ; ಸಿಸಿರೊ (c. ಕ್ರಿ.ಪೂ ೫೦), ಗ್ರೀಕ್ ತತ್ವಶಾಸ್ತ್ರದಲ್ಲಿ ಹೆಚ್ಚಿನ ಆಸಕ್ತಿ ಹೊಂದಿದ್ದ ಇವನು, ಸಿನಿಕತೆಯ ಕುರಿತಾಗಿ (ಸಿನಿಕತೆ) ಅತಿ ಕಡಿಮೆ ವಿಚಾರವನ್ನು ಹೇಳಿದ್ದಾನೆ. ಇವನು ಹೇಳಿಕೆಯಲ್ಲಿ "ಇದು ದೂರ ಇಡಬೇಕಾದಂತದದ್ದು; ಏಕೆಂದರೆ ಇದು ವಿನಯತೆಯನ್ನು ವಿರೋಧಿಸುವಂತದ್ದು. ಅಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲದೆ ಇದರ ಪ್ರಕಾರ ಯಾವುದೂ ತಪ್ಪು ಅಲ್ಲ ಸರಿ ಕೂಡ ಅಲ್ಲ." ಅದೇನೆ ಇದ್ದರೂ ಕೂಡ ಮೊದಲನೇ ಶತಮಾನದ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಸಿನಿಕತೆ ಹೆಚ್ಚಿನ ಉತ್ಸಾಹದೊಂದಿಗೆ ಮತ್ತೆ ಪ್ರವೇಶ ಪಡೆಯಿತು. ಮೂರು ಶತಮಾನಗಳ ಹಿಂದೆ ಫಿಲಿಫ್ ಮತ್ತು ಅಲೆಕ್ಸಾಂಡರ್ ಅವರ ಆಳ್ವಿಕೆಯ ಕಾಲದಿಂದ ಹಲವಾರು ಜನರಲ್ಲಿ ಮನೆಮಾಡಿದ್ದ ಅಧಿಕಾರ ರಹಿತತೆ ಮತ್ತು ನಿರಾಸೆಗಳಿಂದ ರೋಮ್‌ ಸಾಮ್ರಾಜ್ಯದ ಉನ್ನತಿಯ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಜನರಲ್ಲಿ ಮನೆಮಾಡಿದ್ದ ಸ್ವಯಂ-ಪೂರ್ಣತೆ ಮತ್ತು ಆಂತರಿಕ ಸಂತೋಷವು ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಚಿಗುರೊಡೆಯಲು ಸಹಾಯಕವಾಗಿ ಸಿನಿಕತೆ ಔನ್ಯತ್ಯವನ್ನು ಕಂಡಿತು. ಸಾಮ್ರ್ಯಾಜ್ಯದ ಎಲ್ಲ ಕಡೆಗಳಲ್ಲೂ ಸಿನಿಕರು ರಸ್ತೆ ಬದಿಯಲ್ಲಿ ಮಾತನಾಡುತ್ತಲೋ, ಒಳ್ಳೆಯತನದ ಬಗ್ಗೆ ಭಾಷಣ ಬಿಗಿಯುತ್ತಲೋ ಕಂಡುಬರುತ್ತಿದ್ದರು. ಲ್ಯೂಸಿಯನ್ ಹೇಳುವ ಪ್ರಕಾರ "ಪ್ರತಿಯೊಂದು ನಗರದಲ್ಲಿಯೂ ಶ್ರೀಮಂತರಿಂದ ತುಂಬಿ ಹೋಗಿತ್ತು. ಇವರೆಲ್ಲ ಡೈಯೋಗನ್ಸ್, ಆಂಟಿಸ್ಥೇನ್ಸ್ ಮತ್ತು ಕ್ರೇಟ್ಸ್‌ರನ್ನು ತಮ್ಮ ಮಾರ್ಗದರ್ಶಕರು ಎಂದು ಭಾವಿಸುತ್ತಾ ಅವರ ಅಭುಮಾನಿಗಳ ಗುಂಪಿಗೆ ಸೇರಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದರು". ಯೂಲಿಯಸ್ ಅರಿಸ್ಟೈಡ್ಸ್ ಗಮನಿಸಿದಂತೆ "ಹೆಚ್ಚಿನವರೆಲ್ಲರೂ ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಅಲ್ಪಸ್ವಲ್ಪ ತಿಳಿವಳಿಕೆ ಹೊಂದಿದವರಾಗಿದ್ದು ಇವರು ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಅರ್ಧಂಬರ್ಧ ತಿಳಿದ ಶಿಷ್ಯರ ಬಳಿಯೇ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಮಾತನಾಡುತ್ತಿದ್ದರೇ ಹೊರತು ಉನ್ನತ ಜ್ಞಾನ ಹೊಂದಿದವರ ಬಳಿ ಮಾತನಾಡುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ತಮ್ಮ ಕೆಳಮಟ್ಟದ ಜ್ಞಾನದಿಂದಾಗಿ ಇವರು ಅಸಂಬದ್ಧವಾದ ಮಾತನಾಡುತ್ತಾ ಕಾಲಕಳೆಯುವಂತವರಾಗಿದ್ದರು" ಮೊದಲನೇ ಶತಮಾನದ ಸಿನಿಕತೆಯ ಗಮನಾರ್ಹ ಪ್ರತಿಪಾದಕನಾಗಿ ಡೆಮೆಟ್ರಿಯಸ್‌ನನ್ನು ಗುರುತಿಸಬಹುದಾಗಿದೆ. ಇವನನ್ನು ಸೆನೆಕಾ "ಉನ್ನತ ಮಟ್ಟದ ವಿಷಯವಸ್ತುಗಳನ್ನು ಮಂಡಿಸಲು ಶಕ್ತವಾದಂತಹ ಸಮರ್ಪಕ ಜ್ಞಾನ ಹೊಂದಿದ್ದವನು. ಇದನ್ನು ಆತನೇ ತಿರಸ್ಕರಿಸಿದ್ದ. ಅಲ್ಲದೆ ಆತ ತಾನು ನಂಬಿಕೊಂಡಿದ್ದ ತತ್ವಗಳಿಗೆ ಅಂಟಿಕೊಂಡಿದ್ದವನು." ರೋಮ್ ಸಾಮ್ರಾಜ್ಯದಲ್ಲಿ ಸಿನಿಕತೆ ಎಂಬುದು ವ್ಯಂಗ್ಯದ ಮೊನೆ ಹಾಗೂ ಚಿಂತಕರಿಗೆ ಆದರ್ಶವಾಗಿ ಕಂಡುಬಂದಿತ್ತು. ಎರಡನೇ ಶತಮಾನದಲ್ಲಿ, ಲ್ಯೂಸಿಯನ್, ಸಿನಿಕ್‌ ತತ್ವಜ್ಞಾನಿ ಪೆರೆಗ್ರಿನಸ್ ಪ್ರೊಟೀಯಸ್ ಮೇಲೆ ಹರಿಹಾಯಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದನು. ಅಲ್ಲದೆ ತನ್ನ ಸಿನಿಕ್ ಗುರುವೇ ಆದ ಡೆಮೊನ್ಯಾಕ್ಸ್‌ನನ್ನು ಮಾತಿನಲ್ಲಿಯೂ ಹೊಗಳಿದ್ದು ಕಂಡುಬಂದಿಲ್ಲ. 

ಸ್ಟಾಯಿಸಿಸ್ಮ್‌ನ ಒಂದು ಆದರ್ಶ ರೂಪದಂತೆ ಸಿನಿಕತೆಯು ಕಂಡುಬಂದಿತು. ಇದು ಎಪಿಕ್ಟ್ಯೂಸ್‌ಗೆ ಮುಂಬರುವ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಅದರ್ಶವಾದ ಸಿನಿಕ್‌ನ ಪ್ರಶಂಸೆಗೆ ಕಾರಣವಾಯ್ತು. ಎಪಿಕ್ಟ್ಯೂಸ್‌ನ ಪ್ರಕಾರ ಆದರ್ಶ ಸಿನಿಕನಾದವನು "ಒಳ್ಳೆಯದು ಮತ್ತು ಕೆಟ್ಟದ್ದು ಎಂದು ಒದ್ದಾಡುವ ಜನರಿಗೆ ಅವರು ಸುಮ್ಮನೆ ಒದ್ದಾಡುತ್ತಿದ್ದಾರೆ ಎಂಬುದನ್ನು ತಿಳಿಸಿಕೊಡುವ ಸಲುವಾಗಿ ಜ್ಯೂಸ್‌ನಿಂದ ಕಳುಹಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ಒಬ್ಬ ಸಂದೇಶ ವಾಹಕ ಎಂಬುದನ್ನು ಅರಿತಿರಬೇಕು." ಆದರೆ ಎಪಿಕ್ಟ್ಯೂಸ್‌ನ ದುರದೃಷ್ಟವೆಂದರೆ ಈ ಸಮಯದ ಹಲವಾರು ಸಿನಿಕರು ಆದರ್ಶ ಸಿನಿಕರಾಗಿ ಬದುಕಲಿಲ್ಲ:"ಈ ಕಾಲದ ಸಿನಿಕರನ್ನು ಬಾಲ ಅಲ್ಲಾಡಿಸುತ್ತ ಆಜ್ಞೆಗಾಗಿ ಕಾದು ಕುಳಿತಿರುವ ನಾಯಿಗಳು. ಹಳೆಕಾಲದ ಸಿನಿಕರ ಆದರ್ಶವನ್ನು ಪಾಲಿಸಲು ಇವರಿಗ ಯಾವುದೇ ಅರ್ಹತೆ ಇಲ್ಲ. ಇವರ ವರ್ತನೆ ಗಾಳಿಗೆ ಗುದ್ದುವ ಕ್ರಿಯೆಯಷ್ಟೇ ನಿಷ್ಪ್ರಯೋಜಕ. 

ಎರಡನೇ ಶತಮಾನದಲ್ಲಿ ತನ್ನದೇ ಆದ ತತ್ವಶಾಸ್ತ್ರವನ್ನು ಹುಟ್ಟುಹಾಕಿದ ಸ್ಟಾಯ್‌ಸಿಸಮ್‌ನಂತೆ ಸಿನಿಕತೆಯು ನಾಲ್ಕನೇ ಶತಮಾನದಲ್ಲಿ ಬೆಳವಣಿಗೆಯನ್ನು ಕಂಡುಕೊಂಡಿತು.‌ ಚಕ್ರವರ್ತಿ ಜ್ಯೂಲಿಯನ್‌ (೩೬೧–೩೬೩) ಎಪಿಕ್ಟ್ಯೂಸ್‌ ಅನ್ನು ಇಷ್ಟಪಡುತ್ತಿದ್ದ ಅಲ್ಲದೆ ಆದರ್ಶ ಸಿನಿಕತೆಯನ್ನು ಗೌರವಿಸುತ್ತಿದ್ದು, ನಿಜವಾಗಿ ಸಿನಿಕತೆಯನ್ನು ಅಳವಡಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದವರನ್ನು ದೂಷಣೆ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದ. 

ಐದನೇ ಶತಮಾನದ ಕೊನೆಯಲ್ಲಿದ್ದ ಎಮೆಸಾದ ಸಾಲ್ಲ್ಯೂಸ್ಟಿಯಸ್ ಶಾಸ್ತ್ರೀಯ ಇತಿಹಾಸದ ಪ್ರಕಾರ ಗುರುತಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ಕೊನೆಯ ಸಿನಿಕನಾಗಿದ್ದಾನೆ. ನವಪ್ಲೇಟೋವಾದದ ತತ್ವಶಾಸ್ತ್ರದ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಯಾದ ಅಲೆಕ್ಸಾಂಡ್ರಿಯಾದ ಇಸಿಡೋರ್‌ ಇವನು ತನ್ನ ಜೀವನವನ್ನು ಸಿನಿಕ ವೈರಾಗ್ಯದಲ್ಲಿ ಕಳೆದನು.

ರೋಮನ್ ಪ್ರಪಂಚದಲ್ಲಿ ಸಿನಿಕತೆ
ಸಿದ್ಧಾಂತ
ಸಿನಿಕ ಹೆಸರಿನ ಹುಟ್ಟು
ಜ್ಯೂಯಿಶ್ ಸಿನಿಕನಾಗಿ ಇತಿಹಾಸದ ಜೀಸಸ್‌