ಶ್ರೀರಂಗಪಟ್ಟಣವು ಅಂದಿನ ಮೈಸೂರು ಪ್ರಾಂತ್ಯದ ರಾಜಧಾನಿಯಾಗಿತ್ತು. ಶ್ರೀರಂಗಪಟ್ಟಣವನ್ನು ಸುಮಾರು ೧೬೪೮ರಲ್ಲಿ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದ ಜೆಸ್ವಿತರು ಮಹಾರಾಜರ ಅನುಮತಿ ಪಡೆದು ಪ್ರಾಂತ್ಯದಲ್ಲಿ ಧರ್ಮಪ್ರಚಾರ ನಡೆಸಿದ್ದರು. ಗಂಜಾಮು, ಪಾಲಳ್ಳಿ, ಕಿರಂಗೂರು, ಬಸುವಾಪಟ್ಟಣ, ರಾಮಪುರ, ಚಿಕ್ಕರಸಿನಕೆರೆ, ಕಾಮನಹಳ್ಳಿ, ಸೋಮನಹಳ್ಳಿ, ಉಯ್ಯಂಬಳ್ಳಿ, ಹಾರೋಬೆಲೆ, ದಾಸರಹಳ್ಳಿ, ಮರಂದನಹಳ್ಳಿ, ಮದಗೊಂಡನಹಳ್ಳಿ, ಕೆಂಪಟ್ಟಿ, ಆನೆಕಲ್ಲು, ಬೇಗೂರು, ಬೆಂಗಳೂರು ಪೇಟೆ, ದಾಸನಪುರ, ಗಾರೇನಹಳ್ಳಿ ಮುಂತಾದ ಊರುಗಳಲ್ಲಿ ಚರ್ಚುಗಳು ಸ್ಥಾಪನೆಯಾಗಿ ಶ್ರೀರಂಗಪಟ್ಟಣ ಕೇಂದ್ರದ ಮೂಲಕ ಕಾರ್ಯ ನಿರ್ವಹಿಸುತ್ತಿದ್ದವು. ಸುಮಾರು ಹತ್ತು ಮಂದಿ ಜೆಸ್ವಿತ್ ಪಾದ್ರಿಗಳು ಹಾಗೂ ಊರೂರಿನಲ್ಲಿದ್ದ ಉಪದೇಶಿಗಳ ಕಾರ್ಯತತ್ಪರತೆಯಿಂದ ಮೈಸೂರು ಪ್ರಾಂತ್ಯದ ಕ್ರೈಸ್ತ ಸಮುದಾಯ ದೈವಕೃಪೆಯಲ್ಲಿ ನೆಮ್ಮದಿಯಿಂದಿತ್ತು. ಹೀಗಿರುವಲ್ಲಿ ಅಕಾಲದಲ್ಲಿ ಸಿಡಿಲು ಬಡಿದ ಹಾಗೆ ಪೋಪ್ ಜಗದ್ಗುರುಗಳು ಜೆಸ್ವಿತ್ ಸಂಸ್ಥೆಯನ್ನು ೧೭೭೩ರಲ್ಲಿ ವಜಾ ಮಾಡಿದರು. ಇದು ಸಾಲದೆಂಬಂತೆ ಮೊದಲೇ ಹೇಳಿದ ಹಾಗೆ ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಆಳ್ವಿಕೆ ನಡೆಸಿದ್ದ ಟಿಪ್ಪುಸುಲ್ತಾನನು ಕ್ರೈಸ್ತರನ್ನು ಅಪನಂಬಿಕೆಯಿಂದ ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದನಾದ್ದರಿಂದ ಪಾದ್ರಿಗಳಿಲ್ಲದೆ ಸ್ಥಳೀಯ ಕ್ರೈಸ್ತ ಸಮುದಾಯ ಸೊರಗಿತ್ತು. ೧೭೯೯ರಲ್ಲಿ ಟಿಪ್ಪು ಹತನಾಗಿ ಮೈಸೂರು ಮಹಾರಾಜರಿಗೆ ರಾಜ್ಯಭಾರವು ಕೈಬದಲಾಗಿದ್ದರೂ ಕ್ರೈಸ್ತ ಧರ್ಮಸಭೆಯು ಇನ್ನೂ ಸಾಕಷ್ಟು ಚೇತರಿಸಿಕೊಂಡಿರಲಿಲ್ಲ. 
ಇಂಥ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಅಂದರೆ ೧೮೩೭ರ ಜನವರಿ ೨೭ರಂದು ಶಾರ್ಬೊನೊ ಅವರನ್ನು ಶ್ರೀರಂಗಪಟ್ಟಣಕ್ಕೆ ನಿಯೋಜಿಸಲಾಯಿತು. ಹೀಗೆ ಮೈಸೂರು ಸೀಮೆಗೆ ಬಂದ ಅವರು ಆಗ ಅಲ್ಲಿ ೨೫ ಕ್ರೈಸ್ತ ಹಳ್ಳಿಗಳಲ್ಲಿ ಚದುರಿಹೋಗಿದ್ದ ಸುಮಾರು ೩೫೦೦ ಕಥೋಲಿಕ ಕ್ರೈಸ್ತರಿಗೆ ಪಾಲಕರಾದರು. ಆದರೆ ಜನರೊಂದಿಗೆ ಬೆರೆಯಬೇಕಾದರೆ ಅವರು ಮೊದಲು ಕನ್ನಡ ಕಲಿಯಬೇಕಾಗಿತ್ತು, ಇಂಗ್ಲಿಷ್ ಮತ್ತು ಕನ್ನಡ ಭಾಷೆಗಳನ್ನು ಪಾಂಡಿತ್ಯಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಮತ್ತು ನಿರರ್ಗಳವಾಗಿ ಮಾತನಾಡುವಷ್ಟು ಚೆನ್ನಾಗಿ ಕಲಿತ ಶಾರ್ಬೊನೊ ಅವರು ಹೊಸ ಉತ್ಸಾಹದೊಂದಿಗೆ ನಾಡಿನಾದ್ಯಂತ ಸಂಚರಿಸಿದರು. ಹೀಗೆ ಪ್ರತಿವರ್ಷವೂ ಅವರು ಸುಮಾರು ೨೫೦೦ ಕಿಲೋಮೀಟರುಗಳಷ್ಟು ದೂರವನ್ನು ನಡೆದೇ ಕ್ರಮಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. 
ಇದೇ ಅವಧಿಯಲ್ಲಿ ಅವರು ಶೀಮೊಗ್ಗೆ ಮತ್ತು ಫ್ರೇಝರ್ ಪೇಟೆಗಳ ಚರ್ಚುಗಳನ್ನು ಕಟ್ಟಿದರು. ಶೆಟ್ಟಿಹಳ್ಳಿಯ ಚರ್ಚನ್ನು ನವೀಕರಿಸಿದರು. ಮೈಸೂರಿನ ಚರ್ಚಿನ ನಿರ್ಮಾಣವು ಅಂತಿಮ ಹಂತದಲ್ಲಿದ್ದಾಗ ಅಂದರೆ ೧೮೪೨ರ ಜನವರಿಯಲ್ಲಿ ಶಾರ್ಬೊನೊ ಅವರನ್ನು ಬೆಂಗಳೂರಿಗೆ ಕರೆಸಿಕೊಂಡ ಎಂಇಪಿ ಸಂಸ್ಥೆಯ ವರಿಷ್ಠರು ರೋಮಿನಿಂದ ಬಂದ ಒಂದು ಆದೇಶವನ್ನು ಕೈಗಿತ್ತರು. ೧೮೪೧ರ ಜೂನ್ ೧೫ರಂದು ಬರೆದು ಪೋಪ್ ಜಗದ್ಗುರುಗಳೇ ಸ್ವಯಂ ಸಹಿ ಮಾಡಿದ್ದ ಆ ಪತ್ರದ ಒಕ್ಕಣೆಯ ಪ್ರಕಾರ ಶಾರ್ಬೊನೊ ಅವರನ್ನು ಯಸೆನ್ ಪ್ರಾಂತ್ಯದ ಬಿರುದಾಂಕಿತ ಬಿಷಪರನ್ನಾಗಿ ಅಭಿಷೇಕಿಸಿ ಬಿಷಪ್ ಬೊನಾಂ ಅವರಿಗೆ ಅನುವರ್ತಿಯಾಗಿರುವಂತೆ ಸೂಚಿಸಲಾಗಿತ್ತು. ಅಚ್ಚರಿಯೆಂದರೆ ನಮ್ಮ ಈ ಶಾರ್ಬೊನೊ ಅವರು ಬಿಷಪ್ ಪದವಿಯನ್ನು ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳಲಿಲ್ಲ. ಅವರಿಗೆ ಒಬ್ಬ ಸಾಮಾನ್ಯ ಗುರುವಾಗಿಯೇ ಕೆಲಸ ಮಾಡುವುದು ಇಷ್ಟವಾಗಿತ್ತು ಹೀಗಾಗಿ ಅವರು ಪೋಪರ ಸಂಸ್ಥೆ ಪ್ರಾಪಗಾಂಡಕ್ಕೆ ಪತ್ರ ಬರೆಯುತ್ತಾ ’ಸಾಮಾನ್ಯರ ಸೇವೆ’ ಗೆ ತಮ್ಮನ್ನು ಮೀಸಲಾಗಿಡುವಂತೆ ವಿನಂತಿಸುತ್ತಾರೆ. 
ಆ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ದೇಶವು ಬರಗಾಲ, ಇನ್‌ಫ್ಲುಯೆಂಜಾ, ಮಲೇರಿಯಾ, ಪ್ಲೇಗ್, ಸಿಡುಬು ಮುಂತಾದ ಪಿಡುಗುಗಳಿಂದ ತತ್ತರಿಸಿತ್ತು. ೧೮೪೨ರ ಮಾರ್ಚ್‌ನಿಂದ ಜುಲೈವರೆಗೆ ಮೈಸೂರು, ಗಂಜಾಂ, ಹುಣಸೂರುಗಳಲ್ಲಿ ಕಾಲರಾ ರೋಗವು ಬಾಧಿಸಿದಾಗ ಶಾರ್ಬೊನೊ ಅವರು ಒಬ್ಬ ಧಾರ್ಮಿಕಗುರುವಾಗಿ ಅಲ್ಲ ಅದಕ್ಕಿಂತಲೂ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಒಬ್ಬ ಸಾಮಾಜಿಕ ಕಾರ್ಯಕರ್ತನಾಗಿ ಜನಸೇವೆ ಮಾಡಿದರು. ಹೀಗೆ ಅವರು ಶ್ರೀರಂಗಪಟ್ಟಣದಲ್ಲಿ ಇದ್ದುಕೊಂಡು ಐದು ವರ್ಷಗಳ ಕಾಲ ಏಕಾಂಗಿಯಾಗಿ ದುಡಿದರು. ಅವರ ಶ್ರಮದ ಫಲವಾಗಿ ೧೮೪೪ರ ವೇಳೆಗೆ ಶ್ರೀರಂಗಪಟ್ಟಣದಲ್ಲಿ ೩೮೯೪ ಮಂದಿ ಕ್ರೈಸ್ತರಾಗಿದ್ದರು ಹಾಗೂ ಇಡೀ ಮೈಸೂರು ಪ್ರಾಂತ್ಯದ ಕಥೋಲಿಕ ಕ್ರೈಸ್ತರ ಸಂಖ್ಯೆಯು ೧೨,೧೯೪ನ್ನು ಮುಟ್ಟಿತ್ತು.
ಪಾಂಡಿಚೇರಿಯಲ್ಲಿ ನಡೆದ ೧೮೪೪ ಮತ್ತು ೧೮೪೯ರ ಎರಡೂ ಸಿನೋಡುಗಳಲ್ಲಿ ಭಾಗವಹಿಸಿದ ಅವರು ದೇಶೀ ಗುರುಗಳ ಆಯ್ಕೆ, ದೇಶಸ್ಥರಿಗೆ ಒಳ್ಳೆ ಪ್ರಾಥಮಿಕ ಮತ್ತು ಉನ್ನತ ಶಿಕ್ಷಣ, ಕಿರಿಯ ಮತ್ತು ಹಿರಿಯ ಗುರುಮಠಗಳ ಸ್ಥಾಪನೆ, ಕಥೋಲಿಕ ಸಾಹಿತ್ಯದ ಮುದ್ರಣ ಮತ್ತು ಪ್ರಸಾರಗಳು ಅಂದಿನ ತುರ್ತು ಅಗತ್ಯಗಳಾಗಿವೆಯೆಂದು ಪ್ರತಿಪಾದಿಸಿದರು. ಸ್ಥಳೀಯ ಕ್ರೈಸ್ತ ಘಟಕಗಳು ಗಟ್ಟಿಯಾಗಿ ನೆಲೆಯೂರಿ ತಮ್ಮದೇ ಸಂಪನ್ಮೂಲ ರೂಢಿಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು ಹಾಗೂ ಅದರಲ್ಲಿ ಯಶಸ್ಸು ಗಳಿಸಬೇಕಾದರೆ ಸ್ಥಳೀಯರೇ ಪಾದ್ರಿಗಳೂ ಆಗಬೇಕು ಎನ್ನುವ ದೂರದೃಷ್ಟಿ ಅವರದಾಗಿತ್ತು. ಅವರ ಈ ಪ್ರಯತ್ನದ ಫಲವಾಗಿ ಸಿನೋಡ್ ಸಮ್ಮೇಳನಗಳು ಮರೆಯಲಾಗದಂಥ ನಿರ್ಣಯಗಳನ್ನು ಅಂಗೀಕರಿಸಿತು. ಸ್ವತಃ ಶಾರ್ಬೊನೊ ಅವರೂ ಸಹ ಬಿಷಪ್ ಪದವಿಯ ಬಗೆಗಿನ ತಮ್ಮ ನಿಲುವನ್ನು ಬದಲಾಯಿಸಿಕೊಂಡರು. ಅಲ್ಲದೆ ಧೈರ್ಯದಿಂದ ಅವರು ರೋಮ್ ಅನ್ನು ಪ್ರಶ್ನಿಸುತ್ತಾ ಧರ್ಮಪ್ರಾಂತ್ಯಗಳನ್ನು ಹೊರಗಿನ ದೇಶಗಳಿಗೆ ಅಥವಾ ಹೊರಗಿನ ಸಭೆಗಳಿಗೆ ಅಥವಾ ಹೊರಗಿನ ಗುರುಗಳಿಗೆ ವಹಿಸುವ ಪದ್ಧತಿಯನ್ನು ಖಂಡಿಸಿದರು.
ಪ್ರಾಪಗಾಂಡವು ಇವರ ಅನಿಸಿಕೆಯನ್ನು ಮನ್ನಿಸಿ ಬಿಷಪ್ ನೇಮಕಾತಿಯ ತನ್ನ ಪತ್ರದ ಒಕ್ಕಣೆಯನ್ನು ಬದಲಾಯಿಸುತ್ತದೆ. ಹಾಗೂ ೧೮೪೪ ಸೆಪ್ಟೆಂಬರ್ ೧೨ರಂದು ಶಾರ್ಬೊನೊ ಅವರ ನೇಮಕಾತಿಯನ್ನು ಎತ್ತಿಹಿಡಿಯುತ್ತದೆ. ೧೮೪೫ರ ಮಾರ್ಚ್ ೧೬ರಂದು ರೋಮಾಪುರಿ ಪೀಠವು ಶಾರ್ಬೊನೊ ಅವರನ್ನು ಮೈಸೂರಿನ ಧರ್ಮಾಧ್ಯಕ್ಷರನ್ನಾಗಿ ನೇಮಿಸುವುದರೊಂದಿಗೆ ಮೈಸೂರನ್ನು ಧರ್ಮಪ್ರಾಂತ್ಯದ ಮಟ್ಟಕ್ಕೇರಿಸಿ ಬೆಂಗಳೂರನ್ನು ಅದರ ಆಡಳಿತ ಕೇಂದ್ರವಾಗಿಸಿತು. ಆ ಪ್ರಕಾರ ೧೮೪೫ ಜೂನ್ ೨೯ರಂದು ಮೊನ್ಸಿಜ್ಞೊರ್ ಬೊನಾಂ ಅವರು ಪಾಂಡಿಚೇರಿಯ ಪ್ರಧಾನಾಲಯದಲ್ಲಿ ಶಾರ್ಬೊನೊ ಅವರಿಗೆ ಬಿಷಪ್ ಪದವಿಯನ್ನು ಪ್ರದಾನ ಮಾಡುತ್ತಾರೆ. ಅಂದಿನ ತಮ್ಮ ದಿನಚರಿಯಲ್ಲಿ ಶಾರ್ಬೊನೊ ಅವರು ಶುಭಸಂದೇಶದ ಹೊರೆಯೊಂದಿಗೆ ಧರ್ಮಪ್ರಚಾರಕರಿಗೆ ಮಾದರಿಯಾಗಿ ಬದುಕಬೇಕೆನ್ನುವ ಹೊಣೆಯನ್ನು ನನ್ನ ಮೇಲೆ ಹೇರಲಾದ ಈ ದಿನ ಅತ್ಯಂತ ದುಃಖದ ದಿನ ಎಂದು ಬರೆದುಕೊಂಡಿದ್ದಾರೆ.
ಸಾಹಿತ್ಯಸೇವೆ
ಬಿಷಪರಾಗಿ
ಕನ್ನಡನಾಡಿನ ಸೇವೆಗೆ
ಮೊದಲ ದಿನಗಳು