ಸ್ವಯಂಚಾಲಿತವಾಗಿ ಪರಿಣಾಮಕಾರಿಯಾದ ಕಾಯಿದೆಯ ಪ್ರಾಂತೀಯ ಭಾಗವು ಮೂಲಭೂತವಾಗಿ ಸೈಮನ್ ಆಯೋಗದ ಶಿಫಾರಸುಗಳನ್ನು ಅನುಸರಿಸಿತು. ಪ್ರಾಂತೀಯ ದ್ವಿಪ್ರಭುತ್ವವು ಕೊನೆಗೊಂಡಿತು; ಅಂದರೆ ಎಲ್ಲಾ ಪ್ರಾಂತೀಯ ಕರಸಂಪುಟಗಳನ್ನು ಪ್ರಾಂತೀಯ ಶಾಸಕಾಂಗಗಳ ಬೆಂಬಲದಲ್ಲಿರುವ ಮಂತ್ರಿಗಳ ವಶದಲ್ಲಿರಿಸಲಾಯಿತು. ವೈಸ್‌ರಾಯ್ ಮತ್ತು ಭಾರತದ ರಾಜ್ಯ ಕಾರ್ಯದರ್ಶಿಯ ಮೂಲಕ ಬ್ರಿಟಿಷ್ ಸರ್ಕಾರದ ಜವಾಬ್ದಾರಿಯನ್ನು ಹೊಂದಿರುವ ಬ್ರಿಟಿಷ್-ನೇಮಕದ ಪ್ರಾಂತೀಯ ಗವರ್ನರ್‌ಗಳು ಮಂತ್ರಿಗಳ ಶಿಫಾರಸುಗಳನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸಬೇಕಾಗಿತ್ತು. ಅವರ ದೃಷ್ಟಿಯಲ್ಲಿ, ಸಾವಿನ ಬೆದರಿಕೆಯ ತಡೆಗಟ್ಟುವಿಕೆ ಅಥವಾ ಪ್ರಾಂತ್ಯದಲ್ಲಿ ಶಾಂತತೆಯನ್ನು ಕಾಪಾಡುವುದು ಮತ್ತು ಅಲ್ಪಸಂಖ್ಯಾತರ ನ್ಯಾಯಸಮ್ಮತ ವ್ಯವಹಾರಗಳಿಗೆ ರಕ್ಷಣೆ ಒದಗಿಸುವುದು ಮೊದಲಾದ ಶಾಸನೋಕ್ತ "ವಿಶೇಷ ಜವಾಬ್ದಾರಿ"ಗಳ ಮೇಲೆ ಋಣಾತ್ಮಕ ಪ್ರಭಾವವನ್ನು ಬೀರದಿದ್ದರೆ ಮಾತ್ರ ಹೀಗೆ ಮಾಡಬೇಕಾಗಿತ್ತು. ರಾಜಕೀಯ ಕುಸಿತದ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಗವರ್ನರ್ ವೈಸ್‌ರಾಯ್‌ರ ಮೇಲ್ವಿಚಾರಣೆಯಡಿಯಲ್ಲಿ ಪ್ರಾಂತೀಯ ಸರ್ಕಾರದ ಸಂಪೂರ್ಣ ನಿಯಂತ್ರಣ ವಹಿಸಬಹುದಿತ್ತು. ಇದು ಗವರ್ನರ್‌ಗಳಿಗೆ ಭಾರತದಲ್ಲಿನ ಬ್ರಿಟಿಷ್ ಪ್ರಭುತ್ವದ ಇತಿಹಾಸದಲ್ಲಿ ಕಂಡುಬಂದ ಯಾವುದೇ ಬ್ರಿಟಿಷ್ ಅಧಿಕಾರಿಗಿಂತ ಹೆಚ್ಚಿನ ಅನಿಯಮಿತ ಆಳ್ವಿಕೆ ನಡೆಸಲು ಅವಕಾಶ ಮಾಡಿಕೊಟ್ಟಿತು. 1939ರಲ್ಲಿ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ ಪ್ರಾಂತೀಯ ಮಂತ್ರಿಗಳ ರಾಜಿನಾಮೆಯ ನಂತರ, ಗವರ್ನರ್‌ಗಳು ಯುದ್ಧದಾದ್ಯಂತ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್-ರಹಿತ ಪ್ರಾಂತ್ಯಗಳ ನೇರ ಆಳ್ವಿಕೆ ನಡೆಸಿದರು.
ಕಾಯಿದೆಯ ಪ್ರಾಂತೀಯ ಭಾಗವು, ಬ್ರಿಟಿಷ್ ಅಧಿಕಾರಿಗಳು ಮತ್ತು ಭಾರತೀಯ ರಾಜಕಾರಣಿಗಳು ಆಳ್ವಿಕೆಯ ಮೂಲಕ ದರ್ಬಾರನ್ನು ತೋರಿಸುವವರೆಗೆ ಪ್ರಾಂತೀಯ ರಾಜಕಾರಣಿಗಳಿಗೆ ಉತ್ತಮ ಅಧಿಕಾರ ಮತ್ತು ಪ್ರೋತ್ಸಾಹವನ್ನು ನೀಡಿತು ಎಂದು ತಿಳಿಯಲಾಗಿದೆ. ಆದರೆ ಬ್ರಿಟಿಷ್ ಗವರ್ನರ್‌ನ ಮಧ್ಯಪ್ರವೇಶದ ಸದುದ್ದೇಶದ ಕಾನೂನುಗಳಿಂದ ಆಳಬೇಕೆನ್ನುವ ಬೆದರಿಕೆಯು ಕಿರಿಕಿರಿಯನ್ನುಂಟುಮಾಡಿತು.
ಕಾಯಿದೆಯ ಪ್ರಾಂತೀಯ ಭಾಗ
ಕಾಯಿದೆಯ ನಿಯಮಗಳು
ಬ್ರಿಟಿಷ್ ಸರ್ಕಾರವು ತೆಗೆದುಕೊಂಡ ಅಪಾಯದ ಉದ್ಯಮಗಳು
ಕಾಯಿದೆಯ ಹಿನ್ನೆಲೆ