ಏಕದಿನ ಅಂತರರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಪಂದ್ಯಗಳು ಸೀಮಿತ ಓವರ್‌ಗಳನ್ನು ಹೊಂದಿರುವುದರಿಂದ, ಬ್ಯಾಟುಗಾರ/ಬ್ಯಾಟ್ಸ್‌ಮನ್ನರು ಓಟಗಳನ್ನು ತ್ವರಿತವಾಗಿ ಗಳಿಸಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸುತ್ತಾರೆ. ತ್ವರಿತವಾಗಿ ಓಟಗಳನ್ನು ಗಳಿಸುವುದೆಂದರೆ ಎಸೆಯಲಾದ ಒಂದು ಎಸೆತಕ್ಕೆ ಕನಿಷ್ಟ ಒಂದು ಓಟವನ್ನು ಗಳಿಸಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸುವುದು. ಬಹುತೇಕ ಬ್ಯಾಟುಗಾರ/ಬ್ಯಾಟ್ಸ್‌ಮನ್ನರು ಪ್ರತಿ ಓವರ್‌ಗೆ ಸರಾಸರಿ ನಾಲ್ಕು ಓಟಗಳಂತೆ ಗಳಿಸಲು ಸಂಭಾಳಿಸಿಕೊಳ್ಳುವರು (i.e. ಆರು ಎಸೆತಗಳ ಒಂದು ಓವರ್‌ಗೆ ನಾಲ್ಕು ಓಟಗಳ ಹಾಗೆ). 

ಯಾವುದೇ ತಂಡವು ಬ್ಯಾಟಿಂಗ್‌ ಮಾಡಲು ಹೋಗುವಾಗ, ಮೊದಲಿಗೆ ಅತ್ಯುತ್ತಮ ಆಟಗಾರರು ಬ್ಯಾಟಿಂಗ್‌ ಮಾಡುವರು. ಮೊದಲ ಮೂವರು ಬ್ಯಾಟುಗಾರ/ಬ್ಯಾಟ್ಸ್‌ಮನ್ನರನ್ನು (ಸಂಖ್ಯೆ 1, 2, 3) "ಉಚ್ಚ ಕ್ರಮಾಂಕ" ದವರೆಂದು ; ಮುಂದಿನ ನಾಲ್ವರು (ಸಂಖ್ಯೆಗಳು 4, 5, 6 ಹಾಗೂ ಬಹುಶಃ 7) "ಮಧ್ಯಮ ಕ್ರಮಾಂಕ" ವೆನಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ, ಹಾಗೂ ಉಳಿದ ನಾಲ್ವರು (ಸಂಖ್ಯೆಗಳಾದ 8, 9, 10 ಮತ್ತು 11) "ಕೆಳ ಕ್ರಮಾಂಕ" ದವರು ಅಥವಾ "ಬಾಲಂಗೋಚಿ" ಗಳೆಂದು ಕರೆಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ.

ತಂಡವೊಂದರ ವಿಶೇಷಜ್ಞ ಬ್ಯಾಟುಗಾರ/ಬ್ಯಾಟ್ಸ್‌ಮನ್ನರು ಸಾಧಾರಣವಾಗಿ ಹೆಚ್ಚಿನ ಓಟಗಳನ್ನು ಗಳಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗುವಂತೆ ಮೇಲಿನ ಕ್ರಮಾಂಕಗಳ ಸನಿಹದಲ್ಲಿಯೇ ಬ್ಯಾಟಿಂಗ್‌ ಮಾಡುತ್ತಾರೆ. "ಆರಂಭಿಕರು" ಅಥವಾ ಆರಂಭಿಕ ಬ್ಯಾಟುಗಾರ/ಬ್ಯಾಟ್ಸ್‌ಮನ್ನರು ಎಂದರೆ ಕ್ರೀಸನ್ನು ಪ್ರವೇಶಿಸುವ ಮೊದಲ ಇಬ್ಬರು ಬ್ಯಾಟುಗಾರ/ಬ್ಯಾಟ್ಸ್‌ಮನ್ನರಾಗಿರುತ್ತಾರೆ. ಇವರುಗಳು ಅತ್ಯುತ್ತಮ ಬ್ಯಾಟುಗಾರ/ಬ್ಯಾಟ್ಸ್‌ಮನ್ನರಾಗಿರಬೇಕೆಂದೇನಿಲ್ಲ , ಆದರೆ ಹೊಸ ಚೆಂಡನ್ನು ಪಳಗಿಸುವ ಹಾಗೂ ಚೆಂಡಿನ ಹೊಳಪು ಸಾಕಷ್ಟು ಮಾಸುವವರೆಗೆ (ಕಠಿಣವಾದ ಹಾಗೂ ಹೊಳಪಿನ ಚೆಂಡು ಪುಟಿಯುವುದು ಹಾಗೂ ತಿರುಗುವುದು ಹೆಚ್ಚಾದುದರಿಂದ ಬ್ಯಾಟುಗಾರ/ಬ್ಯಾಟ್ಸ್‌ಮನ್ನರಿಗೆ ಅದನ್ನು ಎದುರಿಸುವುದು ಕಷ್ಟಸಾಧ್ಯ) ವಿಕೆಟ್‌‌ಗಳನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳದಿರುವ ಹಾಗೆ ಕಾಪಾಡಿಕೊಳ್ಳಬಲ್ಲರೆಂದು ನಿರೀಕ್ಷಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ. ಇಷ್ಟು ಮಾತ್ರವಲ್ಲದೇ, ಅವರು ಒಂದು ತ್ವರಿತ ಇನ್ನಿಂಗ್ಸ್‌‌ಅನ್ನು (ಕಡಿಮೆ ಎಸೆತಗಳಲ್ಲಿ ಹೆಚ್ಚು ಓಟಗಳು), ಕಟ್ಟುವ ಅನಿವಾರ್ಯತೆಯನ್ನು ಎದುರಿಸಬೇಕಿರುತ್ತದೆ ಏಕೆಂದರೆ ಮೊದಲ 15 ಓವರ್‌ಗಳಲ್ಲಿ ಕ್ಷೇತ್ರ ರಕ್ಷಣೆಗಾರರ ನಿಯೋಜನೆಯಲ್ಲಿ ಕಟ್ಟುಪಾಡುಗಳಿದ್ದು ಓಟಗಳನ್ನು ಗಳಿಸುವುದು ಹೆಚ್ಚು ಅನುಕೂಲವಾಗಿರುತ್ತದೆ. ODI ಕ್ರಿಕೆಟ್‌‌ ನ ನಿಯಮಗಳಲ್ಲಿ ಇತ್ತೀಚೆಗೆ ಆದ ಒಂದು ತಿದ್ದುಪಡಿಯ, ಪ್ರಕಾರ ಕ್ಷೇತ್ರ ರಕ್ಷಣಾ ತಂಡದ ನಾಯಕರಿಗೆ ಮೊದಲ 10 ಓವರ್‌ಗಳ ಕಾಲ ಕಡ್ಡಾಯವಾದ ಕ್ಷೇತ್ರರಕ್ಷಣಾ ಕಟ್ಟುಪಾಡುಗಳಿದ್ದು ಹಾಗೂ ನಂತರ ನಿಗದಿಪಡಿಸಿದ 50 ಓವರ್‌ಗಳ ಅವಧಿಯಲ್ಲಿ ತಮ್ಮ ಆಯ್ಕೆಯ ಯಾವ ಹಂತದಲ್ಲಿಯಾದರೂ ವಿಧಿಸಬಹುದಾದ "ಪವರ್‌-ಪ್ಲೇ" ಓವರ್‌ಗಳೆಂದೂ ಕರೆಯಲಾಗುವ 5 ಓವರ್‌ಗಳ ಎರಡು ವಿಭಾಗಗಳನ್ನು ಪಡೆದಿರುತ್ತವೆ.

ಆರಂಭಿಕರಾದ ನಂತರ ಬರುವಾತ No. 3 ಅಥವಾ "ಒನ್‌ ಡ್ರಾಪ್‌" ಬ್ಯಾಟುಗಾರ/ಬ್ಯಾಟ್‌ಮನ್‌ ಆಗಿರುತ್ತಾರೆ. ಅವರ ಜವಾಬ್ದಾರಿಯು ಆರಂಭಿಕರಿಂದ ಆಟವನ್ನು ವಹಿಸಿಕೊಂಡು ಸಾಧಾರಣವಾಗಿ ಎಚ್ಚರಿಕೆಯ ಹಾಗೂ ದೀರ್ಘಕಾಲದ ಇನ್ನಿಂಗ್ಸ್‌‌ಅನ್ನು ಆಡುತ್ತಾ, ಬ್ಯಾಟಿಂಗ್‌ನ ಒಂದೆಡೆಯನ್ನು ಪರಿಣಾಮಕಾರಿಯಾಗಿ ಹಿಡಿದುನಿಲ್ಲಿಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕಿರುತ್ತದೆ. ಇದು ಬ್ಯಾಟಿಂಗ್‌ನಲ್ಲಿ ಸ್ವಲ್ಪ ಮಟ್ಟಿನ ದೃಢತೆಯನ್ನು ತರಬಲ್ಲದು, ಏಕೆಂದರೆ ಹೊಸ ಬ್ಯಾಟುಗಾರ/ಬ್ಯಾಟ್ಸ್‌ಮನ್ನರು ಹೊಂದಿಕೊಳ್ಳಲು ಕಷ್ಟಪಡುತ್ತಿರುತ್ತಾರೆ ಹಾಗೂ ಮತ್ತೊಂದೆಡೆಯಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿರವಾಗಿರುವ ಬ್ಯಾಟುಗಾರ/ಬ್ಯಾಟ್‌ಮನ್‌ನನ್ನು ಹೊಂದಿರುವುದು ಅನುಕೂಲಕರವೆನಿಸುತ್ತದೆ. ತಂಡದ ಅತ್ಯುತ್ತಮ ಬ್ಯಾಟುಗಾರ/ಬ್ಯಾಟ್‌ಮನ್‌ನನ್ನು ಸಾಧಾರಣವಾಗಿ ಹೊಸದಾದ ಮೈದಾನದ/ಪಿಚ್‌ನ ಮೇಲೆ ಅತ್ಯುತ್ತಮ ಬೌಲರ್‌/ಚೆಂಡೆಸೆತಗಾರರ ವಿರುದ್ಧ ಬ್ಯಾಟಿಂಗ್‌ ಮಾಡಬೇಕಾದ ಕಷ್ಟವನ್ನು ಎದುರಿಸದಿರುವಂತೆ ಹಾಗೂ ಆತನು ದೀರ್ಘಕಾಲೀನ ಇನ್ನಿಂಗ್ಸ್‌‌ಅನ್ನು ಆಡಲಾಗುವಂತೆ 3 ಅಥವಾ 4ನೇ ಸ್ಥಾನದಲ್ಲಿ ಆಡಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ.

ಮಧ್ಯಮ ಕ್ರಮಾಂಕವನ್ನು ಹಲವು ಬಾರಿ ಏಕದಿನ ಅಂತರರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಪಂದ್ಯಗಳಲ್ಲಿ ಬ್ಯಾಟಿಂಗ್‌ ಶ್ರೇಣಿಯ ಅತ್ಯಮೂಲ್ಯ ಆಸ್ತಿಯೆಂದು ಪರಿಗಣಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ, ಏಕೆಂದರೆ ಅದರ ಸದಸ್ಯರು 50 ಓವರ್‌ಗಳ ಮಧ್ಯಭಾಗದುದ್ದಕ್ಕೂ ಬ್ಯಾಟಿಂಗ್‌ ತಂಡದ ಸ್ಥಾನವನ್ನು ಬಲಪಡಿಸುವ ಜವಾಬ್ದಾರಿಯನ್ನು ಹೊಂದಿರುತ್ತಾರೆ. ಮಧ್ಯಮ ಕ್ರಮಾಂಕದ ಬ್ಯಾಟಿಂಗ್‌ನ ಗುಣಲಕ್ಷಣವೆಂದರೆ ಪ್ರಧಾನವಾಗಿ ಬೌಂಡರಿಗಳಲ್ಲಿಯೇ ಓಟಗಳನ್ನು ಪೇರಿಸುವ ಆಕ್ರಮಣಕಾರಿ ಆರಂಭಿಕರ ಶೈಲಿಗೆ ಹೊರತಾಗಿ ಹಲವು "ಸಿಂಗಲ್‌ಗಳು" (ಅಥವಾ "ಒಂದು ಓಟಗಳನ್ನು" ) ಹಾಗೂ 'ಎರಡು ಓಟಗಳನ್ನು' ಪಡೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾ ಆಗ್ಗಾಗ್ಗೆ ಮಾತ್ರವೇ" ಬೌಂಡರಿ ಹೊಡೆತ" ಗಳನ್ನು (ಒಂದು ಫೋರ್‌ ಅಥವಾ ಸಿಕ್ಸ್‌ ) ಪಡೆಯುವ ಪದ್ಧತಿಯಾಗಿರುತ್ತದೆ. 

ಹೀಗೇಕೆಂದರೆ ಪ್ರತಿಸ್ಪರ್ಧಿ ತಂಡದ ಮೇಲಿನ ಕ್ಷೇತ್ರ ರಕ್ಷಣಾ ಕಟ್ಟುಪಾಡುಗಳನ್ನು ಮಧ್ಯಮ ಸಂಖ್ಯೆಯ ಓವರ್‌ಗಳಲ್ಲಿ ಬೌಂಡರಿ ಹೊಡೆತಗಳ ಪ್ರಮಾಣವು ಕಡಿಮೆಯಾಗುವಂತೆ ತೆಗೆದುಹಾಕಲಾಗಿರುತ್ತದೆ. ಮಧ್ಯಮ ಕ್ರಮಾಂಕದ ಬ್ಯಾಟುಗಾರ/ಬ್ಯಾಟ್ಸ್‌ಮನ್ನರನ್ನು ಆಯ್ಕೆ ಮಾಡಬೇಕಾದರೆ ವಿಕೆಟ್‌‌ಗಳ ನಡುವೆ ಅವರು ತ್ವರಿತವಾಗಿ ಚಾಕಚಕ್ಯತೆಯಿಂದ (ಬೌಂಡರಿಗಳ ಹೊರತಾಗಿ ಪಡೆಯುವ ಓಟಗಳನ್ನು ಗರಿಷ್ಠಕ್ಕೇರಿಸಲು ) ಓಡುವ ಸಾಮರ್ಥ್ಯವನ್ನು ಹಾಗೂ ಅವರ ಸಹಿಷ್ಣುತೆ ಹಾಗೂ ತಾಳ್ಮೆಗಳನ್ನು ಪರಿಗಣಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ. 
ಮಧ್ಯಮ ಕ್ರಮಾಂಕವು ಸಾಧಾರಣವಾಗಿ ಪಂದ್ಯದ ಅಂತಿಮ 10 ಓವರ್‌ಗಳ ಅವಧಿಯಲ್ಲಿ ತೀವ್ರತರವಾದ ಆಕ್ರಮಣವನ್ನು ನಡೆಸಲು ವೇದಿಕೆಯನ್ನು ಸಜ್ಜುಗೊಳಿಸುತ್ತದೆ. 
ಈ ತರಹದ ಆಕ್ರಮಣಗಳನ್ನು ನಡೆಸಲು ಎರಡು ಅಂಶಗಳು ಅತ್ಯಗತ್ಯ - ಭಾರೀ ಹೊಡೆತಗಳನ್ನು ಬಾರಿಸಬಲ್ಲಂತಹಾ ಬ್ಯಾಟುಗಾರ/ಬ್ಯಾಟ್ಸ್‌ಮನ್ನರು ಇನ್ನೂ ಬ್ಯಾಟಿಂಗ್‌ ಮಾಡಲಿಕ್ಕಿರಬೇಕು ಅಥವಾ ಔಟಾಗಿರಬಾರದು ಹಾಗೂ ಹಲವು ವಿಕೆಟ್‌ಗಳು ಕೈಯಲ್ಲಿರಬೇಕು (ಏಕೆಂದರೆ ಆಕ್ರಮಣಕಾರಿ ಆಟವೆಂದರೆ ವಿಕೆಟ್‌‌ ಗಳನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳುವ ಸಾಧ್ಯತೆ ಹೆಚ್ಚಿರುವುದು). ಏಕದಿನ ಕ್ರಿಕೆಟ್‌‌ ಪಂದ್ಯದ ಇನ್ನಿಂಗ್ಸ್‌‌ನಲ್ಲಿನ ಕಡೆಯ 10 ಓವರ್‌ಗಳು ಅನೇಕ ವೇಳೆ ಇನ್ನಿಂಗ್ಸ್‌‌ನ ರೋಚಕ ಭಾಗವಾಗಿರುತ್ತದೆ, ಏಕೆಂದರೆ ಓಟಗಳ ಗಳಿಕೆ ಹಾಗೂ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳಲಾದ ವಿಕೆಟ್‌‌ಗಳ ಸಂಖ್ಯೆಗಳಲ್ಲಾಗುವ ಏರಿಕೆಯು ಹೆಚ್ಚಿರುತ್ತದೆ. ODI ಪಂದ್ಯವೊಂದರ ಕಡೆಯ ಹತ್ತು ಓವರ್‌ಗಳಲ್ಲಿ, ಇನ್ನಿಂಗ್ಸ್‌‌ನ ಆರಂಭದಲ್ಲಿ ಆಡಲಾದ ಹೊಡೆತಗಳಿಗಿಂತ ಅಪಾಯಕರವಾದ ಹೊಡೆತಗಳನ್ನು ಹಲವು ವೇಳೆ ಬ್ಯಾಟುಗಾರ/ಬ್ಯಾಟ್ಸ್‌ಮನ್ನರು ಬಳಸುತ್ತಾರೆ.
ಅಪಾಯಕರ ಹೊಡೆತಗಳ ಉದಾಹರಣೆಗಳಲ್ಲಿ ವಿರುದ್ಧ ಬಾಚು ಹೊಡೆತ ಮತ್ತು ಪ್ಯಾಡಲ್‌-ಸ್ಕೂಪ್‌/ತೋಡುಹೊಡೆತಗಳು ಸೇರಿವೆ. ಸುರಕ್ಷಿತವಾದ ಹಾಗೂ ಹೆಚ್ಚು ಸಾಂಪ್ರದಾಯಿಕವಾದ ಹೊಡೆತವನ್ನು ಆಡುವಾಗ ಸಾಧ್ಯವಾಗದ ಬೌಂಡರಿಯೊಂದನ್ನು ಗಳಿಸಲು ಇಂತಹಾ ಹೊಡೆತಗಳನ್ನು ಬಳಸಲಾಗುತ್ತದೆ. ಅಂತಿಮವಾಗಿ, ಕೆಳ ಕ್ರಮಾಂಕವು ತಮ್ಮ ಬ್ಯಾಟಿಂಗ್‌ ಶೌರ್ಯದ ಬಗ್ಗೆ ಯಾವ ಖ್ಯಾತಿಯನ್ನೂ ಪಡೆಯದವರಾದ ತಂಡದ ಬೌಲರ್‌/ಚೆಂಡೆಸೆತಗಾರರಿಂದ ಕೂಡಿದ್ದು ಆದರಿಂದಲೇ ಸಾಧ್ಯವಾದಷ್ಟು ಕೆಳ ಕ್ರಮಾಂಕದಲ್ಲಿ ಅವರನ್ನು ಆಡಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ. 

ಆದಾಗ್ಯೂ ಬ್ಯಾಟಿಂಗ್‌ ಸ್ಥಾನಗಳ ಬಗ್ಗೆ ವಾಸ್ತವವಾಗಿ ಯಾವುದೇ ನಿರ್ಬಂಧಗಳಿಲ್ಲ. ನಿರ್ದಿಷ್ಟ ಅನುಕೂಲತೆಗಳನ್ನು ಪಡೆಯುವುದಕ್ಕಾಗಿ ಬ್ಯಾಟಿಂಗ್‌ ಕ್ರಮಾಂಕದ ಶ್ರೇಣಿಯಲ್ಲಿ ಪ್ರಯೋಗಗಳನ್ನು ಮಾಡಿ ನಾಯಕರುಗಳು ಪರಿಚಿತರಾಗಿದ್ದಾರೆ. ಉದಾಹರಣೆಗೆ, ಎಷ್ಟೇ ಆದರೂ (ಓರ್ವ ಕಡಿಮೆ ಸಾಧನೆಯ ಕೆಳ ಕ್ರಮಾಂಕದ ಬ್ಯಾಟುಗಾರ/ಬ್ಯಾಟ್‌ಮನ್‌ನಾಗಿ) ತನ್ನ ವಿಕೆಟ್‌‌ ಕಡಿಮೆ ಮಹತ್ವದ್ದಾದುದರಿಂದ ಓರ್ವ ಕೆಳ ಕ್ರಮಾಂಕದ ಬ್ಯಾಟುಗಾರ/ಬ್ಯಾಟ್‌ಮನ್‌ನನ್ನು ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ 3ನೆಯ ಸ್ಥಾನದಲ್ಲಿ ಕಳುಹಿಸಿ ಹೆಚ್ಚು ಓಟಗಳನ್ನು ಗಳಿಸಲು "ತೀವ್ರ-ಹೊಡೆತ/ಪಿಂಚ್‌-ಹಿಟ್‌" ಗಳ ಮೂಲಕ (ಕೆಲವೇ ಎಸೆತಗಳಲ್ಲಿ ಹೆಚ್ಚು ಓಟಗಳನ್ನು ಗಳಿಸುವ ಯತ್ನದಲ್ಲಿ ಆಕ್ರಮಣಕಾರಿಯಾದ ಆಟದಲ್ಲಿ ತೊಡಗುವಿಕೆ - ಬೇಸ್‌ಬಾಲ್‌ನಿಂದ ಎರವಲು ಪಡೆದ ಪದ) ತ್ವರಿತವಾಗಿ ಓಟಗಳನ್ನು ಗಳಿಸಿ ಉತ್ತಮ ಆಟಗಾರರನ್ನು ಒತ್ತಡದಿಂದ ರಕ್ಷಿಸುವ ಆದೇಶವನ್ನು ನೀಡಿರಲಾಗುತ್ತದೆ.

ವಿರುದ್ಧ ಬಾಚು ಹೊಡೆತ
ಹೊಡೆತದ ಭಂಗಿ
ಏಕದಿನ ಅಂತರರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಕ್ರಿಕೆಟ್‌‌‌‌
ಎಡ ಹೊಡೆತ ಮತ್ತು ಕೊಕ್ಕೆ ಹೊಡೆತ