ವಕೀಲರಾಗಿ ತರಬೇತಿಯನ್ನು ಪಡೆದಿದ್ದ, ಜೆಫರ್ಸನ್ ಸ್ವಾಭಾವಿಕವಾಗಿಯೆ ಒಳ್ಳೆಯ ಬರಹಗಾರರಾಗಿದ್ದರು ಆದರೆ ಯಾವತ್ತೂ ಒಳ್ಳೆಯ ಭಾಷಣಕಾರರಾಗಲಿ ಅಥವಾ ಒಳ್ಳೆಯ ವಕೀಲರಾಗಲಿ ಆಗಿರಲಿಲ್ಲ ಮತ್ತು ಅವರು ನ್ಯಾಯಾಲಯದಲ್ಲಿ ಎಂದೂ ನೆಮ್ಮದಿಯಿಂದ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಅವರು ನ್ಯಾಯಾಧೀಶರು ತಾಂತ್ರಿಕವಾಗಿ ಪರಿಣಿತರಾಗಿರಬೇಕು ಆದರೆ ಯಾವುದೇ ನೀತಿ ನಿಯಮಗಳನ್ನು ಮಂಡಿಸಬಾರದು ಎಂದು ನಂಬಿದ್ಧರು. "ಮಾರ್ಬುರಿ ವಿ. ಮ್ಯಾಡಿಸನ್" ಕಾಲದಲ್ಲಿನ ೧೮೦೩ರ ಸರ್ವೋಚ್ಚ ನ್ಯಾಯಾಲಯವನ್ನು ಸಂವಿಧಾನದ ಅಂತಿಮ ನಿರ್ಣಾಯಕನನ್ನಾಗಿ ಮಾಡಿದ್ದ ಇದರ ಆಡಳಿತವನ್ನು ಪ್ರಜಾಪ್ರಭುತ್ವದ ಉಲ್ಲಂಘನೆಯೆಂದು ಅವರು ವೈಯುಕ್ತಕವಾಗಿ ಭಾವಿಸಿದ್ದರು. ಇದನ್ನು ತಪ್ಪಿಸಲು ಸಂವಿಧಾನದ ತಿದ್ದುಪಾಟನ್ನು ಸೂಚಿಸಲು ಅವರಿಗೆ ಬೇಕಾದ ಬೆಂಬಲ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ಸ್‌ನಲ್ಲಿ ಸಿಗಲಿಲ್ಲ. ಜೆಫರ್ಸನ್ ನ್ಯಾಯಾಧೀಶರ ಸಮೀಕ್ಷೆಯ ತತ್ವವನ್ನು ವಿರೋಧಿಸುವುದನ್ನು ಮುಂದುವರೆಸಿದರು:
ನ್ಯಾಯಾದೀಶರನ್ನು ಎಲ್ಲಾ ಸಂವಿಧಾನದ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳ ಅಂತ್ಯದ ಪಂಚಾಯತರೆಂದು ಪರಿಗಣಿಸುವುದು ನಿಜವಾಗಿಯು ಅಪಾಯಕಾರಿ ತತ್ವ, ಮತ್ತು ಇದು ನಮ್ಮನ್ನು ಆಲಿಗ್ಯಾರ್ಕಿ (ಕೆಲವೇ ಜನರ ಪ್ರಭುತ್ವ)ದ ಜಬರುದಸ್ತಿನ ಅಡಿಗೆ ತಳ್ಳುತ್ತದೆ. ನಮ್ಮ ನ್ಯಾಯಾದೀಶರು ಎಲ್ಲಾ ಜನರನಷ್ಟೆ ಪ್ರಾಮಾಣಿಕರಾಗಿರುತ್ತಾರೆ ಹೊರತು ಅದಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಇರುವುದಿಲ್ಲ. ಅವರು ಇತರಹಾಗೆ ಪಕ್ಷಕ್ಕೆ, ಅಧಿಕಾರಕ್ಕೆ, ಮತ್ತು ಅವರ ದಳದ ಸೌಕರ್ಯಗಳಿಗೆ ಅದೇ ತರಹದ ಅನುರಾಗವನ್ನು ಹೊಂದಿರುತ್ತಾರೆ. ಅವರ ನೀತಿವಾಕ್ಯವು "ಬೊನಿ ಜುಡಿಸಿಸ್ ಎಸ್ಟ್ ಅಂಪ್ಲೈಯರ್ ಜುರಿಸ್ಡಿಕ್ಟಿಯೊನಮ್" [ವಿಶಾಲ ಕಾನೂನು ಪರಿಧಿಯೇ ಒಳ್ಳೆಯ ನ್ಯಾಯಮೂರ್ತಿ], ಮತ್ತು ಇತರ ಅಧಿಕಾರಿಗಳು, ಚುನಾಯಿತ ಹತೋಟಿಯ ಜವಾಬ್ದಾರಿಯನ್ನು ಹೊದಿದ್ದ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಇವರು ಯಾವುದೇ ಜವಾಬ್ದಾರಿಯನ್ನು ಹೊಂದಿರುವುದಿಲ್ಲ ಮತ್ತು ಅವರು ತಮ್ಮ ಜೀವನಕ್ಕಾಗಿ ಅಧಿಕಾರದಲ್ಲಿರುತ್ತಾರೆ ಆದ್ದರಿಂದ ಅವರು ಹೆಚ್ಹ್ಚು ಅಪಾಯಕಾರಿ. ಸಮಯ ಮತ್ತು ಪಕ್ಷದ ಭ್ರಷ್ಟಾಚಾರದೊಂದಿಗೆ ಯಾವಯಾವ ಕೈಗಳು ಗುಟ್ಟಾಗೆ ಸೇರಿಕೊಂಡಿವೆ ಎಂದು ತಿಳಿದ, ಹಾಗು ಇದರ ಸದಸ್ಯರು ನಿರಂಕುಶ ಅಧಿಕಾರಿಗಳಾಗಬಹುದೆಂದು, ಸಂವಿಧಾನವು ಈ ತರಹದ ಯಾವುದೇ ಒಂದು ನ್ಯಾಯಸ್ಥಾನವನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸಿಲ್ಲ. ಇದು ಅತ್ಯಂತ ಬುದ್ಧಿವಂತಿಕೆಯಿಂದ ತಮ್ಮತಮ್ಮೊಳಗೆ ಸಮನಾದ ಮತ್ತು ಸಮ ಅಧಿಕಾರವನ್ನು ಹೊಂದಿದ್ದ ವಿಭಾಗಗಳನ್ನು ಮಾಡಿಕೊಂಡಿದೆ."" 

ಶಿಕ್ಷಣ
ನ್ಯಾಯಾಂಗ
೧೮೦೦ರ ಚುನಾವಣೆ
ರಾಜ್ಯಗಳ ಹಕ್ಕು