ಆಗ ೧೮ನೇ ಶತಮಾನದ ಅಂತ್ಯದಲ್ಲಿ ಹಳೆಯ ಲಂಡನ್ ಸೇತುವೆ— ಅಲ್ಲಿಗೆ ೬೦೦ ವರ್ಷಗಳಾಗಿದ್ದ ಈ ಹಳೆಯ— ಸೇತುವೆಯನ್ನು ಮರುನಿರ್ಮಿಸಬೇಕೆಂಬುದರ ಅಗತ್ಯ ಕಾಣಿಸಿತು. ಇದು ಅತ್ಯಂತ ಸಂಕುಚಿತವಾಗಿತ್ತು; ಮತ್ತು ಶಿಥಿಲಗೊಂಡಿತ್ತು. ಅಲ್ಲದೇ ನದಿಯಲ್ಲಿನ ಜಲ ಸಂಚಾರ-ಸಾರಿಗೆಗೆ ಅಡ್ಡಿಪಡಿಸಿತ್ತು. ಹಳೆಯ ಸೇತುವೆಯ ಬದಲಿಗೆ ಹೊಸ ಸೇತುವೆಯನ್ನು ನಿರ್ಮಿಸಲು ವಿನ್ಯಾಸಕ್ಕಾಗಿ ೧೭೯೯ ರಲ್ಲಿ ಸ್ಪರ್ಧೆಯೊಂದನ್ನು ಏರ್ಪಡಿಸಲಾಯಿತು. ಇದು ಥಾಮಸ್ ಟೆಲ್ ಫೋರ್ಡ್ ಎಂಬ ಇಂಜಿನಿಯರೊಬ್ಬರನ್ನು ಕಬ್ಬಿಣದ ಒಂದು ಕಮಾನಿನೊಂದಿಗೆ ೬೦೦ ಅಡಿ (೧೮೦ ಮೀಟರ್) ಗಳಷ್ಟು ವ್ಯಾಪ್ತಿಯ, ಸೇತುವೆಯ ವಿನ್ಯಾಸವನ್ನು ಪ್ರಸ್ತಾಪಿಸಲು ಪ್ರೋತ್ಸಾಹಿಸಿತು. ಅದೇನೇ ಆದರೂ ಈ ವಿನ್ಯಾಸವನ್ನು ಎಂದಿಗೂ ಬಳಸಲಿಲ್ಲ, ಏಕೆಂದರೆ ಅದರ ಕಾರ್ಯಸಾಧ್ಯತೆ ಬಗೆಗಿನ ಅನಿಶ್ಚಿತತೆ ಹಾಗು ಅದರ ನಿರ್ಮಾಣಕ್ಕೆ ಅಗತ್ಯವಿದ್ದ ಭೂಮಿಯ ಪ್ರಮಾಣದಿಂದಾಗಿ ಈ ವಿನ್ಯಾಸವನ್ನು ಕೈಬಿಡಲಾಗಿತ್ತು. ಅಂತಿಮವಾಗಿ ಸೇತುವೆಯನ್ನು ಐದು ಕಲ್ಲಿನ ಕಮಾನುಗಳ ವಿನ್ಯಾಸದೊಂದಿಗೆ ಬದಲಿಸಲಾಯಿತು. ಜಾನ್ ರೆನ್ನಿ ಎಂಬ ಇಂಜಿನಿಯರ್ ಇದನ್ನು ವಿನ್ಯಾಸಗೊಳಿಸಿದ್ದರು. ಹೊಸ ಸೇತುವೆಯನ್ನು ಮೂಲ ಸ್ಥಳದ ಪಶ್ಚಿಮಕ್ಕೆ(ನದಿಯ ಹರಿವಿಗೆ ಎದುರಾಗಿ) ನಿರ್ಮಿಸಲಾಯಿತು. ಇದನ್ನು ರೆನ್ನಿಯವರ ಪುತ್ರ (ಇದೇ ಹೆಸರಿನವರು ಜೂ.) ನಿರ್ಮಿಸಿದರು. ಸೇತುವೆಯ ನಿರ್ಮಾಣದ ಕೆಲಸವು ೧೮೨೪ ರಲ್ಲಿ ಪ್ರಾರಂಭವಾಯಿತು, ಹಾಗು ಅಸ್ತಿಭಾರಶಿಲೆಯನ್ನು ೧೮೨೫ ರ ಜೂನ್ ೧೫ ರಂದು ದಕ್ಷಿಣದ ಕಾಫರ್ ಕಟ್ಟೆಯಲ್ಲಿ ಇಡಲಾಯಿತು. ಹೊಸ ಸೇತುವೆಯನ್ನು ನಿರ್ಮಿಸುವ ವರೆಗೂ ಹಳೆಯ ಸೇತುವೆಯನ್ನು ಬಳಸಲಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಅಲ್ಲದೇ ೧೮೩೧ ರಲ್ಲಿ ಹೊಸ ಸೇತುವೆಯನ್ನು ತೆರೆದ ನಂತರ ಇದನ್ನು ತೆಗೆದು ಹಾಕಲಾಯಿತು. ಈ ಯೋಜನೆಯು ಹೊಸ ರೀತಿಯ ರಸ್ತೆಗಳ ನಿರ್ಮಾಣವನ್ನು ಅನಿವಾರ್ಯವಾಗಿಸಿತು. ಇಂತಹ ರಸ್ತೆಗಳನ್ನು ನಿರ್ಮಿಸಲು ಸೇತುವೆಯ ನಿರ್ಮಾಣಕ್ಕೆ ತಗುಲಿದ ವೆಚ್ಚಕ್ಕಿಂತ ಮೂರು ಪಟ್ಟು ಹೆಚ್ಚು ವೆಚ್ಚ ತಗುಲಿತು. ಈ ಹೊಸ ಸೇತುವೆಯನ್ನು ನಿರ್ಮಿಸಲು ಒಟ್ಟು £೨.೫ ಮಿಲಿಯನ್ ನಷ್ಟು ವೆಚ್ಚವಾಗಿದ್ದು (2020 ರ ಹೊತ್ತಿಗೆ £ ಮಿಲಿಯನ್ ಆಯಿತು),}} ಮಿಲಿಯನ್ ಆಯಿತು), ಮಿಲಿಯನ್ ಆಯಿತು), ಈ ವೆಚ್ಚವನ್ನು ಲಂಡನ್ ನಗರಪಾಲಿಕೆ ಮತ್ತು ಸರ್ಕಾರ ಭರಿಸಿದವು. ಸುರ್ರೆಯ ಮೆರಸ್ಟಮ್ ನ ತೀರದವರು ಮತ್ತು ಜೊಲಿಫ್ಫೆ ಇದರ ಗುತ್ತಿಗೆದಾರರಾಗಿದ್ದರು. ಹಳೆಯ ಸೇತುವೆಯ ಅವಶೇಷವನ್ನು ಮೆರಸ್ಟಮ್ ನ ಸೆಂಟ್ ಕ್ಯಾಥರಿನ್ ಚರ್ಚ್ ನ ಒಳಗಿರುವ ಗೋಪುರ ಕಮಾನಿಗೆ ಜೋಡಿಸಲಾಗಿದೆ.

ರೆನ್ನಿಯ ಸೇತುವೆಯು ನಷ್ಟು ಉದ್ದ ಮತ್ತು ರಷ್ಟು ಅಗಲವನ್ನು ಹೊಂದಿದೆ. ಇದರ ನಿರ್ಮಾಣದಲ್ಲಿ ಹೇಟರ್ ಗ್ರಾನೈಟ್ ಅನ್ನು ಬಳಸಲಾಗಿದ್ದು, ಇದನ್ನು ವಿಶೇಷವಾದ ಹೇಟರ್ ಪ್ರದೇಶದಲ್ಲಿರುವ ಹೇಟರ್ ಗ್ರಾನೈಟ್ ಟ್ರ್ಯಾಮ್ ವೇ ಮೂಲಕ ಸಾಗಿಸಲಾಗಿತ್ತು. ಅಧಿಕೃತವಾಗಿ ಈ ಸೇತುವೆಯನ್ನು ೧೮೩೧ ರ ಅಗಸ್ಟ್ ೧ ರಂದು ಉದ್ಘಾಟಿಸಲಾಯಿತು; ರಾಜ ವಿಲಿಯಂIV ಮತ್ತು ರಾಣಿ ಅಡೆಲೈಡ್ ಸೇತುವೆಯ ಮೇಲೆ ನಿರ್ಮಿಸಲಾದ ಮಂಟಪದಲ್ಲಿ ಏರ್ಪಡಿಸಲಾಗಿದ್ದ ಔತಣ ಕೂಟದಲ್ಲಿ ಉಪಸ್ಥಿತರಿದ್ದರು. ಇತ್ತೀಚೆಗಷ್ಟೇ ನಿರ್ಮಿಸಲಾದ "HMS ಬೀಗಲ್" , ಇದರ ಕೆಳಗೆ ಸಂಚರಿಸಿದ ಮೊದಲ ಹಡಗಾಗಿದೆ.
ಆಗ ೧೮೯೬ ರಲ್ಲಿ ಸೇತುವೆಯನ್ನು ಲಂಡನ್ ನಲ್ಲೇ ಅತ್ಯಂತ ಹೆಚ್ಚು ಜನನಿಬಿಡ ಸ್ಥಳವೆಂದು ಅಂದಾಜು ಮಾಡಲಾಗಿದೆ. ಈ ಸೇತುವೆಯನ್ನು ಸುಮಾರು ೮,೦೦೦ ಜನರು ನಡೆದುಕೊಂಡು ದಾಟುತ್ತಾರೆ. ಅಲ್ಲದೇ ಪ್ರತಿ ಗಂಟೆಗೆ ಸುಮಾರು ೯೦೦ ಜನರು ಇದನ್ನು ವಾಹನಗಳ ಮುಖಾಂತರ ದಾಟುತ್ತಾರೆ. ಲಂಡನ್ ಸೇತುವೆಯನ್ನು ೧೯೦೨–೦೪ ರಲ್ಲಿ ೫೨ ರಿಂದ ೬೫ ಅಡಿ(೧೬ರಿಂದ ೨೦ ಮೀಟರ್) ಗಳಷ್ಟು ಅಗಲ ಹೆಚ್ಚಿಸಲಾಯಿತು. ಲಂಡನ್ ನ ದೀರ್ಘಕಾಲದ ನಿರಂತರ ಸಾರಿಗೆ ದಟ್ಟಣೆಯನ್ನು ಹೋಗಲಾಡಿಸುವ ಪ್ರಯತ್ನದಲ್ಲಿ ಇದರ ಅಗಲವನ್ನು ಹೀಗೆ ಹೆಚ್ಚಿಸಲಾಯಿತು. ಡಜನ್ ಗಳಷ್ಟು ಗ್ರಾನೈಟ್ "ಕಂಬಗಳನ್ನು" ಹೊರತೆಗೆಯಲಾಯಿತು. ಅಲ್ಲದೇ ಸೇತುವೆಯನ್ನು ಅಗಲ ಮಾಡಲು ಅವುಗಳನ್ನು ಸಾಲಾಗಿ ನಿಲ್ಲಿಸಲಾಯಿತು. ಆದರೆ ಇವು ಡಾರ್ಟ್ ಮೊರ್ ಕೌಂಟಿಯ ಪ್ರಿನ್ಸ್ ಟೌನ್ ನ ದಕ್ಷಿಣದಲ್ಲಿ ಕೆಲವು ಮೈಲಿ ದೂರದಲ್ಲಿರುವ, ಸ್ವೆಲ್ಟರ್ ಕ್ವಾರಿಯ ಬಳಿಯಿರುವ ಬಳಸಲಾಗದ ರೈಲ್ವೆ ಹಳಿಯ ಮೇಲೆ ಇನ್ನೂ ಬಿದ್ದಿವೆ. ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ ಅಗಲಗೊಳಿಸುವ ಕೆಲಸವು, ಸೇತುವೆಯ ಆಧಾರಗಳಿಗೆ ಅಧಿಕವಾದಂತೆ ಕಂಡು ಬಂದಿತು; ಪ್ರತಿ ಎಂಟು ವರ್ಷಗಳಿಗೊಮ್ಮೆ ಸೇತುವೆಯು ಒಂದು ಇಂಚಿನಷ್ಟು (೨.೫೪ ಸೆಂಟಿ ಮೀಟರ್) ಭಾಗವು ಮುಳುಗುತ್ತದೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಅನಂತರ ಕಂಡುಹಿಡಿಯಲಾಯಿತು. ಇದರಿಂದಾಗಿ ೧೯೨೪ರ ಹೊತ್ತಿಗೆ ಸೇತುವೆಯ ಪೂರ್ವ ಭಾಗವು ಪಶ್ಚಿಮ ಭಾಗಕ್ಕಿಂತ ಮೂರು ನಾಲ್ಕು ಇಂಚುಗಳಷ್ಟು (೧೦.೧೬ ಸೆಂಟಿಮೀಟರ್) ಕಡಿಮೆಯಾಗಿತ್ತು; ಈ ಸೇತುವೆಯನ್ನು ಶೀಘ್ರದಲ್ಲೇ ತೆಗೆದು ಹಾಕಿ ಬದಲಿಗೆ ಅತ್ಯಾಧುನಿಕ ಹೊಸ ಸೇತುವೆಯನ್ನು ನಿರ್ಮಿಸಬೇಕೆಂಬುದನ್ನು ಮನಗಾಣಲಾಯಿತು.

"ಹೊಸ" (೧೯ನೇ-ಶತಮಾನ) ಲಂಡನ್ ಸೇತುವೆ
ಆಧುನಿಕ ಲಂಡನ್ ಸೇತುವೆ
"ಹಳೆಯ" (ಮಧ್ಯಕಾಲೀನ) ಲಂಡನ್ ಸೇತುವೆ
ರೆನ್ನಿಯ ಸೇತುವೆಯನ್ನು ಮ್ಯಾಕ್ ಕುಲೊಕ್ ಗೆ ಮಾರಾಟ ಮಾಡಿದ್ದು