1306 ರಲ್ಲಿ ಲಂಡನ್ ನಲ್ಲಿ , ವಾಯು ಮಾಲಿನ್ಯ ಕುರಿತ ಕಳವಳದಿಂದಾಗಿ ಕಲ್ಲಿದ್ದಲು ಉರಿಸುವುದನ್ನು ಎಡ್ವರ್ಡ್ I (ಸಂಕ್ಷಿಪ್ತವಾಗಿ) ನಿಷೇಧಿಸಲು ಕಾರಣವಾಯಿತು. 1661 ರಲ್ಲಿ , ಜಾನ್ ಎವ್ಲಿನ್ ನ "ಫುಮಿಫುಜಿಯಮ್" , ಖನಿಜಯುಕ್ತ ಕಲ್ಲಿದ್ದಲಿನ ಬದಲಿಗೆ ಪರಿಮಳವುಳ್ಳ ಮರವನ್ನು ಸುಡಬೇಕು ಎಂಬುದನ್ನು ಸೂಚಿಸಿತು. ಆತ ಇದರಿಂದ ಕೆಮ್ಮುಂಟಾಗುವುದು ಕಡಿಮೆಯಾಗುತ್ತದೆ ಎಂದು ನಂಬಿದ್ದ. ಅದೇ ವರ್ಷ ಯು ಹೇಗೆ ಹೊಗೆ "ನಮ್ಮ ಶ್ವಾಸಕೋಶಗಳು ಮತ್ತು ಉಸಿರನ್ನು ಕಟ್ಟಿಕೊಳ್ಳುವಂತೆ ಮಾಡುತ್ತದೆ ಮತ್ತು ನಮ್ಮ ಕಬ್ಬಿಣವನ್ನು ತುಕ್ಕುಹಿಡಿಯುವಂತೆ ಮಾಡುತ್ತದೆ" ಎಂಬುದನ್ನು ವಿವರಿಸಿತು.

19ನೇ ಮತ್ತು 20 ನೇ ಶತಮಾನಗಳಲ್ಲಿ ಹೊಗೆ ಮಂಜಿನ ಭಾರಿ ವಿದ್ಯಮಾನಗಳು ಮುಂದುವರೆದವು. ಅಲ್ಲದೇ ಇವುಗಳಿಗೆ "ಪಿ-ಸೋಪರ್ಸ್" ಎಂಬ ಅಡ್ಡ ಹೆಸರನ್ನು ಇಡಲಾಯಿತು. 1952 ರಲ್ಲಿ ಸಂಭವಿಸಿದ ಮಹಾ ಹೊಗೆ ಮಂಜು ಲಂಡನ್‌ ನ ಬೀದಿಗಳನ್ನು ಕಪ್ಪಾಗಿಸಿತು. ಅಲ್ಲದೇ 4 ದಿನಗಳ ಅಲ್ಪಕಾಲಾವಧಿಯಲ್ಲಿ ಸರಿಸುಮಾರು 4,000 ದಷ್ಟು ಜನರನ್ನು ಬಲಿ ತೆಗೆದುಕೊಂಡಿತು (ಮುಂದೆ ನಂತರದ ವಾರಗಳಲ್ಲಿ ಮತ್ತು ತಿಂಗಳುಗಳಲ್ಲಿ ಅದರ ಪ್ರಭಾವದಿಂದಾಗಿ 8,000 ದಷ್ಟು ಜನರು ಮೃತಪಟ್ಟರು). ಆರಂಭದಲ್ಲಿ ಸಾವಿಗೆ ಫ್ಲೂ ಸಾಂಕ್ರಾಮಿಕ ಕಾರಣವೆಂದು ಹೇಳಲಾಗಿತ್ತು. 1956 ರಲ್ಲಿ, ಹೊರಬಂದ ಕ್ಲೀನ್ ಏರ್ ಆಕ್ಟ್ , ರಾಜಧಾನಿಯಲ್ಲಿ ಹೊಗೆರಹಿತ ವಲಯಗಳನ್ನು ಪರಿಚಯಿಸಿತು. ಇದರ ಪರಿಣಾಮವಾಗಿ , ಗಂಧಕದ ಡೈಆಕ್ಸೈಡ್ ಮಟ್ಟವನ್ನು ಕಡಿಮೆ ಮಾಡಲಾಯಿತು. ತೀವ್ರ ಮತ್ತು ಸತತ ನಿರ್ಧಾರದಿಂದ ಲಂಡನ್ ನ ಹೊಗೆ ಮಂಜು ಕಳೆದುಹೋದ ಹಿಂದಿನ ವಿದ್ಯಮಾನವಾಯಿತು. ಇದಾದ ನಂತರ ಲಂಡನ್ ಅನ್ನು ಸ್ವಚ್ಚಗೊಳಿಸುವ ಕಾರ್ಯ ಪ್ರಾರಂಭವಾಯಿತು. ಕಟ್ಟಡಗಳು ಹಿಂದೆಯಿದ್ದ ಕಲ್ಲಿನ ಹೊರನೋಟಕ್ಕೆ ಚೇತರಿಸಿಕೊಂಡವು. ಇವು ಎರಡು ಶತಮಾನಗಳ ವರೆಗೆ ಕ್ರಮೇಣ ಕಪ್ಪುಬಣ್ಣಕ್ಕೆ ತಿರುಗಿದ್ದವು. ಸಂಚಾರ ಮಾಲಿನ್ಯದಿಂದ ಹೊಗೆಮಂಜು ಈಗಲೂ ಆಧುನಿಕ ಲಂಡನ್‌ನಲ್ಲಿ ಉಂಟಾಗುತ್ತಿದೆ.

ಮೆಕ್ಸಿಕೋ ನಗರ
ಮಾಲಿನ್ಯದ ಸೂಚಿ
ಲಂಡನ್
ಆರೋಗ್ಯದ ಮೇಲಾಗುವ ಪರಿಣಾಮ