II ನೆಯ ಜಾಗತಿಕ ಯುದ್ಧದ ಕೊನೆಯ ಸಮಯದಲ್ಲಿ, ಯುರೋಪ್‌ನ ಸಂಯುಕ್ತತೆಯನ್ನು ಹಲವಾರು ಚಳುವಳಿಗಳು ಪ್ರತಿಪಾದಿಸಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದವು, ಅಂದರೆ ಯುರೋಪಿನ ಸಂಯುಕ್ತತಾವಾದಿಗಳ ಒಕ್ಕೂಟ ಅಥವಾ 1948 ರಲ್ಲಿ ಸ್ಥಾಪನೆಗೊಂಡ ಯುರೋಪಿನ ಚಳುವಳಿಗಳು ಪ್ರತಿಪಾದಿಸುವುದಕ್ಕೆ ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದವು. ಆ ಸಂಘಟನೆಗಳು ಯುರೋಪ್‌ನ ಏಕೀಕರಣ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆಯಲ್ಲಿ ಪ್ರಭಾವವನ್ನು ಬೀರುವಂತವಾಗಿದ್ದವು, ಆದರೆ ಯಾವತ್ತಿಗೂ ಕೂಡ ಒಂದು ನಿರ್ಣಯಾತ್ಮಕ ಮಾರ್ಗದಲ್ಲಿ ಪ್ರಭಾವವನ್ನು ಬೀರುವಂತವಾಗಿರಲಿಲ್ಲ.

ಆದಾಗ್ಯೂ ಸಂಯುಕ್ತ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯು ಮಾಸ್ಟ್ರಿಕ್ಟ್ ಒಡಂಬಡಿಕೆ ಮತ್ತು ಯುರೋಪ್‌ಗೆ ಒಂದು ಸಂವಿಧಾನವನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸುವ ಒಡಂಬಂಡಿಕೆ ಈ ಎರಡರ ಕರಡು ಪ್ರತಿಗಳಲ್ಲಿ ನಮೂದಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿತ್ತು, ಇದು ಸದಸ್ಯ ರಾಷ್ಟ್ರಗಳ ಪ್ರತಿನಿಧಿಗಳಿಂದ ಯಾವತ್ತಿಗೂ ಕೂಡ ಅನುಮೋದಿಸಲ್ಪಡಲಿಲ್ಲ. ಯುರೋಪ್‌ನ ಸಂಯುಕ್ತ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯ ಅತ್ಯಂತ ಶಕ್ತಿಶಾಲಿ ವಕೀಲರುಗಳು ಜರ್ಮನಿ, ಇಟಲಿ, ಬೆಲ್ಜಿಯಮ್, ಮತ್ತು ಲಕ್ಸೆಂಬರ್ಗ್‌ನವರಾಗಿದ್ದರು, ಹಾಗೆಯೇ ಐತಿಹಾಸಿಕವಾಗಿ ಹೆಚ್ಚು ಶಕ್ತಿಯುತವಾಗಿ ಅದನ್ನು ವಿರೋಧಿಸಿದವರೆಂದರೆ ಯುನೈಟೆಡ್ ಕಿಂಗ್‌ಡಮ್ ಮತ್ತು ಫ್ರಾನ್ಸ್‌ನ ವಕೀಲರುಗಳಾಗಿದ್ದರು; ಹಾಗೆಯೇ ಯುರೋಪ್‌ನಲ್ಲಿ ಯವುದೇ ಒಂದು ನಿರ್ದಿಷ್ಟ ಅಧಿಕಾರ ಅಥವಾ ಸರ್ಕಾರಕ್ಕಾಗಿ ಯಾವತ್ತಿಗೂ ಚಳುವಳಿಗಳನ್ನು ನಡೆಸದ ಇತರ ದೇಶಗಳು ಸಂಯುಕ್ತತಾವಾದಿಗಳು ಎಂಬುದಾಗಿ ಪರಿಗಣಿಸಲ್ಪಟ್ಟವು. ಕೆಲವರು ಇದನ್ನು ಸ್ಪೇನ್, ಪೋರ್ತುಗಲ್, ಗ್ರೀಸ್, ಮತ್ತು ಹಂಗೇರಿಯಂತಹ ದೇಶಗಳ ಜೊತೆಗಿನ ದೃಷ್ಟಾಂತ ಎಂಬುದಾಗಿ ಪರಿಗಣಿಸಿದರು. ಇತ್ತಿಚಿನ ಸಮಯಗಳಲ್ಲಿ ಫ್ರೆಂಚ್ ಸರ್ಕಾರವು ಗಣನೀಯ ಪ್ರಮಾಣದಲ್ಲಿ ಪ್ರೋ-ಯುರೋಪಿಯನ್ ಒಕ್ಕೂಟವಾಗಿ ಬದಲಾಗುತ್ತಿದೆ ಎಂಬ ಅಂಶವೂ ಕೂಡ ಗಮನಾರ್ಹವಾದ ವಿಷಯವಾಗಿದೆ, ಹಾಗೆಯೇ ಪೋಲಂಡ್ ಅಥವಾ ಜೆಕ್ (ಜೆಕೋಸ್ಲಾವಾಕಿಯಾ) ಗಣರಾಜ್ಯಗಳಂತಹ ದೇಶಗಳು ಶಕ್ತಿಶಾಲಿ ಯುರೋಪ್ ಒಕ್ಕೂಟಕ್ಕೆ ಪ್ರಾಥಮಿಕ ವಿರೋಧಿಗಳಾಗಿ ತಮ್ಮ ಪಾತ್ರವನ್ನು ನಿರ್ವಹಿಸುತ್ತಿವೆ.

ಭಾರತ
ಸಮ್ಮಿಶ್ರಣ ರಾಜಕೀಯ
ಯೂರೋಪ್‌ ಒಕ್ಕೂಟ
ಕೆನಡಾ