ಇನಾಕ್ಯುಲೇಷನ್‌ ನ ಮೊದಲ ವಿಧಾನಗಳು ಪ್ರಾಚೀನ ಚೀನದಲ್ಲಿ 200 B.C. ರಷ್ಟು ಹಿಂದೆಯೇ ಆಭಿವೃದ್ಧಿಮಾಡಲಾಗಿತ್ತು. ವಿದ್ವಾಂಸ ಒಲೆ ಲುಂಡ್‌ ಹೀಗೆ ಅಭಿಪ್ರಾಯ ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸುತ್ತಾರೆ:"ವ್ಯಾಕ್ಸಿನೇಷನ್‌ ಬಗ್ಗೆ ಸಿಕ್ಕಿರುವ ಅತಿ ಹಳೆಯ ಅಧಾರಗಳು ಭಾರತ ಮತ್ತು ಚೀನಾದಲ್ಲಿ 17ನೇ ಶತಮಾನದಲ್ಲಿ ಸಿಕ್ಕಿವೆ; ಇಲ್ಲಿ ಸಿಡಬು(ಸ್ಮಾಲ್‌ಪಾಕ್ಸ್‌) ರೋಗವಿರುವ ವ್ಯಕ್ತಿಗಳಿಂದ ಪಡೆದ ವಸ್ತುಗಳಿಂದ ತಯಾರಿಸಿದ ಚುಚ್ಚುಮದ್ದುನ್ನು ಈ ರೋಗವನ್ನು ತಡೆಗಟ್ಟುವ ಸಲುವಾಗಿ ಬಳಸಲಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಸಿಡಬು ಆಗಿನ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ವಿಶ್ವದಾದ್ಯಂತ ಅತ್ಯಂತ ಸಾಮಾನ್ಯ ರೋಗವಾಗಿತ್ತು; ಹಾಗು ಈ ರೋಗ ತಗುಲಿದ ಜನರ ಪೈಕಿ 20% ರಿಂದ 30% ಜನರು ಸಾವನ್ನಪ್ಪುತ್ತಿದ್ದರು. ಹದಿನೆಂಟನೇ ಶತಮಾನದಲ್ಲಿ ಯೂರೋಪಿನ ದೇಶಗಳಲ್ಲಿ ಉಂಟಾದ ಎಲ್ಲಾ ಸಾವುಗಳ ಪೈಕಿ ಶೇಕಡಾ 8 ರಿಂದ 20ರಷ್ಟು ಸಾವಿಗೆ ಸಿಡಬು ಕಾರಣವಾಗಿತ್ತು. ಇನಾಕ್ಯುಲೇಷನ್‌ ಪದ್ಧತಿಯು ಭಾರತದಲ್ಲಿ AD 1000ರಲ್ಲಿ ಪ್ರಾರಂಭವಾಗಿರಬಹುದು." ಇನಾಕ್ಯುಲೇಷನ್‌ ಪದ್ಧತಿಯ ಬಗ್ಗೆ "ಸಕ್ತೆಯ ಗ್ರಂಥಂ" ಎನ್ನುವ ಆಯುರ್ವೇದಿಕ್ ಗ್ರಂಥದಲ್ಲಿ ಉಲ್ಲೇಖವಿದೆ ಎಂದು ಫ್ರೆಂಚ್ ವಿದ್ವಾಂಸ ಹೆನ್ರಿ ಮಾರಿ ಹಸ್ಸನ್ "ಡಿಕ್ಷಿನರಿ ಡೆಸ್‌ ಸೈನ್‌ಸ್ಸ್‌ ಮೆಡಿಕಲೆಸ್‌ " ಎನ್ನುವ ನಿಯತಕಾಲಿಕೆಯಲ್ಲಿ(ಜರ್ನಲ್‌) ತಿಳಿಸಿದ್ದಾನೆ. ಅಲ್ಮರೊತ್‌ ವ್ರೈಟ್‌, ಎನ್ನುವ ನೆಟ್ಲೆಯಲ್ಲಿನ ಪಾಥಲಜಿಯ ಪ್ರೊಫೆಸ್ಸರ್, ವ್ಯಾಕ್ಸಿನೇನೆಷನ್‌ ಪದ್ಧತಿ ಆಭಿವೃದ್ಧಿಗೊಳಿಸಿದರು. ಇವರು ತಮ್ಮನೊಳಗೊಂಡಂತೆ ನೆಟ್ಲಿಯ ತನ್ನ ಜೊತೆ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದ ಸಿಬ್ಬಂದಿಗಳ ಮೇಲೆ ಸೀಮಿತ ಮತ್ತು ನಿಯಂತ್ರಿತ ಪ್ರಯೋಗಗಳನ್ನು ಕೈಗೊಂಡರು. ಈ ಪ್ರಯೋಗಗಳ ಫಲಿತಾಂಶಗಳು ಯುರೋಪಿನಲ್ಲಿ ವ್ಯಾಕ್ಸಿನೇಷನ್‌ ಅಭಿವೃದ್ಧಿಗೆ ಸಹಾಯಮಾಡಿದವು. ಅನಟೊಲಿಯದ ಅಟ್ಟೊಮನ್‌ ಟರ್ಕರು ಇನಾಕ್ಯುಲೇಷನ್ ವಿಧಾನಗಳನ್ನು ತಿಳಿದಿದ್ದರು.ಇನಾಕ್ಯುಲೇಷನ್‌ನ ಈ ವಿಧಾನ ಹಾಗು ವರಿಯೊಲೇಷನ್‌ ಇತರ ಮಾದರಿಗಳು ಇಂಗ್ಲೆಂಡ್‌ಗೆ ಲೇಡಿ ಮೊಂಟಾಗು ಇಂಗ್ಲೆಂಡ್‌ಗೆ ಪರಿಚಯಿಸಿದಳು; ಮೊಂಟಾಗು ಇಂಗ್ಲಿಷ್‌ನ ಪ್ರಸಿದ್ಧ ಪತ್ರಬರಹಗಾರ್ತಿಯಾಗಿದ್ದಳು, ಈಕೆಯ ಗಂಡ 1716 ರಿಂದ 1718ರ ನಡುವೆ ಇಸ್ತಾನ್ಬುಲ್‌ನಲ್ಲಿ ಇಂಗ್ಲಿಷ್ ರಾಯಭಾರಿಯಾಗಿದ್ದರು. ಈ ರಾಯಭಾರಿ ಚಿಕ್ಕ ವಯಸ್ಸಿನ ಯುವಕನಿದ್ದಾಗ ಸಿಡುಬಿನಿಂದ(ಸ್ಮಾಲ್‌ಪಾಕ್ಸ್‌) ಸಾವಿನ ದವಡೆಯಿಂದ ಪಾರಾಗಿದ್ದನು, ಹಾಗು ಅದರ ಕುರುವಾಗಿ ದೇಹದ ಮೇಲೆ ಅನೇಕ ಗುರುತುಗಳಿದ್ದವು. ಈಕೆ ಇನಾಕ್ಯುಲೇಷನಿನ್‌ ಪದ್ಧತಿಯ ಟರ್ಕಿಶ್‌ ವಿಧಾನದ ಬಗ್ಗೆ ತಿಳಿದುಕೊಂಡಳು; ಈಕೆ ತನ್ನ ಮಗನನ್ನು ದೂತವಾಸದ (ರಾಯಭಾರ) ಶಸ್ತ್ರಚಿಕಿತ್ಸಕ ಚಾರ್ಲ್ಸ್‌ ಮೈಟ್‌ಲ್ಯಾಂಡ್‌ ರಿಂದ ಟರ್ಕಿಶ್‌ ವಿಧಾನದಲ್ಲಿ ಇನಾಕ್ಯುಲೇಟ್‌ ಮಾಡಿಸಿಲು ಒಪ್ಪಿಗೆ ಕೊಟ್ಟಳು. ಲೇಡಿ ಮೊಂಟಾಗು ಇಂಗ್ಲೆಂಡಿನಲ್ಲಿದ ತನ್ನ ಅಕ್ಕಂದಿರು ಹಾಗು ಸ್ನೇಹಿತೆಯರಿಗೆ ಈ ವಿಧಾನದ ಕುರಿತಂತೆ ವಿವಿರವಾಗಿ ಪತ್ರ ಬರೆದು ತಿಳಿಸಿದಳು. ಇಂಗ್ಲೆಂಡಿಗೆ ವಾಪಸ್ಸಾದ ಮೇಲೆ ಈಕೆ ಟರ್ಕಿಶ್ ಪದ್ಧತಿಯ ಬಗ್ಗೆ ಪ್ರಚಾರ ಮಾಡುವುದನ್ನು ಮುಂದುವರೆಸಿದಳು; ತನ್ನ ಅನೇಕ ಸಂಬಂಧಿಗಳಿಗೆ ಇದೇ ಮಾದರಿಯಲ್ಲಿ ಇನಾಕ್ಯುಲೇಷನ್ ಮಾಡಿಸಿದಳು. ಇಸ್ತಾನ್‌ಬುಲ್‌ನಲ್ಲಿ ಮೊಂಟಾಗು ಮನೆತನದ ವೈದ್ಯನಾಗಿದ್ದ (ಫ್ಯಾಮಿಲಿ ಫಿಸಿಷಿಯನ್) ಡಾಕ್ಟರ್ ಎಮ್ಮಾನುಯಲ್‌ ಟಿಮೊನಿ, ಇನಾಕ್ಯುಲೇಷನ್‌ ವಿಧಾನದ ಬಗ್ಗೆ ವೈಜ್ಞಾನಿಕ ವಿವರಣೆಯನ್ನು ರಾಯಲ್‌ ಸೊಸೈಟಿಗೆ 1724ರಲ್ಲಿ ಕೊಟ್ಟನ್ನು ಇದಾದ ನಂತರ ಈ ವಿಧಾನವು ಪ್ರಮುಖ ಪ್ರಗತಿ ಕಂಡಿತು. ಇನಾಕ್ಯುಲೇಷನ್‌ ಅನ್ನು ಇಂಗ್ಲೆಂಡ್‌ ಮತ್ತು ಫ್ರಾನ್ಸ್‌ ದೇಶಗಳೆರಡು ಜೆನ್ನರ್ 1796ರಲ್ಲಿ ಅಭಿವೃದ್ಧಿಪಡಿಸಿದ ಸಿಡುಬು ಲಸಿಕೆಗೂ ಐವತ್ತು ವರ್ಷಗಳ ಹಿಂದೆಯೆ ಅಳವಡಿಸಿಕೊಂದಿದ್ದವು. 

ಅಲ್ಲಿಂದಾಚೆಗೆ ಲಸಿಕೆ ಹಾಕುವ(ವ್ಯಾಕ್ಸಿನೇಷನ್) ಕಾರ್ಯಕ್ರಮಗಳನ್ನು ವಿಶ್ವದಾದ್ಯಂತ ಹಮ್ಮಿಕೊಳ್ಳಲಾಗಿದೆ, ಕೆಲವೊಂದು ಸಂದರ್ಭಗಳಲ್ಲಿ ಇದನ್ನು ಕಾನೂನಿನ ಚೌಕಟ್ಟಿನೊಳಗೆ ತರಲಾಗಿದೆ (ವ್ಯಾಕ್ಸಿನೇಷನ್‌ ಕಾನುನೂಗಳನ್ನು ನೋಡಿ). ಲಸಿಕೆಗಳನ್ನು ಇಂದು ಸಿಡುಬು ಅಲ್ಲದೆ ಅನೇಕ ಬೇರೆ ರೋಗಗಳನ್ನು ತಡೆಗಟ್ಟಲು ಕೂಡ ಬಳಸಲಾಗುತ್ತದೆ. ಲೂಯಿಸ್‌ ಪಾಶ್ಚರ್, 19ನೇ ಶತಮಾನದಲ್ಲಿ ಈ ವಿಧಾನವನ್ನು ಇನ್ನೂ ಆಭಿವೃದ್ಧಿಪಡಿಸಿದಾಗ, ವ್ಯಾಕ್ಸಿನೇಷನ್‌ ಬ್ಯಾಕ್ಟೀರಿಯಗಳು ಉಂಟುಮಾಡುವ ಅಂಥ್ರಾಕ್ಸ್ ಮತ್ತು ವೈರಸ್‌ನಿಂದ ಉಂಟಾಗುವ ರೇಬಿಸ್ ಅನ್ನು ತಡೆಗಟ್ಟಲು ವಿಸ್ತೃತಗೊಂಡಿತು. ಈ ರೋಗಗಳನ್ನು ಉಂಟುಮಾಡುವ ಸೋಂಕುಕಾರಕಗಳು ತಮ್ಮ ಗಂಭೀರವಾದ ರೋಗವನ್ನು ಉಂಟುಮಾಡುವ ಸಾಮರ್ಥ್ಯವನ್ನು ಕಳೆದಕೊಳ್ಳವು ಹಾಗೆ ಚಿಕಿತ್ಸೆಕೊಡುವ ವಿಧಾನವನ್ನು ಪಾಶ್ಚರ್ ಆಳವಡಿಸಿಕೊಂಡನು. ಪಾಶ್ಚರ್ ಜೆನ್ನರ್ ಈ ಕ್ಷೇತ್ರದಲ್ಲಿ ಮಾಡಿದ ಸಾಧನೆಯನ್ನು ಗೌರವಿಸುವ ಸಲುವಾಗಿ ಇದಕ್ಕೆ "ವ್ಯಾಕ್ಸೀನ್‌" ಎನ್ನುವ ಜಾತಿಯ (ವರ್ಗಕ್ಕೆ ವಿಶಿಷ್ಟವಾದ) ಹೆಸರನ್ನಿಟ್ಟ. 

ದನದ ಸಿಡುಬಿನಿಂದ (ಕೌಪಾಕ್ಸ್‌) ವ್ಯಾಕ್ಸಿನೇಷನ್‌ ಮಾಡುವುದಕ್ಕೂ ಮುಂಚೆ ಸಿಡುಬು(ಸ್ಮಾಲ್‌ಪಾಕ್ಸ್‌) ಅನ್ನು ತಡೆಗಟ್ಟಲು "ಇನಾಕ್ಯುಲೇಷನ್" ಅಥವಾ "ವೇರಿಯೊಲೇಷನ್‌" (ವೇರಿಯೊಲ-ಸ್ಮಾಲ್‌ಪಾಕ್ಸ್‌ ವೈರಸ್ಸಗಳು) ಪದ್ಧತಿ ಮಾತ್ರವಿತ್ತು; ಈ ಪದ್ಧತಿಯಲ್ಲಿ ಸಿಡುಬು (ಸ್ಮಾಲ್‌ಪಾಕ್ಸ್‌) ವೈರಸ್‌ ಅನ್ನು ರೋಗಿಗಳಿಗೆ ಕೊಡಲಾಗುತ್ತಿತ್ತು; ಈ ಪದ್ಧತಿಯಲ್ಲಿ ರೋಗಿಗಳು ಸಾಯಬಹುದಾದ ಅಥವಾ ಹುಷಾರು ತಪ್ಪುವ ಬಹಳ ದೊಡ್ಡ ಅಪಾಯವಿತ್ತು. ವೈರಸ್‌ನಿಂದ ಸಹಜವಾಗಿ ಉಂಟಾಗುವ ರೋಗಗಕ್ಕಿಂತ ವೇರಿಯೊಲೇಷನ್‌ ಪದ್ಧತಿಯಿಂದ ಉಂಟಾಗುತ್ತಿದ್ದ ಸಾವಿನ ಪ್ರಮಾಣ ಹತ್ತನೇ ಒಂದು ಭಾಗದಷ್ಟಿತ್ತು; ಇದಲ್ಲದೆ ಈ ಪದ್ಧತಿಯನ್ನು ಅನುಸರಿಸಿದಾಗ ಪ್ರತಿರಕ್ಷಣೆ ಸಿಗುವುದು ಸಾಕಷ್ಟು ಖಾತರಿಯಾಗಿತ್ತು. ವೇರಿಯೊಲೇಷನ್‌ ಯಶಸ್ವಿಯಾಗಬೇಕಾದರೆ ಅನೇಕ ಅಂಶಗಳನ್ನು ಗಮನದಲ್ಲಿಟ್ಟು ಕೊಳ್ಳಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ ಅವು-ಬಳಕೆಯಾಗುವ ವೇರಿಯೊಲ ಮೈನರ್ ಸ್ಟ್ರೇನ್‌ನ (ವೈರಸ್‌ ವಿಧ) ವಿಧದ ಮೇಲೆ, ಮೊದಲ ಬಾರಿ ಸೋಂಕು ಉಂಟಾದಾಗ ಮೊದಲ ವರ್ಧಿಸುವ ಹಂತದಲ್ಲಿ ಜೀವಕೋಶಗಳಿಗೆ ತುಲನಾತ್ಮಕವಾಗಿ ಕಡಮೆ ಪ್ರಮಾಣದಲ್ಲಿ ಸೋಂಕು ತಗುಲಿದ್ದರೆ, ಮತ್ತು ಸೋಂಕು ಹೇಗೆ ಹರಡುತ್ತದೆ ಎನ್ನುವುದರ ಮೇಲೆ, ಅಥವಾ ಸಣ್ಣತೊಟ್ಟುಗಳ ಮೂಲಕ ಉಸಿರಿನಿಂದ ಶ್ವಾಸಕೋಶಗಳಿಗೆ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುವುದಕ್ಕಿಂತ, ಚರ್ಮ ಅಥವಾ ನೇಸಲ್ ಲೈನಿಂಗ್‌ ಮೂಲಕ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳಲಾಗುತ್ತದೆ- ಈ ಎಲ್ಲಾ ಆಂಶವು ಪರಿಣಾಮದ ಮೇಲೆ ಪ್ರಭಾವ ಬೀರುತ್ತದೆ. 
ಹಿಂದೆ ಇದ್ದ ಪದ್ಧತಿಗಳಿಂದ ಒಂದೇ ರೀತಿಯಾದ ಫಲಿತಾಂಶಗಳು ಬರುತ್ತಿದ್ದವು ಹಾಗು ಇದ್ದಕ್ಕೆ ವ್ಯತಿರಿಕ್ತವಾಗಿ ಋಣಾತ್ಮಕವಾಗಿ ಹೆಚ್ಚು ಪರಿಣಾಮಕಾರಿಯಾಗಿದ್ದ ಜೆನ್ನರ್‌ರ ವ್ಯಾಕ್ಸಿನೇಷನ್‌ ಪದ್ಧತಿ ಬೇಗನೆ ಬಳಕೆಗೆ ಬರುವ ಹಾಗೆ ಆಯಿತು. ಇದಲ್ಲದೆ ಹಳೆಯ ಮತ್ತು ಹೆಚ್ಚು ಅಪಾಯಕಾರಿಯಾದ ವೇರಿಯೊಲೇಷನ್‌ ಪದ್ಧತಿಯ ವಿರುದ್ಧ ಇದ್ದ ಪ್ರತಿಭಟನೆಯು ಕೂಡ ಇದಕ್ಕೆ ಪೂರಕವಾದವು. 

ಅಧುನಿಕ ಕಾಲದಲ್ಲಿ, ವಾಕ್ಸೀನ್‌ನಿಂದ ತಡೆಗಟ್ಟಬಹುದಾದ ರೋಗವೊಂದನ್ನು ನಿರ್ನಾಮ ಮಾಡಲು ಗುರಿಮಾಡಲ್ಪಟ್ಟ ಮೊದಲ ರೋಗ-ಸಿಡುಬು(ಸ್ಮಾಲ್‌ಪಾಕ್ಸ್‌). ಈ ರೋಗವನ್ನು ವಿಶ್ವದ್ಯಾದಂತ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ನಿರ್ನಾಮ ಮಾಡಲು ಜಾಗತಿಕ ಮಟ್ಟದಲ್ಲಿ ನಡೆಸಿದ ಪ್ರಯತ್ನವನ್ನು ವಿಶ್ವ ಆರೋಗ್ಯ ಸಂಸ್ಥೆ (ವರ್ಲ್ಡ್‌ ಹೆಲ್ತ್‌ ಆರ್ಗನೈಸೇಷನ್‌) (WHO) ಸಂಘಟಿಸಿತು. ಸ್ವಭಾವಿಕವಾಗಿ ಉಂಟಾಗುವ ಸಿಡುಬಿನ ಪ್ರಕರಣ ಸೋಮಾಲಿಯದಲ್ಲಿ ಕೊನೆಯದಾಗಿ 1977ರಲ್ಲಿ ಕಾಣಿಸಿಕೊಂಡಿತು. 

ಲಸಿಕೆಗಳನ್ನು (ವಾಕ್ಸೀನ್‌) ಅಭಿವೃದ್ಧಿ ಪಡಿಸಿದ ಅನೇಕರಲ್ಲಿ ಮಾರೈಸ್‌ ಹಿಲ್ಲೆಮನ್‌ ಬಹಳ ಪ್ರಮುಖರು. ಈತ ದಡಾರ (ಮೀಸಲ್ಸ್)‌, ಗದ್ದಕಟ್ಟು(ಮಂಪ್ಸ್‌), ಹೆಪಾಟೈಟಿಸ್ 'ಎ', ಹೆಪಾಟೈಟಿಸ್ 'ಬಿ', ಸಿತಾಳೆ ಸಿಡುಬು(ಚಿಕನ್‌ಪಾಕ್ಸ್)‌, ಮೆನಿಂಜೈಟಿಸ್, ನ್ಯುಮೊನಿಯ ಮತ್ತು "ಹಿಮೊಫಿಲಸ್‌ ಇನ್‌ಫ್ಲೂಯೆಂಜೆ " ಬ್ಯಾಕ್ಟೀರಿಯ ಗಳನ್ನು ತಡೆಗಟ್ಟಲು ಯಶಸ್ವಿಯಾದ ಲಸಿಕೆಗಳನ್ನು(ಲಸಿಕೆ‌) ಅಭಿವೃದ್ಧಿ ಪಡಿಸಿದರು. 

ಇಸವಿ 1988ರಲ್ಲಿ, WHOವಿನ ಆಡಳಿತ ಮಂಡಳಿ ಪೋಲಿಯೊ ರೋಗವನ್ನು 2010ರ ವೇಳೆಗೆ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ನಿರ್ನಾಮಮಾಡಬೇಕೆಂಬ ಗುರಿಯನ್ನು ಹಾಕಿಕೊಂಡಿತ್ತು. ಈ ಗುರಿಯನ್ನು ಸಾಧಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗಲಿಲ್ಲವಾದರು, ಪೋಲಿಯೋ ನಿರ್ನಾಮ ಬಹಳ ಸನ್ನಿಹಿತವಾಗಿದೆ. ಇದೇ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ, ಮುಂಬರುವ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ನಿರ್ನಾಮಕ್ಕೆ ಗುರಿಮಾಡಬಹುದಾದ ರೋಗವೆಂದರೆ-ದಡಾರ(ಮೀಸಲ್ಸ್)‌; ದಡಾರದ ಲಸಿಕೆಯನ್ನು (ಮೀಸಲ್ಸ್‌ ಲಸಿಕೆ‌)1963ರಲ್ಲಿ ಅಭಿವೃದ್ಧಿ ಮಾಡಿ ಬಳಸಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸದ ಮೇಲೆ ದಡಾರದ ಪ್ರಮಾಣ ಬಹಳ ಕಡಿಮೆಯಾಗಿದೆ. 

ಗ್ಲೋಬಲ್‌ ಅಲೈಯನ್ಸ್‌‌ ಫಾರ್ ವ್ಯಾಕ್ಸಿನ್ಸ್ ಅಂಡ್‌ ಇಮ್ಯೂನೈಸೇಷನ್‌ ಎನ್ನುವ ಸಂಸ್ಥೆಯನ್ನು 2000ರಲ್ಲಿ ಸ್ಥಾಪಿಸಲಾಯಿತು. ಈ ಸಂಸ್ಥೆಯ ಉದ್ದೇಶ ಲಸಿಕೆ ಹಾಕುವ (ವ್ಯಾಕ್ಸಿನೇಷನ್‌) ಪದ್ಧತಿಯನ್ನು ಇನ್ನೂ ಹೆಚ್ಚು ಬಲಪಡಿಸುವುದು ಹಾಗು ತಲಾವಾರು GDP US$1000 ಗಿಂತಲೂ ಕಡಿಮೆಯಿರುವ ರಾಷ್ಟ್ರಗಳಲ್ಲಿ ಹೊಸ ಮತ್ತು ಕಡಿಮೆ ಬಳಸಲಾಗುತ್ತಿರುವ ಲಸಿಕೆಗಳನ್ನು ಹೆಚ್ಚು ಬಳಕೆ ಮಾಡುವಂತೆ ಕ್ರಮಗಳನ್ನು ಕೈಗೊಳ್ಳವುದು. GAVI ಹಣವನ್ನು ಒದಗಿಸುವ ಎರಡನೇ ಹಂತವನ್ನು ತಲುಪಿದ್ದು, ಇದು(ಎರಡನೇ ಹಂತ) 2014ರ ತನಕ ಮುಂದುವರೆಯುತ್ತದೆ. 

ಇತಿಹಾಸ
ಕಾರ್ಯವಿಧಾನದ ವೈಖರಿ
ಸಮಾಜ ಮತ್ತು ಸಂಸ್ಕೃತಿ
ವ್ಯಾಕ್ಸಿನೇಷನ್ ಮತ್ತು ಇನಾಕ್ಯುಲೇಷನ್