1970ರ ದಶಕದ ಆರಂಭದಲ್ಲಿ, ಬೋಯಿಂಗ್‌‌ 747, ಮೆಕ್‌ಡೊನ್ನೆಲ್‌ ಡೌಗ್ಲಸ್‌‌ DC-10, ಮತ್ತು ಲಾಕ್‌ಹೀಡ್‌ L-1011 ಟ್ರೈಸ್ಟಾರ್‌‌‌ ಮಾದರಿಗಳು, ಸೇವೆಗೆ ಪ್ರವೇಶಿಸುವಲ್ಲಿನ ವಿಶಾಲ-ದೇಹದ ಪ್ರಯಾಣದ ವಿಮಾನಗಳ ಪೈಕಿ ಮೊದಲ ಪೀಳಿಗೆಯ ವಿಮಾನಗಳು ಎನಿಸಿಕೊಂಡವು. 1978ರಲ್ಲಿ, ಮೂರು ಹೊಸ ಮಾದರಿಗಳನ್ನು ಬೋಯಿಂಗ್‌‌ ಕಂಪನಿಯು ಅನಾವರಣಗೊಳಿಸಿತು: ಮಾನನೀಯ 727 ಮಾದರಿಯನ್ನು ಬದಲಾಯಿಸಲೆಂದು ಪರಿಚಯಿಸಲಾದ ಜೋಡಿ-ಎಂಜಿನ್‌‌ ಉಳ್ಳ 757 ಮಾದರಿ, ಏರ್‌‌ಬಸ್‌‌ A300 ಮಾದರಿಗೆ ಸವಾಲೆಸೆಯಲೆಂದು ಪರಿಚಯಿಸಲಾದ ಜೋಡಿ-ಎಂಜಿನ್‌‌ ಉಳ್ಳ 767 ಮಾದರಿ, ಹಾಗೂ DC-10 ಮತ್ತು L-1011 ಮಾದರಿಗಳೊಂದಿಗೆ ಪೈಪೋಟಿ ನೀಡಲು ಪರಿಚಯಿಸಲಾದ ಒಂದು ಮೂರು ಜೆಟ್‌‌ ಉಳ್ಳ 777 ಪರಿಕಲ್ಪನೆಗಳು ಇದರಲ್ಲಿ ಸೇರಿದ್ದವು. ಮಧ್ಯಮ-ಗಾತ್ರದ 757 ಮತ್ತು 767 ಮಾದರಿಗಳು ಬಿಡುಗಡೆಯಾಗಿ ಮಾರುಕಟ್ಟೆಯಲ್ಲಿ ಯಶಸ್ಸು ಪಡೆದವು; 1980ರ ದಶಕದಲ್ಲಿ ಬಂದ ಸಾಗರಾಂತರ ಸಂಚಾರದ ಅವಳಿ ಜೆಟ್‌ ಕಾರ್ಯಾಚರಣೆಗಳನ್ನು ನಿಯಂತ್ರಿಸುವ, ವಿಸ್ತರಿತ-ಶ್ರೇಣಿಯ ಜೋಡಿ-ಎಂಜಿನ್‌‌ ಉಳ್ಳ ಕಾರ್ಯಕಾರಿ ಕಾರ್ಯಕ್ಷಮತೆ ಮಾನದಂಡಗಳ (ಎಕ್ಸ್‌‌ಟೆಂಡೆಡ್‌-ರೇಂಜ್‌ ಟದವಿನ್‌-ಎಂಜಿನ್‌ ಆಪರೇಷನಲ್‌‌ ಫರ್ಫಾರ್ಮೆನ್ಸ್‌ ಸ್ಟಾಂಡರ್ಡ್ಸ್‌-ETOPS) ಕಟ್ಟುಪಾಡುಗಳು ಇದಕ್ಕೆ ಭಾಗಶಃ ಕಾರಣವಾಗಿದ್ದವು. ತುರ್ತುಸ್ಥಿತಿಯ ಅನ್ಯಾಪಕರ್ಷಕ ವಿಮಾನ ನಿಲ್ದಾಣಗಳಿಂದ ಮೂರು ಗಂಟೆಗಳ ಅಂತರದವರೆಗೆ ಸಾಗರದ ದಾಟುವಿಕೆಗಳನ್ನು ಕೈಗೊಳ್ಳಲು, ಈ ಕಟ್ಟುಪಾಡುಗಳು ಜೋಡಿ-ಎಂಜಿನ್‌‌ ಉಳ್ಳ ಪ್ರಯಾಣದ ವಿಮಾನಗಳಿಗೆ ಅವಕಾಶ ಕಲ್ಪಿಸಿದವು. ETOPS ನಿಯಮಗಳ ಅಡಿಯಲ್ಲಿ, ದೊಡ್ಡದಾದ ಪ್ರಯಾಣದ ವಿಮಾನಗಳ ಸಾಮರ್ಥ್ಯದ ಅಗತ್ಯವಿಲ್ಲದ ದೀರ್ಘ-ಅಂತರದ ಸಾಗರೋತ್ತರ ಮಾರ್ಗಗಳಲ್ಲಿ ವಿಮಾನಯಾನ ಸಂಸ್ಥೆಗಳು 767 ವಿಮಾನಗಳ ನಿರ್ವಹಣೆಯನ್ನು ಶುರುಮಾಡಿದವು. 757 ಮತ್ತು 767 ರೂಪಾಂತರಗಳಿಗೆ ಅನುಕೂಲಕರ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ಇದೆ ಎಂಬ ಅಂಶವನ್ನು ಮಾರುಕಟ್ಟೆಯ ಅಧ್ಯಯನಗಳು ಹೊರಗೆಡಹಿದುದನ್ನು ಅನುಸರಿಸಿ, ಮೂರು ಜೆಟ್‌‌ನ 777 ವಿಮಾನಗಳನ್ನು ನಂತರ ಕೈಬಿಡಲಾಯಿತು. ಹೀಗಾಗಿ ಬೋಯಿಂಗ್‌‌ ಕಂಪನಿಯು ತನ್ನ ಉತ್ಪನ್ನ ಶ್ರೇಣಿಯಲ್ಲಿನ ಗಾತ್ರ ಮತ್ತು ಶ್ರೇಣಿಯ ಅಂತರವು 767-300ER ಮತ್ತು 747-400 ನಡುವಣ ಇರುವಂತೆ ನೋಡಿಕೊಳ್ಳಬೇಕಾಗಿ ಬಂತು.

1980ರ ದಶಕದ ಅಂತ್ಯದ ವೇಳೆಗೆ, DC-10 ಮತ್ತು L-1011 ಮಾದರಿಗಳು ನಿವೃತ್ತಿಯನ್ನು ಸಮೀಪಿಸುತ್ತಿದ್ದುದರಿಂದ, ಬದಲಾವಣೆಯನ್ನೊಳಗೊಂಡ ವಿನ್ಯಾಸಗಳನ್ನು ಅಭಿವೃದ್ಧಿಪಡಿಸಲು ತಯಾರಕರಿಗೆ ಪ್ರಚೋದನೆ ಸಿಕ್ಕಿದಂತಾಯಿತು. DC-10 ಮಾದರಿಯ ಒಂದು ಹಿಗ್ಗಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ಮತ್ತು ಉನ್ನತೀಕರಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ಆವೃತ್ತಿಯಾದ MD-11 ಮಾದರಿಯ ಕುರಿತ ಕಾರ್ಯದಲ್ಲಿ ಮೆಕ್‌ಡೊನ್ನೆಲ್‌ ಡೌಗ್ಲಸ್‌‌ ತನ್ನನ್ನು ತೊಡಗಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದರೆ, A330 ಮತ್ತು A340 ಮಾದರಿಗಳನ್ನು ಏರ್‌‌ಬಸ್‌ ಕಂಪನಿಯು ಅಭಿವೃದ್ಧಿಪಡಿಸುತ್ತಿತ್ತು. 1986ರಲ್ಲಿ, 767-X ಎಂಬುದಾಗಿ ತಾತ್ಕಾಲಿಕವಾಗಿ ಹೆಸರಿಸಲಾಗಿದ್ದ, ಒಂದು ವಿಶಾಲವಾದ 767 ಮಾದರಿಗೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದಂತಿದ್ದ ಪ್ರಸ್ತಾವನೆಗಳನ್ನು ಬೋಯಿಂಗ್‌‌ ಅನಾವರಣಗೊಳಿಸಿತು; DC-10 ನಂಥ ಅಗಲವಾದ-ಶರೀರಗಳ ಮೊದಲ ಪೀಳಿಗೆಯ ಮಾದರಿಗೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದ ಬದಲಾಯಿಸುವಿಕೆಯ ಮಾರುಕಟ್ಟೆಯ ಕಡೆಗೆ ಗುರಿಯಿರಿಸಲು, ಹಾಗೂ ಕಂಪನಿಯ ಉತ್ಪನ್ನಶ್ರೇಣಿಯಲ್ಲಿ ಚಾಲ್ತಿಯಲ್ಲಿರುವ 767 ಮತ್ತು 747 ಮಾದರಿಗಳಿಗೆ ಪೂರಕವಾಗಿರಲು ಈ ಕ್ರಮವನ್ನು ಬೋಯಿಂಗ್‌ ಕೈಗೊಂಡಿತು. ಕಿರುರೆಕ್ಕೆಗಳೊಂದಿಗೆ ಅಸ್ತಿತ್ವದಲ್ಲಿರುವ 767 ಮಾದರಿಗಿಂತ ಉದ್ದವಾಗಿರುವ ಒಂದು ವಿಮಾನದ ಚೌಕಟ್ಟು ಮತ್ತು ದೊಡ್ಡದಾದ ರೆಕ್ಕೆಗಳನ್ನು ಆರಂಭಿಕ ಪ್ರಸ್ತಾವನೆಯು ಒಳಗೊಂಡಿತ್ತು. ನಂತರದ ಯೋಜನೆಗಳು ವಿಮಾನದ ಚೌಕಟ್ಟಿನ ಅಡ್ಡ-ಛೇದನವನ್ನು ವಿಸ್ತರಿಸಿದವಾದರೂ, ಚಾಲ್ತಿಯಲ್ಲಿರುವ 767ರ ವಿಮಾನ ದಕ್ಕೆ, ಮೂತಿ, ಮತ್ತು ಇತರ ಭಾಗಗಳನ್ನು ಉಳಿಸಿಕೊಂಡವು. 

767-X ಪ್ರಸ್ತಾವನೆಗಳು ವಿಮಾನಗಳ ಗ್ರಾಹಕರ ಮೇಲೆ ಪ್ರಭಾವವನ್ನು ಬೀರಲಿಲ್ಲ; ಅದರ ಬದಲಿಗೆ ಅವರು, ಇನ್ನೂ ಅಗಲವಾಗಿರುವ ಒಂದು ವಿಮಾನದ ಚೌಕಟ್ಟಿನ ಅಡ್ಡ-ಛೇದನ, ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಹೊಂದಿಕೊಳ್ಳುವ ಒಳಾಂಗಣ ವಿನ್ಯಾಸಗಳು, ಖಂಡಾಂತರ-ಶ್ರೇಣಿ ಸಾಮರ್ಥ್ಯಕ್ಕೆ ಮಾಡಲಾದ ಮಿತಿ ಹಾಗೂ 767 ವಿಮಾನದ ಬೇರಾವುದೇ ವಿಸ್ತರಣೆಗಿಂತ ಕಡಿಮೆಯಿರುವ ಒಂದು ನಿರ್ವಹಣಾ ವೆಚ್ಚವನ್ನು ಬಯಸಿದರು. ದೊಡ್ಡದಾದ ವಿಮಾನಕ್ಕೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದ ವಿಮಾನಯಾನದ ಯೋಜಕರ ಅವಶ್ಯಕತೆಗಳು ಹೆಚ್ಚಿನ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ನಿರ್ದಿಷ್ಟ ಸ್ವರೂಪವನ್ನು ಪಡೆಯಿತು; ಇದು ವಿಮಾನ ತಯಾರಕರ ನಡುವಿನ ಸ್ಪರ್ಧೆಗೆ ಮತ್ತಷ್ಟು ಬಲವನ್ನು ತುಂಬಿತು. ಕೇವಲ ಒಂದು ಹೊಸ ವಿನ್ಯಾಸ ಮಾತ್ರವೇ ಈ ಎಲ್ಲಾ ಅಗತ್ಯಗಳಿಗೂ ಉತ್ತರವನ್ನು ನೀಡಬಲ್ಲದು ಎಂಬುದನ್ನು 1988ರ ವೇಳೆಗೆ ಬೋಯಿಂಗ್‌‌ ಕಂಪನಿಯು ಅರಿತುಕೊಂಡಿತು; ಇದು 777 ಅವಳಿ ಜೆಟ್‌ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಹೊರಹೊಮ್ಮಿತು. ಹಿಂದೆ ಕಂಡುಕೊಂಡಿದ್ದ ವಿನ್ಯಾಸದ ಯಶಸ್ಸುಗಳು, ಮುನ್ನಂದಾಜಿಸಿದ ಎಂಜಿನ್‌ ಅಭಿವೃದ್ಧಿಗಳು, ಹಾಗೂ ತಗ್ಗಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ವೆಚ್ಚ ಪ್ರಯೋಜನಗಳನ್ನು ಗಮನದಲ್ಲಿಟ್ಟುಕೊಂಡು, ಜೋಡಿ-ಎಂಜಿನ್‌‌ ಉಳ್ಳ ವಿನ್ಯಾಸಕ್ಕೆ ಕಂಪನಿಯು ಒಲವು ತೋರಿತು. 1989ರ ಡಿಸೆಂಬರ್‌‌‌ 8ರಂದು, 777 ಮಾದರಿಗೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದ ಪ್ರಸ್ತಾವನೆಗಳನ್ನು ವಿಮಾನಯಾನ ಸಂಸ್ಥೆಗಳಿಗೆ ನೀಡಲು ಬೋಯಿಂಗ್‌ ಕಂಪನಿಯು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿತು.

ಹಿನ್ನೆಲೆ
ಒಳಾಂಗಣ
777 ಸರಕು ವಿಮಾನ
ಸೇವಾವಲಯದೊಳಗೆ ಪ್ರವೇಶ