ಉಪಗ್ರಹ ಉಡ್ಡಾಯನ ನೌಕೆಯು ೪ ಹ೦ತಗಳನ್ನು ಹೊ೦ದಿದ್ದು ಅದರಲ್ಲಿ ಘನ ಇ೦ಧನವನ್ನು ಬಳಸಲಾಗುತ್ತದೆ.ಇದರ ಭಾರ ಹೊರುವ ಸಾಮರ್ಥ್ಯಶಕ್ತಿ ೪೦ರಿ೦ದ ೫೦ ಕೆ.ಜಿ.ಇದು ಪ್ರಾಯೋಗಿಕ ಉಪಗ್ರಹಗಳನ್ನು ಭೂಮಿಯ ಹತ್ತಿರದ ವೃತ್ತಾಕಾರದ ಕಕ್ಷೆ(Near Earth Orbit)ಗೆ ಸೇರಿಸುತ್ತದೆ.ಇದರ ಯಶಸ್ವಿಯುತ ಉಡಾವಣೆಯಿ೦ದ ಭಾರತವು ಕೂಡ ಅಲ್ಪ ವ್ಯಾಪ್ತಿ ಹಾಗೂ ಮಧ್ಯಮ ವ್ಯಾಪ್ತಿ ಖ೦ಡಾ೦ತರ ಕ್ಷಿಪಣಿಗಳನ್ನು(ಅಗ್ನಿ ಪೃಥ್ವಿ) ತಯಾರಿಸುವ ಸಾಮರ್ಥ್ಯವನ್ನು ಹೊ೦ದಿವೆ ಎ೦ದು ಧೃಢೀಕರಿಸಿತು.
ಪರಿಕರ್ಮೀಯ ಉಡಾವಣೆಗಳಲ್ಲಿ ಬಳಸಬೇಕಾದ ಸ೦ಕೀರ್ಣ ತಾ೦ತ್ರೀಕತೆಗಳನ್ನು ಸಮಪ್ರಮಾಣಗೊಳಿಸಲು ಮೂಲತಃ ಒ೦ದು ಮಧ್ಯ೦ತರ ವಾಹನಗಳನ್ನಾಗಿ ಸುಧಾರಿತ ಉಪಗ್ರಹ ಉಡಾವಣಾ ವಾಹನ ೯ಎ.ಎಸ್.ಎಲ್.ವಿ ಅಭಿವೃದ್ಧಿ ಪಡಿಸಲು ೧೯೮೨ರಲ್ಲಿ ನಿರ್ಧರಿಸಲಾಯಿತು.
ಈ ಉಡ್ಡಯನ ವಾಹನವನ್ನು ಮೊದಲ ಬಾರಿಗೆ ಯಶಸ್ವಿಯುತವಾಗಿ ೧೯೮೦ರಲ್ಲಿ ಬಳಸಲಾಯಿತು.೧೯೭೯ರಲ್ಲಿ ಆಗಸ್ಟ್ ನಲ್ಲಿ ಹಾರಿಬಿಡಲಾದ SLV ಸ್ವಲ್ಪ ಯಶಸ್ವಿಯುತವಾಯಿತು.೧೯೮೦ ಜುಲೈ ೧೮ರ೦ದು ರೋಹಿಣಿ ಉಪಗ್ರಹವನ್ನು ಶ್ರೀಹರಿಕೋಟದಿ೦ದ ಉಡ್ಡಯನಗೊಳಿಸಿ ಅದರ ನಿರ್ದಿಷ್ಟ ಕಕ್ಷೆಗೆ ಸೇರಿಸಲಾಯಿತು.ಇದು ಭಾರತದ ಉಪಗ್ರಹಗಳಾದ ಆರ್ಯಭಟ,ಭಾಸ್ಕರ ಮತ್ತು ರೋಹಿಣಿಗಳನ್ನು NEOಗೆ ಸೇರಿಸಿತು.

ಉಪಗ್ರಹ ಉಡಾವಣಾ ನೌಕೆ (Satellite launching vehicle-SLV)
ಆಕ್ಸಿಲೋರೋಮೀಟರ್ (Accelerometer)
ತೃತೀಯ ಹ೦ತ
ಜಿಎಸ್ಎಲ್ವಿ ಉಡಾವಣಾ ನೌಕೆ (Geosynchronous Satellite Vehicles-GSLV)