ರೋಗವನ್ನು ತಡೆಗಟ್ಟಲು ಆಹಾರದಲ್ಲಿ ತಾಜಾ ಸಸ್ಯಾಹಾರಿ ಪದಾರ್ಥ ಅಥವಾ ಹಸಿ ಮಾಂಸದ ಬಳಕೆಯನ್ನು ಹೆಚ್ಚಿಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು ಎಂಬ ಆಂಶ ಪುರಾತನ ಕಾಲದಿಂದಲೂ ಚಾಲ್ತಿಯಲ್ಲಿದೆ. ಲಾಭದಾಯಕವಲ್ಲದ ಕೃಷಿ ಪ್ರದೇಶದಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುವ ಜನರು ಇದನ್ನು ಔಷಧೀಯ ಸಿದ್ಧಾಂತಕ್ಕೆ ಸಂಯೋಜಿಸಿಕೊಂಡರು. ಉದಾಹರಣೆಗಾಗಿ, ಉಷ್ಣ ವಲಯದಲ್ಲಿ ಸ್ಪ್ರೂಸ್ ಮರ(=ಪಿಸಿಯ ಕುಲದ ಮರ)ದ ಮುಳ್ಳುಗಳನ್ನು ಅಥವಾ ಮರುಭೂಮಿ ಪ್ರದೇಶದಲ್ಲಿ ಬರ ನಿರೋಧಕ ಶಕ್ತಿಯುಳ್ಳ ಮರಗಳ ಎಲೆಗಳನ್ನು ಬಳಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಜಾಕ್ವೆಸ್ ಕಾರ್ಟಿಯರ್ ಸೇಂಟ್ ಲಾರೆನ್ಸ್ ನದಿಯನ್ನು 1536ರಲ್ಲಿ ಫ್ರೆಂಚ್ ಪರಿಶೋಧಕ ಕಾರ್ಯನಿರತನಾದಾಗ ಸ್ಕರ್ವಿ ರೋಗದಿಂದ ಸಾಯುತ್ತಿದ್ದ ಅವನ ಜನರ ಪ್ರಾಣ ರಕ್ಷಿಸಲು ಸ್ಥಳೀಯ ನಿವಾಸಿಗಳ ತಿಳುವಳಿಕೆಯನ್ನು ಬಳಸಿಕೊಂಡನು. ಅವನು ನಿತ್ಯಪರ್ಣಿ ಮರಗಳ ಮುಳ್ಳುಗಳನ್ನು ಕುದಿಸಿ ಚಹಾ ಮಾಡಿದನು. ಪ್ರತಿ 100 ಗ್ರಾಂ 50 ಮಿಗ್ರಾಂನಷ್ಟು C ಜೀವಸತ್ವವನ್ನು ಅದು ಹೊಂದಿತ್ತು ಎಂಬುದು ನಂತರ ತಿಳಿದುಬಂತು.
ದೀರ್ಘಕಾಲದ ಸಮುದ್ರ ಪ್ರಯಾಣದ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಜೀವ ಉಳಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಸಸ್ಯಾಹಾರದ ಪ್ರಯೋಜನವು ಅಧಿಕವಾಗಿರುವುದನ್ನು ಇತಿಹಾಸದುದ್ದಕ್ಕೂ ಅನೇಕ ಉಲ್ಲೇಖಗಳು ತಿಳಿಸಿವೆ. ಬ್ರಿಟಿಷ್ ಈಸ್ಟ್ ಇಂಡಿಯಾ ಕಂಪೆನಿಯಲ್ಲಿ ಮೊದಲು ನಿಯೋಜಿತನಾದ ಶಸ್ತ್ರಚಿಕಿತ್ಸಾ ತಜ್ಞ ಜಾನ್ ವುಡಾಲ್ 1617ರಲ್ಲಿ ಅವನ ಪುಸ್ತಕ "ದ ಸರ್ಜನ್ಸ್‌ ಮೇಟ್"‌ನಲ್ಲಿ ನಿಂಬೆ ರಸವನ್ನು ರೋಗ ತಡೆಗಟ್ಟುವ ಬಗ್ಗೆ ಮತ್ತು ಗುಣಪಡಿಸುವ ಉಪಯೋಗದ ಬಗ್ಗೆ ಸಲಹೆ ನೀಡಿದ್ದಾನೆ. ""ತಾಜಾ ತರಕಾರಿಗಳು ಮತ್ತು ಸೊಪ್ಪಿನ ಅಂಶ ಆಹಾರ ಕ್ರಮದಿಂದ ಸಂಪುರ್ಣವಾಗಿ ದೂರ ಉಳಿದರೆ ಸ್ಕರ್ವಿ ರೋಗ ಬರುತ್ತದೆ; ಇದೊಂದೇ ಈ ಕಾಯಿಲೆಗೆ ಪ್ರಾಥಮಿಕ ಕಾರಣವಾಗಿದೆ" ಎಂದು ಡಚ್ ಬರಹಗಾರ ಜೊಹಾನ್ ಬ್ಯಾಚ್‌ಸ್ಟ್ರೋಮ್ 1734ರಲ್ಲಿ ಅಭಿಪ್ರಾಯ ಪಟ್ಟಿದ್ದಾನೆ." 
ಸ್ಕರ್ವಿ ರೋಗದ ಬಗ್ಗೆ ಹಿಪ್ಪೊಕ್ರೇಟ್ಸ್ ಕ್ರಿ.ಪೂ. 400ರಲ್ಲಿ ದಾಖಲಿಸಿರುವ ಆದೇ ಅತಿ ಪ್ರಾಚೀನ. ಬ್ರಿಟಿಷ್ ರಾಯಲ್ ನೇವಿಯ ಹಡಗಿನಲ್ಲಿದ್ದ ಶಸ್ತ್ರಚಿಕಿತ್ಸಾ ತಜ್ಞ ಜೇಮ್ಸ್ ಲಿಂಡ್ ಈ ರೋಗಕ್ಕೆ ವೈಜ್ಞಾನಿಕ ಕಾರಣವನ್ನು ನೀಡಲು ಮೊದಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದವನು. ತಾಜಾ ಹಣ್ಣು ಮತ್ತು ತರಕಾರಿಗಳನ್ನು ಕಡಿಮೆ ಪ್ರಮಾಣದಲ್ಲಿ ಸೇವಿಸುವ ಬಡವರಲ್ಲಿ, ದೂರದೂರುಗಳಲ್ಲಿ ಪ್ರತ್ಯೇಕವಾಗಿರುವ ನಾವಿಕರು ಮತ್ತು ಸೈನಿಕರಲ್ಲಿ ಸ್ಕರ್ವಿ ರೋಗವು ಸರ್ವೇಸಾಮಾನ್ಯ. 1747ರ ಮೇಯಲ್ಲಿ, ಸಮುದ್ರದ ಕೆಲವು ನಾವಿಕ ತಂಡದವರಿಗೆ ಸಾಮಾನ್ಯ ಆಹಾರ ಪದಾರ್ಥಗಳೊಂದಿಗೆ ಪ್ರತಿದಿನ ಎರಡು ಕಿತ್ತಳೆ ಮತ್ತು ಒಂದು ನಿಂಬೆ ಹಣ್ಣನ್ನು ಲಿಂಡ್ ನೀಡುತ್ತಿದ್ದನು. ಇತರರು ಅವರ ನಿತ್ಯದ ಆಹಾರದೊಂದಿಗೆ ಸೇಬುಮದ್ಯ, ವಿನೆಗರ್, ಗಂಧಕಾಮ್ಲ ಅಥವಾ ಸಮುದ್ರ ನೀರು ಮೊದಲಾದವುಗಳ ಸೇವನೆಯನ್ನು ಮುಂದುವರಿಸಿದರು. ಮಿಕ್ಕೆಲ್ಲ ಅಂಶಗಳೂ ಸಮನಾಗಿದ್ದು, ಜನಾಂಗದ ಗುಂಪೊಂದನ್ನು ಎರಡು ಭಾಗವಾಗಿ ವಿಂಗಡಿಸಿ ಒಂದೊಂದು ಗುಂಪಿಗೂ ಪ್ರತ್ಯೇಕ ತಿನಿಸು ನೀಡಿ ಕೊನೆಗೆ ಸಿಕ್ಕ ಫಲಶೃತಿಯನ್ನು ಹೋಲಿಸಿ ನೋಡಲಾದ ಇಂಥ ನಿಯಂತ್ರಿತ ಪ್ರಯೋಗ ವಿಜ್ಞಾನದ ಇತಿಹಾಸದಲ್ಲೇ ಪ್ರಥಮ ಎಂದು ಪರಿಗಣಿಸಲಾಗಿದೆ. ಸಿಟ್ರಸ್ ಹಣ್ಣುಗಳು ಈ ರೋಗವನ್ನು ತಡೆಗಟ್ಟಿದವು ಎಂದು ಫಲಿತಾಂಶವು ನಿರ್ಣಾಯಕವಾಗಿ ತೋರಿಸಿಕೊಟ್ಟಿತು. "ಟ್ರೀಟಿಸ್ ಆನ್ ದ ಸ್ಕರ್ವಿ" ಎಂಬ ತನ್ನ ಕೃತಿಯಲ್ಲಿ ಲಿಂಡ್ ಈ ಅಧ್ಯಯನವನ್ನು 1753ರಲ್ಲಿ ಪ್ರಕಟಿಸಿದ.

ಲಿಂಡ್‌ನ "ಈ ಅಧ್ಯಯನ ಗ್ರಂಥ" ವು ಆರು ವರ್ಷಗಳವರೆಗೆ ಪ್ರಕಟವಾಗಲಿಲ್ಲ ಹಾಗೂ ಅವನು ನೀಡಿದ ನಿಂಬೆ ರಸದ ಸಲಹೆ "ಕದ್ದದ್ದು" ಎಂದು ಹೇಳಲಾಯಿತು, ಈ ಕಾರಣಗಳಿಂದಾಗಿ ಅವನ ಕಾರ್ಯವು ಬೆಳಕಿಗೆ ಬರಲು ನಿಧಾನವಾಯಿತು. ತಾಜಾ ಹಣ್ಣುಗಳನ್ನು ಹಡಗಿನಲ್ಲಿ ಒಯ್ಯುವುದು ತುಂಬಾ ದುಬಾರಿಯಾದುದರಿಂದ, ಅವುಗಳನ್ನು ಬೇಯಿಸಿ ಪಾನೀಯ ತಯಾರಿಸಿ ಸಂಗ್ರಹಿಸಿಡುವ ಸುಲಭ ಉಪಾಯವನ್ನು ಕಂಡುಹಿಡಿದರು. ಆದರೆ ಇದರಿಂದಾಗಿ ಅದರಲ್ಲಿನ ಜೀವಸತ್ವವು ಇಲ್ಲದಂತಾಯಿತು (ವಿಶೇಷವಾಗಿ ತಾಮ್ರದ ಪಾತ್ರೆಯಲ್ಲಿ ಬೇಯಿಸಿದಾಗ). ಸ್ಕರ್ವಿ ರೋಗವನ್ನು ತಡೆಗಟ್ಟಲು ಅಥವಾ ಗುಣಪಡಿಸಲು ಆ ಪಾನೀಯಗಳು ವಿಫಲವಾದ್ದರಿಂದ ಲಿಂಡ್‌ನ ಇತರ ಸಲಹೆಗಳು ಪರಿಣಾಮಕಾರಿಯಾದುದಲ್ಲ ಎಂದು ಹಡಗಿನ ಕ್ಯಾಪ್ಟನ್‌ಗಳು ತಪ್ಪಾಗಿ ಭಾವಿಸಿದರು.
1795ಕ್ಕಿಂತ ಮೊದಲು ಬ್ರಿಟಿಷ್ ನೌಕಾಪಡೆಯು ಸಮುದ್ರಯಾನದಲ್ಲಿ ಗಜನಿಂಬೆ ಅಥವಾ ನಿಂಬೆ ಹಣ್ಣುಗಳನ್ನು ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಸೇವಿಸ ಬೇಕೆಂಬ ಕಟ್ಟುಪಾಡನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸಿತು. ನಿಂಬೆಹಣ್ಣುಗಳು ಬ್ರಿಟಿಷ್ ವೆಸ್ಟ್ ಇಂಡಿಯನ್‌ ಕಾಲನಿಯಲ್ಲಿ ವಿಫುಲವಾಗಿ ಸಿಗುತ್ತಿದ್ದುದರಿಂದ ಅವು ಹೆಚ್ಚು ಜನಪ್ರಿಯವಾಗಿತ್ತು, ಆದರೆ ಗಜನಿಂಬೆಗಳು ಬ್ರಿಟಿಷ್ ಆಧಿಪತ್ಯದಲ್ಲಿ ಇಲ್ಲದಿದ್ದುದರಿಂದ ಅಲ್ಲಿ ಅವು ಭಾರೀ ತುಟ್ಟಿ ಎನಿಸಿದ್ದವು. ಈ ಅಭ್ಯಾಸದಿಂದಾಗಿ ಅಮೇರಿಕಾವು ಬ್ರಿಟಿಷ್‌ರನ್ನು "ಲೈಮಿ" ಎಂಬ ಅಡ್ಡಹೆಸರಿನಿಂದ ಕರೆಯುವಂತಾಯಿತು. ಕ್ಯಾಪ್ಟನ್ ಜೇಮ್ಸ್ ಕುಕ್ ಅವನ ನಾವಿಕರಲ್ಲಿ ಯಾರೊಬ್ಬರೂ ಸ್ಕರ್ವಿ ರೋಗದಿಂದ ಬಳಲಿ ಸಾಯದೆ ಇರುವ ಹಾಗೆ ನೋಡಿಕೊಂಡು ಹವಾಯಿಯನ್ ದ್ವೀಪಕ್ಕೆ ಮತ್ತು ಅದರಿಂದಾಚೆಗೆ ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗುವ ಮ‌ೂಲಕ, ಹಡಗಿನಲ್ಲಿ "ಸಾರ್‌ಕ್ರಾಟ್(=ಕತ್ತರಿಸಿದ ಕೋಸುಗಡ್ಡೆಯ ಒಂದು ಬಗೆಯ ತಿನಿಸು)"ಗಳನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗುವ ಪ್ರಯೋಜನಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಈ ಹಿಂದೆಯೇ ನಿರೂಪಿಸಿ ತೋರಿಸಿಕೊಟ್ಟಿದ್ದಾನೆ. ಕಂಡು ಕೇಳರಿಯದ ತಿನಿಸೊಂದನ್ನು ಪರಿಚಯಿಸಿದ್ದಕ್ಕಾಗಿ ಬ್ರಿಟಿಷ್ ನೌಕಾಧಿಪತ್ಯವು ಅವನಿಗೆ ಪ್ರಶಸ್ತಿ ನೀಡಿ ಗೌರವಿಸಿತು.
ಸ್ಕರ್ವಿ ರೋಗ ತಡೆಗಟ್ಟುತ್ತದೆ ಎನ್ನಲಾದ ಆಹಾರಕ್ಕೆ ಹದಿನೆಂಟನೇ ಮತ್ತು ಹತ್ತೊಂಬತ್ತನೇ ಶತಮಾನದಲ್ಲಿ "ಆಂಟಿಸ್ಕೋರ್ಬುಟಿಕ್(=ವಸಡುರೋಗ ನಿವಾರಕ)" ಎಂಬ ಹೆಸರನ್ನು ಸಾಮಾನ್ಯ ಪದವಾಗಿ ಬಳಸಲಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಯಾವುದೇ ಕಾರಣಗಳು ತಿಳಿಯದಿದ್ದರೂ ಈ ಪದ ಪ್ರಯೋಗವಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಈ ಆಹಾರದಲ್ಲಿ ಬರಿಯ ಗಜನಿಂಬೆ, ನಿಂಬೆಹಣ್ಣು ಮತ್ತು ಕಿತ್ತಳೆಗಳು ಮಾತ್ರ ಅಲ್ಲದೆ ಸಾರ್‌ಕ್ರಾಟ್, ಕೋಸು, ಮೊಳಕೆಯೊಡೆಸಿದ ಧಾನ್ಯ ಮತ್ತು ಒಯ್ಯಬಹುದಾದ ಸಾರು ಮೊದಲಾದವುಗಳೂ ಸೇರಿತ್ತು.
ನಾರ್ವೆಯ ಮೀನು ಹಿಡಿಯುವ ನೌಕಾತಂಡದಲ್ಲಿನ ನಾವಿಕರಲ್ಲಿ ಕಂಡುಬಂದ ಬೆರಿಬೆರಿ ರೋಗದ ಬಗ್ಗೆ ಅಧ್ಯಯನ ಮಾಡಲು 1907ರಲ್ಲಿ ಇಬ್ಬರು ನಾರ್ವೆಯ ವೈದ್ಯರುಗಳಾದ ಆಕ್ಸೆಲ್ ಹೋಲ್ಸ್ಟ್ ಮತ್ತು ತಿಯೋಡರ್ ಫ್ರೋಲಿಚ್ ಅವರು ಬಳಸುತ್ತಿದ್ದ ಪಾರಿವಾಳಗಳ ಬದಲಿಗೆ ಬೇರೆ ಒಂದು ಸಸ್ತನಿಯ ಮೇಲೆ ಪ್ರಯೋಗ ಮಾಡಲು ಬಯಸಿದರು. ಮೊದಲು ಅವರ ಪಾರಿವಾಳಗಳಲ್ಲಿ ಬೆರಿಬೆರಿ ರೋಗವನ್ನು ಉಂಟುಮಾಡಿದ ಪ್ರಯೋಗದ ಆಹಾರವನ್ನು ಗಿನಿಇಲಿಗೆ ತಿನ್ನಿಸಿದರು. ಅದು ಇಲಿಯಲ್ಲಿ ಬೆರಿಬೆರಿಯ ಬದಲಿಗೆ ಸ್ಕರ್ವಿ ರೋಗವನ್ನು ಉಂಟುಮಾಡಿದುದಕ್ಕೆ ಅವರು ಆಶ್ಚರ್ಯಚಕಿತರಾದರು. ಅದುವರೆಗೆ ಸ್ಕರ್ವಿಯು ಮಾನವರ ಹೊರತಾಗಿ ಬೇರೆ ಯಾವುದೇ ಜೀವಿಗಳಲ್ಲಿ ಇರುವುದನ್ನು ಗಮನಿಸಿರಲಿಲ್ಲ. ಇದನ್ನು ಮಾನವರಿಗಷ್ಟೇ ಸೀಮಿತವಾದ ಏಕಮಾತ್ರವಾಗಿ ರೋಗವಿದು ಎಂದೇ ತಿಳಿಯಲಾಗಿತ್ತು.

ಜೈವಿಕ ಸಂಯೋಜನೆ
ಮಾನವನ ತಿಳುವಳಿಕೆಯ ಇತಿಹಾಸ
ಮಿತಿಮೀರಿದ ಬಳಕೆಯ ಆಕಸ್ಮಿಕ
ಜೈವಿಕ ಮಹತ್ವ