1925ರಲ್ಲಿ ಕಾಶ್ಮೀರದ ಸಿಂಹಾಸನವನ್ನು ಆರೋಹಣಮಾಡಿದ್ದ ರಣಬೀರ‍್ ಸಿಂಗ್‌ನ ಮೊಮ್ಮಗ ಹರಿ ಸಿಂಗ್, ಉಪಖಂಡದಲ್ಲಿನ ಬ್ರಿಟಿಷರ ಆಳ್ವಿಕೆಯು ಸಮಾಪ್ತವಾದ ನಂತರ ಮತ್ತು ಅದರ ತರುವಾಯ ಬ್ರಿಟಿಷರ ನಿಯಂತ್ರಣದಲ್ಲಿದ್ದ ಭಾರತದ ಸಾಮ್ರಾಜ್ಯವು ಸ್ವತಂತ್ರವಾದ ಹೊಸ ಭಾರತದ ಒಕ್ಕೂಟ ಮತ್ತು ಪಾಕಿಸ್ತಾನದ ರಾಷ್ಟ್ರಗಳಾಗಿ ವಿಭಜನೆಗೆ ಒಳಗಾದ ಸಮಯದಲ್ಲಿ 1947ರಲ್ಲಿ ಆಳ್ವಿಕೆ ನಡೆಸುತ್ತಿದ್ದ ಸಾರ್ವಭೌಮನಾಗಿದ್ದ. ಪಾಕಿಸ್ತಾನ ಅಥವಾ ಭಾರತವನ್ನು ಆಯ್ಕೆಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವ, ಅಥವಾ ವಿಶೇಷ ಸನ್ನಿವೇಶಗಳಲ್ಲಿ ಸ್ವತಂತ್ರವಾಗಿ ಉಳಿಯುವ ಆಯ್ಕೆಯನ್ನು ರಾಜ ಸಂಸ್ಥಾನದ ಆಡಳಿತಗಾರರಿಗೆ ನೀಡಬೇಕು ಎಂಬುದಕ್ಕೆ ವಿಭಜನಾ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆಗಾಗಿರುವ ಪಕ್ಷಗಳ ಸ್ಥಾನದಲ್ಲಿದ್ದ ಎರಡೂ ದೇಶಗಳು ಒಪ್ಪಿದ್ದವು.

1947ರಲ್ಲಿ, ಕಾಶ್ಮೀರದ ಜನಸಂಖ್ಯೆಯ "ಶೇಕಡಾ 77ರಷ್ಟು ಭಾಗವು ಮುಸ್ಲಿಮರಿಂದ ಕೂಡಿತ್ತು ಮತ್ತು ತನ್ನೊಂದು ಗಡಿಯನ್ನು ಅದು ಪಾಕಿಸ್ತಾನದೊಂದಿಗೆ ಹಂಚಿಕೊಂಡಿತ್ತು. ಆದ್ದರಿಂದ, ಬ್ರಿಟಿಷ್‌ ಸಾರ್ವಭೌಮತೆಯು ಆಗಸ್ಟ್‌ನ 14-15ರಂದು ಕೊನೆಗೊಂಡಾಗ, ಮಹಾರಾಜನು ಪಾಕಿಸ್ತಾನವನ್ನು ಅಂಗೀಕರಿಸಬಹುದು ಅಥವಾ ಪಾಕಿಸ್ತಾನಕ್ಕೆ ಸೇರಿಕೊಳ್ಳಬಹುದು ಎಂದು ನಿರೀಕ್ಷಿಸಲಾಗಿತ್ತು. ಈ ರೀತಿ ಮಾಡಲು ಆತ ಹಿಂದುಮುಂದು ನೋಡಿದಾಗ, ತನ್ನ ಆಡಳಿತಗಾರನನ್ನು ಬೆದರಿಸಿ ಇದಕ್ಕೆ ಒಪ್ಪಿಸುವ ಅಥವಾ ಶರಣಾಗತನನ್ನಾಗಿಸುವ ಅಸ್ತ್ರವಾಗಿ ಪಾಕಿಸ್ತಾನವು ಗೆರಿಲ್ಲಾ ದಾಳಿಯನ್ನು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿತು. ಇದರ ಬದಲಿಗೆ ಮೌಂಟ್‌ಬ್ಯಾಟನ್‌ರನ್ನು ಭೇಟಿಮಾಡಿದ ಮಹಾರಾಜ ಸಹಾಯಕ್ಕಾಗಿ ಮನವಿ ಸಲ್ಲಿಸಿದ ಮತ್ತು ಆಡಳಿತಗಾರನು ಭಾರತಕ್ಕೆ ಸೇರಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು ಎಂಬ ಷರತ್ತಿನ ಮೇಲೆ ಸದರಿ ಗೌರ್ನರ‍್-ಜನರಲ್‌ ಒಪ್ಪಿಗೆ ನೀಡಿದರು." ಸೇರ್ಪಡೆಯ ದಸ್ತಾವೇಜು ಒಪ್ಪಂದಕ್ಕೆ ಮಹಾರಾಜನು ಸಹಿ ಹಾಕುತ್ತಿದ್ದಂತೆ, "ಭಾರತೀಯ ಯೋಧರು ಕಾಶ್ಮೀರವನ್ನು ಪ್ರವೇಶಿಸಿದ್ದೇ ಅಲ್ಲದೇ, ರಾಜ್ಯದ ಸಾಕಷ್ಟು ಭಾಗಗಳಿಂದ ಪಾಕಿಸ್ತಾನಿ-ಪ್ರಾಯೋಜಿತ ಅನಿಯತ ಸೈನಿಕರು ಅಥವಾ ದಂಗೆಕೋರರನ್ನು ಓಡಿಸಿದರು. ಈ ಜಗಳದ ಮಧ್ಯಸ್ಥಿಕೆಯನ್ನು ವಹಿಸಲು ಆಗ ವಿಶ್ವಸಂಸ್ಥೆಯನ್ನು ಆಹ್ವಾನಿಸಲಾಯಿತು. ಕಾಶ್ಮೀರಿಗಳ ಅಭಿಪ್ರಾಯವನ್ನು ಪರಿಗಣಿಸಬೇಕು ಎಂದು UN ನಿಯೋಗವು ಒತ್ತಾಯಿಸಿದರೆ, ರಾಜ್ಯದ ಎಲ್ಲಾ ಭಾಗಗಳಿಂದ ಅನಿಯತ ಸೈನಿಕರು ಅಥವಾ ದಂಗೆಕೋರರನ್ನು ಖಾಲಿಮಾಡಿಸುವ ತನಕ ಯಾವುದೇ ಜನಮತಸಂಗ್ರಹವು ನಡೆಯುವುದು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ ಎಂದು ಭಾರತವು ಒತ್ತಾಯಿಸಿತು." 

1948ರ ಕೊನೆಯ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ, UN ನಿಯೋಗದ ಆಶ್ರಯದಲ್ಲಿ ಕದನವಿರಾಮವೊಂದಕ್ಕೆ ಒಪ್ಪಿಗೆ ನೀಡಲಾಯಿತು; ಆದರೂ, UN ಮುಂದಿಟ್ಟಿದ್ದ ಬೇಡಿಕೆಯಂತೆ ಬಹಿರಂಗ ಜನಾಭಿಪ್ರಾಯವನ್ನು ಎಂದಿಗೂ ನಡೆಸಲಿಲ್ಲವಾದ್ದರಿಂದ ಭಾರತ ಮತ್ತು ಪಾಕಿಸ್ತಾನದ ನಡುವಿನ ಸಂಬಂಧಗಳು ಹದಗೆಟ್ಟವು, ಮತ್ತು ಇದರ ಪರಿಣಾಮವಾಗಿ 1965 ಮತ್ತು 1999ರಲ್ಲಿ ಕಾಶ್ಮೀರದ ಕುರಿತಾಗಿ ಮತ್ತೆರಡು ಯುದ್ಧಗಳಾದವು. ಜಮ್ಮು ಮತ್ತು ಕಾಶ್ಮೀರದ ಹಿಂದಿನ ರಾಜ ಸಂಸ್ಥಾನದ ಸುಮಾರು ಅರ್ಧದಷ್ಟು ಪ್ರದೇಶದ ನಿಯಂತ್ರಣವನ್ನು ಭಾರತ ಹೊಂದಿದ್ದರೆ, ಈ ವಲಯದ ಮೂರನೇ ಒಂದು ಭಾಗದ ನಿಯಂತ್ರಣವು ಪಾಕಿಸ್ತಾನದ ಬಳಿಯಿದ್ದು, ಅದನ್ನು ಉತ್ತರ ಭಾಗದ ಪ್ರದೇಶಗಳು ಮತ್ತು ಅಜಾದ್‌ ಕಾಶ್ಮೀರ ಎಂದು ಕರೆಯಲಾಗುತ್ತದೆ. ಎನ್‌ಸೈಕ್ಲೋಪೀಡಿಯಾ ಬ್ರಿಟಾನಿಕಾದ ಪ್ರಕಾರ, "1947ರ ವಿಭಜನೆಗೆ ಮುಂಚಿತವಾಗಿ ಕಾಶ್ಮೀರದಲ್ಲಿ ನಿಚ್ಚಳವಾದ ಮುಸ್ಲಿಂ ಸಂಖ್ಯಾಬಾಹುಳ್ಯವಿದ್ದರೂ ಮತ್ತು ಪಂಜಾಬ್‌ನ (ಪಾಕಿಸ್ತಾನದಲ್ಲಿರುವುದು) ಮುಸ್ಲಿಂ-ಸಂಖ್ಯಾಬಾಹುಳ್ಯದ ಪ್ರದೇಶದೊಂದಿಗಿನ ಅದರ ಆರ್ಥಿಕ, ಸಾಂಸ್ಕೃತಿಕ, ಮತ್ತು ಭೌಗೋಳಿಕ ಸಂಪರ್ಕವನ್ನು ಪರಿಣಾಮಕಾರಿಯಾಗಿ ಪ್ರದರ್ಶಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಿದ್ದರೂ ಸಹ, ವಿಭಜನೆಯ ಅವಧಿಯಲ್ಲಿನ ಹಾಗೂ ನಂತರದ ರಾಜಕೀಯ ಬೆಳವಣಿಗೆಗಳು ಈ ವಲಯದ ಒಂದು ವಿಭಾಗೀಕರಣಕ್ಕೆ ಕಾರಣವಾದವು. ಮೂಲತಃ ಮುಸ್ಲಿಂ ವಾತಾವರಣವಿದ್ದರೂ ಸಹ, ಕಡಿಮೆ ಜನಬಾಹುಳ್ಯತೆಯ, ಪ್ರವೇಶಾವಕಾಶದ ಕೊರತೆಯ, ಮತ್ತು ಆರ್ಥಿಕವಾಗಿ ಬೆಳವಣಿಗೆ ಕಾಣದ ಪ್ರಾಂತ್ಯವು ಪಾಕಿಸ್ತಾನದ ಪಾಲಿಗೆ ಬಂತು. ಕಾಶ್ಮೀರದ ಕಣಿವೆಯಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿತವಾಗಿರುವ ಮತ್ತು ಸಂಪೂರ್ಣ ವಲಯದ ಜನಸಂಖ್ಯೆಯ ಅರ್ಧಕ್ಕಿಂತಲೂ ಹೆಚ್ಚಿನ ಸಂಖ್ಯಾಬಾಹುಳ್ಯ ಹೊಂದಿದೆಯೆಂದು ಅಂದಾಜಿಸಲಾಗಿರುವ ಅತಿದೊಡ್ಡ ಮುಸ್ಲಿಂ ಸಮೂಹವು, ಝೀಲಂ ಕಣಿವೆಯ ಮಾರ್ಗದ ಮೂಲಕವಿರುವ ಅದರ ಮುಂಚಿನ ಹೊರಹರಿವಿನ ದಾರಿಗಳು ಮುಚ್ಚಲ್ಪಟ್ಟಿರುವುದರಿಂದ, ಭಾರತದ-ಆಡಳಿತ ನಿರ್ವಹಣೆಯಿರುವ ಪ್ರಾಂತ್ಯದಲ್ಲಿ ನೆಲೆಗೊಂಡಿತು.
UN ಭದ್ರತಾ ಮಂಡಳಿಯು 1948ರ ಜನವರಿ 20ರಂದು ನಿರ್ಣಯ 39ನ್ನು ಅನುಮೋದಿಸಿ, ಈ ತಿಕ್ಕಾಟದ ಕುರಿತು ತನಿಖೆ ನಡೆಸಲು ಒಂದು ವಿಶೇಷ ಆಯೋಗವನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸಿತು. ಆಯೋಗದ ಶಿಫಾರಸಿನ ತರುವಾಯ, ಭದ್ರತಾ ಮಂಡಳಿಯು 1948ರ ಏಪ್ರಿಲ್‌ 21ರಂದು ನೀಡಿದ ತನ್ನ ಠರಾವು 47ರಲ್ಲಿ ಜಮ್ಮು ಮತ್ತು ಕಾಶ್ಮೀರವನ್ನು ಆಕ್ರಮಿಸಿರುವ ಪಾಕಿಸ್ತಾನಿ ಸೇನೆಯು ಅಲ್ಲಿಂದ ಹಿಂದೆಗೆಯಬೇಕು ಎಂದು ಆದೇಶಿಸಿತು. ಅಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲ, ಕಾಶ್ಮೀರವನ್ನು ಭಾರತಕ್ಕೆ ಸೇರಿಸಬೇಕೋ ಅಥವಾ ಪಾಕಿಸ್ತಾನಕ್ಕೆ ಸೇರಿಸಬೇಕೋ ಎಂಬುದನ್ನು, UNನ ಮೇಲ್ವಿಚಾರಣೆಯ ಅಡಿಯಲ್ಲಿನ ಒಂದು ಬಹಿರಂಗ ಜನಾಭಿಪ್ರಾಯದ ಅನುಸಾರ ನಿರ್ಧರಿಸಬೇಕು ಎಂಬುದೂ ಅದರ ನಿರ್ಧಾರವಾಗಿತ್ತು.

1947 ಮತ್ತು 1948ರ ವರ್ಷ
ವ್ಯುತ್ಪತ್ತಿ ಶಾಸ್ತ್ರ
ಸಿಖ್ ಆಡಳಿತ ಮತ್ತು ರಾಜ ಸಂಸ್ಥಾನ
ಜನಸಂಖ್ಯಾ ವಿಚಾರ