ಕಲೆಯು ಕೆಲವೇಕೆಲವು ಸಮಾಜಿಕ ವರ್ಗಗಳಿಗೆ ಮಾತ್ರ ಸೀಮಿತವಾಗಿದ್ದು, ಬೇರೆ ವರ್ಗದ ಜನರನ್ನು ದೂರವಿಡುತ್ತದೆ ಎಂದು ಭಾವಿಸುತ್ತಾರೆ. ಇಂತಹ ಸನ್ನಿವೇಶದಲ್ಲಿ,ಕಲೆಯನ್ನು ಶ್ರೀಮಂತಿಕೆಯೊಂದಿಗೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದ ಮೇಲ್‌ವರ್ಗದ ಚಟುವಟಿಕೆಯೆಂದು ಭಾವಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ. ಕಲಾಕೃತಿಯನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುವ ಸಾಮರ್ಥ್ಯ, ಮತ್ತು ಕಲೆಯನ್ನು ಮುಂದುವರೆಸಲು ಮತ್ತು ಅಸ್ವಾದಿಸಲು ಸಾಕಷ್ಟು ಬಿಡುವಿನ ಸಮಯ ಬೇಕು. ಉದಾಹರಣೆಗೆ: ವೈರ್‌ಸೈಹ್‌ನ ಅರಮನೆ ಅಥವಾ ಸೇಂಟ್‌ ಪಿಟರ್ಸ್‌ಬರ್ಗ್‌ ನ ಹರ್ಮಿಟೇಜ್‌ಗಳಲ್ಲಿ ಯುರೋಪಿನ ಶ್ರೀಮಂತ ರಾಜಮನೆತನಗಳಿಂದ ಸಂಗ್ರಿಹಸಲ್ಟಟ್ಟ ವ್ಯಾಪಕ ಕಲಾಸಂಗ್ರಹವು ಈ ಭಾವನೆಯನ್ನು ಸೃಷ್ಠಿಮಾಡಿದವು. ಕಲೆಯನ್ನು ಸಂಗ್ರಹಮಾಡುವುದು ಶ್ರೀಮಂತರು, ಸರ್ಕಾರ ಮತ್ತು ಸಂಸ್ಥೆಗಳಿಗೆ ಮಾತ್ರವೇ ಸೀಮಿತಗೊಂಡಿದೆ.

"ಸೂಕ್ಷ್ಮಕೌಶಲದ " ಮತ್ತು ಬೆಲೆಬಾಳುವ ವಸ್ತುಗಳು ಅನೇಕ ಸಂಸ್ಕೃತಿಗಳಲ್ಲಿ ಸಮಾಜಿಕ ಅಂತಸ್ತನ್ನು ನಿರ್ಣಯಿಸುವ ಜನಪ್ರಿಯ ಮಾದರಿಗಳಾಗಿವೆ, ಇಂದಿಗೂ ಕೂಡ ಇವು ಹೀಗೆ ಮಾಡುತ್ತಿದೆ. ಇದರ ವಿರುದ್ಧ ಒಂದು ಸಾಂಸ್ಕೃತಿಕ ಅಂದೋಲನ ನಡೆಯುತ್ತಲೇ ಇದೆ. ಇದನ್ನು ಕಡೇಪಕ್ಷ 1793ದಿಂದೀಚೆಗೆ ಗುರುತಿಸಬಹುದು. ಫ್ರೆಂಚ್ ಕ್ರಾಂತಿಯ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಲೋವ್ರೆ, ಎನ್ನುವ ಫ್ರಾನ್ಸ್‌ನ ರಾಜರ ಖಾಸಗಿ ಅರಮೆನೆಯನ್ನು, ಕಲಾ ಸಂಗ್ರಾಹಾಲಯ (ಮ್ಯೂಸಿಯಮ್) ರೂಪದಲ್ಲಿ ಸಾರ್ವಜನಿಕರಿಗೆ ತೆರೆಯಲಾಯಿತು. ಬಹುತೇಕ ಆಧುನಿಕ ಸಾರ್ವಜನಿಕ ಮ್ಯೂಸಿಯಮ್‌ಗಳು ಮತ್ತು ಶಾಲೆಗಳಲ್ಲಿ ಮಕ್ಕಳಿಗಾಗಿ ನಡೆಸುವ ಕಲಾ ಶಿಕ್ಷಣ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮಗಳ ಹಿಂದೆ, ಕಲೆ ಎಲ್ಲಾ ವರ್ಗದವರಿಗೂ ಸಿಗವಂತಾಗಬೇಕು ಎನ್ನುವ ಮೂಲಭೂತ ಪ್ರೇರಣೆ ಕೆಲಸಮಾಡುತ್ತಿರುತ್ತದೆ. ಯುನೈಟೆಡ್ ಸ್ಟೇಟ್ಸ್‌ನಲ್ಲಿನ ಮ್ಯೂಸಿಯಂಗಳು ಬಹಳ ಶ್ರೀಮಂತರಿಂದ ವಿಶಾಲ ಜನಸಮುದಾಯಕ್ಕೆ ಕೊಟ್ಟ ಉಡುಗೋರೆ ಎಂದು ಭಾವಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ.(ನ್ಯೂಯಾರ್ಕ್ ನಗರದಲ್ಲಿರುವ ದಿ ಮೆಟ್ರಪಾಲಿಟನ್ ಮ್ಯೂಸಿಯಮ್ ಆಫ್ ಆರ್ಟ್ ಎನ್ನುವ ಸಂಗ್ರಹಾಲಯವನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸಿದ್ದು ಜಾನ್ ಟೇಲರ್ ಜಾನ್ಸ್‌ಟನ್ ಎನ್ನುವ ರೈಲ್‌ರೋಡ್ ಅಧಿಕಾರಿ. ಈತನ ವ್ಯಯಕ್ತಿಕ ಕಲಾಸಂಗ್ರಹವು ಮ್ಯೂಸಿಯಮ್‌ಗೆ ಮೂಲಭೂತ ಬುನಾದಿಯನ್ನು ಹಾಕಿತು.) ಆದರೆ ಇಷ್ಟೆಲದ್ದರ ನಡುವೆಯೂ, 21ನೇ ಶತಮಾನದಲ್ಲಿ ಕಲೆಯ ಒಂದು ಪ್ರಮುಖ ಉದ್ದೇಶವೆಂದರೆ ಶ್ರೀಮಂತಿಕೆ ಮತ್ತು ಸಮಾಜಿಕ ಅಂತಸ್ತನ್ನು ಅಳೆಯುವ ಒಂದು ಮಾನದಂಡವಾಗಿದೆ. 

ಶ್ರೀಮಂತರು ತಮ್ಮ ಅಂತಸ್ತನ್ನು ಪ್ರದರ್ಶಿಸುವ ಉದ್ದೇಶದಿಂದ ಖರೀದಿಸಲಾದ ಕಲಾಕೃತಿಗಳ ಬದಲು ಅವರ ಶ್ರೀಮಂತಿಕೆಯನ್ನು ಪ್ರದರ್ಶಿಸಲಾಗದಂತಹ ಕಲಾಕೃತಿಗಳನ್ನು ರಚಿಸುವಲ್ಲಿ ಕಲಾವಿದರು ಪ್ರಯತ್ನ ನೆಡೆಸಿದ್ದಾರೆ. 1960ರ ದಶಕದ ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ ಮತ್ತು 1970ರಲ್ಲಿ ಸೃಷ್ಟಿಸಲಾದ ಕಲೆಯ ಪ್ರಮುಖವಾದ ಮೂಲ ಉದ್ದೇಶವು ಯಾರು ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳಲು ಮತ್ತು ಮಾರಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗದಂತಹ ಕಲೆಯನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸುವುದಾಗಿತ್ತು. "ಕೇವಲ ವಸ್ತುಗಳಷ್ಟೆ ಅಲ್ಲದೆ ಬೇರೆ ಏನಾದರೂ ಕೊಡುವ ಅವಶ್ಯಕತೆಯಿದೆ" ( ನೆಸಸರಿ ಟು ಪ್ರೆಸೆಂಟ್ ಸಮ್‌ಥಿಂಗ್‌ ಮೋರ್‌ ಥಾನ್‌ ಮಿಯರ್ ಆಬ್ಜೆಕ್ಟ್ಸ್) ಎಂದು ಜೋಸೆಫ್‌ ಬೆಯುಸ್ ಎನ್ನುವ ಯುದ್ಧ ನಂತರದ ಜರ್ಮನಿಯ ಪ್ರಮುಖ ಕಲಾವಿದ ಹೇಳುತ್ತಾನೆ. ಈ ಕಾಲಘಟ್ಟದಲ್ಲಿ ಪ್ರದರ್ಶಕ ಕಲೆ (ಪರ್ಪಾಮೆನ್ಸ್ ಆರ್ಟ್), ವಿಡಿಯೋ ಅರ್ಟ್ ಮತ್ತು ಕಾನ್ಸೆಪ್ಟುಯಲ್ ಆರ್ಟ್ ಎನ್ನುವ ಪ್ರಕಾರಗಳು ಏಳಿಗೆಯಾದವು. ಒಂದು ಕಲೆ ಸೃಷ್ಟಿ ಒಂದು ಪ್ರದರ್ಶನದ ರೂಪದಲ್ಲಿದ್ದರೆ ಅಥವಾ ಕೇವಲ ಒಂದು ಸರಳ ಕಲ್ಪನೆ ಮಾತ್ರವೆ ಆಗಿದ್ದರೆ, ಆಗ ಅದನ್ನು ಯಾರು ಮಾರಲು ಮತ್ತು ಖರೀದಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಿರುವುದಿಲ್ಲ ಎನ್ನುವುದು ಈ ಅಭಿಪ್ರಾಯ/ಚಿಂತನೆಯ ಹಿಂದಿರುವ ಉದ್ದೇಶ. "ಡೆಮೊಕ್ರಾಟಿಕ್‌ ಪರ್ಸೆಪ್ಟ್ಸ್‌ ರಿವಾಲ್ವಿಂಗ್ ಅರೌಂಡ್‌ ದ ಇಡಿಯಾ ಥಟ್ ವರ್ಕ್‌ ಆಫ್ ಆರ್ಟ್‌ ಇಸ್‌ ಎ ಕಾಮಡಿಟಿ ಇಂಪೆಲ್ಲಡ್ ದಿ ಎಸ್ತೆಟಿಕ್ ಇನ್ನೊವೆಷನ್‌ ವಿಚ್‌ ಜರ್ಮಿನೆಟೆಡ್‌ ಇನ್ ದ ಮಿಡ್‌-1960s ಅಂಡ್ ವಾಸ್ ರೀಪ್ಡ್‌ ತ್ರೂಔಟ್ ದ 1970s. ಅರ್ಟಿಸ್ಟ್ಸ್‌ ಬ್ರಾಡ್ಲಿ ಇಂಡೆಂಟಿಫೈಡ್ ಅಂಡರ್ ದ ಹೆಡ್ದಿಂಗ್ ಆಫ್‌ ಕಾನ್ಸೆಪ್ಟುಯಲ್ ಆರ್ಟ್‌... ಸಬ್‌ಸ್ಟಿಟ್ಯುಟಿಂಗ್‌ ಪರ್ಪಾಮೆಂನ್ಸ್‌ ಅಂಡ್‌ ಪಬ್ಲಿಷಿಂಗ್‌ ಅಕ್ಟಿವಿಟಿಸ್‌ ಫಾರ್‌ ಎಂಗೇಜ್‌ಮೆಂಟ್‌ ವಿತ್‌ ಬೋತ್‌ ದ ಮಟಿರಿಯಲ್ ಅಂಡ್ ಮಟಿರಿಯಲಿಸ್ಟಿಕ್‌ ಕನ್ಸರ್ನ್ಸ್‌ ಆಫ್ ಪೇಂಟೆಡ್ ಆರ್ ಸ್ಕಲ್ಪಚರಲ್ ಫಾರ್ಮ್.. [ಹಾವ್] ಎಂಡೆವರ್ಡ್ ಟು ಅಂಡರ್‌ಮೈನ್‌ ದ ಅರ್ಟ್‌ ಅಬ್ಜೆಕ್ಟ್‌ ಕ್ವಾ ಆಬ್ಜೆಕ್ಟ್‌." 

ಇದಾದ ನಂತರದ ದಶಕಗಳಲ್ಲಿ, ಈ ಚಿಂತನೆಗಳು ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಸೋಲತೊಡಗಿದೆ. ಏಕೆಂದರೆ, ಕಲಾಮಾರುಕಟ್ಟೆಯನ್ನು ವಿಸ್ತರಿಸಲಾಗಿದೆ: ವಿಡಿಯೋಗಳ ಸೀಮಿತ ಸಂಖ್ಯೆಯ ಡಿವಿಡಿ ಅವೃತ್ತಿಗಳನ್ನು ಮಾರುವುದು, ಪ್ರದರ್ಶನ ಕಲೆಗೆ ವಿಶೇಷ ಅಮಂತ್ರಣ ನೀಡುವುದು, ಮತ್ತು ಕನ್ಸೆಪ್ಟುಯಲ್‌ಗಳಿಂದ ಉಳಿದ ವಸ್ತುಗಳನ್ನು ಮಾರುವುದು. ಬಹುತೇಕ ಸಂದರ್ಭಗಳಲ್ಲಿ, ಒಂದು ಕಲ್ಪನೆ, ಒಂದು ವಿಡಿಯೋ ಅಥವಾ ಮೇಲ್ನೋಟಕ್ಕೆ ಕಸದಂತೆ ಕಾಣುವ ವಸ್ತು ಕೂಡ ಕಲೆಯೆಂದು ಏಕೆ ಪರಿಗಣಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ ಎನ್ನುವ ಅರಿವಿರುವ ಕೆಲವು ಕೆಲವು ಗಣ್ಯರಿಂದ (ಏಲೀಟ್‌ಗಳು‌)ಮಾತ್ರವೇ ಈ ಪ್ರದರ್ಶನಗಳನ್ನು ಅರ್ಥ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಬಹುದು. ಈ ರೀತಿಯಾಗಿ ಅಂತಸ್ತಿನ ಮಾನದಂಡವಾಗಿ ಕಲೆಯನ್ನು ಸ್ವಂತಕ್ಕೆ ಖರೀದಿಸುವ ಬದಲಾಗಿ ಅದನ್ನು ಆರ್ಥ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವುದಕ್ಕೆ ಸೀಮಿತವಾಗುತ್ತದೆ. ಹೀಗಾಗಿ, ಕಲಾಸೃಷ್ಟಿ ಕೇವಲ ಮೇಲ್‌-ಅಂತಸ್ತಿನ ಚಟುವಟಿಕೆಯಾಗಿ ಉಳಿಯುತ್ತದೆ. "2000ದ ಆದಿಯಲ್ಲಿ ಡಿವಿಡಿ ರೆಕಾರ್ಡಿಂಗ್‌ ತಂತ್ರಜ್ಞಾನದ ಬಳಕೆ ವ್ಯಾಪಕವಾಯಿತು. ಕಲಾವಿದರು ಮತ್ತು ಗ್ಯಾಲರಿ ಸಿಸ್ಟಂಗಳು ಈ ಕಲಾಸೃಷ್ಟಿಗಳನ್ನು ಮಾರಿ ಲಾಭಗಳಿಸುತ್ತಿದ್ದವು. ಹೀಗಾಗಿ ಇದನ್ನು ನಿಯಂತ್ರಿಸಲು ಕಡಿಮೆ ಸಂಖ್ಯೆಯಲ್ಲಿ ವಿಡೀಯೋ ಮತ್ತು ಕಂಪ್ಯೂಟರ ಆರ್ಟ್‌ವರ್ಕ್‌ ಅನ್ನು ಕೇವಲ ಸಂಗ್ರಹಕಾರರಿಗೆಂದೇ ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಬಿಡುಗಡೆ ಮಾಡತೊಡಗಿದರು."



ಸಂವಹನ
ಕಲೆ, ಶ್ರೇಣಿ ಮತ್ತು ಮೌಲ್ಯ/ಯೋಗ್ಯತೆ
ಮೌಲ್ಯ/ಯೋಗ್ಯತೆ ನಿರ್ಣಯಿಸುವುದು
ಕಲೆಯ ಉದ್ದೇಶಪೂರ್ವಕ ಉದ್ದೇಶಗಳು (ಮೋಟಿವೇಟೆಡ್ ಫಂಕ್ಷನ್ಸ್‌ ಆಫ್‌ ಆರ್ಟ್)