ತನ್ನ ರಾಜಕೀಯ ಸಮನ್ವಯತೆಯ ಗುಣದಿಂದಾಗಿ ನಾಜಿಸಮ್ ಎಲ್ಲ ವರ್ಗದ ಮತದಾರರಿಗೂ ಆಕರ್ಷಕವಾಗಿ ಕಂಡಿತು, ಅದರ ವೈಯುಕ್ತಿಕ ರಾಜಕೀಯವು ಸಾಮಾಜಿಕ ಸ್ಥಿರತೆ, ಉದ್ಯೋಗ, ಮತ್ತು "ಫ್ಯೂರೆರ್" ಮತ್ತು "ಥೆರ್ಡ್ ರೀಚ್" ಗೆ ಪ್ಯಾನ್-ಜರ್ಮನ್ "ಗ್ರಾಬ್‌ಡ್ಯೂಶ್‌ಲ್ಯಾಂಡ್" ಅನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸಲು ಸಹಾಯ ಮಾಡುವುದರಲ್ಲಿರುವ ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಹೆಮ್ಮೆಯ ಬಗ್ಗೆ ಪ್ರಚಾರ ಮಾಡಿತು. ಇದಲ್ಲದೇ, ವಿತ್ತ ಬಂಡವಾಳಶಾಹಿಯನ್ನು ವಿರೋಧಿಸುವಲ್ಲಿ ನಾಜಿಗಳು ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಅಂತರ್ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ವಿತ್ತವ್ಯವಸ್ಥೆಯನ್ನು, ಆ ಮೂಲಕ ವಿಶ್ವದ ಎಲ್ಲಾ ರಾಷ್ಟ್ರಗಳನ್ನು ನಿಜವಾಗಿ ನಿಯಂತ್ರಿಸುವ ಬ್ಯಾಂಕರ್‌ಗಳ "ಯಹೂದಿ ಪಿತೂರಿ"ಗೆ ಪ್ರಾಮುಖ್ಯತೆ ನೀಡಿದರು.

ಮೊದಮೊದಲ ನಾಜೀ ಭಾಷಣಗಳು ಬಂಡವಾಳಶಾಹೀ ವಿರೋಧವನ್ನು, ಅದರಲ್ಲೂ ವಿಶೇಷವಾಗಿ especially anti-ವಿತ್ತ ಬಂಡವಾಳಶಾಹೀ-ವಿರೋಧವನ್ನು ಒಳಗೊಂಡಿತ್ತು; ವೀಮರ್ ಪ್ರಜಾತಂತ್ರದ ಹುಳುಕುಗಳ ಮೇಲೆ ಆರೋಪ ಹೊರಿಸುವಾಗ, ಅಡಾಲ್ಫ್ ಹಿಟ್ಲರ್ “ಪ್ಲೂಟೋ-ಡೆಮಾಕ್ರಸಿ” ಎಂಬ ಯಹೂದಿ ಒಳಸಂಚು ಬಂಡವಾಳಶಾಹಿಯ ಬಲವನ್ನು ಕಾಪಾಡುವ ಸಲುವಾಗಿ ಲಿಬರಲ್ ಮತ್ತು ಡೆಮಾಕ್ರಟಿಕ್ ಪಕ್ಷಗಳ ಪರವಾಗಿರುವುದನ್ನು ಗುರುತಿಸಿದನು. ಇದಲ್ಲದೇ ಸೈದ್ಧಾಂತಿಕವಾಗಿ ಸಾಂಪ್ರದಾಯಿಕವಾಗಿದ್ದ ಎಡಪಂಥೀಯ ನಾಜಿಗಳು ದುಡಿಯುವ ವರ್ಗದ ಶೋಷಣೆಯಲ್ಲಿ ಪ್ರಮುಖ ಪಾತ್ರ ವಹಿಸಿರುವ ವಿತ್ತ ಬಂಡವಾಳಶಾಹಿಯ ಆಯುಧವೆಂದು ಕಾರ್ಪೊರೇಶನ್ನ ಮೇಲೆ ವಾಗ್ದಾಳಿ ನಡೆಸಿದರು (ನಂತರ ಇವರನ್ನು ಪಕ್ಷದಿಂದ ಉಚ್ಛಾಟಿಸಲಾಯಿತು); ತನ್ನ ರಾಜಕೀಯ ಪ್ರಚಾರದುದ್ದಕ್ಕೂ ಹಿಟ್ಲರ್ ವೀಮರ್ ಪ್ರಜಾತಂತ್ರದ ವೈಫಲ್ಯದಲ್ಲಿ ಯಹೂದಿ ಬಂಡವಾಳಗಾರರ ಹಿನ್ನೆಲೆ ಪಾತ್ರಕ್ಕೆ ಪ್ರಾಮುಖ್ಯತೆ ನೀಡಿದನು. 1920ರಲ್ಲಿ ನಾಜೀ ಪಕ್ಷವು ಇಪ್ಪತ್ತೈದು ಅಂಶಗಳ "National Socialist Program" ಅನ್ನು ಪ್ರಕಟಿಸಿ ಈ ರೀತಿಯಾಗಿ ಬೇಡಿಕೆಗಳನ್ನಿಟ್ಟಿತು:

ಈ ರೀತಿಯ ಬೇಡಿಕೆಗಳ ಹೊರತಾಗಿಯೂ, 1920ರ ದಶಕದಲ್ಲಿ, ನಾಜೀ ಪಕ್ಷದ ಅಧಿಕಾರಿಗಳು ಹಲವಾರು ಬಾರಿ "National Socialist Program" ನಲ್ಲಿ ಬದಲಾವಣೆ ಮಾಡಲು ಇಲ್ಲವೇ ಬದಲು ಮಾಡಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದರು. 1924ರಲ್ಲಿ ಪಕ್ಷದ ಆರ್ಥಿಕ ಥಿಯರೆಟೀಶಿಯನ್ ಗಾಟ್‌ಫ್ರೈಡ್ ಫೇಡೆರ್ ಕೆಲವು ಹಳೆಯ ಮತ್ತು ಕೆಲವು ಹೊಸ ಐಡಿಯಾಗಳನ್ನು ಹೊಂದಿದ್ದ ಒಂದು ನೂತನವಾದ 39 ಅಂಶಗಳ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮವನ್ನು ಪ್ರಸ್ತಾವಿಸಿದನು. ಹಿಟ್ಲರ್ "ಮೇನ್ ಕ್ಯಾಂಫ್" ನಲ್ಲಿ ಈ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮದ ಬಗ್ಗೆ ನೇರವಾಗಿ ಹೇಳಲಿಲ್ಲ; ಆತನು "ಆಂದೋಲನದ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮ" ಎಂದಷ್ತೇ ಹೇಳಿರುವನು. 1927ರಲ್ಲಿ, ನಾಜೀಪಕ್ಷದ ಸಮಾಜವಾದವನ್ನು ಪ್ರತಿಪಾದಿಸುತ್ತಾ ಹಿಟ್ಲರ್ ಹೇಳಿದನು: "ನಾವು ಸಮಾಜವಾದಿಗಳು, ನಾವು ಆರ್ಥಿಕವಾಗಿ ದುರ್ಬಲರಾಗಿರುವವರನ್ನು ಪಕ್ಷಪಾತದ ಸಂಬಳಗಳ ಮೂಲಕ ಶೋಷಣೆ ಮಾಡುವ, ವ್ಯಕ್ತಿಯೊಬ್ಬನನ್ನು ಆತನ ಸಿರಿವಂತಿಕೆ, ಸ್ವತ್ತುಗಳ ಮೂಲಕ ಅನುಚಿತವಾಗಿ ಮೌಲ್ಯಮಾಪನ ಮಾಡುವ ಇಂದಿನ ಬಂಡವಾಳಶಾಹಿ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯ ವೈರಿಗಳು”.

ಆದರೆ, ಎರಡು ವರ್ಷಗಳ ನಂತರ, 1929ರಲ್ಲಿ, ತನ್ನದೇ ಮಾತುಗಳನ್ನು ತಿದ್ದಿದ ಹಿಟ್ಲರ್ "ಸಮಾಜವಾದ" ಎಂಬುದು ಬಳಸಬಾರದಾಗಿದ್ದ “ಒಂದು ಒಟ್ಟಾರೆ ದುರದೃಷ್ಟಕರವಾದ ಪದ”ವಾಗಿತ್ತೆಂದು ಹೇಳಿದನು; ಅದನ್ನು ಅಡಗಿಸುತ್ತ ಸೋಗು ಹಾಕಿದ ಆತನು: “ಜನರಿಗೆ ತಿನ್ನಲು ಏನಾದರೂ ದೊರಕಿದರೆ, ಅವರ ವಿಲಾಸಗಳು ಸಂಪನ್ನವಾದರೆ, ಆಗ ಅವರಿಗೆ ಸಮಾಜವಾದವು ಸಲ್ಲುತ್ತದೆ”. ಇತಿಹಾಸಜ್ಞ ಹೆನ್ರಿ ಎ. ಟರ್ನರ್ ನಾಜೀ ಪಾರ್ಟಿಯ ಹೆಸರಿನ ಜತೆಗೆ "ಸಮಾಜವಾದ" ಎಂಬ ಪದವನ್ನು ಬಳಸಿದುದಕ್ಕಾಗಿ ಹಿಟ್ಲರನ ಖೇದವನ್ನು ವರದಿಮಾಡಿದ್ದಾರೆ. 1930ರಲ್ಲಿ, ಹಿಟ್ಲರ್ ಈ "ಸಮಾಜವಾದಿ" ಅಪಪ್ರಯೋಗದ ಬಗ್ಗೆ ಸ್ಪಷ್ಟನೆ ನೀಡುತ್ತ ಹೇಳಿದನು: “ನಾವು ಅಳವಡಿಸಿಕೊಂಡಿರುವ ಪದವಾದ ‘ಸಮಾಜವಾದಿ’ ಎಂಬುದಕ್ಕೂ ಮಾರ್ಕ್ಸಿಯನ್ ಸಮಾಜವಾದಕ್ಕೂ ಯಾವುದೇ ಸಂಬಂಧವಿಲ್ಲ. ಮಾರ್ಕ್ಸಿಸಮ್ ಸ್ವತ್ತು-ವಿರೋಧಿಯಾಗಿದೆ; ನಿಜವಾದ ಸಮಾಜವಾದವು ಅಂತಿಲ್ಲ”. 1931ರಲ್ಲಿ, ಪ್ರಭಾವಶಾಲೀ ಸಂಪಾದಕ ರಿಚರ್ಡ್ ಬ್ರೀಟಿಂಗ್‌ಗೆ "Leipziger Neueste Nachrichten" ಎಂಬ ಉದ್ಯಮ-ಪರ ಪತ್ರಿಕೆಗೆ ನೀಡಿದ ಖಾಸಗೀ ಸಂದರ್ಶನವೊಂದರಲ್ಲಿ ಹಿಟ್ಲರ್ ಈರೀತಿಯಾಗಿ ಹೇಳಿದನು:

ಯಾರು ಏನನ್ನು ಸಂಪಾದಿಸುವನೋ, ಅದನ್ನು ಆತ ಇಟ್ಟುಕೊಳ್ಳಬೇಕೆನ್ನುವುದೇ ನನ್ನ ಬಯಕೆ, ಆದರೆ ಇದರ ಹಿಂದಿನ ನೀತಿಯು ಸಮುದಾಯದ ಹಿತಾಸಕ್ತಿಯು ವೈಯುಕ್ತಿಕ ಹಿತಾಸಕ್ತಿಗಿಂತ ಮೊದಲ ಪ್ರಾಮುಖ್ಯವನ್ನು ಪಡೆದಿರುವುದೆಂದಾಗಿರಬೇಕು. ಆದರೆ ರಾಜ್ಯವು ನಿಯಂತ್ರಣವನ್ನು ಸಾಧಿಸಬೇಕು; ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬ ಒಡೆಯನೂ ತನ್ನನ್ನು ರಾಜ್ಯದ ಕಾರ್ಯಕರ್ತನೆಂದು ಭಾವಿಸಬೇಕು ... ತೃತೀಯ ರೀಚ್ ಯಾವಾಗಲೂ ಸ್ವತ್ತುಗಳ ಮಾಲೀಕರನ್ನು ನಿಯಂತ್ರಿಸುವ ಹಕ್ಕನ್ನು ಹೊಂದಿರುವುದು.

1932ರಲ್ಲಿ, ನಾಜೀ ಪಕ್ಷದ ವಕ್ತಾರನಾದ ಜೋಸೆಫ್ ಗೀಬೆಲ್ಸ್ ನಾಜೀ ಪಕ್ಷವು ಒಂದು “ದುಡಿಮೆಗಾರರ ಪಕ್ಷ”ವೆಂದೂ, ಅದು “ದುಡಿಮೆಯ ಪರ, ಮತ್ತು ಬಂಡವಾಳದ ವಿರುದ್ಧ”ವಾಗಿದೆಯೆಂದು ಹೇಳಿದನು. ಫ್ರೆಡರಿಕ್ ಹಯೆಕ್ “ಆತನ ಕಾರಣಗಳೇನೇ ಇದ್ದಿರಲಿ, ಹಿಟ್ಲರ್ 1941 ಫೆಬ್ರುವರಿಯ ತನ್ನ ಭಾಷಣವೊಂದರಲ್ಲಿ ಸಮಯೋಚಿತವೆಂದು ಭಾವಿಸಿ "ಮೂಲವಾಗಿ, ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಸಮಾಜವಾದ ಮತ್ತು ಮಾರ್ಕ್ಸಿಸಮ್‌ಗಳೆರಡೂ ಒಂದೇ" ಎಂದು ಘೋಷಿಸಿದನು” ಎಂದು ಬರೆದನು

ನಾಜೀ ಪಕ್ಷವು ಮೊದಮೊದಲು ತನ್ನನ್ನು "ಸಮಾಜವಾದಿ"ಯೆಂದು ಕರೆದುಕೊಂಡಿದ್ದರಿಂದ ಅದರ ಕನ್ಸರ್ವೇಟಿವ್ ವಿರೋಧಿಗಳಾದ Industrial Employers Association ಮುಂತಾದವು ಅದನ್ನು “ನಿರಂಕುಶ, ಆತಂಕವಾದಿ, ಪಿತೂರಿಕಾರ, ಮತ್ತು ಸಮಾಜವಾದಿ” ಎಂದು ಬಣ್ಣಿಸಿದವು.

ಮೂಲ
ಬಂಡವಾಳಶಾಹಿ-ವಿರೋಧಿ ಮಾತುಗಾರಿಕೆ
ಎರಡನೇ ವಿಶ್ವಯುದ್ಧ
ಸಿದ್ಧಾಂತ