೧೮೭೬ರಲ್ಲಿ ನಡೆದ ವಿವಾದಿತ ಚುನಾವಣೆಯು ಪುನಾರಚನೆಯ ಅಂತ್ಯವನ್ನು ಉಂಟುಮಾಡಿತು, ದಕ್ಷಿಣದಲ್ಲಿದ್ದ ಬಿಳಿಯರು, ಚುನಾವಣೆಗಳಲ್ಲಿ ಬೆದರಿಕೆ ಹಾಕುವುದು ಹಾಗು ಹಿಂಸಾತ್ಮಕ ಕೃತ್ಯಗಳನ್ನು ಎಸಗುವ ಮೂಲಕ ಆ ಪ್ರದೇಶದ ರಾಜಕೀಯ ನಿಯಂತ್ರಣವನ್ನು ಮತ್ತೆ ಪಡೆದುಕೊಂಡರು. ೧೮೯೦ರಿಂದ ೧೯೦೮ರ ನಡುವೆ ದಕ್ಷಿಣದ ರಾಜ್ಯಗಳಲ್ಲಿ ಆಫ್ರಿಕನ್ ಅಮೆರಿಕನ್ನರ ಮತದಾನ ಹಕ್ಕನ್ನು ಕಸಿದುಕೊಳ್ಳುವುದು ವ್ಯವಸ್ಥಿತವಾಗಿ ನಡೆಯಿತು ಹಾಗು ಇದು ೧೯೬೦ರ ಮಧ್ಯಭಾಗದಲ್ಲಿ ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ನಾಗರಿಕ ಹಕ್ಕುಗಳ ಕಾಯಿದೆಯು ಅನುಮೊದನೆಗೊಳ್ಳುವವರೆಗೂ ಉಂಟಾಯಿತು. ಉದಾಹರಣೆಗೆ, ೬೦ ವರ್ಷಗಳಿಗೂ ಹೆಚ್ಚಿನ ಸಮಯ, ದಕ್ಷಿಣ ಭಾಗದಲ್ಲಿದ್ದ ಕರಿಯರು, ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ ಅಥವಾ ಸ್ಥಳೀಯ ಸರ್ಕಾರದಲ್ಲಿ ತಮ್ಮ ಹಿತಾಸಕ್ತಿಗಳನ್ನು ಪ್ರತಿನಿಧಿಸುವ ಯಾರೊಬ್ಬರನ್ನೂ ಆಯ್ಕೆ ಮಾಡಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ.
ಈ ಅವಧಿಯಲ್ಲಿ, ಬಿಳಿಯರ ಪ್ರಾಬಲ್ಯದ ಡೆಮೋಕ್ರ್ಯಾಟಿಕ್ ಪಕ್ಷವು ದಕ್ಷಿಣ ಭಾಗದಲ್ಲಿ ರಾಜಕೀಯ ನಿಯಂತ್ರಣವನ್ನು ಮತ್ತೆ ಗಳಿಸಿತು. ರಿಪಬ್ಲಿಕನ್ ಪಕ್ಷ— "ಲಿಂಕನ್ ಪಕ್ಷ"—ಎನಿಸಿದ್ದ ಪಕ್ಷಕ್ಕೆ ಬಹುತೇಕ ಕರಿಯರು ಸೇರಿದ್ದರು. ಕರಿಯರಿಗೆ ಮತದಾನದ ನೋಂದಣಿಯನ್ನು ದಮನ ಮಾಡಿದ್ದರಿಂದಾಗಿ ಪಕ್ಷವು ಪ್ರಾಮುಖ್ಯತೆಯನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಂಡಿತು. ೨೦ನೇ ಶತಮಾನದ ಆರಂಭದ ಹೊತ್ತಿಗೆ, ದಕ್ಷಿಣದಿಂದ ಆಯ್ಕೆಯಾದ ಎಲ್ಲ ಅಧಿಕಾರಿಗಳು ಡೆಮೋಕ್ರ್ಯಾಟ್ ಗಳಾಗಿದ್ದರು.
ಆಫ್ರಿಕನ್ ಅಮೆರಿಕನ್ ರ ಮತದಾನದ ಹಕ್ಕನ್ನು ಕಸಿದುಕೊಂಡ ಹೆಚ್ಚು ಕಡಿಮೆ ಅದೇ ಸಮಯದಲ್ಲಿ, ಬಿಳಿಯ ಡೆಮೋಕ್ರ್ಯಾಟ್ ಗಳು ಕಾನೂನಿನ ಮೂಲಕ ಜನಾಂಗೀಯ ವರ್ಣಭೇದನೀತಿಯನ್ನು ಬಲವಂತದಿಂದ ಹೇರಿದರು. ಕರಿಯರ ವಿರುದ್ಧ ಹಿಂಸಾಚಾರಗಳು ಭುಗಿಲೆದ್ದವು. ದಕ್ಷಿಣದಲ್ಲಿ ಪುನಾರಚನೆಯ ನಂತರದಲ್ಲಿ ಹುಟ್ಟಿಕೊಂಡ ಬಹಿರಂಗವಾದ, ಸರ್ಕಾರ-ಪ್ರೇರೇಪಿತ ಜನಾಂಗೀಯ ಭೇದಭಾವ ಹಾಗು ದಬ್ಬಾಳಿಕೆಯು "ಜಿಮ್ ಕ್ರೊ" ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಎಂದು ಪರಿಚಿತವಾಗಿದೆ. ಇದು ೧೯೫೦ರ ಆರಂಭದ ದಶಕವರೆಗೂ ವಾಸ್ತವಿಕವಾಗಿ ಅಚ್ಚಳಿಯದೆ ಹಾಗೇ ಉಳಿದಿತ್ತು. ಈ ರೀತಿಯಾಗಿ, ೨೦ನೇ ಶತಮಾನದ ಆರಂಭದ ಅವಧಿಯನ್ನು ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ "ಅಮೆರಿಕನ್ ಜನಾಂಗೀಯ ಸಂಬಂಧಗಳ ಅಧಃಪತನವೆಂದು" ಸೂಚಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ. ದಕ್ಷಿಣದಲ್ಲಿ ಸಮಸ್ಯೆಗಳು ಹಾಗು ನಾಗರಿಕ ಹಕ್ಕುಗಳ ಉಲ್ಲಂಘನೆಯು ತೀವ್ರವಾಗುತ್ತಿದ್ದಂತೆ, ಇತರ ಪ್ರದೇಶಗಳ ಆಫ್ರಿಕನ್ ಅಮೇರಿಕನ್ ರಿಗೂ ಸಹ ಸಾಮಾಜಿಕ ಉದ್ವೇಗಗಳ ಬಿಸಿ ತಟ್ಟಿದವು.
ಪುನಾರಚನೆ ನಂತರದ ಅವಧಿಯ ವೈಶಿಷ್ಟ್ಯಗಳು:
ಆಫ್ರಿಕನ್ ಅಮೆರಿಕನ್ನರು ಹಾಗು ಇತರ ಜನಾಂಗೀಯ ಅಲ್ಪಸಂಖ್ಯಾತರು ಈ ಆಳ್ವಿಕೆಯ ವಿಧಾನವನ್ನು ತಿರಸ್ಕರಿಸಿದರು. ಇದನ್ನು ಹಲವಾರು ಮಾರ್ಗಗಳಲ್ಲಿ ವಿರೋಧಿಸಿದರು ಹಾಗು ಮೊಕದ್ದಮೆಗಳನ್ನು ಹೂಡುವ ಮೂಲಕ, ಹೊಸ ಸಂಸ್ಥೆಗಳ ಮೂಲಕ, ರಾಜಕೀಯ ನೇರ್ಪಡಿಕೆ ಮತ್ತು ಕಾರ್ಮಿಕ ಸಂಘಟನೆ ಮೂಲಕ ಉತ್ತಮ ಅವಕಾಶಗಳಿಗಾಗಿ ಅರಸಿದರು (ಆಫ್ರಿಕನ್-ಅಮೆರಿಕನ್ ನಾಗರಿಕ ಹಕ್ಕುಗಳ ಚಳವಳಿ (೧೮೯೬–೧೯೫೪) ವಿಭಾಗವನ್ನು "ನೋಡಿ" ). ೧೯೦೯ರಲ್ಲಿ ನ್ಯಾಷನಲ್ ಅಸೋಸಿಯೇಶನ್ ಫಾರ್ ದಿ ಅಡ್ವಾನ್ಸ್ಮೆಂಟ್ ಆಫ್ ಕಲರ್ಡ್ ಪೀಪಲ್ (NAACP) ನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸಲಾಯಿತು. ಸಂಸ್ಥೆಯು ದಾವೆ ಹೂಡುವ ಮೂಲಕ, ಶಿಕ್ಷಣ, ಹಾಗು ಲಾಬಿ ಪ್ರಯತ್ನಗಳಿಂದ ವರ್ಣಬೇಧ ನೀತಿಯನ್ನು ಕೊನೆಗೊಳಿಸಲು ಹೋರಾಟ ನಡೆಸಿತು. ಇದರ ಅತ್ಯುತ್ಕೃಷ್ಟ ಸಾಧನೆಯೆಂದರೆ, "ಬ್ರೌನ್ ವಿರುದ್ಧ ಬೋರ್ಡ್ ಆಫ್ ಎಜುಕೇಶನ್" (೧೯೫೪)ನ ಸರ್ವೋಚ್ಚ ನ್ಯಾಯಾಲಯದ ತೀರ್ಪಿನಲ್ಲಿ ಕಾನೂನುಬದ್ಧ ಜಯ, ಈ ತೀರ್ಪು ಬಿಳಿಯರಿಗೆ ಹಾಗು ಕರಿಯರಿಗೆ ಪ್ರತ್ಯೇಕವಾದ ಶಾಲಾ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯನ್ನು ತಿರಸ್ಕರಿಸಿತು ಜೊತೆಗೆ ಸೂಚನೆಯ ಮೂಲಕ "ಪ್ಲೆಸ್ಸಿ ವಿರುದ್ಧ ಫೆರ್ಗುಸನ್" ರ ಮೊಕದ್ದಮೆಯಲ್ಲಿ ಸ್ಥಾಪಿತವಾದ "ಪ್ರತ್ಯೇಕ ಆದರೂ ಸಮಾನ" ಎಂಬ ಸಿದ್ಧಾಂತವನ್ನು ರದ್ದುಗೊಳಿಸಿತು.
ದಕ್ಷಿಣ ಭಾಗದ ಹೊರಗೆ ಕರಿಯರ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯು ಸ್ವಲ್ಪಮಟ್ಟಿಗೆ ಉತ್ತಮವಾಗಿತ್ತು(ಹಲವು ರಾಜ್ಯಗಳಲ್ಲಿ ಅವರುಗಳು ಮತದಾನವನ್ನು ಮಾಡಬಹುದಿತ್ತು ಹಾಗು ತಮ್ಮ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಶಿಕ್ಷಣವನ್ನು ಕೊಡಿಸಬಹುದಿತ್ತು, ಆದಾಗ್ಯೂ ಅವರು ವಸತಿಯಲ್ಲಿ ಹಾಗು ಉದ್ಯೋಗಗಳಲ್ಲಿ ತಾರತಮ್ಯವನ್ನು ಎದುರಿಸುತ್ತಿದ್ದರು). ೧೯೧೦ ರಿಂದ ೧೯೭೦ರವರೆಗೆ, ಉತ್ತರ ಹಾಗು ಪಶ್ಚಿಮ ಭಾಗಕ್ಕೆ ವಲಸೆ ಹೋಗುವ ಮೂಲಕ ಆಫ್ರಿಕನ್ ಅಮೆರಿಕನ್ನರು ಉತ್ತಮ ಜೀವನಕ್ಕಾಗಿ ಅರಸಿದರು. ಒಟ್ಟಾರೆಯಾಗಿ ಸುಮಾರು ಏಳು ದಶಲಕ್ಷ ಕರಿಯರು ದಕ್ಷಿಣ ಭಾಗವನ್ನು ತೊರೆದರು, ಇದು ಗ್ರೇಟ್ ಮೈಗ್ರೇಶನ್ ಎಂದು ಪರಿಚಿತವಾಗಿದೆ.
"ಬ್ರೌನ್" ಮೊಕದ್ದಮೆಯಲ್ಲಿ ಜಯದಿಂದ ಉತ್ತೇಜಿತರಾದ ಹಾಗು ತಕ್ಷಣದ ಪ್ರಾಯೋಗಿಕ ಪರಿಣಾಮದ ಕೊರತೆಯಿಂದ ನಿರಾಶೆಗೊಂಡು, ಸಾಮಾನ್ಯ ನಾಗರೀಕರು, ವರ್ಣಭೇಧ ನೀತಿಯ ರದ್ದಿಗೆ ಮೂಲ ಸಾಧನವೆಂದು ಹೇಳಲಾಗುತ್ತಿದ್ದ ಕ್ರಮಿಕ ಪರಿವರ್ತನವಾದಿ, ಕಾನೂನುವಾದಿ ಪ್ರಸ್ತಾಪಗಳನ್ನು ತಿರಸ್ಕರಿಸಿದರು. ಇವರುಗಳು, ದಕ್ಷಿಣದಲ್ಲಿ ಜನಾಂಗೀಯ ಪ್ರತ್ಯೇಕತಾವಾದ ಹಾಗು ಮತದಾರ ದಬ್ಬಾಳಿಕೆ ಪ್ರತಿಪಾದಕರ "ಅಗಾಧ ಪ್ರತಿರೋಧವನ್ನು" ಎದುರಿಸಿದರು. ಇದಕ್ಕೆ ಪ್ರತಿರೋಧವಾಗಿ, ಆಫ್ರಿಕನ್ ಅಮೆರಿಕನ್ನರು, ಅಸಹಕಾರ ಚಳವಳಿ ಎಂದು ಕರೆಯಲ್ಪಡುವ ಅಹಿಂಸಾ ಪ್ರತಿಭಟನೆಯೊಂದಿಗೆ ಸಂಘಟಿತ ಕಾರ್ಯತಂತ್ರದಂತಹ ನೇರವಾದ ಕೃತ್ಯಗಳನ್ನು ಅಳವಡಿಸಿಕೊಂಡರು, ಇದು ೧೯೫೫–೧೯೬೮ರ ನಡುವಿನ ಆಫ್ರಿಕನ್-ಅಮೇರಿಕನ್ ನಾಗರಿಕ ಹಕ್ಕುಗಳ ಚಳವಳಿಯ ಹುಟ್ಟಿಗೆ ಕಾರಣವಾಯಿತು.
ಹಿನ್ನೆಲೆ
"ಕಮ್ಯೂನಿಸ್ಟ್ ಹಣೆಪಟ್ಟಿಯನ್ನು" ದೂರ ಮಾಡುವುದು
ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ಸವಾರಿಗಳು, ೧೯೬೧
ಇತರ ವಿಷಯಗಳು