ವಿದ್ಯುಚ್ಚಕ್ತಿ ಮತ್ತು ಕಾಂತೀಯತೆಗೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದಂತೆ ತಾನು ಮಾಡಿದ ಕೆಲಸಕ್ಕಾಗಿ ಫ್ಯಾರಡೆ ಹೆಚ್ಚು ಚಿರಪರಿಚಿತನಾಗಿದ್ದಾನೆ. ಒಂದು ಪ್ರವಾಹ ವಿದ್ಯುತ್ತಿನ ತಗಡುಕಟ್ಟಿನ ನಿರ್ಮಾಣವು ಅವನು ದಾಖಲಿಸಿದ ಮೊದಲ ಪ್ರಯೋಗವಾಗಿತ್ತು; ಸತುವಿನ ಹಾಳೆಯ ಏಳು ತಟ್ಟೆಗಳ ಜೊತೆಗೂಡಿಸಿ ಪೇರಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದ ಏಳು ಅರ್ಧ ಪೆನಿಗಳ ತುಣುಕುಗಳು, ಹಾಗೂ ಉಪ್ಪಿನ ನೀರಿನಿಂದ ತೇವಗೊಳಿಸಲಾದ ಕಾಗದದ ಆರು ತುಣುಕುಗಳಿಂದ ಈ ತಗಡುಕಟ್ಟು ರೂಪಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿತ್ತು. ಈ ತಗಡುಕಟ್ಟಿನ ನೆರವಿನೊಂದಿಗೆ ಅವನು ಮೆಗ್ನೀಷಿಯಾದ ಸಲ್ಫೇಟ್‌ನ್ನು ವಿಘಟಿಸಿದ (ಅಬ್ಬಾಟ್‌ಗೆ ಬರೆದ ಮೊದಲ ಪತ್ರ, 12 ಜುಲೈ 1812).

1821ರಲ್ಲಿ, ಡ್ಯಾನಿಷ್‌ ಭೌತವಿಜ್ಞಾನಿ ಹಾಗೂ ರಸಾಯನ ಶಾಸ್ತ್ರಜ್ಞನಾದ ಹಾನ್ಸ್‌‌ ಕ್ರಿಶ್ಚಿಯನ್‌‌ ಆರ್ಸ್ಟೆಡ್‌ ಎಂಬಾತ ವಿದ್ಯುತ್ಕಾಂತತೆಯ ವಿದ್ಯಮಾನವನ್ನು ಆವಿಷ್ಕರಿಸಿದ ಕೆಲವೇ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ, ಡೇವಿ ಹಾಗೂ ಬ್ರಿಟಿಷ್‌ ವಿಜ್ಞಾನಿಯಾದ ವಿಲಿಯಂ ಹೈಡೆ ವೊಲ್ಲಾಸ್ಟನ್‌ ಒಂದು ವಿದ್ಯುತ್ತಿನ ಮೋಟಾರನ್ನು ವಿನ್ಯಾಸಗೊಳಿಸಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದರಾದರೂ, ತಮ್ಮ ಪ್ರಯತ್ನದಲ್ಲಿ ವಿಫಲಗೊಂಡರು. ಈ ಇಬ್ಬರೊಂದಿಗೆ ಸಮಸ್ಯೆಯನ್ನು ಚರ್ಚಿಸಿದ ನಂತರ ಫ್ಯಾರಡೆಯು, ತಾನು ಹೆಸರಿಟ್ಟಿದ್ದ ವಿದ್ಯುತ್ಕಾಂತೀಯ ಆವರ್ತನವನ್ನು ಉತ್ಪಾದಿಸುವುದಕ್ಕೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದ ಎರಡು ಸಾಧನಗಳನ್ನು ನಿರ್ಮಿಸುವಲ್ಲಿ ತನ್ನನ್ನು ತೊಡಗಿಸಿಕೊಂಡ: ಒಂದು ತಂತಿಯ ಸುತ್ತ ಇರುವ ವೃತ್ತಾಕಾರದ ಕಾಂತೀಯ ಬಲದಿಂದ ಉಂಟಾಗುತ್ತಿದ್ದ ಒಂದು ನಿರಂತರ ವೃತ್ತಾಕಾರದ ಚಲನೆ ಮತ್ತು ಒಂದು ಆಯಸ್ಕಾಂತವನ್ನು ಇರಿಸಲಾಗಿರುವ ಪಾದರಸದ ಒಂದು ರಾಶಿಯೊಳಗೆ ಒಂದು ತಂತಿಯು ವಿಸ್ತರಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದು, ಒಂದು ರಾಸಾಯನಿಕ ಕೋಶದಿಂದ ಒಂದು ವೇಳೆ ವಿದ್ಯುತ್‌ ಪ್ರವಾಹವನ್ನು ಪೂರೈಸಿದಲ್ಲಿ ಅದು ಆಯಸ್ಕಾಂತದ ಸುತ್ತ ಸುತ್ತುತ್ತಿತ್ತು. ಮೇಲೆ ಹೇಳಿದ್ದರ ಪೈಕಿ ಎರಡನೆಯ ಸಾಧನವನ್ನು ಒಂದು ಸಮಧ್ರುವೀಯ ಮೋಟಾರು ಎಂದು ಕರೆಯಲಾಗುತ್ತದೆ. ಈ ಪ್ರಯೋಗಗಳು ಮತ್ತು ಆವಿಷ್ಕಾರಗಳು ಆಧುನಿಕ ವಿದ್ಯುತ್ಕಾಂತೀಯ ತಂತ್ರಜ್ಞಾನದ ತಳಹದಿಯನ್ನು ರೂಪಿಸುತ್ತವೆ. ಅತೀವ ಸಂಭ್ರಮದಲ್ಲಿದ್ದ ಫ್ಯಾರಡೆಯು, ವೊಲ್ಲಾಸ್ಟನ್ ಅಥವಾ ಡೇವಿಯೊಂದಿಗಿನ ತನ್ನ ಕೆಲಸದ ಉಪಕಾರ ಸ್ಮರಣೆಯನ್ನು ಮಾಡದೆಯೇ ಫಲಿತಾಂಶಗಳನ್ನು ಪ್ರಕಟಿಸಿದ. ಇದರ ಪರಿಣಾಮವಾಗಿ ರಾಯಲ್‌ ಸೊಸೈಟಿಯೊಳಗಡೆ ಹೊರಹೊಮ್ಮಿದ ವಿವಾದವು, ಆತನ ಆಪ್ತ ಸಲಹಾಕಾರನಾದ ಡೇವಿಯೊಂದಿಗಿನ ಸಂಬಂಧವನ್ನು ಕುಗ್ಗಿಸಿತು ಮತ್ತು ಇತರ ಚಟುವಟಿಕೆಗಳಿಗೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದ ಫ್ಯಾರಡೆಯ ನಿಗದಿತ ಕಾರ್ಯಕ್ಕೆ ಉತ್ತಮವಾಗಿ ಕೊಡುಗೆ ನೀಡಬಹುದಾಗಿತ್ತು, ಇದರಿಂದಾಗಿ ಹಲವಾರು ವರ್ಷಗಳವರೆಗೆ ವಿದ್ಯುತ್ಕಾಂತೀಯ ಸಂಶೋಧನೆಯಿಂದ ಅವನನ್ನು ತೆಗೆದುಹಾಕಲಾಯಿತು.

1821ರಲ್ಲಿನ ತನ್ನ ಆರಂಭಿಕ ವಿದ್ಯುತ್ಕಾಂತೀಯ (EM) ಆವಿಷ್ಕಾರದಿಂದ, ಮೂಲದ್ರವ್ಯಗಳ ಗುಣಲಕ್ಷಣಗಳ ಒಳಹೊಕ್ಕು ಪರೀಕ್ಷಿಸುವಿಕೆ ಹಾಗೂ ಅವಶ್ಯಕವಾಗಿರುವ ಅನುಭವವನ್ನು ಬೆಳೆಸುವ ತನ್ನ ಪ್ರಯೋಗಾಲಯದ ಕೆಲಸವನ್ನು ಫ್ಯಾರಡೆ ಮುಂದುವರಿಸಿದ. ಕಾಂತೀಯ ಕ್ಷೇತ್ರವೊಂದು ಪಕ್ಕದ ತಂತಿಯೊಂದರಲ್ಲಿನ ಒಂದು ಪ್ರವಾಹದ ಹರಿವನ್ನು ನಿಯಂತ್ರಿಸಬಲ್ಲದೇ ಎಂಬುದನ್ನು ಅಧ್ಯಯನ ಮಾಡಲು 1824ರಲ್ಲಿ ಫ್ಯಾರಡೆಯು ಸಂಕ್ಷಿಪ್ತವಾಗಿ ಒಂದು ವಿದ್ಯುನ್ಮಂಡಲವನ್ನು ಸಜ್ಜುಗೊಳಿಸಿದ, ಆದರೆ ಅಂಥ ಯಾವ ಸಂಬಂಧವೂ ಅವನಿಗೆ ಕಂಡುಬರಲಿಲ್ಲ. ಮೂರು ವರ್ಷಗಳಷ್ಟು ಮುಂಚಿತವಾಗಿ ತದ್ರೂಪವಾದ ಫಲಿತಾಂಶಗಳೊಂದಿಗೆ ಕೈಗೊಳ್ಳಲಾಗಿದ್ದ ಬೆಳಕು ಮತ್ತು ಆಯಸ್ಕಾಂತಗಳೊಂದಿಗಿನ ಕೆಲಸವನ್ನು ಈ ಪ್ರಯೋಗಾಲಯವು ಅನುಸರಿಸಿತು. ನಂತರದ ಏಳು ವರ್ಷಗಳ ಅವಧಿಯಲ್ಲಿ, ದೃಗ್ವೈಜ್ಞಾನಿಕ ಗುಣಮಟ್ಟದ (ಭಾರದ) ಗಾಜು ಎಂದು ಕರೆಸಿಕೊಳ್ಳುವ, ಸೀಸದ ಬೋರೋ-ಸಿಲಿಕೇಟ್‌ಗೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದಂತೆ ತಾನು ರೂಪಿಸಿದ್ದ ಸೂತ್ರವನ್ನು ಕರಾರುವಾಕ್ಕಾಗಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಫ್ಯಾರಡೆ ತನ್ನ ಬಹುಪಾಲು ಸಮಯವನ್ನು ಮೀಸಲಾಗಿಟ್ಟ; ಬೆಳಕನ್ನು ಕಾಂತೀಯತೆಯೊಂದಿಗೆ ಸಂಪರ್ಕಿಸುವ ತನ್ನ ಭವಿಷ್ಯದ ಅಧ್ಯಯನಗಳಲ್ಲಿ ಅವನು ಇದನ್ನು ಬಳಸಿಕೊಂಡ. ಈ ದೃಗ್ವಿಜ್ಞಾನ ಕೆಲಸದಿಂದ ಸಿಕ್ಕ ಹೆಚ್ಚುವರಿ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ತನ್ನ ಪ್ರಯೋಗಾತ್ಮಕ ಕೆಲಸಗಳ (ಅವುಗಳಲ್ಲಿ ಕೆಲವು EMಗೆ ಸಂಬಂಧಪಟ್ಟಿದ್ದವು) ಪ್ರಕಟಿಸುವಿಕೆಯನ್ನು ಫ್ಯಾರಡೆ ಮುಂದುವರಿಸಿದ ಮತ್ತು ಡೇವಿಯೊಂದಿಗೆ ಯುರೋಪ್‌ ಪ್ರವಾಸ ಕೈಗೊಂಡಿದ್ದಾಗ ಹಿಂದೆ ಭೇಟಿಯಾಗಿದ್ದ ವಿಜ್ಞಾನಿಗಳೊಂದಿಗಿನ (ಇವರೂ ಸಹ EM ಕುರಿತಾಗಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದರು) ತನ್ನ ವಿದೇಶಿ ಪತ್ರ ವ್ಯವಹಾರವನ್ನು ನಿರ್ವಹಿಸಿದ. ಡೇವಿಯ ಸಾವಿನ ಎರಡು ವರ್ಷಗಳ ನಂತರ, 1831ರಲ್ಲಿ ತನ್ನ ಪ್ರಯೋಗಗಳ ಮಹಾನ್‌ ಸರಣಿಯನ್ನು ಅವನು ಶುರುಮಾಡಿದ; ಈ ಅವಧಿಯಲ್ಲಿ ಅವನು ವಿದ್ಯುತ್ಕಾಂತೀಯ ಪ್ರೇರಣೆಯನ್ನು ಆವಿಷ್ಕರಿಸಿದ. ಇದಕ್ಕೆ ಕೆಲವೇ ತಿಂಗಳುಗಳಷ್ಟು ಮುಂಚಿತವಾಗಿ ಜೋಸೆಫ್‌ ಹೆನ್ರಿಯು ಸ್ವಯಂ-ಚೋದನೆಯನ್ನು ಬಹುಮಟ್ಟಿಗೆ ಆವಿಷ್ಕರಿಸಿದ್ದ ಮತ್ತು ಇಟಲಿಯಲ್ಲಿ 1829 ಮತ್ತು 1830ರಲ್ಲಿ ಫ್ರಾನ್ಸೆಸ್ಕೊ ಝಾಂಟೆಡೆಸ್ಕಿಯು ಕೈಗೊಂಡ ಕೆಲಸದಿಂದ ಎರಡನ್ನೂ ಸಹ ನಿರೀಕ್ಷಿಸಬಹುದಾಗಿತ್ತು.

ಫ್ಯಾರಡೆಯು ಒಂದು ಕಬ್ಬಿಣದ ಉಂಗುರದ ಸುತ್ತ ತಂತಿಯ ಎರಡು ನಿರೋಧಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ಸುರುಳಿಗಳನ್ನು ಸುತ್ತಿಟ್ಟು, ಒಂದು ಸುರುಳಿಯ ಮೂಲಕ ಒಂದು ವಿದ್ಯುತ್‌ ಪ್ರವಾಹವನ್ನು ಹಾಯಿಸಿದ. ಹೀಗೆ ಮಾಡಿದಾಗ, ಮತ್ತೊಂದು ಸುರುಳಿಯಲ್ಲಿ ಒಂದು ಅಲ್ಪಕಾಲಿಕ ಪ್ರವಾಹವು ಚೋದಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದನ್ನು ಕಂಡುಕೊಂಡಾಗ, ಅವನು ಕೈಗೊಂಡ ಪ್ರಮುಖ ಪ್ರಗತಿ ಹೊರಹೊಮ್ಮಿದಂತಾಯಿತು. ಈ ವಿದ್ಯಮಾನವು ಪರಸ್ಪರ ಪ್ರೇರಣೆ ಎಂದು ಕರೆಸಿಕೊಂಡಿದೆ. ಕಬ್ಬಿಣದ ಉಂಗುರದ-ಸುರುಳಿ ಸಾಧನವನ್ನು ಈಗಲೂ ಸಹ ರಾಯಲ್‌ ಇನ್‌ಸ್ಟಿಟ್ಯೂಷನ್‌ನಲ್ಲಿ ಪ್ರದರ್ಶನಕ್ಕಿಡಲಾಗಿದೆ. ಒಂದು ವೇಳೆ ತಂತಿಯ ಕುಣಿಕೆಯೊಂದರ ಮೂಲಕ ಆಯಸ್ಕಾಂತವೊಂದು ಚಲಿಸುವಂತೆ ಮಾಡಿದರೆ, ತಂತಿಯೊಳಗೆ ಒಂದು ವಿದ್ಯುತ್‌ ಪ್ರವಾಹವು ಹರಿಯುತ್ತದೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಅವನು ತರುವಾಯದ ಪ್ರಯೋಗಗಳಲ್ಲಿ ಕಂಡುಕೊಂಡ. ಒಂದು ವೇಳೆ ಒಂದು ಸ್ಥಾಯಿ ಆಯಸ್ಕಾಂತದ ಮೇಲೆ ಕುಣಿಕೆಯನ್ನು ಚಾಲಿಸಿದರೆ, ಆಗಲೂ ಸಹ ಪ್ರವಾಹದ ಹರಿವು ಕಂಡುಬಂತು. ಬದಲಾಗುತ್ತಿರುವ ಕಾಂತೀಯ ಕ್ಷೇತ್ರವೊಂದು ಒಂದು ವಿದ್ಯುತ್ತಿನ ಕ್ಷೇತ್ರವನ್ನು ಉಂಟುಮಾಡುತ್ತದೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಅವನ ಪ್ರಮಾಣೀಕರಣಗಳು ನಿರೂಪಿಸಿದವು. ಈ ಸಂಬಂಧವು ಫ್ಯಾರಡೆಯ ನಿಯಮ ಎಂಬುದಾಗಿ ಜೇಮ್ಸ್‌ ಕ್ಲರ್ಕ್‌ ಮ್ಯಾಕ್ಸ್‌ವೆಲ್‌‌ನಿಂದ ಕರಾರುವಾಕ್ಕಾಗಿ ರೂಪಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿತು; ಇದೇ ತರುವಾಯದಲ್ಲಿ ನಾಲ್ಕು ಮ್ಯಾಕ್ಸ್‌ವೆಲ್‌ ಸಮೀಕರಣಗಳಲ್ಲಿ ಒಂದೆನಿಸಿಕೊಂಡಿತು. ಕ್ಷೇತ್ರ ಸಿದ್ಧಾಂತ ಎಂಬುದಾಗಿ ಇಂದು ಚಿರಪರಿಚಿತವಾಗಿರುವ ಸಾಮಾನ್ಯೀಕರಣವಾಗಿ ಇವು ಅನುಕ್ರಮವಾಗಿ ವಿಕಸನಗೊಂಡವು.
ಆಧುನಿಕ ವಿದ್ಯುತ್‌ ಉತ್ಪಾದಕಗಳ ಪೂರ್ವರೂಪವಾದ ವಿದ್ಯುತ್ತಿನ ಡೈನಮೊವನ್ನು ರೂಪಿಸಲು ಫ್ಯಾರಡೆಯು ಈ ತತ್ತ್ವವನ್ನು ನಂತರದಲ್ಲಿ ಬಳಸಿಕೊಂಡ.

ವಿದ್ಯುಚ್ಚಕ್ತಿಯ ಮೂಲಭೂತ ಪ್ರವೃತ್ತಿಯನ್ನು ಕಂಡುಹಿಡಿಯುವೆಡೆಗೆ ಗುರಿಯಿಟ್ಟುಕೊಂಡಿದ್ದ ಪ್ರಯೋಗಗಳ ಒಂದು ಸರಣಿಯನ್ನು ಅವನು 1839ರಲ್ಲಿ ಸಂಪೂರ್ಣಗೊಳಿಸಿದ. ಸ್ಥಾಯೀ ವಿದ್ಯುತ್ತಿನ ಆಕರ್ಷಣೆ, ವಿದ್ಯುದ್ವಿಚ್ಛೇದನ, ಕಾಂತೀಯತೆ, ಇತ್ಯಾದಿ ಸಂಗತಿಗಳನ್ನು ಉಂಟುಮಾಡಲು "ಸ್ಥಾಯೀ", ಕೋಶಗಳು, ಹಾಗೂ "ಪ್ರಾಣಿ ವಿದ್ಯುಚ್ಚಕ್ತಿ"ಯನ್ನು ಫ್ಯಾರಡೆ ಬಳಸಿಕೊಂಡ. ವಿದ್ಯುಚ್ಚಕ್ತಿಯ ಹಲವಾರು "ವಿಧಗಳ" ನಡುವಿನ ವಿಭಾಗಗಳು ಭ್ರಾಮಕವಾಗಿದ್ದವು ಎಂಬ ತೀರ್ಮಾನವನ್ನು ಅವನು ತಳೆದ; ಇದು ಆ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಚಾಲ್ತಿಯಲ್ಲಿದ್ದ ವೈಜ್ಞಾನಿಕ ಅಭಿಪ್ರಾಯಕ್ಕೆ ವಿರುದ್ಧವಾಗಿದ್ದ ತೀರ್ಮಾನವಾಗಿತ್ತು. ಅದರ ಬದಲಿಗೆ ಫ್ಯಾರಡೆಯು ಒಂದು ಏಕ "ವಿದ್ಯುಚ್ಚಕ್ತಿ" ಮಾತ್ರವೇ ಅಸ್ತಿತ್ವದಲ್ಲಿರುತ್ತದೆ, ಮತ್ತು ಪ್ರಮಾಣ ಹಾಗೂ ತೀವ್ರತೆಯ (ಪ್ರವಾಹ ಮತ್ತು ವೋಲ್ಟೇಜು) ಬದಲಾಗುತ್ತಿರುವ ಮೌಲ್ಯಗಳು ಸಂಗತಿಗಳ ವಿಭಿನ್ನ ಗುಂಪುಗಳನ್ನು ಉಂಟುಮಾಡುತ್ತದೆ ಎಂದು ಪ್ರತಿಪಾದಿಸಿದ.

ತನ್ನ ವೃತ್ತಿಜೀವನದ ಕೊನೆಕೊನೆಗೆ, ವಾಹಕದ ಸುತ್ತಮುತ್ತ ಇರುವ ಖಾಲಿ ಸ್ಥಳಾವಕಾಶದೊಳಗೆ ವಿದ್ಯುತ್ಕಾಂತೀಯ ಬಲಗಳು ವಿಸ್ತರಣೆಗೊಳ್ಳುತ್ತವೆ ಎಂದು ಫ್ಯಾರಡೆ ಪ್ರತಿಪಾದಿಸಿದ. ಈ ಪರಿಕಲ್ಪನೆಯನ್ನು ಅವನ ಸಹವರ್ತಿ ವಿಜ್ಞಾನಿಗಳು ತಿರಸ್ಕರಿಸಿದರು, ಮತ್ತು ಈ ಪರಿಕಲ್ಪನೆಯು ಅಂತಿಮವಾಗಿ ಸ್ವೀಕರಿಸಲ್ಪಡುವುದನ್ನು ನೋಡಲು ಫ್ಯಾರಡೆಯು ಬದುಕಿರಲಿಲ್ಲ. ವಿದ್ಯುದಾವೇಶಕ್ಕೊಳಗಾದ ಕಾಯಗಳು ಹಾಗೂ ಆಯಸ್ಕಾಂತಗಳಿಂದ ಹೊರಹೊಮ್ಮುತ್ತಿರುವ ಪ್ರಸರ ರೇಖೆಗಳ ಕುರಿತಾದ ಫ್ಯಾರಡೆಯ ಪರಿಕಲ್ಪನೆಯು, ವಿದ್ಯುತ್ತಿನ ಕ್ಷೇತ್ರ ಹಾಗೂ ಕಾಂತೀಯ ಕ್ಷೇತ್ರಗಳನ್ನು ಗೋಚರಗೊಳಿಸುವುದಕ್ಕೆ ಒಂದು ಮಾರ್ಗವನ್ನು ಕಲ್ಪಿಸಿದವು. ವಿದ್ಯುದ್ಯಾಂತ್ರಿಕ ಸಾಧನಗಳ ಯಶಸ್ವಿ ಅಭಿವೃದ್ಧಿಗೆ ಆ ಮಾನಸಿಕ ಮಾದರಿಯು ನಿರ್ಣಾಯಕವಾಗಿತ್ತು; ಈ ವಿದ್ಯುದ್ಯಾಂತ್ರಿಕ ಸಾಧನಗಳು 19ನೇ ಶತಮಾನದ ಉಳಿದ ಭಾಗದಲ್ಲಿ ಎಂಜಿನಿಯರಿಂಗ್‌‌‌ ಹಾಗೂ ಉದ್ಯಮದಲ್ಲಿ ಪ್ರಾಬಲ್ಯವನ್ನು ಸಾಧಿಸಿದವು.

ವಿದ್ಯುಚ್ಚಕ್ತಿ ಮತ್ತು ಕಾಂತೀಯತೆ
ಗ್ರಂಥಸೂಚಿ
ವೈಜ್ಞಾನಿಕ ಸಾಧನೆಗಳು
ಆರಂಭಿಕ ವರ್ಷಗಳು