ಅಧೀನ ರಾಜ್ಯಗಳ ಆಡಳಿತಗಾರರು ತಮ್ಮ ಕ್ಷೇತ್ರವನ್ನು ಸ್ವತಂತ್ರ ಭಾರತಕ್ಕೆ ಸೇರಿಸುವುದರಲ್ಲಿ ಸಮಾನವಾಗಿ ಉತ್ಸಾಹಿಗಳಾಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಕೆಲವರು, ಅಂದರೆ ಕೊಚಿನ್‌, ಬಿಕನೆರ್ ಮತ್ತು ಜವಾಹರ್‌ನ ರಾಜರುಗಳು ಸೈದ್ಧಾಂತಿಕ ಮತ್ತು ದೇಶಪ್ರೇಮದ ಪರಿಗಣನೆಗಳ ಕಾರಣದಿಂದಾಗಿ ಭಾರತವನ್ನು ಸೇರುವುದಕ್ಕೆ ಪ್ರೇರೇಪಿತರಾದರು, ಆದರೆ ಇತರ ರಾಜ್ಯರುಗಳು, ಅವರು ಭಾರತ ಅಥವಾ ಪಾಕಿಸ್ತಾನವನ್ನು ಸೇರುವುದಕ್ಕೆ, ಅಥವಾ ಸ್ವತಂತ್ರವಾಗಿ ಇರುವುದಕ್ಕೆ, ಅಥವಾ ತಮ್ಮ ಸ್ವಂತದ ಒಂದು ಒಕ್ಕೂಟವನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸುವುದಕ್ಕೆ ಹಕ್ಕನ್ನು ಹೊಂದಿದೆ ಎಂಬುದಾಗಿ ವಾದಿಸಿದರು. ಭೋಪಾಲ್, ಟ್ರಾವನ್‌ಕೋರ್ ಮತ್ತು ಹೈದರಾಬಾದ್‌ನ ರಾಜರುಗಳು ತಾವು ಯಾವುದೇ ದೇಶವನ್ನು ಸೇರುವುದಿಲ್ಲ ಎಂಬುದಾಗಿ ಘೋಷಿಸಿದರು. ಹೈದರಾಬಾದ್ ಯುರೋಪಿನ ದೇಶಗಳಲ್ಲಿ ವ್ಯಾಪಾರ ಪ್ರತಿನಿಧಿಗಳನ್ನು ನೇಮಕ ಮಾಡುವುದಕ್ಕೆ ಮುಂದಾಯಿತು ಮತ್ತು ಸಮುದ್ರಕ್ಕೆ ಪ್ರವೇಶವನ್ನು ನೀಡುವ ಸಲುವಾಗಿ ಗೋವಾವನ್ನು ಗೇಣಿ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುವುದೋ ಅಥವಾ ಕೊಳ್ಳುವುದೋ ಎಂಬುದರ ಬಗ್ಗೆ ಪೋರ್ಚುಗೀಸ್ ಜೊತೆಗೆ ಮಾತುಕತೆಗಳನ್ನು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿತು, ಮತ್ತು ಟ್ರಾವನ್‌ಕೋರ್ ತನ್ನ ಥೋರಿಯಮ್ ಸಂಗ್ರಹಗಳ ಪಾಶ್ಚಾತ್ಯ ದೇಶಗಳನ್ನು ತಾಂತ್ರಿಕ ಮಹತ್ವಕ್ಕಾಗಿ ಗುರುತಿಸಿಕೊಂಡಿತು ಹಾಗೆಯೇ ಅದರ ಅಂಗೀಕಾರಕ್ಕೆ ಕೇಳಿಕೊಂಡಿತು. ಕೆಲವು ರಾಜ್ಯಗಳು ಒಂದು ಉಪಖಂಡದಾದ್ಯಂತ ರಾಜರ ಅಧೀನದಲ್ಲಿರುವ ರಾಜ್ಯಗಳ ಮೈತ್ರಿಯನ್ನು ಭಾರತ ಮತ್ತು ಪಾಕಿಸ್ತಾನದ ಜೊತೆಗೆ ಒಂದು ಮೂರನೆಯ ಅಸ್ತಿತ್ವ ಎಂಬುದಾಗಿ ಪರಿಗಣಿಸುವುದಕ್ಕೆ ಸೂಚಿಸಿದವು. ಭೋಪಾಲ್ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್‌ನಿಂದ ರಾಜರುಗಳ ಮೇಲೆ ಹಾಕಲ್ಪಟ್ಟ ಒತ್ತಡವನ್ನು ಶಮನಗೊಳಿಸುವ ಸಲುವಾಗಿ ರಾಜರ ಅಧೀನದಲ್ಲಿರುವ ರಾಜ್ಯಗಳು ಮತ್ತು ಮುಸ್ಲಿಮ್ ಲೀಗ್‌ಗಳ ನಡುವೆ ಒಂದು ಬಾಂಧವ್ಯವನ್ನು ಬೆಳೆಸುವುದಕ್ಕೆ ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿತು.

ಈ ಪ್ರಾರಂಭಿಕ ಪ್ರತಿರೋಧವನ್ನು ಮತ್ತು ಸರಿಸುಮಾರು ಎಲ್ಲಾ ರಾಜರ ಅಧೀನದಲ್ಲಿರುವ ರಾಜ್ಯಗಳು ಭಾರತವನ್ನು ಸೇರುವುದನ್ನು ನಾಶಗೊಳಿಸುವುದಕ್ಕೆ ಹಲವಾರು ಸಂಗತಿಗಳು ಕಾರಣವಾಗಿವೆ. ರಾಜರುಗಳ ನಡುವಣ ಏಕತೆಯ ಕೊರತೆಯು ಒಂದು ಅತ್ಯಂತ ಪ್ರಮುಖವಾದ ಸಂಗತಿಯಾಗಿತ್ತು. ತಮ್ಮ ಹಿತಾಸಕ್ತಿಗಳನ್ನು ಕಾಯ್ದಿರಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಸಲುವಾಗಿ ಸಣ್ಣ ರಾಜ್ಯಗಳು ದೊಡ್ಡ ರಾಜ್ಯಗಳ ಮೇಲೆ ನಂಬಿಕೆಯನ್ನು ಇಡಲಿಲ್ಲ, ಮತ್ತು ಹಲವಾರು ಹಿಂದೂ ರಾಜರುಗಳು ಮುಸ್ಲಿಮ್ ರಾಜರುಗಳನ್ನು ನಂಬಲಿಲ್ಲ, ನಿರ್ದಿಷ್ಟವಾಗಿ ಹೇಳುವುದಾದರೆ ಭೋಪಾಲ್‌ನ ನವಾಬ ಮತ್ತು ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯದ ಪ್ರಮುಖ ಪ್ರತಿಪಾದಕ ಹಾಮಿದುಲ್ಲಾಹ್ ಖಾನ್‌ನನ್ನು ಅವರುಗಳು ಪಾಕಿಸ್ತಾನದ ರಾಯಭಾರಿ ಎಂಬಂತೆ ಪರಿಗಣಿಸಿದರು. ಏಕೀಕರಣವು ಅತ್ಯಾವಶ್ಯಕ ಎಂದು ನಂಬಿದ್ದ ಇತರರು, ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ ಜೊತೆಗೆ ಸ್ನೇಹಹಸ್ತವನ್ನು ಚಾಚಿದರು, ಆ ಮೂಲಕ ಅವರು ಅಂತಿಮ ಒಪ್ಪಂದದಲ್ಲಿ ತಮ್ಮ ಛಾಪವನ್ನು ಮೂಡಿಸುವ ಭರವಸೆಯನ್ನು ಆಶಿಸಿದ್ದರು. ಒಂದು ಏಕೀಕೃತ ಸೇನೆಯನ್ನು ನಿರ್ಮಿಸುವುದು ಅಥವಾ ಒಂದು ಸಾಮಾನ್ಯ ಸ್ಥಾನವನ್ನು ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳುವುದರಲ್ಲಿನ ಪರಿಣಾಮದ ಅಸಾಮರ್ಥ್ಯವು ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ ಜೊತೆಗಿನ ಸಮಾಲೋಚನೆಗಳಲ್ಲಿ ಅವರ ಮಾತುಕತೆಗಳ ಶಕ್ತಿಯನ್ನು ಗಣನೀಯ ಪ್ರಮಾಣದಲ್ಲಿ ಕಡಿಮೆಗೊಳಿಸಿದವು. ಸಂವಿಧಾನರಚಕ ಅಸೆಂಬ್ಲಿಯಿಂದ ಹೊರಗುಳಿಯುವ ಮುಸ್ಲಿಮ್ ಲೀಗ್‌ನಿಂದ ಮಾಡಲ್ಪಟ್ಟ ನಿರ್ಣಯವು ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ ಅನ್ನು ಎದುರಿಸುವುದಕ್ಕೆ ಒಂದು ಬಾಂಧವ್ಯವನ್ನು ನಿರ್ಮಿಸುವ ರಾಜರುಗಳ ಯೋಜನೆಗೆ ಘಾಸಿಗೊಳಿಸುವಂತದ್ದಾಗಿತ್ತು, ಮತ್ತು ಬರೋಡಾ, ಬಿಕಾನೆರ್, ಕೊಚಿನ್, ಗ್ವಾಲಿಯರ್, ಜೈಪುರ್, ಜೋಧ್‌ಪುರ್, ಪಟಿಯಾಲಾ ಮತ್ತು ರೇವಾ ರಾಜ್ಯಗಳು ೨೮ ಎಪ್ರಿಲ್ ೧೯೪೭ ರಂದು ಅಸೆಂಬ್ಲಿಯಲ್ಲಿ ತಮ್ಮ ಸ್ಥಾನಗಳನ್ನು ಪಡೆದುಕೊಂಡ ನಂತರ ಸಂವಿಧಾನರಚಕ ಅಸೆಂಬ್ಲಿಯನ್ನು ಬಹಿಷ್ಕರಿಸುವ ಎಲ್ಲಾ ಪ್ರಯತ್ನಗಳು ವಿಫಲವಾದವು.

ಹಲವು ರಾಜರುಗಳೂ ಕೂಡ ಭಾರತದ ಜೊತೆಗೆ ವಿಲೀನ ಹೊಂದುವುದನ್ನು ಅನುಮೋದಿಸುವ ಜನಪ್ರಿಯ ಭಾವನೆಗಳಿಂದ ಪ್ರೇರಿತವಾಗಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದರು, ಅವುಗಳ ಅರ್ಥವೆಂದರೆ ಸ್ವಾತಂತ್ರದ ಯೋಜನೆಗಳು ಅವರ ವಿಷಯದಿಂದ ಕಡಿಮೆ ಪ್ರಮಾಣದ ಬೆಂಬಲವನ್ನು ಹೊಂದಿದ್ದವು ಎಂಬುದಾಗಿದೆ. ಉದಾಹರಣೆಗೆ, ಟ್ರಾವನ್‍ಕೋರ್‌ನ ರಾಜನು ತನ್ನ ದೀವಾನ (ಪ್ರಧಾನಮಂತ್ರಿ) ಸರ್ ಸಿ. ಪಿ. ರಾಮಸ್ವಾಮಿ ಐಯರ್‌ನಿಂದ ನಡೆಸಲ್ಪಟ್ಟ ಹತ್ಯೆಯ ಪ್ರಯತ್ನದ ನಂತರ ಸ್ವಾತಂತ್ರವನ್ನು ಪಡೆದುಕೊಳ್ಳುವುದಕ್ಕಿನ ತನ್ನ ಯೋಜನೆಗಳನ್ನು ನಿಶ್ಚಿತವಾಗಿಯೂ ಕೈಬಿಟ್ಟಿರಬೇಕು. ಕೆಲವು ರಾಜ್ಯಗಳಲ್ಲಿ, ಪ್ರಧಾನ ಮಂತ್ರಿಗಳು ಅಥವಾ ದೀವಾನರು ಭಾರತದಲ್ಲಿ ವಿಲೀನವಾಗುವುದಕ್ಕೆ ತಮ್ಮ ರಾಜರುಗಳ ಮನವೊಲಿಸುವುದರಲ್ಲಿ ಗಮನಾರ್ಹ ಪಾತ್ರವನ್ನು ನಿರ್ವಹಿಸಿದರು. ಆದಾಗ್ಯೂ, ರಾಜ್ಯಗಳು ಭಾರತಕ್ಕೆ ಸೇರುವುದನ್ನು ಅನುಮೋದಿಸುವುದಕ್ಕೆ ಕಾರಣವಾದ ಮೂಲ ಸಂಗತಿಗಳೆಂದರೆ, ಬ್ರಿಟಿಷ್ ಇಂಡಿಯಾದ ಕೊನೆಯ ವೈಸ್‌ರಾಯ್ ಲಾರ್ಡ್ ಮೌಂ‌ಟ್‌ ಬ್ಯಾಟನ್‌‌, ಮತ್ತು ವಲ್ಲಭಭಾಯಿ ಪಟೇಲ್ ಮತ್ತು ವಿ.ಪಿ. ಮೆನನ್ ಇವರುಗಳ ಪ್ರಯತ್ನಗಳು, ಇವರು ಅನುಕ್ರಮವಾಗಿ ಭಾರತ ಸರ್ಕಾರದ ರಾಜ್ಯ ವಿಭಾಗಗಳ ಕಾರ್ಯನಿರ್ವಹಣಾತ್ಮಕ ಮುಖಂಡರುಗಳಾಗಿದ್ದರು, ರಾಜ್ಯ ವಿಭಾಗವು ರಾಜರ ಅಧೀನದಲ್ಲಿರುವ ರಾಜ್ಯಗಳ ಜೊತೆಗಿನ ಸಂಬಂಧಗಳ ಅಧಿಕಾರವನ್ನು ಹೊಂದಿತ್ತು.

ಏಕೀಕರಣವನ್ನು ಪೂರ್ಣಗೊಳಿಸುವುದು
ರಾಜರುಗಳ ಸ್ಥಾನ
ರಾಜರುಗಳು
ಸಿಕ್ಕಿಂ