ಮನುಷ್ಯನ ಎಲ್ಲಾ ‘ಕಂಡುಹುಡುಕುವಿಕೆ’ಗಿಂತ ಮಹತ್ತಾದ ಕಂಡುಹುಡುಕುವಿಕೆಯೆಂದರೆ ಆತ ಭಾಷೆಯನ್ನು ಕಂಡುಹುಡುಕಿದ್ದು. ಅದನ್ನವನು ಕಂಡುಹುಡುಕಿದ್ದು ತನ್ನಲ್ಲೇ ಎನ್ನುವುದನ್ನು, ‘ನನ್ನ ನಾಲಿಗೆಯನ್ನು ನಾನೇ ಕಂಡುಹುಡುಕಿದ್ದು’ ಎನ್ನುವಂತೆ ನಾವು ಪ್ರಮಾಣರಹಿತವಾಗಿ ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳಬಹುದು.
ಮನುಷ್ಯ ಮೊದಲು ತನ್ನ ಗಂಟಲಿನಲ್ಲಿರುವ ಧ್ವನಿಪೆಟ್ಟಿಗೆ ಯನ್ನು ಮತ್ತು ಅದರ ಕಾರ್ಯವಿಧಾನವನ್ನು ಗುರುತಿಸಿದ. ಅದನ್ನು ಹೇಗೆ ತನ್ನಂತಿರುವ ಇತರರೊಡನೆ ಸಂವಹನಕ್ಕೆ ಉಪಯೋಗಿಸಬಹುದು ಎಂಬುದನ್ನು ಕಂಡುಕೊಂಡ. ಮನುಷ್ಯ ಅದನ್ನು ಅಕ್ಷರಗಳಿಂದ ಆರಂಭಿಸಿರಬಹುದು.

ಭಾರತೀಯ ವಿಜ್ಞಾನ ಮತ್ತು ವೈಜ್ಞಾನಿಕ ಚಿಂತನೆ ಬಹ್ವಂಶ ಪ್ರಕೃತಿಯ ಬಗೆಗೇ ಇತ್ತು. ಚಿಂತಕರು ಮತ್ತು ವಿಜ್ಞಾನಿಗಳ ಚಿಂತನೆ ಮತ್ತು ಅಧ್ಯಯನಕ್ಕೆ ಪ್ರಕೃತಿಯಿಂದಲೇ ಸ್ಫೂರ್ತಿ ಎಂದು ತಿಳಿದುಬರುತ್ತದೆ.
ಆ ಕಾಲದ ಎಷ್ಟೋ ಗುರುಗಳು ಮಹಾ ಪಂಡಿತರೇನೂ ಆಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಅವರು ಯಾವುದೋ ಒಂದು ನಿರ್ದಿಷ್ಟ ವಿಷಯವನ್ನು ಕಲಿಸುವವರಾಗಿರಲೂ ಇಲ್ಲ. ಅವರು ಎಲ್ಲಾ ವಿಷಯಗಳಿಗಿಂತ ಮಿಗಿಲಾದುದನ್ನು ಕಲಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಕಲಿಯುವುದು ಹೇಗೆ ಎಂದು ಕಲಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಕಲಿಯುವ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಚರಕನ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಕಲಿಯುವ ಆಸಕ್ತಿಯುಳ್ಳವನು ಅವನ ಆಸಕ್ತಿಯ ಏನಾದರೊಂದು ವಸ್ತು ಅಥವಾ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ಅಧ್ಯಯನ ನಿರತನಾಗುತ್ತಿದ್ದ. ಕಾಲಕ್ರಮದಲ್ಲಿ ಅದು ಯವುದಾದರೊಂದು ಜ್ಞಾನ ಶಾಖೆಯಗಿ ರೂಪುಗೊಳ್ಳತ್ತಿತ್ತು. ಆ ಬಳಿಕ ಅದಕ್ಕನುಗುಣವಾದ ಒಂದು ಹೆಸರನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಿತ್ತು . ಹಾಗೆ ಕೆಲವರು ಯೋಗವಿದ್ಯೆ, ಸಂಗೀತ, ಕಲೆ, ನೃತ್ಯ, ಕಾವ್ಯ, ಶಿಲ್ಪ, ನೃತ್ಯ ಮುಂತಾದುವುಗಳಲ್ಲಿ ಆಸಕ್ತರಾಗಿ ಶಾಸ್ತ್ರ ನಿಮತೃಗಳೂ ಪ್ರಥಮ ಪ್ರವರ್ತಕರೂ ಆಗಿದ್ದಾರೆ. ಕೆಲವರು ಖಗೋಲ ವಿಜ್ಞಾನ, ಭೌತ ವಿಜ್ಞಾನ, ರಸಾಯನ ಶಾಸ್ತ್ರ, ಸಸ್ಯಶಾಸ್ತ್ರ, ಗಣಿತ ಶಾಸ್ತ್ರ ಮುಂತಾದವುಗಳ ಆದ್ಯ ಪುರುಷರಾಗಿದ್ದಾರೆ. ಇದೇ ಕಾಲದಲ್ಲಿ, ಅಂದರೆ ಕ್ರಿಸ್ತಜನನದ ಮೂರು-ನಾಲ್ಕು ಶತಮಾನಗಳ ಹಿಂದೆ, ಜಗತ್ತಿನ ಇತರ ಭಾಗಗಳಲ್ಲಿ ಯಾವ ಬಗೆಯ ಅಧ್ಯಯನ ನಡೆಯುತ್ತಿತ್ತು ಎಂಬುದು ಒಂದ ಕುತೂಹಲಕಾರಿ ಅಧ್ಯಯನವಾಗಬಹುದು.
ಭಾರತೀಯ ವೈದ್ಯವಿಜ್ಞಾನದ ಆದ್ಯಪುರುಷ: 

ಯೋಗದರ್ಶನ
ಚರಕಚಿಂತನೆ
ಭಾರತ ವೈಜ್ಞಾನಿಕ ಚಿಂತನೆಯ ದೇಶ
ಅಧ್ಯಯನ