ಭಾರತದ ಮೊದಲನೇ, ಎರಡನೇ ಮತ್ತು ಮೂರನೇ ಶ್ರೇಣಿಯ ನಗರಗಳಲ್ಲಿ, ೨೯%ರಷ್ಟು ಭಾರತದ ಗ್ರಾಹಕರು ಕಾರ್ಬೊನೇಟೆಡ್ ಪಾನೀಯಗಳು/ಲಘು ಪಾನೀಯಗಳನ್ನು ದಿನದ ನಿಗದಿತ ವೇಳೆಯಲ್ಲಿ ಬಳಸುವುದು ವರದಿಯಾಯಿತು, ಇದು ಅವರ ದಿನಚರಿಯಾಗಿದ್ದು ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ’ಮಧ್ಯಾಹ್ನದಿಂದ ಸಂಜೆಯ ವೇಳೆಯಲ್ಲಿ’ ಬಳಸುತ್ತಾರೆ. ಶ್ರೇಣಿ Iರ ನಗರಗಳಾದ ಮುಂಬಯಿ, ದೆಹಲಿ, ಕೊಲ್ಕತ್ತಾ, ಚೆನ್ನೈ, ಹೈದರಾಬಾದ್ ಮತ್ತು ಬೆಂಗಳೂರುಗಳು ಈ ಪಾನೀಯಗಳನ್ನು ಹೆಚ್ಚು ಬಳಸುತ್ತವೆ. ಮನೆಯ ಆದಾಯವು ಹೆಚ್ಚಾದಂತೆ ಇದನ್ನು ಬಳಸುವುದು ಹೆಚ್ಚಾಗುತ್ತದೆ (ಹೆಚ್ಚಿನ ಆದಾಯವನ್ನು ಹೊರತುಪಡಿಸಿ).
ಭಾರತದ ಲಘುಪಾನೀಯದ ಮಾರುಕಟ್ಟೆಯು ಯಾವುದೇ ನಿಬಂಧನೆಗೊಳಪಟ್ಟಿಲ್ಲ. ೧೯೫೪ರ ಆಹಾರ ಕಲಬೆರೆಕೆ ತಡೆ ಕಾಯ್ದೆಯು ಲಘುಪಾನೀಯಗಳನ್ನು ಒಳಗೊಳ್ಳುವುದಿಲ್ಲ. ಆಗಸ್ಟ್ ೨೦೦೩ಕ್ಕಿಂತ ಮೊದಲಿಗೆ ಬಿಐಎಸ್ ಮಾನದಂಡಗಳು ಲಘುಪಾನೀಯಗಳಲ್ಲಿರಬಹುದಾದ ವಿಷಕಾರೀ ವಸ್ತುಗಳ ಉಳಿಕೆಯ ಪ್ರಮಾಣಕ್ಕಾಗಿ ಯಾವುದೇ ಮಾರ್ಗದರ್ಶೀ ಸೂತ್ರಗಳನ್ನು ಅಥವಾ ಮಾನದಂಡ ರಚಿಸಿರಲಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಅನೇಕ ಸುಳ್ಳು ಎಜನ್ಸಿಗಳು ವಿಷಕಾರೀ ವಸ್ತುಗಳ ಉಳಿಕೆಯ ಪ್ರಮಾಣದ ಮಾನದಂಡಗಳನ್ನು ರಚಿಸಿದ್ದವು. ಯುರೋಪಿಯನ್ ಎಕನಾಮಿಕ್ ಕಮ್ಯುನಿಟಿ(ಇಇಸಿ)ಯು ಗರಿಷ್ಠ ಸ್ವೀಕಾರಾರ್ಹ ವಿಷಕಾರೀ ವಸ್ತುಗಳ ಮತ್ತು ಅದರ ಸಂಬಂಧಿತ ಉತ್ಪನ್ನಗಳ ಪ್ರಮಾಣವನ್ನು ರಚಿಸಿತು, ಅದೆಂದರೆ ಕುಡಿಯುವ ನೀರಿನಲ್ಲಿ ಬಿಲಿಯನ್‌ಗೆ ೦.೧ ಭಾಗದಷ್ಟು ವಿಷಕಾರೀ ವಸ್ತುಗಳು ಮಾನವನ ದೇಹಕ್ಕೆ ಹಾನಿಕಾರಕವಲ್ಲ. ಕೆಲವು ವಿಷಕಾರೀ ವಸ್ತುಗಳಾದ ಆಲ್ಡಿನ್, ಡೈಲ್ಡಿನ್ ಮತ್ತು ಹೆಪ್ಟಾಕ್ಲರ್ ಎಪಾಕ್ಸಿಡ್‌ಗಳ ಸ್ವೀಕಾರಾರ್ಹ ಪ್ರಮಾಣವನ್ನು ಹೆಚ್ಚು ಬಿಗಿಯಾಗಿರುತ್ತದೆ ಅದೆಂದರೆ ಬಿಲಿಯನ್‌ಗೆ ೦.೦೩ರಷ್ಟು ಭಾಗಗಳು.

ಇಸ್ರೇಲ್‌ನಲ್ಲಿ ಪೆಪ್ಸಿಕೋ
ಭಾರತದಲ್ಲಿನ ಬಳಕೆದಾರ ರೀತಿಗಳು
ಟೀಕೆಗಳು
ವೈವಿಧ್ಯತೆ