ತೀವ್ರವಾದಿ ಸಿಂಹಳೀಯರ ಜನತಾ ವಿಮುಕ್ತಿ ಪೆರಮುನವು 1971ರ ಎಪ್ರಿಲ್‌ನಲ್ಲಿ ಬಂಡರನಾಯಕೆಯವರ ಸರ್ಕಾರದ ವಿರುದ್ಧ ದಂಗೆಯನ್ನು ಆರಂಭಿಸಿದಾಗ ಪ್ರಪಂಚದಾದ್ಯಂತ ಗಮನ ಸೆಳೆಯಿತು. ದಂಗೆಕೋರರು ಕಿರಿಯರಾಗಿದ್ದು, ಕಡಿಮೆ ಶಸ್ತ್ರಾಸ್ತ್ರವನ್ನು ಹೊಂದಿದ್ದು, ಅಸಮರ್ಪಕವಾಗಿ ತರಬೇತಿಯನ್ನು ಪಡೆದಿದ್ದರೂ, ಅವರು ಭದ್ರತಾ ಪಡೆಗಳಿಂದ ಸೋಲನ್ನನುಭವಿಸುವುದಕ್ಕಿಂತ ಮೊದಲು ದಕ್ಷಿಣ ಮತ್ತು ಕೇಂದ್ರ ಪ್ರಾಂತ್ಯಗಳ ಪ್ರಮುಖ ಪ್ರದೇಶಗಳನ್ನು ಆಕ್ರಮಿಸಿಕೊಳ್ಳುವಲ್ಲಿ ಯಶಸ್ವಿಯಾದರು. ಅಧಿಕಾರವನ್ನು ಸ್ವಾಧೀನಪಡಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಅವರ ಪ್ರಯತ್ನವು ಸರ್ಕಾರಕ್ಕೆ ಪ್ರಮುಖ ಸಮಸ್ಯೆಯನ್ನು ತಂದೊಡ್ಡಿತು ಮತ್ತು ರಾಷ್ಟ್ರದ ಭದ್ರತಾ ಅವಶ್ಯಕತೆಗಳು ಮೂಲಭೂತವಾಗಿ ಹೊಸದಾಗಿ ನಿರ್ಮಾಣವಾಗುವಂತೆ ಮಾಡಿತು.

ಈ ಚಳವಳಿಯು 1960ರ ಉತ್ತರಾರ್ಧದಲ್ಲಿ ಹಾಂಬಂಟೋಟ ಜಿಲ್ಲೆಯ ತಾಂಗಲ್ಲದ ಸಮುದ್ರ-ಬಂದರಿನ ವ್ಯಾಪಾರಿಯ ಪುತ್ರ ಹೋರನ ವಿಜೆವೀರನಿಂದ ಆರಂಭಗೊಂಡಿತು. ಬುದ್ಧಿವಂತ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಯಾಗಿದ್ದ ವಿಜೆವೀರನು ಹಣಕಾಸಿನ ಸಮಸ್ಯೆಗಳಿಂದಾಗಿ ತನ್ನ ವಿದ್ಯಾಭ್ಯಾಸವನ್ನು ಅರ್ಧದಲ್ಲಿ ನಿಲ್ಲಿಸುವಂತೆ ಆಯಿತು. ಸಿಲೋನ್ ಕಮ್ಯೂನಿಸ್ಟ್ ಪಕ್ಷದ ಸದಸ್ಯನಾದ ತನ್ನ ತಂದೆಯ ಸ್ನೇಹಿತರ ಮೂಲಕ ವಿಜೆವೀರನು ಯಶಸ್ವಿಯಾಗಿ ಸೋವಿಯತ್ ಒಕ್ಕೂಟದಲ್ಲಿ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿವೇತನಕ್ಕಾಗಿ ಅರ್ಜಿ ಸಲ್ಲಿಸಿದನು. 1960ರಲ್ಲಿ ತನ್ನ ಹದಿನೇಳನೇ ವಯಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಆತನು ಪ್ಯಾಟ್ರಿಸ್ ಲುಮುಂಬ ವಿಶ್ವವಿದ್ಯಾನಿಲಯದಲ್ಲಿ ವೈದ್ಯಕೀಯ ಶಾಸ್ತ್ರವನ್ನು ಅಧ್ಯಯನ ಮಾಡಲು ಮಾಸ್ಕೊಗೆ ಹೋದನು. 

ಮಾಸ್ಕೊದಲ್ಲಿರುವಾಗ ಆತನು ಮಾರ್ಕ್ಸ್‌‌ ತತ್ತ್ವವನ್ನು ಅಧ್ಯಯನ ಮಾಡಿದನು. ಆದರೆ ಮಾವೋನ ಕ್ರಾಂತಿಕಾರಿ ಸಿದ್ಧಾಂತದ ಬಗೆಗಿನ ಆತನ ಮುಕ್ತ ಸಹಮತದಿಂದಾಗಿ 1964ರಲ್ಲಿ ಅಲ್ಪ ಕಾಲದ ಮನೆಯ ಭೇಟಿ ನಂತರ ಸೋವಿಯತ್ ಒಕ್ಕೂಟಕ್ಕೆ ಹಿಂತಿರುಗುವ ವೀಸಾವನ್ನು ನಿರಾಕರಿಸಿದನು. ನಂತರ ಕೆಲವು ವರ್ಷಗಳ ಕಾಲ ಆತನು ಸಿಲೋನ್‌ ಕಮ್ಯೂನಿಸ್ಟ್ ಪಕ್ಷದ ಬೀಜಿಂಗ್-ಪರವಾದ ವಿಭಾಗದಲ್ಲಿ ಪಾಲ್ಗೊಂಡನು. ಆದರೆ ಆತನು ಪಕ್ಷದ ಸದಸ್ಯರೊಂದಿಗೆ ಹೆಚ್ಚಿನ ಭಿನ್ನಾಭಿಪ್ರಾಯ ಹೊಂದಿದ್ದನು ಮತ್ತು ಪಕ್ಷವು ಕ್ರಾಂತಿಕಾರಿ ಗುರಿಯನ್ನು ಹೊಂದಿಲ್ಲವೆಂದು ಅಸಹನೆ ಸೂಚಿಸುತ್ತಿದ್ದನು. ಯುವ ತಂಡಗಳೊಂದಿಗೆ ಕೆಲಸ ಮಾಡುವಲ್ಲಿನ ಆತನ ಯಶಸ್ಸು ಮತ್ತು ಸಾರ್ವಜನಿಕವಾಗಿ ಉತ್ತಮ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಮಾತನಾಡುವ ಸಾಮರ್ಥ್ಯದ ಪ್ರಸಿದ್ಧಿಯು 1967ರಲ್ಲಿ ಆತನು ಸ್ವಂತ ಚಳವಳಿಯನ್ನು ಆರಂಭಿಸುವಂತೆ ಮಾಡಿತು. ಆರಂಭದಲ್ಲಿ ಹೊಸ ಎಡ ಪಕ್ಷವೆಂದು ಪರಿಗಣಿಸಲಾದ ಈ ಗುಂಪು ಗ್ರಾಮೀಣ ಪ್ರದೇಶಗಳ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳು ಮತ್ತು ನಿರುದ್ಯೋಗ ಯುವಕರನ್ನು ಒಳಗೊಂಡಿತ್ತು. ಅವರಲ್ಲಿ ಹೆಚ್ಚಿನವರು ಹದಿನಾರರಿಂದ ಇಪ್ಪತ್ತೈದು ವರ್ಷ ವಯಸ್ಸಿನವರಾಗಿದ್ದರು. ಇದರ ಹೆಚ್ಚಿನ ಹೊಸ ಸದಸ್ಯರು ಕೆಳ ಜಾತಿಯ (ಕಾರವ ಮತ್ತು ದುರವ) ಸದಸ್ಯರಾಗಿದ್ದರು, ಅವರು ತಮ್ಮ ಆರ್ಥಿಕ ಆಸಕ್ತಿಗಳನ್ನು ರಾಷ್ಟ್ರದ ತೀವ್ರವಾದಿ ಒಕ್ಕೂಟಗಳು ನಿರಾಕರಿಸುತ್ತಿದ್ದರೆಂದು ಭಾವಿಸಿದ್ದರು. ಐದು ಉಪನ್ಯಾಸಗಳೆಂದು ಕರೆಯಲಾಗುವ ಉಪದೇಶದ ಪ್ರಮಾಣಿತ ಯೋಜನೆಯು ಭಾರತೀಯ ಸಾರ್ವಭೌಮತ್ವದ ವಾದವಿವಾದಗಳು, ಬೆಳೆಯುತ್ತಿರುವ ಆರ್ಥಿಕ ಬಿಕ್ಕಟ್ಟು, ದ್ವೀಪದ ಕಮ್ಯೂನಿಸ್ಟ್ ಮತ್ತು ಸಮಾಜವಾದಿ ಪಕ್ಷಗಳ ವಿಫಲತೆಗಳು ಹಾಗೂ ಅಧಿಕಾರದ ತಕ್ಷಣದ, ಬಿರುಸಿನ ಹಿಡಿತದ ಅವಶ್ಯಕತೆ ಮೊದಲಾದವನ್ನು ಒಳಗೊಂಡಿತ್ತು. 

1967ರಿಂದ 1970ರವರೆಗಿನ ಅವಧಿಯಲ್ಲಿ, ಈ ಗುಂಪು ಅತಿ ಶೀಘ್ರದಲ್ಲಿ ವಿಸ್ತರಿಸಿತು, ಹಲವಾರು ಪ್ರಮುಖ ವಿಶ್ವವಿದ್ಯಾನಿಲಯಗಳಲ್ಲಿ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿ ಸಮಾಜವಾದಿ ಚಳವಳಿಯ ನಿಯಂತ್ರಣವನ್ನು ಪಡೆಯಿತು ಹಾಗೂ ಶಸ್ತ್ರಾಸ್ತ್ರ-ಸಜ್ಜಿತ ಪಡೆಗಳಲ್ಲಿನ ಸದಸ್ಯರನ್ನು ಮತ್ತು ಅನುಮೋದಕರನ್ನು ಗೆದ್ದುಕೊಂಡಿತು. ಈ ಶಸ್ತ್ರಾಸ್ತ್ರ-ಸಜ್ಜಿತ ಪಡೆಗಳ ಬೆಂಬಲಿಗರಲ್ಲಿ ಕೆಲವರು ವಾಸ್ತವವಾಗಿ ಆರರಕ್ಷಕ ಠಾಣೆಗಳು, ವಿಮಾನ ನಿಲ್ದಾಣಗಳು ಮತ್ತು ಮಿಲಿಟರಿ ಸೌಕರ್ಯಗಳ ಸ್ಥೂಲ ಚಿತ್ರಣವನ್ನು ಒದಗಿಸಿದರು, ಅವು ದಂಗೆಯ ಆರಂಭಿಕ ಯಶಸ್ಸಿಗೆ ಮುಖ್ಯವಾಗಿದ್ದವು. ಹೊಸ ಸದಸ್ಯರನ್ನು ಹೆಚ್ಚು ಭದ್ರವಾಗಿ ಈ ಸಂಘಟನೆಗೆ ಸೇರಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಮತ್ತು ಅವರನ್ನು ಮುಂಬರುವ ಹೋರಾಟಕ್ಕೆ ತಯಾರಿಗೊಳಿಸಲು, ವಿಜೆವೀರನು ದಕ್ಷಿಣ ಮತ್ತು ನೈಋತ್ಯ ಕರಾವಳಿಯಾದ್ಯಂತದ ಕೆಲವು ದೂರದ ಪ್ರದೇಶಗಳಲ್ಲಿ "ಶಿಕ್ಷಣ ಕ್ಯಾಂಪ್"ಗಳನ್ನು ಆರಂಭಿಸಿದನು. ಈ ಕ್ಯಾಂಪ್‌ಗಳು ಮಾರ್ಕ್ಸ್‌ವಾದ-ಲೆನಿನ್‌ವಾದದ ಬಗ್ಗೆ ಮತ್ತು ಮೂಲ ಮಿಲಿಟರಿ ಕೌಶಲಗಳಲ್ಲಿ ತರಬೇತಿಯನ್ನು ನೀಡಿದವು.

ರಹಸ್ಯ ಕಾರ್ಯಕೇಂದ್ರಗಳು ಮತ್ತು ಪ್ರಾದೇಶಿಕ ನಿಯಂತ್ರಣಗಳನ್ನು ಅಭಿವೃದ್ಧಿ ಪಡಿಸುವಾಗ, ವಿಜೆವೀರನ ಗುಂಪು 1970ರ ಚುನಾವಣೆಯ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಹೆಚ್ಚು ಸಾರ್ವಜನಿಕ ಸಹಾಯವನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳಲು ಆರಂಭಿಸಿತು. ಆತನ ಗುಂಪಿನವರು ಸಿರಿಮಾವೊ R. D. ಬಂಡರನಾಯಕೆಯವರ ಯುನೈಟೆಡ್ ಫ್ರಂಟ್‌ಗಾಗಿ ಮುಕ್ತವಾಗಿ ಚಳವಳಿ ನಡೆಸಿದರು. ಆದರೆ ಅದೇ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಅವರು, ಬಂಡರನಾಯಕೆಯವರು ಕೆಳವರ್ಗದ ಜನರ ಬಗ್ಗೆ ಕಾಳಜಿಯನ್ನು ತೋರಿಸದಿದ್ದರೆ ಹಿಂಸಾತ್ಮಕ ಪ್ರತಿಭಟನೆಯನ್ನು ಮಾಡುತ್ತೇವೆಂದು ಸೂಚಿಸುವ ಭಿತ್ತಿಪತ್ರಗಳು ಮತ್ತು ಕಿರುಹೊತ್ತಗೆಗಳನ್ನು ಹಂಚಿದರು. ಈ ಅವಧಿಯಲ್ಲಿ ಹೊರಡಿಸಿದ ಪ್ರಕಟಣೆಗಳಲ್ಲಿ ಈ ಗುಂಪು ಮೊದಲ ಬಾರಿಗೆ ಜನತಾ ವಿಮುಕ್ತಿ ಪೆರಮುನ ಎಂಬ ಹೆಸರನ್ನು ಬಳಸಿತ್ತು. ಈ ಪ್ರಕಟಣೆಗಳ ವಿಧ್ವಂಸಕ ಶೈಲಿಯಿಂದಾಗಿ, ಸಂಯುಕ್ತ ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಪಕ್ಷವು ಚುನಾವಣೆಯ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ವಿಜೆವೀರನು ಬಂಧನದಲ್ಲಿರುವಂತೆ ಮಾಡಿತು. ಆದರೆ ವಿಜಯಶಾಲಿ ಬಂಡರನಾಯಕೆ 1970ರ ಜುಲೈನಲ್ಲಿ ಪ್ರಕಟನೆಯನ್ನು ಬಿಡುಗಡೆಗೊಳಿಸಿದರು. ನಂತರದ ಕೆಲವು ತಿಂಗಳ ರಾಜಕೀಯವಾಗಿ ಸಹಿಷ್ಣುವಾದ ವಾತಾವರಣದಲ್ಲಿ, ಹೊಸ ಸರ್ಕಾರವು ವ್ಯಾಪಕ ಅಸಾಂಪ್ರದಾಯಿಕವಾದ ತೀವ್ರವಾದಿ ಗುಂಪುಗಳ ವಿರುದ್ಧ ಜಯಗಳಿಸಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದರಿಂದ, JVPಯು ದಂಗೆಗೆ ಸಾರ್ವಜನಿಕ ಚಳವಳಿ ಮತ್ತು ಖಾಸಗಿ ತಯಾರಿಗಳೆರಡನ್ನೂ ತೀವ್ರಗೊಳಿಸಿತು. JVP ಗುಂಪು ಹೆಚ್ಚುಕಡಿಮೆ ಸಣ್ಣದಾಗಿದ್ದರೂ, ಅದರ ಸದಸ್ಯರು ದ್ವೀಪದಾದ್ಯಂತ ಭದ್ರತಾ ಪಡೆಗಳ ವಿರುದ್ಧ ಹಠಾತ್, ಏಕಕಾಲದ ಪ್ರತಿಭಟನೆಗಳನ್ನು ಮಾಡುವ ಮೂಲಕ ಮತ್ತು ಆಯ್ದ ಅಪಹರಣ ಮಾಡುವ ಮೂಲಕ ಸರ್ಕಾರವನ್ನು ಹದ್ದುಬಸ್ತಿನಲ್ಲಿಡುವ ಉದ್ದೇಶವನ್ನು ಹೊಂದಿದ್ದರು. ಇದರ ಸದಸ್ಯರು ನೀಡಿದ ಹಣದಿಂದ ಕೆಲವು ಅವಶ್ಯಕ ಆಯುಧಗಳನ್ನು ಕೊಂಡುಕೊಳ್ಳಲಾಯಿತು. ಇನ್ನಷ್ಟು ಆಯುಧಗಳನ್ನು ಪಡೆಯಲು ಅವರು ಆರರಕ್ಷಕ ಠಾಣೆಗಳು ಮತ್ತು ಸೈನ್ಯ ಕ್ಯಾಂಪ್‌ಗಳನ್ನು ಲೂಟಿಮಾಡಿದರು ಮತ್ತು ತಮ್ಮದೇ ಸ್ವಂತ ಬಾಂಬ್‌ಗಳನ್ನು ತಯಾರಿಸಿದರು.

ಕೆಲವು JVP ಬಾಂಬ್ ಕಾರ್ಖಾನೆಗಳ ಶೋಧನೆಯು, ಈ ಗುಂಪಿನಿಂದ ಸಾರ್ವಜನಿಕರಿಗೆ ಗಂಭೀರ ಅಪಾಯಗಳಿವೆ ಎಂಬುದನ್ನು ತಿಳಿಯಲು ಸರ್ಕಾರಕ್ಕೆ ಮೊದಲ ಸಾಕ್ಷ್ಯವನ್ನು ಒದಗಿಸಿತು. 1971ರ ಮಾರ್ಚ್‌ನಲ್ಲಿ ಈ ಕಾರ್ಖಾನೆಗಳಲ್ಲಿ ಒಂದರಲ್ಲಿ ಆಕಸ್ಮಿಕ ಸ್ಫೋಟವಾದ ನಂತರ ಪೋಲೀಸರು ಕೇಗಲ್ಲ ಜಿಲ್ಲೆಯ ನೆಲುಂದೇನಿಯಾದಲ್ಲಿನ ಒಂದು ಗುಡಿಸಲಿನಲ್ಲಿ ಐವತ್ತೆಂಟು ಬಾಂಬ್‌ಗಳನ್ನು ಪತ್ತೆಹಚ್ಚಿದರು. ಅದಾದ ಸ್ವಲ್ಪದರಲ್ಲಿ, ವಿಜೆವೀರನನ್ನು ಬಂಧಿಸಿ, ಜಾಫ್ನಾ ಜೈಲಿಗೆ ಕಳುಹಿಸಲಾಯಿತು. ಈ ದಂಗೆ ಕೊನೆಗೊಳ್ಳುವವರೆಗೆ ಆತನು ಅಲ್ಲೇ ಉಳಿದನು. ಆತನ ಬಂಧನ ಮತ್ತು ಹೆಚ್ಚುತ್ತಿರುವ ಪೋಲೀಸ್ ತನಿಖೆಗಳ ಒತ್ತಡಕ್ಕೆ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯೆಯಾಗಿ, ಇತರ JVP ಮುಖಂಡರು ತಕ್ಷಣವೇ ಕಾರ್ಯಪ್ರವೃತ್ತರಾಗಲು ನಿರ್ಧರಿಸಿದರು ಮತ್ತು ಎಪ್ರಿಲ್ 5ರಂದು ರಾತ್ರಿ 11:00 ಗಂಟೆಗೆ ದಂಗೆಯನ್ನು ಆರಂಭಿಸುವಂತೆ ನಿರ್ಣಯ ಮಾಡಿದರು.

ರಾಷ್ಟ್ರದಾದ್ಯಂತ ದಂಗೆಯನ್ನು ಮಾಡುವ ಯೋಜನೆಯನ್ನು ಮುಂದಾಲೋಚನೆಯಿಲ್ಲದೆ, ಕೊರೆಯಾಗಿ ಸಂಘಟಿಸಲಾಗಿತ್ತು; ಕೆಲವು ಜಿಲ್ಲೆಯ ಮುಖಂಡರಿಗೆ ದಂಗೆಯ ದಿನದ ಬೆಳಗ್ಗಿನವರೆಗೆ ಆ ವಿಷಯ ತಿಳಿದಿರಲಿಲ್ಲ. ಅಷ್ಟೊಂದು ಪ್ರಬಲವಾಗಿರದ ಒಂದು ದಾಳಿಯ ನಂತರ, ದ್ವೀಪದಾದ್ಯಂತದ ಭದ್ರತಾ ಪಡೆಗಳನ್ನು ಜಾಗರೂಕಗೊಳಿಸಲಾಯಿತು ಹಾಗೂ ಹಲವಾರು JVP ಮುಖಂಡರು ಬದಲಾದ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯ ಬಗ್ಗೆ ತಮ್ಮ ಸಂಗಡಿಗರಿಗೆ ತಿಳಿಸುವ ಗೊಡವೆಗೆ ಹೋಗದೆ ತಲೆಮರೆಸಿಕೊಂಡರು. ಈ ಗಲಭೆಯನ್ನು ಹೊರತುಪಡಿಸಿ, ದಂಗೆಯ ಗುಂಪುಗಳು ಶಾಟ್‌ಗನ್‌ಗಳು, ಬಾಂಬ್‌ಗಳು ಮತ್ತು ಮೊಲೊಟೊವ್ ಕಾಕ್‌ಟೇಲ್‌ಗಳೊಂದಿಗೆ ಶಸ್ತ್ರ-ಸಜ್ಜಿತರಾಗಿ ಏಕಕಾಲದಲ್ಲಿ ದ್ವೀಪದಾದ್ಯಂತದ ಎಪ್ಪತ್ತೇಳು ಆರಕ್ಷಕ ಠಾಣೆಗಳ ಮೇಲೆ ದಾಳಿ ನಡೆಸಿದವು ಮತ್ತು ಪ್ರಮುಖ ನಗರ ಪ್ರದೇಶಗಳ ವಿದ್ಯುತ್ ಪೂರೈಕೆಯನ್ನು ಕಡಿತಗೊಳಿಸಿದವು. ಈ ದಾಳಿಗಳು ದಕ್ಷಿಣದಲ್ಲಿ ಭಾರಿ ಯಶಸ್ಸು ಕಂಡವು. ಎಪ್ರಿಲ್ 10ರ ಹೊತ್ತಿಗೆ ದಂಗೆಗಳು ಮತರ ಜಿಲ್ಲೆ ಮತ್ತು ಗಲ್ಲೆ ಜಿಲ್ಲೆಯ ಅಂಬಲಂಗೊಡ ನಗರದ ಸಂಪೂರ್ಣ ನಿಯಂತ್ರಣವನ್ನು ತನ್ನ ವಶಕ್ಕೆ ತೆಗೆದುಕೊಂಡವು ಹಾಗೂ ದಕ್ಷಿಣದ ಪ್ರಾಂತ್ಯದ ಉಳಿದ ಪ್ರದೇಶಗಳನ್ನು ವಶಪಡಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಹತ್ತಿರವಾದವು.

ಹೊಸ ಸರ್ಕಾರವು ಅದಕ್ಕೆ ಎದುರಾದ ಬಿಕ್ಕಟ್ಟನ್ನು ಪರಿಹರಿಸಲು ಉತ್ತಮ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ತಯಾರಾಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಸದ್ಯದಲ್ಲೇ ದಾಳಿಯೊಂದು ಸಂಭವಿಸಲಿದೆಯೆಂಬ ಎಚ್ಚರಿಕೆಯಿದ್ದರೂ, ಬಂಡರನಾಯಕೆಯವರ ರಕ್ಷಣಾ ಪಡೆಯನ್ನು ಹಿಂದಕ್ಕೆ ಸರಿಸಲಾಯಿತು ಮತ್ತು ಭದ್ರತಾ ಸೌಕರ್ಯಗಳನ್ನು ಒದಗಿಸಲು ಭಾರತವನ್ನು ಕೇಳುವಂತೆ ಅವರನ್ನು ಒತ್ತಾಯಪಡಿಸಲಾಯಿತು. ಭಾರತೀಯ ಶಸ್ತ್ರ-ಸಜ್ಜಿತ ಯುದ್ಧನೌಕೆಯು ಕರಾವಳಿ ಪ್ರದೇಶದಾದ್ಯಂತ ಗಸ್ತು ತಿರುಗಲು ಆರಂಭಿಸಿತು ಮತ್ತು ಭಾರತೀಯ ಸೈನ್ಯವು ಕಾಟುನಾಯಕದಲ್ಲಿನ ಬಂಡರನಾಯಕೆ ಅಂತರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ವಿಮಾನ ನಿಲ್ದಾಣಕ್ಕೆ ರಕ್ಷಣೆಯನ್ನು ಒದಗಿಸಿತು. ಹಾಗೆಯೇ ಭಾರತೀಯ ವಾಯು ಪಡೆಯ ಹೆಲೆಕಾಪ್ಟರ್‌ಗಳು ಆಕ್ರಮಣಕಾರಿಗಳ ವಿರುದ್ಧ ರಕ್ಷಣೆಯನ್ನು ನೀಡಿದವು. ಶ್ರೀಲಂಕಾದ ಸ್ವಯಂ-ಸೇವಕ ಸೈನ್ಯವು ವಿಶ್ವ ಸಮರ IIರ ನಂತರ ಯಾವುದೇ ಹೋರಾಟದ ಅನುಭವವನ್ನು ಮತ್ತು ದಂಗೆಯನ್ನು ಎದುರಿಸುವ ತರಬೇತಿಯನ್ನು ಹೊಂದಿರಲಿಲ್ಲ. ಪೋಲೀಸರು ಕೆಲವು ಪ್ರದೇಶಗಳಿಗೆ ರಕ್ಷಣೆಯನ್ನು ನೀಡಲು ವಿಫಲರಾದರೂ, ಹೆಚ್ಚಿನ ಸ್ಥಳಗಳಲ್ಲಿ ಸರ್ಕಾರವು ಎಲ್ಲಾ ಮೂರು ಸೇವೆಗಳ ಸೈನಿಕರನ್ನು ಭೂಸೇನಾ ಸಾಮರ್ಥ್ಯದಲ್ಲಿ ನೇಮಿಸಿತು. ಸಿಲೋನ್‌ನ ವಾಯು ನೌಕೆಯ ಹೆಲಿಕಾಪ್ಟರ‌್‌ಗಳು ಮುತ್ತಿಗೆ ಹಾಕಿದ ಆರರಕ್ಷಕ ಠಾಣೆಗಳಿಗೆ ಪರಿಹಾರ ಪೂರೈಕೆಗಳನ್ನು ಒದಗಿಸಿದವು. ಸಂಯುಕ್ತ ಸೇವಾ ಪಡೆಗಳು ದಂಗೆಕೋರರನ್ನು ನಗರ ಪ್ರದೇಶಗಳಿಂದ ಹೊರಗೆ, ಗ್ರಾಮಾಂತರ ಪ್ರದೇಶಗಳೆಡೆಗೆ ಅಟ್ಟಿದವು.

ಈ ಕಾದಾಟ ನಡೆದ ಎರಡು ವಾರಗಳ ನಂತರ ಸರ್ಕಾರವು ಕೆಲವು ಗ್ರಾಮೀಣ ಸ್ಥಳಗಳನ್ನು ಹೊರತು ಪಡಿಸಿ ಉಳಿದ ಎಲ್ಲಾ ಪ್ರದೇಶಗಳ ನಿಯಂತ್ರಣವನ್ನು ಪುನಃಪಡೆಯಿತು. ಮಾನವರು ಮತ್ತು ರಾಜಕೀಯ ಮಿತಿಗಳಲ್ಲಿ, ಈ ಗೆಲುವಿನ ನಷ್ಟವು ಹೆಚ್ಚಿನ ಪ್ರಮಾಣದಲ್ಲಿತ್ತು: ಈ ಸಂಘರ್ಷದಲ್ಲಿ ಸುಮಾರು 10,000 ದಂಗೆಕೋರರು, ಹೆಚ್ಚಿನವರು ತಮ್ಮ ಹದಿಹರೆಯದ ವಯಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ, ಸಾವನ್ನಪ್ಪಿದರು ಹಾಗೂ ಸೈನ್ಯವನ್ನು ವ್ಯಾಪಕವಾಗಿ ಅತಿ ಹೆಚ್ಚಿನ ಪ್ರಮಾಣದಲ್ಲಿ ಬಳಸಿಕೊಳ್ಳಲಾಯಿತು. ಆಸಕ್ತಿ ಕಳೆದುಕೊಂಡ ದಂಗೆಕೋರರ ವಿರುದ್ಧ ಜಯಗಳಿಸಲು ಮತ್ತು ದೀರ್ಘಕಾಲದ ಸಂಘರ್ಷವನ್ನು ತಡೆಯಲು, ಬಂಡರನಾಯಕೆ 1971ರ ಮೇ ಮತ್ತು ಜೂನ್‌ನಲ್ಲಿ ಸಾರ್ವತ್ರಿಕ ಕ್ಷಮಾದಾನ ಮಾಡಿದರು ಮತ್ತು ಕೇವಲ ಪ್ರಮುಖ ದಂಗೆಕೋರ-ಮುಖಂಡರನ್ನು ಮಾತ್ರ ಬಂಧಿಸಲಾಯಿತು. ದಂಗೆಯ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಬಂಧನದಲ್ಲಿದ್ದ ವಿಜೆವೀರನಿಗೆ ಇಪ್ಪತ್ತು-ವರ್ಷದ ಶಿಕ್ಷೆಯನ್ನು ನೀಡಲಾಯಿತು ಮತ್ತು JVPಅನ್ನು ನಿಷೇಧಿಸಲಾಯಿತು.

ದಂಗೆಯ ನಂತರದ ಆರು ವರ್ಷಗಳ ತುರ್ತುಪರಿಸ್ಥಿತಿಯ ಆಡಳಿತದ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ JVP ಚಟುವಟಿಕೆಯಿಲ್ಲದೆ ಉಳಿಯಿತು. 1977ರ ಚುನಾವಣೆಯಲ್ಲಿ ಸಂಯುಕ್ತ ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಪಕ್ಷವು ಜಯಗಳಿಸಿದ ನಂತರ, ಹೊಸ ಸರ್ಕಾರವು ರಾಜಕೀಯ ಸಹನೀಯತೆಯ ಅವಧಿಯೊಂದಿಗೆ ಅದರ ಆದೇಶವನ್ನು ವಿಸ್ತರಿಸಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿತು. ವಿಜೆವೀರನನ್ನು ಬಂಧನ ಮುಕ್ತಗೊಳಿಸಲಾಯಿತು, ನಿಷೇಧವನ್ನು ಹಿಂತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳಲಾಯಿತು ಮತ್ತು JVPಯು ನಿಯಮಬದ್ಧ ರಾಜಕೀಯ ಪೈಪೋಟಿಯ ಕ್ಷೇತ್ರಕ್ಕೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿತು. 1982ರ ಅಧ್ಯಕ್ಷೀಯ ಚುನಾವಣೆಯಲ್ಲಿನ ಅಭ್ಯರ್ಥಿಯಾಗಿ ಭಾಗವಹಿಸಿದ ವಿಜೆವೀರ 250,000ಕ್ಕಿಂತಲೂ ಹೆಚ್ಚು ಮತಗಳನ್ನು ಪಡೆಯುವುದರೊಂದಿಗೆ (ಜಯವರ್ಧನೆ ಪಡೆದ 3.2 ದಶಲಕ್ಷ ಮತಗಳಿಗೆ ಹೋಲಿಸಿದರೆ) ನಾಲ್ಕನೇ ಸ್ಥಾನವನ್ನು ಗಳಿಸಿದರು. ಈ ಅವಧಿಯಲ್ಲಿ, ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಉತ್ತರದಲ್ಲಿನ ತಮಿಳು ಸಂಘರ್ಷವು ಹೆಚ್ಚು ತೀವ್ರವಾದುದರಿಂದ JVPಯ ಚಿಂತನೆ ಮತ್ತು ಗುರಿಗಳಲ್ಲಿ ಬದಲಾವಣೆ ಕಂಡುಬಂದಿತು. ಆರಂಭದಲ್ಲಿ ದೃಷ್ಟಿಕೋನದಲ್ಲಿ ಮಾರ್ಕ್ಸ್‌ವಾದಿಯಾಗಿದ್ದ ಹಾಗೂ ತಮಿಳು ಮತ್ತು ಸಿಂಹಳೀಯ ಸಮುದಾಯಗಳೆರಡನ್ನೂ ದಮನ ಮಾಡುವ ಉದ್ದೇಶವನ್ನು ಹೊಂದಿದ್ದ ಈ ಗುಂಪು ತಮಿಳು ದಂಗೆಯೊಂದಿಗೆ ಯಾವುದೇ ರೀತಿಯ ಸಂಧಾನವನ್ನು ವಿರೋಧಿಸಿ ಸಿಂಹಳೀಯರ ರಾಷ್ಟ್ರೀಯತಾವಾದಿ ಸಂಘಟನೆಯಾಗಿ ಹೊರಹೊಮ್ಮಿತು. ಈ ಹೊಸ ನಿಲುವು 1983ರ ಜುಲೈನಲ್ಲಿ ನಡೆದ ತಮಿಳು-ವಿರೋಧಿ ದಂಗೆಗಳಲ್ಲಿ ಸುಸ್ಪಷ್ಟವಾಯಿತು. ಹಿಂಸೆಯನ್ನು ಉತ್ತೇಜಿಸುತ್ತದೆಂದು JVPಅನ್ನು ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ನಿಷೇಧಿಸಲಾಯಿತು ಮತ್ತು ಅದರ ಮುಖಂಡತ್ವವು ರಹಸ್ಯವಾಯಿತು.

ಈ ಗುಂಪಿನ ಚಟುವಟಿಕೆಗಳು 1987ರ ಉತ್ತರಾರ್ಧದಲ್ಲಿ ಭಾರತೀಯರ-ಶ್ರೀಲಂಕನ್ನರ ಸಾಮರಸ್ಯದಿಂದಾಗಿ ತೀವ್ರಗೊಂಡಿತು. ಉತ್ತರದಲ್ಲಿ ಭಾರತೀಯ ಸೈನ್ಯದ ಅಸ್ತಿತ್ವದೊಂದಿಗೆ ತಮಿಳು ಸ್ವಯಮಾಧಿಪತ್ಯವು ಸಿಂಹಳೀಯರ ರಾಷ್ಟ್ರೀಯತೆಯ ಅಲೆಯನ್ನು ಎಬ್ಬಿಸಿತು ಮತ್ತು ಹಠಾತ್ ಸರ್ಕಾರ-ವಿರೋಧಿ ಹಿಂಸಾಚಾರವು ನಡೆಯುವಂತೆ ಮಾಡಿತು. 1987ರಲ್ಲಿ JVPಯ ಉಪಶಾಖೆಯಾಗಿ ಹೊಸ ಗುಂಪೊಂದು ಹುಟ್ಟಿಕೊಂಡಿತು, ಪೇಟ್ರಿಯಾಟಿಕ್ ಲಿಬರೇಶನ್ ಆರ್ಗನೇಸೇಶನ್ (ದೇಶಪ್ರೇಮಿ ಜನತಾ ವಿಯಪರಾಯ—DJV). 1987ರ ಆಗಸ್ಟ್‌ನಲ್ಲಿ ನಡೆದ ರಾಷ್ಟ್ರದ ಅಧ್ಯಕ್ಷ ಮತ್ತು ಪ್ರಧಾನ ಮಂತ್ರಿಯ ಹತ್ಯೆಯ ಪ್ರಯತ್ನಗಳಿಗೆ DJV ಜವಾಬ್ದಾರವೆಂದು ಆಪಾದಿಸಲಾಗಿದೆ. ಇದಕ್ಕೆ ಹೆಚ್ಚುವರಿಯಾಗಿ, ಈ ಗುಂಪು ಆಳುವ ಪಕ್ಷದ ವಿರುದ್ಧ ಬೆದರಿಕೆ ನೀಡುವ ಚಳವಳಿಯೊಂದನ್ನು ಆರಂಭಿಸಿತು. ಇದು ಜುಲೈನಿಂದ ನವೆಂಬರ್ ತಿಂಗಳವರೆಗೆ ಎಪ್ಪತ್ತಕ್ಕಿಂತಲೂ ಹೆಚ್ಚು ಸಂಸತ್ತಿನ ಸದಸ್ಯರನ್ನು ಸಾಯಿಸಿತು.

ಈ ಗುಂಪಿನ ಹೊಸ ರೀತಿಯ ಹಿಂಸೆಯಿಂದಾಗಿ ಶಸ್ತ್ರಾಸ್ತ್ರ-ಸಜ್ಜಿತ ಸೈನ್ಯದ ಅಂತರಾಕ್ರಮಣದ ಹೊಸ ಭಯ ಹುಟ್ಟಿಕೊಂಡಿತು. 1987ರ ಮೇಯಲ್ಲಿ ಪಲ್ಲೆಕೆಲ್ಲೆ ಸೈನ್ಯ ಕ್ಯಾಂಪಿನ ಮೇಲೆ ನಡೆಸಿದ ಯಶಸ್ವಿ ಅನಿರೀಕ್ಷಿತ ದಾಳಿಯ ನಂತರ, ಸರ್ಕಾರವು ತನಿಖೆಯೊಂದನ್ನು ಆರಂಭಿಸಿತು, ಇದು ಮೂವತ್ತೇಳು ಸೈನಿಕರು JVP ಒಂದಿಗೆ ಸಂಬಂಧ ಹೊಂದಿರುವುದನ್ನು ಪತ್ತೆಹಚ್ಚಿತು. 1971ರ ದಂಗೆಯು ಮರುಕಳಿಸದಂತೆ ಮಾಡಲು, ಸರ್ಕಾರವು 1988ರ ಆರಂಭದಲ್ಲಿ JVPಯ ಮೇಲಿನ ನಿಷೇಧವನ್ನು ರದ್ದುಗೊಳಿಸಲು ಮತ್ತು ಆ ಗುಂಪಿಗೆ ರಾಜಕೀಯ ಕ್ಷೇತ್ರದಲ್ಲಿ ಪೈಪೋಟಿ ನಡೆಸುವಂತೆ ಅವಕಾಶ ಮಾಡಿಕೊಡಲು ನಿರ್ಧರಿಸಿತು. ಆದರೆ ವಿಜೆವೀರ ತಲೆಮರೆಸಿಕೊಂಡಿದ್ದರಿಂದ, JVPಯು ಆ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಪ್ರಬಲ ಮುಖಂಡನನ್ನು ಹೊಂದಿರಲಿಲ್ಲ ಮತ್ತು ಸರ್ಕಾರದ ವಿರುದ್ಧ ಸುಸಂಘಟಿತ ಆಕ್ರಮಣವನ್ನು ನಡೆಸಲು ಮಿಲಿಟರಿ ಅಥವಾ ರಾಜಕೀಯವನ್ನು ಆರಿಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕೇ ಎಂಬ ಬಗ್ಗೆ ಅದು ಸಂದಿಗ್ಧವನ್ನು ಹೊಂದಿತ್ತು.

ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ಚಳವಳಿ
1971ರ ದಂಗೆ
ಅನುರಾಧಪುರ ಸಾಮ್ರಾಜ್ಯ
ಪುರಾತನ ಶ್ರೀಲಂಕಾ