ಶವಪರೀಕ್ಷೆಯ ಪ್ರಧಾನ ಉದ್ದೇಶ ಸಾವಿಗೆ ಕಾರಣ, ಅವನು ಅಥವಾ ಅವಳು ಸಾಯುವುದಕ್ಕೆ ಮುಂಚಿನ ಆರೋಗ್ಯ ಸ್ಥಿತಿ, ಹಾಗೂ ಸಾವಿಗೆ ಮುಂಚೆ ವೈದ್ಯಕೀಯ ರೋಗನಿರ್ಧರಣೆ ಮತ್ತು ಸಾವಿಗೆ ಮುಂಚೆ ನೀಡಿದ ಚಿಕಿತ್ಸೆ ಸೂಕ್ತವಾಗಿತ್ತೆ ಎಂಬುದನ್ನು ನಿರ್ಧರಿಸುವುದು.

ಬಹಳಷ್ಟು ಪಾಶ್ಚಾತ್ಯ ರಾಷ್ಟ್ರಗಳಲ್ಲಿ ೧೯೫೫ ರಿಂದೀಚೆಗೆ ಆಸ್ಪತ್ರೆಗಳಲ್ಲಿ ನಡೆಸುತ್ತಿರುವ ಶವಪರೀಕ್ಷೆಗಳ ಸಂಖ್ಯೆ ಕಡಿಮೆಯಾಗುತ್ತಿದೆ. ರೋಗಶಾಸ್ತ್ರಜ್ಞರು ಮತ್ತು ಮಾಜಿ JAMA ಸಂಪಾದಕರು ಆದ ಜಾರ್ಜ್ ಲುಂಡ್‍ಬೆರ್ಗ್ ಸೇರಿದಂತೆ ವಿಮರ್ಷಕರು, ಶವಪರೀಕ್ಷೆ ಸಂಖ್ಯೆ ಕಡಿಮೆಯಾಗುತ್ತಿರುವುದು ಆಸ್ಪತ್ರೆಯಲ್ಲಿ ಒದಗಿಸುವ ಆರೈಕೆಯ ಮೇಲೆ ನಕಾರಾತ್ಮಕ ಪರಿಣಾಮ ಬಿರುತ್ತಿವೆ, ಏಕೆಂದರೆ, ತಪ್ಪು ಮಾಡುವುದರ ಫಲವಾಗಿ ಸಾವು ಸಂಭವಿಸಿದರೆ ಅವುಗಳನ್ನು ಎಷ್ಟೋ ಸಾರಿ ತನಿಖೆ ಮಾಡಲಾಗುವುದಿಲ್ಲ, ಹಾಗಾಗಿ ಅದರಿಂದ ಪಾಠಗಳನ್ನು ಕಲಿಯುವುದೇ ಇಲ್ಲ ಎಂದು ಅಭಿಪ್ರಾಯಪಡುತ್ತಾರೆ. 

ಒಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿ ಪೂರ್ವಭಾವಿಯಾಗಿ ತನ್ನ ಸಾವಿಗೆ ಮುಂಚೆ ಅನುಮತಿ ಕೊಟ್ಟಿದ್ದರೆ ಬೋಧನೆ ಮತ್ತು ಸಂಶೋಧನೆ ಉದ್ದೇಶಗಳಿಗಾಗಿ ಶವಪರೀಕ್ಷೆಯನ್ನು ನಡೆಸಬಹುದು. 

ಆಕಸ್ಮಿಕ ಸಾವು ಪ್ರಕರಣಗಳಲ್ಲಿ, ವೈದ್ಯರಿಗೆ ನಿಧನ ಪ್ರಮಾಣ ಪತ್ರ ನೀಡಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗದಿದ್ದರೆ, ಅಥವಾ ಒಂದು ಸಾವು ಅನೈಸರ್ಗಿಕವಾಗಿ ಸಂಭವಿಸಿದೆ ಎಂದು ಭಾವಿಸಿದರೆ ಶವಪರೀಕ್ಷೆಯನ್ನು ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಮಾಡಲಾಗುತ್ತದೆ. . ಈ ಪರೀಕ್ಷೆಗಳನ್ನು ಒಂದು ಕಾನೂನುಬದ್ಧ ಅಧಿಕಾರದಡಿಯಲ್ಲಿ (ವೈದ್ಯಕೀಯ ಪರೀಕ್ಷಕ ಅಥವಾ ದುರ್ಮರಣ ವಿಚಾರಕ ಅಥವಾ ವಕಾಲತ್ತುದಾರ) ಮಾಡಲಾಗುವುದು ಮತ್ತು ಮೃತವ್ಯಕ್ತಿಯ ಹತ್ತಿರದ ಸಂಬಂಧಿಗಳ ಅನುಮತಿಯ ಅಗತ್ಯವಿಲ್ಲ. ಇದಕ್ಕೆ ಪರಮಾವಧಿ ಉದಾಹರಣೆಯೆಂದರೆ ಕೊಲೆಯಾದ ವ್ಯಕ್ತಿಯ ಪರೀಕ್ಷೆ ನಡೆಸುವಾಗ, ಅದರಲ್ಲೂ ವಿಶೇಷವಾಗಿ ವೈದ್ಯಕೀಯ ಪರೀಕ್ಷಕರು ಸಾವಿನ ಚಿಹ್ನೆಗಳು ಅಥವಾ ಕೊಲೆ ವಿಧಾನ, ಅಂದರೆ ಗುಂಡಿನಿಂದ ಗಾಯ ಮತ್ತು ನಿಷ್ಕ್ರಮಣ ಬಿಂದು, ಕತ್ತುಹಿಸುಕಿದ ಕುರುಹುಗಳು, ಅಥವಾ ವಿಷಪ್ರಯೋಗದ ಸುಳಿವುಗಳು ಮುಂತಾದುವನ್ನು ಹುಡುಕುವುದು. 
ಜುದಾಯಿಸಂ ಮತ್ತು ಇಸ್ಲಾಂ ನಂತಹ ಹಲವು ಧರ್ಮಗಳು ತಮ್ಮ ಅನುಯಾಯಿಗಳ ಮೇಲೆ ಶವಪರೀಕ್ಷೆ ಮಾಡುವುದಕ್ಕೆ ಉತ್ತೇಜನ ನೀಡುವುದಿಲ್ಲ. ಇಸ್ರೇಲ್ನ ಜಕಾ ಮತ್ತು ಅಮೆರಿಕದ ಮಿಸಾಸ್ಕಿಮ್ ಮುಂತಾದ ಸಂಸ್ಥೆಗಳು ಒಂದು ಅನಗತ್ಯ ಶವಪರೀಕ್ಷೆ ಮಾಡದೆ ಇರುವುದನ್ನು ಹೇಗೆ ಖಚಿತಪಡಿಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕೆಂಬುದನ್ನು ಕುಟುಂಬಗಳಿಗೆ ಮಾರ್ಗದರ್ಶನ ನೀಡುತ್ತವೆ. .

ಇತಿಹಾಸ
ದೇಹದ ಮರುಸಂಯೋಜನೆ
ಬಾಹ್ಯ ಪರೀಕ್ಷೆ
ಉದ್ದೇಶ