ಮಣ್ಣನ್ನು ಬಳಸದೆ ಭೂಮಿಯ ಮೇಲೆ ಬೆಳೆಯುವ ಸಸ್ಯಗಳ ಬಗ್ಗೆ ವಿವರಣೆಯನ್ನು 1627ರಲ್ಲಿ ಪ್ರಕಟಗೊಂಡ ಸರ್ ಫ್ರ್ಯಾನ್ಸಿಸ್ ಬೇಕನ್ ರ "ಸಿಲ್ವ ಸಿಲ್ವರಮ್" ನಲ್ಲಿ ನೀಡಲಾಗಿದೆ, ಪುಸ್ತಕವನ್ನು ಅವರ ಮರಣದ ಒಂದು ವರ್ಷದ ನಂತರ ಪ್ರಕಾಶನ ಗೊಳಿಸಲಾಯಿತು. ಇದರ ನಂತರ ನೀರನ್ನು ಬಳಸಿಕೊಂಡು ಕೃಷಿ ಮಾಡುವ ಸಂಸ್ಕೃತಿಯು ಒಂದು ಜನಪ್ರಿಯ ಸಂಶೋಧನಾ ವಿಧಾನವಾಯಿತು. 1699ರಲ್ಲಿ, ಜಾನ್ ವುಡ್ವರ್ಡ್ ಪ್ರಾಯೋಗಿಕವಾಗಿ ನೀರನ್ನು ಬಳಸಿಕೊಂಡು ಪುದೀನಾ ಸೊಪ್ಪನ್ನು ಬೆಳೆದಿದ್ದರ ಬಗ್ಗೆ ಪ್ರಕಟಿಸಿದರು. ಸಸ್ಯಗಳು ಭಟ್ಟಿ ಇಳಿಸಿದ ಶುದ್ದ ನೀರಿಗಿಂತ ಉತ್ತಮವಾಗಿ ಕಡಿಮೆ ಶುದ್ಧತೆಯನ್ನು ಉಳ್ಳ ನೀರಿನ ಮೂಲದಲ್ಲಿ ಬೆಳೆಯುತ್ತದೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಪತ್ತೆ ಮಾಡಿದರು. 1842ರ ಸುಮಾರಿಗೆ, ಸಸ್ಯದ ಬೆಳವಣಿಗೆಗೆ ಅತ್ಯಾವಶ್ಯಕವಾಗಿ ಬೇಕಾದುದೆಂದು ಪರಿಗಣಿಸಲಾದ ಒಂಬತ್ತು ಅಂಶಗಳನ್ನು ಪಟ್ಟಿ ಮಾಡಲಾಯಿತು, ಅಲ್ಲದೇ 1859-65ರವರೆಗೂ ಜರ್ಮನ್ ಸಸ್ಯವಿಜ್ಞಾನಿಗಳಾದ ಜೂಲಿಯಸ್ ವೊನ್ ಸಚ್ಸ್ ಹಾಗು ವಿಲ್ಹೆಲ್ಮ್ ಕ್ನೋಪ್ ಕಂಡುಹಿಡಿದ ಅಂಶಗಳು, ಮಣ್ಣುರಹಿತ ಕೃಷಿಯ ವಿಧಾನದ ಅಭಿವೃದ್ಧಿಗೆ ನಾಂದಿ ಹಾಡಿತು. ಮಣ್ಣನ್ನು ಬಳಸದೆ ಖನಿಜ ಪೌಷ್ಟಿಕ ದ್ರಾವಣಗಳನ್ನು ಬಳಸಿಕೊಂಡು ಭೂಮಿಯ ಮೇಲೆ ಬೆಳೆಯುವ ಸಸ್ಯಗಳ ವಿಧಾನಕ್ಕೆ ದ್ರಾವಣ ಕೃಷಿ ಎಂದು ಕರೆಯಲಾಗುತ್ತದೆ. ಇದು ಶೀಘ್ರದಲ್ಲೇ ಒಂದು ಉತ್ತಮ ಸಂಶೋಧನೆ ಹಾಗು ಬೋಧನಾ ವಿಧಾನವಾಗಿ ಜನಪ್ರಿಯತೆ ಗಳಿಸಿತು. ಅಲ್ಲದೇ ಇಂದಿಗೂ ವ್ಯಾಪಕವಾಗಿ ಬಳಕೆಯಲ್ಲಿದೆ. ದ್ರಾವಣ ಕೃಷಿಯನ್ನು ಇಂದು ಜಲಕೃಷಿಯ ಮಾಧ್ಯಮವೆಂದು ಪರಿಗಣಿಸಲಾಗಿದೆ, ಇದರಲ್ಲಿ ಯಾವುದೇ ನಿಷ್ಕ್ರಿಯವಾದ ಜೀವವಿಧಾನಗಳಿಲ್ಲ.

ಸುಮಾರು 1929ರಲ್ಲಿ, ಬರ್ಕ್ಲೆಯ್ ನಲ್ಲಿರುವ ಕ್ಯಾಲಿಫೋರ್ನಿಯ ವಿಶ್ವವಿದ್ಯಾಲಯದ ಪ್ರಾಧ್ಯಾಪಕ ವಿಲಿಯಂ ಫ್ರೆಡ್ರಿಕ್ ಗೆರಿಕ್, ದ್ರಾವಣ ಕೃಷಿಯಿಂದ, ಕೃಷಿ ಬೆಳೆಯನ್ನು ಬೆಳೆಯಬಹುದೆಂದು ಬಹಿರಂಗವಾಗಿ ಪ್ರಚಾರ ನೀಡಲು ಆರಂಭಿಸಿದರು. ಅವರು ಮೊದಲ ಬಾರಿಗೆ ಆಕ್ವಾಕಲ್ಚರ್(ಜಲಜೀವಿ ಕೃಷಿ)ಎಂಬ ಪದವನ್ನು ಹುಟ್ಟುಹಾಕಿದರು, ಆದರೆ ಆಕ್ವಾಕಲ್ಚರ್ ಪದವು ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಾಗಲೇ ಜಲಜೀವಿಗಳ ಕೃಷಿಗೆ ಬಳಕೆಯಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಗೆರಿಕ್, ತಮ್ಮ ಮನೆಯ ಹಿತ್ತಿಲಿನಲ್ಲಿ ಇಪ್ಪತ್ತೈದು ಅಡಿ ಉದ್ದದ ಟೋಮೋಟೋ ಬಳ್ಳಿಗಳನ್ನು ಮಣ್ಣನ್ನು ಬಳಸದೆ ಕೇವಲ ಖನಿಜ ಪೌಷ್ಟಿಕ ದ್ರಾವಣದಿಂದ ಬೆಳೆದು ತೀವ್ರಾಸಕ್ತಿಯನ್ನು ಕೆರಳಿಸಿದರು. ಭೂಮಿಯನ್ನು ಕೃಷಿ ಮಾಡುವ ವಿಜ್ಞಾನ ಎಂಬ ಅರ್ಥವನ್ನು ನೀಡುವ ಕೃಷಿಯ ಪ್ರಾಚೀನ ಗ್ರೀಕ್ ಪದವಾದ ಜಿಯೋಪೋನಿಕ್ಸ್ ಗೆ ಹೋಲಿಕೆಯಾಗಿ, ಗೆರಿಕ್ 1937ರಲ್ಲಿ "ಜಲಕೃಷಿ" ಎಂಬ ಪದವನ್ನು ಪರಿಚಯಿಸಿದರು.(ಆದಾಗ್ಯೂ, ಈ ಪದವನ್ನು ಕ್ಯಾಲಿಫೋರ್ನಿಯ ವಿಶ್ವವಿದ್ಯಾಲಯದ Dr. W. A. ಸೆಟ್ಚೆಲ್ ಸೂಚಿಸಿದರೆಂದು ಗೆರಿಕ್ ಸಮರ್ಥಿಸುತ್ತಾರೆ). ಇವರು ಸಸ್ಯಗಳನ್ನು ನೀರಿನಲ್ಲಿ ಬೆಳೆಸಲಾಗುವ ವಿಧಾನಕ್ಕೆ ಈ ಪದವನ್ನು ಸೂಚಿಸುತ್ತಾರೆ (ಗ್ರೀಕ್ ನಲ್ಲಿ "ಹೈಡ್ರೋಸ್" ಎಂದರೆ "ನೀರು", ಹಾಗು "ಪೋನಸ್" ಎಂದರೆ ಕೆಲಸ).ಜಲಕೃಷಿಯು ಸಸ್ಯ ಕೃಷಿಯಲ್ಲಿ ಕ್ರಾಂತಿಯನ್ನು ತರಬಹುದೆಂಬ ಗೆರಿಕ್ ರ ಸಂಶೋಧನೆ ಹಾಗು ಅವರ ವಾದಗಳು, ಇದರ ಬಗ್ಗೆ ಮತ್ತಷ್ಟು ಮಾಹಿತಿಗಾಗಿ ಅಧಿಕ ಸಂಖ್ಯೆಯಲ್ಲಿ ಬೇಡಿಕೆಗಳು ಬಂದವು. ಗೆರಿಕ್ ತಮ್ಮ ಸಂಶೋಧನಾ ವಿಚಾರಗಳನ್ನು ಬಹಿರಂಗ ಪಡಿಸಲು ತಿರಸ್ಕರಿಸುವುದರ ಜೊತೆಗೆ ತಮ್ಮ ಬಿಡುವಿನ ವೇಳೆಯಲ್ಲಿ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಸಂಶೋಧನೆ ಮಾಡಿದ್ದಾರೆಂದು ಸಮರ್ಥಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ. ಈ ನಿರಾಕರಣೆಯು ಅಂತಿಮವಾಗಿ ಅವರು ಕ್ಯಾಲಿಫೋರ್ನಿಯ ವಿಶ್ವವಿದ್ಯಾಲಯವನ್ನು ತೊರೆಯುವಂತೆ ಮಾಡಿತು. 1940ರಲ್ಲಿ, "ಕಂಪ್ಲೀಟ್ ಗೈಡ್ ಟು ಸಾಯಿಲ್ ಲೆಸ್ ಗಾರ್ಡೆನಿಂಗ್" ಎಂಬ ಪುಸ್ತಕ ಬರೆದರು. ಗೆರಿಕ್ ರ ಸಂಶೋಧನೆಗಳ ಸತ್ಯಾಸತ್ಯತೆಯನ್ನು ಪರಿಶೀಲಿಸಲು ಕ್ಯಾಲಿಫೋರ್ನಿಯ ವಿಶ್ವವಿದ್ಯಾಲಯದ ಇತರ ಇಬ್ಬರು ಸಸ್ಯ ಪೋಷಣ ತಜ್ಞರಿಗೆ ವಹಿಸಲಾಯಿತು. ಡೆನ್ನಿಸ್ R. ಹೊಗ್ಲ್ಯಾಂಡ್ ಹಾಗು ಡೇನಿಯಲ್ I. ಅರ್ನೋನ್ 1938ರಲ್ಲಿ "ದಿ ವಾಟರ್ ಕಲ್ಚರ್ ಮೆಥಡ್ ಫಾರ್ ಗ್ರೋಯಿಂಗ್ ಪ್ಲ್ಯಾಂಟ್ಸ್ ವಿಥೌಟ್ ಸಾಯಿಲ್" ಎಂಬ ಒಂದು ಪ್ರಸಿದ್ಧ ಕೃಷಿ ಪ್ರಕಟಣೆಯನ್ನು ಮಾಡುತ್ತಾರೆ, ಇವರು ಜಲಕೃಷಿಯ ಬಗ್ಗೆ ಮಾಡಲಾದ ಉತ್ಪ್ರೇಕ್ಷಿತ ವಾದಗಳನ್ನು ನಿರಾಧಾರವೆಂದು ತೋರಿಸುತ್ತಾರೆ. ಹೊಗ್ಲ್ಯಾಂಡ್ ಹಾಗು ಅರ್ನೋನ್, ಜಲಕೃಷಿಯಿಂದ ಬೆಳೆಸಲಾದ ಬೆಳೆಗಳಿಗಿಂತ ಉತ್ತಮ ಗುಣಮಟ್ಟದ ಮಣ್ಣಿನಿಂದ ಬೆಳೆಯಬಹುದಾದ ಬೆಳೆಗಳು ಯಾವುದೇ ರೀತಿಯಲ್ಲೂ ಭಿನ್ನವಾಗಿಲ್ಲವೆಂದು ಗುರುತಿಸುತ್ತಾರೆ. ಖನಿಜ ಪೌಷ್ಟಿಕಗಳು, ಅದರಲ್ಲೂ ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಬೆಳಕಿನ ಅಂಶವನ್ನು ಹೊರತುಪಡಿಸಿ ಅಂತಿಮವಾಗಿ ಇಳುವರಿಯು ಸೀಮಿತವೆನಿಸಿತು. ಆದಾಗ್ಯೂ, ಈ ಸಂಶೋಧನೆಯು, ಜಲಕೃಷಿಯು ಇತರ ಅನುಕೂಲಗಳನ್ನು ಹೊಂದಿದೆಯೆಂಬ ವಾಸ್ತವವನ್ನು ಪರಿಗಣಿಸಿತು. ಇದರ ಪ್ರಕಾರವಾಗಿ ಸಸ್ಯದ ಬೇರುಗಳು ಆಮ್ಲಜನಕವನ್ನು ನಿರಂತರವಾಗಿ ಪಡೆಯುತ್ತವೆಂಬ ಅಂಶವೂ ಸೇರಿತ್ತು ಜೊತೆಗೆ ಸಸ್ಯಗಳು ಅವುಗಳ ಅಗತ್ಯಕ್ಕೆ ಅನುಸಾರವಾಗಿ ಅಥವಾ ಕಡಿಮೆ ನೀರನ್ನು ಹೀರಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದವು. ಅಧಿಕ ಬೆಳೆಯನ್ನು ಬೆಳೆದ ನಂತರ ಇಲ್ಲಿ ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಉಂಟಾಗುವ ಈ ಒಂದು ಅಡತಡೆಯು ಬಹಳ ಪ್ರಮುಖವೆನಿಸುತ್ತದೆ. ಅದಲ್ಲದೇ ಕಡಿಮೆ ನೀರನ್ನು ಹಾಯಿಸುವುದು; ಜೊತೆಗೆ ಸಸ್ಯಕ್ಕೆ ಸಾಕಾಗುವಷ್ಟು ಅಧಿಕ ಪ್ರಮಾಣದ ನೀರನ್ನು ಜಲಕೃಷಿಯು ಒದಗಿಸುವುದರ ಜೊತೆಗೆ ಈ ದೋಷವನ್ನು ತಡೆಗಟ್ಟುತ್ತದೆ. ಅಲ್ಲದೇ ಬಳಕೆಯಾಗದ ಯಾವುದೇ ನೀರನ್ನು ಬರಿದುಮಾಡಲಾಗುತ್ತದೆ, ಮರುಬಳಕೆ ಮಾಡಲಾಗುತ್ತದೆ, ಅಥವಾ ಸಕ್ರಿಯವಾಗಿ ರಾಸಾಯನಿಕ ಕ್ರಿಯೆಗೆ ಒಳಪಡಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ, ಇದು ಮಣ್ಣಿನಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿದ ಬೇರಿನ ವ್ಯವಸ್ಥೆಗಳಲ್ಲಿರುವ ಆಮ್ಲಜನಕದ ಕೊರತೆಯನ್ನು ನೀಗಿಸುತ್ತದೆ. ಮಣ್ಣಿನಲ್ಲಿ ಬೆಳೆಯುವಾಗ, ಸಸ್ಯಕ್ಕೆ ಖಚಿತವಾಗಿ ಎಷ್ಟು ನೀರನ್ನು ಹಾಕಬೇಕು ಎಂಬುದನ್ನು ತಿಳಿಯಲು ಒಬ್ಬ ಬೆಳೆಗಾರನು ಅನುಭವಿಯಾಗಿರಬೇಕು. ಅಧಿಕ ನೀರನ್ನು ಹಾಯಿಸಿದರೆ ಸಸ್ಯವು ಆಮ್ಲಜನಕವನ್ನು ಹೀರಿಕೊಳ್ಳುವಲ್ಲಿ ಅಸಮರ್ಥವಾಗುತ್ತದೆ; ಕಡಿಮೆ ನೀರನ್ನು ಹಾಯಿಸಿದರೆ ಸಸ್ಯವು ಪೌಷ್ಟಿಕಗಳನ್ನು ವರ್ಗಾವಣೆ ಮಾಡುವ ಸಾಮರ್ಥ್ಯ ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ, ಇವುಗಳು ದ್ರಾವಣದ ಏಕರೂಪತೆಯ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿರುವಾಗ ಬೇರುಗಳಿಗೆ ಚಲಿಸುತ್ತವೆ.ಈ ಇಬ್ಬರು ಸಂಶೋಧಕರು ಖನಿಜ ಪೌಷ್ಟಿಕ ದ್ರಾವಣಗಳಿಗೆ ಹಲವಾರು ಸೂತ್ರಗಳನ್ನು ಅಭಿವೃದ್ದಿಪಡಿಸಿದರು, ಇದು ಹೊಗ್ಲ್ಯಾಂಡ್ ದ್ರಾವಣವೆಂದು ಪ್ರಸಿದ್ಧವಾಗಿದೆ. ಮಾರ್ಪಾಡಾದ ಹೊಗ್ಲ್ಯಾಂಡ್ ದ್ರಾವಣಗಳನ್ನು ಇಂದಿಗೂ ಸಹ ಬಳಸಲಾಗುತ್ತದೆ.(ಹೋಗ್ಲ್ಯಾಂಡ್ ಕಂಡು ಹಿಡಿದ ಪೌಷ್ಟಿಕಾಂಶಯುಳ್ಳ ದ್ರಾವಣ) ಜಲಕೃಷಿಯನ್ನು ವೇಕ್ ದ್ವೀಪದಲ್ಲಿ ಮೊದಲ ಬಾರಿಗೆ ಯಶಸ್ವಿಯಾಗಿ ಮಾಡಲಾಯಿತು, ಇದು ಪೆಸಿಫಿಕ್ ಸಾಗರದ ನಡುವಿನ ಒಂದು ಬಂಡೆಯ ದಿಬ್ಬವಾಗಿತ್ತು. ಇಲ್ಲಿ ಪ್ಯಾನ್ ಅಮೆರಿಕನ್ ಏರ್ ಲೈನ್ಸ್ ಇಂಧನವನ್ನು ತುಂಬಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ನಿಲುಗಡೆ ಮಾಡಲಾಗುತ್ತಿತ್ತು. 1930ರಲ್ಲಿ ಪ್ರಯಾಣಿಕರಿಗೋಸ್ಕರ ತರಕಾರಿಗಳನ್ನು ಬೆಳೆಯಲು ಜಲಕೃಷಿಯನ್ನು ಬಳಸಿಕೊಳ್ಳಲಾಯಿತು. ವೇಕ್ ದ್ವೀಪಕ್ಕೆ ಜಲಕೃಷಿಯು ಅಗತ್ಯವಾಗಿತ್ತು, ಏಕೆಂದರೆ ಅಲ್ಲಿ ಮಣ್ಣು ಇರಲಿಲ್ಲ, ಜೊತೆಗೆ ತಾಜಾ ತರಕಾರಿಗಳನ್ನು ವಿಮಾನದಲ್ಲಿ ಸಾಗಣೆ ಮಾಡುವುದು ಬಹಳ ದುಬಾರಿ ಎನಿಸಿತ್ತು. 1960ರಲ್ಲಿ, ಇಂಗ್ಲೆಂಡ್ ನ ಅಲ್ಲೆನ್ ಕೂಪರ್ ಪೌಷ್ಟಿಕ ಪದರ ವಿಧಾನವನ್ನು ಅಭಿವೃದ್ಧಿಪಡಿಸಿದರು.(ನೀರಿನ ಮೇಲ್ಮೈನ ಪೌಷ್ಟಿಕಾಂಶಗಳ ಪೊರೆ ವಿಧಾನ) ವಾಲ್ಟ್ ಡಿಸ್ನಿಯ ದಿ ಲ್ಯಾಂಡ್ ಪೆವಿಲಿಯನ್ ನಲ್ಲಿ ವಿಶ್ವದ EPCOT ಕೇಂದ್ರವು 1982ರಲ್ಲಿ ಆರಂಭವಾಯಿತು. ಜೊತೆಗೆ ಪ್ರಮುಖವಾಗಿ ವಿವಿಧ ಜಲಕೃಷಿಯ ಮಾದರಿಗಳನ್ನು ಇದು ಒಳಗೊಂಡಿದೆ. ಇತ್ತೀಚಿನ ದಶಕಗಳಲ್ಲಿ, NASA, ತಮ್ಮ ಕಂಟ್ರೋಲ್ಡ್ ಇಕಲಾಜಿಕಲ್ ಲೈಫ್ ಸಪೋರ್ಟ್ ಸಿಸ್ಟಂ (ನೈಸರ್ಗಿಕ ಜೀವಿ ಬೆಂಬಲದ ನಿಯಂತ್ರಣ ಪದ್ದತಿ)ಅಥವಾ CELSSಗಾಗಿ ಜಲಕೃಷಿಗೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದಂತೆ ವ್ಯಾಪಕ ಸಂಶೋಧನೆ ನಡೆಸಿತು. ಜಲಕೃಷಿಯನ್ನು ಮಂಗಳ ಗ್ರಹದ ಮೇಲೆ ನಡೆಸುವ ಉದ್ದೇಶ ಹೊಂದಲಾಗಿತ್ತು. ಇದರಂತೆ ಕಡಿಮೆ ಶಾಖದಿಂದ ಬಣ್ಣದ ವಿವಿಧ ರೋಹಿತಗಳಲ್ಲಿ LED(ಲೈಟ್ ಎಮಿಟಿಂಗ್ ಡಿಯೊಇಡ್ ) ದೀಪಗಳನ್ನು ಬಳಸಿಕೊಂಡು ಬೆಳೆಯಲು ಉದ್ದೇಶಿಸಲಾಗಿತ್ತು.1978ರಲ್ಲಿ, ಜಲಕೃಷಿಯ ಪ್ರವರ್ತಕ ಡಾ. ಹೊವರ್ಡ್ ರೆಶ್ "ಹೈಡ್ರೋಪೋನಿಕ್ಸ್ ಫುಡ್ ಪ್ರೊಡಕ್ಷನ್" ಎಂಬ ತಮ್ಮ ಪುಸ್ತಕದ ಮೊದಲ ಆವೃತ್ತಿಯನ್ನು ಪ್ರಕಟಿಸಿದರು. ಈ ಪುಸ್ತಕವು(ಇದೀಗ ನವೀಕರಣಗೊಂಡಿದೆ), ಮೂರನೇ-ಭಾಗದ ಮೂಲ ಪೌಷ್ಟಿಕ ಸೂತ್ರವೆಂದು ಕರೆಯಲ್ಪಡುವ ಅಂಶಕ್ಕೆ ಉತ್ತೇಜನ ನೀಡಿದೆ, ಇದು ಇಂದಿಗೂ ಜಲಕೃಷಿಗೆ ಒಂದು ಪ್ರಮುಖ ಅಂಶವಾಗಿದೆ. ರೆಶ್ ನಂತರದಲ್ಲಿ ತಮ್ಮ ಇತರ ಪುಸ್ತಕಗಳನ್ನು ಪ್ರಕಟಿಸಿದರು, ಜೊತೆಗೆ ಅತ್ಯಾಧುನಿಕ ಜಲಕೃಷಿ ಸಂಶೋಧನೆ ಹಾಗು ಕೆರೆಬಿಯನ್ ನಲ್ಲಿ ಉತ್ಪನ್ನದ ಸೌಲಭ್ಯದ ಬಗ್ಗೆ ಪ್ರಸಕ್ತದಲ್ಲಿ ಜವಾಬ್ದಾರಿ ವಹಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದಾರೆ.ಕಳೆದ ಕೆಲವು ವರ್ಷಗಳಲ್ಲಿ, ಜಲಕೃಷಿಯ ಉತ್ಪನ್ನಕ್ಕೆ ಜನಪ್ರಿಯತೆ ದೊರೆಯುವುದರ ಜೊತೆಗೆ ಬೇಡಿಕೆಯೂ ಅಧಿಕಗೊಂಡಿದೆ.

ಇತಿಹಾಸ
ಡಯಾಹೈಡ್ರೋ
ಪ್ರಯೋಜನಗಳು
ಬಬ್ಬಲ್ಪೋನಿಕ್ಸ್