ಈಜಿಪ್ಟಿನ ಕೇಂದ್ರಾಡಳಿತವು ಪುರಾತನ ರಾಜ್ಯದ ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ ನಾಶಗೊಂಡ ನಂತರ, ಆಡಳಿತಕ್ಕೆ ದೇಶದ ಆರ್ಥಿಕ ಸ್ಥಿತಿ ಪ್ರೊತ್ಸಾಹಿಸಲು ಅಥವಾ ಸ್ಥಿರಗೊಳಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗಲಿಲ್ಲ. ಪ್ರಾದೇಶಿಕ ಆಡಳಿತಾಧಿಕಾರಿಗಳು ವಿಷಮ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ ಸಹಾಯಕ್ಕಾಗಿ ರಾಜನನ್ನು ಅವಲಂಬಿಸಲಿಲ್ಲ. ತರುವಾಯ ಸಂಭವಿಸಿದ ಆಹಾರ ಕೊರತೆ ಮತ್ತು ರಾಜಕೀಯ ವಿವಾದಗಳು ಕ್ಷಾಮ ಮತ್ತು ಸಣ್ಣ-ಪ್ರಮಾಣದ ಜನಾಂಗ ಕದನಗಳನ್ನು ಹೆಚ್ಚಿಸಿದವು. ಫೇರೋಗಳಿಗೆ ಗೌರವ ಕಾಣಿಕೆಗಳನ್ನು ನೀಡದಿರುವ ಕಾರಣದಿಂದ ಕ್ಲಿಷ್ಟ ಸಮಸ್ಯೆಗಳು ಎದ್ದರೂ, ಸ್ಥಳೀಯ ಮುಖಂಡರು ಅವರಿಗೆ ಸಿಕ್ಕಿದ ಹೊಸ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯವನ್ನು ಪ್ರಾಂತಗಳಲ್ಲಿ ಸಂಸ್ಕೃತಿಯನ್ನು ಅಭಿವೃದ್ಧಿಗೊಳಿಸಲು ಬಳಸಿಕೊಂಡರು. ಸ್ವಂತ ಸಂಪನ್ಮೂಲಗಳ ಮೇಲೆ ಒಮ್ಮೆ ನಿಯಂತ್ರಣ ಸಾಧಿಸಿದ ನಂತರ ಪ್ರಾಂತಗಳು ಆರ್ಥಿಕವಾಗಿ ಸಬಲವಾದವು. ಈ ಅಂಶವು ಎಲ್ಲಾ ಸಾಮಾಜಿಕ ವರ್ಗಗಳಲ್ಲಿದ್ದ ಸಮಾಧಿಗಳ ಸಾಕ್ಷ್ಯಾಧಾರಗಳಿಂದ ರುಜುವಾತಾಗಿದೆ. ಸೃಜನಶೀಲತೆಯ ಹಠಾತ್ ಅಭಿವ್ಯಕ್ತಿಯಲ್ಲಿ ಪ್ರಾಂತದ ಕುಶಲಕರ್ಮಿಗಳು, ಹಿಂದೆ ಪುರಾತನ ರಾಜ್ಯದ ರಾಜಾಧಿಕಾರದಲ್ಲಿ ನಿರ್ಬಂಧಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದ ಸಾಂಸ್ಕೃತಿಕ ವಿಶಿಷ್ಟ ಲಕ್ಷಣಗಳ ಅಭಿವೃದ್ಧಿಯ ಜವಾಬ್ದಾರಿ ವಹಿಸಿಕೊಂಡರು. ಅಲ್ಲದೇ ಹಲವಾರು ಮಾರ್ಪಾಡುಗಳನ್ನು ಮಾಡಿದರು. ಲೇಖಕರು ಯುಗದ ಆಶಾವಾದಿತ್ವ ಮತ್ತು ನಾವೀನ್ಯತೆ ಅಭಿವ್ಯಕ್ತಗೊಳಿಸುವ ಸಾಹಿತ್ಯಕ ಶೈಲಿಗಳನ್ನು ಅಭಿವೃದ್ಧಿಗೊಳಿಸಿದರು.

ಫೇರೋಗಳಿಗೆ ನೀಡುತ್ತಿದ್ದ ರಾಜಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಸ್ವತಂತ್ರರಾಗಿ ಸ್ಥಳೀಯ ರಾಜರು ಸೀಮಾಪ್ರದೇಶಗಳ ನಿಯಂತ್ರಣಕ್ಕಾಗಿ ಮತ್ತು ರಾಜಕೀಯ ಅಧಿಕಾರಕ್ಕಾಗಿ ಪರಸ್ಪರ ಪೈಪೋಟಿ ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದರು. ಕ್ರಿ.ಪೂ. 2160ರಲ್ಲಿ ಹೆರಾಕ್ಲಿಯೊಪೊಲಿಸ್‌ನ ರಾಜರು ಕೆಳ ಈಜಿಪ್ಟನ್ನು ನಿಯಂತ್ರಣಕ್ಕೆ ತೆಗೆದುಕೊಂಡರು. ಥೆಬೆಸ್‌ನಲ್ಲಿದ್ದ ಇಂಟೆಫ್ ಜನಾಂಗ ಎಂಬ ಒಂದು ಪ್ರತಿಸ್ಪರ್ಧಿ ಬುಡಕಟ್ಟು ಈಜಿಪ್ಟಿನ ಒಳನಾಡು ಪ್ರದೇಶವನ್ನು ಆಡಳಿತಕ್ಕೆ ತೆಗೆದುಕೊಂಡಿತು. ಇಂಟೆಫ್‌ ಜನಾಂಗದವರು ಹೆಚ್ಚು ಪ್ರಬಲರಾಗಿ ತಮ್ಮ ಆಡಳಿತವನ್ನು ಉತ್ತರ ದಿಕ್ಕಿಗೆ ವಿಸ್ತರಿಸಿದಾಗ ಎರಡು ಎದುರಾಳಿ ಸಂತತಿಗಳ ನಡುವೆ ಸಂಘರ್ಷಕ್ಕೆ ಎಡೆಮಾಡಿಕೊಟ್ಟಿತು. ಸುಮಾರು ಕ್ರಿ.ಪೂ. 2055ರಲ್ಲಿ ನೆಭೆಪೆಟ್ರೆ ಮೆಂಟುಹೋಟೆಪ್‌ II ಮುಂದಾಳತ್ವದಲ್ಲಿ ಥೀಬ್ಸ್‌ನ ಸೈನ್ಯವು ಅಂತಿಮವಾಗಿ ಹೆರಾಕ್ಲಿಯೊಪೊಲಿಸ್‌ ರಾಜರನ್ನು ಸೋಲಿಸಿತು. ಇದರಿಂದ ಎರಡು ಪ್ರಾಂತಗಳು ಮತ್ತೆ ಒಂದುಗೂಡಿ, ಮಧ್ಯಕಾಲೀನ ರಾಜ್ಯ ಎನ್ನುವ ಆರ್ಥಿಕ ಮತ್ತು ಸಾಂಸ್ಕೃತಿಕ ಪುನರುಜ್ಜೀವನದ ಅವಧಿ ಆರಂಭವಾಯಿತು.

ಧಾರ್ಮಿಕ ನಂಬಿಕೆಗಳು
ಶವಸಂಸ್ಕಾರದ ಸಂಪ್ರದಾಯಗಳು
ಆರಂಭಿಕ ಮಧ್ಯಕಾಲೀನ ಯುಗ
ಸಾಮಾಜಿಕ ಸ್ಥಿತಿ