ಚಿನ್ನದ ಗುಣಮಟ್ಟವು ಒಂದು ಹಣಕಾಸು ವ್ಯವಸ್ಥೆಯಾಗಿದ್ದು, ಅಲ್ಲಿ ಪ್ರಾದೇಶಿಕ ಸಾಮಾನ್ಯ ವಿನಿಮಯ ಮಾಧ್ಯಮಗಳೆಂದರೆ ಕಾಗದ ನೋಟುಗಳು, ಅವುಗಳನ್ನು ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಉಚಿತವಾಗಿ ನಿರ್ದಿಷ್ಟ ಚಿನ್ನದ ಪ್ರಮಾಣಗಳಿಗೆ ಪೂರ್ವ ಸಂಯೋಜಿಸಿ ಪರಿವರ್ತಿಸಬಹುದು. ಒಂದು ಚಲಾವಣೆಗೆ ನಾಣ್ಯದ ಪ್ರಮಾಣ ಎಷ್ಟಿರಬೇಕೆಂಬುದನ್ನು ತಿಳಿಯಪಡಿಸಿ, ಚಿನ್ನವನ್ನು ಹೇಗೆ ಬೆಂಬಲವಾಗಿ ಕಾರ್ಯರೂಪಕ್ಕೆ ತರಬಹುದು ಎಂಬುದನ್ನು ಈ ಗುಣಮಟ್ಟ ನಿರ್ದಿಷ್ಟವಾಗಿ ತಿಳಿಸುತ್ತದೆ. ಚಲಾವಣೆಗೆ ಯಾವುದೇ "ಸಹಜ ಮೌಲ್ಯ" ವಿಲ್ಲ, ಆದರೆ ಇದನ್ನು ವ್ಯಾಪಾರಿಗಳು ಸ್ವೀಕರಿಸುತ್ತಾರೆ ಏಕೆಂದರೆ ಸಮನಾದ ನಾಣ್ಯ ತೆತ್ತು ಇದನ್ನು ಮತ್ತೆ ಗಳಿಸಬಹುದು. ಉದಾಹರಣೆಗೆ, ರಜತದ ಒಂದು ತುಂಡನ್ನು ನೀಡಿ U.S. ರಜತ ಪ್ರಮಾಣಪತ್ರವನ್ನು ಮತ್ತೆ ಪಡೆದಂತೆ ಅಥವಾ ಬಿಡಿಸಿಕೊಂಡಂತೆ. 
ಅಪೂರ್ವತೆ, ಬಾಳಿಕೆ, ವಿಭಜನೀಯತೆ, ವಿನಿಮಯ ಗುಣ, ಮತ್ತು ಸುಲಭ ಗುರುತಿಸುವಿಕೆಯಿಂದಾಗಿ ಚಿನ್ನ ಪ್ರಕಾರ ಎಲ್ಲೆಡೆ ಹಣದ ಪ್ರತೀಕವಾಗಿದೆ. ಅತಿ ಹಣದುಬ್ಬರ ಮತ್ತು ಹಣಕಾಸು ನೀತಿಯ ಇತರೆ ದುರುಪಯೋಗಗಳಿಂದ ಪ್ರಜೆಗಳನ್ನು ರಕ್ಷಿಸಲು ಹಣದ ಪ್ರತೀಕ ಮತ್ತು ಚಿನ್ನದ ಗುಣಮಟ್ಟವನ್ನು ಬಳಸಲಾಯಿತು, ಮಹಾನ್ ಕುಸಿತದ ವೇಳೆ ಕೆಲವು ದೇಶಗಳಲ್ಲಿ ಇವು ಕಂಡು ಬಂದಿದ್ದವು. ಆದಾಗ್ಯೂ, ಸಮಸ್ಯೆಗಳು ಮತ್ತು ಟೀಕೆಗಳಿಗೆ ಅವರು ಹೊರತಾಗಿರಲಿಲ್ಲ, ಮತ್ತು ಬ್ರೆಚ್ಚನ್ ವುಡ್ಸ್ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಅಂತರರಾಷ್ಟ್ರೀಯವಾಗಿ ಸ್ವೀಕೃತವಾದಾಗ ಅವರು ಭಾಗಷಃ ತೊರೆದರು. ಈ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯಡಿ ಎಲ್ಲ ಇತರ ಪ್ರಮುಖ ಚಲಾವಣೆಗಳು ಡಾಲರ್ ನಿಗದಿಪಡಿಸಿದ ದರಕ್ಕೆ ಒಳಪಟ್ಟವು, ಆಗ ಚಿನ್ನದ ತಲಾ ಒಂದು ಔನ್ಸಿಗೆ $35 ದರ ನಿಗದಿಯಾಯಿತು. 1971ರಲ್ಲಿ ಬ್ರೆಟ್ಟನ್ ವುಡ್ಸ್‌ ವ್ಯವಸ್ಶೆ ಮುರಿದು ಬಿತ್ತು, ಪರಿಣಾಮವಾಗಿ ಹೆಚ್ಚಿನ ದೇಶಗಳು ಕಾಗದ ಹಣಕ್ಕೆ ಬದಲಾಯಿಸಿಕೊಂಡವು - ಈ ಹಣವನ್ನು ಆಯಾ ದೇಶದ ಕಾನೂನುಗಳೇ ನಿರ್ಧರಿಸುತ್ತವೆ. ಈ ನಡುವೆ, ಶೇಕಡ 100 ಚಿನ್ನದ ಗುಣಮಟ್ಟಕ್ಕೆ ಮರಳುವುದನ್ನು ಆಸ್ಟ್ರೇಲಿಯಾದ ಅರ್ಥ ಶಾಸ್ತ್ರಜ್ಞರು ಪ್ರಬಲವಾಗಿ ಪ್ರತಿಪಾದಿಸಿದರು. 
ಚಿನ್ನದ ಗುಣಮಟ್ಟದಡಿ, ದೀರ್ಘಕಾಲದ ಹಣದುಬ್ಬರ (ಅಥವಾ ಹಣದುಬ್ಬರವಿಳಿತ)ದರವನ್ನು ಒಟ್ಟು ಫಲಿತಾಂಶಕ್ಕೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದ ಚಿನ್ನದ ಪೂರೈಕೆಯಲ್ಲಿನ ಬೆಳವಣಿಗೆಯ ಪ್ರಮಾಣದಿಂದ ನಿರ್ಧರಿಸಬಹುದು. ಇದು ಹಣದುಬ್ಬರ ಪ್ರಮಾಣದಲ್ಲಿ ಅನಿಯಂತ್ರಿತ ಅನಿಶ್ಚಿತತೆಗೆ ಕಾರಣವಾಗಬಹುದು ಎಂದು ವಿಮರ್ಶಕರು ವಾದಿಸಿದರೆ, ಮತ್ತು ಚಿನ್ನದ ಗಣಿಗಾರಿಕೆಯಿಂದಲೇ ಮೂಲಭೂತವಾಗಿ ಹಣಕಾಸು ನೀತಿಯ ನಿರ್ಧಾರವಾಗಬೇಕು, ಈ ವಾದವೇ ಮಹಾನ್ ಕುಸಿತಕ್ಕೆ ಕಾರಣವಾಯಿತು ಎಂದೂ ಕೆಲವರು ನಂಬಿದರು. 

ಚಿನ್ನದ ಗುಣಮಟ್ಟ
ವೇತನ ಮತ್ತು ಬೆಲೆ ನಿಯಂತ್ರಣಗಳು
ಕಾರಣಗಳು
ನಕಾರಾತ್ಮಕ