ಜರ್ಮನಿಯ ಕಾರ್ಯಾಚರಣೆಯ ಸಿದ್ಧಾಂತಗಳು ಮೊದಲ ಜಾಗತಿಕ ಯುದ್ಧದಲ್ಲಿ ಜರ್ಮನಿಯ ಸೋಲಿನ ನಂತರ ಬೆಳವಣಿಗೆ ಹೊಂದುವುದಕ್ಕೆ ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದವು. ವಾರ್ಸೆಲ್ಲೀಸ್‌ನ ಒಡಂಬಡಿಕೆಯು ಯಾವುದೇ ಜರ್ಮನಿಯ ಸೈನ್ಯದಲ್ಲಿ ೧೦೦,೦೦೦ ಸೈನಿಕರಿಗಿಂತ ಹೆಚ್ಚಿಗೆ ಇರುವುದನ್ನು ನಿರ್ಬಂಧಿಸಿತು, ಯುದ್ಧಕ್ಕೂ ಮುಂಚೆ ಜರ್ಮನಿಯ ಯುದ್ಧ ತಂತ್ರಗಾರಿಕೆಯ ಗುಣಲಕ್ಷಣಗಳನ್ನು ವಿವರಿಸಿದ ಸಮೂಹ ಸೈನ್ಯಗಳ ಬಳಸಿಕೊಳ್ಳುವಿಕೆಯನ್ನು ಅಸಂಭವನೀಯವಾಗಿಸಿತು. ಜರ್ಮನಿಯ ಸಾಮಾನ್ಯ ಅಧಿಕಾರಿಗಳು ಒಡಂಬಡಿಕೆಯಿಂದ ಹೊರತಾಗಿದ್ದರೂ ಕೂಡ, ಇದು ಯಾವತ್ತಿಗೂ ಒಂದು ಬಿಗಿಭದ್ರತೆ ಅಥವಾ "ಸಮೂಹ ಕಛೇರಿ"ಯಾಗಿ ತನ್ನ ಅಸ್ತಿತ್ವವನ್ನು ಮುಂದುವರಿಸಿಕೊಂಡು ಹೋಗಲಿಲ್ಲ, ಸಂಭವನೀಯವಾಗಿ ಕೇವಲ ಒಂದು ಕಾರ್ಯನಿರ್ವಹಣೆಯ ವಿಭಾಗವಾಗಿ ಮುಂದುವರೆಯಿತು. ವೆಟರಿನ್ ಕಛೇರಿ ಅಧಿಕಾರಿಗಳ ಸಮಿತಿಗಳು ಯುದ್ಧದ ೫೭ ಸಮಸ್ಯೆಗಳನ್ನು ಪರಿಶೀಲಿಸುವುದಕ್ಕಾಗಿ ಬಿಗಿಭದ್ರತೆಯಲ್ಲಿ ನಿರ್ಮಿಸಲ್ಪಟ್ಟವು. ಅವರ ವರದಿಗಳು ಸಿದ್ಧಾಂತಿಕ ಮತ್ತು ತರಬೇತಿಯ ಪ್ರಕಟಣೆಗಳಿಗೆ ಕಾರಣವಾದವು, ಅವು ಎರಡನೆಯ ಜಾಗತಿಕ ಯುದ್ಧದ ಸಮಯದ ವೇಳೆಗೆ ಮಾನದಂಡಾತ್ಮಕ ಕಾರ್ಯವಿಧಾನಗಳಾಗಿ ಬದಲಾದವು. ರೈಶ್ವರ್ ತನ್ನ ಯುದ್ಧಕ್ಕೂ-ಮುಂಚಿನ ಜರ್ಮನಿಯ ಮಿಲಿಟರಿ ಆಲೋಚನೆಯ ಮೂಲಕ ಪ್ರಭಾವಿತಗೊಳ್ಳಲ್ಪಟ್ಟಿತ್ತು, ನಿರ್ದಿಷ್ಟವಾಗಿ ಹೇಳುವುದಾದರೆ ಯುದ್ಧದ ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ ರಹಸ್ಯಾಕ್ರಮಣ ಯುದ್ಧತಂತ್ರಗಾರಿಕೆಗಳು ಪಾಶ್ಚಾತ್ಯ ಮುಂಚೂಣಿಯ ಕಂದಕ ಯುದ್ಧಗಳಲ್ಲಿನ ಕೆಲವು ಭೇದನಗಳನ್ನು ಕಂಡಿತು, ಮತ್ತು ಮನೂವರ್ ಯುದ್ಧಗಳು ಪೌರಾತ್ಯ ಮುಂಚೂಣಿಗಳಲ್ಲಿ ಪ್ರಾಬಲ್ಯವನ್ನು ಹೊಂದಿದವು. 

ಸೋವಿಯತ್ ಯೂನಿಯನ್: ಪೌರಾತ್ಯ ಯುದ್ಧಭೂಮಿ: ೧೯೪೧–೪೪
ಜೆಎಫ್ಸಿ ಫುಲ್ಲರ್ ಮತ್ತು ಬಿಎಚ್ ಲಿಡ್ಡೆಲ್ ಹಾರ್ಟ್
ಗುಡೇರಿಯನ್
ಜರ್ಮನಿಯ ಯುದ್ಧತಾಂತ್ರಿಕ ವಿಧಾನಗಳ ಬೆಳವಣಿಗೆ