ಭೂಗೋಳಿಕ ಮಿತಿಯ ಹೊರಗಡೆ ಸಮುದ್ರತೀರದ ಪ್ರಕರಣಗಳನ್ನು ಉತ್ತಮವಾಗಿ ನಿಯಂತ್ರಿಸುವುದಕ್ಕೆ ರಾಷ್ಟ್ರಗಳ ಇಇಜಡ್‌ಗಳನ್ನು ನಿಗದಿಪಡಿಸುವ ಒಂದು ಕಲ್ಪನೆಯು ೨೦ನೆಯ ಶತಮಾನದ ಕೊನೆಯ ದಶಕಗಳಲ್ಲಿ ಮನ್ನಣೆಯನ್ನು ಪಡೆದುಕೊಂಡಿತು. 

ಪ್ರಾಥಮಿಕವಾಗಿ, ಒಂದು ದೇಶದ ಸರ್ವತಂತ್ರ ಸ್ವತಂತ್ರವಾದ ಭೂಗೊಳಿಕ ಜಲಸಂಪನ್ಮೂಲಗಳು ದಡಕ್ಕೂ ಆಚೆಗೆ ೩ ಸಮುದ್ರಯಾನ ಮೈಲಿಗಳವರೆಗೆ ಅಥವಾ ೬ ಕಿ.ಮಿ (ಕ್ಯಾನನ್ ಶಾಟ್‌ನ ವ್ಯಾಪ್ತಿ)ಗಳವರೆಗೆ ವಿಸ್ತರಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿರುತ್ತವೆ. ಆಧುನಿಕ ಸಮಯಗಳಲ್ಲಿ ಸಾಂಪ್ರದಾಯಿಕವಾಗಿ, ಒಂದು ದೇಶದ ಸರ್ವತಂತ್ರ ಸ್ವತಂತ್ರವಾದ ಭೂಗೋಳಿಕ ಜಲಸಂಪನ್ಮೂಲವು ಸಮುದ್ರದಡದಿಂದ ಆಚೆಗೆ ೧೨ ಸಮುದ್ರಯಾನ ಮೈಲಿಗಳವರೆಗೆ (~೧೯ ಕಿ.ಮಿ) ವಿಸ್ತರಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿರುತ್ತವೆ. ೧೯೭೦ರ ದಶಕದ ಪ್ರಾರಂಭದ ಅವಧಿಗಳಲ್ಲಿ ಎಕ್ಯುಡೊರ್ ೨೦೦ ಸಮುದ್ರಯಾನ ಮೈಲಿಗಳ ಆಚೆಗಿನ ಭೂಗೊಳಿಕ ಜಲಸಂಪನ್ಮೂಲದ ಹಕ್ಕುಕೇಳಿಕೆಯನ್ನು ಸ್ಪಷ್ಟಪಡಿಸಿತು. ಅವು ಯು.ಎಸ್ ಟ್ಯುನಾ-ಮೀನುಗಾರಿಕಾ ದೋಣಿಗಳನ್ನು ಸ್ವಾಧೀನಪಡಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದಕ್ಕೆ ಮತ್ತು ಹೆಚ್ಚಿನ ಶುಲ್ಕವನ್ನು (ಅದನು ಯು.ಎಸ್. ಸರ್ಕಾರವು ನೀಡಿತು) ಹೇರುವುದಕ್ಕೆ ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದವು. ಕಾಲಕ್ರಮೇಣವಾಗಿ ಯು.ಎಸ್. ಹೇಗ್‌ನಲ್ಲಿನ ಅಂತರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ನ್ಯಾಯಾಲಯಕ್ಕೆ ಈ ಸಮಸ್ಯೆಯನ್ನು ಒಪ್ಪಿಸುವುದಕ್ಕೆ ಸಮ್ಮತಿಯನ್ನು ಸೂಚಿಸಿತು. ಇದು ಕಾಲಾನಂತರದಲ್ಲಿ ಅಂದರೆ ೧೯೮೨ ರಲ್ಲಿ ಮೂರನೆಯ ಯುನೈಟೆಡ್ ನೇಷನ್ಸ್ ಕನ್‌ವೆನ್ಷನ್ ಆನ್ ದ ಲಾ ಆಫ್ ದ ಸೀ ಇಂದ ಭೂಗೋಳಿಕ ಸಮುದ್ರ/ಜಲಸಂಪನ್ಮೂಲಗಳಿಗೆ ೧೨ ಸಮುದ್ರಯಾನ ಮೈಲಿಗಳು ಸ್ವಾಭಾವಿಕ ಪ್ರದೇಶ ಎಂಬ ಮನ್ನಣೆಯನ್ನು ನೀಡುವುದಕ್ಕೆ ಮತ್ತು ೨೦೦ ಮೈಲಿಗಳು ವಿಶಿಷ್ಟ ಅರ್ಥಿಕ ವಲಯಗಳು ಎಂಬ ಅಂತರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಮನ್ನಣೆಯನ್ನು ನೀಡುವುದಕ್ಕೆ ಕಾರಣವಾಯಿತು.

ಕನ್‌ವೆನ್ಷನ್ (ರೀತಿನೀತಿಗೊಳಪಟ್ಟ) ರಾಜ್ಯಗಳ ಭಾಗ V, ಆರ್ಟಿಕಲ್ ೫೫:

ಫಿಲಿಫೈನ್ಸ್‌‌
ದಕ್ಷಿಣ ಕೊರಿಯಾ‌
ಇಇಜಡ್‌ನ ಮೂಲ
ಮೆಕ್ಸಿಕೊ‌