ಹಿಂದೂ ಧರ್ಮಶಾಸ್ತ್ರವಾದ ಬ್ರಹ್ಮ ಸೂತ್ರಗಳ (III, ೨, ೩೮, ಮತ್ತು ೪೧)) ಮೇಲಿನ ವ್ಯಾಖ್ಯಾನದಲ್ಲಿ ಅದ್ವೈತದ ಪ್ರತಿಪಾದಕರಾದ ಆದಿ ಶಂಕರಾಚಾರ್ಯರು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ, ಕೇವಲ ಕರ್ಮಗಳು ಮಾತ್ರ ಭವಿಷ್ಯದಲ್ಲಿ ನಿರ್ದಿಷ್ಟ ಫಲವನ್ನು ನೀಡುವುದಿಲ್ಲ, ಹಾಗೆಂದು ಭಗವದ್ ಕರುಣೆ ಎಂದು ನೋಡಲ್ಪಡುವ ಅದೃಷ್ಟವೂ ತಾನೇ ಸರಿಯಾದ ಸುಖ ಅಥವಾ ದುಃಖದ ಫಲವನ್ನು ನೀಡುವುದಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಫಲಗಳು ಈಶ್ವರರೆಂಬ ಕರ್ತಾರನ ಮೂಲಕ ನೀಡಲ್ಪಡುತ್ತವೆ ಎಂದು ಅವರು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ.

ಯೋಗ್ಯತೆ ಮತ್ತು ಅಯೋಗ್ಯತೆಯಲ್ಲಿ ಮಾನವನ ಕರ್ಮವು ಪರಿಣಾಮ ಉಂಟುಮಾಡುತ್ತದೆ. ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ನಿರ್ಜೀವ ವಸ್ತುಗಳು ಚಲಿಸಲು ಕೂಡ ಒಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿಯ ಅವಶ್ಯಕತೆ ಇದ್ದು ಇಲ್ಲದಿದ್ದಲ್ಲಿ ಅವು ಚಲಿಸಲಾರವು, (ಉದಾಹರಣೆಗೆ, ಒಂದು ಕೊಡಲಿಯು ಚಲಿಸುವಂತೆ ಮಾಡಲು ಒಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿ ಕಾರಣವಾಗುತ್ತಾನೆ) ಕರ್ಮದ ಪ್ರಕಾರ ಕರ್ಮವು ಅರಿವಿಲ್ಲದೆ ಮತ್ತು ಪ್ರಜ್ಞೆಯಿಲ್ಲದೆ ಉಂಟಾಗುತ್ತದೆ, ದೇವರು ಒಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿಯ ಕೆಲಸದ ಪರಿಣಾಮವನ್ನು ಗಮನಿಸಿ ಅವನ ಗುಣ ಮತ್ತ ಅವಗುಣಗಳನ್ನು ನಿರ್ಧರಿಸುತ್ತಾನೆ, ಇದಕ್ಕಾಗಿ ಅವನು ಸರಿಯಾದ ಪ್ರತಿಫಲವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ ಎಂದು ಶಂಕರರು ಪ್ರತಿಪಾದಿಸುತ್ತಾರೆ. ಹಾಗೆಯೇ, ದೇವರು ವ್ಯಕ್ತಿಯ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯ ಮೇಲೆ ಹಾಗೂ ಅಣುಗಳ ಮೇಲೆ ಪ್ರಭಾವವನ್ನು ಬೀರುತ್ತಾನೆ, ಮತ್ತು ಆತ್ಮವು ಮತ್ತೆ ಸರಿಹೊಂದುವ ದೇಹದಲ್ಲಿ ಹುಟ್ಟುತ್ತದೆ, ಮತ್ತು ಆ ವ್ಯಕ್ತಿಗೆ ತನ್ನ ಕರ್ಮಕ್ಕೆ ತಕ್ಕಂತೆ ಅನುಭವಗಳು ದೊರೆಯುತ್ತಾ ಹೋಗುತ್ತವೆ. ಹಾಗಾಗಿ, ಕರ್ಮವನ್ನು ನಿರ್ಧರಿಸುವ ಒಬ್ಬ ಕರ್ತಾರ, ಅಂದರೆ ದೇವರು ಇರಲೇಬೇಕು.

ಅದ್ವೈತ ಪರಂಪರೆಯ ವಿದ್ವಾಂಸರಾದ ಸ್ವಾಮಿ ಶಿವಾನಂದ, ಇದೇ ರೀತಿಯಾದ ದೃಷ್ಟಿಕೋನವನ್ನು ತಮ್ಮ ಬ್ರಹ್ಮ ಸೂತ್ರಗಳು ಗ್ರಂಥದಲ್ಲಿ ವೇದಾಂತದ ಸಮನ್ವಯದ ಬಗ್ಗೆ ವ್ಯಾಖ್ಯಾನಿಸಿದ್ದಾರೆ, ಇದು ಒಂದು ವೇದಾಂತದ ಗ್ರಂಥವಾಗಿದೆ. ತಮ್ಮ ವ್ಯಾಖ್ಯಾನವಾದ ಬ್ರಹ್ಮ ಸೂತ್ರಗಳ ಮೂರನೇ ಅಧ್ಯಾಯದಲ್ಲಿ, ಶಿವಾನಂದರು ಕರ್ಮವು ಅಚೇತನವಾದುದ್ದೆಂದು ಹಾಗು ಅಲ್ಪಾವಧಿಯದ್ದೆಂದು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ, ಜೊತೆಗೆ ಕರ್ಮವು ನೆರವೇರಿದ ನಂತರ ಅದರ ಅಸ್ತಿತ್ವವು ಕೊನೆಗೊಳ್ಳುತ್ತದೆ. ಈ ರೀತಿಯಾಗಿ, ಕರ್ಮವು ಒಬ್ಬರ ಅರ್ಹತೆಗೆ ಅನುಗುಣವಾಗಿ ಭವಿಷ್ಯದಲ್ಲಿ ಅವರ ಕ್ರಿಯೆಗಳಿಗೆ ಫಲವನ್ನು ನೀಡುವುದಿಲ್ಲ. ಇದಲ್ಲದೆ, ಕರ್ಮವು, ಫಲವನ್ನು ನೀಡುವ ಅಪೂರ್ವ ಅಥವಾ ಪುಣ್ಯವನ್ನು ಹುಟ್ಟುಹಾಕುತ್ತದೆ ಎಂದು ವಾದಿಸಲಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಅಪೂರ್ವವು ಚೇತನವನ್ನು ಹೊಂದಿರುವ ಕಾರಣದಿಂದಾಗಿ, ದೇವರಂತಹ ಬೌದ್ಧಿಕ ಸ್ವರೂಪಿಯ ಹೊರತು ಬೇರಾರಿಂದಲೂ ಚಲಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ಇದು ಸ್ವತಂತ್ರವಾಗಿ ಪ್ರತಿಫಲವನ್ನಾಗಲಿ ಅಥವಾ ಶಿಕ್ಷೆಯನ್ನಾಗಲಿ ನೀಡಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ.

ಸ್ವಾಮಿ ಶಿವಾನಂದರ ಶ್ವೇತಾಶ್ವತರ ಉಪನಿಷತ್‌ ಮೇಲಿನ ಭಾಷಾಂತರವು ಈ ರೀತಿ ವಿವರಿಸುತ್ತದೆ (೪:೬) :

ಇವರ ಭಾಷ್ಯದಲ್ಲಿ ಮೊದಲ ಹಕ್ಕಿಯು ವ್ಯಕ್ತಿಯ ಆತ್ಮವನ್ನು ಮತ್ತು ಎರಡನೇಯದು ದೇವರು ಅಥವಾ ಬ್ರಹ್ಮನನ್ನು ಪ್ರತಿನಿಧಿಸುತ್ತದೆ. ಆತ್ಮವು ಮುಖ್ಯವಾಗಿ ಬ್ರಹ್ಮನ ಪ್ರತಿರೂಪವಾಗಿದೆ. ಮರವು ದೇಹವನ್ನು ಪ್ರತಿನಿಧಿಸುತ್ತದೆ. ಆತ್ಮವು ದೇಹದ ಜೊತೆ ಗುರುತಿಸಿಕೊಂಡು ಅದರ ಕರ್ಮದಿಂದ ತಕ್ಕದಾದ ಫಲವನ್ನು ಹೊಂದಿ ಮತ್ತೆ ಪುನರ್ಜನ್ಮ ಪಡೆಯುತ್ತದೆ. ದೇವರು, ಅನುಭವ ಮತ್ತು ಅನುಭವ ಹೊಂದಲು ಕಾರಣಿಭೂತನಾಗಿರುತ್ತಾನೆ ಮತ್ತು ಇವೆರಡಕ್ಕೂ ಅಭೌತಿಕ ಸಾಕ್ಷಿಯಾಗಿರುತ್ತಾನೆ, ಇವನು ಸದಾ ತೃಪ್ತ ಮತ್ತು ಎಂದಿಗೂ ತಿನ್ನುವುದಿಲ್ಲ.

ಸಾಮಾಜಿಕ ಅಸಮಾನತೆ, ಹಣೆಬರಹ, ಮತ್ತು ಜಾಗತೀಕ ಕಷ್ಟಕಾರ್ಪಣ್ಯಗಳ ಕಾರಣಕ್ಕಾಗಿ ಜನರು ಆರೋಪಿಸುವ ಎಲ್ಲ 
ಪಕ್ಷಪಾತ ಮತ್ತು ಕ್ರೌರ್ಯದ ದೋಷದಿಂದ ದೇವರು ಮುಕ್ತನಾಗಿದ್ದಾನೆ. ಬ್ರಹ್ಮ ಸೂತ್ರದ ಪ್ರಕಾರ ವ್ಯಕ್ತಿಗತ ಆತ್ಮಗಳು ತಮ್ಮ ಹಣೆಬರಹಕ್ಕೆ ಅವುಗಳೆ ಸ್ವಂತ ಜವಾಬ್ದಾರಿ ಹೊಂದಿರುತ್ತವೆ; ದೇವರು ಕೇವಲ ಆತ್ಮದ ಗುಣ ಮತ್ತು ಅವಗುಣಗಳಿಗೆ ಕರ್ಮ ಫಲವನ್ನು ಹಂಚುವವನು ಮತ್ತು ಸಾಕ್ಷಿಯಾಗಿರುತ್ತಾನೆ.

ಬ್ರಹ್ಮಸೂತ್ರದ ಎರಡನೇಯ ಅಧ್ಯಾಯದ ಮೇಲೆ ಶಿವಾನಂದರು ಭಾಷ್ಯವನ್ನು ಈ ರೀತಿ ಬರೆಯುತ್ತಾರೆ; ದೇವರ ಕರ್ಮಕ್ಕೆ ನೀಡುವ ಸ್ಥಾನವನ್ನು ಮಳೆಗೆ ಹೋಲಿಸಬಹುದು, ಮಳೆಯು ಬಿದ್ದಾಗ ಮಳೆಯಿಂದ ಭತ್ತ, ಬಾರ್ಲಿ ಮತ್ತು ಇತರ ಬೆಳೆಗಳು ಬೆಳೆಯುವುದು ನೆಲದಲ್ಲಿ ಯಾವ ಬೀಜವಿದೆಯೋ ಆ ಬೀಜಗಳು ಮಳೆಯನ್ನ ಯಾವರೀತಿ ಬಳಸಿಕೊಳ್ಳುತದೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಅವಲಂಬಿಸಿದೆ. ಹಾಗೆಯೇ, ವರ್ಗಗಳ ನಡುವಿನ ಭಿನ್ನತೆಯೂ ಕೂಡ ವ್ಯಕ್ತಿಯ ಆತ್ಮದ ವಿವಿಧ ಗುಣಗಳಿಗೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದೆ ಎಂದು ಶಿವಾನಂದರು ವಿವರಿಸುತ್ತಾರೆ. ದೇವರು ಕೇವಲ ನಿರ್ದಿಷ್ಟವಾದ ಕರ್ಮಕ್ಕೆ ಮಾತ್ರ ಫಲ ಮತ್ತು ಶಿಕ್ಷೆಯನ್ನು ನೀಡುತ್ತಾನೆ ಎಂದು ಕೊನೆಗೊಳಿಸುತ್ತಾರೆ.

ದೈವಿಕ ಶಕ್ತಿಗಳ ಪಾತ್ರಗಳು
ಶಂಕರ (ಅದ್ವೈತ)
ವೇದಾಂತರ ಇತರೆ ಶಾಖೆಗಳು
ರಾಮಾನುಜ (ವಿಶಿಷ್ಟಾದ್ವೈತ)