ಭಾರತವು ಸ್ವತಂತ್ರಗೊಂಡು ೬೦ ವರ್ಷಗಳಲ್ಲಿ, ದೇಶೀಯ ಔಷಧೀಯ ಉದ್ಯಮವು ಮುಖ್ಯವಾಗಿ ನಿಯಂತ್ರಣಗಳಿಂದ ರೂಪುಪಡೆದಿತ್ತು. ಆರಂಭದಲ್ಲಿ, ಬಹುರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಕಂಪನಿಗಳು ಔಷಧೀಯ ಉತ್ಪನ್ನಗಳ ಮೇಲೆ ಬಹುತೇಕ ಏಕಸ್ವಾಮ್ಯವನ್ನು ಹೊಂದಿದ್ದವು. ಅವು ಭಾರತದಲ್ಲಿ ಔಷಧಗಳನ್ನು ರಫ್ತು ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದವು ಮತ್ತು ಸಂಪೂರ್ಣ ಫಾರ್ಮುಲೇಶನ್‌ಗಳನ್ನು ಮಾರಾಟ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದವು, ಅದರಲ್ಲಿಯೂ ಮುಖ್ಯವಾಗಿ ಕಡಿಮೆ ಬೆಲೆಯ ಜೆನೆರಿಕ್ ಔಷಧಗಳು ಮತ್ತು ಕೆಲವು ಅಧಿಕ ಬೆಲೆಯ ವಿಶೇಷ ಔಷಧಗಳನ್ನು ಪೂರೈಸುತ್ತಿದ್ದವು. ಸರ್ಕಾರವು ಸಿದ್ಧ ಉತ್ಪನ್ನಗಳನ್ನು ರಫ್ತು ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವುದನ್ನು ತಡೆಯಲು ಒತ್ತಡ ಹಾಕತೊಡಗಿದಾಗ, ಬಹುರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಕಂಪನಿಗಳು ಫಾರ್ಮುಲೇಟಿಂಗ್ ಘಟಕಗಳನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸಿದವು ಮತ್ತು ಬೃಹತ್‌ ಪ್ರಮಾಣದ ಔಷಧಗಳನ್ನು ರಫ್ತು ಮಾಡುವುದನ್ನು ಮುಂದುವರೆಸಿದವು.

೧೯೬೦ರಲ್ಲಿ, ಭಾರತ ಸರ್ಕಾರವು ಬೃಹತ್ ಪ್ರಮಾಣದ ಔಷಧಗಳ ಉತ್ಪಾದನೆಗೆ ಸರ್ಕಾರಿ ಸ್ವಾಮ್ಯದ ಹಿಂದೂಸ್ತಾನ್ ಆಂಟಿಬಯಾಟಿಕ್ಸ್ ಲಿ. ಮತ್ತು ಭಾರತೀಯ ಔಷಧಗಳು ಮತ್ತು ಔಷಧೀಯs ಲಿ. (ಇಂಡಿಯನ್ ಡ್ರಗ್ಸ್ ಆಂಡ್ ಫಾರ್ಮಾಸ್ಯುಟಿಕಲ್ ಲಿ.) ಸ್ಥಾಪನೆಯೊಂದಿಗೆ ಅಡಿಪಾಯ ಹಾಕಿತು. ಆದರೂ, ಬಹುರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಕಂಪನಿಗಳು ತಮ್ಮ ತಾಂತ್ರಿಕ ಪರಿಣತಿ, ಆರ್ಥಿಕ ಸಾಮರ್ಥ್ಯ ಮತ್ತು ಒಂದು ಮಾರುಕಟ್ಟೆಯಿಂದ ಇನ್ನೊಂದಕ್ಕೆ ಸಾಗುವ ವಿನೂತನ ಕ್ರಮಗಳಿಂದಾಗಿ ಮುಂಚೂಣಿಯಲ್ಲಿದ್ದವು. ಮೂಲ ಸಂಶೋಧನೆಗೆ ತಗಲುವ ಅಪಾರ ವೆಚ್ಚ, ಅಗತ್ಯವಿರುವ ಅತ್ಯಾಧುನಿಕ ವೈಜ್ಞಾನಿಕ ಜ್ಞಾನ ಮತ್ತು ಹಣಕಾಸು ಆಯ್ಕೆಯ ಕೊರತೆ, ಈ ಎಲ್ಲವೂ ಖಾಸಗಿ-ವಲಯದ ಭಾರತೀಯ ಕಂಪನಿಗಳ ವಿರುದ್ಧ ಕೆಲಸ ಮಾಡಿದವು.

ಈ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯು೧೯೭೦ರ ಭಾರತೀಯ ಪೇಟೆಂಟ್ ಕಾಯಿದೆಯೊಂದಿಗೆ ಬದಲಾಯಿತು. ಆಹಾರ ಮತ್ತು ಔಷಧೀಯ ವಸ್ತುಗಳಲ್ಲಿ ಬಳಸಿದ ವಸ್ತುಗಳು ಕಾನೂನುರೀತ್ಯ ನೀಡಿದ ಉತ್ಪನ್ನ ಪೇಟೆಂಟ್‌ಗಳಲ್ಲ. ಪ್ರಕ್ರಿಯೆ ಪೇಟೆಂಟ್‌ಗಳು ನೀಡಿದ ದಿನಾಂಕದಿಂದ ಐದು ವರ್ಷದ ಅವಧಿಯವರೆಗೆ ಅಥವಾ ಫೈಲ್ ಮಾಡಿದ ಏಳು ವರ್ಷದ ಅವಧಿಯವರೆಗೆ, ಯಾವುದೋ ಮೊದಲೋ, ಆವರೆಗೆ ಅಸ್ತಿತ್ವದಲ್ಲಿರುತ್ತವೆ. ಪ್ರಕ್ರಿಯೆ ಮಾರ್ಪಾಡುಗಳು ಈಡೇರಿಸಲು ಸುಲಭ ಮತ್ತು ದೇಶೀಯ ತಯಾರಕರ ತ್ವರಿತಗತಿಯ ಒಳಹರಿವು ಇತ್ತು
. ಈ ಕಂಪನಿಗಳು ಸಾಧಾರಣವಾಗಿ ಸಗಟು ಔಷಧಗಳಿಂದ ಆರಂಭಿಸಿ, ಕ್ರಮೇಣ ಸಂಪೂರ್ಣ ಔಷಧಿ ತಯಾರಿಗೆ ತೊಡಗುತ್ತವೆ. ಬಹುರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಕಂಪನಿಗಳು ತಮ್ಮ ಮಾತೃ ಕಂಪನಿಗಳ ಉತ್ಪನ್ನ ಶ್ರೇಣಿಗೆ ನಿರ್ಬಂಧಗೊಂಡಿರುತ್ತವೆ, ಆದರೆ ಭಾರತೀಯ ತಯಾರಕರು ಹೆಚ್ಚುಕಡಿಮೆ ಏನಾದರೂ ಮಾಡಬಹುದು. ಉತ್ಪನ್ನ ಪೇಟೆಂಟ್ ರಾಯಧನವನ್ನು ಕೊಡದೇ ಇರುವುದು ಸ್ಥಳೀಯ ತಯಾರಕರ ಖರ್ಚನ್ನು ತಗ್ಗಿಸುತ್ತದೆ ಮತ್ತು ಭಾರತೀಯ ಉತ್ಪಾದಕರ ಏಳಿಗೆಗೆ ಸಹಾಯ ಮಾಡಿತು.

ಇದಾದ ಸ್ವಲ್ಪ ಸಮಯದಲ್ಲಿಯೇ, ಔಷಧಗಳ ಬೆಲೆ ನಿಯಂತ್ರಣಾ ಆದೇಶವು ಕೆಲವು ಬೃಹತ್-ಬಳಕೆಯ ಸೂತ್ರಗಳ ಬೆಲೆಯ ಮೇಲೆ ಗರಿಷ್ಠ ಮಿತಿಯನ್ನು ಹೇರಿತು. ಅಷ್ಟು ಕಡಿಮೆ ಬೆಲೆಯಲ್ಲಿ ಮಾರಾಟ ಮಾಡುವುದು ಸ್ವದೇಶೀ ಮಾರುಕಟ್ಟೆಯಲ್ಲಿ ಅತೃಪ್ತಿಯನ್ನು ಉಂಟು ಮಾಡುವುದರಿಂದ, ಬಹುರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಕಂಪನಿಗಳು ಭಾರತದಲ್ಲಿ ಹೊಸ ಉತ್ಪನ್ನಗಳ ಬಿಡುಗಡೆಯನ್ನು ನಾಟಕೀಯವಾಗಿ ನಿಲ್ಲಿಸಿದವು. ಇದು ಭಾರತದ ದೇಶೀಯ ಕಂಪನಿಗಳಿಗೆ ವರದಾನವಾಯಿತು.

೧೯೭೦ರ ಕೊನೆಯ ಭಾಗದಲ್ಲಿ ವಿದೇಶೀ ವಿನಿಮಯ ನಿಯಂತ್ರಕಗಳು ಕಾಯಿದೆ ಅಡಿಯಲ್ಲಿ, ಬಹುರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಕಂಪನಿಗಳು ಭಾರತೀಯ ಉದ್ಯಮಗಳಲ್ಲಿ ತಮ್ಮ ಪಾಲನ್ನು ಶೇ. ೪೦ಕ್ಕೆ ಕಡಿಮೆಗೊಳಿಸಬೇಕಾಯಿತು ಅಥವಾ ಕೆಲವು ರಫ್ತು ಬಾಧ್ಯತೆಗಳಿಗೆ ಬದ್ಧರಾಗಬೇಕಾಯಿತು ಮತ್ತು ತಮ್ಮ ಈಕ್ವಿಟಿಯನ್ನು ಶೇ. ೫೧ರಷ್ಟು ಇಟ್ಟುಕೊಳ್ಳಬೇಕಾಯಿತು. ಅನೇಕ ಬಹುರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಕಂಪನಿಗಳು ಈ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ ಭಾರತದಲ್ಲಿ ವ್ಯಾಪಾರ ಮಾಡದೇ ಇರುವುದಕ್ಕೆ ಆದ್ಯತೆ ನೀಡಿದವು - ಇದು ಭಾರತದ ಔಷಧೀಯ ಉದ್ಯಮಕ್ಕೆ ಮತ್ತೊಂದು ವರದಾನವಾಯಿತು.

೧೯೮೬ರಲ್ಲಿ, ರೆಡ್ಡೀ'ಸ್ ಕಂಪನಿಯು ಬ್ರಾಂಡ್‌ ಔಷಧ ತಯಾರಿಕೆಯ ಕಾರ್ಯಾರಂಭ ಮಾಡಿತು. ಒಂದೇ ವರ್ಷದಲ್ಲಿ ರೆಡ್ಡೀ'ಸ್ ನೋರಿಲೆಟ್‌ ಉತ್ಪನ್ನವನ್ನು ಬಿಡುಗಡೆ ಮಾಡಿದರು. ಅದು ಭಾರತದಲ್ಲಿ ರೆಡ್ಡೀ'ಸ್ ಕಂಪನಿಯ ಮೊದಲ ಮಾನ್ಯತೆ ಪಡೆದ ಬ್ರಾಂಡ್ ಆಗಿದೆ. ಆದರೆ ಅತ್ಯುತ್ಕೃಷ್ಟ ತಂತ್ರಜ್ಞಾನದಿಂದಾಗಿ, ರೆಡ್ಡೀ'ಸ್‌ನ ಒಮೆಜ್‌ ಉತ್ಪನ್ನ ಯಶಸ್ವಿಯಾಯಿತು. ಇದು ಒಮೆಪ್ರಜೋಲ್‌ನ ಬ್ರಾಂಡ್‌ ಉತ್ಪನ್ನವಾಗಿದ್ದು, ಅಲ್ಸರ್ ಮತ್ತು ರಿಫ್ಲಕ್ಸ್‌ ಓಸೊಫಗಟಿಸ್‌ಗೆ ಔಷಧವಾಗಿ ಬಳಸಲಾಗುತ್ತದೆ. ಈ ಉತ್ಪನ್ನವನ್ನು ಭಾರತೀಯ ಮಾರುಕಟ್ಟೆಯಲ್ಲಿ ಅದೇ ವೇಳೆಗೆ ಬೇರೆ ಬ್ರಾಂಡ್‌ಗಳ ಅರ್ಧದಷ್ಟು ಬೆಲೆಗೆ ಬಿಡುಗಡೆ ಮಾಡಲಾಯಿತು.

ನಂತರ ಒಂದೇ ವರ್ಷದಲ್ಲಿ ರೆಡ್ಡೀ'ಸ್ ಯೂರೋಪ್‌ಗೆ ಔಷಧಿಗಳಿಗಾಗಿ ಕ್ರಿಯಾಶೀಲ ಘಟಕಗಳನ್ನು ರಫ್ತು ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದ ಪ್ರಥಮ ಭಾರತೀಯ ಕಂಪನಿಯಾಯಿತು. ೧೯೮೭ರಲ್ಲಿ, ಬೇರೆ ತಯಾರಕರಿಗೆ ಔಷಧೀಯ ಘಟಕಗಳ ಪೂರೈಕೆದಾರರಾಗಿದ್ದ ರೆಡ್ಡೀ'ಸ್ ಕಂಪನಿಯು ಔಷಧೀಯ ಉತ್ಪನ್ನಗಳ ತಯಾರಕ ಕಂಪನಿಯಾಗಿ ಹೊರಹೊಮ್ಮಿತು.

ಭಾರತ: ಪೇಟೆಂಟ್‌ಗಳು ಮತ್ತು ಲಾಭಗಳು
ಜೆನೆರಿಕ್ ಗೋಲ್ಡ್‌ಮೈನ್‌
ಔಷಧ ಶೋಧದ ತೊಂದರೆಗಳು
ಪ್ರಮುಖ ವ್ಯಕ್ತಿಗಳು