೧೮೭೪ರ ವೇಳೆಗೆ, ಸಂಗತ ತಂತಿ ಸಮಾಚಾರ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯ ಕುರಿತಾದ ಬೆಲ್‌ನ ಆರಂಭಿಕ ಕೆಲಸವು, ಹೊಸ ಬಾಸ್ಟನ್‌ "ಪ್ರಯೋಗಾಲಯ"ದಲ್ಲಿ (ಬಾಡಿಗೆಗೆ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳಲಾದ ಒಂದು ಸೌಕರ್ಯ) ಮಾಡಿದ ಪ್ರಗತಿಯೊಂದಿಗೆ ಮತ್ತು ಅವನ ಕೆನಡಾದ ಕುಟುಂಬದ ಮನೆಯಲ್ಲಿನ ಕೆಲಸವು ಒಂದು ದೊಡ್ಡ ಯಶಸ್ಸನ್ನು ಕಾಣುವುದರೊಂದಿಗೆ ರೂಪಿಸುವಿಕೆಗೆ ಸಹಾಯಕವಾಗುವ ಒಂದು ಹಂತಕ್ಕೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿತ್ತು.
ಆ ಬೇಸಿಗೆಯಲ್ಲಿ ಬ್ರಾಂಟ್‌ಫೋರ್ಡ್‌ನಲ್ಲಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡುವಾಗ, ಒಂದು "ಧ್ವನಿಲೇಖಿ"ಯೊಂದಿಗೆ ಬೆಲ್‌ ಪ್ರಯೋಗಮಾಡಿದ. ಇದೊಂದು ಲೇಖನಿಯಂಥ-ಯಂತ್ರವಾಗಿದ್ದು, ಧ್ವನಿಯ ತರಂಗಗಳ ಕಂಪನಗಳ ಜಾಡುಹಿಡಿಯುವುದರ ಮೂಲಕ ಹೊಗೆ ಗಾಜಿನ ಮೇಲೆ ಅವುಗಳ ಆಕಾರಗಳನ್ನು ಬರೆಯಬಲ್ಲ ಸಾಮರ್ಥ್ಯವನ್ನು ಅದು ಹೊಂದಿತ್ತು. ಧ್ವನಿ ತರಂಗಗಳಿಗೆ ಸಂವಾದಿಯಾಗಿರುವ ಅಥವಾ ಹೋಲುವಂತಿರುವ ತರಂಗ ಮೂಡಿಸುವ ವಿದ್ಯುತ್ತಿನ ಪ್ರವಾಹಗಳನ್ನು ಹುಟ್ಟುಹಾಕಲು ಇದರಿಂದ ಸಾಧ್ಯವಾಗಬಹುದು ಎಂದು ಬೆಲ್‌ ಆಲೋಚಿಸಿದ. ಹಾರ್ಪ್‌ ಎಂದು ಕರೆಯಲಾಗುವ ಒಂದು ತಂತಿವಾದ್ಯದಂತೆ ಭಿನ್ನಭಿನ್ನವಾದ ಆವರ್ತನದರಗಳಿಗೆ ಸರಿಹೊಂದಿಸಲಾದ ಲೋಹದ ಅನೇಕ ಸ್ಪಂದಕಗಳು ತರಂಗ ರೂಪದ ವಿದ್ಯುತ್‌‌ ಪ್ರವಾಹಗಳನ್ನು ಮತ್ತೆ ಧ್ವನಿಯಾಗಿ ಪರಿವರ್ತಿಸಬಲ್ಲವು ಎಂದೂ ಸಹ ಬೆಲ್‌ ಆಲೋಚಿಸಿದ. ಆದರೆ ಈ ಪರಿಕಲ್ಪನೆಗಳ ಕಾರ್ಯಸಾಧ್ಯತೆಯನ್ನು ಪ್ರಮಾಣೀಕರಿಸಿ ತೋರಿಸುವಂಥ ಯಾವುದೇ ಕಾರ್ಯೋಪಯುಕ್ತ ಮಾದರಿಯನ್ನು ಅವನು ಹೊಂದಿರಲಿಲ್ಲ.
೧೮೭೪ರಲ್ಲಿ, ತಂತಿ ಸಮಾಚಾರ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯ ಸಂದೇಶ ದಟ್ಟಣೆಯು ಕ್ಷಿಪ್ರವಾಗಿ ವಿಸ್ತಾರಗೊಳ್ಳುತ್ತಿತ್ತು ಮತ್ತು ವೆಸ್ಟರ್ನ್‌ ಯೂನಿಯನ್‌‌ ಅಧ್ಯಕ್ಷನಾದ ವಿಲಿಯಂ ಆರ್ಟನ್‌ನ ಮಾತುಗಳಲ್ಲಿ ಹೇಳುವುದಾದರೆ, ಅದು "ವಾಣಿಜ್ಯವಲಯದ ನರಮಂಡಲವೇ" ಆಗಿಹೋಗಿತ್ತು. ಹೊಸ ಟೆಲಿಗ್ರಾಫ್‌ ಮಾರ್ಗಗಳನ್ನು ನಿರ್ಮಿಸಿದರೆ ಆಗುವ ಹೆಚ್ಚಿನ ಪ್ರಮಾಣದ ವೆಚ್ಚಗಳನ್ನು ತಗ್ಗಿಸುವ ದೃಷ್ಟಿಯಿಂದ, ಪ್ರತಿ ಟೆಲಿಗ್ರಾಫ್‌-ಮಾರ್ಗದಲ್ಲಿ ತಂತಿ ಸಮಾಚಾರದ ಅನೇಕ ಸಂದೇಶಗಳನ್ನು ಕಳಿಸುವುದಕ್ಕಾಗಿರುವ ಒಂದು ಹೊಸ ವಿಧಾನವನ್ನು ಕಂಡುಹಿಡಿಯಲು, ಆವಿಷ್ಕಾರಕರಾದ ಥಾಮಸ್‌ ಎಡಿಸನ್‌ ಮತ್ತು ಎಲಿಶಾ ಗ್ರೇಯವರೊಂದಿಗೆ ಆರ್ಟನ್‌ ಒಪ್ಪಂದ ಮಾಡಿಕೊಂಡಿದ್ದ. ಒಂದು ಬಹು-ಸ್ಪಂದಕ ಉಪಕರಣವನ್ನು ಬಳಸಿಕೊಂಡು ಟೆಲಿಗ್ರಾಫ್‌ ತಂತಿಯೊಂದರ ಮೇಲೆ ಅನೇಕ ದನಿಗಳನ್ನು ಕಳಿಸುವ ಒಂದು ವಿಧಾನವನ್ನು ಕುರಿತು ತಾನು ಪ್ರಯೋಗದಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿಕೊಂಡಿರುವುದಾಗಿ ಗಾರ್ಡಿನರ್‌ ಹಬಾರ್ಡ್‌ ಹಾಗೂ ಥಾಮಸ್‌ ಸ್ಯಾಂಡರ್ಸ್‌ರಿಗೆ ಬೆಲ್‌ ಸಂಕ್ಷೇಪವಾಗಿ ಪ್ರಸ್ತಾವಿಸಿದಾಗ, ಆ ಇಬ್ಬರು ಶ್ರೀಮಂತ ಪೋಷಕರೂ ಬೆಲ್‌ನ ಪ್ರಯೋಗಗಳಿಗೆ ಆರ್ಥಿಕ ಬೆಂಬಲವನ್ನು ಒದಗಿಸಲು ಶುರುಮಾಡಿದರು. ಸ್ವಾಮ್ಯದ ಹಕ್ಕುಪತ್ರಕ್ಕೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದ ವಿಷಯಗಳನ್ನು ಹಬಾರ್ಡ್‌ನ ಸ್ವಾಮ್ಯದ ಹಕ್ಕುಪತ್ರ ನ್ಯಾಯವಾದಿಯಾದ ಆಂಟನಿ ಪೊಲಾಕ್‌ ಎಂಬಾತ ನಿರ್ವಹಿಸಿದ.
೧೮೭೫ರ ಮಾರ್ಚ್‌ನಲ್ಲಿ, ಆಗ ಸ್ಮಿತ್‌ಸೋನಿಯನ್‌ ಇನ್‌ಸ್ಟಿಟ್ಯೂಟ್‌‌ನ ನಿದೇರ್ಶಕನಾಗಿದ್ದ ಜೋಸೆಫ್‌ ಹೆನ್ರಿ ಎಂಬ ಪ್ರಖ್ಯಾತ ವಿಜ್ಞಾನಿಯನ್ನು ಬೆಲ್‌ ಮತ್ತು ಪೊಲಾಕ್‌ ಭೇಟಿಯಾದರು. ತಂತಿ ಸಮಾಚಾರ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯ ಮೂಲಕ ಮಾನವ ಧ್ವನಿಯನ್ನು ರವಾನಿಸಬಲ್ಲದು ಎಂದು ಬೆಲ್‌ ಭರವಸೆಯನ್ನು ಇಟ್ಟುಕೊಂಡಿದ್ದ ವಿದ್ಯುತ್ತಿನ ಬಹು-ಸ್ಪಂದಕ ಉಪಕರಣದ ಕುರಿತಾಗಿ ಸಲಹೆ ನೀಡುವಂತೆ ಅವರಿಬ್ಬರೂ ಹೆನ್ರಿಯನ್ನು ಕೇಳಿದರು. "ಒಂದು ಮಹಾನ್‌ ಆವಿಷ್ಕಾರದ ಅಂಕುರವನ್ನು" ಬೆಲ್‌ ಹೊಂದಿದ್ದಾನೆ ಎಂಬುದಾಗಿ ಹೆನ್ರಿ ಉತ್ತರಿಸಿದ. ಇದಕ್ಕೆ ಅತ್ಯಗತ್ಯವಾಗಿರುವ ಜ್ಞಾನವನ್ನು ತಾನು ಹೊಂದಿಲ್ಲವೆಂದು ಬೆಲ್‌ ತಿಳಿಸಿದಾಗ, "ಅದನ್ನು ಪಡೆದುಕೋ!" ಎಂದು ಹೆನ್ರಿ ಉತ್ತರಿಸಿದ. ತನ್ನ ಪ್ರಯೋಗಗಳನ್ನು ಮುಂದುವರಿಸುವುದಕ್ಕೆ ಅಗತ್ಯವಾದ ಉಪಕರಣವನ್ನಾಗಲೀ, ಅಥವಾ ತನ್ನ ಪರಿಕಲ್ಪನೆಗಳ ಒಂದು ಕಾರ್ಯೋಪಯುಕ್ತ ಮಾದರಿಯನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸುವ ಸಾಮರ್ಥ್ಯವ್ನಾಗಲೀ ಅವನು ಹೊಂದಿರಲಿಲ್ಲವಾದರೂ, ಬೆಲ್‌ ತನ್ನ ಪ್ರಯತ್ನದಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿಕೊಂಡೇ ಇರುವಂತೆ ಮಾಡುವಲ್ಲಿ ಆ ಹೇಳಿಕೆಯು ಅಗಾಧವಾದ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಅವನನ್ನು ಉತ್ತೇಜಿಸಿತು. ಆದಾಗ್ಯೂ, ೧೮೭೪ರಲ್ಲಿ ಬೆಲ್‌ ಮತ್ತು ಥಾಮಸ್‌ A. ವ್ಯಾಟ್ಸನ್‌ ನಡುವೆ ನಡೆದ ಒಂದು ಆಕಸ್ಮಿಕ ಭೇಟಿಯು ಈ ಎಲ್ಲ ಸನ್ನಿವೇಶಗಳನ್ನೂ ಬದಲಿಸಿತು. ಚಾರ್ಲ್ಸ್‌‌ ವಿಲಿಯಮ್ಸ್‌‌‌ನ ವಿದ್ಯುತ್‌ ಸಂಬಂಧಿತ ಯಂತ್ರಗಳ ಮಳಿಗೆಯಲ್ಲಿ ಥಾಮಸ್‌ A. ವ್ಯಾಟ್ಸನ್‌ ಓರ್ವ ಪರಿಣಿತ ವಿದ್ಯುತ್ತಿನ ವಿನ್ಯಾಸಕ ಮತ್ತು ಯಂತ್ರಶಿಲ್ಪಿಯಾಗಿದ್ದ.
ಸ್ಯಾಂಡರ್ಸ್‌ ಮತ್ತು ಹಬಾರ್ಡ್ ವತಿಯಿಂದ ಬಂದ ಹಣಕಾಸಿನ ನೆರವಿನೊಂದಿಗೆ, ಥಾಮಸ್‌ ವ್ಯಾಟ್ಸನ್‌ನನ್ನು ತನ್ನ ಸಹಾಯಕನನ್ನಾಗಿ ನೇಮಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಬೆಲ್‌ಗೆ ಸಾಧ್ಯವಾಯಿತು ಮತ್ತು ಶ್ರವಣಾತ್ಮಕ ದೂರಲೇಖನದ ವಿಷಯಕ್ಕೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದಂತೆ ಅವರಿಬ್ಬರೂ ಪ್ರಯೋಗಗಳಲ್ಲಿ ನಿರತರಾದರು. ೧೮೭೫ರ ಜೂನ್‌ ೨ರಂದು, ಸ್ಪಂದಕಗಳ ಪೈಕಿ ಒಂದನ್ನು ವ್ಯಾಟ್ಸನ್‌ ಆಕಸ್ಮಿಕವಾಗಿ ಕಿತ್ತುಬಿಟ್ಟ ಮತ್ತು ತಂತಿಯ ಸ್ವೀಕಾರದ ತುದಿಯಲ್ಲಿದ್ದ ಬೆಲ್‌, ಸದರಿ ಸ್ಪಂದಕದ ಅಧಿಸ್ವರಗಳನ್ನು ಅಥವಾ ಉಚ್ಚಸ್ವರಗಳನ್ನು ಕೇಳಿಸಿಕೊಂಡ; ಈ ಉಚ್ಚಸ್ವರಗಳು ಮಾತನ್ನು ರವಾನಿಸಲು ಅತ್ಯಗತ್ಯವಾಗಿದ್ದ ಸ್ವರಗಳಾಗಿದ್ದವು. ಕೇವಲ ಒಂದೇ ಒಂದು ಸ್ಪಂದಕ ಅಥವಾ ತೋಳೊತ್ತು (ಆರ್ಮೇಚರ್‌‌) ಅಗತ್ಯವಾಗಿದೆಯೇ ಹೊರತು, ಬಹು-ಸ್ಪಂದಕಗಳ ಅಗತ್ಯವಿಲ್ಲ ಎಂಬುದನ್ನು ಈ ನಿದರ್ಶನವು ಪ್ರಮಾಣೀಕರಿಸಿತು. ಇದು "ಗಲ್ಲುಮರದಂಥ ರಚನೆಯುಳ್ಳ", ಧ್ವನಿಯಿಂದ-ಶಕ್ತಿಪಡೆದ ದೂರವಾಣಿಯ ಹುಟ್ಟುವಿಕೆಗೆ ಕಾರಣವಾಯಿತು. ಇದು ಅಸ್ಪಷ್ಟವಾದ, ಮಾತಿನ-ರೀತಿಯ ಧ್ವನಿಗಳನ್ನು ರವಾನಿಸಲು ಸಮರ್ಥವಾಗಿತ್ತೇ ಹೊರತು, ಸ್ಪಷ್ಟವಾದ ಮಾತನ್ನಲ್ಲ.

ದೂರವಾಣಿ
ನಂತರದ ಆವಿಷ್ಕಾರಗಳು
ಆರಂಭಿಕ ವರ್ಷಗಳು
ಪ್ರಯೋಗಪರೀಕ್ಷೆಯ ಮುಂದುವರಿಕೆ