ಮುಂದಿನ ಎರಡು ದಶಕಗಳಲ್ಲಿ ಬದಲಾಗುತ್ತಿದ್ದ ಸಮಾನ ಅನಿಸಿಕೆಗಳ ಕಾಲಗುಣ ಸಂಶೋಧನೆಯ ಪ್ರಕಟಣೆ ದುಸ್ತರವಾಯಿತು. ೧೯೬೮ರಲ್ಲಿ ತನ್ನ "ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವ ಮತ್ತು ವಿಶ್ಲೇಷಣೆ" ಎಂಬ ಪುಸ್ತಕದಲ್ಲಿ ವಾಲ್ಟರ್ ಮಿಷೆಲ್ ೦.೩ ಗಿಂತ ಹೆಚ್ಚು ಒಳಸಂಬಂಧಗಳ ಮೂಲಕ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವ ಪರೀಕ್ಷೆಗಳು ವರ್ತನೆಯನ್ನು ಊಹಿಸಲಾರವು ಎಂದು ದೃಡವಾಗಿ ಹೇಳಿದ. ಮಿಷೆಲ್‌ನಂತ ಸಾಮಾಜಿಕ ಮನಶಾಸ್ತ್ರಜ್ಞರು ಮನೋಭಾವ ಮತ್ತು ವರ್ತನೆಗಳು ದೃಡವಾಗಿರುವುದಿಲ್ಲ ಸಂಧರ್ಭಗಳ ಪ್ರಕಾರ ಅವು ಬದಲಾಗುತ್ತಿರುತ್ತವೆ ಎಂದು ವಾದಿಸಿದ. ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವದ ಮೂಲಕ ವರ್ತನೆಯನ್ನು ಊಹಿಸುವುದು ಅಸಾಧ್ಯ ಎಂದು ಪರಿಗಣಿಸಲಾಯಿತು. ೧೯೭೦ನೇ ದಶಕದ ಸಿಚುಯೇಷನಿಸ್ಟರು, ಲೋಕದಲ್ಲಿನ ಭ್ರಮೆಯ ನಿರಂತರತೆಯನ್ನು ನಿರ್ವಹಿಸಿಕೊಂಡು ಹೋಗಲು ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವ ಎಂಬುದು ಬೇರೆಯವರ ಮೇಲೆ ಹೊರಿಸಲು ಹುಟ್ಟಿ ಕೊಂಡಿರುವ ಒಂದು ಗ್ರಹಿತ ಸಂರಚನೆ ಮಾತ್ರ ಎಂದು ಹೇಳುವ ಮಟ್ಟಿಗೆ ಮುಂದುವರೆದರು.

೧೯೮೦ರ ವೇಳೆಯಲ್ಲಿ ಉಧ್ಭವಿಸುತ್ತಿದ್ದ ವಿಧಾನಗಳು ಈ ದೃಷ್ಟಿ ಕೋನಕ್ಕೆ ಸವಾಲು ಒಡ್ಡಿದವು. ನೆಚ್ಚಿಗೆಗೆ ಅರ್ಹವಲ್ಲದ ವರ್ತನೆಯ ಒಂದು ಉದಾಹರಣೆಯನ್ನ ಊಹಿಸುವ ಬದಲು ಹೆಚ್ಚಿನ ಸಂಖ್ಯೆಯ ವೀಕ್ಷಣೆಗಳ ಸರಾಸರಿಯ ಮೂಲಕ ವರ್ತನೆಯ ಸಂರಚನೆಯನ್ನ ಊಹಿಸಬಹುದೆಂದು ವಿಜ್ಞಾನಿಗಳು ಕಂಡು ಕೊಂಡರು. ಇದರ ಫಲಿತವಾಗಿ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವ ಮತ್ತು ವರ್ತನೆಗಳ ನಡುವಿನ ಒಳ ಹೆಣಿಗೆಯಲ್ಲಿ ಹೆಚ್ಚಳವಾಯಿತು. ಮತ್ತು ವಾಸ್ತವಿಕವಾಗಿ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವ ಅಸ್ತಿತ್ವದಲ್ಲಿದೆ ಎಂಬುದು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗ ತೊಡಗಿತು. ಈಗ ಮಾನವ ವರ್ತನೆಯನ್ನು ಅಂದಾಜಿಸಲು ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವ ಮತ್ತು ಸಾಂಧರ್ಭಿಕ ಏರಿಳಿತಗಳು ಅಗತ್ಯವಿದೆ ಎಂಬುದನ್ನು ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವ ಮತ್ತು ಸಾಮಾಜಿಕ ಮನಶಾಸ್ತ್ರಜ್ಞಾರು ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಒಪ್ಪುತ್ತಾರೆ. ಚಹರೆಯ ತಾತ್ವಿಕತೆಗಳು ಸಮರ್ಥನೆಗೊಂಡು ಈ ಕ್ಷೇತ್ರದಲ್ಲಿ ಕುತೂಹಲ ಮತ್ತೆ ಹುಟ್ಟಿಕೊಂಡಿತು.

೧೯೮೦ ರ ವೇಳೆಗೆ, ಟ್ರೂಪ್ಸ್, ಕ್ರಿಸ್ಟಾಲ್ ಮತ್ತು ನೋರ್ಮನ್ನರ ಮುಂಚೂಣಿ ಸಂಶೋಧನೆಯನ್ನು ಮನಶಾಸ್ತ್ರಜ್ಞರು ಮರೆತೇ ಬಿಟ್ಟಿದ್ದರು. ಗೋಲ್ಡ್‌ಬರ್ಗ್ ತನ್ನದೇ ಆದ ಲೆಕ್ಸಿಕಲ್ ಪ್ರಾಜೆಕ್ಟನ್ನು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದ, ಸ್ವಾಂತಂತ್ರವಾಗಿ ಮತ್ತೆ ಐದು ಗುಣಾಂಶಗಳನ್ನು ಕಂಡು ಹಿಡಿದ, ಮತ್ತು ಕ್ರಮೇಣ ಮತ್ತೆ ಅವುಗಳನ್ನ ಮನಶಾಸ್ತ್ರಜ್ಞರ ಗಮನಕ್ಕೆ ತಂದ. ನಂತರ ಈ ಗುಣಾಂಶಗಳಿಗೆ "Big Five" ಎಂಬ ಲೇಬಲ್ಲನ್ನು ಚಲಾವಣಿಗೆ ತಂದ.

ಮನುಷ್ಯೇತರರು
ಟೀಕೆಗಳು
ಸಂಶೋಧನೆಯ ಕೊರತೆ ಕಾಲ
ವಿಧಾನಾತ್ಮಕ ಸಮಸ್ಯೆಗಳು