ಜಪಾನಿ ಸೈನಿಕರ ಹಿಮ್ಮೆಟ್ಟಿಕೆಗೆ ಕಾರಣವಾದ, ಟ್ಯಾಂಗ್‌ ರಾಜವಂಶದ ಅವಧಿಯಲ್ಲಿನ ಚೀನಾ ಮತ್ತು ಸಿಲ್ಲಾಗಳ ವಿರುದ್ಧದ ಹಕುಸುಕಿನೋದ ಕದನದ ನಂತರ ಜಪಾನ್‌ ಒಂದು ವ್ಯಾಪಕ ಸುಧಾರಣೆಗೆ ಒಳಗಾಯಿತು. 646 ADಯಲ್ಲಿ ರಾಜಕುಮಾರ ನಕಾ ನೊ ಓಯೆ (ಚಕ್ರವರ್ತಿ ತೆಂಜಿ) ಎಂಬಾತನಿಂದ ಜಾರಿ ಮಾಡಲ್ಪಟ್ಟ ಟೈಕಾ ಸುಧಾರಣೆಯು ಅತ್ಯಂತ ಪ್ರಮುಖ ಸುಧಾರಣೆಗಳ ಪೈಕಿ ಒಂದಾಗಿತ್ತು. ಜಪಾನಿನ ಆಳುವ ಶ್ರೀಮಂತವರ್ಗವು ಟ್ಯಾಂಗ್‌ ರಾಜವಂಶದ ರಾಜಕೀಯ ಸ್ವರೂಪ, ಅಧಿಕಾರಿಶಾಹಿ ಧೋರಣೆ, ಸಂಸ್ಕೃತಿ, ಧರ್ಮ, ಮತ್ತು ತತ್ತ್ವಚಿಂತನೆ ಇವೇ ಮೊದಲಾದವನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸಿ ಅಳವಡಿಸಿಕೊಳ್ಳುವಲ್ಲಿ ಈ ರಾಜಶಾಸನವು ಅನುವುಮಾಡಿಕೊಟ್ಟಿತು.. 702 ADಯಲ್ಲಿ ಬಂದ ತೈಹೋ ಸಂಹಿತೆ, ಮತ್ತು ನಂತರದಲ್ಲಿ ಬಂದ ಯೋರೋ ಸಂಹಿತೆಯ ಅಂಗವಾಗಿ, ಜನಗಣತಿಗೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದಂತೆ ಸಾರ್ವಜನಿಕರು ನಿಯತವಾಗಿ ದಾಖಲಿಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕಾಗಿ ಬಂತು. ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಒತ್ತಾಯದ ಸೇನಾ ದಾಖಲಾತಿಗೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದ ಒಂದು ಮುನ್ಸೂಚಕವಾಗಿ ಈ ಪರಿಪಾಠವನ್ನು ಬಳಸಿಕೊಳ್ಳಲಾಯಿತು. ಜನಸಂಖ್ಯೆಯು ಹೇಗೆ ಹರಡಿಕೊಂಡಿದೆ ಎಂಬುದರ ಕುರಿತಾದ ಒಂದು ಗ್ರಹಿಕೆಯೊಂದಿಗೆ ಚಕ್ರವರ್ತಿ ಮೊಮ್ಮು 
ಒಂದು ಕಾನೂನನ್ನು ಜಾರಿಗೆ ತಂದ. ಇದರ ಅನುಸಾರ ಪ್ರತಿ 3-4 ವಯಸ್ಕ ಪುರುಷರ ಪೈಕಿ 1 ಪುರುಷನ ಅನುಪಾತದಲ್ಲಿ ಜನರು ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಸೇನೆಗೆ ಕಡ್ಡಾಯವಾಗಿ ಸೇರಿಸಲ್ಪಟ್ಟರು. ಈ ಸೈನಿಕರು ತಮ್ಮ ಸ್ವಂತದ ಆಯುಧಗಳನ್ನು ಪೂರೈಕೆ ಮಾಡುವುದು ಅಗತ್ಯವಾಗಿತ್ತು, ಮತ್ತು ಇದಕ್ಕೆ ಪ್ರತಿಯಾಗಿ ಸುಂಕಗಳು ಹಾಗೂ ತೆರಿಗೆಗಳಿಂದ ಅವರಿಗೆ ವಿನಾಯಿತಿಯು ದೊರೆಯುತ್ತಿತ್ತು. ಚೀನಾದ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯ ಮೇಲ್ಪಂಕ್ತಿಯನ್ನು ಅನುಸರಿಸಿ ಒಂದು ಸಂಘಟಿತ ಸೇನೆಯನ್ನು ರೂಪಿಸುವುದರೆಡೆಗೆ ಸಾಮ್ರಾಜ್ಯಶಾಹಿ ಸರ್ಕಾರವು ಮಾಡಿದ ಮೊದಲ ಪ್ರಯತ್ನಗಳಲ್ಲಿ ಇದು ಒಂದಾಗಿತ್ತು. ನಂತರ ಬಂದ ಇತಿಹಾಸಕಾರರು ಇದನ್ನು "ಗುಂದಾನ್‌-ಸೆಯಿ" (軍団制) ಎಂದು ಕರೆದರು ಹಾಗೂ ಇದು ಕೇವಲ ಅಲ್ಪಕಾಲದವರೆಗೆ ಅಸ್ತಿತ್ವದಲ್ಲಿತ್ತು ಎಂದು ನಂಬಲಾಗಿದೆ. 

ಸಾಮ್ರಾಜ್ಯಶಾಹಿಯ ಬಹುಪಾಲು ಅಧಿಕಾರಿಗಳನ್ನು ತೈಹೋ ಸಂಹಿತೆಯು 12 ದರ್ಜೆಗಳಾಗಿ ವರ್ಗೀಕರಿಸಿತು. ಪ್ರತಿ ದರ್ಜೆಯೂ ಎರಡು ಉಪ-ದರ್ಜೆಗಳಾಗಿ ವಿಭಜಿಸಲ್ಪಟ್ಟು, ಅದರಲ್ಲಿನ 1ನೇ ದರ್ಜೆಗೆ ಚಕ್ರವರ್ತಿ ಉನ್ನತ ಸಲಹೆಗಾರನಾಗಿರುವ ಸ್ಥಾನವನ್ನು ನೀಡಲಾಯಿತು. 6ನೇ ದರ್ಜೆ ಮತ್ತು ಅದಕ್ಕಿಂತ ಕೆಳಗಿನವರನ್ನು "ಸಮುರಾಯ್‌" ಎಂದು ಉಲ್ಲೇಖಿಸಲಾಗುತ್ತಿತ್ತು ಮತ್ತು ದೈನಂದಿನ ವಿದ್ಯಮಾನಗಳನ್ನು ನಿರ್ವಹಿಸುವ ಜವಾಬ್ದಾರಿಯನ್ನು ಅವರಿಗೆ ವಹಿಸಲಾಯಿತು. ಈ "ಸಮುರಾಯ್‌"ಗಳು ನಾಗರಿಕ ಸಾರ್ವಜನಿಕ ಸೇವಕರಾಗಿದ್ದರೂ ಸಹ, ಆ ಹೆಸರು ಈ ಪದದಿಂದಲೇ ಜನ್ಯವಾಗಿದೆ ಎಂದು ನಂಬಲಾಗಿದೆ. ಆದಾಗ್ಯೂ ಸೇನೆಯ ಜನರನ್ನು ಅನೇಕ ಶತಮಾನಗಳವರೆಗೆ "ಸಮುರಾಯ್‌" ಎಂಬುದಾಗಿ ಉಲ್ಲೇಖಿಸುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ.

ಹೀಯನ್‌ ಅವಧಿ ಆದಿಭಾಗದಲ್ಲಿ, ಅಂದರೆ, 8ನೇ ಶತಮಾನದ ಅಂತ್ಯ ಹಾಗೂ 9ನೇ ಶತಮಾನದ ಆದಿಭಾಗದಲ್ಲಿ, ಉತ್ತರದ ಹೊನ್ಷೂ ವಲಯದಲ್ಲಿ ತನ್ನ ಅಧಿಕಾರವನ್ನು ಬಲಪಡಿಸಲು ಹಾಗೂ ವಿಸ್ತರಿಸಲು ಚಕ್ರವರ್ತಿ ಕಮ್ಮು ಬಯಸಿದನಾದರೂ, ದಂಗೆಕೋರ ಎಮಿಷಿ ಜನರನ್ನು ಗೆದ್ದುಕೊಂಡು ಬರಲು ಅವನು ಕಳಿಸಿದ ಸೈನಿಕರಿಗೆ ಯಾವುದೇ ಶಿಸ್ತಾಗಲೀ, ಪ್ರೇರಣೆಯಾಗಲೀ ಇರಲಿಲ್ಲವಾದ್ದರಿಂದ, ತಮಗೊಪ್ಪಿಸಿದ ಕೆಲಸದಲ್ಲಿ ಅವರು ವಿಫಲರಾದರು. "ಸೀಯಿಟೈಶೋಗನ್‌" () ಅಥವಾ ಶೋಗನ್‌ ಎಂಬ ಅಧಿಕಾರ-ಸೂಚಕ ನಾಮವನ್ನು ಪರಿಚಯಿಸಿದ ಚಕ್ರವರ್ತಿ ಕಮ್ಮು, ಎಮಿಷಿ ದಂಗೆಕೋರರನ್ನು ಗೆಲ್ಲಲು ಪ್ರಬಲವಾದ ಪ್ರಾದೇಶಿಕ ಬುಡಕಟ್ಟುಗಳನ್ನು ನೆಚ್ಚಿಕೊಳ್ಳಲು ಶುರುಮಾಡಿದ. ಅಶ್ವಾರೋಹಿ ಕಾಳಗ ಮತ್ತು ಬಿಲ್ಲುವಿದ್ಯೆಯಲ್ಲಿ (ಕ್ಯೂಡೋ) ಪರಿಣತಿಯನ್ನು ಪಡೆದಿದ್ದ ಈ ಬುಡಕಟ್ಟು ಯೋಧರು, ದಂಗೆಗಳನ್ನು ಅಡಗಿಸುವುದಕ್ಕೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದಂತೆ ಚಕ್ರವರ್ತಿಯ ಆದ್ಯತೆಯ ಸಾಧನಗಳಾಗಿ ಮಾರ್ಪಟ್ಟರು. ಈ ಯೋಧರಿಗೂ ಶಿಕ್ಷಣವನ್ನು ನೀಡುವುದು ಸಾಧ್ಯವಿತ್ತಾದರೂ, ಈ ಅವಧಿಯಲ್ಲಿ (7ನೇ ಶತಮಾನದಿಂದ 9ನೇ ಶತಮಾನದವರೆಗಿನ ಅವಧಿ) ಸಾಮ್ರಾಜ್ಯಶಾಹಿ ರಾಜನ ಆಸ್ಥಾನದ ಅಧಿಕಾರಿಗಳು ಅವರನ್ನು ಅನಾಗರಿಕರಿಗಿಂತ ಕೊಂಚವೇ ಮೇಲಿನ ದರ್ಜೆಯಲ್ಲಿ ಪರಿಗಣಿಸಿದ್ದರು.

ಅಂತಿಮವಾಗಿ, ಚಕ್ರವರ್ತಿ ಕಮ್ಮು ತನ್ನ ಸೇನೆಯನ್ನು ವಿಸರ್ಜಿಸಿದ, ಮತ್ತು ಆ ಸಮಯದಿಂದ ಚಕ್ರವರ್ತಿಯ ಸಾಮರ್ಥ್ಯವು ನಿಧಾನವಾಗಿ ಕ್ಷೀಣಿಸಿತು. ಚಕ್ರವರ್ತಿಯು ಇನ್ನೂ ಅಧಿಕಾರದಲ್ಲಿರುವಾಗ, ಕ್ಯೋಟೋ () ಸುತ್ತಲೂ ಇದ್ದ ಅತ್ಯಂತ ಪ್ರಬಲವಾದ ಬುಡಕಟ್ಟು ಜನರು ಮಂತ್ರಿಗಳ ಸ್ಥಾನವನ್ನು ಅಲಂಕರಿಸಿದ್ದರು, ಮತ್ತು ಅವರ ಸಂಬಂಧಿಗಳು ನ್ಯಾಯಾಧಿಪತಿಗಳ ಸ್ಥಾನಗಳನ್ನು ಹಣತೆತ್ತು ವಶಪಡಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದರು. ಸಂಪತ್ತನ್ನು ಕೂಡಿಹಾಕಲು ಮತ್ತು ತಂತಮ್ಮ ಸಾಲಗಳನ್ನು ತೀರಿಸಲು ಸದರಿ ನ್ಯಾಯಾಧಿಪತಿಗಳು ಅನೇಕವೇಳೆ ಭಾರೀ ತೆರಿಗೆಯನ್ನು ವಿಧಿಸಿದರು. ಇದರಿಂದಾಗಿ ಅನೇಕ ರೈತರು ತಮ್ಮ ಜಮೀನುಗಳನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳಬೇಕಾಯಿತು.

ಸಂರಕ್ಷಣಾತ್ಮಕ ಒಪ್ಪಂದಗಳು ಹಾಗೂ ರಾಜಕೀಯ ವಿವಾಹಗಳ ಮೂಲಕ ರಾಜಕೀಯ ಶಕ್ತಿಯನ್ನು ಗಳಿಸಿಕೊಂಡ ಅವರು, ಅಂತಿಮವಾಗಿ ಸಾಂಪ್ರದಾಯಿಕವಾದ ಆಳುವ ಶ್ರೀಮಂತವರ್ಗವನ್ನೇ ಮೀರಿಸಿದರು.

ರೈತರ ಜಮೀನುಗಳ ಮೇಲೆ ಅಧಿಪತ್ಯ ನಡೆಸಲು ಹಾಗೂ ತೆರಿಗೆಗಳನ್ನು ಸಂಗ್ರಹಿಸಲು ಕಳುಹಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದ ಸಾಮ್ರಾಜ್ಯಶಾಹಿಯ ನ್ಯಾಧಿಪತಿಗಳಿಂದ ತಮ್ಮನ್ನು ರಕ್ಷಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಆಯುಧಗಳನ್ನು ಕೈಗೆತ್ತಿಕೊಂಡಿದ್ದ ರೈತರಿಂದ ಕೆಲವೊಂದು ಬುಡಕಟ್ಟುಗಳು ಮೂಲತಃ ರೂಪಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದವು. ತಮಗಿಂತ ಶಕ್ತಿಶಾಲಿಯಾಗಿರುವ ಬುಡಕಟ್ಟುಗಳಿಂದ ತಮ್ಮನ್ನು ರಕ್ಷಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಈ ಬುಡಕಟ್ಟುಗಳು ಮೈತ್ರಿಗಳನ್ನು ರೂಪಿಸಿಕೊಂಡವು, ಮತ್ತು ಮಧ್ಯ-ಹೀಯನ್‌ ಅವಧಿಯ ವೇಳೆಗೆ ಜಪಾನಿಯರ ವಿಶಿಷ್ಟವಾದ ರಕ್ಷಾಕವಚ ಮತ್ತು ಆಯುಧಗಳನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸಿ ಅಳವಡಿಸಿಕೊಂಡವು, ಮತ್ತು ತಮ್ಮ ನೈತಿಕ ಸಂಹಿತೆಯಾದ "ಬುಷಿಡೊ" ವಿನ ಬುನಾದಿಗಳನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸಿದವು. 

ಸಮುರಾಯ್‌ ಯೋಧರು ತಾವು "ಯೋಧನ ಕಾರ್ಯವಿಧಾನ" ಅಥವಾ ಬುಷಿಡೊನ ಅನುಯಾಯಿಗಳೆಂದು ತಮ್ಮನ್ನು ವರ್ಣಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದಾರೆ. ಶೊಗಕುಕಾನ್‌ ಕಕುಗೊ ಡೈಜಿಟೆನ್‌ ಎಂಬ ಹೆಸರಿನ ಜಪಾನೀ ಪದಕೋಶವು ಬುಷಿಡೋವನ್ನು "ಮ್ಯುರೊಮಾಚಿ (ಚುಸೆಯ್‌) ಅವಧಿಯಿಂದ ಯೋಧರ ವರ್ಗದ ಮೂಲಕ ಹಬ್ಬಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ಒಂದು ಅನನ್ಯ ತತ್ತ್ವಚಿಂತನೆ (ರೊನ್ರಿ)" ಎಂಬುದಾಗಿ ವ್ಯಾಖ್ಯಾನಿಸಿದೆ. ಯೋಧರ ಪಥವು ಗೌರವಾನ್ವಿತ ಸ್ಥಾನಗಳ ಪೈಕಿ ಒಂದಾಗಿದ್ದು, ಯೋಧನಾದವನು ತನ್ನ ಯಜಮಾನನು ವಹಿಸಿರುವ ಕರ್ತವ್ಯಪಾಲನೆಯ ಕಡೆಗೆ ಹೆಚ್ಚಿನ ಪ್ರಾಶಸ್ತ್ಯ ಕೊಡುವ, ಮತ್ತು ಸಾಯವವರೆಗೂ ಅವನಿಗೆ ನಿಷ್ಠನಾಗಿರುವ ವೈಶಿಷ್ಟ್ಯತೆಯನ್ನು ಅದು ಹೊಂದಿದೆ ಎಂಬ ಭಾವನೆಯನ್ನು ಬಹಳ ಮುಂಚಿನ ಕಾಲದಿಂದಲೂ ಸಮುರಾಯ್‌ ಯೋಧರು ತಳೆದಿದ್ದರು.

13ನೇ ಶತಮಾನದಲ್ಲಿ, ಹೊಜೋ ಶಿಗೆಟೋಕಿ (1198-1261 A.D.) ಎಂಬಾತ ಹೀಗೆ ಬರೆದ: "ಓರ್ವನು ಅಧಿಕೃತವಾಗಿ ಸೇವೆ ಸಲ್ಲಿಸುತ್ತಿರುವಾಗ ಅಥವಾ ತನ್ನ ಯಜಮಾನನ ಆಸ್ಥಾನದಲ್ಲಿರುವಾಗ, ಒಂದು ನೂರು ಅಥವಾ ಒಂದು ಸಾವಿರ ಜನರ ಬಗ್ಗೆ ಅವನು ಯೋಚಿಸಬಾರದು, ಆದರೆ ತನ್ನ ಯಜಮಾನನ ಪ್ರಾಮುಖ್ಯತೆಯನ್ನು ಮಾತ್ರವೇ ಅವನು ಪರಿಗಣಿಸಬೇಕು." 

ಡಾ. ಕಾರ್ಲ್‌ ಸ್ಟೀನ್‌ಸ್ಟ್ರಪ್‌ ಎಂಬಾತ 1979ರಲ್ಲಿ ಹೊಜೋ ಕುರಿತಾಗಿ ತಾನು ಬರೆದ ಪ್ರೌಢಪ್ರಬಂಧದಲ್ಲಿ, "13ನೇ ಮತ್ತು 14ನೇ ಶತಮಾನದ ಯೋಧರ ಬರಹಗಳು (ಗುನ್ಕಿ) ಬುಷಿಯನ್ನು ತಮ್ಮ ಸಹಜನೆಲೆಯಾದ ಯುದ್ಧದಲ್ಲಿ ಚಿತ್ರಿಸಿದ್ದು, ಇಂಥ ಗುಣಗಳನ್ನು ಅಪಾಯ ಲೆಕ್ಕಿಸದ ಎದೆಗಾರಿಕೆ, ಪ್ರಚಂಡವಾದ ಕುಟುಂಬದ ಹೆಮ್ಮೆ, ಮತ್ತು ಸ್ವಾರ್ಥರಹಿತ ಎಂದು ಗುಣಗಾನ ಮಾಡಿವೆ. ಅಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲ, ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ತನ್ನ ಯಜಮಾನ ಮತ್ತು ಮನುಷ್ಯನ ಕುರಿತಾದ ಸಂವೇದನಾರಹಿತ ಭಕ್ತಿಯನ್ನೂ ಇದು ಒಳಗೊಂಡಿರುತ್ತದೆ ಎಂದೂ ಅದು ಚಿತ್ರಿಸಿದೆ" ಎಂದು ಉಲ್ಲೇಖಿಸಿದ್ದಾರೆ. 

ಶಿಬಾ ಯೊಶಿಮಾಸಾ (1350-1410 A.D.) ರೀತಿಯ ಊಳಿಗಮಾನ್ಯ ಪದ್ಧತಿಯ ಧಣಿಗಳು ತಮ್ಮ ಅಭಿಪ್ರಾಯವನ್ನು ಮಂಡಿಸುತ್ತಾ, ಓರ್ವ ಸೇನಾನಾಯಕ ಅಥವಾ ಚಕ್ರವರ್ತಿಯ ಸೇವೆಯನ್ನು ಮಾಡಿಕೊಂಡಿರುವ ಅವಧಿಯಲ್ಲಿ ಒಂದು ವೈಭವಯುತ ಸಾವನ್ನು ಯೋಧನೋರ್ವ ಎದುರುನೋಡುತ್ತಾನೆ ಎಂದು ಹೇಳಿರುವುದೇ ಅಲ್ಲದೇ, ತಮ್ಮ ಅಭಿಪ್ರಾಯ ಸರಣಿಯನ್ನು ಹೀಗೆ ಮುಂದುವರಿಸುತ್ತಾರೆ: "ಒಬ್ಬನು ಸಾಯಬೇಕೆಂದಿರುವಾಗ ಆ ಕ್ಷಣವನ್ನು ಉಪೇಕ್ಷಿಸುವುದು ಅಥವಾ ನೋಡದೆ-ನಿಲ್ಲದೆ-ದಾಟಿಕೊಂಡುಹೋಗುವುದು ಒಂದು ವಿಷಾದಕರ ಸಂಗತಿ...ಮೊದಲಿಗೆ, ಓರ್ವ ಮನುಷ್ಯ, ಯಾರ ವೃತ್ತಿಯು ಆಯುಧಗಳನ್ನು ಹಿಡಿಯುವುದಾಗಿರುತ್ತದೆಯೋ ಆತ, ಮೊದಲು ಯೋಚಿಸಬೇಕು ಮತ್ತು ನಂತರ ಕಾರ್ಯಪ್ರವೃತ್ತನಾಗಬೇಕು. ಇದು ಕೇವಲ ಅವನ ಕೀರ್ತಿಗೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದಂತೆ ಮಾತ್ರವೇ ಅಲ್ಲದೆ, ಅವನ ಸಂತತಿಯ ಕುರಿತಾಗಿಯೂ ಅನ್ವಯಿಸುತ್ತದೆ. ತನ್ನ ಒಂದು ಮತ್ತು ಏಕೈಕ ಜೀವನವನ್ನು ತೀರಾ ಪ್ರಾಣಭಯದಿಂದ ಹಿಡಿದಿಟ್ಟುಕೊಳ್ಳುವ ಮೂಲಕ, ಆತ ತನ್ನ ಹೆಸರಿಗೆ ಎಂದೆಂದಿಗೂ ಕಳಂಕ ತಂದುಕೊಳ್ಳಬಾರದು... 

ತನ್ನ ಜೀವನವನ್ನು ಅನಾವಶ್ಯಕವಾಗಿ ಹಾಳುಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವುದರಲ್ಲಿನ ಒಬ್ಬನ ಮುಖ್ಯ ಉದ್ದೇಶ ಅಡಗಿದ್ದರೆ, ಅದನ್ನು ಚಕ್ರವರ್ತಿಗೋಸ್ಕರ ಅಥವಾ ಓರ್ವ ಸೇನಾಧಿಪತಿಯ ಯಾವುದಾದರೂ ಮಹಾನ್‌ ಹೊಣೆಗಾರಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಮಾಡುವುದು ಉಚಿತ. ಇದು ಖಂಡಿತವಾಗಿಯೂ ಒಬ್ಬನ ಸಂತತಿಯ ಮಹಾನ್‌ ಕೀರ್ತಿಗೆ ಕಾರಣವಾಗುತ್ತದೆ."

1412 A.D.ಯಲ್ಲಿ, ತನ್ನ ಸೋದರನಿಗೆ ಬುದ್ಧಿವಾದದ ಪತ್ರವೊಂದನ್ನು ಬರೆದ ಇಮಗಾವಾ ಸಡಯೊ, ಒಬ್ಬ ತನ್ನ ಯಜಮಾನನೆಡೆಗಿನ ಕರ್ತವ್ಯಪಾಲನೆಯಲ್ಲಿ ತೋರಿಸಬೇಕಾದ ಪ್ರಾಮುಖ್ಯತೆಯ ಕುರಿತು ಒತ್ತಿಹೇಳಿದ್ದ. ತನ್ನ ಜೀವಮಾನದ ಅವಧಿಯಲ್ಲಿನ ಸೇನೆಯ ಮತ್ತು ಆಡಳಿತಾತ್ಮಕ ಪರಿಣತಿಗಳಿಗೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿ ತಾನು ಹೊಂದಿದ್ದ ಸಮತೋಲನ ಸಾಮರ್ಥ್ಯಕ್ಕೆ ಮೆಚ್ಚುಗೆಯನ್ನು ಪಡೆದಿದ್ದ ಮತ್ತು ಅವನ ಬರಹಗಳು ಬಹು ವ್ಯಾಪಕವಾಗಿ ಹಬ್ಬಿದವು. ಅವನ ಪತ್ರಗಳು ಟೊಕುಗವಾ-ಯುಗದ ಕಾನೂನುಗಳಿಗೆ ತಿರುಳಾಗಿ ಪರಿಣಮಿಸಿದವು ಮತ್ತು IIನೇ ಜಾಗತಿಕ ಸಮರವಾಗುವವರೆಗೆ ಸಾಂಪ್ರದಾಯಿಕ ಜಪಾನಿಯರಿಗೆ ಅವು ಅತ್ಯಗತ್ಯ ಅಧ್ಯಯನದ ವಿಷಯವಾಗಿದ್ದವು:

ಇದೇ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ, ಊಳಿಗಮಾನ್ಯ ಪದ್ಧತಿಯ ಧಣಿಯಾದ ಟಕೆಡಾ ನೊಬುಷಿಗೆ (1525-1561 A.D.) ಎಂಬಾತ ಕೂಡ ತನ್ನ ಅಭಿಪ್ರಾಯ ಮಂಡಿಸಿದ್ದು ಹೀಗೆ: "ವಿಷಯವು ಮಹತ್ವದ್ದೇ ಇರಲಿ, ಅಥವಾ ಸಣ್ಣದೇ ಇರಲಿ, ತನ್ನ ಯಜಮಾನನ ಆದೇಶಗಳಿಗೆ ಒಬ್ಬನು ತನ್ನ ಬೆನ್ನು ತೋರಿಸಬಾರದು
ಓರ್ವನು ತನಗೆ ಕೊಡುಗೆಗಳನ್ನಾಗಲೀ ಅಥವಾ ಉಂಬಳಿಗಳನ್ನಾಗಲೀ ನೀಡುವಂತೆ ತನ್ನ ಯಜಮಾನನನ್ನು ಕೇಳಬಾರದು...ಯಜಮಾನನು ಓರ್ವ ಮನುಷ್ಯನೊಂದಿಗೆ ಎಷ್ಟು ವಿವೇಚನಾಶೂನ್ಯವಾಗಿ ನಡೆದುಕೊಂಡರೂ ಪರವಾಗಿಲ್ಲ, ಅವನು ಅಸಮಾಧಾನಪಟ್ಟುಕೊಳ್ಳಬಾರದು...ಓರ್ವ ಕೈಕೆಳಗಿನವನು ಒಬ್ಬ ಮೇಲಧಿಕಾರಿಯ ಕುರಿತಾಗಿ ತನ್ನ ನಿರ್ಣಯವನ್ನು ನೀಡುವುದಿಲ್ಲ ಅಥವಾ ಟೀಕೆಯನ್ನು ಮಾಡುವುದಿಲ್ಲ"

ನೊಬುಷಿಗೆಯ ಸೋದರನಾದ ಟಕೆಡಾ ಶಿಂಗೆನ್‌ (1521-1573 A.D.) ಎಂಬಾತನೂ ಇದೇ ಬಗೆಯ ವೀಕ್ಷಣೆಗಳನ್ನು ಮಾಡಿದ: "ಯೋಧನೊಬ್ಬನ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಹುಟ್ಟಿದ ವ್ಯಕ್ತಿಯೊಬ್ಬ ತನ್ನ ದರ್ಜೆ ಅಥವಾ ವರ್ಗವೇನೇ ಇರಲಿ, ಸ್ವಾಮಿನಿಷ್ಟೆಯಲ್ಲಿನ ಸೇನಾ ಸಾಹಸಕಾರ್ಯಗಳ ಮತ್ತು ಸಾಧನೆಗಳ ಓರ್ವ ಮನುಷ್ಯನೊಂದಿಗೆ ಮೊದಲು ಸ್ವತಃ ತನ್ನನ್ನು ಪರಿಚಯಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾನೆ...ಓರ್ವ ಮನುಷ್ಯ ತನ್ನ ಸ್ವಂತ ಹೆತ್ತವರಿಗೆ ಮಕ್ಕಳಿಂದ ಸಲ್ಲಬೇಕಾದ ಶ್ರದ್ಧಾಭಕ್ತಿಗಳನ್ನು ಸಲ್ಲಿಸದಿದ್ದರೆ, ತನ್ನ ಸ್ವಾಮಿಯು ತನಗೆ ವಹಿಸಿದ ತನ್ನ ಕರ್ತವ್ಯಗಳನ್ನೂ ಉಪೇಕ್ಷಿಸುತ್ತಾನೆ ಎಂಬುದು ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಗೊತ್ತು. ಇಂಥ ಒಂದು ಉಪೇಕ್ಷೆಯೆಂದರೆ ಅದು ಮನುಷ್ಯತ್ವಡೆಗಿನ ಒಂದು ನಂಬಿಕೆದ್ರೋಹವೆಂದೇ ಅರ್ಥ. ಆದ್ದರಿಂದ ಇಂಥ ಒಬ್ಬ ಮನುಷ್ಯನು 'ಸಮುರಾಯ್‌' ಎಂದು ಕರೆಯಲ್ಪಡಲು ಅನರ್ಹನಾಗಿರುತ್ತಾನೆ" ಎಂಬುದು ಅವನ ಅಭಿಪ್ರಾಯ ಸರಣಿಯಾಗಿತ್ತು.

ಊಳಿಗಮಾನ್ಯ ಪದ್ಧತಿಯ ಧಣಿಯಾದ ಅಸಾಕುರಾ ಯೋಶಿಕಾಗೆ (1428-1481 A.D.) ಎಂಬಾತ ಹೀಗೆ ಬರೆದ: "ಅಸಾಕುರಾನ ಊಳಿಗಮಾನ್ಯ ಅಥವಾ ಕರಾರಿನ ಉಂಬಳಿಯಲ್ಲಿ, ಆನುವಂಶಿಕ ಪ್ರಧಾನ ಆಳುಗಳನ್ನು ಯಾರಾದರೊಬ್ಬರು ನಿರ್ಧರಿಸಬಾರದು. ಓರ್ವ ಮನುಷ್ಯನಿಗೆ ಅವನ ಸಾಮರ್ಥ್ಯ ಹಾಗೂ ಸ್ವಾಮಿನಿಷ್ಠೆಯ ಅನುಸಾರ ಕೆಲಸವನ್ನು ನಿಷ್ಕರ್ಷಿಸಬೇಕು." ರಾಜ್ಯದಲ್ಲಿ ವಾಸವಾಗಿರುವ ಯೋಧರು ಮತ್ತು ಜನಸಾಮಾನ್ಯರನ್ನು ಸ್ನೇಹ-ಸೌಹಾರ್ದಗಳಿಂದ ನಡೆಸಿಕೊಂಡಿದ್ದರಿಂದಲೇ ತನ್ನ ತಂದೆಯು ಅನೇಕ ಯಶಸ್ಸುಗಳನ್ನು ಗಳಿಸಿದ ಎಂಬುದನ್ನೂ ಸಹ ಅಸಾಕುರಾ ಗಮನಿಸಿದ. ತನ್ನ ಸೌಜನ್ಯದ ನಡೆನುಡಿಯನ್ನು ಅವನು ಹೀಗೆ ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸಿದ: "ಅವನಿಗಾಗಿ ಎಲ್ಲರೂ ತಮ್ಮ ಜೀವಗಳನ್ನು ತ್ಯಾಗಮಾಡಲು ಹಾಗೂ ಅವನ ಮಿತ್ರರಾಗಿರಲು ಸಿದ್ಧರಿದ್ದರು."

ಕ್ಯಾಟೊ ಕಿಯೊಮಾಸಾ ಎಂಬಾತ ಸೆಂಗೊಕು ಯುಗದ ಅತ್ಯಂತ ಶಕ್ತಿಶಾಲಿ ಹಾಗೂ ಸುಪ್ರಸಿದ್ಧ ಧಣಿಗಳ ಪೈಕಿ ಒಬ್ಬನಾಗಿದ್ದ. ಕೊರಿಯಾದ ಆಕ್ರಮಣದ (1592-1598) ಅವಧಿಯಲ್ಲಿ ಜಪಾನಿನ ಬಹುಪಾಲು ಪ್ರಮುಖ ಬುಡಕಟ್ಟುಗಳನ್ನು ಅವನು ತನ್ನ ನಿಯಂತ್ರಣದಲ್ಲಿಟ್ಟುಕೊಂಡಿದ್ದ. "ದರ್ಜೆಯನ್ನು ಲೆಕ್ಕಿಸದೆ ಎಲ್ಲಾ ಸಮುರಾಯ್‌ಗಳನ್ನೂ" ಉದ್ದೇಶಿಸಿರುವ ಕೈಪಿಡಿಯೊಂದರಲ್ಲಿ ತನ್ನ ಅನುಯಾಯಿಗಳಿಗೆ ಹೇಳುತ್ತಾ, ಒಬ್ಬ ಯೋಧನ ಜೀವನದಲ್ಲಿನ ಏಕೈಕ ಕರ್ತವ್ಯವೆಂದರೆ "ಉದ್ದನೆಯ ಮತ್ತು ಗಿಡ್ಡನೆಯ ಕತ್ತಿಗಳನ್ನು ಭದ್ರವಾಗಿ ಹಿಡಿಯುವುದು ಮತ್ತು ಸಾಯುವುದೇ" ಆಗಿದೆ ಎಂದು ತಿಳಿಸಿದ. ಅಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲ, ಸೇನೆಗೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದ ಶ್ರೇಷ್ಠಕೃತಿಗಳನ್ನು ಅದರಲ್ಲೂ ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಸ್ವಾಮಿನಿಷ್ಠೆ ಹಾಗೂ ಹೆತ್ತವರಿಗೆ ಮಕ್ಕಳಿಂದ ಸಲ್ಲಬೇಕಾದ ಶ್ರದ್ಧಾಭಕ್ತಿಗಳ ಕುರಿತಾದ ಹೂರಣವನ್ನು ಒಳಗೊಂಡಿರುವ ಕೃತಿಗಳನ್ನು ಅಧ್ಯಯನ ಮಾಡುವಲ್ಲಿ ಮಹಾನ್‌ ಪ್ರಯತ್ನಗಳನ್ನು ಚಾಲ್ತಿಗೆ ತರಬೇಕೆಂದೂ ಆತ ತನ್ನ ಅನುಯಾಯಿಗಳಿಗೆ ಆದೇಶಿಸಿದ. ಈ ಕೆಳಗೆ ನಮೂದಿಸಲಾಗಿರುವ ಉಕ್ತಿಯಿಂದಾಗಿ ಆತ ಚಿರಪರಿಚಿತನಾಗಿದ್ದಾನೆ: 

"ಬುಷಿಡೊಗೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದ ವಿಷಯಗಳ ಕುರಿತು ಮನುಷ್ಯನೊಬ್ಬನು ಪ್ರತಿದಿನವೂ ಅವಲೋಕನ ನಡೆಸದಿದ್ದಲ್ಲಿ ಅಥವಾ ಪರೀಕ್ಷಿಸದಿದ್ದಲ್ಲಿ, ಒಂದು ಕೆಚ್ಚೆದೆಯ ಹಾಗೂ ಪೌರುಷಯುತ ಸಾವನ್ನು ಹೊಂದಲೂ ಸಹ ಅವನಿಗೆ ಕಷ್ಟವಾಗುತ್ತದೆ. ಹೀಗಾಗಿ, ಯೋಧನ ಕರ್ತವ್ಯದ ಕುರಿತಾಗಿ ಓರ್ವನ ಅಂತರಾಳದಲ್ಲಿ ಸದೃಢವಾಗಿ ಕೆತ್ತುವುದು ಅತ್ಯಗತ್ಯವಾಗಿದೆ."

ನಬೆಶಿಮಾ ನವೊಶಿಗೆ (1538-1618 A.D.) ಎಂಬಾತ ಮತ್ತೋರ್ವ ಸೆಂಗೊಕು ಡೈಮ್ಯೊ ಆಗಿದ್ದು, ಕೊರಿಯಾದಲ್ಲಿನ ಕ್ಯಾಟೊ ಕಿಯೊಮಾಸಾದ ಜೊತೆಜೊತೆಗೇ ಹೋರಾಡಿದ. ಕರ್ತವ್ಯವನ್ನು ನಿರ್ವಹಿಸುತ್ತಿರುವಾಗ ಯಾವುದೇ ಮನುಷ್ಯನು ತನ್ನ ದರ್ಜೆಯು ಯಾವುದೇ ಆಗಿರಲಿ, ಕಡೆಪಕ್ಷ ಒಂದು ಬಾರಿಯಾದರೂ ತನ್ನ ಜೀವವನ್ನು ಅಪಾಯಕ್ಕೆ ಒಡ್ಡಿಕೊಂಡಿಲ್ಲ ಎಂದಾದರೆ ಅದಕ್ಕಿಂತ ಅವಮಾನಕರವಾದುದು ಮತ್ತೊಂದಿಲ್ಲ ಎಂದು ಆತ ಹೇಳಿದ. ನಬೆಶಿಮಾನ ಬೋಧನೆಗಳು ಅವನ ಮಗ, ಮೊಮ್ಮಗನಿಗೂ ವರ್ಗಾವಣೆಯಾಗಿದ್ದೇ ಅಲ್ಲದೇ, ತ್ಸುನೆಟೊಮೊ ಯಮಾಮೊಟೋನ "ಹಗಾಕುರೆ" ಗೆ ಆಧಾರವಾದವು. "ಸಮುರಾಯ್‌ ಜೀವನಶೈಲಿಯು ಹುಚ್ಚುಸಾಹಸದ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿರುವಂಥಾದ್ದು. ಹತ್ತು ಅಥವಾ ಅದಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚು ಜನರು ಇಂಥ ಒಬ್ಬ ಮನುಷ್ಯನನ್ನು ಕೊಲ್ಲಲಾರರು" ಎಂಬ ತನ್ನ ಹೇಳಿಕೆಯಿಂದ ಆತ ಅತ್ಯಂತ ಚಿರಪರಿಚಿತನಾಗಿದ್ದಾನೆ.

ಟೋರೈ ಮೊಟೊಟಾಡಾ (1539-1600) ಎಂಬಾತ ಟೊಕುಗವಾ ಇಯೆಸುವಿನ ಬಳಿ ಕೆಲಸಲ್ಲಿದ್ದ ಊಳಿಗಮಾನ್ಯ ಪದ್ಧತಿಯ ಓರ್ವ ಧಣಿಯಾಗಿದ್ದ. ಸೆಕಿಗಹರಾದ ಕದನಕ್ಕೆ ಪೂರ್ವಭಾವಿಯಾಗಿ, ಆತನ ಧಣಿಯು ಪೂರ್ವದಿಕ್ಕಿಗೆ ಮುಂದುವರಿದರೆ, ಈತ ದುರವಸ್ಥೆಗೆ ಪಕ್ಕಾಗಿರುವ ಫುಷಿಮಿ ಕೋಟೆಮನೆಯಲ್ಲಿಯೇ ಉಳಿದುಕೊಳ್ಳಲು ಸ್ವಂತ ಇಚ್ಛೆಯಿಂದ ನಿರ್ಧರಿಸಿದ. ಸದರಿ ಕೋಟೆಮನೆಯು ಕಾಪಾಡಲಾಗದ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿತ್ತು ಎಂಬುದನ್ನು ಟೋರೈ ಮತ್ತು ಟೊಕುಗವಾ ಇಬ್ಬರೂ ಸಮ್ಮತಿಸಿದರು. ತನ್ನ ಧಣಿಗೆ ಸ್ವಾಮಿನಿಷ್ಠೆಯನ್ನು ತೋರಿಸುವ ನಿಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ, ತಾನು ಹಾಗೂ ತನ್ನ ಜನರು ಕೊನೆಯ ಕ್ಷಣದವರೆಗೂ ಹೋರಾಡುವುದಾಗಿ ವಾಗ್ದಾನ ಮಾಡುವ ಮೂಲಕ ಟೋರೈ ಅಲ್ಲೇ ಉಳಿಯಲು ನಿರ್ಧರಿಸಿದ. ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಚಾಲ್ತಿಯಲ್ಲಿದ್ದ ಪದ್ಧತಿಯಂತೆ, ತನ್ನನ್ನು ಅಲ್ಲಿಂದ ಜೀವಂತವಾಗಿ ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗಲಾಗಲು ಅವಕಾಶ ನೀಡುವುದಿಲ್ಲ ಎಂದು ಟೋರೈ ಪ್ರತಿಜ್ಞೆ ಮಾಡಿದ. ನಾಟಕೀಯವಾದ ಒಂದು ಅಂತಿಮ ನಿಲುವಿನಲ್ಲಿ, 2,000 ಜನರ ಒಂದು ಕೋಟೆಯ ರಕ್ಷಕ ಸೈನ್ಯವು, ಇಷಿದಾ ಮಿಟ್ಸುನಾರಿಯ 40,000 ಯೋಧರನ್ನೊಳಗೊಂಡ ಒಂದು ಬೃಹತ್‌ ಸೇನೆಯ ವಿರುದ್ಧ ಹತ್ತುದಿನಗಳವರೆಗೆ ಅಗಾಧವಾದ ಪ್ರತಿಕೂಲ ಸನ್ನಿವೇಶಗಳಿಗೆ ಪ್ರತಿಯಾಗಿ ನೆಲಕಚ್ಚಿಕೊಂಡು ನಿಂತಿತ್ತು. ತನ್ನ ಮಗ ತದಾಮಾಸನಿಗೆ ನೀಡಿದ ಒಂದು ಹೃದಯಸ್ಪರ್ಶಿಯಾದ ಅಂತಿಮ ಹೇಳಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಆತ ಹೀಗೆ ಬರೆದ:

"ಅವಮಾನಕ್ಕೆ ಒಳಗಾಗಿರುವುದು ಮತ್ತು ನಿರ್ದಿಷ್ಟವಾಗಿ ಮುಖ್ಯವಲ್ಲದ ಸಂದರ್ಭಗಳ ಅಡಿಯಲ್ಲಿಯೂ ಸಾವನ್ನು ತಪ್ಪಿಸುವುದು ಯೋಧನ ಕಾರ್ಯವಿಧಾನ [ಅಂದರೆ, ಬುಷಿಡೊ] ಅಲ್ಲ. ತನ್ನ ಯಜಮಾನನಿಗೋಸ್ಕರ ಓರ್ವನು ತನ್ನ ಜೀವವನ್ನು ತ್ಯಾಗಮಾಡುವುದೆಂದರೆ ಅದು ಒಂದು ಬದಲಾಯಿಸದಿರುವ ತತ್ತ್ವ ಎಂಬುದು ಎಲ್ಲರಿಗೂ ತಿಳಿದಿರುವ ವಿಷಯವೇ ಆಗಿದೆ. ಈ ದೇಶದ ಇತರ ಎಲ್ಲಾ ಯೋಧರನ್ನೂ ಮೀರಿಸಿ ನಾನು ಸಾಗುವಂತಾಗಬೇಕು ಮತ್ತು ನನ್ನ ಯಜಮಾನನ ಹಿತಚಿಂತನೆಗಾಗಿ ನನ್ನ ಜೀವವನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಬೇಕು ಎಂಬುದು, ನನ್ನ ಕುಟುಂಬಕ್ಕೆ ಗೌರವವನ್ನು ತರುವಂಥ ವಿಷಯವಾಗಿದೆ ಹಾಗೂ ಅನೇಕ ವರ್ಷಗಳಿಂದ ನನ್ನೊಡನಿದ್ದ ನನ್ನ ಅತ್ಯಂತ ತೀವ್ರವಾದ ಹಂಬಲವಾಗಿದೆ." 

ಜೊತೆಯನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಬೇರೆ ಬೇರೆ ದಾರಿಗಳನ್ನು ಹಿಡಿಯುವಾಗ ಈ ಇಬ್ಬರೂ ವ್ಯಕ್ತಿಗಳು ಅತ್ತರು ಎಂದು ಹೇಳಲಾಗಿದೆ. ಏಕೆಂದರೆ, ತಾವು ಪರಸ್ಪರರನ್ನು ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಎಂದಿಗೂ ನೋಡಲಾಗುವುದಿಲ್ಲ ಎಂದು ಅವರಿಗೆ ಗೊತ್ತಿತ್ತು. ಟೋರೈನ ಅಪ್ಪ ಮತ್ತು ತಾತ ಇಬ್ಬರೂ ಟೊಕುಗವಾ ಕುಟುಂಬಕ್ಕೆ ಮುಂಚೆಯೂ ಸೇವೆ ಸಲ್ಲಿಸಿದ್ದರು. ಟೊಕುಗವಾನಿಗಿಂತ ಮುಂಚಿತವಾಗಿ ಮತ್ತು ಅವನ ಸ್ವಂತ ಸೋದರನು ಕದನದಲ್ಲಿ ಆಗಲೇ ಕೊಲ್ಲಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದ ಸಮಯದಲ್ಲಿಯೇ ಅವರ ಸೇವೆ ಸಂದಿತ್ತು. ಟೋರೈನ ನಡೆಗಳು ಜಪಾನಿನ ಇತಿಹಾಸದ ಪಥವನ್ನೇ ಬದಲಿಸಿದವು. ತನ್ನ ಸೇನೆಯಲ್ಲಿ ಹುರುಪುತುಂಬಿ ಯಶಸ್ವಿಯಾಗಿ ಅವರನ್ನು ಜಾಗ್ರತಗೊಳಿಸಿದ ಇಯೆಸು ಟೊಕುಗವಾ, ಸೆಕಿಗಹರಾದಲ್ಲಿ ಜಯಗಳಿಸಿದ.

"ಹಗಾಕುರೆ" ಯ ಅನುವಾದಕನಾದ ವಿಲಿಯಂ ಸ್ಕಾಟ್‌ ವಿಲ್ಸನ್‌, ಯಮಾಮೊಟೋವನ್ನು ಹೊರತುಪಡಿಸಿದ ಬುಡಕಟ್ಟುಗಳಲ್ಲಿ ಕಂಡುಬರುವ, ಸಾವಿನ ಕುರಿತಾಗಿ ಯೋಧರ ನೀಡುವ ಪ್ರಾಮುಖ್ಯತೆಯ ಉದಾಹರಣೆಗಳನ್ನು ವೀಕ್ಷಿಸಿದ್ದು ಅವನ್ನು ಹೀಗೆ ವಿವರಿಸಿದ್ದಾನೆ: "ಓರ್ವ ಯೋಧನಾಗಿ ಅವನು ಒಬ್ಬ ಕಟ್ಟುನಿಟ್ಟಿನ ಶಿಸ್ತಪಾಲಕನಾಗಿದ್ದ, ಮತ್ತು ಇಬ್ಬರು ಕಾದಾಡುವವರು ಅಥವಾ ಜಗಳಗಂಟರಿಗೆ ಅವನು ಮರಣದಂಡನೆಯ ಶಿಕ್ಷೆಯನ್ನು ವಿಧಿಸಿದ್ದಕ್ಕೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದಂತೆ "ಹಗಾಕುರೆ" ಯಲ್ಲಿ ಒಂದು ನಿದರ್ಶನ ಸ್ವರೂಪದ ಕಥೆಯಿದೆ. ಅವರಿಗೆ ಈ ಶಿಕ್ಷೆ ಸಿಕ್ಕಿದ್ದು ಅವರು ಕಾದಾಡಿದರು ಎಂಬುದಕ್ಕಲ್ಲ, ಬದಲಿಗೆ ಸಾಯುವವರೆಗೂ ಕಾದಾಡಲಿಲ್ಲ ಎಂಬ ಕಾರಣಕ್ಕೆ." 

ಉಯೆಸುಗಿ ಕೆನ್‌ಶಿನ್‌ (1530-1578) ಎಂಬಾತ ಟಕೆಡಾ ಶಿಂಗೆನ್‌‌‌ನ {1521-1573} ಪ್ರತಿಸ್ಪರ್ಧಿಯಾಗಿದ್ದ. ಉಯೆಸುಗಿ ಕೆನ್‌ಶಿನ್‌ ಓರ್ವ ಇತಿಹಾಸ ಪ್ರಸಿದ್ಧ ಸೆಂಗೊಕು ಸೇನಾನಾಯಕನಾಗಿದ್ದು, ಸೇನೆಗೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದ ಚೀನಿಯರ ಶ್ರೇಷ್ಠಕೃತಿಗಳಲ್ಲಿ ಪರಿಣತಿಯನ್ನು ಸಾಧಿಸಿದ್ದ ಹಾಗೂ "ಯೋಧನ ಕಾರ್ಯವಿಧಾನವನ್ನು ಸಾವಿನೊಂದಿಗೆ ಸಮೀಕರಿಸಿ" ಸಮರ್ಥಿಸಿದ್ದ. ಜಪಾನಿನ ಇತಿಹಾಸಕಾರನಾದ ಡೈಸೆಟ್ಜ್‌ ಟೆಯಿಟಾರೊ ಸುಝುಕಿ ಎಂಬಾತ ಉಯೆಸುಗಿಯ ನಂಬಿಕೆಗಳನ್ನು ತನ್ನ ಮೂಲಗ್ರಂಥ ಪಾಠವಾದ "ಝೆನ್‌ ಅಂಡ್‌ ಜಪಾನೀಸ್‌ ಕಲ್ಚರ್‌" ನಲ್ಲಿ (1959) ಹೀಗೆ ವಿವರಿಸುತ್ತಾನೆ:

"ತಮ್ಮ ಜೀವವನ್ನು ಬಿಡಲು ಹಾಗೂ ಸಾವನ್ನು ಅಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳಲು ಮನಸ್ಸಿಲ್ಲದವರು ನಿಜವಾದ ಯೋಧರಲ್ಲ...
ವಿಜಯಿಯಾಗುವ ಆತ್ಮವಿಶ್ವಾಸದೊಂದಿಗೆ ರಣಾಂಗಣಕ್ಕೆ ದೃಢಮನಸ್ಸಿನಿಂದ ನೀವು ಮುನ್ನುಗ್ಗಿದರೆ, ಯಾವುದೇ ಗಾಯವಾಗಲೀ ಮತ್ತೇನೇ ಆಗಲೀ ಇಲ್ಲದೆಯೇ ನೀವು ಮನೆಗೆ ಮರಳುವಿರಿ. ಸಾಯಲು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ನಿರ್ಧರಿಸಿರುವವರಂತೆ ಕಾಳಗದಲ್ಲಿ ನಿಮ್ಮನ್ನು ತೊಡಗಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದೇ ಆದಲ್ಲಿ, ನೀವು ಜೀವಂತವಾಗಿರುವಿರಿ; ಕದನದಲ್ಲಿ ಬದುಕುಳಿಯಬೇಕು ಎಂಬ ಬಯಕೆಯನ್ನಿಟ್ಟುಕೊಂಡು ಕಾಳಗದಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿಸಿಕೊಂಡಲ್ಲಿ, ನೀವು ಸಾವನ್ನಪ್ಪುವುದು ಖಚಿತ. ಮನೆಯನ್ನು ಮತ್ತೆಂದೂ ನೋಡಲಾರೆ ಎಂಬ ದೃಢನಿರ್ಧಾರದಿಂದ ನೀವು ನಿಮ್ಮ ಮನೆಯನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಹೊರಟರೆ, ನೀವು ಮನೆಗೆ ಸುರಕ್ಷಿತವಾಗಿ ಮರಳುತ್ತೀರಿ; ಮನೆಗೆ ಹಿಂದಿರುಗುವ ಯಾವುದೇ ಆಲೋಚನೆಯನ್ನು ಹೊತ್ತುಕೊಂಡು ಮನೆಯನ್ನು ಬಿಟ್ಟರೆ, ನೀವು ಮನೆಗೆ ಎಂದಿಗೂ ಮರಳಲಾರಿರಿ. ಪ್ರಪಂಚವು ಯಾವಾಗಲೂ ಬದಲಾವಣೆಗೆ ತನ್ನನ್ನು ಒಡ್ಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿರುತ್ತದೆ ಎಂದು ಆಲೋಚಿಸುವ ಮೂಲಕ ನೀವು ತಪ್ಪನ್ನೇನೂ ಮಾಡದಿರಬಹುದು; ಆದರೆ, ಓರ್ವ ಯೋಧನ ವಿಧಿಯು ಯಾವಾಗಲೂ ನಿಶ್ಚಿತವಾಗಿರುತ್ತದೆಯಾದ್ದರಿಂದ, ಯೋಧನು ಈ ರೀತಿಯ ಆಲೋಚನೆಗಳಿಗೆ ಆಸ್ಪದ ನೀಡಬಾರದು."

ಇಮಗಾವಾದಂಥ ಕುಟುಂಬಗಳು ಯೋಧರ ನೈತಿಕ ಮೌಲ್ಯಗಳನ್ನು ಬೆಳೆಸುವಲ್ಲಿ ಅತ್ಯಂತ ಪ್ರಭಾವಶಾಲಿಯಾಗಿದ್ದವು ಮತ್ತು ಇದರ ಕುರಿತು ಇತರ ಧಣಿಗಳು ತಮ್ಮ ಜೀವಿತಾವಧಿಯಲ್ಲಿ ವ್ಯಾಪಕವಾಗಿ ಉಲ್ಲೇಖಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಇಮಗಾವಾ ಸಡಯೊನ ಬರಹಗಳು ಅತೀವವಾಗಿ ಗೌರವಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದವು ಹಾಗೂ ಇವನ್ನು ಜಪಾನಿಯರ ಊಳಿಗಮಾನ್ಯ ಪದ್ಧತಿಯ ಕಾನೂನಿನ ಆಕರವಾಗಿ ಟೊಕುಗವಾ ಇಯೆಸು ಆಶ್ರಯಿಸಿದ್ದ. ಈ ಬರಹಗಳು IIನೇ ಜಾಗತಿಕ ಸಮರವಾಗುವವರೆಗೆ ಸಾಂಪ್ರದಾಯಿಕ ಜಪಾನಿಯರಿಗೆ ಅತ್ಯಗತ್ಯ ಅಧ್ಯಯನದ ವಿಷಯವಾಗಿದ್ದವು:

"ಜಪಾನೀಸ್‌ ಕಲ್ಚರ್‌" (2000) ಎಂಬ ತನ್ನ ಪುಸ್ತಕದಲ್ಲಿ, ಇತಿಹಾಸಕಾರ H. ಪಾಲ್‌ ವಾರ್ಲೆ ಉಲ್ಲೇಖಿಸಿರುವ ಪ್ರಕಾರ, ಜೆಸ್ಯೂಟ್‌ ಪಂಥದ ನಾಯಕ ಸೇಂಟ್‌ ಫ್ರಾನ್ಸಿಸ್‌ ಕ್ಸೇವಿಯರ್‌ (1506-1552) ಜಪಾನ್‌ ಕುರಿತಾದ ವಿವರಣೆಯನ್ನು ಹೀಗೆ ನೀಡಿದ್ದಾನೆ: "ಸಾವಿಗೆ ಹೆದರದ ರಾಷ್ಟ್ರವು ಈ ವಿಶ್ವದಲ್ಲೇ ಎಲ್ಲೂ ಇಲ್ಲ." ಮತ್ತೆ ಮುಂದುವರಿದು ಜನರ ಘನತೆ ಮತ್ತು ನಡವಳಿಕೆಗಳನ್ನು ಕ್ಸೇವಿಯರ್‌ ಹೀಗೆ ವಿವರಿಸುತ್ತಾನೆ: "ತಮ್ಮ ಘನತೆ-ಗೌರವಗಳ ಕುರಿತು ಅತಿ ನಾಜೂಕಿನಿಂದ ಅಥವಾ ಅತಿ ಕಟ್ಟನಿಟ್ಟಾಗಿ ನಡೆದುಕೊಳ್ಳುವ ಜನರ ಪೈಕಿ ಜಪಾನಿಯರನ್ನು ಬಿಟ್ಟರೆ ಪ್ರಪಂಚದಲ್ಲಿ ಬೇರಾರೂ ಇಲ್ಲ ಎಂದು ನಾನು ಭಾವಿಸುತ್ತೇನೆ; ಒಂದೇ ಒಂದು ಅವಮಾನವನ್ನಾಗಲೀ ಅಥವಾ ಕೋಪದಲ್ಲಿ ಆಡಿದ ಒಂದೇ ಒಂದು ಪದವನ್ನಾಗಲೀ ಅವರು ಸಹಿಸುವುದಿಲ್ಲ ಎಂಬುದೇ ನನ್ನ ಅಭಿಪ್ರಾಯದ ಹಿಂದಿರುವ ಕಾರಣ." 1549ನಿಂದ 1551ರವರೆಗಿನ ವರ್ಷಗಳನ್ನು ಜಪಾನಿಯರನ್ನು ಕ್ರೈಸ್ತಮತಕ್ಕೆ ಮತಾಂತರ ಮಾಡುವ ನಿಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಕ್ಸೇವಿಯರ್‌ ಕಳೆದ. ಅವನು ತನ್ನ ವೀಕ್ಷಣೆಯನ್ನು ಮತ್ತಷ್ಟು ಮುಂದುವರೆಸಿ, "
ಜಪಾನಿಯರು ಹೆಚ್ಚು ಧೈರ್ಯಶಾಲಿಗಳಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲ, ಚೀನಾ, ಕೊರಿಯಾ, ಟೆರ್ನೇಟ್‌ ಮತ್ತು ಫಿಲಿಪ್ಪೀನ್ಸ್‌‌ನ ಸುತ್ತಮುತ್ತಲೂ ಇರುವ ಇತರ ಎಲ್ಲಾ ರಾಷ್ಟ್ರಗಳ ಜನರಿಗಿಂತಲೂ ಹೆಚ್ಚು ಯುದ್ಧೋತ್ಸಾಹದ ಅಥವಾ ಯುದ್ಧೋಚಿತ ಜನರಾಗಿದ್ದಾರೆ" ಎಂದು ಅಭಿಪ್ರಾಯಪಟ್ಟ.

1547ರ ಡಿಸೆಂಬರ್‌ನಲ್ಲಿ, ಫ್ರಾನ್ಸಿಸ್‌ ಮಲಾಕ್ಕಾದಲ್ಲಿ (ಮಲೇಷಿಯಾ) ಇದ್ದ. ಅಂಜಿರೋ (ಪ್ರಾಯಶಃ ಇದು "ಯಜಿರೋ" ಎಂದು ಉಚ್ಚರಿಸಲ್ಪಡುತ್ತಿತ್ತು) ಎಂಬ ಹೆಸರಿನ ಓರ್ವ ಕಡಿಮೆ-ದರ್ಜೆಯ ಸಮುರಾಯ್‌ನನ್ನು ಅವನು ಭೇಟಿಯಾದ ನಂತರ ಗೋವಾಕ್ಕೆ (ಭಾರತ) ಹಿಂದಿರುಗಲು ಕಾಯುತ್ತಿದ್ದ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಅವನು ಮಲಾಕ್ಕಾದಲ್ಲಿ ಇರಬೇಕಾಗಿ ಬಂದಿತ್ತು. ಅಂಜಿರೋ ಕುಲೀನ ಮನೆತನಕ್ಕಾಗಲೀ ಅಥವಾ ಉನ್ನತ ಪದವಿಗಾಗಲೀ ಸೇರಿದವನಾಗಿರಲಿಲ್ಲ ಮತ್ತು ಅವನೇನು ಓರ್ವ ಬುದ್ಧಿಜೀವಿಯಾಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಚರ್ಚ್‌ನಲ್ಲಿ ಕ್ಸೇವಿಯರ್‌ ಏನೆಲ್ಲಾ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದನೋ ಅವೆಲ್ಲದರ ಟಿಪ್ಪಣಿಗಳನ್ನು ಆತ ಜಾಗರೂಕತೆಯಿಂದ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದ. ಇದು ಕ್ಸೇವಿಯರ್‌ ಮೇಲೆ ಪ್ರಭಾವ ಬೀರಿತು. ಜಪಾನ್‌ಗೆ ತೆರಳಲು ಕ್ಸೇವಿಯರ್‌ ಕೊಂಚಮಟ್ಟಿಗೆ ನಿರ್ಧರಿಸಿದ. ಏಕೆಂದರೆ, ಜಪಾನಿನ ಜನರು ಅತ್ಯಂತ ಸುಶಿಕ್ಷಿತರು ಹಾಗೂ ಕಲಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಅವರಿಗೆ ತೀವ್ರಾಸಕ್ತಿಯಿದೆ ಎಂದು ಈ ಕೆಳ-ದರ್ಜೆಯ ಸಮುರಾಯ್‌ ಅವನನ್ನು ಪೋರ್ಚುಗೀಸ್‌ನಲ್ಲಿ ಮನವೊಲಿಸಿದ. ಅವರು ಕಷ್ಟಪಟ್ಟು ದುಡಿಯುವವರಾಗಿದ್ದರು ಮತ್ತು ಅಧಿಕಾರ ಶಕ್ತಿ ಅಥವಾ ಪ್ರಾಧಿಕಾರವನ್ನು ಅವರು ಗೌರವಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ತಮ್ಮ ಕಾನೂನುಗಳು ಹಾಗೂ ರೂಢಿಗತ ಪದ್ಧತಿಗಳನ್ನು ಅವರು ಸಕಾರಣವಾಗಿ ಅನುಸರಿಸುತ್ತಿದ್ದರು, ಮತ್ತು, ತನ್ನ ನಂಬಿಕೆಯ ಕುರಿತು ಕ್ರೈಸ್ತಧರ್ಮವು ಅವರಿಗೆ ಮನವರಿಕೆ ಮಾಡಿಕೊಟ್ಟಿದ್ದೇ ಆದರೆ, ಅದನ್ನು ಅವರು ಒಂದು ಸಮುದಾಯವಾಗಿ ಅಥವಾ ಗುಂಪಿಗೆ ಗುಂಪೇ ಆಗಿರುವ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಪುರಸ್ಕರಿಸುವವರಾಗಿದ್ದರು.

12ನೇ ಶತಮಾನದ ವೇಳೆಗೆ, ಮೇಲ್ದರ್ಜೆಯ ಸಮುರಾಯ್‌ಗಳು ಹೆಚ್ಚಿನ ಮಟ್ಟದಲ್ಲಿ ಅಕ್ಷರಸ್ಥರಾಗಿದ್ದರು. 7ನೇ ಶತಮಾನದಿಂದ 9ನೇ ಶತಮಾನಗಳ ಅವಧಿಯಲ್ಲಿ ಚೀನಾದಿಂದ ಬಂದ ಕನ್‌ಫ್ಯೂಷಿಯನ್‌ ಮತದ ಸಾರ್ವತ್ರಿಕ ಪರಿಚಯಿಸುವಿಕೆಯ ಕಾರಣದಿಂದ, ಹಾಗೂ

ಯೋಧರು ಕಲೆಗಳನ್ನು ಆದರ್ಶೀಕರಿಸಿದರು ಮತ್ತು ಅವುಗಳಲ್ಲಿ ಪರಿಣತಿಯುಳ್ಳವರ ಸ್ಥಾನಕ್ಕೇರಲು ಬಯಸಿದರು ಎಂಬುದನ್ನು ತೈರಾ ತದನೋರಿಯಂಥ (ಹೀಕೆ ಮೊನೋಗಟಾರಿಯಲ್ಲಿ ಕಾಣಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಒಬ್ಬ ಸಮುರಾಯ್‌) ಉದಾಹರಣೆಗಳು ನಿರೂಪಿಸುತ್ತವೆ.

ಲೇಖನಿ ಮತ್ತು ಕತ್ತಿಯೊಂದಿಗಿನ ತನ್ನ ಪರಿಣತಿ ಅಥವಾ ಹೋರಾಡುವಿಕೆ ಮತ್ತು ಕಲಿಕೆಯ ಸಾಮರಸ್ಯವಾದ "ಬನ್‌ ಮತ್ತು ಬು" ಎಂಬ ತನ್ನ ಪರಿಣತಿಗೆ ತದನೋರಿ ಪ್ರಸಿದ್ಧನಾಗಿದ್ದ.
ಸುಸಂಸ್ಕೃತರಾಗಿ ಮತ್ತು ಅಕ್ಷರಸ್ಥರಾಗಿ ಇರಬೇಕೆಂದು ನಿರೀಕ್ಷಿಸಲ್ಪಡುತ್ತಿದ್ದ ಸಮುರಾಯ್‌ಗಳು "ಬನ್‌ ಬು ರ್ಯೊ ಡೊ" (文武両道, ಇದರ ಅಕ್ಷರಶಃ ಅರ್ಥ: ಸಾಹಿತ್ಯಿಕ ಕಲೆಗಳು, ಸೇನಾ ಕಲೆಗಳು, ಎರಡೂ ವಿಧಾನಗಳು) ಅಥವಾ "ಹೊಂದಾಣಿಕೆಯಲ್ಲಿರುವ ಲೇಖನಿ ಮತ್ತು ಕತ್ತಿ" ಎಂಬ ಎಂಬ ಪ್ರಾಚೀನ ನಾಣ್ಣುಡಿಯನ್ನು ಮೆಚ್ಚಿಕೊಂಡಿದ್ದರು. ಇಡೊ ಅವಧಿಯ ವೇಳೆಗೆ, ಯುರೋಪ್‌ಗಿಂತ ಹೆಚ್ಚಿನ ಪ್ರಮಾಣದ ಸಾಕ್ಷರತಾ ಪ್ರಮಾಣವನ್ನು ಜಪಾನ್‌ ಹೊಂದಿತ್ತು. 

ವಾಸ್ತವವಾಗಿ ಈ ಮೇಲ್ಪಂಕ್ತಿಯನ್ನು ಸಾಧಿಸಿದ ಮತ್ತು ಅದರಂತೆಯೇ ತಮ್ಮ ಜೀವನವನ್ನು ಸಾಗಿಸಿದ ಪುರುಷರ ಸಂಖ್ಯೆಯು ಹೆಚ್ಚಾಗಿತ್ತು. ಯೋಧ ಎಂಬುದಕ್ಕಾಗಿದ್ದ ಒಂದು ಮುಂಚಿನ ಪದವಾದ "ಉರುವಾಶೈ" ಎಂಬುದು ಒಂದು ಕಾಂಜೀ ಲಿಪಿಯೊಂದಿಗೆ ಬರೆಯಲ್ಪಡುತ್ತಿತ್ತು. ಈ ಬರಹವು ಸಾಹಿತ್ಯಿಕ ಅಧ್ಯಯನಕ್ಕಾಗಿದ್ದ ("ಬನ್‌" 文) ಅಕ್ಷರಗಳು ಮತ್ತು ಸೇನಾ ಕಲೆಗಳ ("ಬು" 武) ಅಕ್ಷರಗಳೊಂದಿಗೆ ಸಂಯೋಜಿಸುತ್ತಿತ್ತು, ಮತ್ತು ಅದು ಹೀಕೆ ಮೊನೋಗಟಾರಿಯಲ್ಲಿ (12ನೇ ಶತಮಾನದ ಅಂತ್ಯದಲ್ಲಿ) ಉಲ್ಲೇಖಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿದೆ. ತೈರಾ ನೊ ತದನೋರಿಯ ಸಾವಿನ ಕುರಿತಾಗಿ ತಾನು ಮಾಡಿರುವ ನಮೂದಿನಲ್ಲಿ ವಿದ್ಯೆಕಲಿತ ಕವಿ-ಕತ್ತಿವರಸೆಗಾರನ ಆದರ್ಶದ ಕುರಿತು ಹೀಕೆ ಮೊನೋಗಟಾರಿ ಉಲ್ಲೇಖಿಸುತ್ತದೆ:

"ಐಡಿಯಲ್ಸ್‌ ಆಫ್‌ ದಿ ಸಮುರಾಯ್‌" ಎಂಬ ತನ್ನ ಪುಸ್ತಕದಲ್ಲಿ ವಿಲಿಯಂ ಸ್ಕಾಟ್‌ ವಿಲ್ಸನ್‌ ಎಂಬ ಅನುವಾದಕ ಹೀಗೆ ಹೇಳುತ್ತಾನೆ: "ಹೀಕೆ ಮೊನೋಗಟಾರಿ ಯಲ್ಲಿನ ಯೋಧರು ನಂತರದ ತಲೆಮಾರುಗಳ ಸುಶಿಕ್ಷಿತ ಯೋಧರಿಗೆ ಮೇಲ್ಪಂಕ್ತಿಗಳಾಗಿ ನಿಂತರು, ಮತ್ತು ಅವರಿಂದ ಚಿತ್ರಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ಆದರ್ಶಗಳು ಕೈಗೆಟುಕುವುದಕ್ಕೂ ಆಚೆಗಿವೆ ಎಂಬ ಗ್ರಹಿಕೆಯನ್ನೇನೂ ಉಂಟುಮಾಡಲಿಲ್ಲ. ಅದರ ಬದಲಿಗೆ, ಈ ಆದರ್ಶಗಳು ಯೋಧರ ವರ್ಗದ ಮೇಲಿನ ಅಂತಸ್ತುಗಳಲ್ಲಿ ಹುರುಪಿನಿಂದ ಪಟ್ಟಾಗಿ ಅನುಸರಿಸಲ್ಪಟ್ಟವು ಮತ್ತು ಆಯುಧಗಳನ್ನು ಹಿಡಿದ ಜಪಾನೀ ಪುರುಷನಿಗೆ ಇದೇ ಸೂಕ್ತವಾದ ಸ್ವರೂಪ ಎಂಬ ಶಿಫಾರಸನ್ನೂ ಮಾಡಲ್ಪಟ್ಟವು. ಹೀಕೆ ಮೊನೋಗಟಾರಿಯೊಂದಿಗೆ, ಸಾಹಿತ್ಯದಲ್ಲಿನ ಜಪಾನೀ ಯೋಧರ ಚಿತ್ರಣವು ತನ್ನ ಸಂಪೂರ್ಣ ವಿಕಸನ ಅಥವಾ ಪರಿಪಕ್ವತೆಯನ್ನು ಪಡೆದುಕೊಂಡಿತು. ಹೀಕೆ ಮೊನೋಗಟಾರಿಯು ತಮ್ಮ ಜನರು ಅನುಸರಿಸಬೇಕಾಗಿರುವ ಒಂದು ಉದಾಹರಣೆ ಎಂದು ಯಾರೆಲ್ಲಾ ಯೋಧರು ಉಲ್ಲೇಖಿಸಿದ್ದಾರೋ ಅವರೆಲ್ಲರ ಬರಹಗಳನ್ನೂ ನಂತರದಲ್ಲಿ ವಿಲ್ಸನ್‌ ಅನುವಾದಿಸಿದ.

ಯೋಧರ ಇಂಥ ಅಸಂಖ್ಯಾತ ಬರಹಗಳು ಈ ಆದರ್ಶವನ್ನು 13ನೇ ಶತಮಾನದಿಂದ ಮುಂದಕ್ಕೆ ದಾಖಲಿಸಿಕೊಂಡು ಬಂದವು. ಬಹುಪಾಲು ಯೋಧರು ಈ ಆದರ್ಶದ ಮಟ್ಟಕ್ಕೆ ಏರಿದರು ಇಲ್ಲವೇ ಅದನ್ನು ಅನುಸರಿಸಿದರು. ಇಲ್ಲದಿದ್ದಲ್ಲಿ ಸಮುರಾಯ್‌ ಸೈನಿಕರಲ್ಲಿ ಯಾವುದೇ ರೀತಿಯ ಒಗ್ಗಟ್ಟು ಸಾಧ್ಯವಾಗುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ.

ಇತಿಹಾಸ
ಆಯುಧಗಳು
ಅವನತಿ
ಕಮಾಕುರಾ ಬಕುಫು ಮತ್ತು ಸಮುರಾಯ್‌ನ ಏಳಿಗೆ