ಭಾರತೀಯ ಪರಂಪರೆಯಲ್ಲಿ, ಪಂಚತಂತ್ರವು ಒಂದು ಆಗಿದೆ. "ನೀತಿ" ಯನ್ನು ಸುಮಾರಾಗಿ "ಜೀವನದ ಜ್ಞಾನಪ್ರದ ವರ್ತನೆಯೆಂದು" ಅನುವಾದಿಸಬಹುದು ಹಾಗೂ ಒಂದು "ಶಾಸ್ತ್ರ" ವು ತಾಂತ್ರಿಕ ಅಥವ ವೈಜ್ಞಾನಿಕ ಮೀಮಾಂಸೆ ಎಂದಾಗುತ್ತದೆ; ಹೀಗೆ ಅದು ರಾಜಕೀಯ ವಿಜ್ಞಾನ ಮತ್ತು ಮನವೀಯ ವರ್ತನೆಯ ಮೇಲಿನ ಒಂದು ಪ್ರಬಂಧ ಗ್ರಂಥ. ಅದರ ಸಾಹಿತ್ಯಕ ಆಕರಗಳು ಹೀಗಿವೆ "ವಿಶೇಷ ಅನುಭವ ಹೊಂದಿರುವ ಕಥೆ ಹೇಳುವ ರಾಜಕೀಯ ವಿಜ್ಞಾನ ಹಾಗೂ ಜಾನಪದ ಮತ್ತು ಸಾಹಿತ್ಯಕ ಪರಂಪರೆಯ ಪ್ರಬುದ್ಧ ನಂಬಿಕೆ". ಅವುಗಳನ್ನು ವ್ಯಾಪಕವಾಗಿ ಉಲ್ಲೇಖಿಸುತ್ತಾ, ಹೆಚ್ಚಿನದನ್ನು ಧರ್ಮ ಮತ್ತು ಅರ್ಥ "ಶಾಸ್ತ್ರ " ಗಳಿಂದ ಆರಿಸಲಾಗಿದೆ. "ಪುರುಷರ ಪ್ರಪಂಚದಲ್ಲಿ ಜೀವನದಿಂದ ಸಾಧ್ಯವಾದಷ್ಟು ಅತ್ಯಂತ ಉನ್ನತ ಸಂತೋಷವನ್ನು ಹೇಗೆ ಜಯಿಸುವುದೆಂಬ ಆಗ್ರಹದ ಪ್ರಶ್ನೆಯ ಉತ್ತರಕ್ಕೆ "ನೀತಿ" ಯು" ಒಂದು ಶ್ಲಾಘನೀಯ ಪ್ರಯತ್ನವನ್ನು ಪ್ರತಿನಿಧಿಸುತ್ತದೆ ಎಂದು ಗ್ರಂಥದಿಂದ ಅವುಗಳನ್ನು ವ್ಯಾಪಕವಾಗಿ ಉಲ್ಲೇಖಿಸುತ್ತಲೂ ಸಹ ವಿವರಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿದೆ ಹಾಗೂ "ಸುರಕ್ಷತೆ, ಅಭ್ಯುದಯ, ದೃಢ ಸಂಕಲ್ಪದ ಕಾರ್ಯ, ಗೆಳೆತನ ಹಾಗೂ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಅಧ್ಯಯನವು ಸಂತೋಷವನ್ನು ಉತ್ಪನ್ನ ಮಾಡಲು ಹೇಗೆ ಸೇರಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿದೆಯೆಂದರೆ ಅದರಲ್ಲಿ ಒಂದು ಜೀವನವು, ಮಾನವನ ಶಕ್ತಿಗಳ ಸಾಮರಸ್ಯವಾದ ಬೆಳವಣಿಗೆಯೇ "ನೀತಿ " ಯಾಗಿದೆ".

ಕ್ರಿಸ್ತ ಪೂರ್ವ 400 ರ ಸುಮಾರಿಗೆ ಅವರು ನಿರ್ವಾಣ ಹೊಂದುವ ಮೊದಲು ಐತಿಹಾಸಿಕ ಬುದ್ಧರಿಂದ ಖಚಿತವಾಗಿ ಪ್ರಸ್ತಾಪಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ಬುದ್ಧನ ಜಾತಕ ಕಥೆಗಳ ಜೊತೆ ಅನೇಕ ಕಥೆಗಳು ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಪಂಚತಂತ್ರವು ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ, ಆದರೆ "ಬುದ್ಧರು ಕಥನಗಳನ್ನು ಕಂಡು ಹಿಡಿಯಲಿಲ್ಲವೆಂಬುದು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿದೆ. [...] ಪಂಚತಂತ್ರದ ಲೇಖಕರು "ಜಾತಕ" ಕಥೆಗಳು ಅಥವಾ "ಮಹಾಭಾರತ" ದಿಂದ ಆಖ್ಯಾಯಿಕೆಗಳನ್ನು ಎರವಲು ಪಡೆದರೆ ಇಲ್ಲವೇ ಪುರಾತನ ಭಾರತದ, ಮೌಖಿಕ ಮತ್ತು ಸಹಿತ್ಯಕವೆರಡನ್ನೂ, ಕಥೆಗಳ ಸಾಮಾನ್ಯ ಭಂಡಾರಗಳಿಗೆ ಅವರು ಮೆಲ್ಲನೆ ತಟ್ಟುತ್ತಿದ್ದರೆ ಅಥವಾ ಇಲ್ಲವೆ ಎಂಬುದು ಸ್ವಲ್ಪ ಸಂದಿಗ್ಧವಾಗಿದೆ." ನಿರ್ಧಾರಾತ್ಮಕ ಪುರಾವೆಯಿಲ್ಲದಿದ್ದಾಗ್ಯೂ, ಪುರಾತನ ಜಾನಪದ ಪರಂಪರೆಗಳ ಮೇಲೆ ಅವು ಆಧಾರಿತವಾಗಿವೆ ಎಂದು ಅನೇಕ ವಿದ್ವಾಂಸರು ನಂಬುತ್ತಾರೆ. ಡಬ್ಲು. ನಾರ್ಮನ್ ಬ್ರೌನ್ ಈ ಸಂಗತಿಯನ್ನು ಚರ್ಚಿಸಿದರು ಹಾಗೂ "ಆಧುನಿಕ" ಭಾರತದಲ್ಲಿ, ಅನೇಕ ಜಾನಪದ ಕಥೆಗಳು ಸಾಹಿತ್ಯಕ ಆಕರಗಳಿಂದ ಅನುಕರಣ ಮಾಡಲ್ಪಟ್ಟಿವೆಯೆಂದು ತಿಳಿದರು ಮತ್ತು ಅವು ತದ್ವಿರುದ್ಧವಾಗಲ್ಲ.
ಪಂಚತಂತ್ರದ ಬಗ್ಗೆ ಮೊಟ್ಟ ಮೊದಲ ಪಾಶ್ಚಿಮಾತ್ಯ ವಿದ್ವಾಂಸರಲ್ಲೊಬ್ಬರಾದ ಡಾ. ಜೋಹನ್ನೆಸ್ ಹೆರ್ಟೆಲ್ ರವರು, ಈ ಗ್ರಂಥವನ್ನು ಒಂದು ಮ್ಯಚಿಯವೆಲ್ಲಿಯನ್ ಪಾತ್ರವನ್ನು ಹೊಂದಿರುವಂತೆ ಅವಲೋಕಿಸಿದರು. ಹಾಗೆಯೇ, "ಕಥೆಗಳ ಹಾಗೆಂದು ಕರೆಯಲಾಗುವ 'ನೀತಿಗಳು' ನೈತಿಕತೆಯ ಮೇಲೆ ಯಾವುದೇ ಪರಣಾಮ ಹೊಂದಿಲ್ಲವೆಂದು ಎಡ್ಗರ್ಟನ್ ಗಮನಿಸಿದರು; ಅವು ಅನೀತಿಯ ಮತ್ತು ಕೆಲವು ವೇಳೆ ನೀತಿಗೆಟ್ಟವುಗಳು. ಜೀವನದ ಕಾರ್ಯಗಳಲ್ಲಿ ಹಾಗೂ ವಿಶೇಷವಾಗಿ ರಾಜಕೀಯದ, ಸರ್ಕಾರದ, ವ್ಯವಹಾರ ಕುಶಲತೆ ಮತ್ತು ವ್ಯಾವಹಾರಿಕ ಬುದ್ಧಿವಂತಿಕೆಯನ್ನು ಅವು ವೈಭವೀಕರಿಸುತ್ತವೆ." ಇತರೆ ವಿದ್ವಾಂಸರು ಇದು ಏಕಪಕ್ಷೀಯವೆಂದು ಈ ಸಲಹೆಯನ್ನು ತಳ್ಳಿಹಾಕುತ್ತಾರೆ ಮತ್ತು ಕಲಿಸಲು ಅಥವಾ ಸರಿಯಾದ ನೀತಿ ವರ್ತನೆ ಎಂದೂ ಸಹ ಈ ಕಥೆಗಳನ್ನು ಅವಲೋಕಿಸುತ್ತಾರೆ. ಹಾಗೆಯೇ :

ಒಲಿವೆಲ್ಲೆ ಗಮನಿಸಿದಂತೆ:
ಉದಾಹರಣೆಗೆ, ಮೊದಲ ಚೌಕಟ್ಟಿನ ಕಥೆಯಲ್ಲಿ, ಜಯಶಾಲಿಯಾಗಿದ್ದು ದುಷ್ಟ ದಮನಕ ('ಗೆದ್ದವನು') ಮತ್ತು ಅದರ ಒಳ್ಳೆಯ ಸಹೋದರ ಕರಟಕನಲ್ಲ. ವಾಸ್ತವವಾಗಿ, ಅದರ ದೃಢವಾದ ಪಶ್ಚಿಮದ ಕಡೆಗೆ ವಲಸೆಯು "ಕಲಿಲ ಮತ್ತು ದಿಮ್ನ " ಭಾಗ ಒಂದರಲ್ಲಿ ಕೆಟ್ಟ-ಜಯಶೀಲತೆಯ ಕೆಲಸ ಸಾಧಿಸುವ ವಿಷಯ, ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಜ್ಯೂಗಳು, ಕ್ರಿಶ್ಚಿಯನ್ನರು ಹಾಗೂ ಮುಸ್ಲಿಮ್ ಧಾರ್ಮಿಕ ಮುಖಂಡರನ್ನು ಕೋಪಗೊಳಿಸಿತು - ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿಯೂ, ಕೊನೆಗೆ ಇಬ್ನ್ ಅಲ್-ಮುಕ್ವಫ ಎಚ್ಚರಿಕೆಯಿಂದ ತನ್ನ ಉತ್ಕೃಷ್ಟ ಕೃತಿಯ ಭಾಗ ಒಂದರ ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ ಒಂದು ಸಂಪೂರ್ಣ ಹೆಚ್ಚುವರಿ ಅಧ್ಯಾಯವನ್ನು ಒಳಸೇರಿಸಿದನು (ತನ್ನ ಸ್ವಂತ ಪ್ರಕ್ಷುಬ್ಧ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಶಕ್ತಿಶಾಲಿ ಧಾರ್ಮಿಕ ಮತಾಂಧರನ್ನು ಸಮಾಧಾನಗೊಳಿಸಲು ನಿಸ್ಸಂದೇಹವಾಗಿ ಆಶಿಸುತ್ತಾ) ದಿಮ್ನನನ್ನು ಜೈಲಿನಲ್ಲಿ ನ್ಯಾಯವಿಚಾರಣೆಗೆ ಒಳಪಡಿಸಿ ಮತ್ತು ಕೊನೆಗೆ ಮರಣದಂಡನೆ ವಿಧಿಸಿದರು. 

ಮೊದಲ-ಇಸ್ಲಾಂ ಧರ್ಮದ ಮೂಲದ, "ಪಂಚತಂತ್ರ" ವು ಅಂತಹ ಯಾವುದೇ ಸ್ವಮತಾಭಿಮಾನದ ನೀತಿಯನ್ನು ಉಪದೇಶಿಸುವುದನ್ನು ಹೊಂದಿಲ್ಲ. 1888 ರಲ್ಲಿ ಜೋಸೆಫ್ ಜೇಕಬ್ ರವರು ಗಮನಿಸಿದಂತೆ, "... ಒಬ್ಬರು ಅದರ ಬಗ್ಗೆ ಯೋಚಿಸಿದಾಗ ಅದನ್ನು ಪ್ರಸ್ತಾಪಿಸದಂತೆಯೇ ಅದರ ನೀತಿಯನ್ನು ಸಣ್ಣ ನೀತಿ ಕಥೆಯು "ಅದೇ ಇರುವ ಕಾರಣವನ್ನು " ಸೂಚಿಸುವುದಾಗಿದೆ."

ಹೆಚ್ಚಿನ ಓದಿಗಾಗಿ
ಮೊದಲಿನ ಮಿಶ್ರ-ಸಾಂಸ್ಕೃತಿಕ ವಲಸೆಗಳು
ಹುರುಳು
ಆಕರಗಳು ಹಾಗೂ ಕೆಲಸ