ಗೀಯೋಮ್ ಡ ಮಾಶೊ ಎಂಬ 14ನೆಯ ಶತಮಾನದ ಕವಿ ಪ್ರಚಾರಕ್ಕೆ ತಂದ ಬಲಾದ್ ಮತ್ತು ರಾನ್ದೊ ಪಂಕ್ತಿಪುಂಜಗಳನ್ನು ಬಹುವಾಗಿ ಬೆಳೆಸಿಕೊಂಡ ಕೀರ್ತಿ ಆತನ ಸಂಬಂಧಿ ಯೂಸ್ಟೇಶ್ ಡೆಷಾಂಪ್‍ಗೆ ಸಲ್ಲುತ್ತದೆ. ಆಗಿನ ಪಂಡಿತವರ್ಗ ಭಾಷಣಕಲೆ ಕಾವ್ಯಮೀಮಾಂಸೆ ಎರಡನ್ನೂ ಒಳಗೊಂಡ ತತ್ತ್ವ ವಿಚಾರಣೆಯನ್ನು ಅಲಂಕಾರಶಾಸ್ತ್ರ ಎನ್ನುತ್ತಿದ್ದರು. ಡೆಷಾಂಪ್ ಒಂದು ಕೈಪಿಡಿಯನ್ನು ಹೊರತಂದರೆ; ಆದರ ತುಂಬ ಬಲಾದ್ ರಾನ್ದೊ ಮತ್ತು ಇತರ ಪಂಕ್ತಿಪುಂಜಗಳ ವಿವರಣೆಯೇ; ಮುಖ್ಯವಾಗಿ ಅಂತ್ಯಪ್ರಾಸ ಮತ್ತು ಯತಿಗಳ ಚರ್ಚೆ. ಆಮೇಲೆ ಆಲಂಕಾರಿಕರು ಎಂಬೊಂದು ಕವಿಪಂಥ ಏರ್ಪಟ್ಟಿತು. ಅವರಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬನಾದ ಜೀನ್ ಮೋಲಿನೆ ಅಲಂಕಾರ ಕಲೆ ಎಂಬ ಗ್ರಂಥವನ್ನು ರಚಿಸಿದ. ಆ ಪಂಥ ಅಂಗೀಕರಿಸಿದ ಸೂತ್ರಗಳು ಇವು: ಪ್ರಾಮಾಣಿಕವಾದ ಭಾವೋದ್ರೇಕ ಕವಿಗೆ ಅಗತ್ಯವಿಲ್ಲ. ಅದರ ಸೋಗು ಸಾಕು, ಪ್ರಕೃತಿ ಪ್ರಪಂಚವನ್ನು ಅಸಡ್ಡೆಗೈಯತಕ್ಕದ್ದು; ಲ್ಯಾಟಿನ್ ಸಾಹಿತ್ಯವೇ ಮೆಚ್ಚತಕ್ಕ ಮತ್ತು ಮಾರ್ಗ ತೋರಿಸುವ ಸಾಹಿತ್ಯ; ಹಳೆಯ ಪರಿಚಿತ ವಿಷಯಗಳನ್ನೇ ಆರಿಸಿಕೊಳ್ಳತಕ್ಕದ್ದು; ಅನ್ಯಾರ್ಥ ಸ್ವಪ್ನ ಸಂಕೇತ ಆದಿ ಕಥಾವಳಿಗಳನ್ನು ಉಪಯೋಗಿಸಿಕೊಂಡು ಕಾವ್ಯ ಬೋಧಿಸಬೇಕು; ಛಂದೋವಿಚಾರಕ್ಕೂ ಪ್ರಾಸದ ಸಂಕೀರ್ಣತೆಗೂ ವಿಶೇಷ ಶ್ರದ್ಧೆ ಅತ್ಯಗತ್ಯ. ಆಲಂಕಾರಿಕರು ಫ್ರಾನ್ಸಿನ ಬೌದ್ಧಿಕ ಯಾಜಮಾನ್ಯ ತಮ್ಮ ಕೈಯಲ್ಲಿದೆಯೆಂದು ಗರ್ವ ಪಡುತ್ತಿದ್ದರು.

ಆಧುನಿಕ ಫ್ರೆಂಚ್ ವಿಮರ್ಶೆ
ಅಲಂಕಾರಶಾಸ್ತ್ರ
ಕ್ಲಾಸಿಸಿಸಮ್ ಪಂಥ
ವಾಸ್ತವಿಕತೆ ಮತ್ತು ಸ್ವಾಭಾವಿಕತೆ