ಅಧುನಿಕ ಕನ್ನಡ ನಾಟಕಗಳ ಬೆಳವಣಿಗೆಯನ್ನು ನಾದದಿಂದ ಮಾತಿಗೆ, ಮಾತಿನಿಂದ ನಾದಕ್ಕೆ ಹರಿದ ರಂಗಯಾನವನ್ನಾಗಿ ನಾವು ಗುರುತಿಸಬಹುದು. ವೃತ್ತಿರಂಗಭೂಮಿ ಹಾಗೂ ಜನಪದ ರಂಗರೂಪಕಗಳಲ್ಲಿ "ಸಂಗೀತ" ಪ್ರಧಾನವಾಗಿದ್ದುದಲ್ಲದೆ, ಅಲ್ಲಿ ಬಳಸಲ್ಪಡುವ ವಾದ್ಯ ವಿಶೇಷತೆತಯಿಂದಲೇ ಅದೇ ಒಂದು ವಿಶಿಷ್ಟ ಅಭಿವ್ಯಕ್ತಿ ಪ್ರಕಾರವಾಗಿ ರೂಪುಗೊಂಡಿರುತ್ತಿತ್ತು. ಹೀಗೆ ನಾದ ಪ್ರಧಾನವಾಗಿದ್ದ ನವೋದಯ ಪೂರ್ವದ ನಾಟಕಗಳು ಹಿಂಸರಿದು ಮಾತು, ಭಾಷೆಯಲ್ಲೇ ನಾದದಲಯ ಕಂಡುಕೊಂಡ ಆಧುನಿಕ ಯುಗದ ನಾಟಕಗಳೇ ಪ್ರಧಾನವಾಗತೊಡಗಿದವು.

"ಇರುವುದೆಲ್ಲವ ಬಿಟ್ಟು ಇರದುದರೆಡೆಗೆ ತುಡಿವಿದೆ ಜೀವನ" ಬದುಕು ಇಲ್ಲದೆ ಸಾಹಿತ್ಯವಿಲ್ಲ ಪ್ರವಾಸವಿಲ್ಲದೆ ಪ್ರವಾಸಸಾಹಿತ್ಯವಿಲ್ಲ. ಆದ್ದರಿಂದ ಮನುಷ್ಯ ಏಕೆ ಪ್ರವಾಸ ಮಾಡುತ್ತಾನೆ ? ಯಾವ ತುಡಿತ, ಯಾವ ಸೆಳೆತ ಆತನನ್ನು ಮವೆಯಿಂದ ಹೊರದಬ್ಬುತ್ತದೆ ? ಋತುಚಕ್ರ ಬದಲಾಗುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಸೊಂಪಾದ ಆಹಾರ ಹುಡುಕಿಕೊಂಡು ಅಲೆಯುತ್ತಿದ್ದ ಆದಿಮ ಮಾನವನ ಅಲೆಮಾರಿ ಪ್ರವೃತ್ತಿ ಇಂದಿಗೂ ಉಳಿದು ಬಂದಿದೆಯೇ ? ಏಕೆಂದರೆ ದೇಹಕ್ಕೆ ನಿರ್ಬಂಧ ಹಾಕಿದರೂ ಮನಸ್ಸಾದರೂ ಅಲೆಮಾರಿಯಾಗುತ್ತದೆ.ಮನುಷ್ಯನ ಈ ಪ್ರಪಂಚದಲ್ಲಿ ಬಬ್ಬ ಪ್ರವಾಸಿ, ಅವನ ಜೀವನ ಸಮಸ್ತವೂ ಒಂದು ಪ್ರವಾಸ ಎಂದು ಅವರ ಅನಿಸಿಕೆ.
ಮಕ್ಕಳ ಪುಸ್ತಕಗಳನ್ನು ಗಮನಿಸಿದಾಗ ಕಥೆ ಕವನಗಳು ಹೆಚ್ಚು ಸಂಖ್ಯೆಯಲ್ಲಿ ಕಾಣಬರುತ್ತವೆ. ೨೦ ಕಥಾ ಪುಸ್ತಕಗಳು, ೯ ಕವನ ಸಂಗ್ರಹಗಳು ನನ್ನ ಗಮನಕ್ಕೆ ಬಂದವು. ಆದರೆ ಸೃಜನಶೀಲ ಸಾಹಿತ್ಯವರ್ಗಕ್ಕೆ ಸೇರಿದರೂ ಒಂದೇ ಒಂದು ನಾರಕ ಮಾತ್ರ ಪ್ರಕಟವಾಗಿರುವುದು ಆಶ್ಚರ್ಯ ಉಂಟುಮಾಡುತ್ತದೆ. ಹಾಗೆ ನೋಡಿದರೆ ಕಥೆಯಾಗಲಿ, ಕವನವಾಗಲಿ ಮಕ್ಕಳ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಸೆಳೆಯುವ ಗುಣ ನಾಟಕೀಯತೆ.ಆದರೂ ಮಕ್ಕಳ ನಾಟಕಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಗಮನ ಹೊರಳಿಲ್ಲ ಇಂಬುದು ವಿಷಾದದ ವಿಷಯ
ಆತ್ಮಕಥನ ಮತ್ತು ಜೀವನಚರಿತ್ರೆ ಸಾಹಿತ್ಯಪ್ರಕಾರಗಳಲ್ಲಿ ಒಂದೇ ನಾಣ್ಯದ ಎರಡು ಮುಖಗಳ ಸ್ವರೂಪವಾಗಿ ಬೆಳೆಯುತ್ತ ಬಂದಿರುವ ಒಂದು ಪ್ರಕಾರ. ಆತ್ಮಕಥನ ತನ್ನ ಜೀವತಕ್ಕೆ ಒಂದು ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವ ತಾನೇ ರೂಪುಗೊಡುತ್ತ ತನ್ನ ಜೀವಿತವನ್ನು ತಾನೇ ನಿರುಕಿಸುತ್ತ ತನ್ನ ಜೀವಿತವನ್ನು ಲೋಕದರ್ಶನಕ್ಕಾಗಿ ಬಿಚ್ಚಿ ಇಡುವಂಥದು.ಗಾಂಧೀಜಿಯವರ ಆತ್ಮಕಥನ ಮತ್ತು ಲೂಯಿ ಪಿಷರ್ ಅವರ ಗಾಂಧೀಜಿಯವರ ಜೀವನಚರಿತ್ರೆ ಈ ಪ್ರಕಾರದ ಈ ದ್ವ್ರೆಮುಖಿ ಸ್ವರೂಪವನ್ನು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ತೋರುವಂಥ ಕೃತಿಗಳು.
ಬಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿಯ ಜನನದ ಬಗ್ಗೆ ನೀಡಬೇಕಿರುವ ಅನಗತ್ಯ ಪೂರ್ವಪೀಠಿಕೆಗಳ್ನ್ನು ಹೊರತುಪಡಿಸಿ ನೇರವಾಗಿ ಒಂದು ಜೀವನಚರಿತ್ರೆಯೊಂದನ್ನು ನಿರ್ಮಿಸಲು ಆರಂಭಿಸುತ್ತದೆ. ಎ.ಎಸ್.ಕುಲಕರ್ಣಿ ಅವರು 'ಲಿಯೋ ಟಾಲ್ ಸ್ಟಾಯ್' ಮತ್ತು 'ಡಾ. ನೆಲ್ಸನ್ ಮಂಡೇಲಾ' ಕೃತಿಗಳನ್ನು ರಚಿಸಿದ್ದಾರೆ.

ಕಾದಬಂರಿ
ಕಾವ್ಯ
ನಾಟಕ
ಅನುವಾದ