ಅಲೆಕ್ಸಾಂಡರ್‌ ಫ್ಲೆಮಿಂಗ್‌ ಆನಂತರ ವಿವರಿಸಿದಂತೆ, '೨೮ ಸೆಪ್ಟೆಂಬರ್‌ ೧೯೨೮ರ ಮುಂಜಾನೆ ನಾನು ನಿದ್ರೆಯಿಂದ ಎದ್ದಾಗ, ವಿಶ್ವದ ಮೊದಲ ಪ್ರತಿಜೀವಕ ಅಥವಾ ಬ್ಯಾಕ್ಟೀರಿಯಾ ನಾಶಕವನ್ನು ಪರಿಶೋಧಿಸಿ, ಇಡೀ ವೈದ್ಯಕೀಯ ಕ್ಷೇತ್ರದಲ್ಲೇ ಕ್ರಾಂತಿಯೆಬ್ಬಿಸುವೆ ಎಂದು ಯೋಚಿಸಿಯೇ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ನಾನು ಅದನ್ನೇ ಮಾಡಿದ್ದೆ ಅನಿಸುತ್ತದೆ.'
ಇಸವಿ ೧೯೨೮ರೊಳಗೆ ಫ್ಲೆಮಿಂಗ್‌ ಸ್ಟಫೈಲೊಕಾಕೈ ಬ್ಯಾಕ್ಟೀರಿಯಾದ ಗುಣಗಳ ಆಧ್ಯಯನ ನಡೆಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಆಗಾಗಲೇ ಅವು ತಮ್ಮ ಹಿಂದಿನ ಸಂಶೋಧನಾ ಕಾರ್ಯಗಳಿಂದಾಗಿ ಅವರು ಒಬ್ಬ ಅತ್ಯುತ್ತಮ ಸಂಶೋಧಕರೆಂದು ಹೆಸರುವಾಸಿಯಾಗಿದ್ದರು. ಆದರೆ, ಅವರ ಪ್ರಯೋಗಾಲಯವು ಆಗಾಗ್ಗೆ ಒಪ್ಪಓರಣವಾಗಿರುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಆಗಸ್ಟ್‌ ೧೯೨೮ರಲ್ಲಿ ತಮ್ಮ ಕುಟುಂಬದೊಂದಿಗೆ ರಜೆ ಕಳೆದ ನಂತರ, ೩ ಸೆಪ್ಟೆಂಬರ್‌ ೧೯೨೮ರಂದು ಫ್ಲೆಮಿಂಗ್‌ ಪ್ರಯೋಗಾಲಯಕ್ಕೆ ಮರಳಿದರು. ರಜೆಗೆ ತೆರಳುವ ಮುನ್ನ ಅವರು ಸ್ಟಫೈಲೊಕಾಕೈ ಸಂಗೋಪನ‌ಗಳನ್ನು ತಮ್ಮ ಪ್ರಯೋಗಾಲಯದ ಮೂಲೆಯಲ್ಲಿದ್ದ ಮೇಜಿನ ಮೇಲ್ಲಿಟ್ಟದ್ದರು. ಫ್ಲೆಮಿಂಗ್‌ ಹಿಂದಿರುಗಿದಾಗ, ಒಂದು ಸಂಗೋಪನವು ಶಿಲೀಂಧ್ರದಿಂದ ಕಲುಷಿತಗೊಂಡಿರುವುದನ್ನು ಅವರು ಗಮನಿಸಿದರು. ಶಿಲೀಂಧ್ರವನ್ನು ಸುತ್ತುವರಿದಿದ್ದ ಸ್ಟಫೈಲೊಕಾಕೈನ ಸಮುದಾಯ ನಾಶವಾಗಿದ್ದವು, ಆದರೆ ಇದೇ ವೇಳೆಯಲ್ಲಿ ಅದರಿಂದ ದೂರವಿದ್ದ ಸ್ಟಫೈಲೊಕಾಕೈನ ಇತರ ಸಮುದಾಯಗಳು ಸಹಜ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿದ್ದವು. ಕಲುಷಿತಗೊಂಡಿದ್ದ ಸಂಗೋಪನವನ್ನು ಫ್ಲೆಮಿಂಗ್‌ ತಮ್ಮ ಮಾಜಿ ಸಹಾಯಕ ಮೆರ್ಲಿನ್‌ ಪ್ರೈಸ್‌ಗೆ ತೋರಿಸಿದರು, ಆಗ ಪ್ರೈಸ್‌ 'ಲೈಸೊಸೋಮ್‌ ಅನ್ನು ನೀವು ಪತ್ತೆ ಮಾಡಿದ್ದು ಹೀಗೆಯೆ' ಎಂದರು. ಫ್ಲೆಮಿಂಗ್‌ ತಮ್ಮ ಸಂಗೋಪನವನ್ನು ಕಲುಷಿತಗೊಳಿಸಿದ ಬೂಜನ್ನು "ಪೆನಿಸಿಲಿಯಮ್‌" ಎಂಬ ಕುಲಕ್ಕೆ (ಜೀನಸ್‌) ಸೇರಿದ್ದ ಜೀವಿಗಳೆಂದು ಪತ್ತೆ ಮಾಡಿದರು. ಅದು ವಿಸರ್ಜಿಸುತ್ತಿದ್ದ ದ್ರವ್ಯವನ್ನು ಮೊದಮೊದಲು ಮೌಲ್ಡ್‌ ಜ್ಯೂಸ್‌‌ ಎಂದು ಕರೆಯುತ್ತಿದ್ದರು. ಆದರೆ ೭ ಮಾರ್ಚಿ ೧೯೨೯ರಂದು ಅದಕ್ಕೆ "ಪೆನಿಸಿಲಿನ್‌" ಎಂಬ ಹೆಸರಿನ್ನಿಟ್ಟರು. 
ಫ್ಲೆಮಿಂಗ್‌ ಹಲವು ಜೀವಿಗಳ ಮೇಲೆ ಈ ಶಿಲೀಂಧ್ರದ ಸಕಾರಾತ್ಮಕ ಬ್ಯಾಕ್ಟೀರಿಯಾ-ವಿರೋಧಿ ಪ್ರಭಾವಗಳ ತನಿಖೆ ನಡೆಸಿದರು. ಈ ಶಿಲೀಂಧ್ರಗಳು ಸ್ಟಫೈಲೊಕಾಕೈನಂತಹ ಬ್ಯಾಕ್ಟೀರಿಯಾ, ಹಾಗೂ ಕೆಂಪು ಜ್ಚರ, ನ್ಯುಮೊನಿಯಾ, ಮೆದುಳ್ಪೊರೆಯುರಿತ (ಮೆನಿಂಜಿಟಿಸ್‌) ಹಾಗೂ ಗಳಚರ್ಮರೋಗ (ಡಿಫ್ತೀರಿಯಾ)ಗಳಿಗೆ ಕಾರಣವಾದ ಗ್ರಾಮ್‌-ಧನಾತ್ಮಕ ವ್ಯಾಧಿಜನಕಗಳ ಮೇಲೆ ಪ್ರಭಾವ ಬೀರುತ್ತಿದ್ದವು. ಆದರೆ ಟೈಫಾಯ್ಡ್‌ ಅಥವಾ ಪ್ಯಾರಾಟೈಫಾಯ್ಡ್‌ ಜ್ವರಗಳಿಗೆ ಕಾರಣವಾದ ಗ್ರಾಮ್‌ ಋಣಾತ್ಮಕ ಬ್ಯಾಕ್ಟೀರಿಯಾ ವ್ಯಾಧಿಜನಕಗಳ ಮೇಲೆ ಪ್ರಭಾವ ಬೀರುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ ಎಂದು ಗಮನಿಸಿದರು. ಆ ಸಮಯ ಅವರು ಇದಕ್ಕೆ ಪರಿಹಾರ ಹುಡುಕುತ್ತಿದ್ದರು. ಇದು ಶುಕ್ಲಮೇಹ ರೋಗ (ಗನೋರಿಯಾ) ಉಂಟು ಮಾಡುವ "ನೆಸ್ಸೆರಿಯ ಗನೋರಿಯಾ (Neisseria gonorrhoeae)" ಎಂಬ ಬ್ಯಾಕ್ಟೀರಿಯಾ ಗ್ರಾಮ್-ಋಣಾತ್ಮಕವಾಗಿದ್ದರೂ ಸಹ ಅದರ ಮೇಲೆ ಪರಿಣಾಮ ಬೀರಿತ್ತು.
ಇಸವಿ ೧೯೨೯ರಲ್ಲಿ ಫ್ಲೆಮಿಂಗ್‌ ತಮ್ಮ ಸಂಶೋಧನೆಯನ್ನು ಬ್ರಿಟಿಷ್ ಜರ್ನಲ್‌ ಆಫ್‌ ಎಕ್ಸ್‌ಪೆರಿಮೆಂಟಲ್‌ ಪತಾಲಜಿ ಎಂಬ ನಿಯತಕಾಲಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಪ್ರಕಟಿಸಿದರು. ಆದರೆ ಈ ಲೇಖನಕ್ಕೆ ಯಾರೂ ಹೆಚ್ಚು ಗಮನ ಕೊಡಲಿಲ್ಲ. ಫ್ಲೆಮಿಂಗ್‌ ತಮ್ಮ ಸಂಶೋಧನೆಯನ್ನು ಮುಂದುವರೆಸಿದರು, ಆದರೆ, ಪೆನಿಸಿಲಿಯಮ್ ಬೂಷ್ಟನ್ನು ಬೆಳೆಸುವುದು ಬಹಳ ಕಷ್ಟಸಾಧ್ಯವೆಂಬುದನ್ನು ಮನಗಂಡರು; ಒಮ್ಮೆ ಈ ಬೂಷ್ಟನ್ನು ಬೆಳೆಸಿದ ನಂತರ, ಅದರಿಂದ ಪ್ರತಿಜೀವಕ ಕಾರಕವನ್ನು ಬೇರ್ಪಡಿಸುವುದು ಇನ್ನೂ ತ್ರಾಸದಾಯಕವಾಗಿತ್ತು. ಫ್ಲೆಮಿಂಗ್‌ ಇದನ್ನು ಹೆಚ್ಚಿನ ಪ್ರಮಾಣದಲ್ಲಿ ಉತ್ಪಾದಿಸುವುದು ಕಷ್ಟವಾದುದರಿಂದ, ಹಾಗೂ ಬಹಳ ನಿಧಾನಗತಿಯಲ್ಲಿ ಇದರ ಪರಿಣಾಮವಾಗುತ್ತದೆ ಎಂದು ಗೋಚರಿಸಿದರ ಫಲವಾಗಿ, ಸೋಂಕುಗಳನ್ನು ವಾಸಿಮಾಡುವುದರಲ್ಲಿ ಪೆನಿಸಿಲಿನ್‌ ಅಷ್ಟೇನೂ ಪ್ರಮುಖ ಪಾತ್ರ ನಿರ್ವಹಿಸಲಾರದು ಎನ್ನುವುದು ಅವರ ಎಣಿಕೆಯಾಗಿತ್ತು. ಪೆನಿಸಿಲಿನ್‌ ಮನುಷ್ಯರ ದೇಹದಲ್ಲಿ ("ಇನ್‌ ವೀವೋ" (ದೇಹದ ಒಳಗೆ)) ಬ್ಯಾಕ್ಟೀರಿಯಗಳನ್ನು ಪರಿಣಾಮಕಾರಿಯಾಗಿ ಕೊಲ್ಲುವಷ್ಟು ದೀರ್ಘಕಾಲ ಉಳಿಯುವುದಿಲ್ಲ ಎಂದು ಫ್ಲೆಮಿಂಗ್‌ ಅಭಿಪ್ರಾಯಪಟ್ಟರು. ಬಹುಶಃ ಇದನ್ನು ಮೇಲ್ಮೈಯ ಮೇಲೆ ನೀಡಲಾಗುತ್ತಿದ್ದ (ಸರ್ಫೇಸ್‌ ಆಂಟಿಸೆಪ್ಟಿಕ್‌ ಆಗಿ ಬಳಸಲಾಗುತ್ತಿದ್ದ) ಕಾರಣ, ಆನೇಕ ವೈದ್ಯಕೀಯ ಪ್ರಯೋಗಗಳ ಫಲಿತಾಂಶಗಳು ಅಸ್ಟಷ್ಟವಾಗಿದ್ದವು. ಫ್ಲೆಮಿಂಗ್‌ ೧೯೩೦ರ ದಶಕದಲ್ಲಿ ನಡೆಸಿದ ಪರೀಕ್ಷೆಗಳು ಹೆಚ್ಚಿನ ಭರವಸೆಯನ್ನು ಕೊಟ್ಟವು. ಹೀಗಾಗಿ, ಪುನಃ ಬಳಸಬಹುದಾದ ಪೆನಿಸಿಲಿನ್‌ನ್ನು ಸಂಸ್ಕರಿಸುವಷ್ಟು ಪರಿಣತ ಔಷಧ ತಯಾರಕರ ಆಸಕ್ತಿಯನ್ನು ಸೆಳೆಯಲು, ಅವರು ತಮ್ಮ ಪ್ರಯೋಗಗಳನ್ನು ೧೯೪೦ರ ತನಕ ಮುಂದುವರೆಸಿದರು.
ಫ್ಲೆಮಿಂಗ್‌ ಪೆನಿಸಿಲಿನ್‌ ಸಂಸ್ಕರಿಸುವ ತಮ್ಮ ಯೋಜನೆಯನ್ನು ಕೈಬಿಟ್ಟರು; ಅದರೆ ಶೀಘ್ರದಲ್ಲಿಯೇ ಫ್ಲೋರೆ ಮತ್ತು ಚೈನ್‌ U.S (ಯು.ಎಸ್‌) ಮತ್ತು ಬ್ರಿಟಿಷ್‌ ಸರಕಾರಗಳ ಧನಸಹಾಯದೊಂದಿಗೆ ಫ್ಲೆಮಿಂಗ್‌ರ ಸಂಶೋಧನೆಯನ್ನು ಆಧರಿಸಿ ಮುಂದುವರೆಸಿ, ಪೆನಿಸಿಲಿನ್‌ನ್ನು ದೊಡ್ಡ ಪ್ರಮಾಣದಲ್ಲಿ ತಯಾರಿಸತೊಡಗಿದರು. ಅಮೆರಿಕಾ ಖಂಡದ ಪೂರ್ವ ತೀರದಲ್ಲಿರುವ ಪರ್ಲ್‌ ಹಾರ್ಬರ್‌ ಮೇಲೆ ಬಾಂಬ್‌ ಧಾಳಿಯಾದ ನಂತರ ಅವರಿಬ್ಬರೂ ಪೆನಿಸಿಲಿನ್‌ನ್ನು ಭಾರಿ ಪ್ರಮಾಣದಲ್ಲಿ ಉತ್ಪಾದಿಸತೊಡಗಿದರು. ಡಿ-ಡೇ (ಯಾವುದೇ ಕಾರ್ಯಚರಣೆ ಪ್ರಾರಂಭವಾಗಲು ನಿಗದಿ ಪಡಿಸಿದ ದಿನ) ಬಂದಾಗ ಇವರು ಗಾಯಗೊಂಡಿದ್ದ ಮೈತ್ರಿಕೂಟದ ಎಲ್ಲಾ ಸೈನಿಕರಿಗೆ ಬೇಕಾಗುವಷ್ಟು ಪೆನಿಸಿಲಿನ್‌ನ್ನು ತಯಾರಿಸಿದ್ದರು.

ಮರಣ
ಪೆನಿಸಿಲಿನ್‌ಗೂ ಮುಂಚೆ ಮಾಡಿದ ಕೆಲಸಗಳು/ಸಾಧನೆಗಳು
ಆಕಸ್ಮಿಕ ಪರಿಶೋಧನೆ
ವೈಯಕ್ತಿಕ ಜೀವನ