ಸುಣ್ಣದ ಕಲ್ಲು ಮತ್ತು ಅಮೃತಶಿಲೆಗಳ ಮೇಲೆ ಕಲುಶಿತ ನಗರದ ಆಮ್ಲೀಯ ವಾಯುವಿನ ನಾಶಲಕಾರಿ ಪರಿಣಾಮವನ್ನು ೧೭ನೇ ಶತಮಾನದಲ್ಲಿ ಜಾನ್ ಎವಿಲಿನ್ ಎಂಬುವವರು ಗಮನಿಸಿದರು ಹಾಗು ಅರುಂಡೆಲ್ ಅಮೃತಶಿಲೆಯ ದುಸ್ಥಿತಿ ಗುರುತುಸಿದರು. ಕೈಗಾರಿಕಾ ಕ್ರಾಂತೀಕರಣದಿಂದ, ವಾತಾವರಣದಲ್ಲಿ ಗಂಧಕದ ಡೈ ಆಕ್ಸೈಡ್ ಮತ್ತು ಸಾರಜನಕದ ಆಕ್ಸೈಡ್ ಗಳ ಹೊರಸೂಸುವಿಕೆ ಹೆಚ್ಚಾಯಿತು. ೧೮೫೨ರಲ್ಲಿ ರಾಬರ್ಟ್ ಆಂಗಸ್ ಸ್ಮಿತ್ ಎಂಬುವವರು ಇಂಗ್ಲೆಂಡಿನ ಮ್ಯಾಂಚೆಸ್ಟರ್ ನಗರದಲ್ಲಿ ಆಮ್ಲ ಮಳೆ ಮತ್ತು ವಾತಾವರಣದಲ್ಲಿಯ ಮಾಲಿನ್ಯತೆ ನಡುವೆ ಇರುವ ಸಂಬಂಧವನ್ನು ತೋರಿಸಿಕೊಟ್ಟವರಲ್ಲಿ ಪ್ರಥಮರೆನಿಸಿಕೊಂಡರು. <br>
ಆಮ್ಲ ಮಳೆಯನ್ನು ೧೮೫೩ರಲ್ಲೇ ಕಂಡುಹಿಡಿದರೂ ಕೂಡ ೧೮೬೦ರ ನಂತರ ವಿಜ್ಞಾನಿಗಳು ಈ ವಿದ್ಯಮಾನವನ್ನು ವ್ಯಾಪಕವಾಗಿ ವೀಕ್ಷಿಸುವುದಕ್ಕೆ ಮತ್ತು ಅಧ್ಯಯನ ಮಾಡುವುದಕ್ಕೆ ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದರು. ಹಾರೊಲ್ಡ್ ಹಾರ್ವೆ ಎಂಬ ಕೆನಡ ವಿಜ್ಞಾನಿಯು 'ಸತ್ತ ಸರೋವರ' (ಡೆಡ್ ಲೇಕ್) ಬಗ್ಗೆ ಸಂಶೋಧನೆ ನಡೆಸಿದ ಹಲವರಲ್ಲಿ ಪ್ರಥಮರೆನಿಸಿದರು. ಹಬ್ಬರ್ಡ್ ಬ್ರೂಕ್ ಎ‍ಕ್ಸ್ಪೆರಿಮೆಂಟಲ್ ಫಾರೆಸ್ಟ್ ಪ್ರಯೋಗಾಲಯದ ವರದಿಯನ್ನು 'ದಿ ನ್ಯುಯಾರ್ಕ್ ಟೈಮ್ಸ್' ಪತ್ರಿಕೆಯು ಪ್ರಕಟಿಸಿದ ನಂತರ 'ಯುನೈಟೆಡ್ ಸ್ಟೇಟ್'ನಲ್ಲಿ ಆಮ್ಲ ಮಳೆಯ ಬಗ್ಗೆ ಸಾರ್ವಜನಿಕ ಅರಿವು ಹೆಚ್ಚಾಯಿತು.
ವ್ಯಾಖ್ಯಾನ
ಆಮ್ಲ ಮಳೆಯ ಪ್ರತಿಕೂಲ ಪರಿಣಾಮಗಳು
ಕಾಡು ಮತ್ತು ಇತರೆ ಸಸ್ಯಗಳ ಮೇಲಿನ ಪರಿಣಾಮ
ಇತಿಹಾಸ