ಆಸ್ಪಿರಿನ್‌ ಸೈಕ್ಲೊಆಕ್ಸಿಜನೇಸ್ (COX) ಎಂಜೈಮ್‌ಅನ್ನು ಪ್ರತಿಕ್ರಮಿಸದಂತೆ ಮಾರ್ಪಡಿಸಲಾಗದ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ನಿಷ್ಕ್ರಿಯೆಗೊಳಿಸುತ್ತದೆ, ಹೀಗಾಗಿ ಅದು ಪ್ರೋಸ್ಟಗ್ಲಾಂಡಿನ್‌ ಮತ್ತು ಥ್ರೋಂಬೊಕ್ಸೇನ್‌ಗಳ ಉತ್ಪತ್ತಿಯನ್ನು ನಿಗ್ರಹಿಸುತ್ತದೆ. ಪ್ರೋಸ್ಟಗ್ಲಾಂಡಿನ್‌ ಮತ್ತು ಥ್ರೋಂಬೊಕ್ಸೇನ್‌‌ಗಳ ಉತ್ತತ್ತಿಗೆ ಸೈಕ್ಲೊಆಕ್ಸಿಜನೇಸ್‌ ಅವಶ್ಯಕತೆ ಇರುತ್ತದೆ. ಆಸಿಟಿಲ್ ಆಮ್ಲವಾಗಿ ಮಾರ್ಪಡಿಸುವ ಮಧ್ಯವರ್ತಿಯಂತೆ ಆಸ್ಪಿರಿನ್‌ ವರ್ತಿಸುತ್ತದೆ. ಆಸಿಟಿಲ್ ಗುಂಪು COX ಎಂಜೈಮ್‌ನ ಸಕ್ರಿಯತೆಯಲ್ಲಿ ಸೆರೈನ್ ಉಳಿಕೆಗೆ ಕೋವೇಲನ್ಸಿಯ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಬಂಧಿಸಿರುತ್ತದೆ. ಇದು ಆಸ್ಪಿರಿನ್‌ಅನ್ನು ಪ್ರತಿಕ್ರಮಿಸಬಲ್ಲ ಮತ್ತು ಮಾರ್ಪಡಿಸಲಾಗುವ ಪ್ರತಿರೋಧಕಗಳಾದ ಇತರ NSAIDಗಳಿಂದ (ಡಿಕ್ಲೊಫಿನಾಕ್ ಮತ್ತು ಐಬುಪ್ರೊಫೇನ್‌) ವಿಭಿನ್ನವಾಗುತ್ತದೆ.
ಕಡಿಮೆ ಪ್ರಮಾಣದ, ದೀರ್ಘಕಾಲದ ಆಸ್ಪಿರಿನ್‌ ಬಳಕೆಯು ಕಿರುಬಿಲ್ಲೆಗಳಲ್ಲಿ ಥ್ರೋಂಬೊಕ್ಸೇನ್‌ A ಉತ್ಪತ್ತಿಯಾಗುವುದನ್ನು ಮಾರ್ಪಡಿಸಲಾಗದ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ತಡೆಗಟ್ಟುತ್ತದೆ ಹಾಗೂ ಕಿರುಬಿಲ್ಲೆ ಒಟ್ಟುಗೂಡುವಿಕೆಗೆ ಪ್ರತಿರೋಧಕ ಪರಿಣಾಮವನ್ನುಂಟು ಮಾಡುತ್ತದೆ. ಈ ರೀತಿಯ ರಕ್ತ ಹೆಪ್ಪುಗಟ್ಟುವಿಕೆಯನ್ನು ತಪ್ಪಿಸುವ ಗುಣದಿಂದಾಗಿ ಆಸ್ಪಿರಿನ್‌ ಹೃದಯಾಘಾತ ಸಂಭವವನ್ನು ಕಡಿಮೆ ಮಾಡುವುದಕ್ಕೆ ಪ್ರಯೋಜನಕಾರಿ. ಪ್ರತಿದಿನ 40 ಮಿಗ್ರಾಂ ಆಸ್ಪಿರಿನ್‌ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುವುದರಿಂದ ಹೆಚ್ಚಿನ ಪ್ರಮಾಣದ ಥ್ರೋಂಬೊಕ್ಸೇನ್‌ A ಬಿಡುಗಡೆಯಾಗುವುದನ್ನು ಇದು ಪ್ರತಿರೋಧಿಸುತ್ತದೆ ಹಾಗೂ ಪ್ರೋಸ್ಟಗ್ಲಾಂಡಿನ್ I2 ಉತ್ಪತ್ತಿಯೂ ಸ್ವಲ್ವ ಮಟ್ಟದಲ್ಲಿ ಪ್ರಭಾವಕ್ಕೊಳಗಾಗುತ್ತದೆ. ಇನ್ನೂ ಹೆಚ್ಚಿನ ಪ್ರತಿರೋಧಕ್ಕೆ ಅಧಿಕ ಪ್ರಮಾಣದ ಆಸ್ಪಿರಿನ್‌‌ನ ಅವಶ್ಯಕತೆ ಇರುತ್ತದೆ.
ಪ್ರೋಸ್ಟಗ್ಲಾಂಡಿನ್‌ಗಳು ಶರೀರದಲ್ಲಿ ಉತ್ಪತ್ತಿಯಾಗುವ ಸ್ಥಾನಿಕಹಾರ್ಮೋನ್‌ಗಳು. ಇವು ದೇಹದಲ್ಲಿ ನಾನಾ ತರದ ಪರಿಣಾಮಗಳನ್ನು ಉಂಟುಮಾಡುತ್ತವೆ - ನೋವಿನ ಮಾಹಿತಿಯನ್ನು ಮೆದುಳಿಗೆ ವರ್ಗಾಯಿಸುತ್ತವೆ, ಥಾಲಮಸ್‌ನ ಕೆಳಭಾಗದ ಉಷ್ಣತಾಸ್ಥಾಪಿ (ಹೈಪೊತಲಾಮಿಕ್ ಥರ್ಮೋಸ್ಟ್ಯಾಟ್)ಯನ್ನು ವ್ಯತ್ಯಾಸಗೊಳಿಸುತ್ತದೆ ಮತ್ತು ಉರಿಯೂತಕ್ಕೆ ಕಾರಣವಾಗುತ್ತದೆ. ಥ್ರೋಂಬೊಕ್ಸೇನ್‌ಗಳು ರಕ್ತ ಹೆಪ್ಪುಗಟ್ಟಿಸುವ ಕಿರುಬಿಲ್ಲೆಗಳ ಒಟ್ಟುಗೂಡುವಿಕೆಯನ್ನು ಮಾಡುತ್ತವೆ. ಹೃದಯಾಘಾತವು ಪ್ರಮುಖವಾಗಿ ರಕ್ತ ಹೆಪ್ಪುಗಟ್ಟುವಿಕೆಯಿಂದ ಬರುತ್ತದೆ ಹಾಗೂ ತೀಕ್ಷ್ಣ ಹೃದಯ ಸ್ನಾಯು ಊತಕದ ಸಾವಿಗೆ ಕಡಿಮೆ ಪ್ರಮಾಣದ ಆಸ್ಪಿರಿನ್‌ ಬಳಕೆಯು ಪರಿಣಾಮಕಾರಿ ವೈದ್ಯಕೀಯ ನೆರವಾಗಿ ಕಂಡುಬಂದಿದೆ. ಆಸ್ಪಿರಿನ್‌ನ ಬಳಕೆಯಿಂದ ರಕ್ತ ಹೆಪ್ಪುಗಟ್ಟುವಿಕೆ ಸಾಮಾರ್ಥ್ಯವು ಕಡಿಮೆಯಾದರೆ ಅತೀವ ರಕ್ತಸ್ರಾವಕ್ಕೆ ಕಾರಣವಾಗುವುದು ಇದರ ಪ್ರಮುಖ ಅಡ್ಡ ಪರಿಣಾಮವಾಗಿದೆ.
ಔಷಧಿಯ ಪ್ರಮಾಣ
COX-1 ಮತ್ತು COX-2 ನಿರೋಧ
ಪ್ರಮುಖ ಪರಿಣಾಮಗಳು
ಪ್ರೋಸ್ಟಗ್ಲಾಂಡಿನ್‌ ಮತ್ತು ಥ್ರೋಂಬೊಕ್ಸೇನ್‌ಗಳ ನಿಗ್ರಹ