ಇದನ್ನು ಕೇಳಿ ಭೀಮರಾಯನು ಕೋಪದಿಂದ ಹುಚ್ಚನಂತಾದನು. ಇಂಥ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ದ್ರೋಹ ಚಿಂತನೆಯೇ ಎಂದು ಕನಲಿದನು. ಆದರೆ ಕಾಲ ಮಿಂಚಿತ್ತು. ದ್ರೋಹಿಗಳು ಈ ವೇಳೆಗಾಗಲೇ ಶತ್ರುಗಳಿಗೆ ಕೋಟೆಯ ಬಾಗಿಲನ್ನು ತೆರೆದಿದ್ದರು. ಆ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಏನೂ ಮಾಡಲು ಸಾಧ್ಯವಿರಲಿಲ್ಲ. ಈಗ ಹೋರಾಡುವುದು ಇಲ್ಲವೇ ಮಡಿಯುವುದು! ಮಡಿದರೂ ಸರಿ, ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯಕ್ಕಾಗಿ ಹೋರಾಡಿ ಮಡಿಯಬೇಕು ಎಂದು ನಿರ್ಧರಿಸಿ ಕೈಗೆ ಕೋವಿ ಯನ್ನು ಎತ್ತಿಕೊಂಡನು. ಈ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಕೆಂಚನಗೌಡ, ಭವಾನಿಸಿಂಗ್ ಇಬ್ಬರೂ ಬಂದು ಅವನನ್ನು ಕೂಡಿಕೊಂಡಿದ್ದರು. ಅವರು ಮೂವರೂ ಮಹಾದ್ವಾರದತ್ತ ಬಂದೂಕು ಹಿಡಿದು ಹೊರಟರು ದ್ವಾರದ ಬಳಿಗೆ ಬರುವಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಶತ್ರುಸೈನ್ಯ ದ್ವಾರದಿಂದ ಒಳಕ್ಕೆ ಅಲೆಯಂತೆ ನುಗ್ಗುತ್ತಿತ್ತು. ಗುಂಡುಗಳು ರಪರಪನೆ ಸೈನಿಕರಿಗೆ ಬಂದು ತಾಕುತ್ತಿದ್ದವು. ಭೀಮರಾಯನ ಕಡೆಯ ಸೈನಿಕರು ನಿಂತಲ್ಲಿಯೇ ನೆಲಕಚ್ಚುತ್ತಿದ್ದರು. ಕೆಂಚನಗೌಡ ಈ ದೃಶ್ಯ ಕಂಡು ನಡುಗಿದ. ಅವನಿಗೆ ನಿಂತಲ್ಲಿ ನಿಲ್ಲಲಾಗಲಿಲ್ಲ. ಪ್ರಾಣ ಉಳಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಓಡುವುದೊಂದೇ ಅವನಿಗುಳಿದಿದ್ದ ಮಾರ್ಗ. ಹೇಡಿಯಂತೆ ಓಡತೊಡಗಿದ. ಭೀಮರಾಯ ಹಿಂದಿರುಗಿ ನೋಡಿದ. ಆತನ ಬೆರಳುಗಳು ತಾವಾಗಿಯೇ ಬಂದೂಕಿನ ಕುದುರೆಯನ್ನು ಎಳೆದವು. ಕ್ಷಣಮಾತ್ರದಲ್ಲಿ ಕೆಂಚನಗೌಡನ ದೇಹದೊಳಕ್ಕೆ ಎರಡು ಗುಂಡುಗಳು ತೂರಿ ಅವನನ್ನು ನೆಲಕ್ಕೆ ಕೆಡವಿದವು. ಶತ್ರುವಾದರೇನು ? ಮಿತ್ರ ನಾದರೇನು? ಸ್ವರಾಜ್ಯಕ್ಕೆ ಬೆನ್ನು ತೋರಿಸಿ ಓಡಿ ಹೋಗುವವನು ಸಾಯಲೇಬೇಕು ! ಇದು ಭೀಮರಾಯನ ತೀರ್ಮಾನ !

ಮುಂಡರಗಿ ಭೀಮರಾಯ
ಕಾಲುಗಳಿಗೆ ಚುಚ್ಚಿಕೊಂಡು ತಂತಿ ಪವಾಡ
ತಹಶೀಲದಾರ ಭೀಮರಾಯ
ಹೇಡಿಯಾದ ಮಿತ್ರ