ನಾಥ್ ತಮ್ಮ ಎಂ.ಬಿ.ಬಿ.ಎಸ್ ಅನ್ನು ನವದೆಹಲಿಯ ಆಲ್ ಇಂಡಿಯಾ ಇನ್ಸ್ಟಿಟ್ಯೂಟ್ ಆಫ್ ಮೆಡಿಕಲ್ ಸೈನ್ಸಸ್ (ಏಮ್ಸ್)ನಿಂದ ಪಡೆದರು. ಯು.ಕೆ ಯಲ್ಲಿ ಕಡ್ಡಾಯ ಆಸ್ಪತ್ರೆ ತರಬೇತಿಯ ನಂತರ ಅವರು ಎ.ಐ.ಎಂ.ಎಸ್ ಅನ್ನು ಎಂ.ಡಿ (ಪ್ಯಾಥಾಲಜಿ) ಆಗಿ ಸೇರಿಕೊಂಡರು. ೧೯೭೦ ರ ದಶಕದಲ್ಲಿ, ಭಾರತವು ವಿಶ್ವದ ಅತಿ ಹೆಚ್ಚು ಕುಷ್ಠರೋಗ ರೋಗಿಗಳನ್ನು ೪.೫ ಮಿಲಿಯನ್ ಸಂಖ್ಯೆಯನ್ನು ಹೊಂದಿತ್ತು. 
ನಾಥ್ ರವರು ೧೯೭೦ರಲ್ಲಿ ಯು.ಕೆ ನಲ್ಲಿ ನಫೀಲ್ಡ್ ಫೆಲೋಶಿಪ್ ಅನ್ನು ಪಡೆದರು. ಈ ಅವಧಿಯಲ್ಲಿಯೇ ಅವರು ರೋಗನಿರೋಧಕ ಶಾಸ್ತ್ರದಲ್ಲಿ ಪರಿಣತಿ ಹೊಂದಿದರು. ಸಾಂಕ್ರಾಮಿಕ ಕಾಯಿಲೆಗಳ ಪ್ರದೇಶದಲ್ಲಿ, ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಕುಷ್ಠರೋಗದಲ್ಲಿ, ರಾಯಲ್ ಕಾಲೇಜ್ ಆಫ್ ಸರ್ಜನ್ಸ್‌ನಲ್ಲಿ ಪ್ರೊಫೆಸರ್ ಜಾನ್ ಟರ್ಕ್ ಮತ್ತು ಲಂಡನ್‌ನ ನ್ಯಾಷನಲ್ ಇನ್‌ಸ್ಟಿಟ್ಯೂಟ್ ಫಾರ್ ಮೆಡಿಕಲ್ ರಿಸರ್ಚ್‌ನಲ್ಲಿ ಡಾ. ಆರ್ಜೆಡಬ್ಲ್ಯೂ ರೀಸ್ ಅವರೊಂದಿಗೆ ನಾಥ್ ರವರು ಕೆಲಸ ಮಾಡಿದರು.
ವಿದೇಶದಲ್ಲಿ ಅನುಭವ ಪಡೆಯುವ ಮಹತ್ವವನ್ನು ಅವರು ತಿಳಿದಿದ್ದರು . ಆದರೆ ಭಾರತದಿಂದ ಹೊರಹೋಗುವ ವಿಚಾರ ಅವರ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಇಷ್ಟವಿರಲಿಲ್ಲ. ಹಾಗೆಯೇ ಅವರು ಹಾಗೂ ಅವರ ಪತಿ ವಿದೇಶದಲ್ಲಿ ೩ ವರ್ಷ ಇದ್ದು, ನಂತರ ಭಾರತಕ್ಕೆ ಮರಳಲು ಒಪ್ಪಂದ ಮಾಡಿಕೊಂಡರು. ಅದರಂತೆ ಅವರು ೧೯೭೦ ರ ದಶಕದ ಆರಂಭದಲ್ಲಿ ಭಾರತಕ್ಕೆ ಮರಳಿದರು.
೨೦೦೨ರಲ್ಲಿ ನೇಚರ್ ಮೆಡಿಸಿನ್‌ನಲ್ಲಿ ಪ್ರಕಟವಾದ ಸಂದರ್ಶನದಲ್ಲಿ "ಇನ್ನೂ, ಮರಳಿ ಬರಲು ಇದು ಬಹಳ ರೋಮಾಂಚಕಾರಿ ಸಮಯವಾಗಿತ್ತು, ಏಕೆಂದರೆ ಸಂಶೋಧನೆಯನ್ನು ನಿರ್ಮಿಸುವಲ್ಲಿ ನೀವು ನಿಜವಾಗಿಯೂ ಪಾತ್ರವಹಿಸಬಹುದೆಂದು ನೀವು ಭಾವಿಸಿದ್ದೀರಿ" ಎಂದು ಹೇಳಿದರು.
ಭಾರತಕ್ಕೆ ಮರಳಿದ ನಂತರ, ಅವರು ಪ್ರಾಧ್ಯಾಪಕ ಗುರ್ಸರನ್ ತಲ್ವಾರ್ ಅವರ ಏಮ್ಸ್ನಲ್ಲಿನಲ್ಲಿ ಜೀವರಾಸಾಯನಿಕ ವಿಭಾಗಕ್ಕೆ ಸೇರಿದರು, ಅದು ಭಾರತದಲ್ಲಿ ರೋಗನಿರೋಧಕ ಸಂಶೋಧನೆಯನ್ನು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿತ್ತು. ನಂತರ 1980 ರಲ್ಲಿ ಅವರು ರೋಗಶಾಸ್ತ್ರ ವಿಭಾಗಕ್ಕೆ ತೆರಳಿದರು ಮತ್ತು ಅವರು ಏಮ್ಸ್ನಲ್ಲಿ ಡಿಪಾರ್ಟ್ಮೆಂಟ್ ಬಯೋಟೆಕ್ನಾಲಜಿ (೧೯೮೬) ಅನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸಿದರು. ಅವರು ೧೯೯೮ ರಲ್ಲಿ ನಿವೃತ್ತರಾದರು ಆದರೆ ಐಐಎಂಎಸ್ನಲ್ಲಿ ಐಎನ್ಎಸ್ಎ-ಎಸ್ಎನ್ ಬೋಸ್ ಸಂಶೋಧನಾ ಪ್ರಾಧ್ಯಾಪಕರಾಗಿ ಕೆಲಸ ಮುಂದುವರೆಸಿದರು.
ಭಾರತೀಯ ವಿಜ್ಞಾನವನ್ನು ಸುಧಾರಿಸಲು ಸಲಹೆಗಳನ್ನು ನೀಡಲು, ರಾಜೀವ್ ಗಾಂಧಿ ಅವರು ಪ್ರಧಾನಿಯಾದಾಗ ಒಟ್ಟುಗೂಡಿದ 100 ವಿಜ್ಞಾನಿಗಳಲ್ಲಿ ಇವರೂ ಒಬ್ಬರು. 
ಅವರು೨೦೦೨ ರಲ್ಲಿ ಪ್ಯಾರಿಸ್‌ನ ಪಿಯರೆ ಮತ್ತು ಮೇರಿ ಕ್ಯೂರಿ ವಿಶ್ವವಿದ್ಯಾಲಯದಿಂದ ಡಿಎಸ್‌ಸಿ ಪಡೆದರು. ಮಲೇಷ್ಯಾದ ಎಐಎಂಎಸ್‌ಟಿ ವಿಶ್ವವಿದ್ಯಾಲಯದ ಡೀನ್ ಹುದ್ದೆಗೆ ಮತ್ತು ಹೈದರಾಬಾದ್‌ನ ಬ್ಲೂ ಪೀಟರ್ ರಿಸರ್ಚ್ ಸೆಂಟರ್ (ಲೆಪ್ರಾ ರಿಸರ್ಚ್ ಸೆಂಟರ್) ನಿರ್ದೇಶಕರಾಗಿಯೂ ಅವರನ್ನು ಆಹ್ವಾನಿಸಲಾಯಿತು.

ವೃತ್ತಿ
ಗೌರವಗಳು
ಬಾಹ್ಯ ಸಂಪರ್ಕ
ಸಂಶೋಧನೆ