ಬೆಳಕಿನ ಇನ್ನೆಲಾಸ್ಟಿಕ್ ಸ್ಕೇಟರಿಂಗನ್ನು ಅಡೊಲ್ಪ್ ಸ್ಮೆಕಲ್‌ರವರಿಂದ 1923 ರಲ್ಲಿಯೇ ಪ್ರವಾದಿಸಲ್ಪಟ್ಟರೂ, 1928ರವರೆಗು ಇದನ್ನು ಆಚರಣೆಯಲ್ಲಿಡುವ ಅವಲೋಕನೆ ಮಾಡಿರಲಿಲ್ಲ. ಇದನ್ನು ಕಂಡುಹಿಡಿದವರಲ್ಲೊಬ್ಬರಾದ, ನೂರ್ಯನ ಬೆಳಕಿನ ನಿಮಿತ್ತವಾಗಿ ಎಪೆಕ್ಟನ್ನು ಲಕ್ಷಿಸಿದ ಭಾರತೀಯ ವಿಜ್ಞಾನಿ C. V.ರಾಮನ್ ನಂತರದಲ್ಲಿ ರಾಮನ್ ಎಪೆಕ್ಟ್ ನ್ನು ಹೆಸರಿಸಲಾಗಿದೆ,(1928, K. S. ಕೃಷ್ಣನ್‌ರ ಜೊತೆಯಲ್ಲಿ ಮತ್ತು ಸ್ವತಂತ್ರವಾಗಿ ಗ್ರಿಜೊರಿ ಲಾಂಡ್ಸ್ಬೆರ್ಗ್‌ರಿಂದ ಮತ್ತು ಲಿಯೊನಿದ್ ಮಂಡೆಲ್ಸಮ್). ಸೂರ್ಯನ ಬೆಳಕು, ಕಿರಿದಾದ ಪಟ್ಟಿಯುಳ್ಳ ಫೋಟೊಗ್ರಾಪಿಕ್ ಸೋಸಿಕೆಯನ್ನು ಮೊನೊಕ್ರೊಮಾಟಿಕ್ ಬೆಳಕನ್ನು ತಯಾರಿಸಲು ಮತ್ತು "ವೋರೆಯಾಗಿಟ್ಟ" ಸೋಸಿಕೆಯನ್ನು ಮೊನೊಕ್ರೊಮಾಟಿಕ್ ಬೆಳಕನ್ನು ಪ್ರತಿಬಂಧಿಸಲು ಉಪಯೋಗಿಸಿ ಕಂಡುಹಿಶಿದ ಈ ಸಾಧನೆಗೆ ರಾಮನ್ ರವರು 1930 ರಲ್ಲಿ ಭೌತಶಾಸ್ತ್ರದಲ್ಲಿ ನೋಬೆಲ್ ಪ್ರಶಸ್ತಿಯನ್ನು ಪಡೆದುಕೊಂಡಿದ್ಧರು. ವ್ಯತ್ಯಾಸವೊಂದಿದ ಪ್ರೀಕ್ವೆನ್ಸಿಯ ಬೆಳಕು "ವೋರೆಯಾಗಿಟ್ಟ" ಸೋಸಿಕೆಯ ಮೂಲಕ ಹಾದುಹೋಗಿದೆ ಯೆಂಬುದನ್ನು ಅವರು ಕಂಡುಹಿಡಿದಿದ್ಧರು.

ರಾಮನ್ ಎಪೆಕ್ಟ್‌ನ ಕ್ರಮವಾದ ಮೂಲಕರ್ತ ಶಾಸ್ತ್ರವು 1930 ಮತ್ತು 1934ರ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ಜೆಕೊಸ್ಲೊವೊಕ್ ಭೌತಶಾಸ್ತ್ರಜ್ಞ ಜಾರ್ಜ್ ಪ್ಲಾಕ್ಜೆಕ್ ಇವರಿಂದ ಪ್ರಗತಿಗೊಳಿಸಲಾಗಿತ್ತು. ಮೊದಲು ಫೋಟೊಗ್ರಾಪಿಕ್ ಪತ್ತೆಯಿಂದ ಮತ್ತು ನಂತರ ಸ್ಪೆಕ್ಟ್ರೊಫೋಟೊಮೆಟ್ರಿಕ್ ಪತ್ತೆಯಿಂದ ಬುಧಗ್ರಹದ ವೃತ್ತಖಂಡವು ಬೆಳಕಿನ ಪ್ರಮುಖ ಆಧಾರವಾಯಿತು. ಪ್ರಸ್ತುತ ಲೇಸರ್‌ಗಳನ್ನು ಬೆಳಕಿನ ಆಧಾರವಾಗಿ ಉಪಯೋಗಿಸಲಾಗುತ್ತಿದೆ.

ಮೂಲಭೂತ ಸಿದ್ಧಾಂತ
ಇತಿಹಾಸ
ಮೈಕ್ರೋಸ್ಪೆಕ್ಟ್ರೋಸ್ಕೋಪಿ
ಧ್ರುವೀಕರಿಸಿದ ವಿಶ್ಲೇಷಣೆ