ಹಿಮನದಿಯ ಉಗಮಪ್ರದೇಶದಲ್ಲಿ ಹಿಮಪಾತದ ಪ್ರಮಾಣ ಅಧಿಕವಾಗಿದ್ದು ತಳ ಅಥವಾ ಪಾದದ ಸ್ಥಾನದಲ್ಲಿ ಹಿಮದ ಸಂಚಯಕ್ಕಿಂತ ಕರಗುವಿಕೆಯು ಅಧಿಕವಾಗಿರುತ್ತದೆ. ಈ ಕಾರಣದಿಂದ ಇಲ್ಲಿ ಹಿಮ ಕರಗಿ ನೀರಾಗಿ ಹರಿಯತೊಡಗುತ್ತದೆ. ಉಷ್ಣವಲಯ ಮತ್ತು ಸಮಶೀತೋಷ್ಣವಲಯದ ಹಿಮನದಿಗಳ ವರ್ಷಪೂರ್ತಿ ಕರಗುವಿಕೆಯ ಮಟ್ಟದಲ್ಲಿದ್ದರೆ ಧ್ರುವಪ್ರದೇಶದಲ್ಲಿನ ಹಿಮನದಿಗಳ ತಾಪಮಾನ ಸದಾ ಹೆಪ್ಪುಗಟ್ಟುವ ಮಟ್ಟಕ್ಕಿಂತ ಕೆಳಗೆಯೇ ಇರುವುದು. ಸಂಚಯವಾಗಿರುವ ಹಿಮದ ಪ್ರಮಾಣ ಮತ್ತು ಕರಗುವಿಕೆಯ ಪ್ರಮಾಣಗಳ ಮೇರೆಗೆ ವೈಜ್ಞಾನಿಕವಾಗಿ ಹಿಮನದಿಯನ್ನು ಅನೇಕ ವಲಯಗಳಾಗಿ ವಿಭಾಗಿಸಲಾಗಿದೆ. ಎಲ್ಲಿ ಕರಗುವಿಕೆ ಅಧಿಕವಾಗಿದ್ದು ಹಿಮನದಿಯ ಗಟ್ಟಿ ಹಿಮದ ಹಾಸು ಹೊರಕಾಣುವುದೋ ಅಂತಹ ವಲಯವು ಅಬ್ಲೇಷನ್ ವಲಯ ಎಂದೆನಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದು. ಇದು ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಹಿಮನದಿಯ ತಳಭಾಗದಲ್ಲಿರುತ್ತದೆ. ಎಲ್ಲಿ ಹಿಮದ ಸಂಚಯವು ಸದಾ ನಡೆಯುತ್ತಿರುವುದೋ ಅದು ಸಂಚಯ ವಲಯ ಎನಿಸುವುದು. ಒಣ ಹಿಮವಲಯದಲ್ಲಿ ಹಿಮದ ಕರಗುವಿಕೆ ಎಂದೂ ಉಂಟಾಗದು. ಬೇಸಿಗೆಯ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಸಹ ಈ ವಲಯದ ಹಿಮರಾಶಿ ಕರಗದೆ ಒಣರೂಪದಲ್ಲಿಯೇ ಇರುತ್ತದೆ. ಪರ್ಕೊಲೇಷನ್ ವಲಯದಲ್ಲಿ ಕೊಂಚ ಮಟ್ಟದ ಹಿಮ ಕರಗಿ ಆ ನೀರು ಕೆಳ ಹರಿಯದೆ ಹಿಮದ ರಾಶಿಯ ಬಿರುಕುಗಳಲ್ಲಿ ಸೋರಿಹೋಗಿ ಮತ್ತೆ ಗಟ್ಟಿಯಾಗುತ್ತದೆ. ಆದ್ದರಿಂದ ಇಲ್ಲಿನ ಹಿಮದ ಕರಗುವಿಕೆಯಿಂದ ಹಿಮನದಿಯಲ್ಲಿ ನೀರಿನ ಹರಿವು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ಹಿಮನದಿಯ ಸ್ವಾಸ್ಥ್ಯವನ್ನು ಅದರ ಸಂಚಯ ವಲಯದ ವ್ಯಾಪ್ತಿ ಮತ್ತು ಕರಗುವಿಕೆಯ ಪ್ರಮಾಣದ ಮೇಲೆ ನಿರ್ಧರಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ. ಒಂದು ಸ್ವಸ್ಥ ಹಿಮನದಿಯಲ್ಲಿ ಬೇಸಿಗೆಯ ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ ಅಂದರೆ ಕರಗುವಿಕೆಯ ಋತುವಿನ ಅಂತ್ಯದಲ್ಲಿ ಸಹ ೬೦% ಹಿಮವು ಉಳಿದಿರುತ್ತದೆ ಮತ್ತು ಪಾದದ ಭಾಗದಲ್ಲಿ ನೀರಿನ ಹರಿವು ರಭಸವಾಗಿರುತ್ತದೆ. 

ಸರಿಯುವಿಕೆ
ಚಲನೆಯ ವೇಗ
ಹಿಮನದಿಗಳು ಎಲ್ಲೆಲ್ಲಿ?
ಹಿಮನದಿಯ ಭೌತಿಕ ರಚನೆ