ಅಡವಿಗೆ ಹೋದಾಗ ಪಿಶಾಚಿಗಳ ರಾಜನಾದ ಕಾಣಭೂತಿಯ ಜಾಗ ಸಿಗಲಿಲ್ಲ. ಪಿಶಾಚಿಗಳು ತಮ್ಮದೇ ಆದ ಭಾಷೆಯನ್ನು ಬಳಸಿ ಬುದ್ಧಿವಂತಿಕೆಯಿಂದ ಮಾತನಾಡುತ್ತವೆ ಎಂದು ಗುಣಾಢ್ಯ ಕೇಳಿದ್ದನು. ಕಾಣಭೂತಿಯು ಅಲ್ಲಿಗೆ ಬಂದಾಗ ಅವನು ತನ್ನ ಸ್ವಂತ ಭಾಷೆಯನ್ನು ಉಪಯೋಗಿಸಿ ಮಾತನಾಡಿದನು. ಆಗ ಕಾಣಭೂತಿಯು ಆ ಏಳು ವಿದ್ಯಾಧರರ ಮಹಾಕಥೆಯನ್ನು ನಿರೂಪಿಸಿದನು. ಆ ಕಥೆಗಳನ್ನು ಗುಣಾಢ್ಯ ಪೈಶಾಚಿಕ ಭಾಷೆಯಲ್ಲಿ ಬರೆಯಲು ಏಳು ವರ್ಷ ತೆಗೆದುಕೊಂಡನು. ಅವುಗಳನ್ನು ಏಳು ಗ್ರಂಥಗಳಾಗಿ ಸಂಕಲಿಸಿ ಇಟ್ಟನು. ಬರೆಯಲು ಕಾಡಿನಲ್ಲಿ ಉಪಯೋಗವಾಗುವಂಥ ವಸ್ತುಗಳು ಸಿಗದಿದ್ದುದರಿಂದ ಅವನು ಬರವಣಿಗೆಗಾಗಿ ರಕ್ತ ಮತ್ತು ಎಲೆಗಳನ್ನು ಬಳಸಿ ಬರೆದನು.ಅವನು ತನ್ನ ರಚನೆಯನ್ನು ಓದಲಾಂಭಿಸಿದಾಗ ಆ ಕಥೆಯನ್ನು ಕೇಳಲು ದೇವತೆಗಳು ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ನೆರೆದರು.ಅದನ್ನು ಕೇಳಿ ಕಾಣಭೂತಿ ಶಾಪದಿಂದ ಮುಕ್ತಿ ಪಡೆದನು.ಆ ಕಥೆಗಳನ್ನು "ಬೃಹತ್ಕಥೆ" ಎಂದು ಕರೆಯಲಾಯಿತು.

ಅದನ್ನು ರಕ್ಷಿಸುವುದು ತಿಳಿಯದಾದಾಗ ಅವನ ಸಂಗಾತಿಗಳಾದ ಗುಣದೇವ ಮತ್ತು ನಂದಿದೇವ ಅದನ್ನು ಶಾತವಾಹನನಿಗೆ ತಲುಪಿಸಿದರು. ಆದರೆ ರಾಜನಿಗೆ ವಿಸ್ತಾರವಾದ ಕಥೆಗಳು ಇಷ್ಟವಾಗಲಿಲ್ಲ. ಏಕೆಂದರೆ ಅದು ಪೈಶಾಚಿಕ ಭಾಷೆಯಲ್ಲಿ ಬರೆದಿತ್ತು. ಆಗ ಆ ಕಥೆಗಳನ್ನು ಗುಣಾಢ್ಯನ ಸಂಗಾತಿಗಳು ಅವನಿಗೆ ತಿರುಗಿಕೊಟ್ಟರು. ಇದರಿಂದ ನಿರುತ್ಸಾಹನಾದ ಗುಣಾಢ್ಯನು ಒಂದು ಅಗ್ನಿ ಕುಂಡವನ್ನು ಮಾಡಿ ಅದರಲ್ಲಿ ಬೃಹತ್ಕಥೆಯನ್ನು ಒಂದು ಬಾರಿ ಜೋರಾಗಿ ಓದಿ ಅಳುತ್ತಾ ಅದರಲ್ಲಿ ಹಾಕತೊಡಗಿದನು.ಆದರೆ ಒಂದು ಲಕ್ಷ ಗ್ರಂಥಗಳಿಂದ ಸಂಕಲಿತವಾದ ನರವಾಹನದತ್ತ ವಿದ್ಯಾಧರನ ಕಥೆಯನ್ನು ಮಾತ್ರ ಸಹಚರರಿಗೆ ಕೊಟ್ಟನು. ಆ ಕ್ರಿಯೆಯನ್ನು ಗಮನಿಸುತ್ತಾ ಆ ಕಾಡಿನ ಪ್ರಾಣಿಗಳೆಲ್ಲ ಗುಂಪು ಕಟ್ಟಿದವು. ಆವೇಳೆಗೆ ಶಾತವಾಹನನು ರೋಗಿಷ್ಠನಾಗಿದ್ದನು. ಇದಕ್ಕೆ ಕಾರಣ ರಾಜನು ತಿಂದ ಒಣಮಾಂಸದಿಂದ ಎಂದು ತಿಳಿದುಬಂತು. ಆಗ ಕಾಡಿನಲ್ಲಿ ನೋಡಿದಾಗ ಪ್ರಾಣಿಗಳೆಲ್ಲ ಕಣ್ಣೀರು ಇಡುತ್ತಿದ್ದವು. ಇದನ್ನು ನೋಡಲು ಬಂದ ಶಾತವಾಹನನು ಗುಣಾಢ್ಯನ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ಕಂಡು ವಿಚಾರಿಸಿದಾಗ ಅವನ ಸಹಚರರು ಕಾರಣವನ್ನು ತಿಳಿಸಿದರು. ಅದಕ್ಕೆ ಗುಣಾಢ್ಯನು ಶಾತವಾಹನಿಗೆ ಪುಷ್ಪದಂತನು ಶಾಪಕ್ಕೆ ಒಳಗಾದುದರಿಂದ ಹಿಡಿದು ತನ್ನ ಕಾರ್ಯವನ್ನು ತಾನೇ ನಾಶಗೊಳಿಸಲು ಹೊರಟವರೆಗಿನ ಸಂಪೂರ್ಣ ಕಥೆಯನ್ನು ಪೈಶಾಚಿಕ ಭಾಷೆಯಲ್ಲಿ ನಿರೂಪಿಸಿದನು. ಗುಣಾಢ್ಯನ ಸಹಚರರು ಅವನ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಅನುವಾದಿಸಿ ರಾಜನಿಗೆ ತಿಳಿಸುತ್ತಿದ್ದರು.ಸ್ತಂಭೀಭೂತನಾದ ರಾಜ ಗ್ರಂಥಗಳನ್ನು ಕೇಳಿದನು. ಆದರೆ ಗುಣಾಢ್ಯನು ಆರು ಲಕ್ಷ ಗ್ರಂಥಗಳನ್ನು ಆವೇಳೆಗೆ ಸುಟ್ಟು ಹಾಕಿದ್ದನು. ಒಂದು ಲಕ್ಷ ಗ್ರಂಥವನ್ನು ಮಾತ್ರ ರಾಜನಿಗೆ ಕೊಟ್ಟನು.ಅನಂತರ ಶಾತವಾಹನ ರಾಜನಿಗೆ ಅಂತಿಮಶುಭಾಶಯಗಳನ್ನರ್ಪಿಸಿ ಅಗ್ನಿ ಕುಂಡದೊಳಗೆ ನೆಗೆದನು. ಆ ಮೂಲಕ ತನ್ನ ಭೂಮಿಯ ಮೇಲಿನ ಬದುಕನ್ನು ಕೊನೆಗಾಣಿಸಿದ ಗುಣಾಢ್ಯನು ಶಿವಸಾನ್ನಿಧ್ಯವನ್ನು ಸೇರಿದನು.

ಗುಣಾಢ್ಯನ ವಿದ್ಯಾಭ್ಯಾಸ ಮತ್ತು ಮಂತ್ರಿಯ ಕಾರ್ಯ
ಗುಣಾಢ್ಯನ ಕುಟುಂಬ
ಬೃಹತ್ಕಥೆಯ ರಕ್ಷಣೆ
ಗುಣಾಢ್ಯನ ಅರಣ್ಯವಾಸ ಮತ್ತು ಸಾವು