ಮೊದಲಿಗೆ ಜಾವಾದ ಆರ್ಥಿಕತೆಯು ಅಕ್ಕಿ ವ್ಯವಸಾಯದ ಮೇಲೆ ಹೆಚ್ಚಿನ ಭರವಸೆ ಇಟ್ಟಿತ್ತು. ಪುರಾತನ ರಾಜ್ಯಗಳಾದ ತರುಮಾನಗರ, ಮಾತರಂ, ಮತ್ತು ಮಜಾಪಾಹಿತ್‌ಗಳು ಅಕ್ಕಿ ಬೆಳೆ ಮತ್ತು ತೆರಿಗೆಗಳ ಮೇಲೆ ಅವಲಂಬಿತವಾಗಿತ್ತು. ಜಾವಾವು ಬಹಳ ಹಿಂದಿನಿಂದಲೂ ಅಕ್ಕಿ ಉತ್ಪಾದನೆ ಮತ್ತು ಅಕ್ಕಿ ರಫ್ತಿಗೆ ಪ್ರಸಿದ್ಧಿಯಾಗಿದೆ, ಮತ್ತು ಅಕ್ಕಿ ವ್ಯವಸಾಯವು ಜಾವಾದ ಜನಸಂಖ್ಯೆ ಹೆಚ್ಚಾಗುವಲ್ಲಿ ಮಹತ್ವದ ಕೊಡುಗೆ ನೀಡಿದೆ. ೪ನೆಯ ಶತಮಾನದಲ್ಲಿಯೇ ಭಾರತ ಹಾಗೂ ಚೀನಾಗಳ ಜೊತೆ ವ್ಯಾಪಾರ ಸಂಬಂಧವನ್ನು ಹೊಂದಿತ್ತು, ಚೈನೀಯರ ಸಿರಾಮಿಕ್‌ಗಳು ದೊರೆತಿರುವುದು ಇದನ್ನು ಸ್ಪಷ್ಟಪಡಿಸುತ್ತದೆ. ಜಾವಾವು ವಿಶ್ವದ ಮಲುಕು ಮಸಾಲೆ ವ್ಯಾಪಾರದಲ್ಲಿ ಮಜಪಾಹಿತ್ ಯುಗದ ಕಾಲದಿಂದಲೂ ಭಾಗವಹಿಸುತ್ತಿದೆ VOC ಯುಗದವರೆಗೂ ಮುಂದುವರೆದಿತ್ತು.

ಡಚ್ ಈಸ್ಟ್ ಇಂಡಿಯಾ ಕಂಪನಿಯು ೧೭ನೆಯ ಶತಮಾನದಲ್ಲಿ ಬಟಾವಿಯಾದಲ್ಲಿ ಕಾಲೂರಿತು ಮತ್ತು ೧೮ನೆಯ ಶತಮಾನದಲ್ಲಿ ನೆದರ್‌ಲ್ಯಾಂಡ್ಸ್ ಈಸ್ಟ್ ಇಂಡೀಸ್‌ನಿಂದ ಯಶಸ್ವಿಯಾಯಿತು. ವಸಾಹತುಗಳ ಸಮಯದಿಂದಲೂ ಡಚ್ಚರು ವ್ಯಾಪಾರದ ಸಸ್ಯಗಳ ವ್ಯವಸಾಯವನ್ನು ಜಾವಾದಲ್ಲಿ ಆರಂಭಿಸಿದರು, ಅವೆಂದರೆ ಕಬ್ಬು, ರಬ್ಬರ್, ಕಾಫೀ, ಟೀ, ಮತ್ತು ಕ್ವಿನೈನ್‌ಗಳು. ೧೯ನೆಯ ಶತಮಾನದಿಂದ ೨೦ನೆಯ ಶತಮಾನದ ಮೊದಲವರೆಗೆ ಜಾವನೀಸ್ ಕಾಫೀಯು ವಿಶ್ವದ ಜನಪ್ರಿಯತೆ ಗಳಿಸಿತು, ಇಂದು "ಜಾವಾ"ವು ಕಾಫೀ ಪದಕ್ಕೆ ಸಮಾನಾರ್ಥಕ ಪದವಾಗಿದೆ.

ಜಾವಾವು ಇಂಡೊನೇಷಿಯಾದಲ್ಲಿಯೇ ನೆದರ್ಲ್ಯಾಂಡ್ಸ್ ಈಸ್ಟ್ ಇಂಡೀಸ್‌ನಿಂದ ಮಾಡರ್ನ್ ರಿಪಬ್ಲಿಕ್ ಆಫ್ ಇಂಡೊನೇಷಿಯಾವರೆಗೆ ಹೆಚ್ಚು ಅಭಿವೃದ್ಧಿ ಹೊಂದಿದ ದ್ವೀಪವಾಗಿದೆ. ರಸ್ತೆ ಸಾರಿಗೆ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯು ಪುರಾತನ ಕಾಲದಿಂದಲೂ ಇದೆ, ಇವು ಉತ್ತಮ ಸಂಪರ್ಕವನ್ನು ಕಲ್ಪಿಸುತ್ತವೆ ೧೯ನೆಯ ಶತಮಾನದಲ್ಲಿ ಡೇಂಡೆಲ್ಸ್‌ನಿಂದ ಜಾವಾ ಗ್ರೇಟ್ ಪೋಸ್ಟ್ ರೋಡ್ ನಿರ್ಮಾಣವಾಗಿದೆ. ವಾಣಿಜ್ಯ ಬೆಳೆಗಳಾದ ಕಾಫಿಯಂತಹವನ್ನು ತೋಟಗಳಿಂದ ದ್ವೀಪದ ಒಳಭಾಗಗಳಿಗೆ ಸಾಗಿಸಲು, ತೀರದ ಬಂದರುಗಳಿಗೆ ಸಾಗಿಸಲು ಸಾರಿಗೆ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯ ಅವಶ್ಯಕತೆ ಇದೆ. ಇಂದು ಕೈಗಾರಿಕೆ, ವ್ಯಾಪಾರ ಮತ್ತು ವಾಣಿಜ್ಯ, ಜಾವಾದ ಪ್ರಮುಖ ನಗರಗಳಲ್ಲಿ ಮೆರೆದಿವೆ, ಅವೆಂದರೆ ಜಕಾರ್ತಾ, ಸುರಬಾಯ, ಸೆಮರಂಗ್, ಮತ್ತು ಬ್ಯಾಂಡಂಗ್; ಕೆಲವು ಸಾಂಪ್ರದಾಯಿಕ ಸುಲ್ತಾನೇಟ್ ನಗರಗಳಾದ ಯೋಗ್ಯಕರ್ತಾ, ಸುರಕರ್ತಾ, ಮತ್ತು ಸಿರೆಬನ್ ನಗರಗಳು ವೈಭವಯುತ ಸ್ವತ್ತುಗಳನ್ನು ಉಳಿಸಿಕೊಂಡಿವೆ ಮತ್ತು ಕಲೆ, ಸಂಸ್ಕೃತಿ ಮತ್ತು ಪ್ರವಾಸೋದ್ಯಮದ ಕೇಂದ್ರಗಳಾಗಿವೆ. ಕೈಗಾರಿಕೆಯು ಕೂಡಾ ಜಾವಾದ ಉತ್ತರ ತೀರದಲ್ಲಿ ಬೆಳೆಯುತ್ತಿದೆ, ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಸಿಲೆಗನ್, ತಂಗರಾಂಗ್, ಬೆಕಾಸಿ, ಕರವಂಗ್, ಗ್ರೆಸಿಕ್ ಮತ್ತು ಸಿಡೊಯರ್ಜೊ. ಹೆದ್ದಾರಿಯ ಜಾಲದ ಟೋಲ್ ರಸ್ತೆಯು ನಿರ್ಮಾಣವಾಗಿದ್ದು ಸುಹಾರ್ತೊ ಯುಗದಿಂದ ಇಲ್ಲಿಯವರೆಗೆ ವಿಸ್ತರಿಸಲಾಗಿದೆ, ಪ್ರಮುಖ ನಗರ ಕೇಂದ್ರಗಳಾದ ಜಕಾರ್ತಾ ಮತ್ತು ಬ್ಯಾಂಡಂಗ್‌ಗಳೊಡನೆ ಉತ್ತಮ ಸಂಪರ್ಕ ಕಲ್ಪಿಸುತ್ತದೆ; ಜೊತೆಗೆ ಸಿರೆಬಾನ್, ಸೆಮರಾಂಗ್ ಮತ್ತು ಸುರಬಾಯಗಳೊಂದಿಗೆ ಕೂಡಾ ಸಂಪರ್ಕ ಕಲ್ಪಿಸುತ್ತದೆ.

ಭಾಷೆಗಳು
ಜಿಯೋಗ್ರಫಿ
ಆರ್ಥಿಕತೆ
ಧರ್ಮ