ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಆಹಾರವನ್ನು ಹೂತಿಡುವ ಪದ್ಧತಿಯು ಅನೇಕ ಕಾರಣಗಳಿಂದ ಅದನ್ನು ಸಂರಕ್ಷಿಸುತ್ತದೆ: ಬೆಳಕಿನ ಕೊರತೆ, ಆಮ್ಲಜನಕದ ಕೊರತೆ, ತಂಪಾದ ಉಷ್ಣಾಂಶಗಳು, pH ಮಟ್ಟ, ಅಥವಾ ಮಣ್ಣಿನಲ್ಲಿನ ತೇವಾಂಶ ಶೋಷಕ. ಉಪ್ಪು ಹಾಕುವಿಕೆ ಅಥವಾ ಹುಳಿಯುವಿಕೆಯಂತಹ ಇತರೆ ಪದ್ಧತಿಗಳ ಜೊತೆಯೂ ಹೂತಿಡುವುದನ್ನು ಒಟ್ಟುಗೂಡಿಸಬಹುದು. ಹಲವಾರು ಬೇರು ತರಕಾರಿಗಳು (ಕಂದಮೂಲಗಳು) ಸುಲಭವಾಗಿ ಹಾಳಾಗುವುದಿಲ್ಲ ಹಾಗೂ ಇಂತಹವುಗಳಿಗೆ ಹೆಚ್ಚಿನ ಸಂರಕ್ಷಣೆಯ ಅಗತ್ಯವೂ ಇರುವುದಿಲ್ಲ, ಕೇವಲ ಬೆಳಕಿಲ್ಲದ ಹಾಗೂ ತಂಪಾದ ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿರಿಸಿದರೆ ಸಾಕು; ಉದಾಹರಣೆಗೆ ಶೇಖರಣಾ ಉಗ್ರಾಣ ಗಳಂತೆ, ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಹೂಳಬಹುದು.
ಸೆಂಚುರಿ ಮೊಟ್ಟೆಗಳನ್ನು ಕ್ಷಾರಭರಿತ ಮಣ್ಣು (ಆಥವಾ ಇನ್ನಾವುದೇ ಕ್ಷಾರಭರಿತ ವಸ್ತುವಿನಲ್ಲಿ) ಹುದುಗಿಸುವುದರ ಮೂಲಕ ತಯಾರಿಸುವುದರ ಪರಿಣಾಮವಾಗಿ ಅವುಗಳಲ್ಲಿನ "ಅಜೈವಿಕ" ಹುಳಿಯಾಗುವಿಕೆಯು pH ಏರುವುದರ ಮೂಲಕ ಶೇಖರಯೋಗ್ಯವಾಗುವುದೇ ವಿನಹ ಹಾಳಾಗುವುದು ತಪ್ಪುತ್ತದೆ. ಈ ಹುಳಿಯುವಿಕೆಯು ಆಹಾರವನ್ನು ಸಂರಕ್ಷಿಸುತ್ತದೆ ಮತ್ತು ಹೆಚ್ಚು ಸಂಕೀರ್ಣ ಹಾಗೂ ಸಾರ ಕಡಿಮೆಯಿರುವ ಪ್ರೋಟೀನ್ ಗಳನ್ನು ಮತ್ತು ಕೊಬ್ಬಗಳನ್ನು ವಿಚ್ಛಿನ್ನಗೊಳಿಸಿ ಸರಳ ಹಾಗೂ ಸಾರಭರಿತವಾಗಿಸುತ್ತದೆ. ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಎಲ್ಲಾ ಆಹಾರಗಳನ್ನೂ ಒಣಗಿರುವ ಹಾಗೂ ಲವಣಭರಿತ ಮಣ್ಣಿನಲ್ಲಿ (ಹೀಗಾಗಿ ಒಣಗಿಸುವ ಗುಣವುಳ್ಳ) ಅಥವಾಾ ಗಡ್ಡೆಗಟ್ಟಿದ ಮಣ್ಣಿನಲ್ಲಿ ಹೂಳಲಾಗುತ್ತದೆ.
ಕೋಸು ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಯುಎಸ್ಎಯ ಉತ್ತರದಲ್ಲಿನ ತೋಟಗಳಲ್ಲಿ ಶಿಶಿರದಲ್ಲಿ ಸಂರಕ್ಷಣೆಗಾಗಿ ಹೂಳಲ್ಪಡುತ್ತದೆ. ಕೆಲವು ವಿಧಾನಗಳು ಅದನ್ನು ಗರಿಗರಿಯಾಗಿರಿಸುತ್ತದೆ ಮತ್ತು ಕೆಲವು ಸವರ್ ಕ್ರಾಟ್ ಅನ್ನು ಉತ್ಪಾದಿಸುತ್ತವೆ. ಇಂತಹುದೇ ವಿಧಾನದ ಮೂಲಕ ಖಿಂಕಿಯನ್ನೂ ಉತ್ಪಾದಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ.
ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಮಾಂಸವು ಸಂರಕ್ಷಣೆಯನ್ನು ಉಂಟುಮಾಡುವ ಸ್ಥಿತಿಗಳಲ್ಲಿ ಹೂಳಲ್ಪಡುತ್ತದೆ. ಕೆಂಡ ಅಥವಾಾ ಬೂದಿಯಲ್ಲಿ ಹೂತಾಗ, ಬಿಸಿಯು ಪ್ಯಾಥೋಜೆನ್ ಗಳನ್ನು ಕೊಲ್ಲುತ್ತದೆ, ಬೂದಿಯು ಒಣಗಿಸುತ್ತದೆ ಮತ್ತು ಭೂಮಿಯು ಆಮ್ಲಜನಕವನ್ನು ತಡೆಯೊಡ್ಡುವುದರ ಮೂಲಕ ಕಲುಷತೆಯನ್ನು ದೂರಗೊಳಿಸುತ್ತದೆ. ಭೂಮಿಯು ಬಹಳವೇ ತಂಪಾಗಿರುವ ಜಾಗದಲ್ಲಿ ಹೂತರೆ, ಭೂಮಿಯು ಶೈತ್ಯಪೆಟ್ಟಿಗೆಯಂತೆ ಕಾರ್ಯವೆಸಗುತ್ತದೆ.
ವಿಕಿರಣ ಕ್ರಿಯೆಗೆ ಒಳಪಡಿಸುವಿಕೆ
ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಹೂತಿಡುವಿಕೆ
ಡಬ್ಬಿ ಮತ್ತು ಶೀಷೆಗಳಲ್ಲಿ ಹಾಕಿಡುವುದು
ಟಿಪ್ಪಣಿಗಳು