ಪ್ರಪಂಚದ ಸಕ್ಕರೆ ಪೂರೈಕೆಯ ದೃಷ್ಟಿಯಿಂದ ಇದಕ್ಕೆ ಕಬ್ಬಿನ ಅನಂತರದ ಎರಡನೆಯ ಸ್ಥಾನ. ಮೊದಮೊದಲು ತರಕಾರಿಯಾಗಿಯೇ ಇದರ ಬಳಕೆಯಿತ್ತಾದರೂ 1747ರಲ್ಲಿ ಪ್ರಥಮ ಬಾರಿಗೆ ಜರ್ಮನಿಯಲ್ಲಿ ಇದರಿಂದ ಸಕ್ಕರೆಯನ್ನು ಪ್ರಾಯೋಗಿಕವಾಗಿ ತಯಾರಿಸಲಾಯಿತು. 1803ರ ವೇಳೆಗೆ ಸೈಲೀಸಿಯದಲ್ಲಿ ಬೀಟ್ ಸಕ್ಕರೆ ಕಾರ್ಖಾನೆ ಸ್ಥಾಪಿಸಲಾಯಿತು. ವೆಸ್ಟ್ ಇಂಡೀಸ್‍ನಿಂದ ಫ್ರಾನ್ಸಿಗೆ ಪೂರೈಕೆ ಆಗುತ್ತಿದ್ದ ಕಬ್ಬಿನ ಸಕ್ಕರೆಯ ಸಾಗಣೆಗೆ ಇಂಗ್ಲಿಷರು 1811ರಲ್ಲಿ ತಡೆಯೊಡ್ಡಿದುದರಿಂದ ನೆಪೋಲಿಯನ್ ಬೀಟ್ ಸಕ್ಕರೆಯ ಉತ್ಪಾದನೆಗೆ ಹೆಚ್ಚಿನ ಪ್ರೋತ್ಸಾಹ ನೀಡಿದ. ಇದರ ಫಲವಾಗಿ ಅನೇಕ ಕಾರ್ಖಾನೆಗಳು ಸ್ಥಾಪಿತಗೊಂಡವು. ಅನಂತರದಲ್ಲಿ ಹೆಚ್ಚುಕಡಿಮೆ ಒಂದೇ ಸಮನೆ ಬೀಟ್ ಸಕ್ಕರೆಯ ತಯಾರಿ ವೃದ್ಧಿಗೊಂಡು ಇಂದು ಈ ಗಿಡ ಸಕ್ಕರೆ ಪೂರೈಕೆಯಲ್ಲಿ ಬಲುಮುಖ್ಯ ಎನಿಸಿದೆ. ರಷ್ಯ, ಫ್ರಾನ್ಸ್, ಪಶ್ಚಿಮ ಜರ್ಮನಿ, ಇಟಲಿ, ಪೋಲೆಂಡ್, ಬ್ರಿಟನ್‍ಗಳು ಮೊದಲಿನಿಂದಲೂ ಸಕ್ಕರೆ ಬೀಟ್ ಕೃಷಿಗೆ ಹೆಸರಾಗಿವೆ. ಪ್ರಸಕ್ತ ಶತಕದ ದ್ವಿತೀಯಾರ್ಧದಲ್ಲಿ ಚಿಲಿ, ಉರುಗ್ವೆ, ಇರಾನ್, ಟರ್ಕಿ, ಚೀನ, ಜಪಾನುಗಳು ಇದರ ಬೇಸಾಯವನ್ನು ದೊಡ್ಡ ಪ್ರಮಾಣದಲ್ಲಿ ಕೈಗೊಂಡಿವೆ.

ಆಳವಾದ ಹಾಗೂ ನೀರು ಸುಲಭವಾಗಿ ಬಸಿದುಹೋಗುವಂಥ ಗೋಡು ಜಮೀನು ಇದರ ಬೇಸಾಯಕ್ಕೆ ಉತ್ತಮ. ಬೇಸಿಗೆಯ ಮೂರು ತಿಂಗಳಲ್ಲಿ ಉಷ್ಣತೆ 170-230 ಸೆಂ ಇದ್ದರೆ ಸಕ್ಕರೆಯ ಅಂಶ ಗರಿಷ್ಟ ಮೊತ್ತದಲ್ಲಿ ಶೇಖರಗೊಳ್ಳುತ್ತದೆ. ಬಿತ್ತನೆ ಬೀಜದ ಮೂಲಕ ಹೆಕ್ಟೇರಿಗೆ ಸುಮಾರು 75.000 ಬೀಟ್ ಗಿಡಗಳನ್ನು ಬೆಳಸಲಾಗುತ್ತದೆ. ಇದು ಪ್ರಧಾನವಾಗಿ ಮಳೆ ಆಶ್ರಯದ ಬೆಳೆಯಾದರೂ ಅಮೆರಿಕ ಸಂಯುಕ್ತ ಸಂಸ್ಥಾನಗಳಲ್ಲಿ ನೀರಾವರಿಯಲ್ಲೂ ಇದನ್ನು ಬೆಳೆಸಲಾಗುತ್ತದೆ. ಚಳಿಗಾಲದ ಆರಂಭದಲ್ಲಿ ಅಗತೆಮಾಡಿ ಗೆಡ್ಡೆಗಳನ್ನು ಕೀಳಲಾಗುತ್ತದೆ.

ಮ್ಯಾಂಗೆಲ್-ವರ್‍ಟ್ಸೆಲ್
ತೋಟದ ಬೀಟ್
ಸಕ್ಕರೆ ಬೀಟ್
ಸ್ವಿಸ್ ಚಾರ್ಡ್