ಭಾರತ ಪ್ರತಿವರ್ಷ ಸುಮಾರು 4,000 ಕ್ಯೂಬಿಕ್ ಕಿಲೋಮೀಟರ್ ಮಳೆ ಪಡೆಯುತ್ತದೆ, ಅಥವಾ ಪ್ರತಿವರ್ಷ ಸುಮಾರು 1 ಮಿಲಿಯನ್ ಗ್ಯಾಲನ್ಗಳಷ್ಟು ತಾಜಾ ನೀರನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತದೆ. [2] ಹೇಗಾದರೂ, ಭಾರತದಲ್ಲಿ ಮಳೆಯ ಮಾದರಿ ದೂರ ಮತ್ತು ಕ್ಯಾಲೆಂಡರ್ ತಿಂಗಳಾದ್ಯಂತ ನಾಟಕೀಯವಾಗಿ ಬದಲಾಗುತ್ತದೆ. ಗಂಗಾ-ಬ್ರಹ್ಮಪುತ್ರ-ಮೇಘನಾ (ಜಿಬಿಎಂ) ಜಲಾನಯನ ಪ್ರದೇಶದ ಹಿಮಾಲಯ ಪರ್ವತಗಳಲ್ಲಿ ಮಾನ್ಸೂನ್ಗಳ ಮೂಲಕ ಬೇಸಿಗೆಯ ತಿಂಗಳುಗಳಲ್ಲಿ ಸುಮಾರು ಶೇ .85 ರಷ್ಟು ಮಳೆಯಾಗುತ್ತದೆ. ವಾಯುವ್ಯ, ಪಶ್ಚಿಮ ಮತ್ತು ದಕ್ಷಿಣ ಭಾಗದೊಂದಿಗೆ ಹೋಲಿಸಿದರೆ ದೇಶದ ಈಶಾನ್ಯ ಭಾಗವು ಭಾರೀ ಮಳೆಯ ಪ್ರಮಾಣವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತದೆ. ಋತುಮಾನದ ಮತ್ತು ವಾರ್ಷಿಕ ಮಳೆಗಾಲದಲ್ಲಿ ದೀರ್ಘಕಾಲದ ಒಣ ಮಂತ್ರಗಳು ಮತ್ತು ಏರಿಳಿತಗಳಿಂದ ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಮುಂಗಾರಿನ ಆರಂಭದ ದಿನಾಂಕದ ಅನಿಶ್ಚಿತತೆಯು ದೇಶದ ಗಂಭೀರ ಸಮಸ್ಯೆಯಾಗಿದೆ. ರಾಷ್ಟ್ರಗಳು ಬರಗಾಲದ ವರ್ಷಗಳು ಮತ್ತು ಪ್ರವಾಹ ವರ್ಷಗಳ ಚಕ್ರಗಳನ್ನು ನೋಡುತ್ತವೆ, ಪಶ್ಚಿಮ ಮತ್ತು ದಕ್ಷಿಣ ಭಾಗದ ಹೆಚ್ಚಿನ ಭಾಗಗಳಲ್ಲಿ ಹೆಚ್ಚು ಕೊರತೆಗಳು ಮತ್ತು ದೊಡ್ಡ ಬದಲಾವಣೆಯನ್ನು ಅನುಭವಿಸುತ್ತಿದೆ, ಅದರಲ್ಲೂ ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಬಡ ರೈತರು ಮತ್ತು ಗ್ರಾಮೀಣ ಜನಸಂಖ್ಯೆಗೆ ಅಪಾರ ಸಂಕಷ್ಟಗಳಾಗುತ್ತಿದೆ. ನೀರಾವರಿ ನೀರು ಕೊರತೆಯಿಂದಾಗಿ ಬೆಳೆ ವೈಫಲ್ಯಗಳು ಮತ್ತು ರೈತ ಆತ್ಮಹತ್ಯೆಗೆ ಕಾರಣವಾಗುತ್ತದೆ. ಜುಲೈ-ಸೆಪ್ಟೆಂಬರ್ ಅವಧಿಯಲ್ಲಿ ಹೇರಳವಾದ ಮಳೆಯಾದರೂ, ಇತರ ಋತುಗಳಲ್ಲಿ ಕೆಲವು ಪ್ರದೇಶಗಳು ಕುಡಿಯುವ ನೀರಿನ ಕೊರತೆಗಳನ್ನು ನೋಡುತ್ತವೆ. ಕೆಲವು ವರ್ಷಗಳಲ್ಲಿ, ಸಮಸ್ಯೆ ತಾತ್ಕಾಲಿಕವಾಗಿ ಹೆಚ್ಚು ಮಳೆಯಾಗುತ್ತದೆ, ಮತ್ತು ಪ್ರವಾಹದಿಂದ ಉಂಟಾಗುವ ವಾರಗಳ ನಷ್ಟವಾಗುತ್ತದೆ. [12] ಈ ಅತಿಯಾದ ಕೊರತೆ ಪ್ರಾದೇಶಿಕ ಅಸಮಾನತೆ ಮತ್ತು ಪ್ರವಾಹ-ಬರ ಚಕ್ರಗಳು ನೀರಿನ ಸಂಪನ್ಮೂಲ ನಿರ್ವಹಣೆಗೆ ಅಗತ್ಯವನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿವೆ. ನದಿಗಳ ಅಂತರ-ಸಂಪರ್ಕವು ಆ ಅಗತ್ಯವನ್ನು ಬಗೆಹರಿಸುವ ಒಂದು ಪ್ರಸ್ತಾಪವಾಗಿದೆ.

ಜನಸಂಖ್ಯೆ ಮತ್ತು ಆಹಾರ ಭದ್ರತೆ
೨೧ ನೇ ಶತಮಾನದಲ್ಲಿ
ಬರ, ಪ್ರವಾಹ ಮತ್ತು ಕುಡಿಯುವ ನೀರಿನ ಕೊರತೆ
ಇತಿಹಾಸ