ರಾಜರುಗಳು ಸ್ವತಂತ್ರ ಭಾರತದೊಳಗೆ ಸೇರಿಕೊಳ್ಳುವಂತೆ ಮಾಡಲು ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ ನೀತಿ ಮತ್ತು ರಾಜ್ಯಾಡಳಿತ ಅಧಿಕಾರದಲ್ಲಿದ್ದ ಸರ್ದಾರ್ ವಲ್ಲಭಭಾಯಿ ಪಟೇಲ್ ಮತ್ತು ವಿ.ಪಿ. ಮೆನನ್ ಕೂಡ ಪ್ರಮುಖ ಪಾತ್ರ ವಹಿಸಿದ್ದರು. ರಾಜ ಪ್ರಭುತ್ವಗಳು ಸಾರ್ವಭೌಮತ್ವ ಹೊಂದಿರುವುದಿಲ್ಲ ಮತ್ತು ಸ್ವತಂತ್ರವಾಗಿರಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ ಪ್ರಜಾಪ್ರಭುತ್ವವನ್ನು ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳಲೇ ಬೇಕು ಎಂದು ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ ಹೇಳಿತು. ರಾಜ ಪ್ರಭುತ್ವಗಳು ಭಾರತಕ್ಕೆ ಸೇರಬೇಕೊ ಅಥವಾ ಪಾಕಿಸ್ತಾನಕ್ಕೊ ಎಂದು ಘೋಷಿಸುವಂತೆ ತಿಳಿಸಲಾಯಿತು. ರಾಜ ಪ್ರಭುತ್ವಗಳು ಸ್ವತಂತ್ರ ಭಾರತದ ಸೈನ್ಯದ ವಿರುದ್ಧ ತಮ್ಮದೇ ಸ್ವಂತ ಸೈನ್ಯವನ್ನು ಇಟ್ಟುಕೊಳ್ಳುವಂತಿಲ್ಲ ಎಂದು ೧೯೪೬ರ ಜುಲೈ ತಿಂಗಳಲ್ಲಿ ನೆಹರೂ ಆಗ್ರಹಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಪ್ರಕಟಿಸಿದರು. ೧೯೪೭ರ ಜನವರಿಯಲ್ಲಿ ಸ್ವತಂತ್ರ ಭಾರತವು ರಾಜರ ದೈವಿಕ ಹಕ್ಕನ್ನು ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳುವುದಿಲ್ಲ ಎಂದು ಹೇಳಿದರು, ೧೯೪೭ರ ಮೇ ತಿಂಗಳಲ್ಲಿ ಯಾವುದೇ ರಾಜ ಪ್ರಭುತ್ವವು ಸಂವಿಧಾನ ಸಭೆಗೆ ಸೇರಿಕೊಳ್ಳಲು ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳದಿದ್ದಲ್ಲಿ ಅಂಥಹ ಪ್ರದೇಶಗಳನ್ನು ಶತ್ರು ರಾಜ್ಯಗಳ ರೀತಿ ಕಾಣಲಾಗುತ್ತದೆ ಎಂದೂ ಹೇಳಿದರು. ಕಾಂಗ್ರೆಸ್‌ನ ಇತರೆ ಮುಖಂಡರು ಮತ್ತು ಸಿ.ರಾಜಗೋಪಾಲಾಚಾರಿಯವರು "ಸಾರ್ವಭೌಮಾಧಿಕಾರವು ವಾಸ್ತವವಾಗಿ ಬಂದದ್ದು ಒಂದು ಒಪ್ಪಂದದಿಂದಲ್ಲ" ಬ್ರಿಟೀಷರ ಉತ್ತರಾಧಿಕಾರಿಯಾದ ಸ್ವತಂತ್ರ ಭಾರತ ಸರ್ಕಾರವು ಇದನ್ನು ಅಂಗೀಕರಿಸುವುದು ಅವಶ್ಯವಾಗಿತ್ತು ಎಂದು ಪ್ರತಿಪಾದಿಸುತ್ತಾರೆ.

ರಾಜರು ಇದನ್ನು ಒಪ್ಪುವಂತೆ ಮಾಡಲು ಪಟೇಲ್ ಮತ್ತು ಮೆನನ್‌ರವರು ನೆಹರೂಗಿಂತ ಹೆಚ್ಚು ಸಮಾಧಾನವಾಗಿ ಸಮಾಲೋಚನೆಯನ್ನು ನಡೆಸಿದರು. ಜುಲೈ ೫ ೧೯೪೭ರಂದು ಪಟೇಲ್‌ರವರು ಭಾರತ ಸರ್ಕಾರದ ಪರವಾಗಿ ಒಂದು ಅಧೀಕೃತ ನೀತಿಯನ್ನು ಪ್ರಕಟಿಸಿದರು ಇದರಲ್ಲಿ ಯಾವುದೇ ಭಯ ಪಡಿಸುವಂತಹ ಅಂಶಗಳಿರಲಿಲ್ಲ. ಇದಕ್ಕೆ ಬದಲಾಗಿ, ರಾಜರ ಮತ್ತು ಸ್ವತಂತ್ರ ಭಾರತದ ಸಾಮಾನ್ಯ ಆಸಕ್ತಿಗಳು ಮತ್ತು ಸಮಗ್ರತೆಗೆ ಹೆಚ್ಚು ಪ್ರಾಧಾನ್ಯ ನೀಡಲಾಗಿತ್ತು, ಇದರಲ್ಲಿ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ ಉದ್ದೇಶಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಪುನಃ ಭರವಸೆ ನೀಡಲಾಗಿತ್ತು ಮತ್ತು ಸ್ವತಂತ್ರ ಭಾರತಕ್ಕೆ ಸೇರಿಕೊಳ್ಳಲು ಆಹ್ವಾನ ನೀಡಲಾಗಿದ್ದು " ಪರರಂತೆ ನೋಡುವುದನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಗೆಳೆಯರಂತೆ ಕುಳಿತು ಜೊತೆಯಾಗಿ ಕಾನೂನುಗಳನ್ನು ಮಾಡೋಣ ಎಂದು ತಿಳಿಸಲಾಗಿತ್ತು. ರಾಜ್ಯಾಡಳಿತ ಅಧಿಕಾರವು ರಾಜ ಪ್ರಭುತ್ವದ ಮೇಲೆ ಯಾವುದೇ ರೀತಿಯಲ್ಲು ಪ್ರಭಾವ ಬೀರುವ ಸಂಬಂಧವನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸುವುದಿಲ್ಲ ಎಂದು ಪುನರುಚ್ಚರಿಸಿದರು. ಬ್ರಿಟೀಷ್ ಸರ್ಕಾರದ ರಾಜಕೀಯ ವಿಭಾಗವು ಸಾರ್ವಭೌವತ್ವದ ಸಾಧನವಾಗಿರದೆ ಒಂದು ಮಾಧ್ಯಮವಾಗಿ ರಾಜರು ಮತ್ತು ಭಾರತದ ನಡುವೆ ಸಮಾನವಾಗಿ ವ್ಯವಹರಿಸುತ್ತಿತ್ತು.

ಒತ್ತಡ ಮತ್ತು ರಾಜನೀತಿ ತಂತ್ರ
ವಿಲೀನ
ಗಡಿ ರಾಜ್ಯಗಳು
ಫಾಸ್ಟ್ –ಟ್ರಾಕ್ ಏಕೀಕರಣ