ಸಾಲದ ವ್ಯವಹಾರ ಭಾರತಕ್ಕೆ ಹೊಸದೇನಲ್ಲ. ಋಣ ತೀರಿಸುವುದನ್ನು ಕುರಿತ ನಿಯಮಗಳು ಅತ್ಯಂತ ಪ್ರಾಚೀನ ಕಾಲದಿಂದಲೂ, ಮನುಸ್ಮೃತಿಯುದ್ದಕ್ಕೂ ಹಿಂದಿನ ಕಾಲದಿಂದಲೂ, ಆಚರಣೆಯಲ್ಲಿದ್ದವು. ಸನಾತನ ಹಿಂದೂ ನ್ಯಾಯಸೂತ್ರಗಳಲ್ಲಿ ದಿವಾಳಿತನಕ್ಕೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದ ನ್ಯಾಯಿಕ ಪರಿಕಲ್ಪನೆ ಇರಲಿಲ್ಲವೆಂದು ಹೇಳಬೇಕಾಗಿದೆ. ಋಣ ಪಾವತಿ ಮಾಡದವನು ಇನ್ನೊಂದು ಜನ್ಮವೆತ್ತಿ ಅದನ್ನು ತೀರಿಸಬೇಕಾಗುವುದೆಂದು ಭಾವಿಸಲಾಗಿತ್ತು. ಸಾಲ ತೀರಿಸಲು ಅಶಕ್ತನಾದವನನ್ನು ತನ್ನ ವಶಕ್ಕೆ ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಅವನ ಅಂಗಾಂಗಗಳನ್ನು ಕತ್ತರಿಸಿಹಾಕಲು ಆಥವಾ ಅವನನ್ನು ಗುಲಾಮನಂತೆ ಮಾಡಲು ಪ್ರಾಚೀನ ರೋಮನ್ ಚಕ್ರಾಧಿಪತ್ಯದಲ್ಲಿ ಸಾಲಿಗನಿಗೆ ಹಕ್ಕು ಇತ್ತು. ಸಾಲಗಾರನ ಸಾಲ ತೀರುವವರೆಗೂ ಅಥವಾ ಅವನು ಉಪವಾಸದಿಂದ ಸಾಯುವವರೆಗೂ ಕಾರಾಗೃಹದಲ್ಲಿ ಇಡಲು ಇಂಗ್ಲಿಷ್ ಕಾನೂನಿನಲ್ಲಿ ಅವಕಾಶವಿತ್ತು. ಪ್ರಾಚೀನ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಋಣ ವಿಮೋಚನೆಗೆ ಪ್ರಾಧಾನ್ಯ ನೀಡಲಾಗಿತ್ತೇ ವಿನಾ, ಋಣವಿಮೋಚನೆ ಅಸಾಧ್ಯವಾಗುವಂಥ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಗೆ ಕಾರಣಗಳೇನೆಂಬುದರ ಕಡೆಗೆ ಗಮನ ನೀಡಲಾಗುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಸಾಲಗಾರ ಸ್ವಇಚ್ಛೆಯಿಂದ ತನ್ನ ಸ್ವತ್ತನ್ನು ಸಾಲ ಕೊಟ್ಟವರಿಗೆ ಒಪ್ಪಿಸಿ ಅನಂತರ ಮನವಿಯೊಂದನ್ನು ಸಲ್ಲಿಸಿ ತನ್ಮೂಲಕ ವಿಮೋಚನೆ ಪಡೆಯಬಹುದಾದ ಪದ್ಧತಿಯೊಂದು ಕ್ರಿ. ಪೂ. 48 ರ ಸುಮಾರಿಗೆ ರೋಮನ್ ಚಕ್ರಾಧಿಪತ್ಯದಲ್ಲಿ ಜಾರಿಯಲ್ಲಿತ್ತು. ದಿವಾಳಿತನದ ಪರಿಣಾಮಗಳಾದ ದಸ್ತಗಿರಿ, ಕಾರಾಗೃಹವಾಸ, ಅಪಕೀರ್ತಿ ಮುಂತಾದವುಗಳಿಂದ ತಪ್ಪಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಅನುಸರಿಸಬಹುದಾಗಿದ್ದ ಈ ಕ್ರಮವನ್ನು ಸೆಷಿಯೋ ಬೊನೋರಮ್ (ವಸ್ತು ವಿಸರ್ಜನೆ) ಎಂದು ಕರೆಯಲಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಅದರೆ ಅವನು ಅನಂತರ ಸಂಪಾದಿಸಿದ ಆಸ್ತಿ ಹಿಂದಿನ ಬಾಕಿಗೆ ಹೊಣೆಯಾಗಿರುತ್ತಿತ್ತು. ಅಂಥ ಆಸ್ತಿಯನ್ನು ಅವನ ಜೀವನೋಪಾಯಕ್ಕೆ ಅವಶ್ಯಕವಾದಷ್ಟನ್ನು ಮಾತ್ರ ಅವನಿಗೆ ಬಿಡಲಾಗುತ್ತಿತ್ತು.

ರೋಮನ್ ನ್ಯಾಯ ಪದ್ಧತಿಯ ವಸ್ತು ವಿಸರ್ಜನ ಪದ್ಧತಿ ಯೂರೋಪಿನ ಅನೇಕ ದೇಶಗಳಲ್ಲಿ ರೂಢಿಗೆ ಬಂತು. ಇಂಗ್ಲೆಡಿನಲ್ಲಿ 8ನೆಯ ಹೆನ್ರಿ 1542ರಲ್ಲಿ ಜಾರಿಗೆ ತಂದ ಅಧಿನಿಯಮಕ್ಕೆ ರೋಮನ್ ನ್ಯಾಯಸೂತ್ರವೇ ಆಧಾರವಾಗಿತ್ತು. ಈ ಅಧಿನಿಯಮದ ಮುಖ್ಯ ಉದ್ದೇಶವೆಂದರೆ ವಂಚಕರಾದ ಸಾಲದಾತರಿಂದ ಸಾಲಗಾರರಿಗೆ ಹಾನಿಯಾಗದಂತೆ ಸಹಾಯ ಮಾಡುವುದಾಗಿತ್ತು. ಈ ಕಾನೂನು ಅನೇಕ ಮಾರ್ಪಾಡುಗಳನ್ನು ಹೊಂದಿ ಈಗಿನ ಸ್ಥಿತಿಗೆ ಬಂದಿದೆ. ಈ ನ್ಯಾಯಸೂತ್ರದ ಬೆಳವಣಿಗೆಯಲ್ಲಿ 1751, 1831, ಮತ್ತು 1869 ರಲ್ಲಿ ಮಾಡಲಾದ ಬದಲಾವಣೆಗಳು ಮುಖ್ಯ ಘಟ್ಟಗಳು. 1833 ರ ಅಧಿನಿಯಮದ ಪ್ರಕಾರ, ದಿವಾಳಿತನಕ್ಕೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದ ವ್ಯವಹಾರಗಳನ್ನು ನೋಡಿಕೊಳ್ಳಲು ಒಂದು ಹೊಸ ವಿಭಾಗವೇ ಅಸ್ತಿತ್ವಕ್ಕೆ ಬಂತು. ಈ ಅಧಿನಿಯಮಕ್ಕೆ 1890 ರಲ್ಲಿ ತಿದ್ದುಪಡಿ ಮಾಡಲಾಯಿತು. ದಿವಾಳಿತನಕ್ಕೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದ ಇಂಗ್ಲೆಂಡಿನ ಆಧುನಿಕ ಕಾನೂನಿಗೆ 1914ರ ಅಧಿನಿಯಮವೇ ಆಧಾರವೆನ್ನಬಹುದು. ಇದಕ್ಕೆ 1926ರಲ್ಲಿ ತಿದ್ದುಪಡಿ ಮಾಡಲಾಯಿತು. ಈ ಅಧಿನಿಯಮದನ್ವಯ 1952 ರಲ್ಲಿ ನಿಯಮಗಳನ್ನು ಮಾಡಲಾಯಿತು. ಅವುಗಳಿಗೆ 1956 ರಲ್ಲಿ ಹಾಗೂ 1960 ರಲ್ಲಿ ತಿದ್ದುಪಡಿಗಳನ್ನು ಮಾಡಲಾಯಿತು. ಅವು ಈಗ ಆಚರಣೆಯಲ್ಲಿವೆ.

ಅಮೆರಿಕಾದಲ್ಲಿ ದಿವಾಳಿತನಕ್ಕೆ ಸಂಬಂದಿಸಿದ ಅಧಿನಿಯಮವನ್ನು 1800ರಲ್ಲಿ ಜಾರಿಗೆ ತರಲಾಯಿತು. ಇಂಗ್ಲಿಷ್ ಕಾನೂನಿನ ತಳಹದಿಯ ಮೇಲೆ ಈ ಅಧಿನಿಯಮವನ್ನು ಸಿದ್ಧಗೊಳಿಸಲಾಗಿತ್ತು. ಇದು ವಂಚಕ ಸಾಲಗಾರರಿಗೆ ವಿರುದ್ಧವಾಗಿತ್ತು. ಇದನ್ನು 1803 ರಲ್ಲಿ ರದ್ದುಗೊಳಿಸಲಾಯಿತು. ರಾಜ್ಯಗಳ ಅಧಿನಿಯಮಗಳು ಸುಮಾರು 40 ವರ್ಷಗಳ ಕಾಲ ಜಾರಿಯಲ್ಲಿದ್ದವು. ಎರಡನೆಯ ಕೇಂದ್ರೀಯ ಶಾಸನ 1841 ರಲ್ಲಿ ಅಸ್ತಿತ್ವಕ್ಕೆ ಬಂದರೂ 1843 ರಲ್ಲಿ ರದ್ದಾಯಿತು. 1874 ರ ವರೆಗೆ ರಾಜ್ಯಗಳ ಅಧಿನಿಯಮಗಳು ಮತ್ತೆ ಜಾರಿಯಲ್ಲಿದ್ದವು. 1893 ರ ಬಿಕ್ಕಟ್ಟಿನ ಪರಿಣಾಮವಾಗಿ 1898 ರ ಅಧಿನಿಯಮ ರೂಪುಗೊಂಡಿತು. 1933, 1934, 1935, 1938 ಮತ್ತು 1939 ರಲ್ಲಿ ಅಧಿನಿಯಮಕ್ಕೆ ತಿದ್ದುಪಡಿಗಳನ್ನು ಮಾಡಲಾಯಿತು. ಅನಂತರವೂ ಇದಕ್ಕೆ ಅನೇಕ ತಿದ್ದುಪಡಿಗಳನ್ನು ಮಾಡಲಾಗಿದೆ. ಈ ಕೇಂದ್ರೀಯ ಶಾಸನದ ಮೇರೆಗೆ ಜಿಲ್ಲಾ ನ್ಯಾಯಾಲಯಕ್ಕೆ ದಿವಾಳಿತನದ ಪ್ರಕರಣಗಳನ್ನು ವಿಚಾರಿಸುವ ಮೂಲ ಅಧಿಕಾರವ್ಯಾಪ್ತಿ ಇರುತ್ತದೆ.

ಭಾರತದಲ್ಲಿಯ ದಿವಾಳಿತನ ಕಾನೂನಿಗೆ ಆಂಗ್ಲರ ನ್ಯಾಯಸೂತ್ರಗಳೇ ಹಿನ್ನೆಲೆಯಾಗಿವೆ. ಸ್ಥಳೀಯ ಸಮಸ್ಯೆಗಳೂ ಹಿಂದೂ ಹಾಗೂ ಇಸ್ಲಾಮೀ ನ್ಯಾಯಸೂತ್ರಗಳೂ ಈ ಕಾನೂನಿನ ಮತ್ತು ದಿವಾಳಿತನವನ್ನು ಕುರಿತ ಪ್ರಕರಣಗಳಲ್ಲಿಯ ನಿರ್ಣಯಗಳ ಮೇಲೆ ಪ್ರಭಾವ ಬೀರಿವೆ. ಭಾರತ ಸ್ವತಂತ್ರವಾಗುವುದಕ್ಕೆ ಮುಂಚೆ 1909 ರಲ್ಲಿ ಪ್ರೆಸಿಡೆನ್ಸಿ ಪಟ್ಟಣಗಳ ದಿವಾಳಿತನ ಅಧಿನಿಯಮವೂ 1920 ರ ಪ್ರಾಂತೀಯ ದಿವಾಳಿತನ ಅಧಿನಿಯಮವೂ ಜಾರಿಯಲ್ಲಿದ್ದವು. ಇವು ಬ್ರಿಟಿಷರ ನೇರ ಆಡಳಿತಕ್ಕೆ ಒಳಪಟ್ಟ ಪ್ರದೇಶಗಳಿಗೆ ಅನ್ವಯವಾಗುತ್ತಿದ್ದವು. ದೇಶೀಯ ಸಂಸ್ಥಾನಗಳಲ್ಲಿ ಇಂಥವೇ ಅಧಿನಿಯಮಗಳು ಜಾರಿಯಲ್ಲಿದ್ದವು. ಸಂವಿಧಾನದ ಪ್ರಕಾರ ಈಗಲೂ ಈ ಅಧಿನಿಯಮಗಳು ಆಯಾ ಪ್ರದೇಶಗಳಲ್ಲಿ ಆಚರಣೆಯಲ್ಲಿವೆ. ಪ್ರೆಸಿಡೆನ್ಸಿ ಪಟ್ಟಣ ದಿವಾಳಿತನ ಅಧಿನಿಯಮವೂ ಪ್ರಾಂತೀಯ ದಿವಾಳಿತನ ಅಧಿನಿಯಮವೂ ಸ್ಥೂಲವಾಗಿ ಸಮಾನವಾದ ತತ್ತ್ವಗಳನ್ನು ಆಧರಿಸಿವೆ. ಇವುಗಳ ನಡುವಣ ಭಿನ್ನತೆಗಳು ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆ, ಸಾಲಗಾರನ ವರ್ತನೆ, ಸಾಲಗಾರನ ಸ್ವತ್ತನ್ನು ಯಾರಲ್ಲಿ ನಿಹಿತಗೊಳಿಸಬೇಕೆಂಬುದರ ಬಗ್ಗೆ ನಿರ್ಣಯ - ಮುಂತಾದವಕ್ಕೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದಂಥವಾಗಿವೆ.

ಇತಿಹಾಸ
ಶೂನ್ಯೀಕರಣ ಮತ್ತು ವಿಮೋಚನೆ
ಕಾನೂನುಗಳು
ದಿವಾಳಿತನದ ಕೃತ್ಯಗಳು