ಸ್ಕ್ಯಾನ್‌ಅನ್ನು ನಡೆಸಲು, ಒಂದು ಅಲ್ಪಾವದಿ-ಜೀವಿತ ವಿಕಿರಣಶೀಲ ಟ್ರೇಸರ್‌ಆದ ಐಸೋಟೋಪ್‌ಅನ್ನು ಜೀವಂತ ವ್ಯಕ್ತಿಯ ಒಳಗೆ ಸೇರಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ (ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ರಕ್ತ ಪರಿಚಲನೆಯ ಒಳಗೆ). ಒಂದು ಜೈವಿಕ-ಕ್ರಿಯಾಶೀಲ ಅಣುವಿನ ಒಳಗೆ ಟ್ರೇಸರ್‌ಅನ್ನು ರಾಸಾಯನಿಕವಾಗಿ ಅಳವಡಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ. ಪ್ರಯೋಗಕ್ಕೆ ಒಳಪಟ್ಟ ಅಂಗಾಂಶಗಳಲ್ಲಿ ಸಕ್ರಿಯ ಅಣು ಏಕಾಗ್ರವಾಗಲು ಸ್ವಲ್ಪ ಸಮಯ ಹಿಡಿಯುತ್ತದೆ; ನಂತರ ಸಂಶೋಧನೆಗೆ ಒಳಪಟ್ಟ ವ್ಯಕ್ತಿ ಅಥವಾ ರೋಗಿಯನ್ನು ಛಾಯಾ-ಚಿತ್ರಣ ಸ್ಕ್ಯಾನರ್‌ನಲ್ಲಿ ಇಡಲಾಗುತ್ತದೆ. ಈ ಕಾರ್ಯಕ್ಕೆ ಅತ್ಯಂತ ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಉಪಯೋಗಿಸುವ ಅಣು ಎಂದರೆ ಫ್ಲೂರೋಡಿಆಕ್ಸಿಗ್ಲೂಕೋಸ್‌ (ಎಫ್‌ಡಿಜಿ), ಇದು ಒಂದು ಸಕ್ಕರೆ, ಇದನ್ನು ಉಪಯೋಗಿಸಿದಾಗ ಅಣು ಏಕಾಗ್ರವಾಗಬೇಕಾದರೆ ಒಂದು ಗಂಟೆ ಹಿಡಿಯುತ್ತದೆ. ಸ್ಕ್ಯಾನ್‌ ಮಾಡುವ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ, ಟ್ರೇಸರ್‌ ಕೊಳೆಯುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಅಂಗಾಂಶ ಏಕಾಗ್ರವಾಗುವುದನ್ನು ದಾಖಲಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ. 
ರೇಡಿಯೋಐಸೋಟೋಪ್‌ ಪಾಸಿಟ್ರಾನ್‌ ಹೊರಸೂಸುವಿಕೆಗೆ ಒಳಪಟ್ಟು ಕೊಳೆಯುತ್ತಿದ್ದಂತೆ (ಇದನ್ನು ಧನಾತ್ಮಕ ಬೀಟಾ ಕೊಳೆಯುವಿಕೆ ಎಂತಲೂ ಕರೆಯುತ್ತಾರೆ), ಪಾಸಿಟ್ರಾನ್ಅನ್ನು ಹೊರಸೂಸುತ್ತದೆ, ಇದು ವಿದ್ಯುತ್ಕಣದ ವೈರುಧ್ಯ ಬದಲಾವಣೆಯನ್ನು ಹೊಂದಿರುವ ವಿರುದ್ಧ ಘಟಕ. ಕೆಲವು ಮಿಲಿಮೀಟರ್‌ಗಳಷ್ಟು ಮುಂದೆ ಸಾಗಿಸಿದ ಬಳಿಕ ಪಾಸಿಟ್ರಾನ್‌ ಒಂದು ವಿದ್ಯುತ್ಕಣವನ್ನು ಸಂಧಿಸುತ್ತದೆ. ಹೀಗೆ ಸಂಧಿಸಿದಾಗ ಎರಡೂ ಕಣಗಳೂ ಧ್ವಂಸವಾಗುತ್ತವೆ, ಇದರಿಂದ ವಿರುದ್ಧ ದಿಕ್ಕಿನಲ್ಲಿ ಸಾಗುವ ಜೋಡಿ ವಿಧ್ವಂಶಕ (ಗಾಮಾ) ಫೋಟಾನ್‌ಗಳು ಉತ್ಪತ್ತಿಯಾಗುತ್ತವೆ. ಸ್ಕ್ಯಾನಿಂಗ್‌ ಯಂತ್ರದಲ್ಲಿ ಬೆಳಕನ್ನು ಸ್ಫೋಟಿಸುತ್ತ ಸಿಂಟಿಲೇಟರ್‌ಅನ್ನು ತಲುಪಿದಾಗ ಇವುಗಳನ್ನು ಪತ್ತೆಹಚ್ಚಲಾಗುತ್ತದೆ. ಫೋಟೋ ಮಲ್ಟಿಪ್ಲೈಯರ್‌ ಟ್ಯೂಬ್‌ಗಳು ಅಥವಾ ಸಿಲಿಕಾನ್‌ ಅವಲಂಚೆ ಫೋಟೋಡಯೋಡ್‌ಗಳು ಇವುಗಳನ್ನು ಪತ್ತೆ ಹಚ್ಚುತ್ತವೆ. ಸರಿಸುಮಾರು ವಿರುದ್ಧ ದಿಕ್ಕಿನಲ್ಲಿ ಸಾಗುತ್ತಿರುವ ಜೋಡಿ ಫೋಟಾನ್‌ಗಳನ್ನು ಒಟ್ಟಿಗೆ ಅಥವಾ ಕಾಕತಾಳೀಯವಾಗಿ ಪತ್ತೆ ಹಚ್ಚುವುದನ್ನೇ ಈ ತಂತ್ರವು ಅವಲಂಬಿಸಿದೆ (ಅವು ತಮ್ಮ ಕೇಂದ್ರ ಮೊತ್ತ ಚೌಕಟ್ಟು(ಮಾಸ್ ಫ್ರೇಮ್‌ನ ಮಧ್ಯ ಭಾಗ) ನಲ್ಲಿ ಸರಿಯಾಗಿ ವಿರುದ್ಧವಾಗಿರುತ್ತದೆ), ಆದರೆ ಸ್ಕ್ಯಾನರ್‌ಗೆ ಇದನ್ನು ತಿಳಿಯಲು ಯಾವುದೇ ಮಾರ್ಗಗಳಿಲ್ಲ, ಆದ್ದರಿಂದ ಲಘು ಮಾರ್ಗಚ್ಯುತಿ ಸಹಿಷ್ಣುತೆಯನ್ನು ಹೊಂದಿರುತ್ತದೆ). ಸಮಯದ "ಜೋಡಿಗಳಲ್ಲಿ" (ಅಂದರೆ ಕೆಲವೇ ಕೆಲವು ನ್ಯಾನೋಸೆಕೆಂಡುಗಳ ಅಂತರದಲ್ಲಿ) ಬಾರದ ಫೋಟಾನ್‌ಗಳನ್ನು ನಿರ್ಲಕ್ಷಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ.

ರೇಡಿಯೋನ್ಯೂಕ್ಲೈಡ್‌ಗಳು
ಮಿತಿಗಳು
ಕಾಕತಾಳೀಯ ಅಂಕಿಅಂಶಗಳನ್ನು ಬಳಸಿಕೊಂಡು ಚಿತ್ರದ ಪುನಾ‌ರಚನೆ
ಶಸ್ತ್ರಚಿಕಿತ್ಸೆ