ಒಂದು ಕೇಂದ್ರಾಪಗಾಮಿ ನಿಯಂತ್ರಕದ ಜೊತೆಗಿನ ವೇಗ ನಿಯಂತ್ರಣವು ಪ್ರಮುಖವಾಗಿ ಪಿಯರ್‌ಲೆಸ್ ಕಂಪನಿಯಿಂದ ೧೯೧೦ ರ ದಶಕದ ಪ್ರಾರಂಭದಲ್ಲಿಯೇ ಆಟೋಮೊಬೈಲ್‌ಗಳಲ್ಲಿ ಬಳಸಿಕೊಳ್ಳಲ್ಪಟ್ಟಿತ್ತು. ಪಿಯರ್‌ಲೆಸ್ ತಮ್ಮ ಯಾಂತ್ರಿಕ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯು "ಎತ್ತರದ ಗುಡ್ಡಗಳಲ್ಲಿ ಅಥವಾ ತಗ್ಗು ಪ್ರದೇಶಗಳಲ್ಲಿ ವೇಗವನ್ನು ನಿರ್ವಹಿಸುತ್ತದೆ" ಎಂಬ ಜಾಹೀರಾತನ್ನು ನೀಡಿತು. ಜೇಮ್ಸ್ ವ್ಯಾಟ್ ಮತ್ತು ಮ್ಯಾಥ್ಯೂ ಬೌಲ್ಟನ್‌ರಿಂದ ೧೭೮೮ ರಲ್ಲಿ ಹಬೆಯ ಎಂಜಿನ್‌ಗಳನ್ನು ನಿಯಂತ್ರಿಸುವುದಕ್ಕೆ ತಂತ್ರಜ್ಞಾನವು ಸಂಶೋಧಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿತು. ನಿಯಂತ್ರಕವು ವಿಭಿನ್ನವಾದ ಭಾರಗಳ ಜೊತೆಗೆ ಎಂಜಿನ್‌ನ ವೇಗವು ಬದಲಾದಂತೆ ನಿಯಂತ್ರಕದ ಸ್ಥಾನವನ್ನು ಮಾರ್ಪಡಿಸುತ್ತದೆ.

ಆಧುನಿಕ ವೇಗ ನಿಯಂತ್ರಣವು (ಸ್ಪೀಡೋಸ್ಟ್ಯಾಟ್ ಎಂದು ಕೂಡ ಕರೆಯಲ್ಪಡುತ್ತದೆ) ೧೯೪೫ ರಲ್ಲಿ ಅಂಧ ಸಂಶೋಧಕ ಮತ್ತು ಮೆಕ್ಯಾನಿಕಲ್ ಎಂಜಿನಿಯರ್ ರಾಲ್ಫ್ ಟೀಟರ್‌ನಿಂದ ಸಂಶೋಧಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿತು. ಅವನು ತನ್ನ ಲಾಯರ್ (ವಕೀಲ) ಮೂಲಕ ನಡೆಸಲ್ಪಡುತ್ತಿದ್ದ ಕಾರ್‌ನ ಸವಾರಿಯಿಂದ ಹತಾಶೆಗೊಂಡು ಈ ಸಂಶೋಧನೆಯನ್ನು ನಡೆಸಿದನು, ಅವನ ವಕೀಲನು ತಾನು ಮಾತನಾಡಿದಂತೆಲ್ಲಾ ಕಾರಿನ ವೇಗವನ್ನು ಹೆಚ್ಚಿಸುತ್ತಿದ್ದನು ಮತ್ತು ಕಡಿಮೆಗೊಳಿಸುತ್ತಿದ್ದನು. ಕ್ರಿಸ್ಲರ್ ಇಂಪೀರಿಯಲ್ ಇದು ೧೯೫೮ ರಲ್ಲಿ ಟೀಟರ್‌ನ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯನ್ನು ಒಳಗೊಂಡ ಮೊದಲ ಕಾರು ಆಗಿತ್ತು. ಈ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯು ಡ್ರೈವ್‌ಶಾಫ್ಟ್ ಪರಿಭ್ರಮಣಗಳ ಮೇಲೆ ಆಧಾರಿತವಾಗಿ ಗ್ರೌಂಡ್ ವೇಗವನ್ನು ಅಂದಾಜು ಮಾಡಿತು ಮತ್ತು ಅವಶ್ಯಕತೆಗೆ ತಕ್ಕಂತೆ ನಿಯಂತ್ರಕದ ಸ್ಥಾನವನ್ನು ಮಾರ್ಪಾಡು ಮಾಡುವ ಸಲುವಾಗಿ ಸೋಲನಾಯ್ಡ್ ಅನ್ನು ಬಳಸಿಕೊಂಡಿತು.

ಅನುಕೂಲಗಳು ಹಾಗೂ ಅನಾನುಕೂಲಗಳು
ಕಾರ್ಯಾಚರಣೆಯ ಸಿದ್ಧಾಂತ
ಇತಿಹಾಸ
ಎಲೆಕ್ಟ್ರಾನಿಕ್ ವೇಗ ನಿಯಂತ್ರಣ