ರಂಜಕವು ಕಬ್ಬಿಣದ ಮೇಲೆ ನಾಲ್ಕು ಪ್ರಮುಖ ಪರಿಣಾಮಗಳನ್ನು ಉಂಟುಮಾಡುತ್ತದೆ. ಕಬ್ಬಿಣದ ಉಪಯೋಗ ಮತ್ತುಬೇಡಿಕೆಗೆ ಅನುಸಾರವಾಗಿ ಈ ಪರಿಣಾಮಗಳು ಒಳ್ಳೆಯವೆ ಅಥವಾ ಕೆಟ್ಟವೆ ಎಂದು ನಿರ್ಧರಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ. ಬೊಗ್ ಅದಿರು ಕೆಲವು ಸಂದರ್ಭಗಳಲ್ಲಿ ಹೆಚ್ಚಿನ ರಂಜಕದ ಅಂಶವನ್ನು ಹೊಂದಿರುತ್ತದೆ.

ರಂಜಕದ ಪ್ರಮಾಣ ಹೆಚ್ಚಾದಂತೆಲ್ಲಾ ಕಬ್ಬಿಣದ ಸಾಮರ್ಥ್ಯ ಮತ್ತು ಗಡಸುತನ ಹೆಚ್ಚಾಗುತ್ತದೆ. 0.05% ರಷ್ಟು ರಂಜಕದ ಪ್ರಮಾಣ ತುಕ್ಕು ರಹಿತ ಉಕ್ಕಿಗೆ ಒಂದು ಸಾಮಾನ್ಯ ಕಾರ್ಬನ್ ಉಕ್ಕಿನಷ್ಟು ಗಡಸುತನವನ್ನು ಕೊಡಬಲ್ಲದು. ಹೆಚ್ಚು ರಂಜಕವನ್ನು ಹೊಂದಿರುವ ಕಬ್ಬಿಣವನ್ನು ಶೀತಲ ಬಡಿಯುವಿಕೆಯಿಂದ ಗಡಸಾಗುವಂತೆ ಮಾಡಬಹುದು. ಅದಿರಿನಲ್ಲಿರುವ ರಂಜಕದ ಪ್ರಮಾಣ ಅದರ ಗಡಸುತನವನ್ನು ನಿರ್ಧರಿಸುತ್ತದೆ. ರಂಜಕ ಹೆಚ್ಚಾದಂತೆಲ್ಲಾ ಕಬ್ಬಿಣದ ಗಡಸುತನ ಹೆಚ್ಚಾಗುತ್ತದೆ ಮತ್ತು ಬಡಿಯುವಿಕೆಯಿಂದ ಅದರ ಕಠಿಣತೆ ಇನ್ನೂ ಅಧಿಕವಾಗುತ್ತದೆ. ಈಗಿನ ಉಕ್ಕಿನ ಉತ್ಪಾದಕರು ಯಾವುದೇ ರೀತಿಯ ರೋಧವನ್ನು ಒಡ್ಡದೆ ರಂಜಕದ ಪ್ರಮಾಣ 0.07 ರಿಂದ 0.12%.ರವರೆಗೆ ಕಾಪಾಡುವುದರಿಂದ ಕಬ್ಬಿಣದ ಗಡಸುತನ 30%, ರಷ್ಟು ಹೆಚ್ಚಿಸುವಲ್ಲಿ ಯಶಸ್ವಿಯಾಗಿದ್ದಾರೆ. ತಂಪು ಮಾಡುವುದರಿಂದ ಕಬ್ಬಿಣದ ಗಡಸುತನ ಹೆಚ್ಚಾಗುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ಅದೇ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಉಚ್ಚ ತಾಪದಲ್ಲಿ ಕಬ್ಬಿಣದಲ್ಲಿರುವ ಕಾರ್ಬನ್ನಿನ ಕರಗುವಿಕೆ ಕಡಿಮೆಯಾಗುತ್ತದೆ. ಇದು ಬೊಬ್ಬೆ ಉಕ್ಕಿನ ಉಪಯುಕ್ತತೆಯನ್ನು ಕಡಿಮೆ ಮಾಡುತ್ತದೆ.ಜೊತೆಗೆ ಇಂಗಾಲದ ಹೀರುವಿಕೆಯ ವೇಗವನ್ನು ಹೆಚ್ಚಿಸುತ್ತದೆ.

ರಂಜಕದ ಸೇರ್ಪಡೆಯಿಂದ ಗುಣಮಟ್ಟದಲ್ಲಿ ಇಳಿಮುಖ ಉಂಟಾಗುತ್ತದೆ. 0.2% ಗಿಂತ ಹೆಚ್ಚಿನ ಪ್ರಮಾಣದಲ್ಲಿ ಕಬ್ಬಿಣವು ಹೆಚ್ಚು ಶೀತಲವಾಗುತ್ತದೆ ಜೊತೆಗೆ ಕಡಿಮೆ ಉಷ್ಣತೆಯಲ್ಲಿ ಬಿರುಕು ಬಿಡುತ್ತದೆ. ದಂಡ ಕಬ್ಬಿಣಕ್ಕೆ ಶೀತಲ ಸ್ಥಿತಿ ಅತಿ ಪ್ರಾಮುಖ್ಯವಾಗಿದೆ. ದಂಡಕಬ್ಬಿಣವು ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಉಚ್ಚ ಉಷ್ಣತೆಯಲ್ಲಿ ಉತ್ತಮ ಫಲಿತಾಂಶವನ್ನು ಕೊಡುತ್ತದೆ, ಆದರೂ ಕೊಠಡಿ ಉಷ್ಣತೆಯಲ್ಲಿ ಹೆಚ್ಚಿನ ರೋಧ ಮತ್ತು ಬಾಗುವ ಗುಣವನ್ನು ಹೊಂದಿರಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ. ಸುತ್ತಿಗೆಯಿಂದ ಬಡಿದಾಗ ಬಾಗುವ ಮೊಳೆ ಅಥವಾ ಬಂಡೆಗೆ ಬಡಿದಾಗ ಮುರಿದು ಬೀಳುವ ಎತ್ತಿನ ಗಾಡಿಯ ಚಕ್ರ ಮಾರಲು ಯೋಗ್ಯವಲ್ಲ. ಅತಿ ಹೆಚ್ಚಿನ ಪ್ರಮಾಣದ ರಂಜಕವು ಕಬ್ಬಿಣವನ್ನು ನಿರುಪಯುಕ್ತ ವಸ್ತುವನ್ನಾಗಿ ಮಾಡುತ್ತದೆ. ಶೀತಲ ಸ್ಥಿತಿಯ ಪರಿಣಾಮವನ್ನು ಉಷ್ಣತೆಯ ಮೂಲಕ ಉನ್ನತೀಕರಿಸಬಹುದು. ಆದ್ದರಿಂದ ಬೇಸಿಗೆಯಲ್ಲಿ ಉತ್ತಮವಾಗಿ ಕಾರ್ಯನಿರ್ವಹಿಸಬಲ್ಲ ಒಂದು ಕಬ್ಬಿಣದ ತುಂಡು ಚಳಿಗಾಲದಲ್ಲಿ ಬಿರುಕುಗಳನ್ನುಂಟುಮಾಡಬಲ್ಲದು. ಮಧ್ಯಕಾಲೀನ ಯುಗದಲ್ಲಿ ಶ್ರೀಮಂತರು ಉಷ್ಣಕಾಲದಲ್ಲಿ ಹೆಚ್ಚು ರಂಜಕವಿರುವ ಖಡ್ಗವನ್ನು ಮತ್ತು ಶೀತಕಾಲದಲ್ಲಿ ಕಡಿಮೆ ರಂಜಕವಿರುವ ಕಬ್ಬಿಣವನ್ನು ಉಪಯೋಗಿಸುತ್ತಿದ್ದಕ್ಕೆ ಪುರಾವೆಗಳಿವೆ.

ರಂಜಕದ ಎಚ್ಚರಿಕೆಯ ನಿರ್ವಹಣೆ ಎರಕ ಕಾರ್ಯಗಳಿಗೆ ಅನುಕೂಲಕರವಾಗಿದೆ. ರಂಜಕವು ದ್ರವೀಕರಣ ಉಷ್ಣತೆಯನ್ನು ಕಡಿಮೆ ಮಾಡುವುದರೊಂದಿಗೆ ಕಬ್ಬಿಣವು ಬಹಳ ಕಾಲ ದ್ರವಿತ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿರುವಂತೆ ಮಡುತ್ತದೆ. 1% ರಷ್ಟು ರಂಜಕವನ್ನು ಸೇರಿಸುವುದರಿಂದ ಕಬ್ಬಿಣದ ದ್ರವಿತ ಸ್ಥಿತಿ ಇಮ್ಮಡಿಯಾಗುವಂತೆ ಮಾಡುತ್ತದೆ.. ಸುಮಾರು 500 °C ಉಷ್ಣತೆಯಲ್ಲಿ ರಂಜಕದ ಪ್ರಮಾಣ 10.2% .ರಷ್ಟು ಇರುವಾಗ ಗರಿಷ್ಟ ಪರಿಣಾಮವನ್ನು ಕಾಣಬಹುದು. ಕುಲುಮೆ ಕೆಲಸಗಳಿಗೆ 0.2–0.55% ಇರುವ ಕಬ್ಬಿಣ ಹೆಚ್ಚು ಸೂಕ್ತ ಎಂದು ಟರ್ನರ್ ಅಭಿಪ್ರಾಯಪಟ್ಟಿದ್ದನು.

ಈ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಪಡೆದ ಕಬ್ಬಿಣದ ಅಚ್ಚುಗಳು ಬೇಗ ಕುಗ್ಗುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. 19ನೇ ಶತಮಾನದಲ್ಲಿ ಕೆಲವು ಉತ್ಪಾದಕರು 5% ರಂಜಕವಿರುವ ಕಬ್ಬಿಣವನ್ನು ಬಳಸಿ ಅಲಂಕಾರಿಕ ವಸ್ತುಗಳನ್ನು ತಯಾರಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಗರಿಷ್ಟ ದ್ರವವತ್ವವು ಲೋಹವನ್ನು ಸಂಕೀರ್ಣವಾಗಿ ಹಾಗೂ ದುರ್ಬಲ ಎರಕವಾಗಿ ಪರಿವರ್ತಿಸುತ್ತದೆ. ಆದರೆ, ಅಂತಹ ಲೋಹಗಳಿಗೆ ಹೆಚ್ಚಿನ ಸಾಮರ್ಥ್ಯ ಇಲ್ಲದೇ ಇರುವುದರಿಂದಹೆಚ್ಚಿನ ತೂಕವನ್ನು ತಡೆಯಲಾರವು.

ಅತಿ ಹೆಚ್ಚು ರಂಜಕವನ್ನು ಹೊಂದಿರುವ ಕಬ್ಬಿಣಕ್ಕೆ ಎರಡು ಪರಿಹಾರೋಪಾಯಗಳಿವೆ. ಅತ್ಯಂತ ಹಳೆಯ ಮತ್ತು ಸುಲಭ ವಿಧಾನವೆಂದರೆ ರಂಜಕದ ಬಳಕೆಯನ್ನು ತಡೆಗಟ್ಟವುದು. ಪಡೆದ ಕಬ್ಬಿಣವು ಕೋಲ್ಡ್ ಶಾರ್ಟ್ ಆಗಿದ್ದಲ್ಲಿ,ಹೊಸ ಅದಿರನ್ನು ಬಳಸುವುದು. ಎರಡನೇ ವಿಧಾನದಲ್ಲಿ ಲೋಹದ ಶುದ್ಧೀಕಣದ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ರಂಜಕವನ್ನು ಕಬ್ಬಿಣದ ಆಕ್ಸೈಡ್ ನಿಂದ ಉತ್ಕರ್ಷಿಸಲಾಗುವುದು. ಈ ತಂತ್ರಜ್ಞಾನವು 19ನೇ ಶತಮಾನದಲ್ಲಿ ಪಡ್ಲಿಂಗ್ ವಿಧಾನದಲ್ಲಿ ಬಳಸಲಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಆದರೆ ಇದಕ್ಕಿಂತ ಮೊದಲು ಈ ವಿಧಾನವು ತಿಳಿದಿರಲಿಲ್ಲ. ಉದಾಹರಣೆಗೆ ಮಾರ್ಲ್ ಬೊರೊ ಉಕ್ಕಿನ ಸಂಸ್ಥೆಯ ಸ್ಥಾಪಕನಾದ ಐಸಾಕ್ ಝೇನ್ ಗೆ 1772ರಲ್ಲಿ ಈ ವಿಧಾನವು ತಿಳಿದಿರಲಿಲ್ಲ.

ಈ ತಂತ್ರಜ್ಞಾನವು ಝೇನ್ ನ ಅಧುನಿಕ ಅಭಿವ್ರದ್ಧಿಗಳಲ್ಲಿ ಒಂದಾಗಿದ್ದು, ವರ್ಜೀನಿಯ ಮತ್ತು ಪೆನ್ಸಿಲ್ವೇನಿಯಾದ ಉತ್ಪಾದಕರಿಗೆ ಗೊತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ.

ರಂಜಕವುಒಂದು ಸೂಕ್ಷ್ಮ ಮಲಿನಕಾರಿಯಾಗಿದ್ದು 0.6%.ರಷ್ಟು ಪ್ರಮಾಣವು ಉಕ್ಕು ಬಿಧುರವಾಗುವಂತೆ ಮಾಡುತ್ತದೆ. ರಂಜಕವನ್ನು ಕರಗಿಸುವಿಕೆಯಿಂದ ಅಥವಾ ಫ್ಲಕ್ಸಿಂಗ್ ನಿಂದ ಸುಲಭವಾಗಿ ತೆಗೆಯಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ಆದ್ದರಿಂದ ಅತಿ ಕ್ಡಿಮೆ ಪ್ರಮಾಣವುಳ್ಳ ಅದಿರನ್ನು ಬಳಸುವುದು ಸೂಕ್ತ. ಭಾರತದ ಪ್ರಖ್ಯಾತ ಉಕ್ಕು ಸ್ತಂಭವು ರಂಜಕವನ್ನು ಹೊಂದಿರುವುದರಿಂದ ಬಹಳ ಕಾಲದಿಂದ ತುಕ್ಕು ಹಿಡಿಯದೇ ಹಾಗೇ ಉಳಿದಿದೆ.

ಪಾಸ್ಪಾರಿಕ್ ಆಮ್ಲವನ್ನು ತುಕ್ಕು ಪರಿವರ್ತಕವಾಗಿ ಬಳಸಲಾಗುತ್ತದೆ. ಏಕೆಂದರೆ ಪಾಸ್ಪಾರಿಕ್ ಕಭ್ಭಿಣದ ಉತ್ಕರ್ಷಣ ಸಾಮರ್ಥ್ಯವು ಕಡಿಮೆ ಇರುತ್ತದೆ.

ಅಲ್ಯುಮಿನಿಯಂ
ಉತ್ಪಾದನೆ ಮತ್ತು ಬಳಕೆ
ರಂಜಕ
ಕರಗಿಸುವಿಕೆ