ಸಮುದ್ರ ಮಟ್ಟದಿಂದ ೬೦೦ ರಿಂದ ಸುಮಾರು ೧೫೦೦ ಮೀಟರ್ ಎತ್ತರದವರೆಗಿನ ಪ್ರದೇಶದಲ್ಲಿ ಏಲಕ್ಕಿ ಬೆಳೆಯನ್ನು ಬೆಳೆಯಬಹುದಾಗಿದೆ. ವಾರ್ಷಿಕ ಮಳೆಯು ೨೫೦ ರಿಂದ ೩೦೦ ಸೆಂ.ಮೀ. ಇರುವ ಪ್ರದೇಶದಲ್ಲಿ ಉತ್ತಮ ಇಳುವರಿ ದೊರೆಯುತ್ತದೆ. ಬಿಸಿಲು ನೇರವಾಗಿ ಗಿಡದ ಮೇಲೆ ಬೀಳದಂತಹ ವಾತಾವರಣದಲ್ಲಿ ಈ ಗಿಡವನ್ನು ಬೆಳೆಸುವುದು ಉತ್ತಮ. ವಾತಾವರಣದ ಉಷ್ಣತೆಯು ೧೨ ರಿಂದ ೩೫ ಡಿಗ್ರಿ ಉಷ್ಣಾಂಶವನ್ನು ಹೊಂದಿರುವುದು ಈ ಬೆಳೆಗೆ ಸೂಕ್ತ.

ನೀರು ಸರಿಯಾಗಿ ಹರಿದುಹೊಗುವಂತಹ ಕೆಂಪು ಮಣ್ಣು, ಮೆಕ್ಕಲುಮಣ್ಣು ಏಲಕ್ಕಿ ಕೃಷಿಗೆ ಒಳ್ಳೆಯದು. ಸಾವಯವ ಪದಾರ್ಥಗಳು ಹೇರಳವಾಗಿದ್ದರೆ ಏಲಕ್ಕಿಯು ಉತ್ತಮ ಇಳುವರಿಯನ್ನು ನೀಡುತ್ತದೆ. ಇದು ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ನೆರಳನ್ನು ಬಯಸುವುದರಿಂದ ಮರದ ಅಡಿಯಲ್ಲಿ ಬೆಳೆಸುವುದು ಸೂಕ್ತ. ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಇದನ್ನು ಉಪಬೆಳೆಯಾಗಿ ಬೆಳೆಯುತ್ತಾರೆ.

ವಿಶ್ವದ ಒಟ್ಟು ಏಲಕ್ಕಿ ಉತ್ಪಾದನೆಯಲ್ಲಿ, ಶೇ.೭೫ ರಷ್ಟು ಭಾರತದಲ್ಲಿ ಆಗುತ್ತದೆ. ಆದರೆ, ಇತ್ತೀಚಿನ ವರ್ಷಗಳಲ್ಲಿ ಏಲಕ್ಕಿ ಉತ್ಪಾದನೆಯು ಸಾಕಷ್ಟು ಕಡಿಮೆಯಾಗಿದೆ. ಇದಕ್ಕೆ ಕಾರಣ, ಮಳೆಯ ಅಭಾವ, ಪ್ರತಿಕೂಲ ಹವಮಾನ ಇಂತಹ ಹಲವಾರು ಪರಿಸ್ಥಿತಿಗಳು. ಏಲಕ್ಕಿ ಬೇಸಾಯ ಕೇರಳ, ಕರ್ನಾಟಕ ಮತ್ತು ತಮಿಳುನಾಡು ರಾಜ್ಯಗಳಲ್ಲಿ ಕೇಂದ್ರೀಕೃತವಾಗಿದೆ. ಈ ರಾಜ್ಯಗಳಲ್ಲಿ ೯೪೦೦ ಹೆಕ್ಟೇರ್ ಪ್ರದೇಶವಿದೆ. ರಾಜ್ಯಾವಾರು ಬೆಳೆ ಪ್ರದೇಶ ಹಾಗೂ ಶೇಕಡಾ ಪ್ರಮಾಣ ಈ ರೀತಿ ಇದೆ.

ಭಾರತದ ಪಶ್ಚಿಮ ಘಟ್ಟಗಳ ನಿತ್ಯಹರಿದ್ವರ್ಣದ ಕಾಡುಗಳಲ್ಲಿ ಏಲಕ್ಕಿ ಬೆಳೆಯುತ್ತದೆ. ಈ ಕಾಡುಗಳ ಹೆಮ್ಮರಗಳ ನೆರಳಡಿಯಲ್ಲಿ ಬೆಚ್ಛಗಿನ ಹವೆಯಿದ್ದು, ತೇವಾಂಶವಿರುವ ವಾತಾವರಣದಲ್ಲಿ 10 ಡಿಗ್ರಿ ಸೆಂಟಿಗ್ರೇಡ್ನಿನಿಂದ 35 ಡಿಗ್ರಿ ಸೆಂಟಿಗ್ರೇಡ್ ಉಷ್ಣವಿರುವ ಹವಾಮಾನದಲ್ಲಿ ಏಲಕ್ಕಿ ಉತ್ತಮವಾಗಿ ಬೆಳೆಯುತ್ತದೆ. ವರ್ಷಕ್ಕೆ ೧೫೦ ಸೆಂ.ಮೀ. ಮಳೆ ಎಲ್ಲ ಕಾಲಕ್ಕೂ ಚೆನ್ನಾಗಿ ವಿಸ್ತರಿಸಿ ಬೀಳುವ ಪ್ರದೇಶದಲ್ಲಿ ಏಲಕ್ಕಿ ಉತ್ತಮವಾಗಿ ಬೆಳೆಯುತ್ತದೆ. ಈ ಬೆಳೆಗೆ ಗಾಳಿ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಬೇಕಿಲ್ಲ. ಬಿಸಿಲನ್ನು ಸಹಿಸಲಾರದು. ಇಳಿಜಾರು ಪ್ರದೇಶ, ಅಧಿಕ ಪೌಷ್ಟಿಕಾಂಶವಿರುವ ಕಾಡಿನ ಎಲೆ, ತರಗು ಮಿಶ್ರಿತ ಗೊಬ್ಬರ ಮಣ್ಣಿನ ಪ್ರದೇಶ ಸೂಕ್ತ. ಅಂತಹ ಪ್ರದೇಶವು ೬೦೦ ರಿಂದ ೧೫೦೦ ಮೀ. ಎತ್ತರದಲ್ಲಿರಬೇಕು.
ಕಂದು ಅಥವ ಬೇರು ಸಸಿಗಳಿಂದ ಎಲಕ್ಕಿ ಸಸಿಗಳನ್ನು ಉತ್ಪತ್ತಿ ಮಾಡುವುದೇ ಸರಳ ಮಾರ್ಗ. ಆದರೆ, ಉತ್ತಮ ಫಲಿತಾಂಶ ಬೀಜ ಮೊಳೆಯಿಸಿ ಸಸಿ ತೆಗೆದಾಗ ಸಿಗುವುದು. ಏಕೆಂದರೆ, ಕಟ್ಟೆ ರೋಗ ಹರಡುವಿಕೆಯನ್ನು ತಡೆಗಟ್ಟಬಹುದು. ಹಾಗಿದ್ದರು ಕೂಡ ಬೀಜಗಳಿಂದ ಮೊಳೆತ ಸಸಿ ಉತ್ಪಾದನೆ ಸ್ವಲ್ಪ ಕಷ್ಟವೇ ಎನ್ನಬಹುದು. ಬೀಜಗಳು ಮೊಳೆಯುವ ಪ್ರಮಾಣ ಕಡಿಮೆ ಮಟ್ಟದಲ್ಲಿರುವುದು, ರೋಗರುಜಿನ, ಕ್ರಿಮಿಕೀಟ ಉಪದ್ರವ ಹೆಚ್ಚಾಗಿರುವುದು ಇದಕ್ಕೆ ಕಾರಣ. ಸರಿಯಾದ ಬೀಜದ ಆಯ್ಕೆ ಹಾಗು ಕಾಲ ಕಾಲಕ್ಕೆ ಸೂಕ್ತ ಕೃಷಿ ಕ್ರಮ ಇವುಗಳಿಂದ ಈ ಸಮಸ್ಯೆಯನ್ನು ಬಗೆಹರಿಸಬಹುದು.
ಬೀಜ ಸಂಗ್ರಹಣೆಯನ್ನು ಅತ್ಯಂತ ಜಾಗರೂಕತೆಯಿಂದ ಮಾಡಬೇಕು. ಅವು ರೋಗಗಳಿಗೆ ತುತ್ತಾಗಿಲ್ಲವೆಂಬುದನ್ನು ಖಚಿತಪಡಿಸಿಕೊಂಡು, ಅಂಥ ಹಣ್ಣುಗಳ ಬೀಜ ಸಂಗ್ರಹಿಸಬೇಕು. ಆಯ್ಕೆ ಮಾಡಿದ ಹಣ್ಣುಗಳನ್ನು ನೀರಿನಲ್ಲಿ ನೆನೆಸಿ ನಯವಾಗಿ ಹಿಚುಕಿ ಬೀಜವನ್ನು ಹೊರ ತೆಗೆಯಬೇಕು. ಆ ಬೀಜಗಳನ್ನು ತಣ್ಣೀರಿನಲ್ಲಿ ನಾಲ್ಕು ಬಾರಿ ತೊಳೆದು ಬೀಜದ ಮೇಲಿನ ತೊಳೆಯನ್ನು ತೆಗೆಯಬೇಕು. ನಂತರ ನೀರನ್ನು ಬಸಿದು ಬೀಜಗಳನ್ನು ಬೂದಿಯೊಡನೆ ಬೆರೆಸಿ, ನೆರಳಿನಲ್ಲಿ ಮೂರು ದಿನಗಳ ಕಾಲ ಒಣಗಲು ಬಿಡಬೇಕು. ಬೀಜಗಳಿಂದ ಮೊಳಕೆ ಚೆನ್ನಾಗಿ ಬರಲು ಮತ್ತು ಏಕಕಾಲದಲ್ಲಿ ಮೊಳಕೆಯಾಗಲು ಬೀಜಗಳನ್ನು ಕೋಶದಿಂದ ತೆಗೆದ ಕೂಡಲೇ ಬಿತ್ತಬೇಕು.
ಆಯ್ಕೆಯಾದ ಸ್ಥಳಗಳಲ್ಲಿ ಬೆಳೆದಿರುವ ಗಿಡಮರಗಳನ್ನು ಬೇರು ಸಮೇತ ಕಿತ್ತು ೩೦ ಸೆಂ. ಮೀ. ಆಳಕ್ಕೆ ಅಗೆತ ಮಾಡಿ , ಮಣ್ಣನ್ನು ಹದಗೊಳಿಸಿ ಅನುಕೂಲಕ್ಕೆ ತಕ್ಕಂತೆ ಪಾತಿಗಳನ್ನು ಏರ್ಪಡಿಸಬೇಕು. ಈ ಪಾತಿಗಳಲ್ಲಿ ಕಾಡು ಮಣ್ಣನ್ನು ಹರಡಬೇಕು. ಬೀಜಗಳನ್ನು ಎರಚಬಹುದು ಇಲ್ಲವೆ ಸಾಲಾಗಿ ಬಿತ್ತಬಹುದು. ನಂತರ ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಮತ್ತು ಸಾಯಂಕಾಲ ನೀರನ್ನು ಹಾಕಬೇಕು. ಮೊಳಕೆಯೊಡೆಯಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದಾಗ ತರಗನ್ನು ತೆಗೆಯಬೇಕು. ಬಿಸಿಲು ತಗಲದಂತೆ ಚಪ್ಪರ ಹಾಕಿ ಗಿಡಗಳನ್ನು ರಕ್ಷಿಸಬೇಕು.
ಮಾಧ್ಯಮಿಕ ನರ್ಸರಿಗಳಲ್ಲೂ ಪ್ರಾಥಮಿಕ ನರ್ಸರಿಯಲ್ಲಿ ತಯಾರಿಸಿದಂತೆ ೬ * ೧ ಮೀಟರ್ ಅಳತೆಯ ಪಾತಿಗಳನ್ನು ತಯಾರಿಸಬೇಕು. ಚೆನ್ನಾಗಿ ಕೊಳೆತ ಕೊಟ್ಟಿಗೆ ಗೊಬ್ಬರ ಹಾಗು ಮರದ ಬೂದಿಯನ್ನು ಮೇಲ್ಭಾಗದ ೫ ಸೆಂ. ಮೀ. ಮಣ್ಣಿನಲ್ಲಿ ಬೆರೆಸಿ ಹರಡಬೇಕು. ಎಲ್ಲ ಪಾತಿಗಳಿಗೆ ಒಂದೇ ಚಪ್ಪರವನ್ನು ಹಾಕಿದ ಪ್ರದೇಶಗಳಲ್ಲಿ ಉತ್ತಮ ಫಲಿತಾಂಶ ಕಂಡುಬರುತ್ತದೆ. ರಾಸಾಯನಿಕ ಗೊಬ್ಬರ ಹಾಕುವುದು ಸೂಕ್ತ. ಪಾತಿಗಳಿಗೆ ಎಲೆಗಳನ್ನು ಹಾಕಬೇಕು. ನಾಟಿ ಮಾಡಿದ ಕೂಡಲೆ ಪ್ರತಿದಿನ ನೀರು ಕೊಡಬೇಕು.ನಂತರ, ಅಗತ್ಯಕ್ಕೆ ತಕ್ಕಂತೆ ಎರಡು ಮೂರು ದಿನಗಳಿಗೊಮ್ಮೆ ನೀರು ಕೊಟ್ಟರೆ ಸಾಕು.
ಪಾತಿಗಳಲ್ಲಿ ನಿಯಮಿತವಾಗಿ ಕಳೆ ಕೀಳಬೇಕು. ಬೇಸಾಯಕ್ಕೆ ಅನುಕೂಲವಾಗುವಂತೆ, ಎಪ್ರೀಲ್-ಮೇ ತಿಂಗಳಿನಲ್ಲಿ ಚಪ್ಪರವನ್ನು ಭಾಗಶಃ ತೆಗೆದು ಹಾಕಬೇಕು. ಈ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಅಧಿಕ ಪ್ರಮಾಣದಲ್ಲಿ ಗಿಡಗಳ ಬೆಳವಣಿಗೆಯನ್ನು ಕಾಣಬಹುದು.

ವಿಧಗಳು
ಹವಾಗುಣ ಮತ್ತು ಮಣ್ಣು
ಸಸ್ಯ ಪರಿಚಯ
ಉಪಯೋಗಗಳು