ಬಹುತೇಕ ತಂಡಗಳು ವೇಗದ ಬೌಲರುಗಳ ಮಿಶ್ರಣವನ್ನು ಹೊಂದಿರುತ್ತವೆ. ಅವರು ಆಕ್ರಮಣಕಾರಿ ಮತ್ತು/ಅಥವಾ ಸೀಮ್ ಬೌಲಿಂಗ್ ತಂತ್ರಗಳಲ್ಲಿ ಮತ್ತು ಸ್ವಿಂಗ್ ಬೌಲಿಂಗ್ ತಂತ್ರಗಳಲ್ಲಿ ತಜ್ಞತೆ ಹೊಂದಿರುತ್ತಾರೆ. ಚೆಂಡು ಹೊಸದಾಗಿದ್ದಾಗ, ಇದು ಕಡಿಮೆ ಸ್ವಿಂಗ್ ಆಗುತ್ತದೆ ಮತ್ತು ಹೊಲಿಗೆ ಸಾಲಿನ ನಡುಗೆರೆಯಿಂದ(ಸೀಮ್) ಹೆಚ್ಚು ವೇಗ, ಬೌನ್ಸ್ ಮತ್ತು ವ್ಯತ್ಯಾಸವನ್ನು ಉತ್ಪಾದಿಸುತ್ತದೆ(ಹೊಸ ಚೆಂಡಿನ ನಡುಗೆರೆ ಹಳೆಯ ಚೆಂಡಿಗಿಂತ ಹೆಚ್ಚು ಗಮನಸೆಳೆಯುತ್ತದೆ). ಆದ್ದರಿಂದ ಸೀಮ್ ಬೌಲರುಗಳನ್ನು ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಹೊಸ ಚೆಂಡಿನೊಂದಿಗೆ ಬೌಲ್ ಮಾಡಲು, ಇನ್ನಿಂಗ್ಸ್ ಆರಂಭದಲ್ಲಿ ಅಥವಾ ಹೊಸ ಚೆಂಡನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡಾಗ ಆರಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ಈ ಆಯ್ಕೆಯು ಫೀಲ್ಡಿಂಗ್ ತಂಡಕ್ಕೆ ಚೆಂಡು ೮೦ಓವರುಗಳಷ್ಟು ಹಳೆಯದಾದಾಗ ಮಾತ್ರ ಸಿಗುತ್ತದೆ. ಇದಕ್ಕೆ ವಿರುದ್ಧವಾಗಿ, ಒಂದೊಮ್ಮೆ ಚೆಂಡು ಸವೆತ ಆರಂಭಿಸಿದಾಗ, ಸ್ವಿಂಗ್ ಬೌಲರ್‌ಗಳು ಹೆಚ್ಚು ಪರಿಣಾಮಕಾರಿಯಾಗಿದ್ದು, ರಿವರ್ಸ್ ಸ್ವಿಂಗ್ ಬೌಲಿಂಗ್‌ಗೆ ಚೆನ್ನಾಗಿ ಸವೆದು ಹೋದ ಚೆಂಡಿನ ಅಗತ್ಯವಿರುತ್ತದೆ. ರಿವರ್ಸ್ ಸ್ವಿಂಗ್ ಬೌಲರ್‌ಗಳು ೮೦ಓವರುಗಳಿಗಿಂತ ಹೆಚ್ಚು ಪೂರೈಸಿದ ಚೆಂಡುಗಳಿಂದ ಹೆಚ್ಚಿನ ಪ್ರಮಾಣದ ಚಲನೆ ಸೆಳೆಯುವುದನ್ನು ಮುಂದುವರಿಸಬಹುದು.

ಇಬ್ಬರು ಸೀಮ್ ಬೌಲರುಗಳು ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಪ್ರಥಮ ೧೦ ಓವರುಗಳನ್ನು ಸಾಲಾಗಿ ಮಾಡುತ್ತಾರೆಂದು ನಿರೀಕ್ಷಿಸಬಹುದು. ಅದಾದ ನಂತರ ಚೆಂಡು ಸ್ವಿಂಗ್ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳಲು ಆರಂಭಿಸುತ್ತದೆ ಮತ್ತು ಒಬ್ಬರು ಅಥವಾ ಇಬ್ಬರಿಗೆ ಬದಲಿಯಾಗಿ ಸ್ವಿಂಗ್ ಬೌಲರ್ ಅಥವಾ ಸ್ಪಿನ್ ಬೌಲರ್‌‌ನನ್ನು ಆಯ್ಕೆ ಮಾಡಬಹುದು. ಆದ್ದರಿಂದ ಬಹುತೇಕ ತಂಡಗಳು "ಆರಂಭಿಕ ಬೌಲರುಗಳು" ಎಂದು ಹೆಸರಾದ ಕನಿಷ್ಠ ಇಬ್ಬರು ಸೀಮ್ ಬೌಲರುಗಳ ಸೇರ್ಪಡೆಯನ್ನು ಆಯ್ಕೆ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದರು. ಸೀಮ್ ಬೌಲಿಂಗ್ ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಹಳೆಯ ಚೆಂಡುಗಳೊಂದಿಗೆ ತೀರಾ ನಿಷ್ಪರಿಣಾಮಕಾರಿ ಆಗಿರುತ್ತದೆ ಮತ್ತು ೬೦ಓವರುಗಳು ಅಥವಾ ಆಸುಪಾಸಿನಲ್ಲಿ ಅಕ್ಷರಶಃ ಅಪ್ರಯೋಜಕವಾಗುತ್ತದೆ. ಇದರ ಪರಿಣಾಮವಾಗಿ ತಂಡದ ಬೌಲಿಂಗ್ ಸ್ಥಾನಗಳನ್ನು ಸ್ವಿಂಗ್ ಅಥವಾ ಸ್ಪಿನ್ ಬೌಲರುಗಳಿಂದ ತುಂಬಲಾಗುತ್ತದೆ.

ಮುಂದುವರೆಯುವುದು(ಫಾಲೋ ತ್ರೂ)
ಸೀಮ್ ಬೌಲಿಂಗ್
ಬೌಲರ್‌ಗಳ ನಿಯೋಜನೆ
ಕಟ್ಟರ್‌ಗಳು