ಸ್ಥೂಲವಾಗಿ ಕ್ರಿ.ಶ. 5 ರಿಂದ 13ನೆಯ ಶತಮಾನದವರೆಗೆ ಮಧ್ಯ ಥೈಲೆಂಡ್, ಅನುಕ್ರಮವಾಗಿ ಮಾನ್ ಮತ್ತು ಖ್ಮೇರ್ (ಕಾಂಬೋಡಿಯ) ಚಕ್ರಾಧಿಪತ್ಯಗಳ ಮೇರೆಗೆ ಒಳಪಟ್ಟಿತು. ಈ ಪರ್ಯಾಯ ದ್ವೀಪದಲ್ಲಿ ಇತರ ಜನಾಂಗಗಳೊಡನೆ ಹೋಲಿಸಿದರೆ, ಮಾನ್ ಹೆಚ್ಚು ಸುಸಂಸ್ಕøತ ಜನಾಂಗವಾಗಿತ್ತು. ಇದು ಭಾರತದಿಂದ ಸಂಸ್ಕøತಿಯನ್ನೂ ದಕ್ಷಿಣ ಪಂಥದ ಬೌದ್ಧಧರ್ಮವನ್ನು ಅಂಗೀಕರಿಸಿತ್ತು. ಇತ್ತ ಈ ಅವಧಿಯಲ್ಲಿನ ಇನ್ನೊಂದು ಸುಸಂಸ್ಕೃತ ಜನಾಂಗವಾಗಿದ್ದ ಖ್ಮೇರ್ ಅತ್ಯಂತ ಭಾರತೀಕರಣಗೊಂಡಿದ್ದ ಜನಾಂಗವಾಗಿತ್ತು. ಬೇರೆ ಬೇರೆ ಕಾಲಗಳಲ್ಲಿ ಇದು ಉತ್ತರ (ಮಹಾಯಾನ) ಹಾಗೂ ದಕ್ಷಿಣ ಪಂಥದ ಬೌದ್ಧ ಧರ್ಮವನ್ನು ಅಂಗೀಕರಿಸಿತ್ತು. ಬೌದ್ಧಧರ್ಮದ ದಕ್ಷಿಣ ಪಂಥ ತನ್ನ ಚಿಂತನೆಯ ವಾಹಕವಾಗಿ ಪಾಲಿ ಭಾಷೆಯನ್ನು ಬಳಸಿದರೆ, ಉತ್ತರದ ಪಂಥ ಹಾಗೂ ಹಿಂದೂ ಧರ್ಮ ಸಂಸ್ಕøತವನ್ನು ಬಳಸಿದುವು. ಸಮಿಟಿಕ್ ಮೂಲದ ಧರ್ಮಗಳಂತಲ್ಲದೆ, ತಮ್ಮ ಪರಸ್ಪರ ಸಹಿಷ್ಣುತೆಯ ಮನೋಧರ್ಮದಿಂದಾಗಿ ಅವು ಒಂದರೊಡನೊಂದು ಬೆರೆತವು. ಹೀಗೆ ಬದಲಾಗುತ್ತಿದ್ದ ಅದರ ಸ್ವರೂಪ ಮತ್ತಷ್ಟು ಬದಲಾಗುವುದಕ್ಕೆ ಕಾರಣವಾದ ಸಂಗತಿಯೆಂದರೆ ಸರ್ವಚೇತನವಾದದ ಸ್ಥಳೀಯ ಹಾಗೂ ಜನಪ್ರಿಯ ನಂಬಿಕೆಗಳು ಅದರೊಡನೆ ಗಿಡಿದುಕೊಂಡಿದ್ದು. ಈ ಕಲಸುಮೇ ಲೋಗರ ಸಾಕಷ್ಟು ಪ್ರಮಾಣದಲ್ಲಿ ಚಿಂತನೆ ಮತ್ತು ನಂಬಿಕೆಗಳ ಮೇಲೆ ಹಾಗೂ ಜನರ ಭಾಷೆ ಮತ್ತು ಸಾಹಿತ್ಯದ ಮೇಲೆ ದುಷ್ಪರಿಣಾಮವನ್ನುಂಟುಮಾಡಿತು. 

ಬಳಕೆಯ ಪ್ರದೇಶ
ವಚನಗಳು
ವಿಕಾಸ
ಕಾಲ