ಮೇ ೪ ೧೯೮೦ರಂದು ಟಿಟೊನ ಮರಣದ ನಂತರ, ಯುಗೊಸ್ಲಾವಿಯದಲ್ಲಿ ಜನಾಂಗೀಯ ಪ್ರಕ್ಷುಬ್ಧತೆಗಳು ಬೆಳೆಯಿತು. 1974ರ ಸಂವಿಧಾನದ ಸ್ವತ್ತನ್ನು ನಿಷ್ಕ್ರಿಯ ಸ್ಥಿತಿಯ ಒಂದು ರಾಜ್ಯದಲ್ಲಿ ನಿರ್ಣಯ ಮಾಡುವ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯನ್ನು ತೆಗೆದು ಹಾಕಲು ಬಳಸಲಾಯಿತು, ಆಸ್ತಕಿಗಳ ಭಿನ್ನಾಭಿಪ್ರಾಯವು ಹೊಂದಾಣಿಕೆಯಿಲ್ಲದ ಹಾಗೆ ಆಯಿತು, ಇದು ಎಲ್ಲವನ್ನು ಇನ್ನೂ ಹೆಚ್ಚು ನಿರಾಶಾದಾಯಕವನ್ನಾಗಿ ಮಾಡಿತು. The ಸಂವಿಧಾನal crisis that inevitably followed resulted in a rise of ರಾಷ್ಟ್ರೀಯism in all ಗಣರಾಜ್ಯಗಳ: ಸ್ಲೊವೆನಿಯಾ ಮತ್ತು ಕ್ರೊಯೇಷಿಯಾ ಒಕ್ಕೂಟದ ಒಳಗೆ ಬಂಧಮುಕ್ತ ಸಂಬಂಧಗಳಿಗಾಗಿ ಬೇಡಿಕೆಗಳನ್ನು ಮಾಡಿದರು, ಕೊಸೊವೊದಲ್ಲಿ ಅಲ್ಬೆನಿಯನ್ ಬಹುಸಂಖ್ಯಾತರು ಒಂದು ಗಣರಾಜ್ಯದ ಸ್ಥಾನಮಾನದ ಬೇಡಿಕೆ ಇತ್ತರು, , ಸೆರ್ಬಿಯ ನಿರಂಕುಶ ಅಧಿಕಾರ ಅಪೇಕ್ಷಿಸಿತು, not only relative dominion over ಯುಗೊಸ್ಲಾವಿಯ. ಇದಕ್ಕೆ ಸೇರಿದಂತೆ, ಕ್ರೊಯಟ್‌ದ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯಕ್ಕಾಗಿ ಅನ್ವೇಷಣೆಯು ಕ್ರೊಯೇಷಿಯಾದ ಒಳಗೆ ದೊಡ್ಡ ಸೆರ್ಬ್ ಪಂಗಡಗಳು ಬಂಡಾಯ ಏಳಲು ನಾಂದಿಯಾಯಿತು ಮತ್ತು ಕ್ರೊಯೆಟ್‌ ಗಣರಾಜ್ಯದಿಂದ ಪ್ರತ್ಯೇಕವಾಗಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದವು.

ಯುಗೊಸ್ಲಾವಿಯದಲ್ಲಿ ಬಹುಸಂಖ್ಯಾತ ಜನರಿರುವುದರಿಂದ ೧೯೮೬ರಲ್ಲಿ, ಸೆರ್ಬಿಯದ ವಿಙ್ಞಾನಗಳು ಮತ್ತು ಕಲೆಗಳ ಅಕಾಡೆಮಿ ಸೆರ್ಬ್‌ರ ಸ್ಥಾನಕ್ಕೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದ ಕೆಲವು ದಹಿಸುವ ಅಂಶಗಳನ್ನು ಉದ್ದೇಶಿಸಿ ಒಂದು ನಿವೇದನ ಪತ್ರದ ಕರಡನ್ನು ಸಿದ್ಧಗೊಳಿಸಿತು. ಪ್ರಾಂತ್ಯ ಮತ್ತು ಜನಸಂಖ್ಯೆಯಲ್ಲಿ ಅತಿ ದೊಡ್ಡ ಯೊಗೊಸ್ಲಾವ್‌ ಗಣರ‍ಾಜ್ಯ, ೧೯೭೪ ಸಂವಿಧಾನದ ಮೂಲಕ ಕೊಸೊವೊ ಮತ್ತು Vojvodinaದ ಪ್ರದೇಶಗಳ ಮೇಲೆ ಸೆರ್ಬಿಯದ ಪ್ರಭಾವ ಕಡಿಮೆಯಾಗಿದೆ. 
ಏಕೆಂದರೆ ಇದರ ಎರಡು ಸ್ವಯಾಧಿಕಾರದ ಪ್ರಾಂತ್ಯಗಳು ಚೆನ್ನಾಗಿ ಬೆಳೆದ ಗಣರಾಜ್ಯಗಳ ಕಾರ್ಯತಃ ವಿಶೇಷಾಧಿಕಾರಗಳನ್ನು ಹೊಂದಿತ್ತು, ಪ್ರಜಾಧಿಪತ್ಯ ಸರ್ಕಾರವನ್ನು ಪ್ರಾಂತ್ಯಗಳಿಗೆ ಅನ್ವಯಿಸುವ ನಿರ್ಣಯಗಳನ್ನು ಮಾಡುವ ಮತ್ತು ಹೊಂದುವುದನ್ನು ಮಿತಿಗೊಳಿಸಿದಕ್ಕಾಗಿ ಸೆರ್ಬಿಯ ತನ್ನ ಕೈಗಳನ್ನು ಕಟ್ಟಿಹಾಕಿರುವುದನ್ನು ಕಂಡುಕೊಂಡಿತು. ಸಂಯುಕ್ತ ಪ್ರೆಸಿಡೆನ್ಸಿ ಕೌನ್ಸಿಲ್‌ನಲ್ಲಿ (ಆರು ಗಣರಾಜ್ಯಗಳು ಮತ್ತು ಎರಡು ಸ್ವಧಿಕಾರದ ಪ್ರಾಂತ್ಯಗಳಿಂದ ಪ್ರತಿನಿಧಿಗಳ ರಚಿತವಾಗಿರುವ ಒಂದು ಎಂಟು ಸದಸ್ಯ ಕೌನ್ಸಿಲ್‌) ಪ್ರಾಂತ್ಯಗಳು ಒಂದು ಮತವನ್ನು ಹೊಂದಿದ್ದರಿಂದ ಅವುಗಳು ಕೆಲವು ವೇಳೆ ಇತರೆ ಗಣರಾಜ್ಯಗಳ ಜೊತೆ ಸಂಯೋಜನಯನ್ನು ಸಹ ಪ್ರವೇಶಿಸುವ ಮೂಲಕ, ಸೆರ್ಬಿಯವನ್ನು ಹೆಚ್ಚು ಮತಗಳಿಂದ ಸೋಲಿಸುತ್ತಿದ್ದವು. ಸೆರ್ಬಿಯದ ರಾಜಕೀಯ ನಿರ್ಬಲತೆವು ಸೆರ್ಬಿಯದ ಹೊರಗೆ ವಾಸಿಸುವ ೨ ಮಿಲಿಯನ್ ಸೆರ್ಬ್‌ರ (ಒಟ್ಟು ಸೆರ್ಬಿಯನ್ನರ ಜನಸಂಖ್ಯೆಯ ೨೦%) ಮೇಲೆ ಒತ್ತಡ ಬಳಸಲು ಇತರಿಗೆ ಸಾಧ್ಯವಾಗಿಸಿತು.

ಸೆರ್ಬಿಯದ ಸಮಾತವಾದ ನಾಯಕ Slobodan Milošević ೧೯೭೪ ಪೂರ್ವ ಸೆರ್ಬಿಯದ ಸಾರ್ವಭೌಮತೆಯನ್ನು ಪುನರ್ವಶಮಾಡಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದರು. ಇತರೆ ಗಣರಾಜ್ಯಗಳು, ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಸ್ಲೊವೆನಿಯಾ ಮತ್ತು ಕ್ರೊಯೇಷಿಯಾ, ಈ ಕ್ರಿಯೆಯನ್ನು ಮಹಾ ಸೆರ್ಬಿಯದ ದಬ್ಬಾಳಿಕೆಯ ಒಂದು ಮರುಹುಟ್ಟು ಎಂದು ಖಂಡಿಸಿದರು. Vojvodinaದ ಮತ್ತು ಕೊಸೊವೊ ಮತ್ತು Metohijaದ ಸ್ವತಂತ್ರ ಅಧಿಕಾರ ಕಡಿಮೆಗೊಳಿಸುವಲ್ಲಿ Milošević ಯಶಸ್ವಿಯಾದನು, ಆದರೆ ಎರಡು ಅಸ್ತಿತ್ವಗಳು ಯೊಗೊಸ್ಲಾವ್‌ ಪ್ರೆಸಿಡೆನ್ಸಿ ಕೌನ್ಸಿಲ್‌ನಲ್ಲಿ ಮತವನ್ನು ಒಳಿಸಿಕೊಂಡವು. ಮೊದಲು ಸೆರ್ಬಿಯಾದ ಪ್ರಭಾವವನ್ನು ಕಡಿಮೆಗೊಳಿಸಿದ ಸಾಧನವನ್ನೇ ಅದನ್ನು ಹೆಚ್ಚಿಸಲು ಬಳಸಲಾಯಿತು: ಎಂಟು ಸದಸ್ಯ ಕೌನ್ಸಿಲ್‌ನಲ್ಲಿ, ಸೆರ್ಬಿಯ ಈಗ ಕನಿಷ್ಟ ನಾಲ್ಕು ಮತಗಳನ್ನು ಪರಿಗಣಿಸಲು ಸಾಧ್ಯ- ಸೆರ್ಬಿಯ proper, ನಂತರ-ಲಾಯಲ್ ಮಾಂಟೆನೆರ್ಗೊ, ಮತ್ತು Vojvodina ಮತ್ತು ಕೊಸೊವೊ.

ಈ ಘಟನೆಗಳ ಪರಿಣಾಮವಾಗಿ, ಅಲ್ಬೆನಿಯನ್ ಜನಾಂಗ ಗಣಿಕೆಲಸದವರು ಕೊಸೊವೊದಲ್ಲಿ ಮುಷ್ಕರಗಳನ್ನು ಸಂಘಟಿಸಿದರು, ಅವುಗಳು ಸಂಸ್ಥಾನದಲ್ಲಿ ಅಲ್ಬೇನಿಯನ್ನರು ಮತ್ತು ಅಲ್ಬೇನಿಯನ್ನರೇತರ ನಡುವೆ ಜನಾಂಗೀಯ ಘರ್ಷಣೆಗೆ ಕಾರಣವಾಯಿತು. 1980ರ ದಶಕದಲ್ಲಿ ಕೊಸೊವೊದ ಜನಸಂಖ್ಯೆಯ ಸುಮಾರು ೮೦%ರಷ್ಟು, ಜನಾಂಗೀಯ-ಅಲ್ಬೇನಿಯರು ಬಹುಸಂಖ್ಯಾತರು. ಸ್ಲಾವ್‌ ಜನರ ಸಂಖ್ಯೆ ಕೊಸೊವೊದಲ್ಲಿ (ಮುಖ್ಯವಾಗಿ ಸೆರ್ಬ್ಸ್) ಹಲವು ಕಾರಣಗಳಿಗಾಗಿ ವೇಗವಾಗಿ ಕಡಿಮೆಯಾಗುತ್ತಿದೆ, ಅವುಗಳಲ್ಲಿ ಯಾವಾಗಲೂ ಹೆಚ್ಚುತ್ತಿರುವ ಜನಾಂಗೀಯ ಪ್ರಕ್ಷುಬ್ಧತೆಗಳು ಮತ್ತು ಪ್ರದೇಶಗಳಿಂದ ಅನಂತರದ ವಲಸೆ ಆ ಕಾರಣಗಳಲ್ಲಿವೆ. ೧೯೯೯ರ ವೇಳೆಗೆ ಕೊಸೊವೊದಲ್ಲಿ ಒಟ್ಟು ಜನಸಂಖ್ಯೆಯ ೧೦%ರಷ್ಟು ಚಿಕ್ಕ ಸ್ಲಾವ್ಸ್ ಸ್ಥಾಪನೆಯಾಯಿತು

ಮಧ್ಯಂತರದಲ್ಲಿ ಸ್ಲೊವೆನಿಯಾ, Milan Kučanನ ಅಧ್ಯಕ್ಷ ಸ್ಥಾನದಡಿಯಲ್ಲಿ, ಮತ್ತು ಕ್ರೊಯೇಷಿಯಾ ಅಲ್ಭೇನಿಯನ್‌ ಗಣಿಕೆಲಸದವರನ್ನು ಮತ್ತು ಸಾಂಪ್ರದಾಯಿಕ ಅಂಗೀಕಾರಕ್ಕಾಗಿ ಅದರ ಹೋರಾಟವನ್ನು ಬೆಂಬಲಿಸಿತು. ಆರಂಭದ ಮುಷ್ಕರಗಳು ಕೊಸೊವೊ ಗಣರ‍ಾಜ್ಯವನ್ನು ಬೇಡುವ ವ್ಯಾಪಕವಾದ ಪ್ರದರ್ಶನಗಳಾಗಿ ಮಾರ್ಪಡಾದ್ದವು. ಇದು ಸೆರ್ಬಿಯದ ನಾಯತ್ವಕ್ಕೆ ಸಿಟ್ಟು ತರಿಸಿತು ಪೋಲಿಸ್ ಬಣವನ್ನು ಬಳಸುವ ಕ್ರಮ ತೆಗೆದುಕೊಂಡಿತು, ಮತ್ತು ಯೊಗೊಸ್ಲಾವ್‌ ಪ್ರೆಸಿಡೆನ್ಸಿ ಕೌನ್ಸಿಲ್‌ನಲ್ಲಿ ಸೆರ್ಬಿಯ ಎತ್ತಿಹಿಡಿದ ಬಹುಮತದ ಅದೇಶದ ಮೂಲಕ ನಂತರ ಸಂಸ್ಥಾನಕ್ಕೆ ಸಂಯುಕ್ತ ಸೈನ್ಯವನ್ನು ಸಹ ಕಳಿಸಲಾಯಿತು.

ಜನವರಿ ೧೯೯೦ರಲ್ಲಿ , ಯುಗೊಸ್ಲಾವಿಯದ ಸಮತಾವಾದಿಗಳ ಲೀಗ್‌ ವಿಶೇಷವಾದ ೧೪ನೇ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್‌ ಒಟ್ಟುಸೇರಿತು. ಹೆಚ್ಚಿನ ವೇಳೆಯಲ್ಲಿ , ಸ್ಲೊವೆನಿಯನ್ನ್‌ ಮತ್ತು ಸೆರ್ಬಿಯನ್ನ್ ನಿಯೋಗಗಳು ಸಮಾತಾವಾದಿಗಳ ಮತ್ತು ಯುಗೊಸ್ಲಾವಿಯದ ಭವಿಷ್ಯ ಮೇಲೆ ವಾದ ಮಾಡುತ್ತಿದರು. Milošević ನಾಯಕತ್ವ ವಹಿಸಿದ, ಸೆರ್ಬಿಯದ ನಿಯೋಗ, ""ಒಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿ, ಒಂದು ಮತ" "ದ ಒಂದು ಕಾರ್ಯನೀತಿಯ ಮೇಲೆ ಪಟ್ಟುಹಿಡಿಯಿತು, ಇದು ಬಹುಮತ ಜನಸಂಖ್ಯೆಗೆ ಒತ್ತು ನಿಡುತ್ತದೆ, ಸೆರ್ಬ್ಸ್. ಪ್ರತ್ಯುತ್ತರವಾಗಿ, ಸ್ಲೊವೆನೆರನ್ನು. ಕ್ರೊಯೆಟ್ಸ್‌ ಬೆಂಬಲಿಸಿದರು, ಗಣರಾಜ್ಯಕ್ಕೆ ಇನ್ನೂ ಹೆಚ್ಚಿನ ಅಧಿಕಾರವನ್ನು ವರ್ಗಾಯಿಸುವ ಮೂಲಕ ಯುಗೊಸ್ಲಾವಿಯವನ್ನು ಸುಧಾರಿಸಲು ಯತ್ನಿಸಿದರು, ಆದರೆ ಅವರು ಕಡಿಮೆ ಮತಗಳಿಸಿದರು. ಪರಿಣಾಮವಾಗಿ, ಸ್ಲೊವೆನಿಯನ್ನರ ಮತ್ತು ಕೊನೆಯದಾಗಿ ಕ್ರೊಯೇಷಿಯಾದ ನಿಯೋಗ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್‌ ಅನ್ನು ತೊರೆದವು, ಮತ್ತು ಸಂಪೂರ್ಣ -ಯುಗೊಸ್ಲಾವ್ ಸಮಾತಾವಾದಿ ಪಕ್ಷವನ್ನು ವಿಸರ್ಜಿಸಲಾಯಿತು.

ಪೂರ್ವ ಯುರೋಪ್‌ನ ಉಳಿದ ಭಾಗದಲ್ಲಿ ಸಮತಾವಾದದ ಪತನವನ್ನು ಅನುಸರಿಸಿ, ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಗಣರಾಜ್ಯಗಳು ೧೯೯೦ರಲ್ಲಿ ಬಹು ಪಕ್ಷ ಚುನಾವಣೆಯನ್ನು ನೆಡೆಸಿದವು. ಅದರ ಸಮಾತವಾದಿ ಪಕ್ಷಗಳು ಶಾಂತಿಯುತವಾಗಿ ಅಧಿಕಾರವನ್ನು ಬಿಟ್ಟುಕೊಡಲು ಆಯ್ಕೆ ಮಾಡಿಕೊಂಡ ಕಾರಣದಿಂದ ಸ್ಲೊವೆನಿಯಾ ಮತ್ತು ಕ್ರೊಯೇಷಿಯಾ ಎಪ್ರಿಲ್‌‌ನಲ್ಲಿ ಚುನಾವಣೆಗಳನ್ನು ನೆಡೆಸಿತು. ಇತರೆ ಯೊಗೊಸ್ಲಾವ್‌ ಗಣರಾಜ್ಯಗಳು – ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಸೆರ್ಬಿಯ – ಗಣರಾಜ್ಯಗಳ ಎರಡರಲ್ಲಿ ಪ್ರಜಾಪ್ರಭುತ್ವೀಕರಣದಿಂದ ಹೆಚ್ಚು ಅಥವಾ ಕಡಿಮೆ ಅಸಮಾಧಾನಗೊಂಡಿತು ಮತ್ತು ಒಕ್ಕೂಟದ ಎರಡರ ವಿರುದ್ಧ ವಿಭಿನ್ನ ಮಂಜೂರಾತಿಗಳಿಗೆ ಪ್ರಸ್ತಾಪಿಸಿತು (ಉದಾ. ಸ್ಲೊವೆನಿಯನ್‌ ವಸ್ತುಗಳಿಗೆ ಸೆರ್ಬಿಯದ "ಸಂಪ್ರದಾಯ ತೆರಿಗೆ") ಆದರೆ ವರ್ಷಗಳು ಕಳೆದ ಹಾಗೆ ಇತರೆ ಗಣರಾಜ್ಯಗಳ ಸಮಾತವಾದಿ ಪಕ್ಷಗಳು ಪ್ರಜಾಪ್ರಭುತ್ವೀಕರಣ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆಯ ಅನಿವಾರ್ಯತೆಯನ್ನು ಕಂಡುಕೊಂಡವು ಮತ್ತು ಡಿಸೆಂಬರ್‌ನಲ್ಲಿ ಒಕ್ಕೂಟದ ಅಂತಿಮ ಸದಸ್ಯವಾಗಿ - ಸೆರ್ಬಿಯ ಸಂಸದೀಯ ಚುನಾವಣೆಗಳನ್ನು ನೆಡೆಸಿತು ಅದು ಈ ಗಣರಾಜ್ಯದಲ್ಲಿ (ಮಾಜಿ) ಸಮಾತವಾದಿಗಳ ಆಡಳಿತವನ್ನು ನಿರ್ದಿಷ್ಟಪಡಿಸಿತು. ಆದಾಗ್ಯೂ ಬಹೆಹರಿಯದ ವಿಷಯಗಳು ಉಳಿದವು. ನಿರ್ದಿಷ್ಟವಾಗಿ, ಸ್ಲೊವೆನಿಯಾ ಮತ್ತು ಕ್ರೊಯೇಷಿಯಾ ಚುನಾಯಿಸಿದ ಸರ್ಕಾರಗಳು oriented towards greater autonomy of the ಗಣರಾಜ್ಯಗಳ ( ಮಿಲನ್ Kučan ಮತ್ತು Franjo Tuđman, ಕ್ರಮವಾಗಿ), since it became clear that Serbian domination attempts ಮತ್ತು increasingly different levels of democratic standards were becoming increasingly incompatible. ಸೆರ್ಬಿಯ ಮತ್ತು ಮಾಂಟೆನೆರ್ಗೊ ಚುನಾಯಿಸಿದ ಅಭ್ಯರ್ಥಿಗಳು ಯೊಗೊಸ್ಲಾವಿಯದ ಒಗಟ್ಟಿಗೆ ಒಲವನ್ನು ಹೊಂದಿದ್ದರು. ಕ್ರೊಯೇಷಿಯಾದಲ್ಲಿನ ಸೆರ್ಬಿಯನ್ನರು wouldn't accept a status of a ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ minority in a sovereign ಕ್ರೊಯೇಷಿಯಾ, since they would be demoted from a constituent nation of ಕ್ರೊಯೇಷಿಯಾ ಮತ್ತು this would consequently diminish ಅದರ rights.

ವಿಘಟನೆ
ಯುಗೋಸ್ಲೇವಿಯಾ ಆಕ್ರಮಣ
ಹಿನ್ನೆಲೆ
ಯುಗೊಸ್ಲಾವಿಯ ಸಂಯುಕ್ತ ಗಣರಾಜ್ಯ