ಸರಕಾರ ನಿರ್ದೇಶಿಸಿದ ಮರುಬಳಕೆಯು ಸಂಪನ್ಮೂಲಗಳನ್ನು ಉಳಿಸುವುದಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚು ಹಾಳುಮಾಡುತ್ತದೆ; ಎಂದು "ದ ನ್ಯೂಯಾರ್ಕ್‌ ಟೈಮ್ಸ್‌" ‌ನ 1996ರ ಲೇಖನವೊಂದರಲ್ಲಿ ಜಾನ್ ಟೈರ್ನಿ ಹೇಳಿದ್ದಾನೆ. ಆ ಲೇಖನದ ಕೆಲವು ಮುಖ್ಯಾಂಶಗಳು:


ಟೈರ್ನಿಯ ಲೇಖನವು ಎನ್ವೈರ್ನ್‌ಮೆಂಟಲ್ ಡಿಫೆನ್ಸ್ ಫಂಡ್‌‌ನಿಂದ ಉಲ್ಲೇಖನೀಯ ವಿಮರ್ಶೆಯನ್ನು ಪಡೆಯಿತು. ಅದು ಹೀಗೆಂದು ಸೂಚಿಸಿದೆ - "ಲೇಖನವು ಅನೇಕ ಸಲಹಾರ್ಥಿಗಳ ಉಲ್ಲೇಖಗಳು ಮತ್ತು ಮಾಹಿತಿಯನ್ನು ಹಾಗೂ ಮರುಬಳಕೆಗೆ ಪ್ರಬಲ ತಾತ್ವಿಕ ವಿರೋಧವನ್ನು ಹೊಂದಿರುವ ಚಿಂತನಾ ಲಹರಿಯನ್ನು ಆಧರಿಸಿದೆ". 2003ರಲ್ಲಿ ಕ್ಯಾಲಿಫೋರ್ನಿಯಾದ ಸ್ಯಾಂಟ ಕ್ಲಾರಿಟ ನಗರವು ತ್ಯಾಜ್ಯವನ್ನು ಭೂಮಿಯೊಳಗೆ ಹೂತುಹಾಕಲು ಪ್ರತಿ ಟನ್‌ಗೆ $28ನಷ್ಟು ಪಾವತಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ನಂತರ ನಗರವು ಪ್ರತಿ ಟನ್‌ಗೆ $1,800 ಖರ್ಚಿನ ಕಡ್ಡಾಯವಾದ ಮರುಬಳಕೆ ಯೋಜನೆಯೊಂದನ್ನು ಆರಿಸಿಕೊಂಡಿತು. 2007ರ ಲೇಖನವೊಂದರಲ್ಲಿ ಡ್ಯೂಕ್ ವಿಶ್ವವಿದ್ಯಾನಿಲಯದ ರಾಜ್ಯಶಾಸ್ತ್ರ ವಿಭಾಗದ ಅಧ್ಯಕ್ಷ ಮೈಕೆಲ್ ಮುಂಗರ್ ಹೀಗೆಂದು ಬರೆದಿದ್ದಾನೆ - "ಮರುಬಳಕೆಯು ಹೊಸ ವಸ್ತುಗಳನ್ನು ಬಳಸುವುದಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚು ದುಬಾರಿಯಾದರೆ, ಅದು ಪರಿಣಾಮಕಾರಿಯಾಗಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ಯಾವುದಾದರೊಂದು ವಸ್ತುವು ಉಪಯುಕ್ತವಾದುದೇ ಅಥವಾ ಕೇವಲ ತ್ಯಾಜ್ಯವೇ ಎಂಬುದನ್ನು ಕಂಡುಹಿಡಿಯಲು ಒಂದು ಸರಳ ಪರೀಕ್ಷೆ ಇದೆ. ಆ ವಸ್ತುವಿಗೆ ಯಾರಾದರೂ ನಿಮಗೆ ಹಣ ನೀಡಿದರೆ, ಅದು ಉಪಯುಕ್ತವಾದುದು. ಅದೇ ಆ ವಸ್ತುವಿಗಾಗಿ ನೀವು ಹಣ ತೆರಬೇಕಾದರೆ, ಅದು ತ್ಯಾಜ್ಯವಾಗಿರುತ್ತದೆ." ಕಳೆದ 2002ರಲ್ಲಿ ಕ್ಯಾಟೊ ಇನ್‌ಸ್ಟಿಟ್ಯೂಟ್‌ನ ನೈಸರ್ಗಿಕ ಸಂಪನ್ಮೂಲ ಅಧ್ಯಯನಗಳ ನಿರ್ದೇಶಕ ಜೆರ್ರಿ ಟೈಲರ್ ದ ಹಾರ್ಟ್‌ಲ್ಯಾಂಡ್ ಇನ್‌ಸ್ಟಿಟ್ಯೂಟ್‌ಗಾಗಿ ಬರೆದ ಲೇಖನದಲ್ಲಿ ಹೀಗಿದೆ - "ಉದಾಹರಣೆಗಾಗಿ, ಹೊಸತಾಗಿ ತಯಾರಾದ ಪ್ಲ್ಯಾಸ್ಟಿಕ್ಅನ್ನು ಮಾರುಕಟ್ಟೆಗೆ ವಿತರಣೆ ಮಾಡಲು X ಖರ್ಚಾದರೆ, ಮರುಬಳಸಿದ ಪ್ಲ್ಯಾಸ್ಟಿಕ್‌ಅನ್ನು ಮಾರುಕಟ್ಟೆಗೆ ಹಂಚಲು 10X ಖರ್ಚಾಗುತ್ತದೆ. ಪ್ಲ್ಯಾಸ್ಟಿಕ್‌ಅನ್ನು ಮರುಬಳಕೆ ಮಾಡಲು ಬೇಕಾಗುವ ಮ‌ೂಲಸಂಪತ್ತುಗಳು ಚಿಂದಿಯಿಂದ ಪ್ಲ್ಯಾಸ್ಟಿಕ್‌ಅನ್ನು ತಯಾರಿಸಲು ಬೇಕಾಗುವುದಕ್ಕಿಂತ 10 ಪಟ್ಟು ಹೆಚ್ಚು ದುರ್ಲಭವಾಗಿರುತ್ತವೆ ಎಂದು ಇದರಿಂದ ನಾವು ನಿರ್ಧರಿಸಬಹುದು. ಸಂಪನ್ಮೂಲಗಳ ರಕ್ಷಣೆಗಾಗಿ ಮರುಬಳಕೆ ಮಾಡುವುದರಿಂದ, ಅಂತಹ ಸಂದರ್ಭಗಳಲ್ಲಿ ಮರುಬಳಕೆಯನ್ನು ಕಡ್ಡಾಯಮಾಡುವುದರಿಂದ ಒಳ್ಳೆಯದಕ್ಕಿಂತ ಹಾನಿಯಾಗುವ ಸಂಭವವೇ ಹೆಚ್ಚಿದೆ." 2002ರಲ್ಲಿ WNYC, ನ್ಯೂಯಾರ್ಕ್‌ ನಗರದ ನಿವಾಸಿಗರು ಮರುಬಳಕೆಗಾಗಿ ಬೇರ್ಪಡಿಸಿದ 40%ನಷ್ಟು ತ್ಯಾಜ್ಯವನ್ನು ಅಂತಿಮವಾಗಿ ಭೂಮಿಯೊಳಗೆ ಹೂತುಹಾಕಲಾಯಿತು, ಎಂದು ವರದಿ ಮಾಡಿದೆ.

ಪ್ರತ್ಯೇಕಿಸುವಿಕೆ
ಪೂರೈಕೆ
ಕಾಗದ
ಅಮೆರಿಕ ಸಂಯುಕ್ತ ಸಂಸ್ಥಾನದಲ್ಲಿ