ಮೀಸೊಅಮೆರಿಕದಲ್ಲಿ ಮೆಕ್ಕೆ ಜೋಳದ ನಿರ್ದಿಷ್ಟ ಮೂಲದ ಬಗ್ಗೆ ಅನೇಕ ಊಹೆಗಳಿವೆ:
ಮೊದಲ ಮಾದರಿಯನ್ನು ನೋಬೆಲ್ ಪ್ರಶಸ್ತಿ ವಿಜೇತ ಜಾರ್ಜ್ ಬೀಡಲ್ 1939ರಲ್ಲಿ ಪ್ರಸ್ತಾಪಿಸಿದ್ದಾನೆ. ಇದು ಪ್ರಾಯೋಗಿಕ ಬೆಂಬಲವನ್ನು ಹೊಂದಿದ್ದರೂ, ಅನೇಕ ಸಮಸ್ಯೆಗಳನ್ನು ವಿವರಿಸಲಿಲ್ಲ, ಅವುಗಳಲ್ಲಿ ಕೆಲವು:

ಮೆಕ್ಕೆ ಜೋಳದ ಒಗ್ಗಿಸುವಿಕೆಯು ಸಂಶೋದಕರು,ಪುರಾತತ್ವಶಾಸ್ತ್ರಜ್ಞರು, ತಳಿವಿಜ್ಞಾನಿಗಳು, ಸಸ್ಯವಿಜ್ಞಾನಿಗಳು, ಭೂಗೋಳಶಾಸ್ತ್ರಜ್ಞರು ಮೊದಲಾದವರ ಆಸಕ್ತಿಯ ವಿಷಯಾವಾಗಿದೆ. ಈ ಕ್ರಿಯೆಯು 7,500ರಿಂದ 12,000ರಷ್ಟು ವರ್ಷಗಳ ಹಿಂದೆಯೇ ಆರಂಭವಾಗಿದೆ ಎಂದು ಕೆಲವರು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ. 1950ರಿಂದ 1970ರವರೆಗಿನ ಸಂಶೋಧನೆಗಳು ಮ‌ೂಲತಃ ಓಕ್ಸಾಕ ಮತ್ತು ಜ್ಯಾಲಿಸ್ಕೊ ಮಧ್ಯದ ಪ್ರಸ್ಥಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಕಂಡುಬಂದ ಮೆಕ್ಕೆ ಜೋಳದ ಒಗ್ಗಿಸುವಿಕೆಯ ವಿಷಯವನ್ನು ಕೇಂದ್ರೀಕರಿಸಿದೆ, ಏಕೆಂದರೆ ಮೆಕ್ಕೆ ಜೋಳದ ಅತ್ಯಂತ ಪುರಾತನ ಉದಾಹರಣೆಗಳು ಅಲ್ಲಿ ಕಂಡುಬಂದಿರುವುದು. 2009ರಲ್ಲಿ ಪ್ರಕಟವಾದ ಪುರಾತತ್ವಶಾಸ್ತ್ರದ ಮತ್ತು ಸಸ್ಯಶಾಸ್ತ್ರದ ಅಧ್ಯಯನಗಳು ಕನಿಷ್ಠ 8,700 ವರ್ಷಗಳ ಹಿಂದಿನ ಬಲ್ಸಾಸ್ ನದಿ ಕಣಿವೆಯ ತಗ್ಗು ಪ್ರದೇಶವನ್ನು ಸೂಚಿಸುತ್ತವೆ. ಕ್ರಾಪ್ ವೈಲ್ಡ್ ರಿಲೇಟಿವ್ ಟಿಯೋಸಿಂಟ್, ಬಲ್ಸಾಸ್ ನದಿ ಪ್ರದೇಶದಲ್ಲಿ ಬೆಳೆಯುವ ಆಧುನಿಕ ಮೆಕ್ಕೆ ಜೋಳವನ್ನು ಹೋಲುತ್ತದೆ. ಲ್ಯಾಟಿನ್ ಅಮೆರಿಕಾದ ಆರಂಭಿಕ ಪರಾಗ ಅವಶೇಷಗಳು ದಕ್ಷಿಣ ಮೆಕ್ಸಿಕೊ ಮತ್ತು ಮೇಲಿನ ಕೇಂದ್ರ ಅಮೆರಿಕಾದ ಉಷ್ಣವಲಯದಿಂದ ಹಿಡಿದು ಲ್ಯಾಗುನ ಮಾರ್ಟಿನೆಜ್‌ವರೆಗಿನ ಕೊಳಗಳ ಕೆಸರಿನಲ್ಲಿ ಕಂಡುಬಂದಿವೆ ಹಾಗೂ ಇದು ರೇಡಿಯೊಕಾರ್ಬನ್ ಕಾಲಗಣನೆಯ ಸುಮಾರು 4,700 ವರ್ಷಗಳಷ್ಟು ಹಿಂದಿನದಾಗಿವೆ. ಆರಂಭಿಕ ಮೆಕ್ಕೆ ಜೋಳ ಕದಿರುಗಳ ಪುರಾತತ್ವಶಾಸ್ತ್ರದ ಅವಶೇಷಗಳು ಓಕ್ಸಾಕ ಕಣಿವೆಯ ಗ್ಯುಲ ನ್ಯಾಕ್ವಿಟ್ಜ್ ಕೇವ್‌‌ನಲ್ಲಿ ಕಂಡುಬಂದಿವೆ. ಇವು ಸುಮಾರು 6,250 ವರ್ಷಗಳಷ್ಟು ಹಿಂದಿನ ದಿನಾಂಕವನ್ನು ತೋರಿಸುತ್ತವೆ; ಪ್ಯುಯೆಬ್ಲಾದ ಟೆಹ್ವಕ್ಯಾನ್ ಹತ್ತಿರದ ಗುಹೆಗಳಲ್ಲಿ ಕಂಡುಬಂದ ಅತ್ಯಂತ ಪುರಾತನ ಕದಿರುಗಳು ಕ್ರಿ.ಪೂ. 2750ರಷ್ಟು ಹಿಂದಿನದಾಗಿವೆ. ಕ್ರಿ.ಪೂ. 1100ರವರೆಗೆ ಕದಿರಿನ ರಚನೆಯಲ್ಲಿ ಯಾವುದೇ ಬದಲಾವಣೆಗಳೇ ಕಂಡುಬಂದಿಲ್ಲ. ಇದರ ನಂತರ ಮೆಕ್ಸಿಕನ್ ಗುಹೆಗಳ ಕದಿರುಗಳಲ್ಲಿ ಹೆಚ್ಚಿನ ಬದಲಾವಣೆಗಳು ಕಂಡುಬಂದಿವೆ: ಮೆಕ್ಕೆ ಜೋಳದ ವೈವಿಧ್ಯತೆಯು ಶೀಘ್ರವಾಗಿ ಹೆಚ್ಚಾಯಿತು ಮತ್ತು ಪುರಾತತ್ವಶಾಸ್ತ್ರದ ಟಿಯೋಸಿಂಟ್ ಮೊದಲು ಸಂಗ್ರಹವಾಯಿತು.
ಬಹುಶಃ ಕ್ರಿ.ಪೂ 1500ರಲ್ಲಿ ಮೆಕ್ಕೆ ಜೋಳವು ವ್ಯಾಪಕವಾಗಿ ಮತ್ತು ಶೀಘ್ರವಾಗಿ ಹರಡಲು ಆರಂಭವಾಯಿತು. ಇದನ್ನು ಹೊಸ ಕೃಷಿಯಲ್ಲಿ ಬಳಕೆಗೆ ತಂದುದರಿಂದ, ಹೊಸ ಉಪಯೋಗಗಳು ಅಭಿವೃದ್ಧಿಗೊಂಡವು ಮತ್ತು ಅವುಗಳ ತಯಾರಿಗಾಗಿ ಸಿದ್ಧತೆಯನ್ನು ಒದಗಿಸಲು ಹೊಸ ಪ್ರಭೇದಗಳನ್ನು ಆರಿಸಲಾಯಿತು. ಮೆಕ್ಕೆ ಜೋಳವು ಹೆಚ್ಚಿನ ಹಿಂದಿನ-ಕೊಲಂಬಿಯದ ಉತ್ತರ ಅಮೆರಿಕ, ಮೀಸೊಅಮೆರಿಕ, ದಕ್ಷಿಣ ಅಮೆರಿಕ ಮತ್ತು ಕ್ಯಾರಿಬಿಯನ್ನ ಬಳಕೆಯ ಪ್ರಮುಖ ಆಹಾರವಾಗಿತ್ತು. ಮೀಸೊಅಮೆರಿಕಾದ ನಾಗರಿಕತೆಯು ಮೆಕ್ಕೆ ಜೋಳದ ಜಮೀನಿನ ಬೆಳೆಯಿಂದ ಹೆಚ್ಚು ಪ್ರಬಲಗೊಂಡಿತು; ಅದನ್ನು ಬೆಳೆಸುವ ಮೂಲಕ, ಅದರ ಧಾರ್ಮಿಕತೆ ಮತ್ತು ಆಧ್ಯಾತ್ಮಿಕ ಪ್ರಾಮುಖ್ಯತೆಯು ಹೆಚ್ಚಿತು ಹಾಗೂ ಅದು ಅವರ ಆಹಾರದ ಮೇಲೆ ಪರಿಣಾಮ ಬೀರಿತು. ಮೆಕ್ಕೆ ಜೋಳವು ಮೀಸೊಅಮೆರಿಕಾದ ಜನರ ಗುರುತನ್ನು ರೂಪಿಸಿತು. ಕ್ರಿ.ಶ. 1ನೇ ಸಹಸ್ರವರ್ಷದಲ್ಲಿ ಮೆಕ್ಕೆ ಜೋಳ ಕೃಷಿಯು ಮೆಕ್ಸಿಕೊದಿಂದ U.S. ನೈಋತ್ಯ ಭಾಗದವರೆಗೆ ಹಾಗೂ ಒಂದು ಸಹಸ್ರವರ್ಷದ ನಂತರ U.S. ಈಶಾನ್ಯ ಭಾಗಕ್ಕೆ ಮತ್ತು ಆಗ್ನೇಯ ಕೆನಡಾದವರೆಗೆ ಹರಡಿತು. ಸ್ಥಳೀಯ ಅಮೇರಿಕನ್ನರು ಹೊಸ ಬೆಳೆಗಾಗಿ ದೊಡ್ಡ ಕಾಡು ಮತ್ತು ಹುಲ್ಲುಗಾವಲು ಪ್ರದೇಶಗಳನ್ನು ತೆರವುಗೊಳಿಸಿದರಿಂದ ಭೂದೃಶ್ಯವು ರೂಪಾಂತರಿಗೊಂಡಿತು.

ಅದರ ಒಗ್ಗಿಸುವಿಕೆಯನ್ನು ಯಾವುದು ತ್ವರಿತಗೊಳಿಸಿತು ಎಂಬುದು ಅಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿದೆ ಏಕೆಂದರೆ ನಿಸರ್ಗ ಸಹಜ ಸ್ಥಿತಿಯ ಮೆಕ್ಕೆ ಜೋಳದ ತಿನ್ನಲು ಯೋಗ್ಯವಾದ ಭಾಗವು ತುಂಬಾ ಸಣ್ಣದಾಗಿದೆ ಮತ್ತು ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಕಾಳು ತುಂಬಾ ಗಟ್ಟಿಯಾದ ಎರಡು-ಪದರದ ಒಂದು ರಚನೆಯಿಂದ ಆವರಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿದರಿಂದ ನೇರವಾಗಿ ತಿನ್ನಲು ಕಷ್ಟಕರವಾಗಿದೆ. ಟಿಯೋಸಿಂಟ್‌ನ ಕಾಳುಗಳನ್ನು ಆಧುನಿಕ ಪಾಪ್‌ಕಾರ್ನ್‌ನಂತೆ ಮಾನವನ ಬಳಕೆಗಾಗಿ ಹುರಿದು "ಅರುಳು ಮಾಡಲಾಗುತ್ತದೆ" ಎಂದು ಜಾರ್ಜ್ ಬೀಡಲ್ ಸಮರ್ಥಿಸಿದನು. ಪರಿಣಾಮಕಾರಿ ಕೃಷಿಗಾಗಿ ಹೆಚ್ಚು ಒತ್ತಾಗಿರುವ ದೊಡ್ಡ ಕದಿರುಗಳನ್ನು ಉತ್ಪತ್ತಿ ಮಾಡಲು ಆಯ್ದ ತಳಿ-ಬೆಳೆಸುವಿಕೆಯ ಅನೇಕ ಸಂತಾನೋತ್ಪತ್ತಿಗಳನ್ನು ಮಾಡಿರಬಹುದು ಎಂದು ಕೆಲವು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ. ಟಿಯೋಸಿಂಟ್ ಮತ್ತು ಆಧುನಿಕ ಮೆಕ್ಕೆ ಜೋಳದ ಪರಸ್ಪರ ಅಡ್ಡ ಹಾಯುವಿಕೆಯಿಂದ ಮಾಡಿದ ಮಿಶ್ರ ತಳಿಗಳ ಅಧ್ಯಯನಗಳು ಈ ಹೇಳಿಕೆಗಳು ಸರಿಯಾದುದಲ್ಲ ಎಂದು ಸೂಚಿಸಿವೆ.

2005ರಲ್ಲಿ USDA ಫೋರೆಸ್ಟ್ ಸರ್ವಿಸ್ನ ಸಂಶೋಧನೆಯು, 500ರಿಂದ 1,000 ವರ್ಷಗಳ ಹಿಂದೆ ಬೆಳವಣಿಗೆಯಾದ ಮೆಕ್ಕೆ ಜೋಳದ ಕೃಷಿಯನ್ನು ಇಂದು ಪೂರ್ವ ಅಮೆರಿಕ ಸಂಯುಕ್ತ ಸಂಸ್ಥಾನವು ಪರಿಸರದ ಬದಲಾವಣೆಗಳಿಗೆ ತುಂಬಾ ಸೂಕ್ಷ್ಮಗ್ರಾಹಿಯಾಗಿರುವ ಸಿಹಿನೀರಿನ ಚಿಪ್ಪು ಜೀವಿಗಳನ್ನು ಕ್ಷೀಣಿಸಲು ಬಳಸಿಕೊಂಡಿದೆ ಎಂದು ಸೂಚಿಸಿದೆ.

ಅಲರ್ಜಿ
ಉಪದ್ರಕಾರಿಗಳು
ಆಹಾರ
ಮೂಲ