ಕೋಟಿಗಟ್ಟಲೆ ಮನುಷ್ಯರಿದ್ದಾರೆ. ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರಿಗೂ ಅವರದೇ ಆದ ರೂಪ, ಧ್ವನಿ ಮತ್ತು ಗುಣ. ಇದು ಮನುಷ್ಯರ ವಿಚಾರದಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರವಲ್ಲ, ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಮೃಗ ಪಕ್ಷಿ ಮರ ಗಿಡಗಳ ವಿಚಾರದಲ್ಲಿಯೂ ಸತ್ಯ. ಬಾಲಕ ಚರಕ ನೂರಾರು ಮರಗಿಡಗಳು ಹೇಗೆ ಒಂದಕ್ಕಿಂತ ಒಂದು ಭಿನ್ನವಾಗಿದೆ ಎಂಬ ಬಗ್ಗೆ ಯೋಚಿಸುತ್ತಾ, ಅಚ್ಚರಿಪಡುತ್ತಾ ಬೆಳೆದ. ಕಣ್ಣಿಗೆ ಕಾಣಿಸುವ ವ್ಯತ್ಯಾಸಗಳಂತೆ, ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಮರ ಗಿಡ ಬಳ್ಳಿಗೂ ಅದರದೇ ಆದ ಗುಣವಿರಲೇ ಬೇಕು ಎಂದು ಅವನು ತರ್ಕಿಸಿದ.
ಚರಕನು ಎಂಥ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಯಾಗಿದ್ದ? ಆ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಇಂದಿನಂತೆ ಶಾಲೆ ಕಾಲೇಜುಗಳಿರಲಿಲ್ಲ. ವಿಪುಲ ಗ್ರಂಥರಾಶಿಯಿರಲಿಲ್ಲ. ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿ ಪ್ರತಿಯೊಂದನ್ನೂ ಅವಲೋಕಿಸಿ, ಪರಿಶೀಲಿಸಿ, ಅಧ್ಯಯನ ಮಾಡಿ ಕಲಿಯಬೇಕಾಗಿತ್ತು. ಪ್ರಶ್ನಿಸುವ ಗುಣವೊಂದೇ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಯ ಲಕ್ಷಣವಾಗಿತ್ತು. ಇಂಥದನ್ನೇ ಓದು ಎಂದು ಒತ್ತಾಯಿಸುವ ತಾಯಿತಂದೆಯಾಗಲಿ, ಹೀಗೆಯೇ ಓದು ಮಾರ್ಗದರ್ಶನ ನೀಡುವ ಶಿಕ್ಷಕರಾಗಲಿ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಕಲಿಕೆ ಎಂಬುದು ಜೀವಿಸುವ ವಿಧಾನವಾಗಿತ್ತು. ಜೀವನವೇ ಆಗಿತ್ತು.
ಕಲಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಧ್ಯಾನಕ್ಕೆ ಅವಕಾಶವಿರಬೇಕು. ಜ್ಞಾನಾರ್ಜನೆಯಾಗುವುದು ಶ್ರಮದಾಯಕವಾದ ಕಲಿಕೆಯ ನಡುನಡುವಿನ ಬಿಡುವೇಳೆಯ ಮನದಲ್ಲಿ ಎನ್ನುವುದನ್ನು ತಿಳಿದುಕೊಳ್ಳಲು ನಮ್ಮ ಶಿಕ್ಷಕರು ಯಾಕೆ ವಿಫಲರಾದರು ಎಂಬ ಪ್ರಶ್ನೆಗೆ ಉತ್ತರವನ್ನು ಇವತ್ತು ತಾಯಿತಂದೆ ಕಂಡುಕೊಳ್ಳಬೇಕು.

ಚರಕಚಿಂತನೆ
ಚರಕ
ವೈಜ್ಞಾನಿಕ ದೃಷ್ಟಿಕೋನವೇ ಬೇರೆ
ನಾಟ್ಯಶಾಸ್ತ್ರ