ಭಾವಗೀತೆಯಲ್ಲಿ ಗಮನಾರ್ಹವಾದ ಮೊದಲ ಲಕ್ಷಣ ಅದು ವ್ಯಕ್ತಿನಿಷ್ಠ ಎನ್ನುವುದು. ಹಿಂದಿನ ಕಾವ್ಯಪದ್ಧತಿಯೆಲ್ಲ ಬಲುಮಟ್ಟಿಗೆ ವಸ್ತುನಿಷ್ಠವೆ. ಎಂದರೆ ಕವಿ ಲೋಕಸಿದ್ಧವಾದ, ಲೋಕಪ್ರಸಿದ್ಧವಾದ ವಸ್ತುವೊಂದನ್ನು ಪೂರ್ವಕವಿಗಳ ಕಾವ್ಯದಿಂದಲೋ ಪುರಾಣೇತಿಹಾಸದಿಂದಲೋ ಎತ್ತಿಕೊಂಡು ಪರಿಭಾವಿಸಿ ನಿರ್ವಹಿಸಬೇಕಾಗಿತ್ತು. ಅಲ್ಲಿ ಕವಿ ತನ್ನ ವೈಯಕ್ತಿಕವಾದ ಭಾವ ಭಾವನೆಗಳಿಗೆ, ಅಭಿಪ್ರಾಯ ಆಲೋಚನೆಗಳಿಗೆ ನೀಡುವ ಅವಕಾಶ ಕಡಿಮೆ. ಭಾವಗೀತೆಯಲ್ಲಾದರೊ ವ್ಯಕ್ತಿಯೇ ಕೇಂದ್ರವಾದುದರಿಂದ ಕವಿ ಯಾವ ಬಹಿರಂಗದ ವಸ್ತುವನ್ನೂ ಪ್ರಧಾನವನ್ನಾಗಿಸುವ ಅನಿವಾರ್ಯತೆಗೆ ತನ್ನ ಭಾವಾನುಭವಗಳಿಗೆ ನೇರವಾದ ಅಭಿವ್ಯಕ್ತಿ ನೀಡುವ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ವಿಶೇಷವಾಗಿದೆ. ಹಾಗೆಂದ ಮಾತ್ರಕ್ಕೆ ವಸ್ತುನಿಷ್ಠವೆಂದು ನಾವು ಕರೆಯುವ ಕೃತಿಗಳಲ್ಲೆಲ್ಲ ಕವಿಯ ವ್ಯಕ್ತಿನಿಷ್ಠ ಭಾವನಗಳ ಬದ್ಧನಾಗದೆ ನೇರವಾದ ಪ್ರಕಟಣೆ ಇಲ್ಲವೇ ಇಲ್ಲವೆಂದಾಗಲಿ ಅದಕ್ಕೆ ಅವಕಾಶವೇ ಇರಲಿಲ್ಲವೆಂದಾಗಲಿ ಅರ್ಥವಲ್ಲ. ಹಾಗೆ ನೋಡಿದರೆ ಶೇಕ್ಸ್ಪಿಯರ್, ಕಾಳಿದಾಸ, ಪಂಪ ಮೊದಲಾದ ಎಲ್ಲ ಉತ್ತಮ ಕವಿಗಳ ಕೃತಿಗಳಲ್ಲಿಯೂ ವ್ಯಕ್ತಿನಿಷ್ಠವೆಂದು ಗುರುತಿಸಬಹುದಾದ ಭಾಗಗಳು, ಸಂದರ್ಭಗಳು ಇಲ್ಲವೇ ಇಲ್ಲ. ಹಾಗೆಯೇ ಭಾವಗೀತೆ ಕವಿ ಬಹಿರಂಗದ ವಸ್ತುವನ್ನು ಆಶ್ರಯಿಸುವುದೇ ಇಲ್ಲವೆಂದೂ ಭಾವಗೀತೆಯಲ್ಲಿಯೂ ತಕ್ಕಮಟ್ಟಿನ ವಸ್ತುನಿಷ್ಠತೆ ಇಲ್ಲವೆಂದೂ ಅರ್ಥವಲ್ಲ. ವ್ಯಕ್ತಿನಿಷ್ಠ ಕೃತಿಯೋ ವಸ್ತುನಿಷ್ಠ ಕೃತಿಯೋ ಎರಡನ್ನೂ ಬರೆದಾತ ಕವಿಯೇ. ಅದರ ಹಿಂದೆ ಇರುವುದು ಕವಿಯ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವವೇ. ಒಂದರಲ್ಲಿ ಅದು ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷವಾಗಿ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ತಾನೇತಾನಾಗಿ ಗೋಚರಿಸಿದರೆ ಮತ್ತೊಂದರಲ್ಲಿ ಪರೋಕ್ಷವಾಗಿ, ಅಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಸಂದರ್ಭಾನುಸಾರ ಗೋಚರಿಸುತ್ತದೆ. ಹೀಗಿರುವಾಗ ಕೃತಿಗಳನ್ನು ವಸ್ತುನಿಷ್ಠ, ವ್ಯಕ್ತಿನಿಷ್ಠ ಎಂದು ಗೆರೆ ಎಳೆದು ತೋರಿಸಿವುದು ಕೇವಲ ಔಪಚಾರಿಕ. ಆದರೆ ಭಾವಗೀತೆ ವ್ಯಕ್ತಿನಿಷ್ಠ ಎಂದರೆ, ಭಾವಗೀತೆಯಲ್ಲಿ ಕವಿಯ ಭಾವ ಅತ್ಯಂತ ವೈಯಕ್ತಿಕ ಹಾಗೂ ವ್ಯಕ್ತಿನಿಷ್ಠ ಎಂದು ಕಾಣುವಷ್ಟರಮಟ್ಟಿಗೆ, ವಸ್ತುನಿಷ್ಠವಾದ ಮಹಾಕಾವ್ಯ ನಾಟಕಾದಿಗಳಲ್ಲಿ ಎದ್ದು ಕಾಣುವುದಿಲ್ಲ ಎನ್ನುವುದೇ ಇದರ ಸಾರಾಂಶ. ಭಾವಗೀತೆಯಲ್ಲಿ ಕಂಡುಬರುವ ವ್ಯಕ್ತಿನಿಷ್ಠತೆ ಕೇವಲ ವೈಯಕ್ತಿಕವಾಗಿರದೆ ಸಾಧಾರಣೀಕೃತವಾಗಿರದೆ ಭಾವದ ನಿಲುವಿನಲ್ಲಿ ಪ್ರಕಟವಾಗುತ್ತದೆ.

ಭಾವಗೀತೆಯ ಮತ್ತೊಂದು ಲಕ್ಷಣ, ಅದು ಗೇಯ ರೂಪವಾದುದು ಅಥವಾ ಹಾಡಲು ಬರುವಂತಿರಬೇಕು ಎನ್ನುವುದು. ಭಾವಗೀತೆ ಅಥವಾ ಲಿರಿಕ್ ಎಂಬ ಪದವೇ ಸೂಚಿಸುವಂತೆ ಅದು ಲೈರ್ ಎಂಬ ತಂತೀ ವಾದ್ಯದೊಡನೆ ಹಾಡಬಹುದಾದ ಗೀತೆ ಎಂದೇ ಅರ್ಥ. ಲಿರಿಕ್ ಎಂಬ ಈ ಕಾವ್ಯಜಾತಿ ಮೂಲತಃ ಹಾಡುಗಬ್ಬವಾಗಿಯೇ ಗ್ರೀಸ್ ದೇಶದಲ್ಲಿ ಹುಟ್ಟಿಕೊಂಡಿತ್ತು. ಭಾವಗೀತೆ ಮೂಲತಃ ಗೀತೆ. ಅದಕ್ಕೆ ಗೀತಗುಣ ಅನಿವಾರ್ಯವೆಂದೂ ಭಾವಗೀತೆ ಹಾಡಲು ಬರುವಂತಿರಬೇಕು ಎನ್ನುವುದು ನಿಯತವಾದ ನಿಯಮವೆಂದೂ ಅಭಿಪ್ರಾಯ ಭೇದಗಳಿವೆ. ಭಾವಗೀತೆ ಹಾಡಲು ಬರುವಂತಿರಬೇಕು ಎನ್ನುವುದು ಸಮರ್ಪಕ ಲಕ್ಷಣವೇನಲ್ಲ. ಏಕೆಂದರೆ ಉತ್ತಮ ಕವಿತೆ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಮೌನವಾಗಿ ಓದಿಕೊಂಡಾಗಲೂ ಮಾಡಬೇಕಾದ ಪರಿಣಾಮ ಮಾಡಿಯೇ ಮಾಡುತ್ತದೆ; ಎಂಥ ಸಪ್ಪೆಯಾದ ಪದ್ಯವೂ ಎಷ್ಟೋ ಸಲ ಸಂಗೀತಕ್ಕೆ ಅಳವಡಿಸಿ ಕೇಳಿದಾಗ ಅರ್ಥದ ದೃಷ್ಟಿಯಿಂದಲೂ ಚೆನ್ನಾಗಿದೆ ಎಂಬ ಭ್ರಮೆ ಕವಿಸುವುದುಂಟು. ಆದರೆ ನಿಜವಾದ ಕವಿತೆಗೆ ಇರುವ ಸಂಗೀತ ಬಹಿರಂಗದ್ದಲ್ಲ, ಅಂತರಂಗದ್ದು. ಸಂಗೀತದ ಸಹಾಯವಿಲ್ಲದೆಯೂ ಒಳ್ಳೆಯ ಭಾವಗೀತೆ, ಭಾವಪೂರ್ಣ ವಾಚನ ಮಾತ್ರದಿಂದಲೇ ತಕ್ಕ ಪರಿಣಾಮವನ್ನುಂಟುಮಾಡುತ್ತದೆ. ಬಹಿರಂಗದ ಸಂಗೀತ ಅಂತರಂಗದ ಸಂಗೀತವನ್ನು ತೆರೆದು ತೋರುವಂತಿದ್ದರೆ ಮಾತ್ರ ಅದು ಅಪೇಕ್ಷಣೀಯ. ಆದರೆ ಕಡ್ಡಾಯವಾಗಿ ಹಾಡಿ ಕವಿತೆಯ ಅರ್ಥವನ್ನು ಸಂಗೀತದಿಂದ ಮುಳುಗಿಸುವ ಪ್ರಯತ್ನ ದೂಷ್ಯವಾದುದು. ಇದಲ್ಲದೆ ಹಾಡುವುದಕ್ಕಾಗಿಯೇ ರಚಿತವಾದ ಗೀತೆಗಳಿದ್ದರೆ ಅವುಗಳ ಮಾತು ಬೇರೆ. ಹಾಗಲ್ಲದೆ ಭಾವಗೀತೆಗೆ ಸಂಗೀತದ ದೀಕ್ಷೆಯನ್ನು ಬಲವಂತವಾಗಿ ಕೊಡುವ ಅಗತ್ಯವಿಲ್ಲ. ಈ ಬಗೆಯ ವಿಚಾರಗಳ ಪರಿಣಾಮವಾಗಿ ಪಾಶ್ವಾತ್ಯರಲ್ಲಿ ಭಾವಗೀತೆ ಕ್ರಮೇಣ ಸಂಗೀತಕ್ಕೆ ಶರಣು ಹೊಡೆಯಿತು. ಭಾವಗೀತೆಗೆ ಇತಿಹಾಸವೆಂದರೆ ಭಾವಗೀತೆ ಹೆಜ್ಜೆಹೆಜ್ಜೆಗೂ ಸಂಗೀತದ ಸೆರೆಯಿಂದ ಪಾರಾಗುವ ಹೋರಾಟವನ್ನು ಹೇಗೆ ಹೂಡಿತು ಎನ್ನುವುದರ ಚರಿತ್ರೆಯೇ ಆಗಿದೆ. ಭಾವಗೀತೆಗೆ ಸಂಗೀತದೊಂದಿಗೆ ಇದ್ದ ಸಾಹಚರ್ಯ ಬಿಡಿಸಿ, ಕಾವ್ಯಭಾಷೆಯನ್ನು ಜನರ ಆಡುಮಾತಿನ ಹತ್ತಿರಕ್ಕೆ ತರುವುದೇ ಇತ್ತೀಚಿನ ಕವಿಗಳ ಸತತ ಪ್ರಯತ್ನವಾಗಿದೆ ಎನ್ನುವುದು ಗಮನಿಸಬೇಕಾದ ಅಂಶ.

ಭಾವಗೀತೆಯ ಬಲುಮುಖ್ಯವಾದ ಲಕ್ಷಣ ಅವುಗಳ ಗಾತ್ರ ಕುರಿತದ್ದು. ಇದರ ಗಾತ್ರ ಕಿರಿಯದು. ಅಡಕ, ಅಚ್ಚುಕಟ್ಟು, ನಯ, ನುಣುಪು ಇದರ ಲಕ್ಷಣ. ವಸ್ತುನಿಷ್ಠ ಕೃತಿಗಳಾದ ಮಹಾಕಾವ್ಯ ನಾಟಕಗಳು ಸುದೀರ್ಘವಾದವು, ಭಾವಗೀತೆಗಳು ಹ್ರಸ್ವವಾದವು. ಮಹಾಕಾವ್ಯಾದಿಗಳ ರೀತಿ ಕಾಡು ಬೆಳೆದ ಹಾಗೆ, ಭಾವಗೀತೆಯದು ಉಪವನ ನಿರ್ಮಿಸಿದ ಹಾಗೆ. ಮಹಾಕಾವ್ಯ ನಾಟಕಾದಿಗಳಲ್ಲಿ ಕವಿಯ ಭಾವನೆ ಘಟನೆಯಿಂದ ಘಟನೆಗೆ ಪಾತ್ರದಿಂದ ಪಾತ್ರಕ್ಕೆ ಕಥನರೂಪದಲ್ಲಿ ಸಂಚರಿಸಿದರೆ, ಭಾವಗೀತೆಯಲ್ಲಿ ಕವಿಯ ಭಾವ ಹರಳುಗೊಂಡು ಮಿರುಗುತ್ತ ಮಡುಗಟ್ಟಿ ಒಂದೆಡೆ ನಿಲ್ಲುತ್ತದೆ. ಭಾವಗೀತೆ ಕವಿಯ ಕೆಲವು ರಸಕ್ಷಣಗಳ ಪರಿಣಾಮವಾದ್ದರಿಂದ, ಒಂದು ಭಾವವೋ ಒಂದುಗೂಡಿದ ಭಾವಗಳೋ ಸಹಜವಾಗಿಯೇ ಹ್ರಸ್ವರೂಪ ತಾಳುವುದು ಅನಿವಾರ್ಯ. ಹೀಗಾಗಿ ಅಲ್ಪದಲ್ಲಿ ಕಲ್ಪವನ್ನು ಕೆತ್ತುವ ಕಲೆಗಾರಿಕೆ ಇದರದು. ಭಾವಗೀತೆ ಹ್ರಸ್ವವಾಗಿರುತ್ತದೆ ಎಂದಾಗ, ಎಷ್ಟು ಹ್ರಸ್ವಎನ್ನುವ ಪ್ರಶ್ನೆ ಏಳುತ್ತದೆ. ಎರಡು ಪಂಕ್ತಿಯಿಂದ ಇನ್ನೂರು ಪಂಕ್ತಿಯವರೆಗೂ ಇದರ ಗಾತ್ರ ಹೋಗಬಹುದು. ಆದರೆ ಯಾವ ಒಂದು ಹಿತ ಮಿತಿಯಲ್ಲಿದ್ದರೆ ಭಾವಗೀತೆ ಅಸ್ವಾದ್ಯವಾಗಬಹುದೋ ಅಂಥ ಒಂದು ಮಿತಿಯಲ್ಲಿರಬೇಕು ಎಂದು ಹೇಳಬಹುದು. ಹಿತವಾದ ಮಿತಿ ಏನೆಂಬುದನ್ನು ನಿಜವಾದ ಕವಿ ಬಲ್ಲ, ನಿಜವಾದ ಓದುಗ ಬಲ್ಲ.

ಕನ್ನಡದಲ್ಲಿ ಭಾವಗೀತೆ
ಲಕ್ಷಣಗಳು
ಪ್ರಕಾರಗಳು
ಭಾವಗೀತೆ ಮತ್ತು ಕಾವ್ಯದ ನಡುವಿನ ವ್ಯತ್ಯಾಸ