1970 ರ ದಶಕದಲ್ಲಿ ಅಣೆಕಟ್ಟಿನ ವಿನ್ಯಾಸಕ ಮತ್ತು ಮಾಜಿ ನೀರಾವರಿ ಮಂತ್ರಿಗಳಾಗಿದ್ದ ಡಾ.ಕೆ.ಎಲ್.ರಾವ್ "ನ್ಯಾಷನಲ್ ವಾಟರ್ ಗ್ರಿಡ್" ಪ್ರಸ್ತಾಪಿಸಿದರು. [8] ದಕ್ಷಿಣದಲ್ಲಿನ ನೀರಿನ ತೀವ್ರ ಕೊರತೆ ಮತ್ತು ಉತ್ತರದಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿವರ್ಷ ಪುನರಾವರ್ತಿತ ಪ್ರವಾಹದ ಬಗ್ಗೆ ಅವರು ಕಳವಳ ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸಿದರು. ಅವರು ಬ್ರಹ್ಮಪುತ್ರ ಮತ್ತು ಗಂಗಾ ಜಲಾನಯನ ಪ್ರದೇಶಗಳು ನೀರಿನ ಹೆಚ್ಚುವರಿ ಪ್ರದೇಶಗಳು, ಮತ್ತು ಕೇಂದ್ರ ಮತ್ತು ದಕ್ಷಿಣ ಭಾರತ ನೀರು ಕೊರತೆ ಪ್ರದೇಶಗಳಾಗಿವೆ ಎಂದು ಅವರು ಸೂಚಿಸಿದರು. ಮಿತಿಮೀರಿದ ನೀರನ್ನು ಕೊರತೆಯ ಪ್ರದೇಶಳಿಗೆ ತಿರುಗಿಸಬೇಕೆಂದು ಅವರು ಪ್ರಸ್ತಾಪಿಸಿದರು. ರಾವ್ ಈ ಪ್ರಸ್ತಾಪವನ್ನು ಮಾಡಿದಾಗ, ಭಾರತದಲ್ಲಿ ಹಲವಾರು ಅಂತರ-ಜಲಾನಯನ ವರ್ಗಾವಣೆ ಯೋಜನೆಗಳನ್ನು ಈಗಾಗಲೇ ಯಶಸ್ವಿಯಾಗಿ ಅಳವಡಿಸಲಾಗಿತ್ತು, ಮತ್ತು ಯಶಸ್ಸನ್ನು ಸಾಧಿಸಲು ರಾವ್ ಸಲಹೆ ನೀಡಿದರು. [8]

1980 ರಲ್ಲಿ ಭಾರತದ ಜಲ ಸಂಪನ್ಮೂಲ ಸಚಿವಾಲಯವು "ಜಲ ಸಂಪನ್ಮೂಲ ಅಭಿವೃದ್ಧಿಗೆ ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ದೃಷ್ಟಿಕೋನ" ಎಂಬ ವರದಿಯೊಂದನ್ನು ಹೊರಡಿಸಿತು. ಈ ವರದಿಯು ಹಿಮಾಲಯನ್ ಮತ್ತು ಪೆನಿನ್ಸುಲರ್ ಘಟಕಗಳನ್ನು ಎರಡು ಭಾಗಗಳಲ್ಲಿ ನೀರಿನ ಅಭಿವೃದ್ಧಿ ಯೋಜನೆಯನ್ನು ವಿಭಜಿಸುತ್ತದೆ. ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ ಪಕ್ಷ ಅಧಿಕಾರಕ್ಕೆ ಬಂದಿತು ಮತ್ತು ಅದು ಯೋಜನೆಯನ್ನು ಕೈಬಿಟ್ಟಿತು. 1982 ರಲ್ಲಿ, ಭಾರತವು ಜಲಾಶಯಗಳು, ಕಾಲುವೆಗಳು ಮತ್ತು ಅಂತರ-ಲಿಂಕ್ ಪೆನಿನ್ಸುಲರ್ ನದಿಗಳ ಕಾರ್ಯಸಾಧ್ಯತೆಯ ಎಲ್ಲ ಅಂಶಗಳ ಬಗೆಗಿನ ವಿವರವಾದ ಅಧ್ಯಯನಗಳನ್ನು, ಸಮೀಕ್ಷೆಗಳು ಮತ್ತು ತನಿಖೆಗಳನ್ನು ಪೂರ್ಣಗೊಳಿಸಲು ನಾಮನಿರ್ದೇಶಿತ ತಜ್ಞರ ಸಮಿತಿಯನ್ನು ನ್ಯಾಶನಲ್ ವಾಟರ್ ಡೆವಲಪ್ಮೆಂಟ್ ಏಜೆನ್ಸಿ (NWDA) [1] ಮೂಲಕ ಹಣಕಾಸು ಮತ್ತು ಸ್ಥಾಪಿಸಿತು. ಮತ್ತು ಸಂಬಂಧಿತ ಜಲ ಸಂಪನ್ಮೂಲ ನಿರ್ವಹಣೆ. ಎನ್ಡಬ್ಲ್ಯೂಡಿಎ 1982 ರಿಂದ 2013 ರ ವರೆಗೆ 30 ವರ್ಷಗಳಲ್ಲಿ ಹಲವಾರು ವರದಿಗಳನ್ನು ಮಾಡಿದೆ. [1] ಆದಾಗ್ಯೂ, ಯೋಜನೆಗಳನ್ನು ಅನುಸರಿಸಲಿಲ್ಲ.

ಹೊಸ ರಾಜಕೀಯ ಮೈತ್ರಿ ಕೇಂದ್ರ ಸರ್ಕಾರವನ್ನು ರಚಿಸಿದ ನಂತರ, 1999 ರಲ್ಲಿ ಈ ಅಂತರ-ಸಂಪರ್ಕ ಕಲ್ಪನೆಯನ್ನು ಪುನರುಜ್ಜೀವನಗೊಳಿಸಲಾಯಿತು, ಆದರೆ ಈ ಸಮಯವು ಪ್ರಮುಖವಾದ ಕಾರ್ಯತಂತ್ರದ ಬದಲಾವಣೆಯೊಂದಿಗೆ ಪುನಃ ಸ್ಥಾಪಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿತು. ಅಂತರ-ಜಲಾನಯನ ನೀರಿನ ವರ್ಗಾವಣೆಯ ವಿರುದ್ಧವಾಗಿ ಪ್ರಸ್ತಾವನೆಯನ್ನು ಒಳ-ಜಲಾನಯನ ಅಭಿವೃದ್ಧಿಗೆ ಮಾರ್ಪಡಿಸಲಾಯಿತು.

೨೧ ನೇ ಶತಮಾನದಲ್ಲಿ
ಜಲಸಾರಿಗೆ
ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯದ ನಂತರ
ಬ್ರಿಟಿಷ್ ವಸಾಹತುಶಾಹಿ ಯುಗ