ವಿಶ್ವದ ಧರ್ಮಗಳು ಜೂಜು ಆಡುವುದನ್ನು ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ನಿಷೇಧಿಸಿವೆ. ಸನಾತನ(ಹಿಂದೂ) ಧರ್ಮ ಜೂಜು ಆಡುವುದನ್ನು ಪಾಪವೆಂದು ಪರಿಗಣಿಸಿತ್ತು. ಕ್ರೈಸ್ತಧರ್ಮ ಇದನ್ನು ಪರ್ಯಾಯವಾಗಿ ಖಂಡಿಸಿದೆ. ಸೆಮೆಟಿಕ್‍ ಧರ್ಮಗಳು ಜೂಜು ಆಡುವುದು ತ್ಯಾಜ್ಯವೆಂದು ಪರಿಗಣಿಸಿದ್ದುವು. ಇಸ್ಲಾಂ ಧರ್ಮ ಜೂಜು ಆಡುವುದನ್ನು ಪಾತಕವೆಂದು ನಿರ್ಧರಿಸಿದೆ. ಚದುರಂಗ ಆಡಲು ಕುರಾನಿನಲ್ಲಿ ಅನುಮತಿ ಉಂಟು. ಆಗಿನ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಚದುರಂಗ ಒಂದೇ ಬುದ್ಧಿಗಮ್ಯ ಆಟವೆಂದು ರೂಢಿಯಲ್ಲಿದ್ದಿರಬಹುದು. ಆರಿಸ್ಪಾಟಲ್ ಮತ್ತು ಕನ್‌ಫ್ಯೂಷಿಯಸ್‌ರು ಜೂಜುಗಾರರನ್ನು ಅಲ್ಲಗಳೆದಿದ್ದಾರೆ. ಜಗತ್ತಿನ ಅನೇಕ ದೇಶಗಳಲ್ಲಿಯ ತತ್ತ್ವಜ್ಞಾನಿಗಳು ಇದೇ ರೀತಿಯ ಅಭಿಪ್ರಾಯಗಳನ್ನು ವ್ಯಕ್ತಗೊಳಿಸಿದ್ದಾರೆ. ಭಾರತದ ತತ್ತ್ವಜ್ಞಾನಿಗಳು, ನ್ಯಾಯ-ಧರ್ಮಶಾಸ್ತ್ರಜ್ಞರು ಹಾಗೂ ಸ್ಮತಿಕಾರರು ಈ ಬಗ್ಗೆ ಹೆಚ್ಚಿನ ವಿವೇಚನೆ ಮಾಡಿದ್ದಾರೆ. ಜೂಜಾಟ ಎಂಥ ಪಾಪ ಎಂಬುದರ ಬಗ್ಗೆ ಜಿಜ್ಞಾಸೆ ನಡೆದಿರುವುದಲ್ಲದೆ, ಬೇಟೆ ಆಡುವುದು, ಜಾರತನ ಮತ್ತು ಮದ್ಯಪಾನ ಇವೇ ಮುಂತಾದ ಆಕ್ಷೇಪಾರ್ಹ ವ್ಯಸನಗಳೊಂದಿಗೆ ಇದನ್ನು ಹೋಲಿಸಿ ನೋಡಿರುವುದು ಧರ್ಮಶಾಸ್ತ್ರ ಹಾಗೂ ಅರ್ಥಶಾಸ್ತ್ರ ಗ್ರಂಥಗಳಿಂದ ಕಂಡುಬರುವುದು.

ಹೀಗೆ ಎಲ್ಲ ದೇಶಗಳಲ್ಲೂ ಧಾರ್ಮಿಕ ಹಾಗೂ ಸಾಮಾಜಿಕ ವಿರೋಧವಿದ್ದರೂ ಜೂಜು ಮಾನವನ ಇತಿಹಾಸದ ಅಂಗವಾಗಿ ಉಳಿದುಕೊಂಡು ಬಂದಿದೆ. ಜೂಜಿನ ವಿಚಾರವಾಗಿ ಈಜಿಪ್ಟ್ ಮತ್ತು ರೋಮನ್ ನ್ಯಾಯಸೂತ್ರಗಳು ಮತ್ತು ಇಂಗ್ಲೆಂಡಿನ 1388ರ ಹಾಗೂ ಫ್ರಾನ್ಸಿನ 1397ರ ಕಾನೂನುಗಳು ಧಾರ್ಮಿಕ ಸ್ಫೂರ್ತಿಯಿಂದ ಬಂದವು. ಪಾಶ್ಚಾತ್ಯ ದೇಶಗಳಲ್ಲಿ ಸು. 15ನೆಯ ಶತಮಾನದವರಿಗೆ ಜೂಜುಗಳಿಗೆ ಧಾರ್ಮಿಕ ಹಾಗೂ ರಾಜ್ಯರಕ್ಷಣೆಯ ಮನೋಭಾವಗಳು ವಿರೋಧವಾಗಿದ್ದುವು. ಜೂಜು ಅನುತ್ಪಾದಕ, ವಿನಾಕಾರಣ ಕಾಲಹರಣಕಾರಕ-ಎಂಬವು 15-17ನೆಯ ಶತಮಾನಗಳಲ್ಲಿ ಇದರ ಬಗ್ಗೆ ಇದ್ದ ವಿರೋಧಕ್ಕೆ ಕಾರಣಗಳು. ಜೂಜಾಟ ಶ್ರೀಮಂತರನ್ನು ಹಾಳು ಮಾಡುವುದೆಂಬುದೇ 18ನೆಯ ಶತಮಾನದಲ್ಲಿ ಇದರ ವಿರೋಧಕ್ಕೆ ಮುಖ್ಯ ಕಾರಣ. 1838ರಲ್ಲಿ ಫ್ರಾನ್ಸಿನಲ್ಲೂ 1873ರಲ್ಲಿ ಜರ್ಮನಿಯಲ್ಲೂ ಜೂಜಾಟದ ಗೃಹಗಳ ಮೇಲೆ ನಿರ್ಬಂಧ ಹಾಕಲಾಯಿತು. 19ನೆಯ ಶತಮಾನದಿಂದೀಚೆಗೆ ನೈತಿಕ, ಸಾಮಾಜಿಕ, ರಾಜಕೀಯ ಹಾಗೂ ಆರ್ಥಿಕ ಕಾರಣಗಳು ಜೂಜುಗಳನ್ನು ನಿರ್ಬಂಧಿಸುವ ಕಾನೂನುಗಳ ಮೇಲೆ ಪ್ರಭಾವ ಬೀರಹತ್ತಿವೆ.

ಅಕ್ಷದ್ಯೂತ
ಧಾರ್ಮಿಕ ಹಿನ್ನೆಲೆ
ಸಾಹಿತ್ಯಕ ಹಿನ್ನೆಲೆ
ಭಾರತೀಯ ಸಾಹಿತ್ಯದಲ್ಲಿ ಜೂಜು