ಇದರಲ್ಲಿ ಹತ್ತು ಅಧ್ಯಾಯಗಳಿವೆ ಇದರಲ್ಲಿ ಒಂದರಿಂದ ಆರನೆಯ ಅಧ್ಯಾಯಗಳು ಅರಣ್ಯಕವನ್ನು ಸರಿಯಾಗಿ ಹೇಳುತ್ತವೆ. ಮೊದಲ ಎರಡು ಅಧ್ಯಾಯಗಳು ಅಸ್ತೌ ಕಥಾಕಣಿಯ ಭಾಗಗಳಾಗಿವೆ ("8 ಕಥಕ ವಿಭಾಗಗಳು"), ಇವು ತೈತ್ತಿರೀಯ ಶಖದ ಸಮಯದವು ಅಲ್ಲ. ಇವು ಕಥಕ ಶಖದಿಂದ ಅಳವಡಿಸಿಕೊಂಡತಹವು, ಹಾಗೂ ಅಗ್ನಿಕಾಯನ ಸಂಪ್ರದಾಯದ ವೈವಿಧ್ಯತೆಗಳಿಗೆ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಸಂಬಂಧಿಸಿವೆ.
ಅಧ್ಯಾಯ 1, ಇದು ಅತಿ ನಂತರದ ವೇದಗಳ ಅಧ್ಯಾಯ, ಇದು ಕೆಲವು ಪುರಾಣಗಳ ಹೆಸರುಗಳನ್ನು ಹೊಂದಿದೆ; ಪಠ್ಯದ ಒಳಗೆ ಕಾವಿಟ್ಟಿಗೆಗಳಿಂದ ತುಂಬಿದ ಇದರ ಶೈಲಿಯಿಂದ ಇದನ್ನು ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಅರುಣ ಪ್ರಸ್ನಾ ಎಂದು ಕರೆಯಲಾಗುತ್ತದೆ. ದಕ್ಷಿಣ ಭಾರತೀಯ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರು 132 ಅಣುವಕಗಳಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿಯೊಂದನ್ನು ಪಠಿಸಿ ನಂತರ ಮಾಡುವ ಸೂರ್ಯ ನಮಸ್ಕಾರ ಅಭ್ಯಾಸಗಳ ಬಗ್ಗೆ ವಿವರಿಸುವ "ಸೂರ್ಯ ನಮಸ್ಕಾರ ಅಧ್ಯಾಯ"ವನ್ನು ಇದು ಹೊಂದಿದೆ. ಕಥಾ ಭಾಗಗಳ ವಿಭಾಗವನ್ನು 1898ರಲ್ಲಿ ಎಲ್.ವಿ.ಶೋರೊದರ್ ಅವರು ಪ್ರಕಟಿಸಿದ್ದಾರೆ.
ಅಧ್ಯಾಯ 2, ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬ ಬ್ರಾಹ್ಮಣನೂ ದಿನ ನಿತ್ಯ ಮಾಡಬೇಕಾದ ಐದು ಮಹಾ-ಯಜ್ಞಗಳ ವಿಷಯವಾಗಿ ಇದರಲ್ಲಿ ಬಹಳ ಮುಖ್ಯವಾಗಿ ವೇದ (ಸ್ವಧ್ಯಾಯ)ಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಚರ್ಚಿಸುತ್ತದೆ. ನಂತರದಲ್ಲಿ, ಪವಿತ್ರ ಎಳೆ, ಯಜ್ಞೋಪವೀತ, ಸಂಧ್ಯಾ ಪೂಜೆ, ಪೂರ್ವಜರ ಆಚಾರಗಳು (ಪಿತೃ), ಬ್ರಹ್ಮ ಯಜ್ಞ, ಹಾಗೂ ಹೋಮದ-ಪಾವಿತ್ರ್ಯತೆ ('ಕುಸ್ಮಾಂಡ ಹೋಮ') ಈ ಎಲ್ಲವುಗಳ ಬಗ್ಗೆ ವಿವರ. -- ಈ ಅಧ್ಯಾಯದಲ್ಲಿ 'ಶರ್ಮಾನ' ಶಬ್ಧವನ್ನು (2-7-1) ಸನ್ಯಾಸಿ ಎಂಬ ಅರ್ಥವಾಗಿ ಬಳಸಲಾಗಿದೆ (ತಪಸ್ವಿನ್); ಈ ಶಬ್ಧವನ್ನು ನಂತರದಲ್ಲಿ ಬೌದ್ಧೀಯರ ಹಾಗೂ ಜೈನ ಸನ್ಯಾಸಿಗಳಿಗಾಗಿ ಉಪಯೋಗಿಸಲಾಯಿತು. -- ಚ. ಮಲಮೌದ್ ಅವರಿಂದ ಚರ್ಚಿಸಲಾಯಿತು ಹಾಗೂ ಭಾಷಾಂತರಿಸಲಾಯಿತು (ಫ್ರೆಂಚ್‌ನಲ್ಲಿ, 1977); ಎಲ್.ವಿ.ಶ್ರೋಡರ್ ಅವರು 1898ರಲ್ಲಿ ಕಥಾ ಆವೃತ್ತಿಯನ್ನು ಪ್ರಕಟಿಸಿದರು.
ಅಧ್ಯಾಯ 3, ಹಲವಾರು ಇತರ ಹೋಮ ಹಾಗೂ ಯಜ್ಞಗಳ ತಂತ್ರಗಳನ್ನು ನಿರೂಪಿಸುತ್ತದೆ. 
ಅಧ್ಯಾಯ 4, ಪ್ರವಾರ್ಗ್ಯ ಶ್ರೌತ ಸಂಪ್ರದಾಯದಲ್ಲಿ ಬರುವ ಮಂತ್ರಗಳ ಬಗ್ಗೆ ತಿಳಿಸುತ್ತದೆ, ಇದನ್ನು ಮಣ್ಣಿನ ಪಾತ್ರೆಯಲ್ಲಿ ಹಾಲನ್ನು ಹಾಕಿ ಕೆಂಪಗಾಗುವವರೆಗೂ ಕುದಿಸುವ ಹಾಗೆ ಇದು ಅಪಾಯಕಾರಿ ಎಂದು ಪರಿಗಣಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ. 
ಅಧ್ಯಾಯ 5, ಪ್ರವಾರ್ಗ್ಯ-ಯಜ್ಞದ ಬಗ್ಗೆ ಚಚೆಯನ್ನು ನಿರೂಪಿಸುತ್ತದೆ (ಬ್ರಾಹ್ಮಣ ಶೈಲಿ). 
ಅಧ್ಯಾಯ 6, ‘ಪಿತೃಮೇಧ’ ಮಂತ್ರಗಳನ್ನು ಇದು ದಾಖಲಿಸಿದೆ, ಇವು ಸತ್ತ ದೇಹದ ಅಂತ್ಯ ಸಂಸ್ಕಾರದ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಹೇಳುವಂತಹವಾಗಿವೆ.
7, 8 ಹಾಗೂ 9ನೇ ಅಧ್ಯಾಯಗಳನ್ನು ಚಿರ-ಪರಿಚಿತ ತೈತ್ತಿರೀಯೋಪನಿಷತ್ನ ಮೂರು ಕಣಿವೆಗಳೆನ್ನಲಾಗುತ್ತದೆ.
ಅಧ್ಯಾಯ 10ನ್ನು "ಮಹಾನಾರಾಯಣ ಉಪನಿಷತ್" ಎಂದು ಕೂಡಾ ಕರೆಯಲಾಗುತ್ತದೆ. ಮೂರು ಸಂಹಿತೆಗಳಿಂದ ಆಯ್ದ ಹಲವಾರು ಪ್ರಮುಖ ಮಂತ್ರಗಳನ್ನು ಇದು ಹೊಂದಿದೆ. ಟಿಎ 10.41-44ಯನ್ನು "ಮೇ–ಧ ಸೂಕ್ತ" ಎಂದು ಕರೆಯಲಾಗುತ್ತದೆ.

ಬೃಹದ್-ಅರಣ್ಯಕ
ತೈತ್ತಿರೇಯ ಅರಣ್ಯಕ
ಶಂಖಾಯಣ ಅರಣ್ಯಕ
ರಹಸ್ಯ ಬ್ರಾಹ್ಮಣಗಳು