ಭಾಷೆಯ ಧ್ವನಿಶಾಸ್ತ್ರ, ಆಕೃತಿಮಶಾಸ್ತ್ರ , ವಾಕ್ಯರಚನೆ, ಮತ್ತು ಶಬ್ದಕೋಶವು ಪ್ರಾಚೀನಕಾಲದ ಭಾಷೆಯಿಂದ ಆಧುನಿಕ ಅವಧಿವರೆಗಿನ ಇಡೀ ಭಾಷೆಯ ಧೃಡೀಕರಣದ ಬಗ್ಗೆ ಸಂರಕ್ಷಣಾತ್ಮಕ ಮತ್ತು ನವೀನತೆಯ ಒಲವನ್ನು ತೋರಿಸುತ್ತವೆ.
ಇಂತಹ ಎಲ್ಲಾ ಕಾಲಮಾನಗಳ ಸಾಂಪ್ರದಾಯಿಕ ವಿಭಜನೆ, ಸಾಪೇಕ್ಷವಾಗಿ ನಿರಂಕುಶ ಮತ್ತು ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಇಂತಹ ಎಲ್ಲಾ ಅವಧಿಗಳಿಂದಲೂ , ಪ್ರಾಚೀನ ಗ್ರೀಕ್ ಭಾಷೆಯು ದೊಡ್ಡ ಪ್ರಮಾಣದಲ್ಲಿ ಎರವಲು ಪಡೆದು ಅತ್ಯುನ್ನತ ಘನತೆಯನ್ನು ಸಾಧಿಸಿದೆ.

ಚರಿತ್ರೆಯುದ್ದಕ್ಕೂ ಗ್ರೀಕ್‌ನ ಪಠ್ಯಕ್ರಮ ರಚನೆಯು ಅಲ್ಪ ಪ್ರಮಾಣದ ಭಿನ್ನತೆಯನ್ನು ಹೊಂದಿದೆ: ಗ್ರೀಕ್ ಭಾಷೆಯು ಸಮ್ಮಿಶ್ರಿತ ಪಠ್ಯಕ್ರಮವನ್ನು ಹೊಂದಿದ್ದು, ಸಂಕೀರ್ಣವಾದ ಪಠ್ಯಕ್ರಮ, ಆದರೆ ನಿಯಂತ್ರಿತ ಮುಕ್ತಾಯಗಳಿಗೆ ಅವಕಾಶ ಕಲ್ಪಿಸುತ್ತದೆ.
ಇದು ಮೌಖಿಕ ಸ್ವರಗಳ ಹಾಗೂ ವಿಭಿನ್ನ ವ್ಯಂಜನಗಳ ಒಂದು ಸ್ಥಿರ ಗುಂಪನ್ನು ಒಳಗೊಂಡಿದೆ.
ಹೆಲೆನಿಸ್ಟಿಕ್ ಮತ್ತು ರೊಮ್ ಅವಧಿಗಳಲ್ಲಿ ( ವಿವರಗಳಿಗಾಗಿ ಕೊಯಿನ್ ಉಚ್ಚಾರಣಾ ಶಾಸ್ತ್ರ ವನ್ನು ನೋಡಿರಿ) ಧ್ವನಿ ಶಾಸ್ತ್ರದಲ್ಲಿ ಕಂಡು ಬಂದ ಪ್ರಮುಖ ಬದಲಾವಣೆಗಳೆಂದರೆ


ಈ ಎಲ್ಲಾ ಹಂತಗಳಲ್ಲಿ , ಗ್ರೀಕ್ ಭಾಷೆಯ ಆಕೃತಿಮ ಶಾಸ್ತ್ರವು ವ್ಯಾಪಕವಾದ ಮೂಲ ಆದಿಪ್ರತ್ಯಯಗಳ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯನ್ನು ಹೊಂದಿದೆ. ಅಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲದೆ ಸೀಮಿತ ಆದರೆ ಸಂಯುಕ್ತ ಹಾಗೂ ಶ್ರೀಮಂತ ವಿಭಕ್ತಿ ಪ್ರತ್ಯಯಗಳ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯನ್ನೂ ಸಹ ತೋರಿಸುತ್ತದೆ.
ಆದರೆ ಆಕೃತಿಮ ವಿಧಾನಗಳು ಬಹಳ ಕಾಲದವರೆಗೆ ಸ್ಥಿರವಾಗಿದ್ದು, ವಿಶೇಷವಾಗಿ ನಾಮಧೇಯ ಮತ್ತು ಕ್ರಿಯಾ ಪದಗಳ ವ್ಯವಸ್ಥೆಗಳಲ್ಲಿ ಆಕೃತಿಮ ಬದಲಾವಣೆಗಳು ಕಂಡುಬರುತ್ತವೆ.
ನಾಮಧೇಯ ಆಕೃತಿಮ ಶಾಸ್ತ್ರದಲ್ಲಾದ ಪ್ರಮುಖ ಬದಲಾವಣೆಗಳು ವಿಭಕ್ತಿಗಳ ನಷ್ಟಕ್ಕೆ ಕಾರಣವಾದವು( ಷಷ್ಠಿ ವಿಭಕ್ತಿ ಇದರ ಕಾರ್ಯ ನಿರ್ವಹಿಸುತ್ತದೆ); ಕ್ರಿಯಾಪದದಲ್ಲಿ, ವಾಗುಪಚಯದ ರೂಪಗಳಲ್ಲಿ ಹೊಸ ಉದಯದೊಂದಿಗೆ ಆದ ಪ್ರಮುಖ ಬದಲಾವಣೆಯೆಂದರೆ ಭಾವಪದಗಳ ನಷ್ಟ.

ಸರ್ವನಾಮಗಳು ಪುರುಷ ( ಪ್ರಥಮ,ದ್ವಿತೀಯ,ತೃತೀಯ) ವಚನ (ಪ್ರಾಚೀನ ಭಾಷೆಗಳಲ್ಲಿ ಏಕವಚನ, ದ್ವಿವಚನಮತ್ತು ಬಹುವಚನ; ನಂತರದಲ್ಲಿ ಏಕವಚನಮತ್ತು ಬಹುವಚನಗಳು ಮಾತ್ರ ಬಳಕೆಗೆ ಬಂದವು)ಮತ್ತು ಲಿಂಗ ( ಪುಲ್ಲಿಂಗ,ಸ್ತ್ರೀಲಿಂಗಮತ್ತು ನಪುಂಸಕಲಿಂಗ)ಮತ್ತು ವಿಭಕ್ತಿಗಳ ಅವನತಿ (ಮೊದಲ ಆರು ವಿಭಕ್ತಿಗಳು ಈಗ ನಾಲ್ಕಕ್ಕೆ ಇಳಿದಿವೆ).
ನಾಮಪದ, ಉಪಪದ ಮತ್ತು ನಾಮವಿಶೇಷಣಗಳಲ್ಲಿ ಈ ಎಲ್ಲಾ ಭಿನ್ನತೆಗಳನ್ನು ಕಾಣಬಹುದು.
ಗುಣವಾಚಕ ಮತ್ತು ಭವಿಷ್ಯಸೂಚಕಗಳೆರಡೂ ನಾಮಪದದೊಂದಿಗೆ ಹೊಂದಿಕೊಳ್ಳುತ್ತವೆ.

ಗ್ರೀಕ್ ಭಾಷೆಯ ಕ್ರಿಯಾಪದಗಳ ವಿಭಕ್ತಿ ಪ್ರತ್ಯಯಗಳ ಗುಂಪುಗಳು ತನ್ನ ಭಾಷಾ ಚರಿತ್ರೆಯುದ್ದಕ್ಕೂ ಬದಲಾಗದೆ ಹಾಗೆಯೇ ಉಳಿದಿವೆ. ಇವುಗಳ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಗುಂಪಿನಲ್ಲಿಯೂ ಮತ್ತು ಅವುಗಳ ಆಕೃತಿಮ ಶಾಸ್ತ್ರದಲ್ಲಿ ಗಣನೀಯವಾದ ಬದಲಾವಣೆಗಳು ಕಂಡು ಬಂದರೂ ತನ್ನ ಆಸ್ತಿತ್ವವನ್ನು ಉಳಿಸಿಕೊಂಡು ಬಂದಿವೆ.
ಈ ಕೆಳಗಿನವುಗಳಿಗೆ ಗ್ರೀಕ್ ಕ್ರಿಯಾಪದಗಳು ಸಂಯೋಜಿತ ವಿಭಕ್ತಿ ರೂಪಗಳನ್ನು ಹೊಂದಿವೆ:

ಗ್ರೀಕ್ ಭಾಷೆಯ ಪದವಿನ್ಯಾಸದ ಹಲವಾರು ಅಂಶಗಳು ಸ್ಥಿರವಾಗಿ ಉಳಿದಿವೆ: ಕ್ರಿಯಾಪದಗಳು ಅವುಗಳ ಕರ್ತೃ ಪದಗಳಿಗೆ ಮಾತ್ರ ಹೊಂದಾಣಿಕೆಯಾಗುತ್ತವೆ, ಪ್ರಚಲಿತ ವಿಭಕ್ತಿ ಪ್ರತ್ಯಯಗಳ ಬಳಕೆ ದೊಡ್ಡ ಪ್ರಮಾಣದಲ್ಲಿ ಬದಲಾಗದೆ ಹಾಗೇ ಉಳಿದಿವೆ( ಕರ್ತೃಮತ್ತು ವಿಶೇಷಣಗಳಿಗೆ ಪ್ರಥಮಾ ವಿಭಕ್ತಿಯಾಗಿಯೂ, ಕರ್ಮಪದ, ಬಹುಪಾಲು ಕ್ರಿಯಾಪದ ಹಾಗೂ ಉಪಸರ್ಗಗಳಿಗೆ ದ್ವಿತಿಯಾ ವಿಭಕ್ತಿಯಾಗಿಯೂ ಮತ್ತು ಸ್ವತಂತ್ರ ಪದಗಳಿಗೆ ತೃತೀಯಾ ವಿಭಕ್ತಿಯಾಗಿಯೂ ಇವೆ), ಉಪಪದಗಳು ಪೂರ್ವ ನಾಮಪದಗಳಾಗಿ, ಸಾಪೇಕ್ಷ ಉಪವಾಕ್ಯಗಳು ಅವು ರೂಪಾಂತರಗೊಂಡ ನಾಮಪದಗಳಾಗಿ ಮತ್ತು ಸರ್ವನಾಮಗಳು ಆರಂಭಿಕ ಉಪವಾಕ್ಯಗಳಾಗಿ ಬಳಕೆಯಾಗುತ್ತವೆ.
ಆದರೆ ಆಕೃತಿಮ ಶಾಸ್ತ್ರದ ಬದಲಾವಣೆಗಳು ಪದವಿನ್ಯಾಸದಲ್ಲಿ ಪರ್ತಿರೂಪಗಳನ್ನೂ ಹೊಂದಿವೆ. ಅಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲದೆ ಪ್ರಾಚೀನ ವಾಕ್ಯರಚನೆ ಮತ್ತು ಆಧುನಿಕ ಭಾಷೆಯರೂಪದ ನಡುವೆ ಗಣನೀಯವಾದ ವ್ಯತ್ಯಾಸಗಳು ಕಂಡು ಬರುತ್ತವೆ.
ಪ್ರಾಚೀನ ಗ್ರೀಕ್ ಭಾಷೆಯು ಕೃದಂತ ರಚನೆಗಳ ಉಪಯೋಗವನ್ನು ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಮಾಡುತ್ತಿತ್ತು, ಇದು ಭಾವ ಪದಗಳ ರಚನೆಯನ್ನೂ ಒಳಗೊಂಡಿತ್ತು. ಆದರೆ ಆಧುನಿಕ ವಿಧಾನಗಳು ಭಾವ ಪದಗಳನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಬಿಟ್ಟಿವೆ( ಹೊಸ ವಾಗುಪಚಯದ ರಚನೆಗಳಿಗೆ ಬದಲಾಗಿ) ಮತ್ತು ಇವುಗಳನ್ನು ಹೆಚ್ಚು ನಿರ್ಭಂದಿತವಾಗಿ ಬಳಸಲಾಗುತ್ತಿತ್ತು.
ವಿಭಕ್ತಿ ಪ್ರತ್ಯಯ ಬಳಕೆಯ ನಷ್ಟವನ್ನು ಪರೋಕ್ಷ ಉಪಸರ್ಗ ಕರ್ಮಪದಗಳು ತುಂಬಿವೆ (ಮತ್ತು ತೃತೀಯ ವಿಭಕ್ತಿಯ ನೇರವಾದ ಬಳಕೆ ಕೂಡ ಇದನ್ನು ಗುರುತಿಸುತ್ತದೆ)
ಪುರಾತನ ಗ್ರೀಕ್ ಭಾಷೆಯಲ್ಲಿ ಕ್ರಿಯಾಪದವು ಅಂತಿಮವಾಗಿತ್ತು, ಆದರೆ ಆಧುನಿಕ ಭಾಷೆಯಲ್ಲಿ ಪದಗಳ ಅನುಕ್ರಮವು VSO ಅಥವಾ SVO ಆಗಿರುತ್ತದೆ.

ಗ್ರೀಕ್ ಭಾಷೆಯು ತನ್ನ ವ್ಯಾಪಕವಾದ ಶಬ್ದಕೋಶದಿಂದಾಗಿ ತನ್ನದೇ ಆದ ವಿಶೇಷತೆಯನ್ನು ಹೊಂದಿದೆ.
ಪುರಾತನ ಗ್ರೀಕ್ ಶಬ್ದಕೋಶದ ಬಹುಪಾಲು ವಂಶಪಾರಂಪರೆಯಿಂದ ಬಂದಿದೆ. ಆದರೆ ಇದು ಪ್ರೋಟೊ-ಗ್ರೀಕರ ಆಗಮನಕ್ಕಿಂತ ಮೊದಲು ಇದ್ದ ಜನರ ಭಾಷೆಗಳಿಂದ ಪಡೆದ ಎರವಲುಗಳನ್ನು ಒಳಗೊಂಡಿಲ್ಲ.
ಇಂಡೋ-ಯೂರೋಪಿಯನ್ ಮೂಲವಲ್ಲದ ಪದಗಳನ್ನು ಮೈಸೀಲಿಯನ್ ಅವಧಿಯ ಪ್ರಾರಂಭದಲ್ಲಿ ಕಾಣಬಹುದು; ಇವು ಗ್ರೀಕ್ ಸ್ಥಳವಾಚಕಗಳ ಬಹುದೊಡ್ಡ ಪ್ರಮಾಣದ ಸಂಖ್ಯೆಯನ್ನು ಹೊಂದಿವೆ.
ಆಧುನಿಕ ಗ್ರೀಕ್ ಶಬ್ದಕೋಶದ ಬಹುಪಾಲು ಪುರಾತನ ಗ್ರೀಕ್ ಭಾಷೆಯಿಂದ ನೇರವಾಗಿ ವಂಶಪಾರಂಪರೆಯಿಂದ ಬಂದಿದೆ.ಆದರೂ ಕೆಲವು ಸನ್ನಿವೇಶಗಳಲ್ಲಿ ಕೆಲವು ಪದಗಳು ಭಿನ್ನ ಅರ್ಥವನ್ನು ಕೊಡುತ್ತವೆ.
ಪರಕೀಯ ಮೂಲದ ಪದಗಳು ಪ್ರಮುಖವಾಗಿ ಲ್ಯಾಟಿನ್, ವೆನೆಟಿಯನ್ ಮತ್ತು ಟರ್ಕಿ ಭಾಷೆಗಳಿಂದ ಪ್ರವೇಶ ಮಾಡಿವೆ.
ಪ್ರಾಚೀನಕಾಲಗಳ ಗ್ರೀಕ್ ಭಾಷೆಯಲ್ಲಿ, ಎರವಲು ಪದಗಳು ಅರ್ಜಿತ ಗ್ರೀಕ್ ಪದಗಳಾಗಿ ಪರಭಾಷೆಯ ಮೂಲರೂಪವನ್ನು ಮಾತ್ರ ಉಳಿಸಿದವು.
ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಫ್ರೆಂಚ್ ಮತ್ತು ಆಂಗ್ಲ ಭಾಷೆಯಂತಹ ಆಧುನಿಕ ಎರವಲುಗಳಿಂದ (20ನೇ ಶತಮಾನದ ನಂತರ) ಬಂದ ಪದಗಳಲ್ಲಿ ವಿಭಕ್ತಿ ಪ್ರತ್ಯಯಗಳನ್ನು ಸೇರಿಸಲಿಲ್ಲ.

ಭೌಗೋಳಿಕ ಪ್ರಸರಣ ಹಂಚಿಕೆ
ಇತಿಹಾಸ
ಭಾಷೆಯ ಇತಿಹಾಸದುದ್ದಕ್ಕೂ ಇರುವ ಗುಣಲಕ್ಷಣಗಳು
ಅಧಿಕೃತ ಸ್ಥಿತಿ