ಕಾರ್ಪೊರೇಟ್ ಆಡಳಿತವು ಪ್ರಧಾನವಾಗಿ ನಿರ್ದೇಶಕರ ಮಂಡಳಿ ಮತ್ತು ಅದನ್ನು ಆಯ್ಕೆ ಮಾಡಿದವರ( "ವಾರ್ಷಿಕ ಸಾಮಾನ್ಯ ಸಭೆ" ಯಲ್ಲಿ ಪಾಲ್ಗೊಳ್ಳುವ ಷೇರುದಾರರು ಮತ್ತು ನೌಕರರು) ನಡುವಿನ ಅಧಿಕಾರದ ಸಂಬಂಧದ ಬಗೆಗಿನ ಅಧ್ಯಯನವಾಗಿದೆ. ಇದು ಸಾಲದಾತರು, ಗ್ರಾಹಕರು,ಪರಿಸರ ಮತ್ತು ಬೃಹತ್ ಪ್ರಮಾಣದಲ್ಲಿ ಸಮೂದಾಯ ದಂತಹ ಇತರ ಮಧ್ಯಸ್ಥಗಾರರೊಂದಿಗೂ ಸಂಬಂಧಿಸಿದೆ. ಕಂಪನಿಗಳ ಆಂತರಿಕ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಭಿನ್ನ ಭಿನ್ನ ರಾಷ್ಟ್ರಗಳ ಮಧ್ಯೆಯಿರುವ ಪ್ರಮುಖ ವ್ಯತ್ಯಾಸಗಳಲ್ಲಿ ಒಂದು ವ್ಯತ್ಯಾಸವೆಂದರೆ ಎರಡು-ಶ್ರೇಣಿಯ ಮತ್ತು ಒಂದು ಶ್ರೇಣಿಯ ಮಂಡಳಿಯಾಗಿದೆ. ಯುನೈಟೆಡ್ ಕಿಂಗ್ಡಮ್, ಅಮೇರಿಕ ಸಂಯುಕ್ತ ಸಂಸ್ಥಾನ ಮತ್ತು ಬಹುಪಾಲು ಕಾಮನ್‌ವೆಲ್ತ್ ರಾಷ್ಟ್ರಗಳು ಏಕೀಕೃತ ಏಕ ನಿರ್ದೇಶಕರ ಮಂಡಳಿಯನ್ನು ಹೊಂದಿವೆ. ಜರ್ಮನಿಯಲ್ಲಿ, ಕಂಪನಿಗಳು ಎರಡು ಶ್ರೇಣಿಗಳನ್ನು ಹೊಂದಿರುತ್ತವೆ. ಇದರಿಂದಾಗಿ ಷೇರುದಾರರು (ಮತ್ತು ನೌಕರರು) "ಮೇಲುಸ್ತುವಾರಿ ಮಂಡಳಿ" ಯನ್ನು ಆಯ್ಕೆಮಾಡಬಹುದಾಗಿದೆ. ಅಲ್ಲದೇ ನಂತರ ಮೇಲುಸ್ತುವಾರಿ ಮಂಡಳಿ "ಆಡಳಿತ ಮಂಡಳಿ"ಯನ್ನು ಆಯ್ಕೆ ಮಾಡುತ್ತದೆ. ಫ್ರಾನ್ಸ್ ನಲ್ಲಿ ಮತ್ತು ಯುರೋಪಿನ ಹೊಸ ಕಂಪನಿಗಳಲ್ಲಿ (ಸೊಸೈಟಸ್ ಯುರೋಪಿಯ) ಎರಡು ಶ್ರೇಣಿಗಳನ್ನು ಬಳಸುವ ಅವಕಾಶವಿರುತ್ತದೆ.
ಇತ್ತೀಚಿನ ಸಾಹಿತ್ಯವು, ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಅಮೇರಿಕ ಸಂಯುಕ್ತ ಸಂಸ್ಥಾನದಿಂದ ಕಾರ್ಪೊರೇಟ್ ಆಡಳಿತವನ್ನು ಪರಿಕ್ರಿಯಾ ಸಂಶೋಧನೆ ಯ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಚರ್ಚಿಸಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದೆ. ಯುದ್ಧದ ನಂತರದ ಸಂವಾದವು ಷೇರುದಾರರು ಮತ್ತು ಇತರ ಮಧ್ಯಸ್ಥಗಾರರಿಗಾಗಿ ಹೇಗೆ ಪರಿಣಾಮಕಾರಿಯಾದ "ಕಾರ್ಪೊರೇಟ್ ಪ್ರಜಾಪ್ರಭುತ್ವ"ವನ್ನು ಪಡೆಯಬಹುದು ಎಂಬ ವಿಷಯದ ಮೇಲೆ ಕೇಂದ್ರೀಕೃತವಾಗಿದ್ದರೆ, ಅನೇಕ ವಿದ್ವಾಂಸರು ಕಾನೂನನ್ನು ಪ್ರಿನ್ಸಿಪಾಲ್-ಏಜೆಂಟ್ ಸಮಸ್ಯೆಗಳಿಗೆ ಅನುಗುಣವಾಗಿ ಚರ್ಚಿಸಲು ವರ್ಗಾಯಿಸಿದ್ದಾರೆ. "ಮುಖ್ಯಸ್ಥ" ವ್ಯಕ್ತಿ, ಅವನ ಆಸ್ತಿಯನ್ನು (ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಷೇರುದಾರನ ಬಂಡವಾಳ, ಆದರೆ ನೌಕರರ ದುಡಿಮೆ ಕೂಡ)"ಪ್ರತಿನಿಧಿಯ" (ಉದಾಹರಣೆಗೆ ಕಂಪನಿಯ ನಿರ್ದೇಶಕ) ನಿಯಂತ್ರಣಕ್ಕೆ ನಿಯೋಜಿಸಿದಾಗ, ಪ್ರತಿನಿಧಿಯು ತನ್ನ ಹಿತಾಸಕ್ತಿಗೆ ಅನುಗುಣವಾಗಿ ಕಾರ್ಯನಿರ್ವಹಿಸುವ ಸಾಧ್ಯತೆಗಳಿವೆ ಹಾಗು ಮುಖ್ಯಸ್ಥನ ಇಚ್ಛೆಯನ್ನು ಪೂರೈಸುವುದಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಅವನು "ಸಮಯಸಾಧಕ"ನಾಗಿ ವರ್ತಿಸಬಹುದು ಎಂಬುದು ಕಾರ್ಪೊರೇಟ್ ಕಾನೂನಿನ ಮೂಲ ವಿವಾದವಾಗಿದೆ. ಈ ಸಮಯ ಸಾಧಕತೆ ಅಥವಾ "ಏಜನ್ಸಿ ಕಾಸ್ಟ್" ನ ಅಪಾಯವನ್ನು ತಡೆಯುವುದು ಕಾರ್ಪೊರೇಟ್ ಕಾನೂನಿನ ಕೇಂದ್ರಬಿಂದುವಾಗಿದೆ.
ಕಾರ್ಪೊರೇಟ್ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವ
ಷೇರುಗಳು ಮತ್ತು ಷೇರು ಬಂಡವಾಳ
ಸಂದರ್ಭಗಳಲ್ಲಿ ಕಾರ್ಪೊರೇಟ್ ಕಾನೂನು
ಕಾರ್ಪೊರೇಟ್ ಆಡಳಿತ