ಸಂಕೇತಿ ಅತ್ಯಂತ ಸಮೃದ್ಧವಾದ ಶಬ್ದ ವಾಙ್ಮಯವನ್ನು ಹೊಂದಿದೆ. ಈ ಜನಾಂಗದಲ್ಲಿ ಸಂಬಂಧಗಳಿಗೆ ಹೆಚ್ಚು ಪ್ರಾಮುಖ್ಯವಿರುವುದರಿಂದ ಭಾಷೆಯಲ್ಲಿ ಸಂದಂಧವಾಚಕಗಳು ವಿಪುಲವಾಗಿ ದೊರೆಯುತ್ತವೆ. ವಚನಕ್ಕೆ ಹೆಚ್ಚು ಪ್ರಾಶಸ್ತ್ಯವುಂಟು. ಇದು ಕನ್ನಡ ಮತ್ತು ತಮಿಳು ಆಡುಭಾಷೆಗಳಲ್ಲಿ ಕಂಡುಬರುವುದಿಲ್ಲ. ಕಾಲ ಮತ್ತು ಪುರುಷಭೇದಗಳೂ ಸಹ ಸ್ಫುಟವಾಗಿ ಕಾಣುವುದು. ಲಿಂಗಗಳು ಮೂರು (ಪುಂ, ಸ್ತ್ರೀ ಮತ್ತು ನಪುಂಸಕ) ಇದ್ದು ಅಭಿವ್ಯಾಪ್ಯ(ನಾಂಬ, ನಮ್ಮಡೇ) ಮತ್ತು ವರ್ಜ್ಯ (ನಾಂಗ ಎಂಗಡೇ) ಸರ್ವನಾಮಗಳ ಭೇದ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಕಂಡುಬರುವುದು. ವಿಭಕ್ತಿ ಪ್ರತ್ಯಯಗಳು ತಮಿಳಿಗಿಂತ ಸಾಕಷ್ಟು ಮಟ್ಟಿಗೆ ಭಿನ್ನವಾಗಿವೆ. ಸರ್ವೇಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಪದಗಳೆಲ್ಲ ಸ್ವರಾಂತ್ಯಗಳಾಗಿದ್ದು ಭಾಷೆಗೆ ಮಾಧುರ್ಯ ಮತ್ತು ಗೇಯಾಂಶವನ್ನು ನೀಡುತ್ತದೆ. ಕನ್ನಡದ ಅಕಾರಾಂತ ಶಬ್ದಗಳೆಲ್ಲವು (ಹೆಸರುಗಳನ್ನೊಳಗೊಂಡು) ಬಹುಮಟ್ಟಿಗೆ ಸಂಕೇತಿಯಲ್ಲಿ ಉಕಾರಾಂತಗಳಾಗಿರುತ್ತವೆ. ವಿಧಿವತ್ತಾಗಿ ಕನ್ನಡದ ಎಕಾರಾಂತಗಳು ಹಾಗು ತಮಿಳಿನ ಐಕಾರಾಂತಗಳು ಸಂಕೇತಿಯಲ್ಲಿ ಅಕಾರಾಂತಗಳೇ. ಇದು ಮಲಯಾಳ-ತೆಲುಗು ಭಾಷೆಗಳಲ್ಲಿರುವಂತೆಯೇ ಉಳ್ಳ ವ್ಯವಸ್ಥೆ.

ನಿಷೇದಾರ್ಥವನ್ನು ಸೂಕ್ತ ಅಂತ್ಯಪ್ರತ್ಯಯಗಳ ಪ್ರಯೋಗದ ಮೂಲಕ ಸೂಚಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ. ಈ ಪ್ರತ್ಯಯಗಳಲ್ಲಿ 
ಬಹುಮಟ್ಟಿಗೆ "ಅಲ್", "ಇಲ್", "ಆದೆ" ಇದ್ದು ಅಪರೂಪವಾಗಿ "ಆಮೆ", "ಆ" ಬರುವುದುಂಟು. 

ಉದಾ: ನಾ ಪಣ್ಣಿನೇ(- ನಾನು ಮಾಡಿದೆನು; ನಾ ಪಣ್ಣಿತಿಲ್ಲೇ(- ನಾನು ಮಾಡಲಿಲ್ಲ; ನಾ ಪಣ್ಣಲ್ಲೇ(- ನಾನು ಮಾಡುವುದಿಲ್ಲ; ಪಾಣ್ಣಾದ್ (ಅಪರೂಪವಾಗಿ ಪಣ್ಣಾಮೆ)- ಮಾಡದೆ.

ಉತ್ತಮ ಪುರುಷ- ಏ(. ಪಣ್ಣಿನೇ(- ಮಾಡಿದೆನು; ಪಣ್ಣಿತಿಲ್ಲೇ(- ಮಾಡಲಿಲ್ಲೆನು.

ಮಧ್ಯಮ ಪುರುಷ- ಅ,ಆ. ಪಣ್ಣಿನಾ- ಮಾಡಿದೈ; ಪಣ್ಣಿತಿಲ್ಲಾ- ಮಾಡಲಿಲ್ಲ.

ಪ್ರಥಮ ಪುರುಷ- ಆ(. ಪಣ್ಣಿನಾ(- ಮಾಡಿದನು; ಪಣ್ಣಿನಾ- ಮಾಡಿದಳು, ಮಾಡಿದರು; ಪಣ್ಣಿತಿಲ್ಲಾ(- ಮಾಡಲಿಲ್ಲನು; ಪಣ್ಣಿತಿಲ್ಲಾ_ ಮಾಡಲಿಲ್ಲಳು, ಮಾಡಲಿಲ್ಲರು.

ಧ್ವನಿಮಾಗಳು
ವ್ಯಾಕರಣ ವ್ಯವಸ್ಥೆ
ಕಾಲ
ಉಪಭಾಷೆಗಳು