ಬಹುತೇಕ ರಾಜ ಒಡೆತನಕ್ಕೆ ಒಳಪಟ್ಟ ರಾಜ್ಯಗಳು ತಮ್ಮ ಸ್ವಾರ್ಥತೆಯಿಂದಾಗಿ ಭಾರತವು ಸಂಪೂರ್ಣ ಏಕೀಕೃತ ರಾಷ್ಟ್ರವಾಗುವಲ್ಲಿ ವಿಫಲವಾಯಿತು. ಕೆಲವು ಮುಖ್ಯ ವಿಷಯಗಳನ್ನು ಹೊರತು ಪಡಿಸಿ ಮಿಕ್ಕವುಗಳು ಪ್ರತ್ಯೇಕತವಾದಿಗಳ ಹಿಂಸೆಯಿಂದ ಕೂಡಿದ ದಂಗೆಯು ೧೯೮೦ರಿಂದೀಚೆಗೆ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಮಹತ್ವದ ಕಾಶ್ಮೀರ ವಿಷಯಕ್ಕೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದ್ದವು.

ಕೆಲವು ಸೈದ್ಧಾಂತಿಕವಾದಿಗಳು ಸೂಚಿಸಿದಂತೆ ಕಾಶ್ಮೀರದಲ್ಲಿನ ದಂಗೆಯು ಭಾಗಶಃ ಏಕೀಕೃತ ಭಾರತದ ವಿಧಿ ವಿಧಾನದ ಫಲಿತಾಂಶವಾಗಿದೆ. ರಾಜಾಡಳಿತಕ್ಕೆ ಒಳಪಟ್ಟ ರಾಜ್ಯಗಳಲ್ಲಿ ಒಂದಾಗಿದ್ದ ಕಾಶ್ಮೀರ ಭಾರತ ಒಕ್ಕೂಟಕ್ಕೆ ಸೇರ್ಪಡೆಗೊಳ್ಳುವ ಅಥವಾ ಸ್ವಾಮ್ಯಕ್ಕೊಳಪಡುವ ಯಾವುದೇ ಬಲವಾದ ಕಾರಣಗಳು ಈ ಮೂರು ಕಾರಣಗಳ ಹೊರಾತಾಗಿ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಪರ್ಯಾಯವಾಗಿ ಕಾಶ್ಮೀರಕ್ಕೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದಂತೆ ಕಾನೂನು ರಚನೆಯ ಅಧಿಕಾರವನ್ನು ಕಲಮು ೫ರ ಜಮ್ಮು ಮತ್ತು ಕಾಶ್ಮೀರದ ಸಂವಿಧಾನ ಮತ್ತು ೩೭೦ರ ಕಲಮಿನ ಭಾರತದ ಸಂವಿಧಾನದ ಅಡಿಯಲ್ಲಿ ನೀಡಲಾಯಿತು, ಈ ಮೂಲಕ ಬೇರೆ ರಾಜ್ಯಗಳಿಂದ ತುಸು ಹೆಚ್ಚು ಸಂವಿಧಾನಿಕ ಮಿತಿಯನ್ನು ಹೊಂದಿದೆ. ವಿಡ್ಮಲ್ಮ್ ಪ್ರತಿಪಾದಿಸುವಂತೆ ೧೯೮೦ರಲ್ಲಿ ಬಹಳಷ್ಟು ಸಂಖ್ಯೆಯ ಕಾಶ್ಮೀರಿ ಯುವಕರು ಭಾರತ ಸರ್ಕಾರವು ಜಮ್ಮು ಮತ್ತು ಕಾಶ್ಮೀರದ ರ‍ಾಜಕೀಯ ವಿಷಯಕ್ಕೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದಂತೆ ಹಸ್ತಕ್ಷೇಪ ಮಾಡುತ್ತಿದೆ ಎಂದು ಅಭಿಪ್ರಾಯ ಪಡಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸದರು ಎಂಬುದಾಗಿದೆ. ೧೯೮೭ರಲ್ಲಿ ನಡೆದ ಚುನಾವಣೆಯು ರಾಜಕೀಯ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆಯಲ್ಲಿ ವಿಶ್ವಾಸ ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳುವಂತೆ ಮತ್ತು ಪ್ರಸ್ತುತ ಈಗಲೂ ಕಾಣಬಹುದಾದ ದಂಗೆಯನ್ನು ಆರಂಭಿಸಲು ಅಲ್ಲಿನ ಯುವಕರಲ್ಲಿ ಪ್ರಚೋದನೆಯನ್ನು ನೀಡಿತು. ಅದೆ ರೀತಿ ಗಂಗೂಲಿ ಸೂಚಿಸಿದಂತೆ ಭಾರತ ಸರ್ಕಾರದ ನಿಯಮಾವಳಿಗಳಂತೆ ಕಾಶ್ಮೀರ ಭಾರತದ ಇತರ ಭಾಗಗಳಿಗಿಂತ ಭಿನ್ನವಾಗಿ ಭಾರತದ ಒಕ್ಕೂಟಕ್ಕೆ ಸೇರಿಕೊಂಡಿತು, ಸ್ಥಿರ ರಾಜಕೀಯದ ಭಿನ್ನತೆಯೊಂದಿಗೆ ಬಹುಜನಾಂಗಕ್ಕೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದ ಪ್ರಜಾಪ್ರಭುತ್ವದ ಅಭಿವೃದ್ಧಿ ಸಾಧ್ಯಾವಾಗದಾಯಿತು. ಫಲಿತಾಂಶದಂತೆ ಅತೃಪ್ತಿಯು "ಯಥಾಸ್ಥಿತಿ" ರಾಜಕೀಯ ಪ್ರೇರಿತವಾಗಿ ಅಧಿಕವಾಯಿತು ಮತ್ತು ಭಾರತದ ಕಾಶ್ಮೀರಕ್ಕೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದಂತೆ ನಿಲುವನ್ನು ದುರ್ಬಲಗೊಲಿಸುವ ಮಾರ್ಗಗಳನ್ನು ಹುಡುಕುತ್ತಿದ್ದ ಪಾಕಿಸ್ತಾನಕ್ಕೆ, ಪಾಕಿಸ್ತಾನದ ರಾಜಕೀಯವಲ್ಲದ ವಾಹಿನಿಗಳಲ್ಲಿ ಕಾಶ್ಮೀರದ ಯುವಕರು ಬಹಿರಂಗವಾಗಿಯೆ ಈ ವಿರುದ್ಧ ಹೇಳಿಕೊಂಡರು,

ಇದೇ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಪ್ರತ್ಯೇಕತವಾದದ ಚಳುವಳಿಯು ಸಹ ರಾಜಪ್ರಭುತ್ವದಿಂದ ಮುಕ್ತಗೊಂಡಿದ್ದಂಥಹ ಭಾರತದ ಈಶಾನ್ಯದಲ್ಲಿನ ಎರಡು ರಾಜ್ಯಗಳಾದ ತ್ರಿಪುರ ಮತ್ತು ಮಣಿಪುರದಲ್ಲಿ ಜೀವಂತವಾಗಿದ್ದಿತು. ಹಲವು ಪಂಡಿತರು ಈಶಾನ್ಯ ಭಾರತದಲ್ಲಿನ ದಂಗೆ ಮತ್ತು ಪ್ರತ್ಯೇಕತವಾದದ ಚಳುವಳಿಯನ್ನು ಗಡಿಸಮಸ್ಯೆಯಾಗಿ ಪರಿಭಾವಿಸಿದರು, ರಾಜ ಪ್ರಭುತ್ವದ ರಾಜ್ಯಗಳನ್ನು ಭಾರತದ ಒಕ್ಕೂಟಕ್ಕೆ ಸೇರಿಸುವ ಈ ನಿಶ್ಚಿತ ಸಮಸ್ಯೆಗೆ ಪರಿಣಾಮಾತ್ಮಕ ಪರಿಹಾರವನ್ನು ಕಂಡುಕೊಳ್ಳುವಲ್ಲಿ ಭಾರತ ಸರ್ಕಾರ ಹಿನ್ನಡೆಯನ್ನು ಕಂಡಿತು, ಈಶಾನ್ಯದಲ್ಲಿದ್ದ ಹಲವಾರು ಬುಡಕಟ್ಟು ಜನಾಂಗಗಳ ಅಭಿಲಾಷೆಯನ್ನು ಕಡೆಗಣಿಸಿದ್ದು ಅಲ್ಲದೆ ಈಶಾನ್ಯ ಭಾಗಕ್ಕೆ ವಲಸೆ ಬರುವ ಭಾರತದ ಇನ್ನಿತರ ಭಾಗದ ಜನರ ಸಮಸ್ಯೆಯನ್ನು ಪರಿಹರಿಸುವಲ್ಲಿ ವಿಫಲವಾದುದ್ದೆ ಇದಕ್ಕೆ ಮುಖ್ಯ ಕಾರಣವಾಗಿದೆ.

ಹಳೆಯ ರ‍ಾಜಪ್ರಭುತ್ವದ ರಾಜ್ಯಗಳನ್ನು ಮತ್ತು ಇನ್ನಿತರ ಪ್ರಾಂತ್ಯಗಳನ್ನು ಏಕೀಕೃತಗೊಳಿಸುವಲ್ಲಿ ಹಲವು ಮಹತ್ತರ ಚಳುವಳಿಗಳು ಸಹ ನಡೆದವು. ಏಕೀಕೃತ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಹಳೆ ಹೈದ್ರಬಾದ್ ರಾಜ್ಯದ ತೆಲುಗು ಭಾಷೆ ಮಾತನಾಡುವ ತೆಲಂಗಾಣ ಪ್ರಾಂತ್ಯ, ಜಿಲ್ಲೆಗಳು ಹಾಗು ಹಲವು ಮಾರ್ಗಗಳನ್ನು ಬ್ರಿಟಿಷ್‌ ಭಾರತದಲ್ಲಿ ಸಂಯೊಜಿಸಲಾಗಿತ್ತು. ಈ ಬೇಧವನ್ನು ಗುರುತಿಸುವಲ್ಲಿ ರಾಜ್ಯಪುನರಚನಾ ಸಮಿತಿಯು ಮೂಲದಲ್ಲಿ ತೆಲಂಗಾಣವನ್ನು ಸ್ವತಂತ್ರ ರಾಜ್ಯವನ್ನಾಗಿ ರೂಪಿಸುವಂತೆ ಮತ್ತು ಗಡಿ ಭಾಗದ ತೆಲುಗು ಭಾಷೆಯ ಅಸ್ಥಿತ್ವದ ಭಾಗವಾಗಿ ಇದನ್ನು ಕಾರ್ಯ ರೂಪಕ್ಕೆ ತರಬೇಕಾಗಿ ಶಿಫಾರಸ್ಸನ್ನು ಮಾಡಿತ್ತು. ಈ ಶಿಫಾರಸ್ಸನ್ನು ಭಾರತ ಸರ್ಕಾರ ನಿರಾಕರಿಸಿತು, ಮತ್ತು ತೆಲಂಗಾಣವನ್ನು ಆಂಧ್ರಪ್ರದೇಶದ ಭಾಗವನ್ನಾಗಿ ಗುರುತಿಸಲಾಯಿತು. ಏರ್ಪಟ್ಟ ತುರ್ತು ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯ ಪರಿಣಾಮವಾಗಿ ೧೯೬೦ರಲ್ಲಿ ನಡೆದ ಚಳುವಳಿಯು ತೆಲಂಗಾಣ ಸ್ವತಂತ್ರ ರಾಜ್ಯನಿರ್ಮಾಣದ ಬೇಡಿಕೆಯನ್ನು ಮುಂದಿಟ್ಟಿತು. ಸಂಯುಕ್ತ ಸರ್ಕಾರವು ಈ ಬೇಡಿಕೆಯನ್ನು ೨೦೦೯ರ ಡಿಸೆಂಬರ್‌ನಲ್ಲಿ ಅಂಗೀಕರಿಸಿತು. ಅದೆ ತರಹದ ಆದರೆ ಕಡಿಮೆ ಪ್ರಭಾವವನ್ನು ಹೊಂದಿದ್ದ ಮಹರಾಷ್ಟ್ರದ ವಿಧರ್ಭ ಪ್ರಾಂತ್ಯ ಹಳೆಯ ನಾಗ್ಪುರ ರಾಜ್ಯಕ್ಕೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದಂತೆ ಹಾಗೂ ಹೈದ್ರಾಬಾದ್ ರಾಜ್ಯಕ್ಕೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದಂತೆ ಬೆರರ್‌ ಪ್ರಾಂತ್ಯ ಚಳುವಳಿಗಳು ನಡೆದವು.

ಪ್ರತ್ಯೇಕತಾ ತತ್ವ ಮತ್ತು ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ತತ್ವ
ರಾಜರುಗಳ ಸ್ಥಾನ
ಹೈದರಾಬಾದ್‌
ಕಾಶ್ಮೀರ