ರಾಜರ ಅಧೀನದಲ್ಲಿರುವ ರಾಜ್ಯಗಳನ್ನು ಭಾರತಕ್ಕೆ ಸೇರಿಸುವಲ್ಲಿ ಬೆಳವಣಿಗಾತ್ಮಕವಾದ ಏಕೀಕರಣವಿದ್ದರೂ ಕೂಡ ಅದು ಹೆಚ್ಚಿನ ಪ್ರಮಣದಲ್ಲಿ ಶಾಂತಿಯುತವಾಗಿತ್ತು, ಆದರೆ ಎಲ್ಲ ರಾಜರುಗಳು ಈ ಫಲಿತಾಂಶದಿಂದ ಸಂತುಷ್ಟರಾಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಹಲವಾರು ರಾಜರುಗಳು ವಿಲೀನ ಪತ್ರವು ಶಾಶ್ವತವಾಗಿರಬೇಕು ಎಂದು ಅಪೇಕ್ಷಿಸಿದರು, ಮತ್ತು ಅವರು ತಮ್ಮ ರಾಜ್ಯದ ಮೇಲಿನ ಸ್ವಾಯತ್ತತೆಯನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳುವ ಬಗ್ಗೆ ಮತ್ತು ಅವರು ಮುಂದೆ ಪಡೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತೇವೆ ಎಂದು ಅಪೇಕ್ಷಿಸುತ್ತಿದ್ದ ತಮ್ಮ ರಾಜ್ಯಗಳ ನಿರಂತರವಾದ ಅಸ್ತಿತ್ವದ ಖಾತರಿಯ ಬಗ್ಗೆ ಅಸಮಾಧಾನ ಹೊಂದಿದ್ದರು. ಕೆಲವರು ತಮ್ಮ ಕುಟುಂಬದ ಹಲವಾರು ತಲೆಮಾರುಗಳು ನಿಯಂತ್ರಿಸಿದ ರಾಜ್ಯಗಳ ಕಣ್ಮರೆಯಾಗುವುದರ ಬಗ್ಗೆ ಅಸಂತುಷ್ಟತೆಯನ್ನು ಹೊಂದಿದ್ದರು, ಹಾಗೆಯೇ ಇತರ ಕೆಲವು ರಾಜರು ತಾವು ಅತ್ಯಂತ ಕಷ್ಟದಿಂದ ನಿರ್ಮಿಸಿದ ನಿರ್ವಹಣಾ ಮಾದರಿಗಳ ಕಣ್ಮರೆಯಾಗುವಿಕೆಯಿಂದ ಅಸಮಾಧಾನ ಹೊಂದಿದ್ದರು ಮತ್ತು ಅವರು ಅದನ್ನು ಪರಿಣಾಮಕಾರಿ ಎಂಬುದಾಗಿ ನಂಬಿದ್ದರು. ಆದಾಗ್ಯೂ, "ಒತ್ತಡ ಮತ್ತು ಗೊಂದಲದ" ಹೊರತಗಿಯೂ ಹೆಚ್ಚಿನ ಜನರು ಖಾಸಗಿ ನಾಗರೀಕರಾಗಿ ಜೀವನವನ್ನು ನಡೆಸುವುದಕ್ಕೆ ಒಪ್ಪಿಕೊಂಡರು, ಅವರು ಖಾಸಗಿ ಸಂಸ್ಥೆಗಳಿಂದ ನೀಡಲ್ಪಟ್ಟ ಯಥೇಚ್ಛವಾದ ಪಿಂಚಣಿಯಿಂದ ಸಂತುಷ್ಟರಾಗಿದ್ದರು. ಹಲವಾರು ಜನರು ತಮ್ಮ ಸ್ವಸಾಮರ್ಥ್ಯತೆಯನ್ನು ಕೇಂದ್ರ ಸರ್ಕಾರದ ಅಡಿಯಲ್ಲಿನ ಸಾರ್ವಜನಿಕ ಕಛೇರಿಗಳಲ್ಲಿ ಕೆಲಸವನ್ನು ಪಡೆಯುವಲ್ಲಿ ಬಳಸಿಕೊಂಡರು. ಉದಾಹರಣೆಗೆ ಭಾವನಗರದ ಮಹಾರಾಜ ಕೊಲ್. ಕೃಷ್ಣ ಕುಮಾರಸಿಂಗ್ ಭಾವಸಿಂಗ್ ಗೋಹಿಲ್ ಮದ್ರಾಸ್‌ನ ರಾಜ್ಯದ ಗವರ್ನರ್ ಆದರು, ಮತ್ತು ಹಲವಾರು ಇತರ ಜನರು ಸಮುದ್ರದಾಚೆಗಿನ ರಾಯಭಾರಿ ಸ್ಥಾನಗಳಿಗೆ ನೇಮಕಗೊಳ್ಳಲ್ಪಟ್ಟರು.

ಕೇಂದ್ರೀಕರಣ ಮತ್ತು ಸಂವಿಧಾನೀಕರಣ
ಏಕೀಕರಣವನ್ನು ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳುವಿಕೆ
ಏಕೀಕರಣ-ನಂತರದ ಸಮಸ್ಯೆಗಳು
ರಾಜರುಗಳು