೧೯೪೨ರ ಫೆಬ್ರುವರಿಯಲ್ಲಿ ೧೭ನೇ ಭಾರತೀಯ ಪದಾತಿಸೈನ್ಯದ ತುಕಡಿಯು ಬಿಲಿನ್‌ ನದಿಯ ಕದನದಲ್ಲಿ ಹೋರಾಡಿತು. ಅರಣ್ಯ ಪ್ರದೇಶದಲ್ಲಿನ ಅತಿ-ಸಾಮೀಪ್ಯದ ಹೋರಾಟದಲ್ಲಿ, ೧೭ನೇ ತುಕಡಿಯು ಜಪಾನಿಯರನ್ನು ಬಿಲಿನ್‌ ನದಿಯ ಬಳಿ ಎರಡು ದಿನಗಳವರೆಗೆ ಹಿಡಿದಿಟ್ಟಿತ್ತು. ಜಪಾನಿಯರ ಯುದ್ಧತಂತ್ರಗಳು ಅನಿರೀಕ್ಷಿತ ಕಾರ್ಯಾಚರಣೆಯಿಂದ ದಿಕ್ಕುಗೆಡಿಸುವಂತಿದ್ದವು, ಮತ್ತು ಅಂತಿಮವಾಗಿ ಸುತ್ತುವರಿಯುವಿಕೆಯು ಸನ್ನಿಹಿತವಾಗುತ್ತಿದ್ದಂತೆ, ಹಿಮ್ಮೆಟ್ಟಲು ಅವರಿಗೆ ಅನುಮತಿ ನೀಡಲಾಯಿತು. ಕತ್ತಲೆಯ ಮರೆಯಲ್ಲಿ ತುಕಡಿ ವರ್ಗಾಯಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿತು ಮತ್ತು ಧೂಳುತುಂಬಿದ ಮತ್ತು ನಷ್ಟಿದ್ದ ಒಂದು ಹಿಮ್ಮೆಟ್ಟಿಕೆಯನ್ನು ಸಿಟ್ಟಾಂಗ್‌ ಸೇತುವೆ‌ಯ ಕಡೆಗಿನ ಧೂಳುತುಂಬಿದ ಹಾದಿಯುದ್ದಕ್ಕೂ ಆರಂಭಿಸಿತು. ೧೭ನೇ ತುಕಡಿಯು ತನ್ನ ಬಹುಪಾಲು ಫಿರಂಗಿದಳ, ವಾಹನಗಳು ಮತ್ತು ಇತರ ಭಾರೀ ಸಲಕರಣೆಗಳನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳುವುದಕ್ಕೆ ಕಾರಣವಾದ ಸಿಟ್ಟಾಂಗ್‌ ಸೇತುವೆ‌ಯ ಕದನವು ಇದನ್ನು ಅನುಸರಿಸಿಕೊಂಡು ಬಂದಿತು. ಇದರ ಪದಾತಿಸೈನ್ಯದ ಮಾನವಶಕ್ತಿಯು ೩,೪೮೪ರಷ್ಟಿದ್ದು, ಇದು ಅದರ ಸಿಬ್ಬಂದಿ ಸಂಖ್ಯೆಗಿಂತ ಕೇವಲ ೪೦%ನಷ್ಟು ಹೆಚ್ಚಿತ್ತಾದರೂ, ಕದನವು ಆರಂಭವಾಗುವುದಕ್ಕೆ ಮುಂಚೆಯೇ ಅದರ ಬಲವು ಸಾಕಷ್ಟು ಕುಗ್ಗಿತ್ತು. ಮಾರ್ಚ್‌ನಲ್ಲಿ ನಡೆದ ಪೆಗು ಕದನವು ೧೭ನೇ ತುಕಡಿಯ ಉಳಿದಿರುವ ಘಟಕಗಳಿಂದ ಮತ್ತು ಮಧ್ಯಪ್ರಾಚ್ಯದಿಂದ ಆಗಷ್ಟೇ ಆಗಮಿಸಿದ್ದ ೭ನೇ ಬ್ರಿಟಿಷ್‌ ಕವಚಿತ ಯುದ್ಧವಾಹನಗಳ ಸೇನಾದಳಿಂದ ನಿರ್ವಹಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿತು. ಯೆನನ್‌ಗ್ಯೌಂಗ್‌ ತೈಲಕ್ಷೇತ್ರಗಳ ನಿಯಂತ್ರಣಕ್ಕೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದಂತೆ, ೭ನೇ ಕವಚಿತ ಯುದ್ಧವಾಹನಗಳ ಸೇನಾದಳ, ೪೮ನೇ ಭಾರತೀಯ ಪದಾತಿಸೈನ್ಯದ ಸೇನಾದಳ ಮತ್ತು ೧ನೇ ಬರ್ಮಾ ತುಕಡಿಗಳ ನಡುವೆ ಏಪ್ರಿಲ್‌ನಲ್ಲಿ ಯೆನನ್‌ಗ್ಯೌಂಗ್‌ ಕದನವು ನಡೆಯಿತು. ಕದನದ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಜಪಾನಿಯರು ಭಾರೀ ಸಾವುನೋವುಗಳು-ನಷ್ಟಗಳನ್ನು ಅನುಭವಿಸಿದರಾದರೂ, ತೈಲಕ್ಷೇತ್ರಗಳನ್ನು ಹಿಡಿದಿಟ್ಟುಕೊಳ್ಳುವಲ್ಲಿ ಒಕ್ಕೂಟಕ್ಕೆ ಸೇರಿದ ಪಡೆಗಳು ತೀರಾ ದುರ್ಬಲವಾಗಿದ್ದವು. ಹೀಗಾಗಿ ಅವು ಉತ್ತರದೆಡೆಗೆ ಹಿಮ್ಮೆಟ್ಟಬೇಕಾಯಿತು. ಭಾರತಕ್ಕೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದಂತೆ ಹೋರಾಟದ ಹಿಮ್ಮೆಟ್ಟಿಕೆಯು ಮೇ ತಿಂಗಳಲ್ಲಿ ಯಶಸ್ವಿಯಾಗಿ ಸಂಪೂರ್ಣಗೊಂಡಿತು ಹಾಗೂ ಮಳೆಮಾರುತಗಳು ಅವರನ್ನು ನಜ್ಜುಗುಜ್ಜಾಗಿಸುವ ಮುಂಚೆಯೇ ಅದು ಸಂಪೂರ್ಣಗೊಂಡಿತು ಎಂಬುದು ಗಮನಾರ್ಹ ಅಂಶ. ೪೦,೦೦೦ ಮಂದಿ ಭಾರತೀಯ ಯುದ್ಧ ಕೈದಿಗಳ ಪೈಕಿ ಒಂದೋ ಮಲಯದ ದಂಡಯಾತ್ರೆಯ ಅವಧಿಯಲ್ಲಿ ಸೆರೆಹಿಡಿಯಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದ ಅಥವಾ ಸಿಂಗಪೂರ್‌ನಲ್ಲಿ ಶರಣಾಗಿದ್ದ ಸರಿಸುಮಾರು ೧೨,೦೦೦ ಮಂದಿ, ಮೋಹನ್‌ ಸಿಂಗ್‌ ನೇತೃತ್ವದಲ್ಲಿ ಮೊದಲ ಭಾರತೀಯ ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಸೇನೆಯಾಗಿ ಮುನ್ನಡೆಸಲ್ಪಟ್ಟರು; ಆದರೆ ಇದು ೧೯೪೨ರ ಡಿಸೆಂಬರ್‌ನಲ್ಲಿ ವಿಘಟಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿತು.

ಸೇನೆಗಳು
ವಿಕ್ಟೋರಿಯಾ ಕ್ರಾಸ್‌
೧೯೪೦
ಬರ್ಮಾವನ್ನು ವಶಪಡಿಸಿಕೊಂಡ ಜಪಾನಿಯರು