ವೈಡೂರ್ಯದ ನೀಲಿಬಣ್ಣದ ಛಾಯೆಗಳು ಪ್ರಾಚೀನತೆಯ ಅನೇಕ ಮಹಾನ್‌ ಸಂಸ್ಕೃತಿಗಳಿಗೆ ಅದನ್ನು ಪ್ರೀತಿಪಾತ್ರವಾಗಿಸಿದೆ: ಪ್ರಾಚೀನ ಈಜಿಪ್ಟ್‌, ಅಜ್ಟೆಕ್‌‌‌‌ಗಳು (ಮತ್ತು ಪ್ರಾಯಶಃ ಇತರ ಕೊಲಂಬಿಯನ್ನರ-ಪೂರ್ವದ ಮೀಸೋಅಮೆರಿಕನ್‌ ಜನರು), ಪರ್ಷಿಯಾ, ಮೆಸೊಪಟ್ಯಾಮಿಯಾ, ಇಂಡಸ್‌ ಕಣಿವೆಯ ಆಡಳಿತಗಾರರನ್ನು ಇದು ಅಲಂಕರಿಸಿದೆ, ಮತ್ತು ಒಂದು ಹಂತಕ್ಕೆ ಪ್ರಾಚೀನ ಚೀನಾದಲ್ಲಿ ಕಡೇಪಕ್ಷ ಷಾಂಗ್‌ ರಾಜವಂಶದ ಆಡಳಿತಗಾರರನ್ನು ಇದು ಅಲಂಕರಿಸಿದೆ. ಅತ್ಯಂತ ಹಳೆಯ ರತ್ನಗಳಲ್ಲಿ ಒಂದು ಎನಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದರ ಹೊರತಾಗಿಯೂ ಮತ್ತು ಸಿಲ್ಕ್‌ ರೋಡ್‌‌ನ ಇತರ ಅಲಂಕಾರಿಕ ವಸ್ತುಗಳೊಂದಿಗೆ ಯುರೋಪ್‌‌ಗೆ (ಟರ್ಕಿಯ ಮೂಲಕ) ಪ್ರಾಯಶಃ ಮೊದಲಬಾರಿಗೆ ಪರಿಚಯಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದರೂ ಸಹ, 14ನೇ ಶತಮಾನದವರೆಗೆ ಒಂದು ಅಲಂಕಾರಿಕ ಕಲ್ಲು ಎನಿಸುವಂಥ ಪ್ರಮುಖ ಸ್ಥಾನವನ್ನು ಪಾಶ್ಚಾತ್ಯ ದೇಶಗಳಲ್ಲಿ ವೈಡೂರ್ಯವು ಗಳಿಸಲಿಲ್ಲ; 14ನೇ ಶತಮಾನದಲ್ಲಿ ರೋಮನ್‌ ಕ್ಯಾಥಲಿಕ್‌ ಚರ್ಚಿನ ಪ್ರಭಾವದಲ್ಲಿ ಒಂದು ಕುಸಿತ ಕಂಡುಬಂದ ನಂತರ, ಲೌಕಿಕ ರತ್ನಾಭರಣಗಳಲ್ಲಿ ವೈಡೂರ್ಯದ ಬಳಕೆಗೆ ಅವಕಾಶ ಸಿಕ್ಕಂತಾಯಿತು. ಮುಘಲ್‌ ಆಳ್ವಿಕೆಯ ಅವಧಿಯು ಕಂಡುಬರುವವರೆಗೂ ಇದು ಭಾರತದಲ್ಲಿ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಅಪರಿಚಿತವಾಗಿತ್ತು, ಮತ್ತು 18ನೇ ಶತಮಾನದವರೆಗೂ ಇದು ಜಪಾನ್‌‌ನಲ್ಲಿ ಅಪರಿಚಿತವಾಗಿತ್ತು. ಇಂಥ ಅನೇಕ ನಾಗರಿಕತೆಗಳು ಹಂಚಿಕೊಂಡ ಒಂದು ಸಾಮಾನ್ಯ ನಂಬಿಕೆಯು ಪ್ರತಿಪಾದಿಸಿದ ಪ್ರಕಾರ, ನಿರ್ದಿಷ್ಟ ರೋಗನಿರೋಧಕ ಗುಣಗಳನ್ನು ವೈಡೂರ್ಯವು ಹೊಂದಿತ್ತು;
ಧರಿಸುವವನ ಆರೋಗ್ಯದ ಅನುಸಾರ ಇದು ಬಣ್ಣವನ್ನು ಬದಲಾಯಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ ಮತ್ತು ಅವನನ್ನು ಅಥವಾ ಅವಳನ್ನು ದುಷ್ಪರಿಣಾಮದ ಶಕ್ತಿಗಳಿಂದ ಸಂರಕ್ಷಿಸುತ್ತದೆ ಎಂಬ ನಂಬಿಕೆಯು ಚಾಲ್ತಿಯಲ್ಲಿತ್ತು.

ಅಜ್ಟೆಕ್ ಜನರು ಬಂಗಾರ, ಬೆಣಚುಕಲ್ಲು, ಮ್ಯಾಲಕೈಟ್‌, ಜೆಟ್‌, ಜೇಡ್‌, ಹವಳ, ಮತ್ತು ಚಿಪ್ಪುಗಳು ಇವೇ ಮೊದಲಾದವುಗಳೊಂದಿಗೆ ವೈಡೂರ್ಯವನ್ನು ಹುದುಗಿಸಿ, ಮುಖವಾಡಗಳು (ಕೆಲವೊಂದರಲ್ಲಿ ಆಧಾರವಾಗಿ ಮಾನವ ತಲೆಬುರುಡೆಯೊಂದನ್ನು ಬಳಸಲಾಗುತ್ತಿತ್ತು), ಚಾಕುಗಳು, ಮತ್ತು ಕವಚಗಳಂಥ ಪ್ರಚೋದಕ (ಹಾಗೂ ಸಂಭಾವ್ಯವಾಗಿ ವಿಧ್ಯುಕ್ತವಾದ) ಬೆರಕೆಗಲ್ಲಿನ ಚಿತ್ತಾರದ ವಸ್ತುಗಳನ್ನು ರೂಪಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ವಸ್ತುಗಳ ಆಧಾರ ಸಾಮಗ್ರಿಗೆ ವೈಡೂರ್ಯವನ್ನು ಅಂಟಿಸಲು ನೈಸರ್ಗಿಕ ರಾಳಗಳು, ಬಿಟ್ಯುಮನ್‌‌ ಮತ್ತು ಮೇಣ ಮೊದಲಾದವುಗಳನ್ನು ಬಳಸಲಾಗುತ್ತಿತ್ತು; ಆಧಾರ ಸಾಮಗ್ರಿಯು ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಮರವಾಗಿರುತ್ತಿತ್ತಾದರೂ, ಮೂಳೆ ಹಾಗೂ ಚಿಪ್ಪುಗಳನ್ನು ಕೂಡಾ ಬಳಸಲಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಅಜ್ಟೆಕ್ ಜನಾಂಗದವರ ರೀತಿಯಲ್ಲಿಯೇ ಪ್ಯೂಬ್ಲೊ, ನವಾಜೊ ಮತ್ತು ಅಪಾಚೆ ಬುಡಕಟ್ಟುಗಳ ಜನರೂ ಸಹ ವೈಡೂರ್ಯಕ್ಕೆ ಅದರ ತಾಯಿತದಂಥ ಬಳಕೆಗೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದಂತೆ ಮಾನ್ಯತೆ ಕೊಡುತ್ತಿದ್ದರು; ವೈಡೂರ್ಯವು ಬಿಲ್ಲುಗಾರರಿಗೆ ಅತೀವವಾದ ಗುರಿಯ ಸಾಮರ್ಥ್ಯವನ್ನು ನೀಡುತ್ತದೆ ಎಂದು ಅಪಾಚೆ ಬುಡಕಟ್ಟಿನ ಜನರು ನಂಬಿದ್ದರು. ಈ ಜನರ ಪೈಕಿ, ಬೆರಕೆಗಲ್ಲಿನ ಚಿತ್ತಾರದ ಹುದುಗಿಸುವಿಕೆಯಲ್ಲಿ, ಶಿಲ್ಪದ ಕೆಲಸಗಳಲ್ಲಿ ವೈಡೂರ್ಯವು ಬಳಸಲ್ಪಡುತ್ತಿತ್ತು, ಮತ್ತು ಉಬ್ಬುರುಳೆಯಂಥ ಮಣಿಗಳು ಹಾಗೂ ಮುಕ್ತ ಸ್ವರೂಪದ ತೂಗುಪದಕಗಳಾಗಿ ಅವನ್ನು ವಿನ್ಯಾಸಗೊಳಿಸಲಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಚಾಕೋ ಕೇನಿಯಾನ್‌ ಮತ್ತು ಸುತ್ತುಮುತ್ತಲ ವಲಯದ ಪೂರ್ವಿಕ ಪ್ಯೂಬ್ಲೋ ಜನರು (ಅನಸಾಜಿ) ಅವುಗಳ ಉತ್ಪಾದನೆಯಿಂದ ಮತ್ತು ವೈಡೂರ್ಯದ ವಸ್ತುಗಳ ವ್ಯಾಪಾರದಿಂದ ಮಹತ್ತರವಾಗಿ ಏಳಿಗೆ ಹೊಂದಿದರು ಎಂಬ ನಂಬಿಕೆಯೂ ಸಹ ಚಾಲ್ತಿಯಲ್ಲಿದೆ.

ಪರ್ಷಿಯಾದಲ್ಲಿ, ವೈಡೂರ್ಯವು ಸಹಸ್ರಮಾನಗಳಿಂದಲೂ "ವಾಸ್ತವವಾದ" ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಕಲ್ಲು ಎನಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದು, ವಸ್ತುಗಳು (ಪೇಟಗಳಿಂದ ಮೊದಲ್ಗೊಂಡು to ಕುದುರೆಯ ಮುಖವಾಡಗಳವರೆಗೆ), ಮಸೀದಿಗಳು, ಮತ್ತು ಇಸ್‌ಫಹಾನ್‌‌‌‌ನ ಮೆಡ್ರೆಸ್ಸೆ-ಐ ಷಾ ಹುಸೇನ್‌ ಮಸೀದಿಯಂಥ ಇತರ ಪ್ರಮುಖ ಕಟ್ಟಡಗಳ ಹೊರಭಾಗ ಮತ್ತು ಒಳಭಾಗಗಳೆರಡನ್ನೂ ಅಲಂಕರಿಸಲು ವ್ಯಾಪಕವಾಗಿ ಇದನ್ನು ಬಳಸಲಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಭಾರತದಲ್ಲಿ ಮುಘಲ್‌ ಸಾಮ್ರಾಜ್ಯದ ಸ್ಥಾಪನೆಯಾದುದನ್ನು ಅನುಸರಿಸಿ, ಪರ್ಷಿಯಾದ ಶೈಲಿ ಹಾಗೂ ವೈಡೂರ್ಯದ ಬಳಕೆಯನ್ನು ನಂತರದಲ್ಲಿ ಭಾರತಕ್ಕೆ ತರಲಾಯಿತು; ಇದರ ಪ್ರಭಾವವನ್ನು ಉನ್ನತ ಪರಿಶುದ್ಧತೆಯ ಬಂಗಾರದ ರತ್ನಾಭರಣಗಳು (ಮಾಣಿಕ್ಯ ಹಾಗೂ ವಜ್ರದ ಜೊತೆಯಲ್ಲಿ) ಹಾಗೂ ತಾಜ್‌ ಮಹಲ್‌‌ನಂಥ ಕಟ್ಟಡಗಳಲ್ಲಿ ಕಾಣಬಹುದು. ಪರ್ಷಿಯಾದ ವೈಡೂರ್ಯವು ಅರೇಬಿಕ್‌ ಲಿಪಿಯಲ್ಲಿರುವ ಪ್ರಾರ್ಥನೆಯ ಪದಗಳೊಂದಿಗೆ ಅನೇಕವೇಳೆ ಚಿತ್ತಾರಿಸಲ್ಪಟ್ಟು, ನಂತರ ಬಂಗಾರದಲ್ಲಿ ಹುದುಗಿಸಲ್ಪಡುತ್ತಿತ್ತು.
ಹವಳದ ಜೊತೆಗೆ, ಆಮದು ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಲ್ಪಟ್ಟ ವೈಡೂರ್ಯದ ಹೊಳಪು ಕೊಟ್ಟ ರತ್ನಪಡಿಗಳು, ಟಿಬೆಟ್‌ ಹಾಗೂ ಮಂಗೋಲಿಯಾದ ಬೆಳ್ಳಿ ಮತ್ತು ಬಂಗಾರದ ರತ್ನಾಭರಣಗಳಲ್ಲಿ ವ್ಯಾಪಕವಾಗಿ ಬಳಸಲ್ಪಡುತ್ತಿದ್ದು (ಮತ್ತು ಈಗಲೂ ಈ ಪರಿಪಾಠವು ಚಾಲ್ತಿಯಲ್ಲಿದೆ), ಇಲ್ಲಿ ಒಂದು ತುಂಬ ಹಸಿರಾದ ವರ್ಣಾಂಶಕ್ಕೆ ಆದ್ಯತೆ ನೀಡಲಾಗುತ್ತಿತ್ತು ಎಂದು ಹೇಳಲಾಗುತ್ತದೆ. ಬೆಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ಹಾಗೇ ಸುಮ್ಮನೆ ಅಳವಡಿಸಲಾದ, ಕ್ರಮಬದ್ಧವಲ್ಲದ ಹೊಳಪು ಕೊಟ್ಟ ರತ್ನಪಡಿಗಳಾಗಿ ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಸ್ಥೂಲವಾಗಿ ಮೆರುಗುಕೊಡಲ್ಪಟ್ಟ ವೈಡೂರ್ಯದೊಂದಿಗೆ ಇಂದು ರೂಪಿಸಲ್ಪಡುತ್ತಿರುವ ಬಹುಪಾಲು ಕಲಾಕೃತಿಗಳು, ಪಾಶ್ಚಾತ್ಯ ಮಾರುಕಟ್ಟೆಗಳಿಗೆ ಮಾಡುವ ಅಗ್ಗದ ರಫ್ತಿಗಾಗಿ ಮೀಸಲಾಗಿವೆ ಮತ್ತು ಅವು ಪ್ರಾಯಶಃ ಮೂಲ ಶೈಲಿಯ ಕರಾರುವಾಕ್ಕಾಗಿರದ ನಿರೂಪಣೆಗಳಾಗಿವೆ.

ಈಜಿಪ್ಟಿನ ಜನರು ಮೊದಲ ರಾಜವಂಶದ ಅಥವಾ ಪ್ರಾಯಶಃ ಅದಕ್ಕೂ ಹಿಂದಿನ ಕಾಲದಿಂದಲೂ ವೈಡೂರ್ಯವನ್ನು ಬಳಸಿಕೊಂಡು ಬಂದಿದ್ದಾರೆ; ಆದಾಗ್ಯೂ, ಟುಟಾನ್‌ಖಾಮನ್‌‌‌ನ ಸಮಾಧಿಯಿಂದ ಪಡೆದುಕೊಳ್ಳಲಾದ ಕಲಾಕೃತಿಗಳು ರತ್ನವನ್ನು ಅಳವಡಿಸಿಕೊಂಡಿರುವ ಪ್ರಾಯಶಃ ಅತ್ಯಂತ ಚಿರಪರಿಚಿತವಾದ ಕಲಾಕೃತಿಗಳು ಎನಿಸಿಕೊಂಡಿವೆ; ಅದರಲ್ಲೂ ಗಮನಾರ್ಹವಾಗಿ ಫಾರಾವೋನ ಸಾಂಪ್ರದಾಯಿಕ ಹೂಳುವಿಕೆಯ ಮುಖವಾಡದಲ್ಲಿ ಹೇರಳವಾಗಿ ವೈಡೂರ್ಯದ ಕಲ್ಲುಗಳನ್ನು ಹುದುಗಿಸಿಡಲಾಗಿತ್ತು ಎಂದು ತಿಳಿದುಬಂದಿದೆ. ಉಂಗುರಗಳು ಹಾಗೂ "ಅಲಂಕಾರಿಕ ಎದೆಪಟ್ಟಿಕೆಗಳು" ಎಂದು ಕರೆಯಲ್ಪಡುವ ಅತೀವವಾದ ಬೀಸುವಿಕೆಯ ಕಂಠಹಾರಗಳನ್ನೂ ಸಹ ಇದು ಅಲಂಕರಿಸಿತು. ಬಂಗಾರದಲ್ಲಿ ಹುದುಗಿಸಲಾದ ಈ ರತ್ನವು ಮಣಿಗಳಾಗಿ ವಿನ್ಯಾಸಗೊಳಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿತು, ಹುದುಗಿಸುವಿಕೆಯಾಗಿ ಬಳಸಲ್ಪಟ್ಟಿತು, ಮತ್ತು ಒಂದು ಜೀರುಂಡೆರತ್ನದ ಅಲಂಕಾರದಲ್ಲಿ ಅನೇಕವೇಳೆ ಕೆತ್ತಲ್ಪಟ್ಟಿತು; ಕಾರ್ನೀಲಿಯನ್‌ ಶಿಲೆ, ನೀಲರತ್ನ ಪಡಿ, ಹಾಗೂ ನಂತರದ ಕಲಾಕೃತಿಗಳಲ್ಲಿ ಬಣ್ಣದ ಗಾಜುಗಳು ಇದಕ್ಕೆ ಸಾಥ್‌ ನೀಡಿದವು. ಹಥೋರ್‌ ದೇವತೆಯೊಂದಿಗೆ ಸಂಬಂಧ ಕಲ್ಪಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ವೈಡೂರ್ಯವನ್ನು ಪ್ರಾಚೀನ ಈಜಿಪ್ಟಿಯನ್ನರು ಬಹಳ ಮೆಚ್ಚಿಕೊಂಡಿದ್ದರು; ಇದರಿಂದಾಗಿ ಇದು ಅನುಕರಣೆಗೆ ಒಳಗಾದ ಮೊಟ್ಟಮೊದಲ ರತ್ನದಕಲ್ಲು ಎಂದು (ವಾದಯೋಗ್ಯವಾಗಿ) ಕರೆಸಿಕೊಂಡಿತು. ನಕಾಸೆ ಪಿಂಗಾಣಿ ಎಂದು ಕರೆಯಲ್ಪಡುವ, ಕೃತಕವಾಗಿ ಹೊಳಪುನೀಡಿದ ಒಂದು ಪಿಂಗಾಣಿಯ ಉತ್ಪನ್ನದಿಂದ ಸೃಷ್ಟಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ಸೊಗಸಾದ ರಚನೆಯಾಗಿ ಇದು ಪರಿಗಣಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿತು. (ಇದೇ ಬಗೆಯ ಒಂದು ನೀಲಿ ಪಿಂಗಾಣಿಯನ್ನು ಬ್ರಿಟಿಷ್‌ ಕಿರುದ್ವೀಪಗಳಲ್ಲಿನ ಕಂಚಿನ ಯುಗದ ಹೂಳುವಿಕೆಯ ತಾಣಗಳಿಂದ ಪಡೆದುಕೊಳ್ಳಲಾಗಿದೆ.)

19ನೇ ಶತಮಾನದ ಮಧ್ಯಭಾಗದಿಂದ 20ನೇ ಶತಮಾನದ ಆರಂಭದವರೆಗೆ ಈಜಿಪ್ಟ್‌ನ ಪುರಾತತ್ತ್ವ ಶಾಸ್ತ್ರಕ್ಕೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದ ಉತ್ಖನನಗಳನ್ನು ಫ್ರೆಂಚರು ಕೈಗೊಂಡರು. ಟುಟಾನ್‌ಖಾಮನ್‌ನ್ ಸಮಾಧಿಯ ಉತ್ಖನನವನ್ನೂ ಒಳಗೊಂಡಿದ್ದ ಈ ಉತ್ಖನನಗಳು ಪಾಶ್ಚಾತ್ಯ ಪ್ರಪಂಚದಲ್ಲಿ ಮಹತ್ತರವಾದ ಸಾರ್ವಜನಿಕ ಆಸಕ್ತಿಯನ್ನೇ ಹುಟ್ಟುಹಾಕಿ, ನಂತರದಲ್ಲಿ ಆ ಕಾಲದ ರತ್ನಾಭರಣಗಳು, ವಾಸ್ತುಶಿಲ್ಪ, ಹಾಗೂ ಕಲೆಯ ಮೇಲೆ ಪ್ರಭಾವ ಬೀರಿದವು. ತಾನು ಹೊಂದಿರುವ ನೀಲಿಬಣ್ಣದ ಛಾಯೆಗಳಿಂದಾಗಿ ಸುಮಾರು 1810ರ ಕಾಲದಿಂದಲೂ ಮೆಚ್ಚುಗೆಯನ್ನು ಸಂಪಾದಿಸಿದ್ದ ವೈಡೂರ್ಯವು, ಈಜಿಪ್ಟಿನ ಪುನರುದಯದ ಕಲಾಕೃತಿಗಳ ಒಂದು ಪ್ರಧಾನ ವಿಷಯವಾಗಿತ್ತು. ಸಮಕಾಲೀನ ಪಾಶ್ಚಾತ್ಯ ಬಳಕೆಯಲ್ಲಿ ವೈಡೂರ್ಯವು ಅನೇಕವೇಳೆ ಕತ್ತರಿಸಿ "ಹೊಳಪು ಕೊಟ್ಟ ಆದರೆ ಪಟ್ಟೆ ಹೊಡೆದಿಲ್ಲದ ರತ್ನಪಡಿ" ಯನ್ನು ಕಂಡಿದೆ; ಹೆಚ್ಚಿನಂಶ ಸ್ಥಳೀಯ ಅಮೆರಿಕಾದ ಶೈಲಿಯಲ್ಲಿರುವ ಬೆಳ್ಳಿ ಉಂಗುರಗಳು, ಕಡಗಗಳಲ್ಲಿ ಇದು ಕಂಡುಬಂದಿದೆ, ಅಥವಾ ದಪ್ಪನಾದ ಕಂಠಹಾರಗಳಲ್ಲಿರುವ ಉರುಳು ಪೀಪಾಯಿಯಲ್ಲಿ ಸುತ್ತಿಸಿ ಸ್ವಚ್ಛಗೊಳಿಸಿದ ಅಥವಾ ಸ್ಥೂಲವಾಗಿ ಕತ್ತರಿಸಿದ ಮಣಿಗಳಾಗಿ ಇದು ಕಂಡುಬಂದಿದೆ. ಜುನಿ ಬುಡಕಟ್ಟಿನವರಿಂದ ಕುಶಲ-ಕೆತ್ತನೆ ಮಾಡಲ್ಪಟ್ಟಂಥ ವಸ್ತುಗಳನ್ನು ಹೋಲುವ ಮಾಂತ್ರಿಕವಸ್ತುಗಳಾಗಿ ಕೆತ್ತಿ ರೂಪಿಸಲು ಶ್ರೇಷ್ಠವಲ್ಲದ ಮೂಲದ್ರವ್ಯವನ್ನು ಬಳಸಬಹುದಾಗಿದೆ. ಗಾಢವಾದ ಆಕಾಶ ನೀಲಿ ಬಣ್ಣಗಳ ಮೂಲದ್ರವ್ಯವು ಮೌಲ್ಯದಲ್ಲಿ ಅತ್ಯುತ್ಕೃಷ್ಟತೆಯನ್ನು ಉಳಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದರೆ, ಶಬಲಿತ ಹಸಿರು ಹಾಗೂ ಹಳದಿ ಬಣ್ಣ ಬೆರೆತ ಮೂಲದ್ರವ್ಯವು ಕುಶಲಕರ್ಮಿಗಳ ವಲಯದಲ್ಲಿ ಜನಪ್ರಿಯವಾಗಿದೆ. ಪಾಶ್ಚಾತ್ಯ ಸಂಸ್ಕೃತಿಯಲ್ಲಿ, ಡಿಸೆಂಬರ್‌‌ ತಿಂಗಳಿನಲ್ಲಿ ಜನಿಸಿದವರ ಸಾಂಪ್ರದಾಯಿಕ ಜನ್ಮರತ್ನವಾಗಿಯೂ ವೈಡೂರ್ಯವನ್ನು ಪರಿಗಣಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ.
ಎಕ್ಸಡಸ್‌ 28 (ಬೈಬಲಿನಲ್ಲಿನ ಹಳೆಯ ಒಡಂಬಡಿಕೆಯ ಭಾಗ) ಭಾಗದಲ್ಲಿ ವಿವರಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿರುವಂತೆ, ವೈಡೂರ್ಯವು ಯೆಹೂದಿ ಪ್ರಧಾನ ಗುರುವಿನ ಎದೆಗವಚದಲ್ಲಿರುವ ಒಂದು ರತ್ನದ ಕಲ್ಲಾಗಿದೆ.

ಇರಾನ್‌
ಸಂಸ್ಕೃತಿ
ದೊರಕುವಿಕೆ
ಇದರ ಬಳಕೆಯ ಇತಿಹಾಸ