ಶಂಕರಲಿಂಗ ಭಗವಾನರು ತಮ್ಮ ಬೊಧೆಯಿಂದ ಭಕ್ತರ ಅಜ್ಞಾನವನ್ನು ಹೋಗಲಾಡಿಸುತ್ತಿದ್ದರು.ಹಗಲಿರುಳೆನ್ನದೆ ತಮ್ಮ ಭಕ್ತರಿಗೆ ನಿರಂತರ ಬೊಧೆ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದರು.ಅವರ ಸನ್ನಿಧಿಯಲ್ಲಿ ಕೇಳುತ್ತಿರುವವರಿಗೆ ಹಸಿವುಬಾಯಾರಿಕೆಗಳು ತೋರುತ್ತಲೇಇರಲಿಲ್ಲ.ಭಕ್ತರ ಮನಸ್ಸಿನ ಕೊಳೆಯು ರಭಸದಿಂದ ಹರಿದುಬರುತ್ತಿದ್ದ ಅವರ ಬೊಧಾಮೃತ ಗಂಗೆಯಲ್ಲಿ ಕೊಚ್ಚಿಕೊಂಡು ಹೋಗುತ್ತಿತ್ತು.ಭಕ್ತಕುಟುಂಬಿಗಳಾದ ಅವರು ಸಹಜಪ್ರೇಮದಿಂದ ಭಕ್ತರ ಹೃದಯಗಳನ್ನು ಗೆದ್ದು ಅವರನ್ನು ಗುರುಪಂಥದ ದಿವ್ಯಮಾರ್ಗದಲ್ಲಿ ಕರೆದೊಯ್ಯುತ್ತಿದ್ದರು. ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಐಹಿಕಸುಕಕ್ಕಾಗಿ ಅಳುವವರು ಬಹಳ.ಆತ್ಮಜ್ಞಾನಕ್ಕಾಗಿ ಅಳುವವರು ವಿರಳ.ಆತ್ಮಜ್ಞಾನಕ್ಕಾಗಿ ಗುರುಭಕ್ತಿಯೇ ಸುಲಭ ಮಾರ್ಗವೆಂದು ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದರು.ಸಂಸಾರದ ಮೋಹನಿದ್ರೆಯಿಂದ ಜಾಗೃತರಾಗಿರಿ ,ನೀರಿನಲ್ಲಿಯೇ ನಿಂತು ಬಾಯಾರಿ ಸತ್ತಂತೆ ಆನಂದವೇ ತಾನಾಗಿ ತನಗೆ ಸುಖವಿಲ್ಲವೆಂದು ಭಾವಿಸಬೇಡಿರಿ ಎಂದು ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದರು.ಯಾವ ಧರ್ಮದವರು ಅವರೆಡೆಗೆ ಬರುತ್ತಾರೋ ಅವರಿಗೆ ಅವರದೇ ಧರ್ಮದ ಸಾರವನ್ನು ಬೊಧಿಸುತ್ತಿದ್ದರು.ನಮಗೆ ಜಾತಿಯೆಂಬುದಿಲ್ಲ.ಜ್ಞಾನವನ್ನು ಕೊಡುವುದು ಯಾವುದೋ ಅದೇ ನಮ್ಮ ಜಾತಿ ಎನ್ನುತ್ತಿದ್ದರು. ಹಿಂದೂ, ಮುಸಲ್ಮಾನ, ಕ್ರೈಸ್ತಭಕ್ತರನೇಕರು, ಅವರ ಶಿಷ್ಯರಾಗಿದ್ದರು. ಅವರ ಬೊಧೆಗಳಲ್ಲಿ ಕೆಲವು ಅವರು ಹೇಳಿದಹಾಗೆ : 
ಬಾಲ್ಯ
ಬೋಧೆ
ಅವತಾರ
ಉದ್ಧವ ಚಿದ್ಘನರು ತಪಸ್ಸನ್ನು ಧಾರೆಯೆರೆದದ್ದು