ದಕ್ಷಿಣ ಭಾರತದ ಹಿಂದೂ ದೇವಾಲಯಗಳಲ್ಲಿ ಬಳಸಲಾಗುವ ಮುಖ್ಯ ಸಾಧನವೆಂದರೆ (ನಾದಸ್ವರಂ) ದಕ್ಷಿಣ ಭಾರತದಲ್ಲಿ ಮೊಟ್ಟಮೊದಲ ದೇವಾಲಯವನ್ನು ಸ್ಥಾಪಿಸಿದಾಗ ಇದನ್ನು ರಚಿಸಲಾಗಿದೆ ಎಂದು ಹೇಳಲಾಗುತ್ತದೆ. ದಕ್ಷಿಣ ಭಾರತದ ದೇವಾಲಯಗಳಲ್ಲಿ ನಾಡಸ್ವರಂ ಮತ್ತು (ತವಿಲ್) ಒಟ್ಟಾಗಿ ನುಡಿಸಿ ಪೆರಿಯಾ ಮೇಳ ಸಮೂಹವನ್ನು ರಚಿಸಲಾಯಿತು. ಅದರ ಕಠಿಣ ಸ್ವರದಿಂದಾಗಿ, ಪೆರಿಯಾ ಮೇಳವನ್ನು ಅನೇಕ ಯುರೋಪಿಯನ್ನರು ಇಷ್ಟಪಡುವುದಿಲ್ಲ, ಆದರೆ ದಕ್ಷಿಣ ಭಾರತಕ್ಕೆ ಇದು ಹೆಮ್ಮೆ ಮತ್ತು ಗಾಂಭೀರ್ಯದ ಧ್ವನಿಯಾಗಿದೆ. ಅನೇಕ ದೇವಾಲಯ ಸಂಪ್ರದಾಯಗಳಿಗೆ, ಆರಾಧಕರು ಆಧ್ಯಾತ್ಮಿಕ ಉಪಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ಅನುಭವಿಸಲು ಪೆರಿಯಾ ಮೇಳಂ ಅವಶ್ಯಕ. ಪೆರಿಯಾ ಮೇಳವನ್ನು ದೇವಾಲಯಗಳ ಒಳಗೆ ಮತ್ತು ದೇವಾಲಯಗಳ ಹೊರಗೆ ಮತ್ತು ಸುತ್ತಮುತ್ತಲಿನ ವಾರ್ಷಿಕ ಆಚರಣೆಗಳಿಗೆ ಆಡಲು ಬಳಸಲಾಗುತ್ತದೆ. ಟೆರಾಡಾ, ಯೋಶಿತಾಕಾ. "ಹಿಂದೂ ದಕ್ಷಿಣ ಭಾರತದಲ್ಲಿ ದೇವಾಲಯ ಸಂಗೀತ ಸಂಪ್ರದಾಯಗಳು:" ಪೆರಿಯಾ ಮೇಳ "ಮತ್ತು ಅದರ ಪ್ರದರ್ಶನ ಅಭ್ಯಾಸ." ಏಷ್ಯನ್ ಸಂಗೀತ 39.2 (2009): 108-51. ಪ್ರೊಕ್ವೆಸ್ಟ್. ವೆಬ್. 24 ಸೆಪ್ಟೆಂಬರ್ 2013. 

<nowiki> : ದಕ್ಷಿಣ ಭಾರತದ ಸಂಸ್ಕೃತಿಯ ದಕ್ಷಿಣ ಭಾರತದ ವಿಸ್ತಾರವಾದ ನೃತ್ಯ ಪ್ರಕಾರಗಳಲ್ಲಿ ಆಚರಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ ಕೂಡಿಯಾಟಂ, </nowiki>ಭರತನಾಟ್ಯ, ಒಯಿಲತಂ ಕರಕತ್ತಂ ಕೂಚಿಪುಡಿ, ಕಥಕ್ಕಳಿ, ತೆಯ್ಯಂ, ಭೂತ ಕೋಲ, ಒಟ್ಟಮ್ತುಲ್ಲಲ್, , ಕೇರಳ ನಟನಮ್, ಮತ್ತು ಯಕ್ಷಗಾನ . ತಿರಯತ್ತಂ ಕೇರಳ ರಾಜ್ಯದ ದಕ್ಷಿಣ ಮಲಬಾರ್ ಪ್ರದೇಶದ ಒಂದು ಆಚರಣಾ ಪ್ರದರ್ಶನ ಕಲೆ. ಭರತನಾಟ್ಯವು ದೇಹದ ಸೌಂದರ್ಯವನ್ನು ಆಚರಿಸುವ ಮೂಲಕ ಶಾಶ್ವತ ವಿಶ್ವವನ್ನು ಆಚರಿಸುವುದು. ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ನೆಟ್ಟಗೆ ಇರುವ ಭಂಗಿ, ನೇರ ಮತ್ತು ಪೌಟ್ ಕರ್ವಿಂಗ್ ಹೊಟ್ಟೆ, ದೇಹದ ರಚನೆಗೆ ಉತ್ತಮವಾದ ದುಂಡಾದ ಮತ್ತು ಪ್ರಮಾಣಾನುಗುಣವಾದ ದೇಹದ ದ್ರವ್ಯರಾಶಿ, ಬಹಳ ಉದ್ದವಾದ ಕೂದಲು ಮತ್ತು ವಕ್ರ ಸೊಂಟವನ್ನು ಹೊಂದಿರುವ ಅದರ ಸಿದ್ಧಾಂತಗಳ ಮೂಲಕ ಇದನ್ನು ಮಾಡಲಾಗುತ್ತದೆ. ಈ ಸಿದ್ಧಾಂತಗಳು ನಾಟ್ಯಶಾಸ್ತ್ರದ ತತ್ತ್ವಶಾಸ್ತ್ರಕ್ಕೆ ಜೀವ ತುಂಬುತ್ತವೆ, 'ಅಂಗಿಕಂ ಭುವನಂ ಯಸ್ಯ' (ದೇಹವು ನಿಮ್ಮ ಜಗತ್ತು). "ಅರೈಮಂಡಿ" ಭಂಗಿಯಲ್ಲಿ ಇದನ್ನು ವಿಸ್ತಾರವಾಗಿ "ವಿವರಿಸಲಾಗಿದೆ", ಇದರಲ್ಲಿ ಪ್ರದರ್ಶಕನು ಮೊಣಕಾಲುಗಳನ್ನು ಪಕ್ಕಕ್ಕೆ ತಿರುಗಿಸಿ, ತುಂಬಾ ನೆಟ್ಟಗೆ ಇರುವ ಭಂಗಿಯೊಂದಿಗೆ ಅರ್ಧ ಕುಳಿತುಕೊಳ್ಳುವ ಸ್ಥಾನವನ್ನು "umes ಹಿಸುತ್ತಾನೆ" . ಭರತನಾಟ್ಯ ನೃತ್ಯದ ಈ ಮೂಲಭೂತ ಭಂಗಿಯಲ್ಲಿ, ತಲೆ ಮತ್ತು ಹೊಕ್ಕುಳ ನಡುವಿನ ಅಂತರವು ಭೂಮಿ ಮತ್ತು ಹೊಕ್ಕುಳ ನಡುವಿನ ಅಂತರಕ್ಕೆ ಸಮನಾಗಿರುತ್ತದೆ. ಅದೇ ರೀತಿ ಚಾಚಿದ ಬಲಗೈ ನಡುವಿನ ಚಾಚಿದ ಎಡಗೈಗೆ ಇರುವ ಅಂತರವು ತಲೆ ಮತ್ತು ಕಾಲುಗಳ ನಡುವಿನ ಅಂತರಕ್ಕೆ ಸಮನಾಗಿರುತ್ತದೆ, ಹೀಗಾಗಿ ಜೀವನ ಮತ್ತು ಸೃಷ್ಟಿಯ ಸಾಕಾರವಾದ "ನಾಟಪುರುಷ" ವನ್ನು ಪ್ರತಿನಿಧಿಸುತ್ತದೆ. 

ದಕ್ಷಿಣ ಭಾರತವು ಎರಡು ಮೋಡಿಮಾಡುವ ಶಿಲಾ ವಾಸ್ತುಶಿಲ್ಪಗಳನ್ನು ಹೊಂದಿದೆ, ತಮಿಳುನಾಡಿನ "ಶುದ್ಧ ದ್ರಾವಿಡ" ಶೈಲಿ ಮತ್ತು ಕರ್ನಾಟಕದಲ್ಲಿ "ವೆಸರ" ಶೈಲಿಯನ್ನು ( "ಕರ್ನಾಟ ದ್ರಾವಿಡ" ಶೈಲಿ ಎಂದೂ ಕರೆಯುತ್ತಾರೆ) ಹೊಂದಿದೆ. ಮಹಾಬಲಿಪುರಂ, ತಂಜೂರು, ಹಂಪಿ, ಬಾದಾಮಿ, ಪಟ್ಟಡಕಲ್, ಐಹೋಲ್, ಬೇಲೂರು, ಹಲೆಬಿಡು, ಲಕ್ಕುಂಡಿ, ಶ್ರವಣಬೆಲಗೋಳ, ಮಧುರೈಗಳ ಸ್ಫೂರ್ತಿದಾಯಕ ದೇವಾಲಯದ ಶಿಲ್ಪಗಳು ಮತ್ತು ತಿರುವಾಂಕೂರು ಮತ್ತು ಲೆಪಕ್ಷಿ ದೇವಾಲಯಗಳ ಮ್ಯೂರಲ್ ವರ್ಣಚಿತ್ರಗಳು ದಕ್ಷಿಣ ಭಾರತದ ಸಂಸ್ಕೃತಿಗೆ ಸಾಕ್ಷಿಯಾಗಿದೆ. ರಾಜಾ ರವಿವರ್ಮ ಅವರ ವರ್ಣಚಿತ್ರಗಳನ್ನು ದಕ್ಷಿಣ ಭಾರತದ ಜೀವನ ಮತ್ತು ಪುರಾಣಗಳ ಅನೇಕ ವಿಷಯಗಳ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಚಿತ್ರಣವೆಂದು ಪರಿಗಣಿಸಲಾಗಿದೆ. ಮಟ್ಟಂಚೇರಿ ಅರಮನೆಯಲ್ಲಿ ಕೇರಳ ಮ್ಯೂರಲ್ ವರ್ಣಚಿತ್ರಗಳು ಮತ್ತು ಎಟ್ಟಮನೂರಿನಲ್ಲಿರುವ ಶಿವ ಕ್ಷೇತ್ರಕ್ಕೆ ಹಲವಾರು ಉದಾಹರಣೆಗಳಿವೆ. ಏಪ್ರಿಲ್ 2006 ರ ಹೊತ್ತಿಗೆ ದಕ್ಷಿಣ ಭಾರತವು 26 ವಿಶ್ವ ಪರಂಪರೆ-ಪಟ್ಟಿಮಾಡಿದ 26 ತಾಣಗಳಲ್ಲಿ 5 ಕ್ಕೆ ನೆಲೆಯಾಗಿದೆ. 

ಮಾನವನ ನೃತ್ಯದ ನಂತರ ಶಿಲ್ಪಗಳು ದಕ್ಷಿಣ ಭಾರತದ ಅಭಿವ್ಯಕ್ತಿಯ ಅತ್ಯುತ್ತಮ ಮಾಧ್ಯಮಗಳಲ್ಲಿ ಒಂದಾಗಿದೆ. ಈ ಮಾಧ್ಯಮದಲ್ಲಿ ಸಮಯಕ್ಕೆ ಮೂರು ಆಯಾಮದ ರೂಪವನ್ನು ಕೆತ್ತಲು ಸಾಧ್ಯವಾಯಿತು. ಸಾಂಪ್ರದಾಯಿಕ ದಕ್ಷಿಣ ಭಾರತದ ಶಿಲ್ಪಿ ತನ್ನ ಹೊಣೆಗಾರಿಕೆಯಿಂದ ದೈವತ್ವಗಳ ಶಿಲ್ಪವನ್ನು ಪ್ರಾರಂಭಿಸುತ್ತಾನೆ, ಇದನ್ನು ಯಾವಾಗಲೂ ಸೀರೆಯಿಂದ ಧರಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ಶಿಲ್ಪದ ಕೊಶ್ತಾ ಅಥವಾ ಗ್ರಿಡ್ ಶಿಲ್ಪದ ಮಧ್ಯಭಾಗದಲ್ಲಿ ಹೊಕ್ಕುಳವು ಸರಿಯಾಗಿದೆ ಎಂದು ತೋರಿಸುತ್ತದೆ, ಇದು ಸೀಮಿತ ದೇಹದ ಒಕ್ಕೂಟದ ಮೂಲ ಮತ್ತು ಅನಂತ ಬ್ರಹ್ಮಾಂಡವನ್ನು ಪ್ರತಿನಿಧಿಸುತ್ತದೆ . ಶಿಲ್ಪಗಳು ಸಂಕೀರ್ಣಗಳ ಸುತ್ತಲೂ ಮತ್ತು ಅವುಗಳ ಒಳಗಿನ ಅನೇಕ ದೇವಾಲಯಗಳನ್ನು ಅಲಂಕರಿಸುತ್ತವೆ. ಅವುಗಳು ವಿವಿಧ ಶೈಲೀಕರಣಗಳ ನೃತ್ಯ ಹಂತಗಳ ಚಿತ್ರಣವಾಗಿದ್ದು, ನೃತ್ಯ ಪ್ರಕಾರಗಳನ್ನು ಸಂರಕ್ಷಿಸಲು ಮತ್ತು ಅದನ್ನು ಪುನರುಜ್ಜೀವನಗೊಳಿಸಲು ಸಹಕರಿಸಿದವು. 

ಸಾಹಿತ್ಯ ಮತ್ತು ತತ್ವಶಾಸ್ತ್ರ
ತಿನಿಸು
ಹಿಂದೂ ದೇವಾಲಯ ಸಂಗೀತ
ಸಾಂಪ್ರದಾಯಿಕ ಉಡುಪು