ಭಾರತದ ಗಡಿಯಲ್ಲಿರುವ ಮೂರು ರಾಜರ ಅಧೀನದಲ್ಲಿರುವ ರಾಜ್ಯಗಳು - ನೇಪಾಳ, ಭೂತಾನ್ ಮತ್ತು ಸಿಕ್ಕಿಂ- ೧೯೪೭ ಮತ್ತು ೧೯೫೦ ರ ಅವಧಿಯ ನಡುವೆ ಭಾರತದ ಗಣರಾಜ್ಯಕ್ಕೆ ಸೇರಲ್ಪಡಲಿಲ್ಲ. ನೇಪಾಳವು ಬ್ರಿಟಿಷ್ ಮತ್ತು ಭಾರತ ಸರ್ಕಾರದಿಂದ "ದೆ ಜ್ಯೂರ್" ಸ್ವತಂತ್ರ ಎಂಬುದಾಗಿ ಪರಿಗಣಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿತ್ತು. ಭೂತಾನ್ ಇದು ಬ್ರಿಟಿಷರ ಅವಧಿಯಲ್ಲಿ ಭಾರತದ ಅಂತರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಗಡಿಯ ಹೊರಗಿರುವ ಒಂದು ಪಾಲಿತ ಪ್ರದೇಶ ಎಂಬುದಾಗಿ ಪರಿಗಣಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿತ್ತು. ಭಾರತ ಸರ್ಕಾರವು ೧೯೪೯ ರಲ್ಲಿ ಭೂತಾನ್ ಜೊತೆಗೆ ಈ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯನ್ನು ಮುಂದುವರೆಸಿಕೊಂಡು ಹೋಗುವ ಬಗ್ಗೆ ಮತ್ತು ಭೂತಾನ್ ತನ್ನ ಬಾಹಿಕ ಕಾರ್ಯಾಚರಣೆಗಳನ್ನು ಕೈಗೊಳ್ಳುವಲ್ಲಿ ಭಾರತ ಸರ್ಕಾರದ ಆದೇಶಗಳಿಗೆ ಒಳಪಟ್ಟಿರುತ್ತದೆ ಎಂಬ ಒಂದು ಒಡಂಬಡಿಕೆಯನ್ನು ಮಾಡಿಕೊಂಡಿತು.

ಐತಿಹಾಸಿಕವಾಗಿ, ಸಿಕ್ಕಿಂ ರಾಜರ ಅಧೀನದಲ್ಲಿರುವ ರಾಜ್ಯಗಳ ಒಂದು ಸ್ಥಾನಮಾನದಂತೆ ಬ್ರಿಟಿಷ್ ಅಧಿಪತ್ಯಕ್ಕೆ ಅಧೀನವಾಗಿತ್ತು, ಮತ್ತು ಆದ್ದರಿಂದ ಅದು ವಸಾಹತುಷಾಹಿ ಅವಧಿಯಲ್ಲಿ ಭಾರತದ ಗಡಿಯೊಳಗೆ ಇತ್ತು ಎಂಬುದಾಗಿ ಪರಿಗಣಿಸಲ್ಪಡುತ್ತದೆ. ಆದಾಗ್ಯೂ, ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯದ ನಂತರ, ಸಿಕ್ಕಿಂನ ಚೋಗ್ಯಲ್ ಭಾರತದೊಳಕ್ಕೆ ಪೂರ್ತಿ ಏಕೀಕರಣಕ್ಕೆ ಒತ್ತಾಯಿಸಿದರು. ಭಾರತಕ್ಕೆ ಪ್ರದೇಶದ ರಾಜತಾಂತ್ರಿಕ ಮಹತ್ವವನ್ನು ನೀಡಿದ ನಂತರ, ಭಾರತ ಸರ್ಕಾರವು ಮೊದಲ ತಟಸ್ಥ ಒಪ್ಪಂದಕ್ಕೆ ಸಹಿ ಮಾಡಿತು ಮತ್ತು ನಂತರ ೧೯೫೦ ರಲ್ಲಿ ಸಿಕ್ಕಿಂನ ಚೋಗ್ಯಲ್ ಜೊತೆಗೆ ಒಂದು ಪೂರ್ತಿ ಒಡಂಬಡಿಕೆಗೆ ಸಹಿ ಹಾಕಿತು, ಅದರ ಪರಿಣಾಮವಾಗಿ ಸಿಕ್ಕಿಂ ಒಂದು ಪಾಲಿತ ಪ್ರದೇಶ ಮತ್ತು ಇನ್ನು ಮುಂದೆ ಅದು ಭಾರತಕ್ಕೆ ಸೇರಿರುವುದಿಲ್ಲ ಎಂಬುದನ್ನು ಅದು ಘೋಷಿಸಿತು. ಭಾರತ‌ವು ರಕ್ಷಣೆ, ಬಾಹಿಕ ಕಾರ್ಯಾಚರಣೆಗಳು ಮತ್ತು ಸಂವಹನಗಳ ಜವಾಬ್ದಾರಿಯನ್ನು ಹೊಂದಿತ್ತು, ಮತ್ತು ಅಂತಿಮವಾಗಿ ಕಾನೂನು ಮತ್ತು ಆದೇಶಕ್ಕೆ ಜವಾಬ್ದಾರಿಯಾಗಿತ್ತು, ಆದರೆ ಸಿಕ್ಕಿಂ ಪೂರ್ಣ ಆಂತರಿಕ ಸ್ವಾಯತ್ತತೆಯನ್ನು ನೀಡಲ್ಪಟ್ಟಿತ್ತು. ೧೯೬೦ ರ ದಶಕದ ಕೊನೆಯ ಭಾಗದಲ್ಲಿ ಮತ್ತು ೧೯೭೦ ರ ದಶಕದ ಪ್ರಾರಂಭದಲ್ಲಿ, ಭೂಟಿಯಾದ ಅಲ್ಪಸಂಖ್ಯಾತರು ಮತ್ತು ಲೆಪ್ಚಾದ ಮೇಲು ವರ್ಗದವರಿಂದ ಬೆಂಬಲವನ್ನು ಪಡೆದುಕೊಂಡ ಚೋಗ್ಯಲ್ ಸಿಕ್ಕಿಂಗೆ ಒಂದು ಹೆಚ್ಚಿನ ಅಂತರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಮಾನ್ಯತೆಯನ್ನು ನೀಡುವ ಸಲುವಾಗಿ ಹೆಚ್ಚಿನ ಅಧಿಕಾರಗಳನ್ನು ಪಡೆದುಕೊಳ್ಳುವ, ಅದರಲ್ಲಿಯೂ ನಿರ್ದಿಷ್ಟವಾಗಿ ಬಾಹಿಕ ಕಾರ್ಯಾಚರಣೆಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಸಂಧಾನದ ಪ್ರಯತ್ನವನ್ನು ಕೈಗೊಂಡರು. ಈ ರಾಜನೀತಿಗಳು ಕಾಜಿ ಲ್ಹೆನ್‌ಡಪ್ ಡೊರ್ಜಿ ಮತ್ತು ಸಿಕ್ಕಿಂ ರಾಜ್ಯ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್‌ನಿಂದ ಪ್ರತಿಭಟಿಸಲ್ಪಟ್ಟವು, ಸಾಂಪ್ರದಾಯಿಕ ನೇಪಾಳಿ ಮಧ್ಯಮ ವರ್ಗದವರನ್ನು ಪ್ರತಿನಿಧಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಅವರು ಒಂದು ಹೆಚ್ಚಿನ ಪ್ರೋ-ಭಾರತೀಯ ನಿಲುವನ್ನು ಹೊಂದಿದ್ದರು. ಎಪ್ರಿಲ್ ೧೯೭೩ ರಲ್ಲಿ, ಒಂದು ಪ್ರತಿ-ಚೋಗ್ಯಲ್ ಚಳುವಳಿಯು ಪ್ರಾರಂಭವಾಗಲ್ಪಟ್ಟಿತು; ಪ್ರತಿಭಟನಾಕಾರರು ಜನಪ್ರಿಯ ಚುನಾವಣೆಗಳನ್ನು ನಡೆಸುವ ಬಗ್ಗೆ ಚಳುವಳಿ ನಡೆಸಿದರು. ಸಿಕ್ಕಿಂ ಪೋಲೀಸರು ಪ್ರತಿಭಟನಾಕಾರರನ್ನು ನಿಯಂತ್ರಿಸುವಲ್ಲಿ ಅಸಮರ್ಥರಾದರು, ಮತ್ತು ಡೊರ್ಜಿ ಅವರು ಭಾರತವು ತನ್ನ ಕಾನೂನು ಮತ್ತು ಆದೇಶ ಜವಾಬ್ದಾರಿಯನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುವಂತೆ ಮತ್ತು ಮಧ್ಯಪ್ರವೆಶಿಸುವಂತೆ ಕೇಳಿಕೊಂಡರು. ಭಾರತವು ಚೋಗ್ಯಲ್ ಮತ್ತು ಡೊರ್ಜಿಯರ ನಡುವೆ ಸಮಾಲೋಚನೆಗೆ ಅನುವು ಮಾಡಿಕೊಟ್ಟಿತು, ಮತ್ತು ಒಂದು ಸಂವಿಧಾನಾತ್ಮಕ ಸಾರ್ವಭೌಮತ್ವದ ಪಾತ್ರಕ್ಕೆ ಚೋಗ್ಯಲ್‌ರಿಗೆ ಕಡಿಮೆ ಅಧಿಕಾರವನ್ನು ನೀಡುವ ಒಂದು ಒಪ್ಪಂದಕ್ಕೆ ಕಾರಣವಾಯಿತು, ಮತ್ತು ಒಂದು ಹೊಸ ಸಾಂಪ್ರದಾಯಿಕ ಅಧಿಕಾರ-ಹಂಚಿಕೆಯ ಸೂತ್ರದ ಮೇಲೆ ಆಧಾರಿತವಾಗಿ ಚುನಾವಣೆಗಳನ್ನು ನಡೆಸಬೇಕು ಎಂಬ ಒಪ್ಪಂದವು ಜಾರಿಗೆ ಬಂದಿತು. ಚೋಗ್ಯಲ್‌ರ ಪ್ರತಿವಾದಿಗಳು ಒಂದು ಪ್ರಚಂಡ ಯಶಸ್ಸನ್ನು ಗಳಿಸಿದರು, ಮತ್ತು ಸಿಕ್ಕಿಂ ಭಾರತದ ಗಣರಾಜ್ಯಕ್ಕೆ ಸೇರಿಸಲ್ಪಡಬೇಕು ಎಂಬುದನ್ನು ಸೂಚಿಸುವ ಒಂದು ಹೊಸ ಸಂವಿಧಾನವು ರಚಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿತು. ೧೦ ಎಪ್ರಿಲ್ ೧೯೭೫ ರಂದು, ಸಿಕ್ಕಿಂ ಅಸೆಂಬ್ಲಿಯು ರಾಷ್ಟ್ರವು ಭಾರತದೊಳಕ್ಕೆ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಏಕೀಕರಣಗೊಳ್ಳುವುದಕ್ಕೆ ಕರೆ ನೀಡುತ್ತ ಒಂದು ಮಸೂದೆಯನ್ನು ಅನುಮೋದಿಸಿತು. ಈ ಮಸೂದೆಯು ೧೪ ಎಪ್ರಿಲ್ ೧೯೭೫ ರಂದು ನಡೆಸಲ್ಪಟ್ಟ ಒಂದು ಜನಮತಸಂಗ್ರಹದಲ್ಲಿನ ೯೭% ಮತಗಳ ಮೂಲಕ ಅನುಮೋದಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿತ್ತು, ಅದರ ಕಾರಣದಿಂದಾಗಿ ಭಾರತ ಸರ್ಕಾರವು ಸಿಕ್ಕಿಂ ಅನ್ನು ತನ್ನ ೨೨ ನೆಯ ರಾಜ್ಯವಾಗಿ ಸೇರಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದಕ್ಕೆ ಸಂವಿಧಾನವನ್ನು ತಿದ್ದುಪಡಿ ಮಾಡಿತು. ಆದಾಗ್ಯೂ, ಇತಿಹಾಸಕಾರರು ಭಾರತ ಸರ್ಕಾರದಿಂದ ನೀಡಲ್ಪಟ್ಟ ಸಂಖ್ಯೆಗಳು ಮತ್ತು ಭಾರತೀಯ ಸೈನ್ಯದಿಂದ ನಡೆಸಲ್ಪಟ್ಟ ಜನಮತಸಂಗ್ರಹದ ನಡುವಳಿಕೆಯ ಬಗ್ಗೆ ತೀವ್ರವಾಗಿ ವಿರೋಧಿಸುತ್ತಾರೆ. ಅದೆಲ್ಲದರ ಹೊರತಾಗಿಯೂ, ಸಿಕ್ಕಿಂ ಭಾರತ ಒಕ್ಕೂಟದ ಜೊತೆಗೆ ೨೨ನೆಯ ರಾಜ್ಯವಾಗಿ ವಿಲೀನಗೊಳ್ಳಲ್ಪಟ್ಟಿತು.

ಸಿಕ್ಕಿಂ
ಕಾಶ್ಮೀರ
ರಾಜರುಗಳು
ಏಕೀಕರಣವನ್ನು ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳುವಿಕೆ