1936 ஆம் ஆண்டில் கால்மன் டிஹான்யி (Kálmán Tihanyi) "மின்மத் தொலைக்காட்சி" கொள்கையை வரையறுத்தார். மேலும் முதல் தட்டையான சட்ட தொலைக்காட்சியையும் உருவாக்கினார்.

ஒற்றைநிற ஒளிச்சைகை மின்ம வீடியோ காட்சி 1964 ஆம் ஆண்டில் டொனால்ட் பிட்சர் (Donald Bitzer), ஹெச். ஜீன் ஸ்லோட்டோ (H. Gene Slottow) மற்றும் PLATO கம்ப்யூட்டர் சிஸ்டத்துக்கான பட்டப் படிப்பு மாணவர் ராபர் வில்சன் (Robert Willson) ஆகியோரால் யுனிவர்சிடி ஆஃப் இல்லினாய்ஸ் அட் அர்பானா-சேம்பெயினில் இணை உருவாக்கமாக உருவாக்கப்பட்டது. கண்ணாடி உற்பத்தியாளர் ஓவென்ஸ் இல்லினாய்ஸ் (Owens-Illinois) மூலமாக உருவாக்கப்பட்ட முதல் நியான் ஆரஞ்சு ஒற்றைநிற ஒளிச்சைகை டிஜிவியு காட்சிச் சட்டங்கள் 1970களின் ஆரம்பத்தில் மிகவும் பிரபலமானவையாக இருந்தன. ஏனெனில் அவை முரட்டுத்தனமானதாக இருந்தன. மேலும் உருவப்படங்களைப் புதுப்பிப்பதற்கு நினைவகமோ மின்சுற்றோ தேவையில்லாமல் இருந்தது. அதன் நீண்ட கால விற்பனை 1970களின் பிற்பகுதியில் US$2500 PLATO மின்மக் காட்சிகளைக் காட்டிலும் மலிவாக இருந்த குறைகடத்தி நினைவகத்தால் உருவாக்கப்பட்ட CRT காட்சிகள் வெளியானதன் காரணமாக வீழ்ச்சி அடைந்தது. எனினும் மின்மக் காட்சிகள் ஒப்பிடுகையில் பெரிய திரை அளவுகளைக் கொண்டிருந்தன. மேலும் 1 அங்குலத்தில் மெல்லியதாக அவை இருந்ததால் முகப்பறை மற்றும் பங்குச்சந்தையில் வைப்பதற்கு வசதியானதாக இருந்தன.

மின் பொறியியல் மாணவர் லேர்ரி எஃப். வெபர் (Larry F. Weber) 1960களில் யுனிவர்சிடி ஆஃப் இல்லினாய்ஸ் அட் அர்பானா-சேம்பெயினில் படித்துக் கொண்டிருந்த நேரத்தில் மின்மக் காட்சிகளில் ஆர்வமிக்கவராக மாறினார். பின்னர் இந்தத் துறையில் பிட்சர் மற்றும் ஸ்லோட்டோ ஆகியோரின் கீழ் முதுகலை படித்தார். அவரது ஆய்வு இறுதியாக மின்மக் காட்சிகள் தொடர்பாக அவருக்கு 15 காப்புரிமையை ஈட்டிக் கொடுத்தது. அவரது ஆரம்பகாலப் பங்களிப்புக்களில் ஒன்று தற்போது ஒவ்வொரு வர்ண மின்மக் காட்சியிலும் பயன்படுத்தப்பட்டு வரும் மின்னாற்றல் சேமிப்பு "மின்னாற்றல் மீட்புத் தாங்குச் சுற்றின்" மேம்பாடு ஆகும்.

இணை இயந்திரங்கள் மற்றும் கணினி உருவாக்குநர்களான பர்ரஃப்ஸ் கார்ப்பரேசன் 1970களின் ஆரம்பத்தில் பானாப்லக்ஸ் காட்சியை உருவாக்கியது. பொதுவாக வாயு-இறக்குதல் அல்லது வாயு-மின்மக் காட்சி என்று குறிப்பிடப்பட்ட அந்த பானாப்லக்ஸ் காட்சி யில் பின்னர் வந்த மின்ம வீடியோக் காட்சியில் பயன்படுத்தப்பட்ட அதே தொழில்நுட்பம் பயன்படுத்தப்பட்டது. ஆனால் இணை இயந்திரங்களின் பயன்பாடாக ஏழு பிரிவு காட்சியின் வாழ்வு துவங்கியது. அவை அதன் பிரகாசமான ஆரஞ்சு மேண்மையானத் தோற்றத்தின் காரணமாக மிகவும் பிரபலமானதாக மாறியிருந்தது. மேலும் 1970களின் பிற்பகுதியில் இருந்து 1990கள் வரை பணப்பதிவேடுகள், கணிப்பான்கள், பின்பால் இயந்திரங்கள், ரேடியோக்கள், வானோடல் கருவிகள் மற்றும் ஸ்டோர்ம்ஸ்கோப்கள் போன்ற வான்பயண மின்னணுவியல்கள், அதிர்வெண் எண்ணிகள் மற்றும் மல்ட்டிமீட்டர்கள் போன்ற சோதனை உபகரணங்கள்; மற்றும் பொதுவாக உயர்-இலக்க எண்ணிக்கையுடன் நிக்சி குழாய் அல்லது நியுமிட்ரான் காட்சிகளை முன்னர் பயன்படுத்திய அனைத்து பொருட்கள் உள்ளிட்ட கிட்டத்தட்ட எங்கும் நிறைந்திருக்கும் பயன்பாட்டைக் கொண்டிருந்தன.
இந்த காட்சிகள் LEDக்கள் அவற்றின் குறைவான மின்னாற்றல் நுகர்வு மற்றும் உருப்படிம நெகிழ்திறன் ஆகியவற்றினால் பிரபலமாகும் வரை நீடித்திருந்தன. ஆனால் தற்போதும் பின்பால் இயந்திரங்கள், வான் மின்னணுவியல் போன்ற உயர் ஒளிர்திறன் தேவைப்படும் சில பயன்பாடுகளில் இவை பயன்படுத்தப்படுகின்றன. பின்பால் காட்சிகள் ஆறு மற்றும் ஏழு இலக்க ஏழு பிரிவு காட்சிகளுடன் தொடங்கின. பின்னர் 16 பிரிவு எண்ணெழுத்துக் காட்சிகளாக மாறின. மேலும் பின்னர் 1990 ஆம் ஆண்டில் 128x32 புள்ளி-பிக்சல் காட்சிக்கு மாறின. இவை தற்போது வரை பயன்படுத்தப்பட்டு வருகின்றன.

வரலாறு
2006 முதல் தற்போது வரை
1983
1992