இக் கொள்கை அணுகுமுறையின் கீழ் விலையுயர்வை நுகர்வோர் விலை குறியீட்டு எண் போன்ற ஓர் குறிப்பிட்ட வரையறையின் கீழ் விரும்பத்தக்க எல்லைக்குள் இலக்காக்குகிறது.

விலையுயர்வு இலக்கானது குறிப்பிட்ட கால அளவுகளின் மூலம் மத்திய வங்கியின் வட்டி விகித இலக்கை சாதிக்கிறது. பயன்படுத்தப்படும் வட்டி விகிதம் பொதுவாக வங்கிகளுக்கிடையிலான விகிதமாகும், வங்கிகள் ஒருவருக்கொருவர் குறுகிய காலத்திற்கு பண புழக்க காரணங்களுக்காக கடன் அளித்துக்கொள்வதாகும். நாட்டினைப் பொறுத்து இந்த குறிப்பிட்ட வட்டி விகிதம் பண விகிதம் அல்லது அதனையொத்தது போன்ற பெயரில் அழைக்கப்படும்.

வெளிச் சந்தைகளைப் பயன்படுத்தி ஓர் குறிப்பிட்ட காலகட்டத்திற்கு வட்டி விகிதம் பராமரிக்கப்படுகிறது. வழமையாக வட்டி விகித இலக்கு நிலையாக வைத்திருக்கப்படும் காலம், மாதங்களுக்கும் வருடங்களுக்கும் இடையில் வேறுபடும். இந்த வட்டி விகித இலக்கு வழக்கமாக ஓர் கொள்கைக் குழுவால் மாதாந்திர அல்லது காலாண்டு அடிப்படையில் மறு பார்வைக்குள்ளாக்கப்படுகிறது. 

வட்டி விகித இலக்கிலான மாற்றங்கள் பல சந்தை குறியீடுகளுக்கு பதிலளிக்கும் வகையில் பொருளாதார போக்குகளை முன் கூட்டியே கணிப்பதற்கான முயற்சியையும் மற்றும் அவ்வாறு சந்தையை வரையறுக்கப்பட்ட விலையுயர்வு இலக்கினை சாதிக்க நோக்கி பின் தொடரப்படுகிறது. ஓர் உதாரணத்திற்கு, ஒரு எளிய வழியாக விலையுயர்வினை இலக்கினைக் கொள்வது டெய்லர் விதி என அழைக்கப்படுவது விலையுயர்விலும் உற்பத்தி இடைவெளியிலும் ஏற்படும் மாற்றங்களுக்கேற்ப பதிலளிக்கும் வகையில் அனுசரிப்பு செய்யப்படுகிறது. இவ்விதி ஸ்டான்ஃபோர்ட் பல்கலைகழகஜான் பி. டெய்லர் என்பவரால் பரிந்துரைக்கப்படுகிறது. 

பணவியல் கொள்கையின் விலையுயர்வு இலக்கு அணுகுமுறை முன் மாதிரியாக நியூசிலாந்தில் அமல் செய்யப்பட்டது. அது தற்போது ஆஸ்திரேலியா, கானடா, சிலி, கொலம்பியா, ஐரோப்பியப் பகுதி, நியூசிலாந்து, நார்வே, ஐஸ்லாந்து, பிலிப்பைன்ஸ், போலந்து, ஸ்வீடன்/0}, [[தென் ஆப்பிரிக்கா]], [[துருக்கி]], [[இங்கிலாந்து]] ஆகிய நாடுகளில் பயன்படுகிறது.

விலையுயர்வு இலக்கு
பணவியல் மொத்தங்கள்
பணவியல் அடித்தளம்
கோட்பாடு