1791 ல் இங்கிலாந்து நாட்டின் மத போதகரான கிரேகோர் வில்லியம் கிரிகோர் (William Gregor) என்னும் ஆங்கிலேயர் 1791ல் கண்டுபிடித்தார். இவர் அந்நாட்டின் மெனாக்சின்(Menaccin) கணவாய்ப் பகுதியிலிருந்து கிடைத்த ஒரு வகையான கருப்பு மணலை பகுத்தாராய்ந்து அதில் ஒரு புதிய தனிமம் இருப்பதை அறிவித்தார். இப் புதிய தனிமத்திற்கு மெனாக்சின் என்றும் கனிமத்திற்கு மெனாக்கொனைட்டு என்றும் பெயர் சூட்டினார். இன்றைக்கு அக் கனிமத்தை இல்மனைட்டு (ilmanite) என்றும் தனிமத்தை தைட்டானியம் என்றும் அழைக்கின்றார்கள். மார்ட்டின் கலாப்ரோத்து என்ற இடாய்ச்சுலாந்திய (செருமன்) வேதியியல் அறிஞர் 1795 ல் அங்கேரி நாட்டிலிருந்து பெற்ற (உ)ரூட்டைல் என்ற கனிமத்திலிருந்து டைட்டானியத்தைப் பிரித்தெடுத்தார். தைட்டான் என்பது பூமியைக் குறிப்பிடும் காயியா (Gaea) என்ற கடவுளின் மகனாகும். இப்பொருள் வலிமையாக இருப்பதால், கிரேக்கத் தொல்கதைகளில் வரும் வலிமை மிக்க டைட்டன் என்பதன் அடிப்படையில் தைட்டானியம் எனப் பெயர் சூட்டினார். சில ஆண்டுகளுக்குப் பிறகே கலாப்ரோத்தும் கிரேகோரும் கண்டுபிடித்தது ஒரே தனிமம் எனத் தெரிய வந்தது. 1895 ல் பிரான்சு நாட்டின் வேதியியல் அறிஞர் என்றி மோய்சன் மின்வில் உலை (arc furnace) மூலம் தைட்டானியம் ஆக்சைடை ஐதரசனால் ஆக்சிசனிறக்கம் செய்து ஏறக்குறைய தூய தைடானியத்தைப் பெற்றார்.

ஆக்சைடுகள்
சேர்மங்கள்
வரலாறு
ஆல்காக்சைடுகள்