வெப்பமானியைக் கண்டறிந்தவர் என்று பல வரலாற்றாசிரியர்களும் பலரைக் குறிப்பிடுகின்றனர், அவர்கள், கோர்னிலியஸ் ட்ரப்பெல், ராபர்ட் ஃப்ளட், கலிலியோ கலிலி அல்லது சான்டோரியோ சான்டோரியோ ஆகியோர் ஆவர். ஆனால் வெப்பமானி என்பது ஒரே கண்டுபிடிப்பில் நடந்தது அல்ல, அது தொடர்ந்து வளர்ச்சியடைந்து வந்த ஒரு பொருளாகும்.

ஃபிலோ ஆஃப் பைஸாந்தியம் மற்றும் ஹீரோ ஆஃப் அலக்ஸாண்டியா ஆகியோர் சில பொருட்கள், குறிப்பாக காற்று, விரிவடையும், சுருங்கும் தன்மை கொண்டது என்பதை அறிந்திருந்தனர். இதனை, ஒருபகுதி காற்று நிரம்பிய மூடிய குழாயை நீர் கொள்கலனில் வைத்து விளக்கிக்காட்டினார்கள். காற்றின், விரிவடைதல் மற்றும் சுருங்குதல் பண்பானது, நீர்/காற்று தொடும் பகுதியை குழாயின் பரப்பில் தொடர்ந்து இடமாற வைத்தது.

இந்த இயக்கமானது, பின்னர் காற்றின் விரிவடைதல் மற்றும் சுருங்குதல் பண்பினால் கட்டுப்படுத்தப்பட்ட நீரின் நிலையைப் பயன்படுத்தி, காற்றின் வெப்பம் அல்லது குளிர்நிலையைக் காண்பிக்க பயன்படுத்தப்பட்டது. இதுபோன்ற சாதனங்கள், 16ஆம் மற்றும் 17ஆம் நூற்றாண்டுகளில் ஐரோப்பாவில் காணப்பட்ட பல விஞ்ஞானிகளால் உருவாக்கப்பட்டன, இதில் கலிலியோ கலிலி குறிப்பிடத்தக்கவர்.. இதன் விளைவாக, சாதனங்கள் நம்பகமான விளைவுகளைத் தர தொடங்கின, மேலும், "தெர்மோஸ்கோப்" என்ற சொல்லும் புழக்கத்தில் வந்தது, ஏனெனில் இந்த சாதனங்கள் உணரக்கூடிய சூட்டில் ஏற்படும் மாற்றங்களைக் காண்பிக்கின்றன (இன்னும் உருவாகாத, வெப்பநிலை தொடர்பான கருத்தாக்கம்). தெர்மோஸ்கோப் மற்றும் வெப்பமானி ஆகியவற்றுக்கு இடையேயான வேறுபாடு என்னவென்றால், இரண்டாவதற்கு அளவுகோல் இருக்கிறது. கலிலியோ வெப்பமானியைக் கண்டறிந்தவர் என்று கூறப்பட்டாலும், அவர் உருவாக்கியது தெர்மோஸ்கோப்களே.

ஓரளவுக்கு வேறுபட்ட அடர்த்திகளைக் கொண்ட பொருட்கள் (நீர்த்த ஆல்கஹாலைக் கொண்ட கண்ணாடி கோளங்கள்) விழவும் எழவும் கூடும் என்றும் கலிலியோ கண்டறிந்தார். இதுவே தற்காலத்தில் பயன்படுத்தப்படும் கலிலியோ வெப்பமானிகளின் தத்துவமாகும் (படத்தில் காட்டப்பட்டுள்ளது). 
இன்று அந்த வெப்பமானிகள் வெப்பநிலை அளவுகோலைக் கொண்டு அளவுதிருத்தம் செய்யப்பட்டுள்ளன.

தெர்மோஸ்கோப்பின் முதல் தெளிவான வரைபடம் 1617 ஆம் ஆண்டில் கியூஸெப்பி பியான்கனி என்பவரால் வெளியிடப்பட்டது: அளவீடுகளைக் கொண்டு, வெப்பமானியாக செயல்படக்கூடிய ஒன்று 1638 ஆம் ஆண்டில் ராபர்ட் ஃபளட் என்பவரால் வெளியிடப்பட்டது. இது ஒரு செங்குத்துக் குழாய், அதன் மேல்பகுதியில் ஒரு குமிழி காணப்பட்டது மற்றும் அடிப்பகுதி நீரில் அமிழ்ந்து இருந்தது. குழாயில் இருந்த நீரின் அளவானது, அதிலுள்ள காற்றின் விரிவு மற்றும் சுருக்கத்தால் கட்டுப்படுத்தப்பட்டது, எனவே இதனை நாம் காற்று வெப்பமானி என்று அழைக்கிறோம்.

ஒரு தெர்மோஸ்கோப்பில், அளவீடுகளைக் குறித்த முதல் மனிதராக ஃப்ராசெஸ்கோ சாக்ரெடோ அல்லது சான்டாரியோ சான்டாரியோ என்பவரால் 1611 முதல் 1613 க்கு இடைப்பட்ட காலத்தில் உருவாக்கப்பட்டதாக கூறப்படுகிறது.

வெப்பமானி என்ற சொல், (அதனுடைய பிரெஞ்சு மொழி வடிவத்தில்) 1624 ஆம் ஆண்டில், ஜே. லூரெக்கான் என்பவர் எழுதிய "லா ரிகிரியேஷன் மேத்தமடிக் (La Récréation Mathématique)" என்பதில் குறிப்பிடப்பட்டது, இதில் அவர் 8 டிகிரிகள் கொண்ட ஒரு அளவீட்டை விவரிக்கிறார்.

மேற்குறிப்பிட்ட சாதனங்கள் ஒரு பின்னடைவைச் சந்தித்தன, அதாவது அவை காற்றழுத்தமானிகளாகவும் இருந்தன, அதாவது காற்றழுத்தத்தாலும் மாறுபாடு அடைந்தன. 1654 ஆம் ஆண்டுவாக்கில், டஸ்கனி ராஜ்ஜியத்தின் மன்னர் இரண்டாம் ஃபெர்டினாண்டோ டி' மெடிக்கி என்பவர், முதன்முதலாக, மூடப்பட்ட குழாயில் ஒருபகுதி ஆல்கஹாலால் நிரப்பியிருந்தார், அதில் ஒரு குமிழியும் தண்டு பகுதியும் இருந்தன, இதுவே முதன்முதலான நவீன வடிவ வெப்பமானி ஆகும், காற்றழுத்தத்தை முற்றிலும் சாராமல், வெறும் நீர்மத்தின் விரிவாக்கத்தின் அடிப்படையில் அமைந்த முதல் கருவியாகும் இது. பல பிற விஞ்ஞானிகளும், பல்வேறு வகையான நீர்மங்கள் மற்றும் வடிவமைப்புகளைப் பயன்படுத்தி வெப்பமானிகளை சோதித்து வந்தனர்.

ஆனாலும், ஒவ்வொரு கண்டுபிடிப்பாளரும் அவருடைய வெப்பமானிகளும் வேறுபட்டதாக இருந்தன—எந்தவொரு தரநிலைப்படுத்தப்பட்ட அளவீடும் இல்லை. 1665 ஆம் ஆண்டில், கிறிஸ்டியன் ஹைகென்ஸ் என்பவர் நீரின் உருகுநிலை மற்றும் கொதிநிலை ஆகியவை மாறாதவை என்று பரிந்துரைத்தார், மேலும் 1694 ஆம் ஆண்டில் கார்லோ ரெனால்டினி என்பவர் உலகளாவிய அளவுகோல்களில் அவற்றை நிலையான புள்ளிகளாக பயன்படுத்துவது குறித்து பரிந்துரைத்தார். 1701 ஆம் ஆண்டில், ஐசக் நியூட்டன் பனிக்கட்டியின் உருகுநிலைக்கும் மனித உடல் வெப்பநிலைக்கும் இடையே 12 டிகிரி அளவீடு ஒன்றைப் பரிந்துரைத்தார். 1724 ஆம் ஆண்டில் இறுதியாக, டேனியல் கேப்ரியல் பாரன்ஹீட் என்பவர் ஒரு வெப்பநிலை அளவீட்டை உருவாக்கினார், இது தற்காலத்திலும் (ஓரளவுக்கு மாற்றப்பட்டு) அவருடைய பெயரைத் தாங்கியுள்ளது. அவர் முதன்முறையாக பாதரசத்தைப் (பாதரசத்தின் விரிவடைதல் கெழு மிகவும் அதிகம்) பயன்படுத்தி வெப்பமானிகளை உருவாக்கிய காரணத்தால் அவரால் இதை செய்ய முடிந்தது. இந்த வெப்பமானிகள் அதிக துல்லிய அளவீட்டையும், மீண்டும் அதே அளவீட்டை அதே வெப்பநிலையில் காண்பிக்கும் தன்மையும் கொண்டிருந்ததால் பொதுவான பயன்பாட்டில் அதிக அளவிற்கு வந்தன. 1742 ஆம் ஆண்டில், ஆண்டர்ஸ் செல்சியஸ் என்பவர், நீரின் கொதிநிலையில் பூச்சிய அளவீட்டையும் அதனுடைய உருகுநிலையில் 100 டிகிரிகள் அளவீட்டையும் கொண்டிருக்கும் ஒரு அளவீட்டு முறையை அறிமுகப்படுத்தினார், தற்காலத்தில் அவருடைய பெயரைக் கொண்டு வழங்கப்படும் அளவீட்டில் இந்த முறை தலைகீழாகவே பயன்படுத்தப்படுகிறது.

1866 ஆம் ஆண்டில், சர் தாமஸ் கிளிஃபோர்டு ஆல்பட் என்பவர் மருத்துவ வெப்பமானியைக் கண்டறிந்தார், அது உடல் வெப்பநிலையை ஐந்து நிமிடத்தில் அளவிட்டது.
1999 ஆம் ஆண்டில், எக்ஸெர்கென் கார்ப்பரேஷனைச் சேர்ந்த, டாக்டர். பிரான்செஸ்கோ பொம்பேய் என்பவர் உலகின் முதல் டெம்போரல் ஆர்டரி வெப்பமானியை அறிமுகப்படுத்தினார், இது ஆபத்தற்ற வழியில் நெற்றியிலிருந்து, 2 விநாடிகளுக்கு வெப்பநிலையை அளவிட்டது, இது மருத்துவ ரீதியில் துல்லியமான உடல் வெப்பநிலையை வழங்கியது.

அளவுத்திருத்தம்
ஆரம்பகால வரலாறு
துல்லியம் வழுவாமை, துல்லியத்தன்மை மற்றும் மீண்டும் ஒரே முடிவைத் தரும் திறன்
பயன்கள்