தேநீர் அருந்துவது 4000 வருடங்களுக்கு முன்பே சீனாவில் தோன்றிவிட்டது. பசும் தேநீர் பானமாகவும் பாரம்பரிய மருத்துவ முறையாகவும் சீனா, ஜப்பான், வியட்நாம், கொரியா, இந்தியா மற்றும் தாய்லாந்து உள்ளிட்ட பெரும்பாலான ஆசியாவில் இரத்தப் போக்கைக் கட்டுப்படுத்துவது மற்றும் உடல் வெப்பநிலை, இரத்த சர்க்கரையை முறைப்படுத்துவதற்கான காயம் ஆற்றுவது மற்றும் செரிமானத்தை மேம்படுத்துவது ஆகியவற்றிற்காகப் பயன்படுத்தப்பட்டிருக்கிறது.

1191 ஆம் ஆண்டில் ஈசாய் என்ற ஜென் துறவியால் எழுதப்பட்ட "கிஸா யஜோகி" ("தேநீர் புத்தகம்" ) இதயம் உள்ளிட்ட ஐந்து முக்கிய உறுப்புகளுக்கு பசும் தேநீர் அருந்துவது எந்த வகையில் பயன்மிக்கதாக இருக்கிறது என்பதை விவரிக்கிறது. இந்தப் புத்தகம் தேநீரின் மருத்துவ குணவியல்புகள் குறித்து விவாதிக்கிறது, இது சாராயச் சத்தின் விளைவைத் தணிப்பது, ஊக்கியாக செயல்படுவது, மோசமான செயல்திறனை குணப்படுத்துவது, தாகம் தணிப்பது, செரிமானமின்மையை நீக்குவது, பெரிபெரி நோயை குணப்படுத்துவது, வெளிறிப்போவதைத் தடுப்பது மற்றும் சிறுநீரக மற்றும் மூளைச் செயல்பாட்டை மேம்படுத்துவது ஆகியவற்றை உள்ளிட்டிருக்கிறது. பகுதி ஒன்று தேயிலையின் வடிவங்கள், தேயிலைப் பூக்கள் மற்றும் தேயிலைகள் ஆகியவற்றை விளக்கியிருப்பதோடு தேயிலைச் செடியை வளர்ப்பது மற்றும் தேயிலைகளை நிகழ்முறைப்படுத்துவது ஆகியவற்றையும் உள்ளிட்டிருக்கிறது. பகுதி இரண்டில், இந்தப் புத்தகம் தனி நபர் உடல் குணப்படுத்தல்களுக்குத் தேவைப்படும் திட்டவட்டமான மருந்தளவு குறித்து விவாதிக்கிறது.

காஃபின்
சுகாதார தாக்கங்கள்
சீனத் தேநீர்
வரலாறு