மலையாள இலக்கியத்தில் வி.கே.என் நுழைந்தது 1950 களில். பலரைப் போலவே, அவரது படைப்பும் முதல் காதல் கவிதைதான். நீண்ட காலத்திற்கு முன்பே, அவர் அதைக் கைவிட்டாலும், அவர் இந்த இளமைப் பருவ மோகத்தை தனது வாழ்நாள் முழுவதும் வைத்திருந்தார். நீண்ட காலத்திற்கு முன்பே, இவர் அதைக் கைவிட்டாலும், இவர் இந்த இளமைப் பருவ மோகத்தை தனது வாழ்நாள் முழுவதும் வைத்திருந்தார். மேலும் இவர் ஒரு புதிய தலைமுறை கவிஞரிடமிருந்து தன்னால் முடிந்தவரை விரைவாகவும் சிரமமின்றி மேகசந்தேஷா அல்லது ராமாயணம் சம்புவிலிருந்து மேற்கோள் காட்ட முடியும். இந்த உரைத் திறன் கவிதை அல்லது இலக்கியத்தில் மட்டும் மட்டுப்படுத்தப்படவில்லை. இது பொதுவானது. சமகால அரசியல் முதல் ஆதிகால அமானுசுயம் வரை, நவீன வானியற்பியல் முதல் சாணக்யாவின் அர்த்தசாஸ்திரம் வரை, அல்லது மூலதனம் முதல் காமசூத்ரா வரை எதுவுமே அவருக்கு ஒரு கைவந்த கலையாக இருந்தது. அதை அவர் தனது கதைகள் மற்றும் புதினங்களில் கொண்டு வந்தார். 

1960 களில் தான் வி.கே.என் ஒரு எழுத்தாளராக முக்கியத்துவம் பெற்றார். ஆனால், அதற்குள் அவர் கேரளாவிலிருந்து புதுடெல்லிக்குச் சென்றுவிட்டார். அங்கு அவர் ஒரு பத்திரிகையாளராக சுமார் 10 ஆண்டுகள் கழித்தார். 1960 களின் புது தில்லி நவீன மலையாள இலக்கியத்தில் வரையறுக்கப்பட்ட பங்கைக் கொண்டிருந்தது. நாட்டின் தலைநகரில் பல்வேறு தொழில்முறை ஈடுபாடுகளில் ஒன்றிணைந்த இளம் எழுத்தாளர்களின் குழுவே மலையாள இலக்கியத்தையும், குறிப்பாக புனைகதையையும், இன்றைய நாளை என்னவென்று உருவாக்கியது. அவர்களில் முக்கியமானவர்கள் ஒ. வே. விஜயன், எம். முகுந்தன், ஜார்ஜ் வர்கீஸ் காக்கநாடன் மற்றும் எம். பி. நாராயண பிள்ளை போன்றோர். இந்த வட்டத்தில் வி.கே.என் "இறங்கினார்". இந்த எழுத்தாளர்கள் இலக்கியம், அரசியல் அல்லது வேறு எதையுமே அன்றைய தலைப்பில் பேசுவதற்காக தவறாமல் சந்திப்பார்கள் - இது ஒரு தயாரிப்பு, எழுத்தில் புதிய உயரங்களை அடைய அவர்களைத் தூண்டியது.

சுயசரிதை
இறப்பு
தனிப்பட்ட வாழ்க்கை
இலக்கிய வாழ்க்கை