இன்று, கார்சினோமா (புற்றுநோய்)என்று வழங்கும் மருத்துவச்சொல், எபிதேலியல் (தோல் மேல்புறத்து) உயிரணுக்களில் தோன்றும் புற்றுப்பண்புகொண்ட கட்டியை குறிக்கும் கார்சினோமா என்ற கிரேக்கச்சொல்லில் இருந்து பெற்றதாகும். செல்சஸ் என்பவர் "கார்சிநோஸ்" என்ற சொல்லை லத்தீன் மொழியில் "கான்செர் " என்று மொழிபெயர்த்தார், அதன் பொருளும் நண்டு ஆகும்.
காலேன் என்பவர் ""ஆன்கோஸ்" " என்ற சொல்லை, "அனைத்து" வகையான கட்டிகளையும் விளக்க பயன்படுத்தினார், நவீனச்சொல்லான ஆன்கோலோஜி (புத்தாக்கவியல்) யின் மூலம் அதுவேயாகும்.

ஹிப்போக்ரேடஸ் பலவகையான புற்றுநோய்களுக்கு விளக்கம் தந்துள்ளார். அவர் தீங்கற்ற கட்டிகளை "ஆன்கோஸ்" என்று அழைத்தார், கிரேக்க மொழியில் வீக்கம், மற்றும் மாலிக்னன்ட் ட்யுமர்களை (புற்றுப்பண்பு கொண்ட கட்டி)" கார்சிநோஸ்", கிரேக்க மொழியில் நண்டு அல்லது க்ரேபிஷ் என்று பொருள்படும். ஒரு திடமான புற்றுப்பண்பு கொண்ட கட்டியை வெட்டியெடுத்து அதன் மேல்புறம் பார்க்கையில் கிடைக்கும் தோற்றத்தின் அடிப்படையில், "நண்டு என்ற விலங்கின் கால்களைப்போல அதன் நரம்புகள் எல்லா பக்கங்களிலும் நீட்டி இருந்ததால், அதிலிருந்து இந்தப்பெயர் நிலைத்தது."(படம் பார்க்க).
அவர் பிறகு பின் ஒட்டு சொல்லான "-ஒமாவை", கிரேக்க மொழியில் வீக்கம், சேர்த்தார், அப்படி அந்தப்பெயர் "கார்சினோமா (புற்றுநோய்)" என்று மறுவியது. உடலைத்திறந்து காட்டுவது என்பது கிரேக்கப்பண்பாட்டிற்கு எதிராக இருந்தமையால், ஹிப்போக்ரேடஸ் அவற்றை விளக்குவதோடு நிறுத்திக்கொண்டார் மற்றும் வெளியே பார்க்ககூடிய சருமம், மூக்கு, மற்றும் மார்பக கட்டிகளின் படங்களை வரைந்தார்.
நகைச்சுவை கோட்பாட்டின் அடிப்படையில், நான்கு உடலை சார்ந்த திரவங்கள் (கருப்பு மற்றும் மஞ்சள் பித்த நீர், இரத்தம், மற்றும் கபம்) போன்றவற்றை கணக்கில்கொண்டு சிகிச்சை அளித்தார்கள்..
நோயாளியின் நகைச்சுவை நிலையினைப்பொறுத்து, பத்தியம், இரத்த வெளியேற்றம், மற்றும்/அல்லது மலமிளக்கி மருந்துகளைக்கொண்டு சிகிச்சையளித்தார்கள். நூற்றாண்டுகளில் புற்றுநோய் உடலில் எங்கு வேண்டுமானாலும் நிகழலாம் என்று கண்டுபிடித்தார்கள், ஆனால் 19 ஆம் நூற்றாண்டு வரை நகைச்சுவை கோட்பாடு அடிப்படையிலான சிக்ச்சை பிரபலமாக நிலுவையில் நீடித்துவந்தது உயிரணுக்களை கண்டறியும் வரை.

புற்றுநோய்க்கான மிகவும் புராதனமான விளக்கம் மற்றும் அறுவை சிகிச்சை எகிப்த்திய நாட்டில் கண்டறிந்தார்கள். அது சுமார் 1600 கி.மு.நடந்ததாக தெரிகிறது. பாபிரஸ் 8 மார்பகப்புண் நிகழ்வுகளை, தீய்த்தல் சிகிச்சை மூலமாக, "நெருப்புத்துளை" என்ற கருவியைக்கொண்டு நிகழ்த்தியதாக விவரித்துள்ளது. "இந்த நோயைப்பற்றி எழுதுகையில், "இதற்கு ஒரு சிகிச்சையும் கிடையாது" என்றுரைத்துள்ளது.

மேலும் மிக முன்னதான புற்றுநோய்க்கான அறுவை சிக்ச்சை 1020 ஆம் ஆண்டுகளில் ஆவிசென்னா (இப்ன் சின) என்பவர் "தி காணன் ஆப் மெடிசினில்" விவரித்துள்ளார். அவர் அரிதல் சமத்தொடுகோட்டுக்குரியதாக இருக்க வேண்டும் மற்றும் அனைத்து நோயுற்ற திசு பாகங்களும் அகற்றப்படவேண்டும் என்று் கூறினார், அவற்றில் உறுப்பு நீக்கம்அல்லது கட்டியை நோக்கி ஓடிக்கொண்டிருக்கும் நரம்புகளையும் நீக்க வேண்டும் என்றார். தேவைப்பட்டால் பாதிப்படைந்த பாகங்களை தீய்த்து விடலாம் என்றும் பரிந்துரைத்தார்.

16 மற்றும் 17 ஆம் நூற்றாண்டுகளில், இறப்பின் காரணத்தை அறிவதற்காக, உடல்களை வெட்டிச்சோதித்தலை ஏற்றுக்கொள்ள மருத்துவர்கள் முன்வந்தனர். ஜெர்மன் பேராசிரியரான வில்ஹெல்ம் பாப்ரி மார்பக புற்றுநோய் முலையின் நாளங்களில் பால் உறைவதால் ஏற்படுகிறது என்று நம்பினார். டச்சு பேராசிரியரான பிரான்கோஸ் தே ல போ சில்வியஸ், டெகார்டேயின் சீடர், அனைத்து நோய்களும் ரசாயன செயல்முறைகளின் விளைவுகளால் ஏற்படுவதாகவும், மேலும் அமிலத்தன்மை கொண்ட நிணநீர் திரவம் தான் புற்றுநோய்க்கு காரணம் என்று நம்பினார். அவருடன் வாழ்ந்தவரான நிகோலஸ் துள்ப் புற்றுநோய் மெதுவாக பரவும் ஒரு விஷம் என்று நம்பினார், மற்றும் அது ஒரு படரும் வியாதியாகும் என்று முடிவெடுத்தார்.

பர்சிவல் பாட் என்ற, பிரிட்டிஷ் அறுவை சிகிச்சை நிபுணரால் புற்றுநோயின் முதல் காரணம் அடையாளம் கண்டு பிடிக்கப்பட்டது, அவர் 1775 ஆம் ஆண்டில் விதைப்பையில் ஏற்படும் புற்றுநோய் புகைபோக்கி பெருக்குபவர்களை பொதுவாக பாதித்தது என்பதை கண்டறிந்தார். இதர தனி மருத்துவர்களின் பணிகள் பல உண்மை உளநிலை தெளிவுகளை ஏற்படுத்தியது, ஆனால் மருத்துவர்கள் இணைந்து செயல்படத்தொடங்கிய போது அவர்களால் இன்னும் உறுதியான முடிவுகளை எடுக்கமுடிந்தது.

18 ஆம் நூற்றாண்டில் உருபெருக்கி மிகவும் பரவலாக பயன்பட்டது, 'கான்செர் விஷம்' (புற்றுநோய் நச்சு) தொடக்கநிலை கட்டியிலிருந்து நிணநீர் நாளங்கள் வழியாக மற்ற இடங்களுக்கு பரவுவதாக கண்டுபிடித்தனர். ("மெடாச்டாசிஸ் (நோய் இடம் மாறி பரவுதல்)"). மெடாச்டாசிஸ் 1871 மற்றும் 1874 ஆம் ஆண்டுகளுக்கு இடையே, ஆங்கில அறுவை சிகிச்சை நிபுண மருத்துவரான காம்ப்பெல் தே மோர்கன் புற்றுநோயை பற்றிய இந்த கருத்தை வகைப்படுத்தி முதலில் கூறினார்: அறுவை சிகிச்சை மூலம் புற்றுநோய்க்கு சிகிச்சை அளித்தது சுகாதார குறைபாடுகளினால் குறைவான விளைவுகளை ஏற்படுத்தியது. பெயர்பெற்ற ஸ்காட்டிஷ் அறுவை சிகிச்சை நிபுணரான அலெக்சாண்டர் மொன்றோ 60 மார்பக புற்று நோயாளிகளிலிருவர் மட்டும் இரண்டு ஆண்டுகளுக்கு உயிர் பிழைத்ததாக கண்டார். 19 ஆவது நூற்றாண்டில், சீழ்த்தவிர்ப்பு அறுவை சிகிச்சையின் சுகாதாரத்தை மேம்படுத்தியது மேலும் உயிர்பிழைத்தலுக்கான புள்ளிவிபரம் மேல்நோக்கி சென்றது, அறுவை சிகிச்சை மூலமாக கட்டியை நீக்குவது புற்றுநோய்க்கு முதன்மையான சிகிச்சைமுறையாக ஆனது. 1800 ஆம் ஆண்டின் இறுதியில், வில்லியம் கோலியை தவிர, அவர் சீழ்த்தவிர்ப்பு முறைக்கு "முன்னர் " நடந்த அறுவை சிகிச்சைகளில் குணப்படுத்தும் விகிதம் அதிகமாக இருந்ததாக உணர்ந்தார் (மேலும் அவர் நுண்ணுயிர்களை ஊசி மூலம் கட்டிகளில் செலுத்தி கலந்த முடிவுகளை பெற்றார்), புற்றுநோய் சிகிச்சை ஒரு தனி கலையாக, அறுவை சிகிச்சை நிபுணரின் கட்டியை நீக்கும் கைவண்ணத்தை பொறுத்து இருந்தது. அதே நேரத்தில், உடலானது பல திசுக்களை கொண்டது மற்றும், அவை தன் சுற்றில் ஆயிரக்கணக்கான உயிரணுக்களால் உருவானவை என்ற எண்ணம், உடலில் உள்ள ரசாயன சமசீரின்மைபோன்ற கருத்துக்கள் கொண்ட நகைச்சுவை கோட்பாடுகள் மறைவதற்கு காரணமாக திகழ்ந்தன. உயிரணு நோய்க்குறியியலின் காலம் பிறந்து விட்டது.

19 ஆம் நூற்றாண்டின் இறுதியில்,மேரி குரீ மற்றும் பிஏர் குரீ கதிர் இயக்கத்தை கண்டுபிடித்த போது, அவர்கள் தட்டுத்தடுமாறி முதன் முதலான அறுவை-அல்லாத புற்றுநோய் சிகிச்சை அளிக்கும் முறையை இடறித்தடுமாறி வழிவகுத்தார்கள். கதிர் இயக்கத்துடன் இணைந்து முதல் முறையாக புற்றுநோய் சிகிச்சைக்கு பன்முக அணுகுமுறை அமலானது. அறுவை சிகிச்சை நிபுண மருத்துவர் மேலும் தனியாக செயல் படவில்லை, ஆனால் மருத்துவமனையின் கதிரியக்க நிபுணர்களு்டன் நோயாளிகளை உதவுவதற்கு சேர்ந்து பணிசெய்ய தொடங்கினார்.

இதனால் கருத்துப்பரிமாற்றத்தில் பல சிக்கல்கள் தோன்றின, மேலும் அதனால் நோயாளியை வீட்டிற்கு பதிலாக ஆசுபத்திரியில் சிக்கிச்சையளிக்க வேண்டிய கட்டாயம் ஏற்பட்டது, இதனால் அத்துடன் சேர்ந்து நோயாளியின் தரவு மருத்துவமனை கோப்புகளில் சேகரித்தார்கள், அதன் மூலமாக முதல் முறையாக நோயாளிகளின் புள்ளி விவர ஆய்வுகள் மேற்கொண்டார்கள்.

ஜானெட் லேன்-க்லைபன்புற்றுநோய் புறப்பரவியல் பற்றிய தன் பணிகளை, ஒரு நிறுவும் கட்டுரையானது, அவர் 1926 ஆம் ஆண்டில் 500 மார்பக புற்றுநோயாளிகள் மற்றும் 500 கட்டுப் படுத்திய நோயாளிகளை, அவர்கள் ஒரே மாதிரியான பின்னணி மற்றும் வாழ்வு முறை கொண்டவர்கள், ஒப்பிட்டு பிரிட்டிஷ் சுகாதார அமைச்சகத்திற்காக ஒரு கட்டுரையை வெளியிட்டார். அவர் புற்றுநோய் புறப்பரவியலில் புரிந்த பணிகளை மேலும் ரிச்சர்டு டால் மற்றும் ஆஸ்டின் பிராட்போர்டு ஹில் தொடர்ந்தார்கள், அவர்கள் "புகைபிடிப்பதை சம்பந்தப்படுத்தும் நுரையீரல் புற்று நோய் மற்றும் இறப்பிற்கான இதர காரணங்கள்" என்ற கட்டுரையை வெளியிட்டார்கள். இதை தொடர்ந்து மொர்டாலிடி ஒப் பிரிட்டிஷ் டாக்டர்ஸ்" என்ற இரண்டாம் அறிக்கை 1956 ஆம் ஆண்டில் பின்தொடர்நதது. (இல்லை எனில் பிரிட்டிஷ் டாக்டர்ஸ் ஸ்டடி என்று அறியப் படுவது).
ரிச்சர்டு டால் லண்டன் மெடிகல் ரிசெர்ச் சென்டரை (எம் ஆர் சி) யை விட்டு, தி ஒக்ச்போர்ட் யூனிட் போர் கான்செர் எபிடிமியோலோஜியை 1968 ஆம் ஆண்டில் தொடங்கினார். கணினிகளை பயன் படுத்தி, இந்த யூனிட் (அலகு) முதன் முறையாக அதிக அளவிலான புற்றுநோயைப்பற்றிய தரவுகளை தொகுத்தளித்து. நவீன நோய் விபரவியல் முறைகள் மற்றும் தற்போதைய நோயைப்பற்றிய கருத்துப்படிவம் மற்றும் பொது நல கொள்கைகளுக்கும் நெருக்கமான தொடர்பு இருந்து வருகிறது. கடந்த 50 வருடங்களாக, அவர்கள் மருத்துவ பழக்கவழக்கம், மருத்துவமனை, மாநிலத்திற்குரிய, நாடு, மற்றும் நாட்டின் எல்லைகளையும் மீறி, அதன் வழியாக ஒன்றில்லொன்றின் சார்புள்ளமை காரணம் சுற்று சூழல் மற்றும் பண்பாட்டு காரணிகள் எவ்வாறு புற்றுநோய் நிகழ்வு ஏற்படுவதை பாதிக்கின்றது என்பதை அறிவதற்காக மிகவும் பாடுபட்டு தரவுகளை சேகரித்து உள்ளனர்.

இரண்டாம் உலக யுத்தம் வரை, புற்றுநோயாளிகளின் சிகிச்சை மற்றும் ஆய்வுகள், தனி மருத்துவரின் வழக்கங்களை பொறுத்து எல்லைக்குட்பட்டதாக இருந்தது, அப்போது மருத்துவ ஆராய்ச்சி மையங்கள் அனைத்துலக நாடுகளுக்கிடையே புற்றுநோய் நிகழ்வில் வேறுபாடுகள் இருப்பதை கண்டறிந்தனர். இந்த உண்மையான உளநிலை, தேசீய பொது நல அமைப்புகளை சுகாதாரம் பற்றிய தரவுகளை தொகுப்பதற்கு, ஒரு இடத்தில் இருந்து அதன் கடைசி வரையிலான, அனைத்து வழக்கங்கள் மற்றும் மருத்துவமனைகளிலும் சாத்தியமாக, வழிவகுத்தது, இந்த செயல்பாட்டை பலநாடுகளும் இன்று கடைபிடித்து வருகின்றனர். ஜப்பானிய மருத்துவர்கள் ஹிரோஷிமாவில் மற்றும் நாகசாகியில் நடந்த அணுகுண்டு வெடி சிதறலில் இறந்தவர்களின் எலும்புச்சோறு முற்றிலும் அழிந்து விட்டதாக கண்டார்கள். அதை வைத்துக்கொண்டு நோயுற்ற எலும்புச்சோறைக் கூட கதிர் இயக்கத்தால் அழிக்கலாம் என்று அவர்கள் முடிவு செய்தனர், மற்றும் இது லுகேமியா (இரத்தப்புற்றுநோய்) சிகிச்சைக்காக எலும்புச்சோறு திசுப்பொருத்தல் அறுவை சிகிச்சை முறை கண்டுபிடிப்புக்கு வழிவகுத்தது. உலக யுத்தம் II கழிந்த பின், புற்றுநோய் சிகிச்சை போக்கானது, மிக நுண்ணிய அளவில் நடைமுறையில் இருக்கும் சிகிச்சை முறைகளை மேம்படுத்துவது, அவற்றை தரப்படுத்துதல், மற்றும் உலகமயமாக்கிய புறப்பரவியல் மற்றும் அனைத்துலக கூட்டாண்மை வழியாக மருத்துவமுறைகளை கண்டுபிடித்து குணமடைய செய்தல் ஆகும்.

பத்தியம்
வரலாறு
சிகிச்சை
இதர காரணங்கள்