உட்சுரப்பியலின் ஆய்வு சீனாவில் துவங்கியது. சீனர்கள் கி.மு. 200 இல் மனித சிறுநீரில் இருந்து பாலியல் மற்றும் பிட்யூட்டரி நொதிகளை பிரித்தெடுத்து அவற்றை மருத்துவ நோக்கங்களுக்காகப் பயன்படுத்தினர். அவர்கள் பதங்கமாதல் போன்ற பல சிக்கலான முறைகளைப் பயன்படுத்தினர். இறுதியாக நலந்தட்டிய இளஞ்சேவல்களுக்கு கோழிக்கொண்டை மற்றும் பறவை அலகுகள் வளரவில்லை அல்லது வெளிப்படையாக ஆண் தன்மையை வெளிப்படுத்தியதை பெர்தோல்ட் (Berthold) கவனித்த போது ஐரோப்பிய உட்சுரப்பியல் ஆரம்பமானது (எனினும் அறிவியலில் சீனர்கள் 1500 ஆண்டுகள் முந்திச் சென்றிருக்கின்றனர் என்பது குறிப்பிடத்தக்கதாகும்.) அதே பறவையின் அல்லது மற்றொரு நலந்தட்டிய பறவையின் அடிவயிற்று அறையில் இருந்து விரைகள் மாற்றம் செய்த பிறகு சாதாரண நடத்தை சார்ந்த மற்றும் உருவத்துக்குரிய மேம்பாடு ஏற்பட்டதை அவர் கண்டறிந்தார். விரைகள் சுரத்தலானது இரத்தத்தை "கட்டுப்படுத்துகிறது" என்றும் அதனைத் தொடர்ந்து அது இளஞ்சேவலின் உடலில் செயலாற்றுவதாகவும் பின்னர் அவர் முடிவு (தவறாக) செய்தார். உண்மையில் அவருடைய விரைகள் இரத்தத்தின் இயைபுக் கூறுகளை மாற்றுகின்றன அல்லது இயக்குகின்றன அல்லது விரைகள் இரத்தில் இருந்து நிறுத்துகின்ற காரணிகளை அழிக்கின்றன ஆகிய இரண்டு முடிவில் ஒன்று உண்மையாக இருக்கலாம். விரைகள் ஆண் பண்புகளுக்குக் காரணமான பொருட்களை வெளியிடுகின்றன என்பது விரைகளின் பிரித்தெடுத்தல் நலந்தட்டிய விலங்குகளில் அவற்றின் செயல்பாட்டை மாற்றுகின்றன என்று காண்பிக்கப்படும் வரை நிரூபிக்கப்படவில்லை. தூய்மையான படிகநிலை டெஸ்டோஸ்டிரோன் 1938 ஆம் ஆண்டில் பிரித்தெடுக்கப்பட்டது.

பெரும்பாலான தொடர்புடைய திசுக்கள் மற்றும் நாளமில்லாச் சுரப்பிகள் ஆரம்பகால உடற்கூறு வல்லுநர்களால் கண்டறியப்பட்ட போதும் உயிரியல் சார்ந்த செயல்பாடு மற்றும் நோய்களைப் புரிந்து கொள்வதற்கு மிகவும் கேளிக்கையான அணுகுமுறையானது அரிஸ்டாட்டில் (Aristotle), ஹிப்போக்ரடிஸ் (Hippocrates), லூக்ரிடியஸ் (Lucretius), செல்சஸ் (Celsus) மற்றும் காலன் (Galen) போன்ற மரபார்ந்த சிந்தனையாளர்களுக்குச் சாதகமாக இருந்ததாக ஃப்ரீமேன் (Freeman) மற்றும் பலர் கருதினர். மேலும் இந்தக் கருத்தமைவுகள் 19 ஆம் நூற்றாண்டில் கிருமிக் கோட்பாடு, உடற்செயலியல் மற்றும் உறுப்பு அடிப்படையிலான நோய்க்குறியியல் ஆகியவற்றின் வருகை வரை நீடித்தன.

இடைக்கால பெர்சியாவில் அவிசென்னா (Avicenna) (980-1037) த கேனன் ஆஃப் மெடிசினில் (c. 1025) நீரிழிவு நோய் குறித்து விளக்கமாக வழங்கியிருந்தார். "அவர் நீரிழிவு நோயாளிகளில் அசாதாரண சாப்பிடும் விருப்பம் மற்றும் பாலியல் செயல்பாடுகளில் குழப்பம் ஆகியவற்றை விவரித்திருந்தார். மேலும் அவர் நீரிழிவு நோயாளியின் சிறுநீரில் சர்க்கரை இருப்பதையும் ஆவணப்படுத்தியிருந்தார்." அரடேயஸ் ஆஃப் கேப்படோசியா (Aretaeus of Cappadocia) போன்று அவருக்கு முன்பே அவிசென்னா முதன்மை மற்றும் இரண்டாம் நிலை நீரிழிவு நோயை அடையாளம் கண்டார். மேலும் அவர் நீரிழிவு திசு அழுகலையும் விவரித்திருந்தார். மேலும் லூபின், ட்ரைகோனெல்லா (ஃபெனுக்ரீக்) மற்றும் ஜெடோரி விதை ஆகியவற்றின் கலைவையைக் கொண்டு நீரிழிவு நோய்க்கு சிகிச்சை அளித்தார். அது சர்க்கரையின் வெளியேற்றத்தின் குறைப்பை கணிசமான அளவில் உருவாக்கியது. இந்த சிகிச்சை இன்றைய நவீன உலகிலும் பரிந்துரைக்கப்படுகிறது. மேலும் அவிசென்னா "முதன் முதலில் வெற்று நீரிழிவு குறித்து மிகவும் துல்லியமாக விவரித்திருக்கிறார்". எனினும் பின்னர் ஜோஹன் பீட்டர் ஃபிராங்க் (Johann Peter Frank) (1745-1821) முதன் முதலில் நீரிழிவு நோய் மற்றும் வெற்று நீரிழிவுக்கு இடையே உள்ள வேறுபாட்டைக் கண்டறிந்தார்.

12 ஆம் நூற்றாண்டில் மற்றொரு முஸ்லிம் மருத்துவர் ஜாய்ன் அல்தின் அல்ஜுர்ஜானி (Zayn al-Din al-Jurjani) கிரேவ்ஸ் நோய் குறித்து முதன் முதலில் விவரித்திருந்தார். பின்னர் தைராய்டு வீக்கம் மற்றும் விழிபிதுக்கம் ஆகியவற்றுக்கு இடையே உள்ள தொடர்பு குறித்தும் "தெசாரஸ் ஆஃப் த சா ஆஃப் காவராச்ம்" இல் குறிப்பிட்டிருந்தார். இது அவரது காலத்தில் முக்கிய மருத்துவக் கலைக்களஞ்சியமாக இருந்தது. அல்ஜூர்ஜானி தைராய்டு வீக்கம் மற்றும் நெஞ்சுத்துடிப்பு ஆகியவற்றுக்கு இடையே உள்ள தொடர்பையும் வெளிப்படுத்தியிருந்தார். இந்த நோய் பின்னர் ஐரிஸ் மருத்துவர் ராபர் ஜேம்ஸ் கிரேவ்ஸ் (Robert James Graves) பெயரால் அழைக்கப்பட்டது. 1835 ஆம் ஆண்டில் விழிபிதுக்கத்துடன் தைராய்டு வீக்கத்தின் நிலையை அவர் விவரித்திருந்தார். 1840 ஆம் ஆண்டில் ஜெர்மனைச் சேர்ந்த கார்ல் அடால்ப் வோன் பேஸ்டோவ்வும் கூட (Karl Adolph von Basedow) சார்பின்றி இதே அறிகுறிகளின் தொகுப்பைக் குறிப்பிட்டிருந்தார். அதே சமயம் இந்த நோயின் ஆரம்ப கால அறிக்கைகள் 1802 மற்றும் 1810 ஆம் ஆண்டுகளில் முறையே இத்தாலியைச் சேர்ந்தவர்களான கியுசெப்பெ ஃபிளாஜானி (Giuseppe Flajani) மற்றும் ஆண்டனியோ கியுசெப்பே டெஸ்டா (Antonio Giuseppe Testa) ஆகியோராலும் வெளியிடப்பட்டன. மேலும் 18 ஆம் நூற்றாண்டில் ஆங்கிலேய மருத்துவர் காலப் ஹில்லர் பார்ரி (Caleb Hillier Parry) (எட்வர்ட் ஜென்னரின் (Edward Jenner) நண்பர்) மூலமாகவும் விவரிக்கப்பட்டது.

1902 ஆம் ஆண்டில் பேலிஸ் மற்றும் ஸ்டார்லிங் இருவரும் மேற்கொண்ட சோதனையில் முன்சிறுகுடலினுள் அமிலத்தினை சொட்டு சொட்டாக விடும் போது கணையம் சுரத்தலை ஆரம்பிப்பதைக் கண்டனர். அப்போது இந்த இரண்டுக்கும் இடையில் அனைத்து நரம்பு இணைப்புகளையும் கூட நீக்கிவிட்டு அவர்களை இதனைச் செய்தனர். தொண்டைக் குருதிக் குழாயினுள் நடுச்சிறுகுடல் மென்சவ்வுடைய சாரத்தைச் செலுத்திய போதும் இதே போன்ற வினை நிகழ்ந்தது. அதில் மென்சவ்வின் சில காரணிகள் வினைபுரிவதாக இருப்பது வெளிப்பட்டது. அவர்கள் இந்த பொருளுக்கு "செக்ரிட்டின்" என்று பெயரிட்டனர். மேலும் இந்த வழியில் செயல்படும் இராசயனங்களை "நொதி" என்ற வார்த்தையால் அழைத்தனர்.

1889 ஆம் ஆண்டில் வோன் மெரிங் (Von Mering) மற்றும் மொங்கொவ்ஸ்கி (Minkowski) இருவரும் கணையம் அறுவை சிகிச்சை மூலமாக நீக்கப்பட்டால் நீரிழிவு நோய்க்கான அறிகுறிகள் ஏற்பட்டு இரத்த சர்க்கரை அளவு அதிகரித்து அதனைத் தொடர்ந்து கோமா நிலையும் பின்னர் மரணமும் நிகழ்வதைக் கண்டனர். 1922 ஆம் ஆண்டில் பேண்டிங் (Banting) மற்றும் பெஸ்ட் (Best) இருவரும் கணையங்களை ஓரியல்புப் படுத்தல் மற்றும் வழிவந்த கரைசலை உட்செலுத்துதல் இந்த நிலைக்கு எதிரான நிலை ஏற்படுவதை உணர்ந்தனர். நொதி பொறுப்புள்ள இன்சுலின் 1953 ஆம் ஆண்டு ஃப்ரெடரிக் சாங்கர் (Frederick Sanger) அதனை வரிசைப்படுத்தும் வரை கண்டறிந்திருக்கப்படவில்லை.

நரம்புநொதிகள் 1921 ஆம் ஆண்டில் முதன் முதலில் ஓட்டோ லோயவியால் (Otto Loewi) கண்டறியப்பட்டது. அவர் தவளையின் இதயத்தை (அதன் சஞ்சாரி நரம்பு இணைக்கப்பட்டதுடன் சேர்த்து) உப்புக்கரைசலில் வைத்தார். பின்னர் அந்தக் கரைசலில் சிறிது நேரம் விட்டார். அந்தக் கரைசலை பின்னர் சஞ்சாரி நரம்பு இணைக்கப்படாத இரண்டாவது இதயத்துக்குப் பயன்படுத்தினார். முதல் இதயத்தின் சஞ்சாரி நரம்பு தூண்டப்பட்டால் இரண்டு இதயங்களிலும் எதிர்மறை வன்மை வளர் (துடிப்பு வீச்சு) மற்றும் விரைவுவளர் (துடிப்பு விகிதம்) நடவடிக்கை காணப்பட்டது. இரண்டு இதயங்களிலும் சஞ்சாரி நரம்பு தூண்டப்பட்ட போது இது ஏற்படவில்லை. சஞ்சாரி நரம்பு உப்புக் கரைசலில் சில பொருட்களை இணைத்திருந்தது. இந்த விளைவை இதய சஞ்சார நரம்புத் தூண்டலுக்கு அறியப்பட்ட வினைத்தடுப்பானான அத்திரோபீன் பயன்படுத்தி தடுக்க முடிந்தது. சஞ்சார நரம்பின் மூலமாக ஏதோ ஒன்று சுரந்து அது இதயத்தை பாதித்தது தெளிவாக தெரிந்தது. இந்த தசை ஊட்ட விளைவுகளுக்குக் காரணமான "வேகூஸ்டஃப்" (லொயவி அதனை இவ்வாறு அழைத்தார்) பின்னர் அசெட்டைல்கோலின் மற்றும் நார் எப்பி நெப்ரின் எனக் கண்டறியப்பட்டது. லோயவி அவரது இந்தக் கண்டுபிடிப்புக்காக நோபல் பரிசு வென்றார்.

உட்சுரப்பியலின் சமீபத்திய பணி நொதிகளின் விளைவுகளைத் தூண்டுவதற்கு பொறுப்பு வகிக்கும் மூலக்கூறு இயங்கமைப்புகளைக் கண்டறிவதாக இருக்கிறது. இது போன்ற பணியின் முதல் எடுத்துக்காட்டு 1962 ஆம் ஆண்டு ஏர்ல் சதர்லேண்ட் (Earl Sutherland) மூலமாக மேற்கொள்ளப்பட்டது. சதர்லேண்ட் நொதிகள் நடவடிக்கையக் கொண்டு வருவதற்காக செல்களினுள் நுழைகின்றனவா அல்லது செல்களின் வெளியே தங்கி அதனைச் செய்கின்றனவா என ஆராய்ச்சி மேற்கொண்டார். அவர் நார் எப்பி நெப்ரின் மீது ஆய்வு மேற்கொண்டார். அது கல்லீரலில் கிளைகோஜனை பாஸ்போரிலேஸ் என்சைமைச் செயல்படுத்துவதன் மூலமாக குளுக்கோஸாக மாற்றும் நடவடிக்கையை மேற்கொண்டது. அவர் கல்லீரலை மென்படல பின்னம் மற்றும் கரையத்தக்க பின்னம் (பாஸ்போரிலேஸ் கரையத்தக்கது) ஆகியவற்றினுள் ஓரியல்புப்படுத்தினார். மென்படல பின்னத்துடன் நார் எப்பி நெப்ரினை இணைத்தார். அதன் கரைபொருட்களின் சாரத்தினை எடுத்தார் மற்றும் அதனை முதல் கரையத்தக்க பின்னத்துடன் இணைத்தார். பாஸ்போரிலேஸைச் செயல்படுத்தியது நார் எப்பி நெப்ரினின் இலக்கு ஏற்பி செல் மென்படலத்தில் இருக்கிறது செல்லினுள் அல்ல என்பதைக் காண்பித்தது. அவர் பின்னர் அந்தச் சேர்மம் சைக்ளிக் AMP (cAMP) எனக் கண்டறிந்தார். மேலும் அவரது கண்டுபிடிப்பு இரண்டாவது-தூதுவர்-செயலூக்கி (second-messenger-mediated) கருத்துக்கான பாதையை உருவாக்கியது. லோயவி போன்றே இவரும் உட்சுரப்பியலில் அவரது சிறப்புப் பணிகளுக்காக நோபல் பரிசினை வென்றார்.

அமைன்கள்
பயிற்சி
உட்சுரப்பியலின் வரலாறு மற்றும் அடிப்படைக் கண்டுபிடிப்புகள்
நொதிகளின் வேதிப்பிரிவுகள்