சந்திரன் மற்றும் கிரகங்கள் சூரிய ஒளியை பிரதிபலிக்கும் போது மின்னுகிறதாக அவர் சொல்கிறார். அண்டப் பிறப்பியலில் கிரகணங்களைப் பற்றி நிலவி வந்த போலி ராகு கேது கிரகங்களால் கிரகணம் ஏற்படுகிறது என்ற நிலைக்கு பதிலாக, அவர் கிரகணங்கள் புவியாலும், புவியின் மேலும் விழும் நிழல்களால் ஏற்படுவதாக விளக்குகிறார். அப்படியாக சந்திர கிரகணம் சந்திரன் பூமியின் நிழலில் வரும் பொழுது ஏற்படுகிறது (வரி கோல.37), மேலும் பூமியின் நிழலின் அளவு மற்றும் அதன் ஆதிக்கத்தில் வரும் பரப்பளவு ஆகியவற்றைப் பற்றி விரிவாக விவரிக்கிறார். (வரிகள் கோல 38-48), மேலும் அதற்கான கணிப்பு மற்றும் கிரகணத்தில் அடங்கிய பாகத்தின் அளவையும் தெரிவிக்கிறார். அவருக்குப் பின் வந்த இந்திய விஞ்ஞானிகள் இந்த கணிப்பு முறையை மேலும் மேம்பாடு செய்தனர், ஆனால் அவருடைய முறைகளே அதன் கருவாக திகழ்கிறது. இந்த கணிப்புக்கான மேற்கோள் சூத்திரம் மிகவும் துல்லியமாக இருந்தது, மேலும் 18 ஆம் நூற்றாண்டின் விஞ்ஞானியான குயில்லாமே லே ஜென்டில், பாண்டிச்சேரிக்கு வந்த பொது, 1765-08-30 அன்று நடந்த சந்திர கிரகணத்தின் கால அளவு, இந்திய கணிப்பு முறைப்படி சோதித்துப் பார்த்த போது 41 நொடிகள் குறைவாகவும், அவருடைய அட்டவணை முறைப்படி (அறிவியல் அறிஞர்|டோபியாஸ் மேயர், 1752) பார்க்கையில் 68 நொடிகள் அதிகமாகவும் ஆக கண்டது..

ஆர்யபட்டாவின் கணிப்பின் படி புவியின் பரி்தி் அல்லது வட்டத்தின் சுற்றளவு, பரிதி|சுற்றளவு 39,968.0582 கிலோ மீட்டர்கள் ஆக கணக்கிட்டது, இது உண்மையான நீளமான 40,075.0167 கிலோ மீட்டர்களை விட 0.2% விழுக்காடு மட்டுமே குறைவாக இருந்தது. இந்த கணிப்பின் தோராயமானது குறிப்பிடத்தக்க மேம்பாட்டுடன் கூடியது, ஏன் என்றால் அதற்கு முந்தைய கிரேக்க கணிதயியலாளர் ஆன, ஏரதொஸ்தெநெஸ் (சி. 200 கி.மு.), அவருடைய கணிப்பில் நவீன அளவுகொல்களின் அலகு பயன் படுத்தப் படவில்லை ஆனால் அவருடைய மதிப்பீடு 5-10% வரை பிழை உள்ளதாக இருந்தது.

அட்சர கணிதம்
கிரகணங்கள்
மரபுரிமைப் பேறு
சூரிய மண்டல இயக்கம்