நீலகண்டரின் கருத்துப்படி, புடவி படைக்கப்பட்டது, சிவனின் அலகிலா ஆடலின் ஓர் நிலையிலே ஆகும். படைப்பின் முதற்காரணியும் நிமித்த காரணியும் அவனே. ஈசனே இப்புடவியாகத் தோற்றமளிக்கின்றான். அத்தோற்றமே அவனது திருவருட்சக்தி ஆகும். புடவியால் பாதிக்கப்படாதவனாக அதையும் தாண்டியவனாக இறைவன் விளங்குகின்றான். கோடிசூரியர்களின் ஒளியுடன் திகழும் மகாகைலாசத்தில் வீற்றிருக்கும் சிவபிரான், உயிர்களுக்கு அங்கேயே வீடுபேறு நல்குகின்றான். பற்றின்மை, இறைநம்பிக்கை என்பவற்றின் மூலமே ஓர் உயிர் வீடுபேறு அடையமுடியும். கன்மத்தால் அன்றி இறைவனின் அருளாலேயே முக்தி கிடைக்கப்பெறமுடியும். வீடுபேறடைந்த உயிர்கள் சிவமாம் தன்மையில் திளைத்திருக்கும். அவற்றால் இறைவன் போல் படைப்பில் ஈடுபடமுடியாது என்பதொன்றே அவற்றுக்கும் இறைவனுக்குமான வேறுபாடு.

எந்தவொரு உயிருக்கும் தன் விருப்பம்போல் செயற்பட உரிமையுண்டு. எனினும் உயிர்களின் கன்மத்தைப் பொறுத்து அச்செயலுக்கான பலாபலன்களை சிவமே வழங்குகின்றது. "இச்சை, கிரியை, ஞானம் எனும் முச்சக்திகள் கொண்டு, மும்மூர்த்திகள் உள்ளடங்கலான புடவியாக பரம்பொருள் பரிணமிக்கின்றது" என்று தன் பிரம சூத்திர பாடியத்தின் ஓரிடத்தில் குறிப்பிடுகின்றார் நீலகண்டர்.

அப்பையர்
வரலாறு
கோட்பாடு
ஏனைய மெய்யியல்கள்