வணிக ரீதியான பிரபல இந்தியத் திரைப்பட மரபு அமைப்பில் பொதுவாக ஆறு காரணிகள் ஆதிக்கம் செலுத்தி வந்துள்ளன:

இத்தகைய ஆதிக்கத்திற்கு எடுத்துக் காட்டாக கிளைக்கதை, பின்கதை, மற்றும் கதைக்குள் கதை போன்ற உத்திகளைக் கூறலாம். 
பிரபல இந்தியத் திரைப்படக் கதைகள் அநேக முறை ஒரு கிளைக் கதைக்குத் தாவி விடும் இயல்புடையவை; இத்தகைய கதைப்படுத்தும் பாணியை 1993ஆம் ஆண்டுகளின் திரைப்படங்களான "கல்நாயக்" "கர்தீஷ்" ஆகியவற்றில் காணலாம்.
சமிஸ்கிருத நாடகங்கள் "நாட்டியா" என்றே அழைக்கப்பட்டன. இதன் வேர்ச்சொல் "நிருத்" (நடனம்) என்பதாகும். இவை நாடகங்களை வியக்கத்தக்க நடன-நாடகங்களாக்கின. இந்த மரபு இந்தியத் திரைப்படத்திலும் தொடர்வதாக அமைந்தது. 
இத்தகைய பிராந்திய மரபு நாடகங்களில் வங்காளத்தின் யாத்ரா, உத்திரப் பிரதேசத்தின் ராம்லீலா மற்றும் தமிழ் நாட்டின் தெருக்கூத்து ஆகியவை அடங்கும். 
செப்பமுறா நகைச்சுவை, இனிமையான பாடல்கள் மற்றும் இசை, உணர்ச்சியூட்டும் மற்றும் கண்கவரும் மேடை வித்தைகள் ஆகியவற்றை பார்சி நாடகங்கள் கொண்டிருந்தன." 
இந்தியத் திரைப்பட உருவாக்குனர்கள், வணிக ரீதியிலான திரைப்படங்களில் கட்டற்ற கற்பனைத் தனிமங்களை மிகைப்படுத்தினாலும் பாடல் மற்றும் இசை ஆகியவற்றை தமது படங்களில் ஒரு குறிப்பிட்ட நிகழ்வை வெளிப்படுத்துவதற்கு இயல்பான ஒரு வழியாகப் பயன்படுத்தினர். இசை மற்றும் நடனம் வழியாக புராணம், சரித்திரம், தேவைதைக் கதைகள் போன்றவற்றைச் சொல்லும் மிகப் பழமையான வலுவான பாராம்பரியம் இந்தியாவில் உண்டு."

மேலும், "ஹாலிவுட் திரைப்பட உருவாக்குனர்கள், நிதர்சனமான கதைப்படுத்துதலை மேற்படுத்தி தங்கள் கலை வடிவங்களின் கற்பனைக் கட்டமைப்பை மறைக்கும் பாணியைக் கடைப்பிடித்தனர்; இந்தியத் திரைப்பட உருவாக்குனர்கள், திரையில் காட்டப்படுவது ஒரு மாயை, ஒரு உருவாக்கம், ஒரு புனைகதை என்பதை மறைக்க எந்த முயற்சியும் மேற்கொள்ளவில்லை. இருப்பினும், இத்தகைய ஒரு உருவாக்கம், நுணுக்கமான மற்றும் சுவாரசியமான வழிகளின் மூலம் மக்களின் அன்றாட வாழ்க்கையினூடே எப்படி இடையூடு கொள்கிறது என்பதை அவர்கள் வெளிக்காட்டினார்கள்." 

ஆதிக்கங்கள்
நவீன காலத் திரைப்படம்
சொல் வரலாறு
செல்வாக்கு