பல நூற்றாண்டுகளாக மிகப் பெரிய, பட்டையான செங்கல் துண்டுகள் அல்லது உலோகத் துண்டுகள் அல்லது எரியூட்டப்பட்ட கரித்துண்டுகளைப் போட்டு துணிகளைத் தேய்த்து வந்தார்கள் பத்தொண்பதாம் நூற்றாண்டில் தான் பல்வேறு மாறுபாடுகள் கடைபிடிக்கப்பட்டு, குழாய் மூலம் வாயுவை பெட்டியினுள்ளே அனுப்பி எரிய வைத்துச் சூடாக்கி துணிகளைத் தேய்த்தார்கள். ஆனால் வாயுக்கசிவு ஏற்பட்டதால் அது சரியாக அமையவில்லை. 1880-ல் தான் மின்சாரத் தேய்ப்புப் பெட்டி கண்டுபிடிக்கப்பட்டது. முதல் மின் தேய்ப்புப் பெட்டி ஹென்றி சிலே என்பவரால் வடிவமைக்கப்படது. மின்சாரத்தால் ஒரு வெப்பமூலம் சூடாக்கப்பட்டு அதன் மேல் இப்பெட்டி வைக்கப்பட்டு சூடானதும் துணிகள் தேய்க்கப்பட்டன. 1903-ல் தான் நேரிடை மின்னிணைப்பு கொடுக்கப்பட்டு பெட்டியினுள்ளே உள்ள கம்பிச் சுருள் சூடாகி அதனால் கிடைத்த வெப்பம் பெட்டியால் பெறப்பட்டு துணிகள் தேய்க்கப்பட்டன. 1920 -ல் ஜோசப் மையர்ஸ் என்பவரால் தானியங்கி வெப்ப ஒழுங்குமுறை உள்ள மின் தேய்ப்புப் பெட்டி கண்டுபிடிக்கப்பட்டது. 1926 -ல் நீராவி மின் தேய்ப்புப்பெட்டி அறிமுகப்படுத்தப் பட்டது. இவ்வாறு மின் தேய்ப்புப் பெட்டி படிப்படியாக வடிவம் பெற்றது.
வரலாறு
உசாத்துணை
ஈரத்தன்மை
எடை