தோழி தலைவனுக்கு வாயில் மறுக்கிறாள். காரணம் அவன் பரத்தையிடம் சென்று மீண்டான். தோழி தலைவனிடம் சொல்கிறாள்.

தலைவி பச்சைக் குழந்தை ஆண்மகனுடன் வாழ்கிறாள். வீட்டிலே நெல் இருக்கிறது. நீ இல்லை.

உன்னுடன் வாழ்ந்த பரத்தை உன்னோடு தழூஉ ஆடும்போது வளையலணிந்த தன் கையை விடுவித்துக்கொண்டு மலர்க்கண் பொங்க அழுதாள் என்றால், அவள் அவ்வாறு அழுவதற்கும், விரல்களை நெட்டி முரித்து உன்னை அனுப்புவதற்கும் என்ன கடமைப்பட்டிருக்கிறாள்? இப்போது அவள் தன் கூர் மழுங்கிய பல்லைக் காட்டிக்கொண்டு உன்னைக் காணச் சென்றுகொண்டிருக்கிறாளாமே! நீ ஏன் இங்கு வந்திருக்கிறாய்?

தலைவன் ஊரன். அந்த ஊர்ப் பழனம் எப்படிப்பட்டது?

கடல் போல் பரந்து கிடக்குமாம். நிலத்தைப் பிளந்துகொண்டு தாமரைக் கிழங்கு வேரில் முதிர்ந்திருக்குமாம். அதன் கொடி மூங்கில் போல் துளை கொண்டதாம். யானைக்காது போல் இலை கொண்டதாம். அதன் மொட்டு கழுமரம் நிமிர்நிருப்பது போல் நிமிர்ந்து நிற்குமாம். மகளிரின் முறுவல்முகம் போல மலர்ந்திருக்குமாம். வண்டு மொய்க்கும் ஒலி கேட்டுக்கொண்டே இருக்குமாம்.

வேப்பம்பூவின் மொட்டுப் போலக் கண்களை உடைய நண்டு அருகிலுள்ள காஞ்சிமரத்தில் அமர்ந்திருக்கும் வெள்ளைக் குருகு தன்னைக் கவர்ந்து செல்லாதபடி அருகில் பகன்றைப் பூ பூத்திருக்கும் சேற்றில் வரிக் கோடுகளைப் போட்டுக்கொண்டு வளையில் போய் ஒளிந்துகொள்ளுமாம். அப்படிப்பட்ட பழன ஊருக்குத் தலைவனாம் அவன்.

புகழூர்க் கல்வெட்டு
புலவர் பெயர்
நற்றிணை 50
அகம் 176