ஆரம்ப கால கிரிக்கெட்டு வீரர்கள் தங்களுடைய அன்றாட ஆடைகளில் விளையாடினர்கள். அவர்கள் கையுறைகளோ மெத்தை அட்டைகளோ எதையும் அணிந்துக்கொள்ளவில்லை. ஆர்ட்டிலரி மைதானத்தில் நடந்துக்கொண்டிருந்த ஒரு ஆட்டத்தை சித்தரித்த 1743ம் ஆண்டின் ஒரு ஓவியத்தில் இரண்டு மட்டையாளர்களும் ஒரு பந்துவீச்சாளரும் ஒரே மாதிரி வெள்ளை சட்டை, குழாய்கள், வெள்ளை முழங்காலளவு காலுறைகள் மற்றும் வார்ப்பூட்டுகளுள்ள காலணிகள் அணிந்திருந்தனர். குச்சக்காப்பாளர் (விக்கெட்கீப்பர்) அதே உடைகளுடன் கூடுதலாக ஒரு இடுப்புச்சட்டை அணிந்திருந்தார். நடுவரும் புள்ளி கணக்கிடுநரும் முக்கால் அளவு நீளசட்டைகளும் மும்முனை தொப்பிகளும் அணிந்திருந்தனர். சட்டைகளும் காலுறைகளும் அல்லாமல் வேறு எதுவுமே வெள்ளை நிறத்தில் இருக்கவில்லை. யாரும் மெத்தையட்டைகளோ கையுறைகளோ அணியவில்லை. பந்தானது பௌலிங்கு விளையாட்டைப் போல தரையோடு வெவ்வேறு வேகங்களில் உருட்டிவிடப்படுகிறது. பந்தானது இரண்டு குச்சிகளுக்கு (ஸ்டம்ப்) மேலிருக்கும் ஒரு குறுக்குவட்டமான குச்சு அடங்கிய மட்டையிலக்குக்கு நேராக வீசப்படுகிறது. மட்டையாளர் பந்தை நவீன காலத்துக்கு காக்கி குச்சிப் போன்ற ஒரு மட்டையைக் கொண்டு சந்திக்கிறார். தரையோடு உருண்டு வரும் பந்தை சந்திக்க இத்தகைய வடிவுள்ள மட்டை ஏற்றதாயிருந்தது.
பாக்சுகிரேவிலுள்ள 1622ம் ஆண்டு வழக்கின் பதிவேட்டில் முதல் முறை கிரிக்கெட்டு மட்டையைப் பற்றிய குறிப்பு காணப்படுகிறது. கெண்ட்டு மற்றும் சசெக்சு மாவட்டங்களில் “பேட்டு” என்ற சொல்லே விசித்திரமாக இருந்தது. ஏனெனில் கடலோரத்துக் கடத்தல்காரர்கள் அவர்கள் வைத்திருந்த கனத்த தண்டங்களில் காரணமாக “பேட்டுமென்” என்றழைக்கப்பட்டனர். 1622ம் ஆண்டு தான் முதன் முறையாக “தட்டை-வடிவான” (அதாவது, பனிக்கட்டி காக்கியைப் போன்று குச்சியின் அடிப்பகுதியில் தட்டையான வடிவம்) மட்டை குறிக்கப்படுகிறது. “பேட்டு” என்ற வார்த்தை 1720ம் ஆண்டு வரை அரிதாகவே பயன்படுத்தப்பட்டது. “தடி”, “வளைதடி” அல்லது “குச்சி” ஆகிய சொற்களே அதிகம் பயன்படுத்தப்பட்டது. இவை பிராந்தியங்களுக்கேற்றார் போல் பயன்படுத்தப்பட்டன: உதாரணத்திற்கு “வளைதடி” குளோஸ்டர் பகுதியில் பயன்படுத்தப்பட்டது, தென்கிழக்கில் “மட்டை”; மற்றும் “தடி” அல்லது “குச்சி” மேலும் பரவலாக பயன்படுத்தப்பட்டது. “பேட்டு” என்ற சொல் பிரான்சிய சொல்லான “பேட்டல்டோரி”யிலிருந்து பெறப்படுகிறது. இது நாற்காலி டென்னிசு மட்டையைப் போன்ற உருவத்திலிருந்தது. வண்ணாத்திகள் அதைக் கொண்டு தங்கள் துணிகளை அடித்து துவைத்தனர்.

எட்வர்டு ஃபிலிப்சு 1658ம் ஆண்டு எழுதின "மிசுடிரீசு ஆஃப் லவ் அண்டு எலோக்வன்சு" என்ற புத்தகத்தில் தான் முதல் முறையாக கிரிக்கெட்டு பந்து குறிப்பிடப்படுகிறது. 1744ம் ஆண்டின் முதன் முதலில் அறியப்பட்ட விதிமுறைகளின் கோட்பாட்டிலிருந்தே ஆடுகளமானது 22 கெசம் (அதாவது ஒரு சங்கிலி நீளம்) நீளமே இருந்திருக்கிறது. இந்த நீளமானது 1620ம் ஆண்டு கண்டரின் சங்கிலி அறிமுகத்தில் வந்ததிலிருந்து பயன்படுத்தப்பட்டு வருவதாக நம்பப்படுகிறது. 19வது நூற்றாண்டு வரை ஒரு ஓவருக்கு நான்கு பந்துகளே இருந்தன.

மட்டையிலக்கு குறித்தான முதன் முதல் குறிப்பு ஒரு பழைய விவிலியத்தில் 1680ம் ஆண்டு காணப்படுகிறது. அதில் “கிரிக்கெட்டில் களிக்கும் அனைவரும், மார்டனுக்கு வந்து உங்கள் மட்டையிலக்குகளை நடுங்களென்று” வரவழைத்தது. மார்டன் மேற்கு சசெக்சில், சிசெசுடருக்கு வடக்கே, காம்பல்டனுக்கு அருகே இருக்கிறது. இது காம்ப்சையர் மாவட்ட எல்லைக்கு சற்றே அப்பால் இருக்கிறது. 1770கள் வரை மட்டையிலக்கானது இரண்டு குச்சிகளும் ஒரு ஒற்றை தண்டு மட்டுமே கொண்டதாக இருந்தது. அதற்குள், 1744ம் ஆண்டு கிரிக்கெட்டின் விதிகளின்படி, 22 இஞ்ச் உயரமும் 6 இஞ்சு அகலமும் கொண்டு, மட்டையிலக்கின் வடிவம் உயரமாகவும் குறுகலாகவும் ஆனது. ஆனால் 18வது நூற்றாண்டின் துவக்கத்திலுள்ள படங்கள் மட்டையிலக்குத் தாழ்வாகவும் அகலமாகவும், சுமார் இரண்டடி அகலமும் ஓரடி உயரமும் இருந்ததாகக் காண்பித்தன. குச்சிகளின் முனைகள் சற்றே பிளவுண்டிருந்தன். இது இலேசான தண்டானது அதின் மேல் அமர ஏதுவாயிருந்தது. குச்சிகள் ஆடுகளத்தில் எந்த இறுக்கத்தில் நடப்பட வேண்டும் மற்றும் தண்டானது எப்படி லாவகமான வைக்கப்பட வேண்டும் என்பதற்கான தகுதிவிதிகள் இருந்தன. இதன்படி ஒரு குச்சி லேசாக தட்டப்பட்டவுடன் தண்டானது எளிதாக கீழே விழக்கூடியதாக இருந்தது.

மட்டையிலக்கு உருவானதைக் குறித்து ஏராளமான அனுமானங்கள் இருந்துள்ளன. எனினும், 17வது நூற்றாண்டு வரையறையானது திருச்சபை முக்காலியைப் போன்று தாழ்வாகவும் அகலமாகவும் இருந்தது என்று சொன்னால் மிகையாகாது. மேலும், முக்காலியின் கால்கள் சுடம்புகள் (அடிக்கட்டைகள்) என்றழைக்கப்பட்டன. இதனால் ஆரம்பகாலத்தில் முக்காலிகள் மட்டையிலக்குகளாக வைக்கப்பட்டன என்பதற்கு வலுவான நம்பிக்கை கிட்டுகிறது. "சர்ச்வார்டன்ஸ் அகௌண்ட்சு ஃபார் கிரேட் செயிண்டு. மேரீசு சர்ச் ஆஃப் கேம்ப்ரிட்சு" (1504-1635)ன் படி, ஒரு திருச்சபை முக்காலியானது சில நேரங்களில் தென்கிழக்கில் அதன் டச்சு பெயராகிய “கிரெக்கெட்டு” என்ற சொல்லைக் கொண்டு அழைக்கப்பட்டதென்று கூறுகிறது. 1597ம் ஆண்டு சான் டெர்ரிக்கும் இந்த விளையாட்டிற்கு இதே பெயரையே பயன்படுத்தினார்.

17 மற்றும் 18ம் நூற்றாண்டில் இரண்டு முக்கிய விதமான கிரிக்கெட்டு வடிவங்கள் இருந்தன. ஒன்று ஒற்றை விக்கெட்டு மட்டுமே உள்ள வடிவம். பெயரே சொல்வதைப் போல ஒரு ஆட்டக்காரர் மட்டுமே இருப்பார். மூன்று அல்லது ஐந்து பேர் கொண்ட அணிகளும் பங்கேற்றன. மற்றொன்று இரண்டு விக்கெட்டு வடிவம். இதில் இரண்டு ஆட்டக்காரர்கள் இருப்பார்கள். இதுவே வெகு நாட்களாக ஒவ்வொரு அணியிலும் 11 ஆட்டக்காரர்களைக் கொண்டு விளையாடப்படுகிறது.

கிரிக்கெட்டின் முந்தைய நாட்களில், தற்போது உள்ளதைப் போலவே இரண்டு நடுவர்கள் இருந்தனர். ஆனால் தற்போதையது போல் உள்ள ஆடுபவரின் இடது பக்கம் நிற்கும் நடுவருக்கு மிக அருகிலேயே அவர் நின்று கொண்டிருந்தார். இரண்டு நடுவர்கள் கையிலும் ஒரு மட்டை இருந்தது. ஆடுபவர் ஒரு ஓட்டத்தைப் பெற அந்த மட்டையைத் தொட வேண்டும். இரண்டு ஓட்டங்களைக் குறிப்பவர்கள் மைதானத்திலேயே அமர்ந்திருப்பர். அவர்கள் குச்சிகளில் பிளவுகள் உண்டாக்கி எண்ணிக்கைகளை ஏற்படுத்திக்கொள்வர். இந்த காரணத்துக்காகவே அப்போது ஓட்டங்கள் என்று அழைக்கப்படாமல் பிளவுகள் என்று அழைக்கப்பட்டது.

பொழுதுபோக்கு கிரிக்கெட்டின் தொடக்கம்
கிரிக்கெட்டின் விதிகளும் உபகரணங்களும்
ஓய்வு நாளை முறித்தல்
தோற்றக் கோட்பாடுகள்