டோட்டோ-சான் எப்பொழுதுமே துறுதுறுவென இருப்பவள். தன் வீட்டின் பெரியவர்களையும் ஆசிரியர்களையும் எந்நேரமும் கேள்விகளால் துளைப்பவள். நம்மிடம் பேசுவதற்கும், கேட்பதற்கும் ஆயிரம் காரணங்கள் அவளிடம் இருந்தது. எல்லோரிடமும் மிகுந்த அன்பும், மரியாதையும் கொண்டே அணுகுவாள். இப்படிப்பட்டவளைத்தான் பழைய பள்ளியொன்று தகுதியிழப்பு செய்து அவளை வெளியேற்றியது. காரணம், எப்பொழும் கேள்வி கேட்டுக் கொண்டே இருக்கிறாள். வகுப்பறையில் அவளுக்கான சிறிய மேசை ட்ராயரை சர்சர் என்று சத்தமிடும்படி இழுத்து தொந்தரவு செய்கிறாள். வீதி இசைக்கலைஞர்களைக் கண்டால் வகுப்பின் ஜன்னலோரம் அழைத்து அவர்களோடு பேசிக் கொண்டிருக்கிறாள். வகுப்பறையில் இப்படி பல இடையூறுகளை அளித்தபடி இருக்கிறாள் என்று அடுக்கடுக்காய் பல குற்றச்சாட்டுகள்.ஆயினும் அந்த சிறுமி இவை தவறு என்பதையே அறியாதவள். இதனாலே பலநேரங்களில் வகுப்பறையின் ஏதோ ஒரு தவறுக்காக வெளியே நிறுத்தப்பட்டிருந்தவள்.

இந்த நிலையில் அவள் டோமோயி என்கிற தனது புதிய பள்ளிக்கு செல்கிறாள். பள்ளிக்குள் நுழைகையிலே அவளுக்கு அங்கு எல்லாமும் புதியதாய் படுகிறது. அதிகமான மரங்கள், பூக்கள் என அது சிறிய தோட்டமாய் காட்சியளித்தது. அதைவிட பெரிய ஆச்சர்யம் அவளுக்கு அங்கு காத்திருந்தது. பழைய இரயில் பெட்டிகள் அங்கு சம்பந்தமில்லாமல் நிற்பதாய் அவளுக்குத் தோன்றியது. அந்த பழைய இரயில் பெட்டிகள்தான் வகுப்பறை என்பதை அவளால் நம்பத்தான் முடியவில்லை. இன்னும் எத்தனையோ ஆச்சர்யங்கள் அவளுக்காய் அங்கு காத்திருந்தன.

டோமோயி பள்ளியின் ஒரு சிறு அறையில் தலைமையாசிரியர் கோபாயாஷியை டோட்டோசான் தன்தாயோடு சேர்ந்து சந்தித்தாள். அவள் வாழ்வில் என்றும் மறக்கமுடியாத அனுபவத்தை அது கொண்டிருந்தது. டோட்டோசானிடம் அன்பாய் பேசிய தலைமையாசிரியர் அதன்பிறகு டோட்டோசான் என்கிற அந்த சிறுமி பேசியதை ஆர்வம் குறையாமல் கேட்டுக்கொண்டே இருந்தார். டோட்டோசான் தனது பழைய பள்ளி அனுபவம், வீட்டின் அனுபவம், இன்னும் சில கேள்விகள் என தனக்கு தோன்றியதையெல்லாம் அந்த முதல் சந்திப்பில் மரியாதைக்குரிய கோபாயாஷிடம் பேசி இருந்தாள். அந்த பேச்சு காலை பள்ளி துவக்கத்திலிருந்து மதிய உணவு நேரம்வரை நீடித்தது. இவ்வளவு பொறுமையாய் தன்பேச்சை யாரும் கேட்டதில்லை என்பதை அவள் அறிவாள்.அன்றிலிருந்தே தலைமையாசிரியர் கோபாயாஷிடம் மிகுந்த மரியாதையையும், அன்பையும் கொண்டிருந்தாள்.

டோட்டோ-சான்
டோமோயி பள்ளி
நிறைவு
கடலிலிருந்து கொஞ்சம் மலையிலிருந்து கொஞ்சம்