16 ஆம் நூற்றாண்டுக்குப் பின்னர் அந்த நடனம் முகலாயர் அரசவையை அடைந்தபின்னர் தான் கதக் தன்னுடைய தனித்தன்மையுடைய வடிவம் மற்றும் அம்சங்களைப் பெறத் தொடங்கியது. இங்கு அது இதர பல்வேறு வடிவங்களால் நடனம் மற்றும் இசையை எதிர்கொண்டது மிகக் குறிப்பாக பெர்ஷியாவிலிருந்து வந்த நடனங்கள். தங்கம், நகை முதலான பரிசுகள் மற்றும் அரசவை சலுகைகளை வழங்கி நடனக் கலைஞர்கள் கோவில்களிலிருந்து அரசவைக்கு இழுக்கப்பட்டனர். அரசவை மாளிகைகளில் சமூக அந்தஸ்துடைய நடனக் கலைஞர்களும் அரசவையில் வெளிப்பட ஆரம்பித்தவுடன் அதற்கான ஆதரவு பெருகியது, இங்கு அடிக்கடி நடனப் போட்டிகள் நடத்தப்பட்டன. வட இந்திய முகலாய அரசவைகளின் சூழல், சுத்தமான ஆன்மீக கலை வடிவமாக இருந்த கதக்கை அரசவை மகிழ்வூட்டும் நிகழ்வாக கவனம் செலுத்தும் நிலைக்கு மாற்றியது. மத்திய கிழக்கு நாடுகளிலிருந்து இறக்குமதி செய்யப்பட்ட நடனக் கலைஞர்கள் தங்கள் எண்ணங்களை கதக் நடனக்கலைஞர்களிடம் பரப்பினர், அதே நேரத்தில தங்களுடைய நடனங்களில் சேர்த்துக்கொள்வதற்காக கதக்கிலிருந்த உத்திகளைப் பெற்றார்கள். கதக் இந்தப் புதிய உள்ளீடுகளை உள்வாங்கிக்கொண்டு, அதனுடைய சொந்த சொற்களஞ்சியத்தின் ஒரு உள் அங்கமாக ஆகும் வரையில் அதைத் தழுவிக்கொண்டது.

பரதநாட்டியம் போன்ற பாரம்பரியமிக்க இந்திய நடனங்களிலிருந்து கதக் விலகத்தொடங்கியது. பெரும்பாலான இதர இந்திய நாட்டிய வடிவங்களின் பேலட் நடன பாணிகள் மறைந்து பெர்ஷிய நடனக் கலைஞர்களிடமிருந்து பெற்ற ஸ்ட்ரெய்ட் லெக்ஸ்கள் இடம்பெற்றன. ஆரவாரமிக்க விரிவான சந்தமுள்ள கால் தாளங்களுக்கு முக்கியத்துவம் அளிப்பதற்கு ஒவ்வொரு காலிலும் 150 கணுக்கால் மணிக்கள் வரை அணியப்படுகிறது. இந்தக் காலகட்டத்தில்தான் கதக்கின் தனிமுத்திரையுடைய 'சக்கர்கள்' (சுழலுதல்) அறிமுகப்படுத்தப்பட்டன, இது உடல் அசைவுகளைக் கொண்ட சமயப் பயிற்சிகளால் தூண்டப்பட்டிருக்கலாம். நீட்டப்பட்ட கால் நிலைகள் கால் தாளங்களுக்கு ஒரு புதிய உள்ளுரத்தைக் கொடுத்தது, அது தன்னுடையதேயான பாணியில் விரலால் தட்டும் தாளங்களை உருவாக்கியது, அது தபலாவுக்கு அல்லது பக்கவாத்தியத்துக்கு துணையாகவோ இணைந்தோ இருக்கலாம். இதற்குள் பல்வேறு வகையான பாதிப்புகளும் கதக்கின் நடனம் வழங்குதல் மற்றும் வருணனையில் பெரும் வளைந்துகொடுக்கும் தன்மையை ஏற்படுத்தியிருந்தது. அது கோவில்களிலிருந்து கிராமிய நடனங்களிலிருந்து அரசவைக்கு நகர்ந்த வேளையில், வருணனை நடனம் விருந்தோம்பும் கதைப்பொருள்களின் பெரும் வளர்ச்சிப்பெருக்கத்தைத் திரட்டியது, இதன் விளைவாக அபிநய இசைப்பாடல்களுக்கான பொருள் உள்வாங்கல் விரிவடைந்து குறைந்த நாகரிகபாணி மற்றும் சிறிதே முறைப்படி அமையாத வழங்குதல் பாணியைக் கொண்டிருந்தது, இது அவ்வப்போது அரசவை பார்வையாளர்களிடமிருந்து மேம்படுத்தல் மற்றும் ஆலோசனைகளை உள்வாங்கிக்கொண்டது. கலாச்சாரங்களின் கலந்திணைப்பு கதக்கை தனிப்போக்குள்ள ஒன்றாக உருவாக்கியது, இதற்குள் அது இதர இந்திய நாட்டிய வடிவங்களிலிருந்து போதிய அளவு வேறாக மாறியிருந்தபோதிலும், நடைபாணியின் மூலங்கள் அப்படியே இருந்து மற்றவைகளுடன் ஒரே குடும்பத்தைச் சேர்ந்தவையாக காட்சிதருகிறது, குறிப்பாக கதை சொல்லும்போது கை அசைவுகளில் மற்றும் சில உடல்-தோற்றநிலைகளில் அவ்வாறு இருக்கிறது, உதாரணத்திற்கு "திரிபாங்கி" நிலை, இது பெரும்பாலான இந்த நாட்டிய வகைகளில் பொதுவானதாகும்.

உணர்ச்சி வெளிப்படுத்தும் நடனம் (நிருத்யா)
கதக்கின் வரலாறு
பெண் உடைகள்
முகலியர் காலத்தில்