ஐதரோசிர்க்கோனேற்றத்திற்கு முன்னரே சிர்க்கோனியம் ஐதரைடுகள் வளர்ச்சி பெற்றிருந்தன. 1966 ஆம் ஆண்டில் கண்டுபிடிக்கப்பட்ட முதலாவது சிர்க்கோனியம் ஐதரைடு Cp2ZrH2 ஆகும். (Cp)2Zr(BH4)2 உடன் பென்சீனிலுள்ள டிரையெத்திலமீனை வினைபுரியச் செய்து எம்.கி.எச். வால்பிரிட்சு இதைத் தயாரித்தார். இதுவொரு அசாதாரணமான கரையாத திண்மமாகும். 1970 ஆம் ஆண்டில் எச். வேகோல்ட் மற்றும் பி.சி. வேயில் ஆகியோர் ஐதரோகுளோரைடு வகை சேர்மத்தை டைகுளோரைடுடன் (Cp2ZrCl2) இலித்தியம் அலுமினியம் ஐதரைடைச் (அல்லது தொடர்புடைய LiAlH(t-BuO)3) சேர்த்துத் தயாரித்தனர். இந்தப் புதிய ஐதரைடுகளை இவர்கள் கார்பாக்சிலிக் அமிலங்களுடன் வினைபுரியச் செய்வதற்காக ஆய்வுகளை மேற்கொண்டனர். 1971 ஆம் ஆண்டில் ஆல்கைன்களுடன் வினைபுரியச் செய்து CpZr(OCOR)3) போன்ற சேர்மங்கள் தயாரிக்க முயன்றதை இதற்கு உதாரணமாகக் கூறலாம்
டைபீனைலசிட்டிலீனில் இருந்து இவர்கள் தயாரித்துப் பெற்ற ஒருசமநிறை Cp2ZrClH சேர்மத்தில் இச்சேர்மத்துடன் தொடர்புடைய ஆல்கீனைல்சிர்க்கோனியத்தின் ஒருபக்க மற்றும் மறுபக்க மாற்றியன்களின் கலவை காணப்பட்டது. இருசமநிறை ஐதரைடு சேர்மத்தில் எரித்ரோ மற்றும் திரியோசிர்க்கோனோ ஆல்கேன்களின் கலவை இறுதி விளைபொருளாக இருந்தது. 
கரிமசிர்க்கோனியம் இடைநிலைகள் ஐதரோகுளோரிக் அமிலம், புரோமின் மற்றும் அமிலக்குளோரைடுகள் போன்ற மின்னணுகவரிகளுடன் வினைபுரிந்து தொடர்புடைய ஆல்கேன்கள், புரோமோ ஆல்கேன்கள் மற்றும் கீட்டோன்களாக உருவாகின்றன என்பதை 1974 ஆம் ஆண்டில் டோனால்டு டபிள்யூ ஆர்ட் மற்றும் யெஃப்ரி சிக்வார்ட்சு ஆகியோர் விவரித்தனர் :

இதனையொத்த கரிமபோரான் மற்றும் கரிம அலுமினியம் சேர்மங்கள் ஏற்கனவே அறியப்பட்டவையாகும். ஆனால் அவை காற்றுச் சிதைவு மற்றும் காற்றில் தீப்பிடிக்கும் சேர்மங்களாகும். ஆனால் கரிமசிர்க்கோனியம் சேர்மங்கள் இத்தகைய பண்புகளைப் பெற்றவையல்ல. 

வரலாறு
எல்லை
ஐதரோசிர்க்கோனேற்றம்
சிர்க்கோனோ வளையமாதல்