பொதுவான-பயன்பாட்டு கணினிகளுக்கு மாறாக, பதிக்கப்பட்ட அமைப்புகளில் பயன்படுத்தப்படும் மைக்ரோகண்ட்ரோலர்கள் பொதுவாக கட்டளை செயல்வீதத்தின் மேல் உகந்தநிலைக் குறுக்கீட்டு மறைநிலையை நாடுகின்றன. இதில் மறைநிலையைக் குறைத்தல் மற்றும் அதனை மிகவும் அணுமானம் (நிகழ்-நேர கட்டுப்பாட்டுக்கு ஆதரவு அளிப்பதற்கு) செய்யக்கூடியதாக உருவாக்குதல் இரண்டிலுமே சிக்கல்கள் இருக்கின்றன.

ஒரு மின்னணு சாதனம் குறுக்கீட்டுக்குக் காரணமாகும் போது, குறுக்கீடுகள் இயக்க முடிவதைக் கையாளுவதற்கான மென்பொருள் பொறுப்புகளுக்கு முன்பாக இடைநிலை முடிவுகள் (ரிஜிஸ்டர்கள்) சேமிக்கப்பட வேண்டும். அவை மென்பொருள் நிறைவடைந்த பிறகு மீட்டெடுக்கப்படவும் வேண்டும். பல ரிஜிஸ்டர்கள் இருந்தால், இந்த சேமிப்பு மற்றும் மீட்டெடுத்தல் செயல்பாடு அதிக நேரம் எடுத்துக்கொள்ளும், மறைநிலை அதிகரிக்கும். ஒப்பீட்டளவில் சில ரிஜிஸ்டர்களை மட்டுமே அவற்றின் மையச்செயலகத்தில் கொண்டிருத்தல் (இது விரும்பத்தக்கதல்ல, ஏனெனில் இது கணிசமானளவில் பெரும்பாலான குறுக்கீடு சாராத செயல்பாடுகளின் வேகத்தைக் குறைத்துவிடுகிறது) அல்லது குறைந்தபட்சம் வன்பொருள் அனைத்தையும் சேமிக்காத தன்மையைக் கொண்டிருத்தல் (மென்பொருள் செய்யாது எனத் தெரிந்தால், பின்னர் எஞ்சியவற்றை "மனித ஆற்றலால்" சேமிப்பதன் மூலமாக ஈடு செய்ய வேண்டியிருக்கும்) உள்ளிட்ட வழிகளில் இது போன்ற சூழல்/மீட்டெடுத்தல் மறைநிலையைக் குறைக்கலாம். மற்றொரு நுட்பம், "ஷேடோ ரிஜிஸ்டர்களின்" மேல் சிலிக்கான் கேட்டுகள் செலவிடுதல் தொடர்புடையதாக இருக்கின்றது: இதில் குறுக்கீட்டு மென்பொருள் அநேகமாய் அர்ப்பணிக்கப்பட்ட அடுக்கை ஆதரிக்கும் போது மட்டும் ஒன்று அல்லது பல படியெடுத்த ரிஜிஸ்டர்கள் பயன்படுத்தப்படுகின்றன.

குறுக்கீட்டு மறைநிலையை பாதிக்கும் மற்ற காரணிகள் பின்வருமாறு:


குறைவான நிலை மைக்ரோகண்ட்ரோலர்கள் உயர் நிலை ஒன்றைக் காட்டிலும் குறைவான குறுக்கீட்டு மறைநிலைக் கட்டுப்பாடுகளுக்கு ஆதரவளிப்பவையாக இருக்கின்றன.

வரலாறு
குறுக்கீடுகள்
உயர் உள்ளிணைப்பு
குறுக்கீட்டு மறைநிலை