பணவியல் கொள்கை என்பது அரசு, மத்திய வங்கி அல்லது ஒரு நாட்டின் பணவியல் ஆணையத்தால் (அ)பண அளிப்பு, (ஆ)பண இருப்பு, (இ)பணத்திற்கான செலவு அல்லது வட்டி விகிதம் ஆகியவற்றை கட்டுப்படுத்தப்படுகிறதாகும். அது பொருளாதாரத்தின் வளர்ச்சி மற்றும் நிலைத்ததன்மைகளைச் சார்ந்த குறிக்கோள்களை அடைவதற்கான ஏற்பாடுகளாகும்..[1] பணவியல் கோட்பாடு எவ்வாறு மிகவும் அனுகூலமான பணவியல் கொள்கையை கைத்திறனுடன் உருவாக்குவது எனும் ஆழமான பார்வையைக் கொடுக்கிறது.

பணவியல் கொள்கை பொருளாதாரத்தில் வட்டி விகிதங்களுக்கிடையிலான உறவுமுறையினைச் சார்ந்துள்ளது; அதாவது பணம் கடன் வாங்கப்படக்கூடிய விலைக்கும் மொத்த பண அளிப்பிற்கும் இடையிலானதைச் சார்ந்துள்ளது. பணவியல் கொள்கை பல்வேறு செயல்முறைகளை இவற்றில் ஒன்றயோ அல்லது இரண்டையுமோ கட்டுப்படுத்தி பொருளாதார வளர்ச்சி, விலைவாசி, மாற்று விகிதங்களை இதர நாணயங்கள் மற்றும் வேலையில்லா நிலையுடனான விளைவுகளை இயக்கப் பயன்படுத்துகிறது. நாணயம் ஒரு ஏகபோக ஆணையத்தின் கீழ் வெளியிடப்படும் போதும், அல்லது மத்திய வங்கியுடன் இணைந்துள்ள வங்கிகள் மூலம் வெளியிடப்பட கட்டுப்படுத்தப்பட்ட அமைப்பு எங்குள்ளதோ அங்கு பணவியல் ஆணையம் பண அளிப்பை மாற்றியமைக்கும் திறனுடனிருக்கும், இதனால் வட்டி விகிதத்தின் மீது பாதிப்பினை ஏற்படுத்தும் (கொள்கை இலக்குகளைச் சாதிக்க). பணவியல் கொள்கையின் துவக்கம் 19 ஆம் நூற்றாண்டின் பிற்பகுதியில் தங்கப்பரிமாற்று அமைப்பை நிலைப்படுத்தப் பயன்படுத்தப்பட்டது.

ஓர் கொள்கையானது பணத்தின் அளிப்பினை அளவைக் குறைக்கும்போதும், வட்டி விகிதத்தினை உயர்த்தும்போதும் எதிர்மறையானது என்று குறிக்கப்படுகிறது. நீட்டிப்புக் கொள்கை பண அளிப்பின் அளவை அதிகரிக்கிறது அல்லது வட்டி விகித்ததைக் குறைக்கிறது. இதற்கு மேலும், பணக் கொள்கைகள் கீழ்க் கண்டவாறு விவரிக்கப்பட்டுள்ளன: மத்திய பணவியல் ஆணையத்தால் நிர்ணயிக்கப்பட்ட வட்டி விகிதம் பொருளாதார வளர்ச்சியை உருவாக்கக் கருதுகிறது எனில் உதவும் போக்குள்ளது; அல்லது விலையுயர்வைக் குறைக்கக் கருதுகிறது எனில் இறுக்கமானது.

கொள்கை வகுப்பாளர்களுக்கு முக்கியமானது நம்பத்தகுந்த அறிவிப்புகளைச் செய்வது மற்றும் வட்டி விகிதங்களை பணவியல் கொள்கைகளுக்கு முக்கியத்துவமற்றவை மற்றும் பொருத்தமற்றவை என்பதால் மதிப்பு குறைக்க செய்வதுமாகும். தனியார் முகவர்கள் (நுகர்வோருக்கும் மற்றும் நிறுவனங்களுக்கும்) கொள்கை வகுப்பாளர்கள் விலையேற்றத்தைக் குறைக்க பொறுப்பாளிகளாவர் என நம்புகின்றனர், வேறுவகையில் எதிர்கால விலைகள் குறைவாக இருக்கும் என எதிர்பார்க்கின்றனர் (எவ்வாறு அத்தகைய எதிர்பார்ப்புகள் அமைக்கப்படுகின்றன என்பது முழுமையாக வேறு விஷயம்; எடுத்துக்காட்டாக தர்க்கரீதியிலான எதிர்பார்ப்புகளையும் மாற்றத்தக்க எதிர்பார்ப்புகளையும் ஒப்பிடுகையில்). ஒரு பணியாளர் எதிர்காலத்தில் விலைகள் அதிகமிருக்கும் என எதிர்பார்ப்பார் எனில், அவர் இந்த விலையேற்றத்தைப் பொருந்தும் வகையிலான அதிக வருமான ஒப்பந்தத்தைப் பெறுவார். ஆகையால், குறை வருமான எதிர்பார்ப்பு வருமான-ஏற்பாட்டுப் போக்கு பணியாளர்களுக்கும் பணியமர்த்துபவர்களுக்கும் இடையில் (விலைகள் குறையும் என எதிர்பார்க்கப்படுவதால் குறை வருமான அளவு உள்ளது) பிரதிபலிக்கிறது. உண்மையில் குறை வருமானம் இருப்பதால் பணியாளர்கள் குறைவான வருமானத்தை பெறுவதால் தேவை அதிகரிப்பு விலையுயர்வு இருக்காது. மேலும் பணியமர்த்துபவர்கள் குறைவான வருமானத்தை அளிப்பதால் செலவுத்தூண்டு விலையுயர்வும் இருக்காது.

இந்தக் குறைவான விலையுயர்வினை அடைய கொள்கை வகுப்பாளர்கள் "நம்பத்தகுந்த" அறிவிப்புக்களை வைத்திருக்க வேண்டும்; அதாவது, தனியார் முகவர்கள் உண்மையான எதிர்கால கொள்கைகளில் இத்தகைய அறிவிப்புகள் பிரதிபலிக்க வேண்டும் என்பதைக் கட்டாயம் நம்ப வேண்டும். ஓர் குறைந்தளவு விலையுயர்வு இலக்குகள் பற்றிய அறிவிப்பு செய்யப்பட்டு ஆனால் தனியார் முகவர்களால் நம்பப்படாத போது, வருமான ஏற்பாடு அதிக அளவிலான விலையுயர்வை எதிர்பார்க்கும். ஆகையால், வருமானங்கள் அதிகரிக்கும் மற்றும் விலையுயர்வும் அதிகரிக்கும். ஓர் அதிக வருமானம் நுகர்வோரின் தேவையை (தேவை அதிகரிப்பு விலையுயர்வு) மற்றும் ஒரு நிறுவனத்தின் செலவுகள் (செலவுத் தூண்டு விலையுயர்வு) உயர்த்தும்; ஆக விலையுயர்வு அதிகரிக்கிறது. ஆகையால், கொள்கை வகுப்பாளர்களின் பணவியல் கொள்கை அறிவிப்புகள் நம்பகத்தன்மையற்றவையாக இருப்பின், கொள்கைக்கு விரும்பத்தக்க விளைவுகள் கிடைக்காது.

கொள்கை வகுப்பாளர்கள் தனியார் முகவர்கள் குறை விலையுயர்வினை எதிர்பார்க்கின்றனர் என நம்புகின்றனர் எனில், அவர்கள் ஓர் ஊக்கியைக் கொண்டு நீட்டிப்பு பணவியல் கொள்கையை ஏற்படுத்துவர் (அதிகரிக்கும் பொருளாதார உற்பத்தியின் விளிம்புப் பலன் விலையுயர்வின் விளிம்புச் செலவை அதன் மதிப்பில் விஞ்சும் போது). இருப்பினும், தனியார் முகவர்கள் தர்க்கரீதியிலான எதிர்பார்ப்புகளைக் வைத்திருப்பர் எனக் கருதிக்கொள்ளும் போது கொள்கை வகுப்பாளர்கள் இந்த ஊக்கியைக் கொண்டிருப்பர் என அறிவர். ஆகையால், தனியார் முகவர்கள் தாங்கள் ஒருகுறை விலையுயர்வு எதிர்பார்ப்பினைக் கொண்டால், ஓர் நீட்டிப்புக் கொள்கை மேற்கொள்ளப்படும். அதுவிலையுயர்வை உண்டு பண்ணுகிற கொள்கை என அறிவர். பின் விளைவாக, (கொள்கை வகுப்பாளர்கள் குறை விலையுயர்வை "நம்பத்தக்கதாக" ச் செய்ய முடியும் என்றாலின்றி), தனியார் முகவர்கள் உயர் விலையுயர்வை எதிர்பார்ப்பர். இந்த எதிர்பார்ப்பு மாற்றத்தக்க எதிர்பார்ப்பு (வருமான ஏற்படுத்தல் நடவடிக்கை) மூலம் நிறைவேற்றப்படுகிறது. ஆக, அங்கு உயர் விலையுயர்வு (அதிகரிக்கப்பட்ட உற்பத்தியின் ஆதாயமின்றி) உள்ளது. ஆகையால், நம்பத்தகுந்த அறிவிப்புகள் ஏற்படுத்தப்பட்டாலின்றி நீட்டிக்கப்பட்ட பணவியல் கொள்கை தோல்வியடையும்.

அறிவிப்புகள் பல்வேறு வழிகளில் நம்பத்தகுந்தவையாக்கப்படும். ஒரு நாடு ஓர் தனித்த மத்திய வங்கியை குறை விலையுயர்வு இலக்குகளுடன் (ஆனால், உற்பத்தி இலக்குகளின்றி) நிறுவ வேண்டும். ஆகையால், தனியார் முகவர்கள் விலையுயர்வு தனித்த அமைப்பொன்று அதனை நிறுவும் என்பதால் குறைவாக இருக்கும் என அறிவர். மத்திய வங்கிகள் தங்களின் இலக்குகளை சந்திக்க (எடுத்துக்காட்டாக, பேரளவு ஆண்டு நிதிகள், வங்கியின் தலைவருக்கு ஒரு வருமான மிகையூதியம் போன்றவை) அவர்களின் தகுதி நிலையை அதிகரிக்க மற்றும் ஓர் வலுவான கொள்கை இலக்குகளுக்கான உறுதியளிப்பினைச் சமிக்ஞைச் செய்ய ஊக்கமளிக்கப்படலாம். நற்பெயர் பணவியல் கொள்கை அமலாக்கத்திலொரு முக்கியக் கூறாகும். ஆனால், நற்பெயர் நோக்கம் உறுதியளிப்போடு குழப்பிக் கொள்ளப்படக் கூடாது. அதே சமயம் ஒரு மத்திய வங்கியானது பணவியல் கொள்கையை நடத்துவதில் நன்கு செயல்பட்டு ஆதரவான நற்பெயரைப் பெற்றிருந்தாலும், அதே மத்திய வங்கி குறிப்பிட்ட பொறுப்பு வடிவத்தையும் தேர்வு செய்திருக்காது (ஒரு சில அளவு விலைவாசியை இலக்கு வைப்பது போன்ற). நற்பெயர் ஒரு மிக முக்கிய பங்கினை சந்தைகள் ஒரு கொள்கை இலக்கில் குறிப்பிட்ட பொறுப்பினை அறிவிப்பின் மீது எவ்வளவு நம்பிக்கை கொள்ளும் என்பதைத் தீர்மானிக்கின்றன. ஆனால் இரு கருத்துவங்களும் ஒன்றிணைக்கப்படக் கூடாது. கூடவே, கவனிக்க பகுத்தறியும் எதிர்பார்ப்புக்களின் கீழ், கொள்கை வகுப்பாளருக்கு கடந்த கால கொள்கை நடவடிக்கைகளால் நற்பெயரை நிறுவியிருக்க வேண்டும் எனும் தேவையில்லை. ஓர் எடுத்துக் காட்டாக, மத்திய வங்கியின் தலைவரின் நற்பெயர் முழுமையாக அவரது கருத்தியல், தொழில்முறைப் பின்னணி, பொது அறிவிப்புகள் முதலியவற்றிலிருந்து பெறப்பட்டிருக்கலாம். உண்மையில் வாதிடப்பட்டது (கென்னத் ரோகாஃப், 1985 மேற்கோள் சேர்க்க. " தி ஆப்டிமல் கமிட்மெண்ட் டு அன் இண்டெர்மீடியட் மானிட்டரி டார்க்கெட்" இல் "குவார்ட்டெர்லி ஜர்னல் ஆஃப் இகானாமிக்ஸ்" #100.பக்கங்கள்.1169-1189) பணவியல் கொள்கையின் அமலாக்கத்தில் கால-நிலையின்மையின் தொடர்பான சில நோய்க்கூறுகளை தவிர்க்க, (குறிப்பாக அதீத விலையுயர்வு) மத்திய வங்கியின் தலைவருக்கு பொருளாதாரத்தின் இதரப் பிரிவினரை விட விலையுயர்வு மீது பெரிய வெறுப்பு இருக்க வேண்டும். ஆகையால், ஒரு குறிப்பிட்ட மத்திய வங்கியின் பொறுப்பு கடந்த கால செயல்பாட்டினை நோக்கி கட்டப்பட்டிருக்கத் தேவையில்லை, ஆனால் சந்தைகள் விலையுயர்வு எதிர்பார்ப்புகளை ஏற்படுத்திக் கொள்ள பயன்படும் குறிப்பிட்ட நிறுவன ஏற்பாடுகளை நோக்கி கட்டப்பட்டிருக்கும்.
அடிக்கடி நம்பகத்தன்மைக்கான விவாதங்கள், பணவியல் கொள்கைக்கு தொடர்புடையதாக இருந்தும், நம்பகத்தன்மையின் சரியானப் பொருள் அரிதாகவே விவரிக்கப்பட்டுள்ளது. அத்தகைய தெளிவின்மை கொள்கைகளில் எது மிகுந்த பயனளிக்கும் என நம்பப்படுவதை வெளியேற்ற வழிவகுக்கும். எடுத்துக் காட்டாக, பொது நலன்களுக்காக பயன்படும் செயல் தகுதி நற்பெயரின் ஓர் வரையறையாக மத்திய வங்கிகளுடன் தொடர்புடையதாக உள்ளது. ஒரு மத்திய வங்கியின் அதன் வாக்குறுதிகளைக் காப்பாற்றும் நம்பகத்தன்மையும் பொதுவானதொரு வரையறையாகும். அதேசமயம், ஒவ்வொருவரும் ஒரு மத்திய வங்கி பொது மக்களிடம் பொய்யுரைக்கக் கூடாது என்பதில் மிகவும் ஒப்புகையில், பரவலாக எவ்வாறு ஒரு மத்திய வங்கி பொது நலனுக்காக சிறப்பாகச் சேவைச் செய்ய முடியும் என்பதில் உடன்படுவதில்லை. ஆகையால், விவரிப்பின்மை அற்றதானது மக்களை குறிப்பிட்டதொரு நம்பகத்தன்மை வாய்ந்த கொள்கையை ஆதரிக்கையில் அவர்கள் உண்மையில் மற்றொன்றை ஆதரிக்கின்றனர் என்பதை நம்பச் செய்ய வழிவகுக்கிறது.

நாணய வாரியம்
கோட்பாடு
பணவியல் கொள்கை செயல் வழிகள்
விலை மட்ட இலக்கு