நீலக்கத்தாழை சாகுபடி கைமுறையான முயற்சியாகவும், நவீன வேளாண் தொழில்நுட்பத்தால் மாற்றப்படாததாகவும் மற்றும் நூற்றாண்டுகளுக்கு முந்தையதாகவுமே இருக்கிறது. இந்த நீலக்கத்தாழை கையாலேயே விதைக்கப்பட்டு, வளர்க்கப்பட்டு சாகுபடி செய்யப்படுகிறது. இதை அறுவடை செய்பவர்களான ""ஜிமாதோர்ஸ்" " இந்தச் செடியைப் பற்றி பல தலைமுறை அறிவைக் கொண்டிருக்கின்றனர் என்பதுடன் அவை சாகுபடி செய்யப்பட வேண்டிய முறையையும் கற்றுவைத்திருக்கின்றனர். இந்த "ஜிமார்தோர்கள்" நெருக்கமான வரிசைகளில் வேகமாக வேலை செய்கின்ற, தாய்ச் செடியை சேதப்படுத்தாமல் "ஹிஜோல்களை" (நீலக்கத்தாழையின் கருக்கள்) நீக்குகின்ற, "பைனா" க்களை (அன்னாசியின் ஸ்பானிஷ் பெயர்) நீக்குகின்ற மற்றும் ஒவ்வொரு செடியும் அறுவடை செய்வதற்கு எப்போது தயாராக இருக்கிறது என்பதை தீர்மானிக்கவும் திறன் பெற்றவராக இருக்க வேண்டும். மிக விரைவாக என்றால் போதுமான சர்க்கரைகள் இருக்காது, மிகத் தாமதமாக என்றால் செடியானது தன்னுடைய சர்க்கரைகளை பின்னதாக காற்றால் அடித்துச் செல்லப்படக்கூடிய விதைகளை உயரத்தில் கொண்டிருக்கும் "கியோட்டை" (20–40 அடி உயரமுள்ள தண்டு) வளர்க்க பயன்படுத்திக்கொண்டுவிடும். 40 முதல் 70 பவுண்டுகள் எடையுள்ள "பினாக்கள்" "கொவா" எனப்படும் தனித்துவமான கத்தி கொண்டு வெட்டி அகற்றப்படுகின்றன. அவை பிறகு உரிக்கப்பட்டும் அவற்றின் சாறுகள் அழுத்தி வெளியில் எடுக்கப்பட்டும் நொதிக்க வைக்கும் தொட்டிகளிலும் கொள்கலன்களிலும் இடப்படுகின்றன. சில டெக்கீலா நிறுவனங்கள் "பினாக்கள்" டஹோனாவைக் (கற்சக்கரம்) கொண்டு அரைக்கப்படுகின்ற பாரம்பரிய முறையை இப்போதும் பின்பற்றுகின்றன. "மஸ்தோ" (நீலக்கத்தாழை சாறு, சிலபோது இழைமம்) பிறகு மரம் அல்லது உலோக கொள்கலன்களில் சர்க்கரையை சாராயச் சத்தாக மாற்றுவதற்கு சில நாட்களுக்கு நொதிக்க வைக்கப்படுகின்றன. ஒவ்வொரு நிறுவனமும் தங்களது புளிக்காடியை தீவிரமாக பாதுகாக்கின்றன. இந்த நொதிக்க வைக்கப்பட்ட தயாரிப்பு பின்னர் தெளிவற்ற அல்லது பால்போன்ற திரமான ""ஆர்டினியோ" " எனப்படுவதை தயாரிக்க ஒருமுறை வடிகட்டப்படுகிறது, பின்னர் தெளிவான வெள்ளி நிற டெக்கீலாவை தயாரிக்க இரண்டாவது முறையாக வடிகட்டப்படுகிறது. சில வடிகட்டு நிறுவனங்கள் மும்முறை வடிகட்டப்பட்ட தயாரிப்பை உருவாக்க மீண்டும் ஒருமுறை வடிகட்டுகின்றன. அங்கிருந்து டெக்கீலா தணிக்கப்பட்ட "வெள்ளிநிற டெக்கீலாவாக" புட்டியில் இடப்படுகிறது, அல்லது பழமையாக்கும் நிகழ்முறையைத் தொடங்க பீப்பாய்களில் நிரப்பப்படுகிறது. 

வழக்கமாக, தாழ்நில மற்றும் உயர்நில நீலக்கத்தாழை செடிகளிலிருந்து உருவாக்கப்பட்ட டெக்கீலாக்களின் சுவையில் தெளிவான வேறுபாடு இருக்கிறது. உயர் நிலங்களில் வளர்க்கப்படும் நீலக்கத்தாழை செடிகள் மிகவும் இனிப்பான பழ வாசனையைக் கொண்டிருக்கின்றன, ஆனால் அத்துடன் வளர்க்கப்படும் நிகழ்முறையின் காரணமாக அதிக காய்கறிக் குறிப்புகளையும் கொண்டிருக்கின்றன. இருப்பினும் இந்த வேறுபாடு 1999/2000ஆம் ஆண்டுகளில் ஏற்பட்ட நீலக்கத்தாழை தட்டுப்பாட்டின் காரணமாக மங்கிப்போய்விட்டது. அதிலிருந்து, பெரிய அளவிலான தாழ்நில உற்பத்தியாளர்கள் பலரும் உயர்நிலங்களில் உள்ள சொத்துக்களை வாடகைக்கு எடுத்துக்கொண்டனர் என்பதுடன் தங்களுடைய டெக்கீலாவிற்காக இரண்டு பகுதிகளிலும் உள்ள நிலங்களிலும் வளரும் நீலக்கத்தாழைகளின் மீது நம்பிக்கை வைத்தனர். 

இருப்பினும், பெரும்பாலான நீலக்கத்தாழை செடிகளும் மேற்கு நோக்கிய சரிவுகளில் வளர்க்கப்பட்டு, நாள்முழுவதும் பெரும்பாலான சூரிய ஒளியைப் பெற அனுமதிக்கப்படுகின்றன. இந்தச் செடிகள் உயரமான, அகன்ற, அதிக சாறு நிரம்பியதாக இருக்கின்றன. தாழ்நிலங்களில் வளர்க்கப்படும் டெக்கீலாக்கள் மிகுந்த மண் வாசனைகளைப் பெற்றிருக்கின்றன என்பதுடன் அவை சிறிய பக்கங்களிலேயே இருக்கின்றன.

டெக்கீலாக்களின் வகைகள்
2006 ஆம் ஆண்டு டெக்கீலா வர்த்தக ஒப்பந்தம்
உற்பத்தி
பழமையாக்கும் நிகழ்முறை