அதிகமான சுயநலம் என்னும் கருத்தாக்கம் வரலாறு முழுவதும் அறியப்பட்டு வந்திருக்கிறது. பழங்கால கிரேக்கத்தில் அந்தக் கருத்தாக்கம் அளவுக்கு மீறிய இறுமாப்பு என புரிந்துகொள்ளப்பட்டது.

சமீப காலங்களில் தான் அது உளவியல் பொருளில் வரையறுக்கப்பட்டுள்ளது.
1898 ஆம் ஆண்டில் இல் ஹாவ்லாக் எல்லிஸ் என்னும் ஆங்கில பாலியல் ஆய்வாளர், மிதமிஞ்சிய சுயஇன்பம் தொடர்பாக "நாசீசிசஸ்-போன்ற" என்ற பதத்தைப் பயன்படுத்தினார், இங்கு ஒரு நபர் தானே தன்னுடைய பாலியல் பொருளாக ஆகிவிடுகிறார்.

1899 ஆம் ஆண்டில் பால் நாச்சே தான் முதன் முதலில் பாலியல் நெறிபிறழ்வு ஆய்வில் "நாசீசிசம்" என்னும் சொல்லைப் பயன்படுத்தினார்.

1911 ஆம் ஆண்டில் ஒட்டா ராங்க், நாசீசிசத்துக்குக் குறிப்பாக தொடர்புடைய முதல் உளநிலை பகுப்பாய்வுக்குரிய தாளை வெளியிட்டார், இது தற்பெருமை மற்றும் சுய-மெச்சுதலுடன் இணைக்கப்பட்டுள்ளது.

சிக்மண்ட் ஃப்ராய்ட் 1914 ஆம் ஆண்டில் நாசீசிசமிற்கு மட்டுமே அர்ப்பணம் செய்யப்பட்ட "ஆன் நாசீசிசம்: ஆன் இன்ட்ரொடக்ஷன்" என்னும் பெயருடைய ஒரு ஒற்றை ஆய்வை வெளியிட்டார்.

1923 ஆம் ஆண்டில் மார்டின் பூபர் தன்னுடைய கட்டுரையான "இச் உண்ட் டு" (ஐ அண்ட் தோ), வெளியிட்டார், அதில் அவர் நம்முடைய நாசீசிசம் அவ்வப்போது மற்றவர்களை சரி சமமாக கருதப்படுவதற்குப் பதிலாக அவர்களை ஒரு பொருளாகத் தொடர்புபடுத்துவதற்கு இட்டுச்செல்கிறது என்று குறிப்பிட்டுக் காட்டினார்.

பாலியல் நாசீசிசம்
நாசீசிசம் பற்றிய ஹாட்ச்கிஸ்ஸின் ஏழு கொடிய தீயொழுக்கங்கள்
மூர்க்கத்தனமான நாசீசிசம்
வரலாறு