செவ்வியல்கால கிரேக்க மெய்யியலில், இணைமுரண்மை () என்பது முன்மொழிவையும் (ஆய்கோளையும்) எதிர்முன்மொழிவுகளையும் முன்வைக்கும் வாதங்களையும் எதிர்வாதங்களையும் அடிப்படையாகக் கொண்ட பகுத்தறிவு முறை வடிவமாகு இவ்வகை இணைமுரண்மை உரையாடலின் விளைவு ஒரு முன்மொழிவையோ தொகுகோளையோ அல்லது எதிர்க்கும் உறுதிபாடுகளின் சேர்க்கயையோ மறுப்பதாகவோ அல்லது உரையாடலை பண்பியலாக மேம்படுத்துவதாகவோ அமையும்.

மேலும், "இணைமுரண்மை" தன் தகுதியைக் கிரேக்கச் செவ்வியல்காலத்தில் (கி.மு ஐந்தாம், ஆறாம் நூற்றாண்டுகளில்) பிளாட்டோ, சாக்ரட்டீசு ஆகியோரின் மெய்யியல்களில் வகிக்கும் முதன்மையான பாத்திரத்தாலேயே பெற்றுள்ளது.. இணைமுரண்மையைக் கண்டுபிடித்தவர் எலியாவின் சீனோ எனக் கூறுகிறார். பிளாட்டோவின் உரையாடல்கள் சாக்ரட்டீசிய இணைமுரண்மை முறைக்குச் சான்றுகளாக அமைகின்றன.

மேற்கத்திய (மேலை)) இணைமுரண்மை வடிவங்கள்
அரிசுடாட்டில்
நெறிமுறைகள்
செவ்வியல்கால மெய்யியல்