சேர்வடைவு முறையாவணமானது மிகவும் வரம்புக்குட்பட்டதாக இருந்தது. இந்தியாவுக்கு மூன்று விசயங்களில் மட்டுமே கட்டுப்பாடுகள் பரிமாற்றம் செய்யப்பட்டன. மேலும் பல்வேறு மாநிலங்களுக்கு இடையில் நிர்வாகம் மற்றும் ஆட்சி முறைகளில் குறிப்பிடத்தக்க மாறுபாட்டுடன் தளர்ச்சியான குடியரசு உருவாக்கப்பட்டது. மாறாக முழுமையான அரசியல் ஒருங்கிணைப்பு ஏற்பட, பல்வேறு மாநிலங்களைச் சேர்ந்த அரசியல்வாதிகள் அவர்களது விசுவாசம், எதிர்பார்ப்புகள் மற்றும் அரசியல் நடவடிக்கைகள் போன்றவற்றை இந்தியக் குடியரசு என்ற புதிய அமைப்பின் அடிப்படையில் மாற்றிக்கொள்ள வேண்டியிருந்தது. அது எளிதான காரியமாக இல்லை. மைசூர் போன்ற சில சுதேச அரசுகள் ஆட்சிமுறையில் சட்டமியற்றும் அதிகாரமுள்ள அமைப்புகளைக் கொண்டிருந்தன. அவை விரிவான வாக்குரிமையைக் கொண்டிருந்தன. மேலும் இந்த முறை பிரிட்டிஷ் இந்தியாவில் பின்பற்றப்பட்ட முறைக்கு குறிப்பிடத்தக்களவில் மாற்றம் இல்லாத முறையாக இருந்தது. மற்ற பகுதிகளில் அரசியல் முடிவு எடுத்தல் என்பது சிறிய, வரம்புக்குட்பட்ட நாகரிகமான அமைப்புகளுக்கு மட்டுமே உரியதாக இருந்தது. இதனால் இந்த ஆட்சிமுறையின் விளைவுகள் தந்தை வழி அமைப்பு என்பதாக சிறந்ததாகவும் உட்சதிகளின் சூழ்நிலையில் மோசமானதாகவும் இருந்தது. சுதேச அரசுகளின் இணைப்பினை முடித்த பிறகு, இந்திய அரசு 1948 ஆம் ஆண்டுக்கும் 1950 ஆம் ஆண்டுக்கும் இடைப்பட்ட காலத்தில் மாநிலங்களை ஒன்றாக இணைக்கும் வேலைகளில் இறங்கியது. மேலும் ஒற்றைக் குடியரசு அரசியலமைப்பின் கீழ் முந்தைய பிரிட்டிஷ் அதிகார வரம்புகள் ஒற்றை நிருவாக முறைக்கு மாற்றப்பட்டன.

சேர்வடைவு முறையாவணங்கள்
ஒருங்கிணைப்பை நிறைவு செய்தல்
ஜம்மு காஷ்மீர்
இணைத்தல் செயல்பாடு