1785 ஆம் ஆண்டில் போஸ்காரினி இறந்த பிறகு, காஸநோவா மற்றொரு பதவிக்கு தேடுதலைத் துவங்கினார். ஒரு சில மாதங்கள் கழித்து, அவர் கவுண்ட் ஜோசப் கார்ல் வான் வால்ட்ஸ்டீனின் நூலகராக ஆனார். வால்ட்ஸ்டீன், பேரரசரின் ஒரு அரச குடும்ப அலுவலர், போஹேமியாவின் துக்ஸ் கோட்டையில் அமர்ந்திருப்பவர் (டச்கவ் கோட்டை, செக் குடியரசு). அப்பிரபு அவரளவில் ஒரு ப்ரீமேசன், சதிச் செயல்களில் வல்லவர், பலமுறை பயணம் செய்பவர்-காஸநோவாவிடம் கூட்டிச் செல்லப்பட்டார். ஒரு வருடம் முன்பு போஸ்காரினியின் இல்லத்தில் சந்தித்தனர். வேலை பாதுகாப்பையும் நல்ல ஊதியத்தையும் அளித்தாலும், எழுதுவதற்கான பெரும்பாலும் வளமிக்க காலம்மக் இருக்கு மென்றாலும் கூட காஸநோவா தனது இறுதி வருடங்களை அலுப்புள்ளதாகவும் ஆர்வங்குலைப்பதாகவும் இருப்பதாக விவரிக்கிறார். அவரது உடல் நலம் வேகமாக மேசமடைந்தது, மேலும் அவரது வாழ்க்கை நயமற்ற மனிதர்களிடையே செயலூக்கத்தை துண்டுவதை விடக் குறைவாகவே இருக்கக் கண்டார். நிம்மதிக்காக எப்போதாவது வியன்னாவிற்கும் டிரெஸ்டென்னிற்கும் வருகைத் தர முடிந்தது. இருந்தாலும் காஸ்நோவா பிரபுவிடம் நன்கு வாழ்ந்து வந்தார், அவரது முதலாளி மிக இளம் வயதுடையவர் அவருக்கே உரிய கிறுக்குத்தனங்களுடனிருந்தார். பிரபு பலமுறை அவரை உணவு அருந்தும் போது கவனியாதிருந்தார் மேலும் முக்கிய விருந்தினர் வருகைத் தரும் போது அவரை அறிமுகப்படுத்துவதை கைவிட்டார். மேலும், காஸநோவா, முன்கோபியான வெளி நபர், துக்ஸ் கோட்டையின் பெரும்பாலான இதர வாழ் நபர்களால் முழுமையாக வெறுக்கப்பட்டார். காஸ்நோவாவின் நண்பர்கள் அன்பாய் வளர்க்கப்படும் சிறு வகை நாய்களாகவே காணப்படுகின்றன. காஸநோவா, நம்பிக்கை இழந்து தற்கொலைக்கு எண்ணம் கொண்டார், ஆனால் மாற்றாக அவரது வரலாற்றினை பதிவு செய்ய வாழ முடிவு செய்தார், அதை அவர் இறக்கும் வரைச் செய்தார்.

1797 ஆம் ஆண்டில், வந்த செய்தியானது, நெப்போலியன் போனபர்ட்டே காஸநோவாவின் தாய் நகரைக் கைப்பற்றியதாகவும் வெனிஸ் குடியரசு தனித்தியங்குவது முடிவுக்கு வந்ததாகவும் அறிவித்தது. இல்லத்திற்கு திரும்புவது மிகத் தாமதமாகிவிட்டது. காஸநோவா, 1798 ஆம் ஆண்டில் ஜூன் 4 அன்று அவரது 73 ஆவது வயதில் மரணமடைந்தார். அவர் உச்சரித்த கடைசி வார்த்தைகளாக "நான் தத்துவவாதியாக வாழ்ந்தேன் இறக்கும்போது கிறிஸ்தவனாக இருக்கிறேன்" என்பதாகக் கூறப்படுகிறது.

இளம்பருவம்
போஹேமியாவில் இறுதி வருடங்கள்
வெனிஸ்சிற்கு திரும்புதல்
ஓட்டங்கள்