திசம்பர் 10, 1953 அன்று தலைமைப் பேராளர் ஆர். கே. டண்டன் மாற்றப்பட்டு கேவல் சிங் பொறுப்பேற்றார். இவர் விடுதலை விரும்பிய செலியன் நாயக்கர் மற்றும் தடாலாவிற்குத் துணை நின்றார். கேவல் சிங் பிரெஞ்சு ஆதரவுத் தலைவர்களையும் சட்ட பேரவை உறுப்பினர்களையும் பிரித்து புதுதில்லிக்குக் கொண்டு சென்றார. 

வி. சுப்பையா தலைமையில் இயங்கிய ஐக்கிய இயக்கம் பிரெஞ்சு-ஆதரவு எட்வர்ட் குபேரின் கட்சி மாற்றத்தால் வலுவடைந்தது. மார்ச் 18, 1954இல் புதுச்சேரி விடுதலை இயக்க வரலாற்றின் ஓர் மைல்கல்லாக அமைந்தது. அன்று புதுச்சேரி மேயரும் செயலாக்கக் குழு உறுப்பினர்களும் அண்மைய நகராட்சிகளும் இந்திய ஒன்றியம்|இந்தியாவுடன் எந்தவொரு வாக்கெடுப்புமின்றி இணைய முடிவு செய்ததை அறிவித்தனர். காரைக்காலின் அனைத்து கம்யூன்களும் உடனேயே இதைப் பின்பற்றின. இந்த முடிவை பிரதிநிதித்துவ அவை உறுதிபடுத்த வேண்டியிருந்தது. 

பிரெஞ்சு இந்திய சோசலிசக் கட்சி இதற்கான முன்வரைவை தயாரிக்கையில் பிரெஞ்சு ஆளுனர் இதனைத் தவிர்க்க பேரவைக் கூட்டத்தை தள்ளி வைத்தார். இதனால் கோபமுற்ற சோசலிசத் தோழர்கள் ஒவ்வொரு கம்யூனாகக் கைபற்றி இறுதியில் புதுசேரியை பிடிக்கத் திட்டமிட்டனர். இந்தியப் பொதுவுடமைக் கட்சியும் நேரடி செயலுக்கு ஆதரவளித்தது. இத்திட்டத்தினபடி சோசலிச கட்சியினர் 1954ஆம் ஆண்டு மார்சு மாத்த்தின் கடைசிநாள் நெத்தலப்பாக்கம் காவல்நிலையத்தின் மீது இந்திய தேசியக் கொடியை பறக்க விட்டனர். நெத்திலப்பாக்கம் சுற்றியப் பகுதிக்கு ஓர் இடைக்கால அரசு எட்வர்டு குபேர் தலைமையில் அமைந்தது. இதன் எல்லைகளைச் சுற்றி இந்திய ஆயுதப் படை நிறுத்தப்பட்டது. 

இதற்கிடையில் இந்திய அரசிற்கும் பிரெஞ்சு அரசிற்கும் புதுதில்லியிலும் பாரிசிலும் பேர உரையாடல் நடந்து கொண்டிருந்தது. ந்தியப் பேராளர் கேவல் சிங் கண்டமங்கலத்தில் அனைத்து மாநிலத் தலைவர்களையும் சந்தித்துப் பேசினார். நெத்திலப்பாக்கத்தில் உள்ள இடைக்கால அரசை பிரெஞ்சு அரசினர் இளக்காரமாகப் பேசுவதாகவும் உண்மையான விடுதலை வேண்டுமானால் நான்கு குடியேற்றங்களில் ஒன்றையாவது ஆக்கிரமிக்க வேண்டும் என்று கூறினார். இந்தச் சந்திப்பிலிருந்து தடாலாவை வீட்டில் இறக்கிவிட்டபோது கேவல் சிங் அவரிடம் தமது திட்டத்தைப் பற்றிய கருத்தைக் கேட்டார். இதனையடுத்து தடாலா ஏனாமை கைப்பற்ற திட்டமிட்டார். 

ஏப்ரல் 13,1 954 அன்று ஏனாம் வந்தடைந்த தடாலா அங்கிருந்த மக்களிடையே விடுதலை வேட்கை இல்லாதிருந்ததைக் கண்டார். ஏப்ரல் 14, 1954இல் அருகாமையில் இந்தியப் பகுதியில் ஆந்திராவின் கிழக்கு கோதாவரி மாவட்டத்தில் உள்ள காக்கிநாடா சென்று அங்கிருந்த மாவட்டத் தலைவர்களின் ஒத்துழைப்பைப் பெற முயன்றார். எந்தவொரு ஊக்கமும் கிட்டாது திரும்புகையில் பரம்பேட்டா சிற்றூரில் பிரெஞ்சுக் காவலர்கள் அவரை வழிமறித்தனர். தன்னிடமிருந்த துப்பாக்கியால் காற்றில் சுட்டு தப்பி ஓடினார். இந்தியப் பகுதியில் தஞ்சமடைந்தார். 

காக்கிநாடாவில் மீண்டும் இந்திய தேசிய காங்கிரசுக் கொடிகளை வாங்கி வீட்டுக்கு வீடு சென்று பரப்புரை ஆற்றினார். தனது புதிய தேசியவாத இளைஞர்களுடன் வாடகை சரக்குந்துகளில் காங்கிரசுக் கொடிகளைக் கையிலேந்தி ஏனாமில் மேடைப்பேச்சுகளை நடத்தினார். ஏனாமின் விடுதலைக்கு ஒத்துழைப்புத் தருமாறு மக்களை வேண்டினார். 

இதனால் பிரெஞ்சுக் காவல்படையினர் இந்திய சிற்றூர்ப் பகுதிகளில் தேடுதல் நடத்தினர். இது வரம்பு மீறிய செயல் என்று தடாலா கேவல் சிங்கிடம் முறையிட்டார். ஏனாம் நகரைச் சுற்றிலும் ஒலிபெருக்கிகளை அமைத்து நாட்டுப்பற்றுப் பாடல்களை ஒலிபரப்பினார். இடையிடையே ஏன் இந்தியாவுடன் ஏனாம் இணைய வேண்டும் என்று பரப்புரை செய்தார். ஏனாமிற்குள் சமதம் கிருச்னாயா போன்ற பிரெஞ்சு ஆதரவுத் தலைவர்கள் எதிர் பேரணிகளை நடத்தினர். 

சூன் துவக்கத்தில் புதுச்சேரி நிர்வாகத்தின் தலைமைச் செயலர் ஏனாமில் தங்கியுள்ள இரு ஐரோப்பிய அதிகாரிகளை இடமாற்றம் செய்துள்ளதாகத் தடாலாவிடம் தெரிவித்தார். இவர்களை இந்தியப் பகுதியில் தேசியவாதிகளிடமிருந்து காப்பாற்றி அனுப்ப வேண்டும் எனக் கேட்டுக்கொண்டார். அவ்வாறே அவர்களை பாதுகாப்புடன் காக்கிநாடா தொடர்வண்டி நிலையம் வரை உடனிருந்து அனுப்பி வைத்தார்.

பின்விளைவுகள்
வன்முறைக்கு முன்னர்
சமதமின் கொலை
வலிய ஆட்சி மாற்றத்திற்கான காரணிகள்