இரண்டாம் உலகப் போர் வெடித்ததும் நாஜி ஜெர்மனி மில்லியன்கணக்கான யூதர்களை கொன்று குவித்தது. சில யூதர்கள் தண்டனைக்குப் பயந்து எல்லைகள் மூடப்படும் முன்னதாக ஐரோப்பாவிற்கும் அமெரிக்காவிற்கும் ஓடி விட்டனர். அதன்பின்னர் மற்ற கிழக்கு ஐரோப்பிய அகதிகள் இரண்டாம் உலகப் போருக்குப் பிந்தைய இரும்புத் திரை ஆட்சிகள் மற்றும் சோவியத் சேர்க்கை நாடுகளில் இருந்து விலகி மேற்கு நோக்கி புலம் பெயர்ந்தனர்.

இரண்டாம் உலகப் போருக்குப் பின், சோவியத் ஒன்றியம் மற்றும் கம்யூனிச கட்டுப்பாட்டில் இருந்த போலந்து, ஹங்கேரி மற்றும் யூகோசுலேவியா ஆகிய நாடுகளில் இருந்து நூறாயிரக்கணக்கான ஜெர்மன் இனத்தவர்கள் துரத்தியடிக்கப்பட்டனர். இவர்களில் பலரும் சுமார் இரண்டு நூற்றாண்டுகளுக்கு முன்னதாக இந்த பகுதிகளில் குடியேறியவர்கள் ஆவர். நாஜி ஆக்கிரமிப்புக்கு பதிலடியாக இது மேற்கொள்ளப்பட்டது. அகதிகளில் அநேகமானோர் மேற்கு ஐரோப்பாவிற்கு சென்று விட்டனர். பத்தாயிரக்கணக்கான மக்கள் அமெரிக்காவில் தஞ்சம் புகுந்தனர்.

வடக்கு ஸ்பெயினில் உள்ள கலிசியாவில் 1936 ஆம் ஆண்டு முதலான ஃபிராங்கோவின் ராணுவ ஆட்சியில் பல அரசியல் தலைவர்கள் நாடு கடத்தப்பட்டனர். 1976 ஆம் ஆண்டில் ஃபிராங்கோ இறக்கும் வரை இந்த அவலம் தொடர்ந்தது.

இரண்டாம் உலகப் போரை அடுத்து, இஸ்ரேல் உருவாக்கப்பட்டதும் காலனிய ஆட்சிக்கு எதிரான தொடர்ச்சியான கிளர்ச்சிகளும், மத்திய கிழக்கு நாடுகள் தமது நாடுகளில் வரலாற்றுரீதியாக வாழ்ந்து வந்திருந்த 1 மில்லியன் யூத மக்கள் மீது குரோத கண்ணோட்டத்தை வளர்த்துக் கொள்ள காரணமாயின. இந்த மக்களில் அநேகமானோர் புலம் பெயர்ந்து விட்டனர். பெரும்பான்மையானோர் இஸ்ரேலில் மறுகுடியேற்றம் கண்டனர். இங்கு இவர்கள் மிஸ்ராஹி யூதர்கள் என்று அழைக்கப்பட்டனர். 

அதே சமயத்தில், 1948 ஆம் ஆண்டில் இஸ்ரேலை நிறுவுவதற்காக நடந்த போரின் விளைவாக உருவான பாலஸ்தீனிய புலம் பெயர்வு இன மக்களின் எண்ணிக்கை சுமார் 750,000 ஆக இருந்தது. இவர்கள் தாங்கள் முன்பு வசித்த பகுதிகளில் இருந்து இடம்பெயர்க்கப்பட்டனர் அல்லது வெளியேறினர். 1967 ஆம் ஆண்டின் அரபு-இஸ்ரேல் போரின் விளைவாக இந்த புலப் பெயர்வு இன்னும் விரிவடைந்தது. இன்னும் பல பாலஸ்தீனியர்கள் மத்திய கிழக்கு நாடுகள் பராமரித்து வரும் அகதி முகாம்களில் தான் வசித்து வருகிறார்கள். மற்றவர்கள் மத்திய கிழக்கு மற்றும் பிற நாடுகளில் மறுகுடியேற்றம் கண்டு விட்டனர். 

1947 பிரிவினை காரணமாக மில்லியன்கணக்கான மக்கள் இந்தியா மற்றும் பாகிஸ்தானில் இருந்து பரஸ்பரம் வெளியேற வேண்டியதானது. இந்த சமயத்தில் நிகழ்ந்த மதக் கலவரத்தில் மில்லியன்கணக்கான மக்கள் இறந்தனர். 2 மில்லியன் மக்கள் வரை இறந்திருக்கலாம் என மதிப்பிடப்படுகிறது. 1947 ஆம் ஆண்டில் இந்தியா மற்றும் பாகிஸ்தான் சுதந்திரம் அடைந்து விட்ட பிறகு முன்னாள் பிரிட்டிஷ் ராச்சியத்தைச் சேர்ந்த ஆயிரக்கணக்கானோர் இந்திய துணைக்கண்டத்தில் இருந்து இங்கிலாந்துக்கு சென்று விட்டனர்.

19 ஆம் நூற்றாண்டின் பிற்பகுதியில் இருந்தும், அதிகாரப்பூர்வமாக 1910 ஆம் ஆண்டில் இருந்தும் ஜப்பான் கொரியாவை தனது காலனி நாடாக ஆக்கியது. லட்சக்கணக்கான சீனர்கள் ஜப்பான் ஆக்கிரமிப்புக்குட்படாத மேற்கு மாகாணங்களுக்கும் தென்கிழக்கு ஆசியாவுக்கும் இடம் பெயர்ந்தனர். 100,000 பேருக்கும் அதிகமான கொரிய மக்கள் ஆமுர் நதியைக் கடந்து ஜப்பானியர்களிடம் இருந்து விலகி கிழக்கு ரஷ்யாவிற்குள் (அப்போது சோவியத் ஒன்றியம்) குடியேறினர். சீனாவுடனான ஜப்பானிய போர் சமயத்தில் (1937 - 1945), ஜப்பான் மஞ்சுகுவோ எனும் பல-இன கைப்பாவை அரசாக மஞ்சூரிய அரசை நிறுவியது.

1959 ஆம் ஆண்டில் சீன மக்கள் விடுதலை ராணுவம் திபெத்திற்குள் புகுந்ததை அடுத்து, 14வது தலாய் லாமாவும் அவரது அரசாங்கமும் இந்தியாவிற்குள் அடைக்கலம் புகுந்தன. இதனைத் தொடர்ந்து ஏராளமான மக்களும் தெற்கு நோக்கிக் குடிபெயர்ந்தனர். சீன தண்டனை மற்றும் சீனமயமாக்கத்திற்குத் தப்பி அவர்கள் ஆவணங்கள் இன்றி இமாலய மலைத் தொடர் வழியே வெளியேறினர். 1960களின் மத்திய காலம் வரை பெரிய அளவிலான வெளியேற்றம் நீடித்தது. அதன்பின் தொடர்ந்து வெளியேற்றம் இருந்து கொண்டு தான் உள்ளது. உலகெங்கும் 200,000 திபெத்தியர்கள் சிதறி வாழ்ந்து வருவதாக மதிப்பிடப்பட்டுள்ளது. இவர்களில் பாதிக்கு மேலானோர் இந்தியா, நேபாளம் மற்றும் பூடான் நாடுகளில் வசிக்கின்றனர். நாடு கடந்த திபெத்திய அரசாங்கம் திபெத்திய அகதிகளுக்கான பச்சை புத்தகத்தை ஸ்தாபிக்கிறது.

வெகுஜனக் கலாச்சாரம்
விவாதப் பொருளாகும் புலம் பெயர் குடியேற்ற இனங்கள்
தோற்றங்களும் வளர்ச்சியும்
இரண்டாம் உலகப் போரும் காலனிய ஆட்சியின் முடிவும்