தொல்பழங்காலத்திலேயே உளப்பிறழ்வு பற்றிய அறிவை பல்வேறு பண்பாடுகளைச் சேர்ந்த சமூகங்கள் பெற்றிருந்தன. மத்தியகாலத்தில், உளப்பிறழ்வுக்கானவர்கள், சூனியக்காரர்கள் என்றும் பேய்பிடித்தவர்கள் என்றும் கருதப்பட்டு சமூகத்திலிருந்து ஒதுக்கப்பட்டார்கள். சிறைகளிலும் பைத்தியவிடுதிகளிலும் இவர்கள் அடைத்துவைக்கப்பட்டனர். பித்து என்பது, மனத்தோடு அல்லது ஆன்மாவோடு தொடர்பில்லாத உடல் சார்ந்த செயற்பாடு என்று கருதப்பட்டது. உளப்பிறழ்வாளர்கள் தாம் அடைத்துவைக்கப்பட்டிருந்த விடுதிகளில் மிருகங்களை விடக் கொடூரமாக நடத்தப்பட்டார்கள். எனினும் கைத்தொழில் யுகத்துக்குப் பிறகு உளப்பிறழ்வு பற்றிய தெளிவு ஓரளவு அறிவியல் ரீதியில் முன்வைக்கப்படலாயிற்று. இவர்களுக்கான மருத்துவ உதவியில் தொடர்ந்தும் குறைபாடுகள் பல காணப்பட்டபோதும், "உளமருத்துவம்" (psychiatry) என்ற சொல்லாடல், முதன்முதலாக 1808இல் முன்மொழியப்பட்டு பாவனைக்கு வந்தது. மக்கள் மனதில் ஏற்பட்ட மாற்றத்தால், இவர்கள் அடைத்துவைக்கப்பட்ட புகலிடங்கள் வைத்தியசாலைகள் என்றும், கைதிகள், "நோயாளிகள்" என்றும் அழைக்கப்படத் தொடங்கினர். பட்தொன்பதாம் நூற்றாண்டின் பிற்பாதியில் பல்வேறு விதமான உளப்பிறழ்வு சிகிச்சை முறைகளும், சமூகசேவை அமைப்புகளும், உளப்பிறழ்வாளர்களை மையமாக வைத்து, அமெரிக்காவிலும், ஐரோப்பாவிலும் தோன்றலாயின.

போதைப்பொருள்
புள்ளிவிவரங்கள்
மரபியல்
வரலாறு