இதுநாள்வரை வெற்றிகரமாக பறந்த அனைத்து "சுற்றுப்பாதை விண்ணூர்திகளும்" செங்குத்து-புறப்பாடு-கிடைமட்ட-தரையிறக்க வகையைச் சேர்ந்தவையாகும். மனிதர் இயக்கிய அமெரிக்க விண்ணோடங்களும், இரண்டு மனிதரற்ற விண்ணூர்திகளும் இவ்வகையினதே. 1980-களின் இறுதியில் மேம்படுத்தப்பட்டு சோதனை செய்யப்பட்ட சோவியத் பியூரானும் 2010-களில் வடிவமைத்து மேம்படுத்தப்பட்ட போயிங் எக்ஸ்-37 மனிதர் பயணிக்காத, வெற்றிகரமாக ஒருமுறையேனும் செயல்பட்ட விண்ணூர்திகளாகும்.

விண்ணிலிருந்து வளிமண்டலத்தில் நுழையும்போது வேகத்தைக் குறைக்க இவற்றின் இறக்கைகள் காற்றுத்தடைகளாக இயங்குகின்றன. வளிமண்டலத்துக்குள் வெற்றிகரமாக நுழைந்த பின்னர், இறக்கைகள் - விண்ணூர்தியின் பறத்தலுக்குத் தேவையான - காற்றியக்க ஏற்ற விசையைத் தருகின்றன. புவிநோக்கி கீழிறங்கி, வழமையான வானூர்திகள் போல தரையிறங்குகின்றன.

இவ்விண்ணூர்திகள் விண்ணுக்கு செல்ல, வழமையாக செயற்கைக்கோள்களை விண்ணுக்கு எடுத்துச்செல்ல பயன்படும் மீளப்பாவிக்கவியலா ஏவு வாகனங்கள் போன்று ஏவூர்தி உந்துகையையே நம்பியிருக்கின்றன. வழக்கமாக செயற்கைக்கோள்களை ஏவிச்செல்லும் ஏவூர்திகளின் "பயன்மிகுசுமை வீதம்" அதிகமாக இருக்கும்; ஆனால், விண்ணூர்திகளைக் கொண்டுசெல்லும் ஏவூர்திகள் அவற்றின் புறப்பாடு எடையில் மிக-மிகக் குறைவான வீதத்தில் பயன்மிகுசுமையைக் கொண்டுசெல்கின்றன. இதற்கு முக்கிய காரணம், விண்ணூர்திகளின் இறக்கையின் எடையாகும். பறத்தலின்போதான வாகனத்தின் எடையில் 9-12% இறக்கை எடையாகும். இதனால், பயன்மிகுசுமை வீதம் குறைகிறது; ஆனாலும், மீண்டும் பயன்படுத்த முடியும் என்ற காரணி அதைச் சமன்செய்துவிடுகிறது.

வெற்றிகரமாக பறந்த விண்ணூர்திகள் புவிக்கு மீண்டும் வரும்போது காற்றியக்க ஏற்றவிசையைப் பயன்படுத்தியிருக்கின்றன. ஆனால், இதுவரை எந்தவொரு விண்ணூர்தியும், வெற்றிகரமாக விண்ணுக்கு செல்வதற்கு காற்றியக்க ஏற்றவிசையைப் பயன்படுத்தவில்லை.

ஓரடுக்கில் சுற்றுப்பாதையை அடைதல்
வளிமண்டல மீள்நுழைவு
பாதகமான பறத்தல் சூழல்
சுற்றுப்பாதை விண்ணூர்திகள்