திருச்சிராப்பள்ளியில் உள்ள மலைக்கோட்டையில் தாயுமான சுவாமிகள் கிழக்கு நோக்கி வீற்றிருந்து அருள் செய்கிறார். மலைக்கோட்டைக்கு மேற்கே உள்ளது உறையூர். அங்கு வன்பராந்தகன் ஆட்சி செய்த காலம். அப்போது சாரமா முனிவர் நந்தவனம் அமைத்து பல மலர்ச்செடிகளை பயிர் செய்து வந்தார். அங்குள்ள பூக்களை தினமும் தாயுமான சுவாமிகளுக்கு அணிவித்து வந்தார்.

பிராந்தகன் என்னும் பூ வணிகன் நந்தவனத்துப் பூக்களை அரசனுக்கு அளிக்கத் தொடங்கினான். நந்தவனத்தில் மலர்கள் குறைவதன் காரணத்தை சாரமா முனிவர் கண்டுபிடித்தார். பிறகு மன்னரிடம் முறையிட்டார். ஆனால் மன்னர் முனிவரை அலட்சியம் செய்தான். 

பின்னர், முனிவர் தாயுமான சுவாமிகளிடம் முறையிட்டார். தன் அடியவருக்கு செய்யப்பட்ட இடரைத்தாங்காமல், தாயுமான சுவாமிகள் மேற்கு முகமாகத் திரும்பி உறையூரை நோக்கினார்.

அப்போது, மண் மாரி பொழியத் தொடங்கியது. ஊரிலிருந்த அனைத்து உயிரனங்களும் தப்பி ஓடிப்பியோடிப் பிழைக்க வழி தேட முற்பட்டன. உறையூரை மண் மூடியது. மக்கள் தங்களைக் காத்துக்கொள்ள தங்களின் காவல் தெய்வமான வெக்காளியம்மனை விட்டால் வேறு வழி இல்லை என்று தஞ்சம் புகுந்தனர்.

வெக்காளியம்மன் தாயுமானவ சுவாமிகளை வேண்டினாள். அதற்குப்பிறகு, மண் மாரி நின்றது. ஆனால் மக்கள் வீடிழந்து வெட்ட வெளியில் தங்கும் நிலை உருவானது. 

மக்களின் துயர் கண்டு அன்னை வெக்காளி, ஊர் மக்கள் அனைவருக்கும் வீடு கிடைக்கும் வரை, நானும் உங்களைப்போல வெட்ட வெளியிலேயே இருப்பேன் என்று அருள் வாக்கு கூறினாள்.

ஆகவே அன்னை வெக்காளி, இன்றும் வானமே கூரையாக வெட்ட வெளியில் இருந்து, காற்று, மழை, வெய்யில் இவைகளைத் தாங்கிக் கொண்டு மக்களுக்கு அருள் செய்து வருகிறாள்.

பழம் பெருமை வாய்ந்த உறையூர்
வெட்டவெளியில் வெக்காளியம்மன்
(கோவிலுக்குச்செல்லும் வழிகாட்டல்)
வெக்காளியம்மன் வரலாறு