பயிற்சி பெற்ற ஒரு பொது மருத்துவர் அல்லது ஒரு உளப்பிணி மருத்துவர் அல்லது ஒரு மனவியலாளர் போன்றோர் நோய் கண்டறிதலை மேற்கொள்ளலாம். இவர், நோயாளியின் தற்போதைய சூழல், வாழ்க்கை வரலாறு, தற்போதைய அறிகுறிகள் மற்றும் குடும்ப வரலாறு ஆகியவற்றைப் பதிவு செய்வார். ஒரு தனிநபரைப் பாதித்திருக்கக் கூடிய உயிரிய, உளலிய மற்றும் சமூகவியக் காரணியகளைக் கண்டறிந்து தொகுப்பதே மருத்துவ ரீதியான நோக்கமாகும். மருந்து மற்றும் மதுப் பயன்பாடு போன்று, இவர்கள் தமது தற்போதைய (ஆரோக்கியமான அல்லது அவ்வாறு அல்லாத) மன நிலையை எவ்வாறு ஒழுங்குபடுத்திக் கொள்கின்றனர் என்பதைப் பற்றியும் மதிப்பீடு செய்பவர் அவர்களுடன் கலந்தாராயலாம். இத்தகைய மதிப்பீடு ஒரு மனநிலைப் பரிசோதனையையும் உள்ளிடும். இது, குறிப்பாக நம்பிக்கையின்மை அல்லது தோல்வி மனப்பான்மை ஆகியவற்றின் பின்னணியில், அந்த நபரின் தற்போதைய மனநிலை, எண்ணவோட்டம், சுய -தீங்கு விளைவித்துக் கொள்வது, அல்லது தற்கொலை எண்ணங்கள் அல்லது முயற்சிகள் கொண்டிருப்பது மற்றும் நேர்மறையான எண்ணங்களோ அல்லது திட்டங்களோ இல்லாமலிருத்தல் ஆகியவற்றின் ஒரு மதிப்பீடாக விளங்கும். கிராமப் பகுதிகளில் சிறப்பு மன நல சேவைகள் மிகவும் அரிதானவை. ஆகவே, இந்த நோய் கண்டறிதலும் அதன் மேலாண்மையும் பெரும்பாலும், ஆரம்ப சுகாதார மைய மருத்துவர்களிடமே உள்ளது. வளரும் நாடுகளில் இந்தப் பிரச்சினையானது மேலும் குறிப்பானதாக உள்ளது. மனத் தளர்ச்சியை நோய் கண்டறிவதற்கு, தரநிலையிடும் அளவுகோலில் மதிப்பெண் இடுவது மட்டுமே போதுமானது அல்ல. ஆனால், அது ஒரு குறிப்பிட்ட கால கட்டத்தில் அறிகுறிகளின் தீவிரத்தன்மையை சுட்டிக்காட்டுவதாக அமைந்திருக்கும். எனவே, ஒரு குறிப்பிட்ட அளவிற்கு மேலாக மதிப்பெண்கள் பெறும் ஒரு நபர் மனத் தளர்ச்சிச் சீர்குலைவுக்காக முழுமையாக மதிப்பிடப்படுவதை இது சாத்தியமாக்கும். இந்த நோக்கத்திற்காகப் பல்வேறு அளவீட்டுக் கருவிகள் பயன்படுகின்றன. தகுதிநிலை காணும் நிரல்கள் மனத் தளர்ச்சியைத் தடமறியப் பரிந்துரைக்கப்படுகின்றன. ஆனால், அவை நோய் கண்டறியும் விகிதம், சிகிச்சை அலலது அதன் வெளிப்பாடு ஆகியவற்றை மேம்படுத்துவதில்லை என ஆதாரங்கள் உரைக்கின்றன.

ஆரம்ப நிலை மருத்துவர்கள் மற்றும் உளப்பிணியியல் தொடர்பில்லாத மருத்துவர்கள் மனத் தளர்ச்சியை நோய் கண்டறிவதில் சிரமங்களை எதிர் கொள்ளலாம். இதற்கு அவர்கள் மனத் தளர்ச்சியின் உடல் ரீதியான அறிகுறிகளை அறிந்து அவற்றிற்கு சிகிச்சை அளிப்பதில் பயிற்சி பெறாமையும் மற்றும் மனத் தளர்ச்சியானது பெரும் அளவில் உடல்-மன ரீதியான அறிகுறிகளைத் தோற்றுவிக்கும் என்பதை அறிந்து கொள்ளாமையுமே காரணமாகும். உளப்பிணி மருத்துவர் அல்லாதோர் மூன்றில் ஒரு பங்கு நிகழ்வுகளை கண்டு கொள்ளாது விட்டு விட்டு, தேவையற்று, பிற நோய்களினால் அவதியுறுவோருக்கு இதற்கான சிகிச்சையை அளிக்கின்றனர்.

பெரும் மனத் தளர்ச்சி நோயாளி ஒருவருக்கு அந்நோயைக் கண்டறிவதற்கு முன்னதாக, அவருக்கு வேறு நோய்களின் அறிகுறிகளைக் கண்டு விலக்குவதற்காக, ஒரு மருத்துவ பரிசோதனை மற்றும் தேர்ந்தெடுத்த ஆய்வுகளை மேற்கொள்ள வேண்டும். இவற்றில் தைராய்டு சுரப்பியின் குறை செயல்பாடு என்பதை விலக்குவதற்கான டிஎஸ்ஹெச் மற்றும் தைராக்சின் ஆகியவற்றை அளவிடுதல், வளர்சிதைவு இடையூறு இல்லை என விலக்குவதற்காக அடிப்படை மின்பகுளி மற்றும் சீரம், கால்சிய பரிசோதனைகள் மற்றும் மண்டலியத் தொற்று அல்லது நாள்பட்ட நோய் ஆகியவற்றை விலக்குவதற்காக, ஈஎஸ்ஆர் உள்ளிட்ட முழு இரத்த அணு எண்ணிக்கை ஆகியவை உட்படும்.
மருந்துகள் அல்லது மது ஆகியவற்றின் தவறான பயன்பாடு காரணமான எதிரிடைப் பின்விளைவுகளும் இவ்வாறு விலக்கப்பட வேண்டும். ஆண்களில் மனத் தளர்ச்சி விளைவதற்கு ஒரு காரணமான இனப்பெருக்க இயக்கக் குறைவைக் கண்டறிவதற்கு டெஸ்ட்டாஸ்டரோன் அளவுகளையும் மதிப்பீடு செய்ய வேண்டும்.

வயது முதிர்ந்த மனத் தளர்ச்சி நோயாளிகளில், தற்சார்புடைய புரிதிறன் குறித்த புகார்கள் இருக்கக் கூடும். ஆனால், இவை அல்சைமர் நோய் போன்ற அறிவாற்றல் இழப்புக் கோளாறு என்பதன் துவக்கமாக இருக்கக் கூடும். புரிதிறன் சோதனை மற்றும் மூளையைப் பிம்பம் எடுத்தல் ஆகியவை அறிவாற்றல் இழப்பிலிருந்து மனத் தளர்ச்சியை வேறுபடுத்திக் காட்ட உதவும். கணினி வழிக் கதிர்வீச்சு வரைவி பரிசோதனை உளப்பிணி நோயுற்றோருக்கு விரைவாக உருவாகும் அல்லது பிற அசாதாரணமான அறிகுறிகளைக் காட்டுவதான மூளை நோய்க்குறியியலை விலக்க உதவலாம். உயிரியல் சார்ந்த எந்தவொரு சோதனையாலும் பெரும் மனத் தளர்ச்சியை உறுதிப்படுத்த இயலாது. மருத்துவ ரீதியான சுட்டிக்காட்டுதல் இலலாதவரையிலும், பொதுவாக, அடுத்து வருவதான ஒரு நிகழ்வுக்கு புலனாய்வுகளை மீண்டும் நிகழ்த்துவதில்லை.

நேரடியாக வாங்கும் மருந்துகள்
மனத் தளர்ச்சி-எதிர் மருந்துகள்
பரிணாம ரீதியானவை
மருத்துவ மதிப்பீடு