நவீன பிரெஞ்சு நகைச்சுவை வடிவமைப்பாளராக மோலியேர் கருதப்படுகிறார். மொலியர் நாடகங்களில் பயன்படுத்தப்பட்ட பல சொற்கள் அல்லது வாக்கியங்கள் இன்றும் தற்போதைய பிரெஞ்சு மொழியில் பயன்படுத்தப்படுகின்றன.

லெசு பிரிசியசசு ரெடிகுல்சு என்ற நாடகம் மிகப்பெரிய வெற்றியைத் தராவிட்டாலும் மொலியருக்கு புகழைத் தேடித்தந்தது. 
1662 ஆம் ஆண்டு பிப்ரவரி 20 அன்று மொலியர் அர்மண்டெ பெயார்டை மணந்து கொண்டார். அர்மண்டெ மடலியின் சகோதரி என்று நம்பினார். அதே ஆண்டில் மனைவிகளுக்கான பள்ளி என்ற ஒரு நாடகத்தை எழுதினார். இந்நாடகம் இவருடைய பெயர் சொல்லும் நாட்கமாக கருதப்படுகிறது. 
14 ஆம் லூயி உட்பட்ட சில உயர்மட்டத்தினரின் ஆதரவினால், அரசரின் முன் லூவர் மாளிகையில் நாடகத்தை நிகழ்த்தும் வாய்ப்பு இவருக்குக் கிடைத்தது. அம்மாளிகையில் நாடகங்கள் நடத்துவதற்காக அமைக்கப்பட்ட பெரிய அறையொன்றைப் பயன்படுத்துவதற்கான அனுமதியும் இவருக்கு வழங்கப்பட்டது.

இல்லசுட்ரேட் அரங்குடன் சேர்ந்து மொலியர் தனக்குப் பிடித்த துன்பியல் நாடகங்களை மேலும் மேம்படுத்த முயற்சிகள் மேற்கொண்டார். துன்ப நிகழ்வுகளுக்குப் பின்னர் இவர் உருவாக்கிய நகைச்சுவைப் பகுதிகளால் இவர் புகழ்பெற்றார். இவற்றில் சில பகுதியாக எழுதப்பட்டாலும் நிகழ்நேரத்தில் நகைச்சுவையாக உருவாக்கிக் கொண்டார். இரண்டு நகைச்சுவை நாடகங்களையும் மொலியர் எழுதினார். ஆனால் இவை குறைவான வெற்றியையும் பொதுவாக குறைவான முக்கியத்துவம் கொண்டவையாகவும் கருதப்பட்டன.

பாரிசில் இருந்த 14 ஆண்டுகளில் தனது அரங்கில் நிகழ்த்திய 85 நாடகங்களில் 31 நாடகங்களை இவரே எழுதினார். 
அரசவையிலும், பாரிசு நகர மக்கள் மத்தியிலும் இவருக்குப் பாராட்டுகள் கிடைத்தபோதும், ஒழுக்கவாதிகளும், திருச்சபையினரும் இவரது கேலிகளைக் கடுமையாகக் கண்டித்தனர். "தார்த்துஃபே அல்லது பாசாங்குக்காரன்" என்னும் நாடகம் மதப் பாசாங்குத்தனத்தைச் சாடியதனால் இது திருச்சபையினரிடம் இருந்து கடுமையான விமர்சனங்களுக்கு ஆளானது. "டொன் யுவான்" நாடகம் முற்றாகவே தடை செய்யப்பட்டது.
உருசிய எழுத்தாளர் மைக்கேல் புல்ககோவ் மொலியரின் அரை-கற்பனையான வாழ்க்கை வரலாற்றை எழுதினார். 1932-1933 காலத்தில் எழுதப்பட்ட இந்நூல் முதலில் 1962 ஆம் ஆண்டில் வெளியிடப்பட்டது.

வாழ்க்கை
பாராட்டுகளும் எதிர்ப்புகளும்
பாரிசுக்கு திரும்புதல்
இறுதி நாட்கள்