பல நூற்றாண்டுகளுக்கு சணல் வங்காள தேசத்தின் முழு தென் மேற்கு பகுதி மற்றும் இந்தியாவின் மேற்கு வங்க மாநிலத்தின் சில பகுதிகளின் பண்பாட்டில் இனைந்தப் பகுதியாகும். பிரிட்டிஷ் ஆட்சியின் 19 மற்றும் 20 ஆம் நூற்றாண்டின் போது, வங்காளத்தின் கச்சா சணல் இழையின் பெரும்பகுதி இங்கிலாந்திற்கு எடுத்துச் செல்லப்பட்டன, அங்கு டண்டீயில் குவிந்துள்ள ஆலைகளில் பதப்படுத்தப்பட்டன. துவக்கத்தில் அதன் கட்டமைப்பின் காரணமாக அந்நகரத்தில் திமிங்கிலத்தின் எண்ணெயினால் பதப்படுத்தப்படலாம் என்று கண்டறியப்படும் வரை அது கைகளால் மட்டுமே பதப்படுத்தப்பட்டது. அந்த எண்ணெய் கொண்டு இயந்திரத்தாலும் பதப்படுத்தப்பட்டது. தொழில் செழிப்படைந்த போது ("சணல் நெசவாளர்" 1901 ஆம் ஆண்டு இங்கிலாந்து மக்கட் தொகை கணக்கெடுப்பின் போது அங்கீகரிக்கப்பட்ட வணிகமாகும்) ஆனால் இந்த வணிகம் 1970 ஆம் ஆண்டுகளில் பெரியளவில் செயற்கை இழைகளின் தோற்றத்தினால் நின்று போனது.

டண்டியிலிருந்த மார்க்ரேட் டானலி எனும் சணல் ஆலை முதலாளி 1880 ஆம் ஆண்டுகளில் வங்காளத்தில் முதல் சணல் ஆலையை ஏற்படுத்தினார். 1950 மற்றும் 1960 ஆம் ஆண்டுகளில் நைலான் மற்றும் பாலிதீன் அரிதாகப் பயன்படுத்தப்பட்டப்போது ஐக்கிய பாகிஸ்தானின் முதன்மை அந்நியச் செலாவணி மூலதாரமாக இருந்தது சணல் ஏற்றுமதியேயாகும்; அது கிழக்கு வங்காளத்தில் (தற்போது வங்காள தேசம்) விளைந்ததை அடிப்படையாகக் கொண்டது. சணல் "வங்காளத்தின் தங்க இழை" என்றழைக்கப்படுகிறது. இருப்பினும், சணலுக்கு மாற்றாக பாலீதீன் மற்றும் இதர செயற்கை இழைகள் அதிகரித்து சந்தையை கைப்பற்றின; சணல் தொழில் பெருமளவில் வீழ்ச்சியையே கண்டது.

1980 ஆம் ஆண்டுகளின் சில வருடங்களில் வங்காள தேசத்தின் விவசாயிகள் அவர்களது சணற் பயிர்களை கூடுதல் விலை பெறப்படாதப் போது எரித்தனர். பல சணல் ஏற்றுமதியாளர்கள் சணலிலிருந்து இதரப் பொருட்களுக்கு மாறினர். சணல்-தொடர்பான நிறுவனங்கள் மற்றும் அரசு நிறுவனங்கள் மூடப்படுவதற்கு தூண்டப்பட்டன, மாற்றப்பட்டன அல்லது குறைக்கப்பட்டன. தேவையில் நீண்ட நாள் குறைவானது உலகின் பெரிய சணல் ஆலையை (ஆதாம்ஜி சணல் ஆலை) மூடப்பட வற்புறுத்தியது. தொழிலதிபர் யாஹ்யா பவன் முன்பு உடைமைக் கொண்டிருந்த வங்காள தேசத்தின் இரண்டாம் பெரிய ஆலையான லடீஃப் பாவனி சணல் ஆலைகளை அரசு தன் வசம் கொண்டது. இருப்பினும், வங்காள தேசத்தின் விவசாயிகள் சணல் பயிரிடுவதை முற்றிலும் நிறுத்தவில்லை; முக்கிய காரணம் உள்ளூர் சந்தைகளின் தேவை. 2004–2009 இடையில் சணல் சந்தை மீண்டது; கச்சா சணலின் விலை 200% ற்கும் அதிகமாக அதிகரித்தது.

சணல் பல வேறுபட்ட தொழில்களின் ஊடே நுழைந்துள்ளது - எங்கெல்லாம் இயற்கை இழைகள் படிப்படியாகச் சிறந்த மாற்றாக முடியுமோ அங்கெல்லாம் நுழைந்துள்ளது. இத்தகைய தொழில்களில் காகிதம்,செல்லுலாயிட் பொருட்கள் (படச் சுருள்), நூற்கப்படாத ஜவுளிகள், கலப்புக்கள் (செயற்கை-மரம்) மற்றும் நிலத்தடித்துணிகள் (ஜியோடெக்ஸ்டைல்ஸ்) ஆகியவை உள்ளடங்கும்.

2006 ஆம் ஆண்டு டிசம்பரில் ஐக்கிய நாட்டு சபையின் பொதுச் சபை 2009 ஆம் ஆண்டை இயற்கை இழைகளின் சர்வதேச ஆண்டாக அறிவித்தது. அவ்வாறு சணல் மற்றும் இதர இயற்கை இழைகளின் வாழ்வை உயர்த்த வேண்டி செய்தது.

மற்றவை
பயிரிடுதல்
உணவு
வரலாறு