80ஆம் வருடங்களின் மத்தியில் வர்த்தக ரீதியான ஹாலிவுட்டுடனான தனது சல்லாபத்திற்குப் பிறகு, 1988ஆம் ஆண்டு, பால் ஸ்க்ரேடர் திரைக்கதை அமைத்த "தி லாஸ்ட் டெம்ப்டேஷன் ஆஃப் கிரஸ்ட்" திரைப்படத்தின் வழி ஸ்கோர்செஸி தனது பிரத்தியேகமான திரைப்பட உருவாக்க முறைமைக்குப் பெருமளவில் திரும்பினார். நிகோஸ் கஜன்ட்கிஸ் எழுதிய சர்ச்சைக்குரிய 1960ஆம் வருடத்து நூலின் அடிப்படையில் உருவான இது கிரைஸ்ட்டின் வாழ்க்கையை தெய்வீக முறைமையில் அல்லாது மனிதச் சொற்களில் மீண்டும் உரைப்பதாக அமைந்தது. வெளியீட்டுக்கு முன்னரே இத் திரைப்படம் பெரும் அளவில் சலசலப்பை உருவாக்கியது. இது இறைத்தூற்றல் கொண்டுள்ளதாக உலகெங்கும் எதிர்ப்புகள் உருவாகவே, சிறிய பொருட்செலவில் தனித் திரைப்படமாக உருவாக இருந்த இது பெருமளவில் ஊடகக் கிளர்வுருவாகியது. இத்திரைப்படத்தின் இறுதியில், சிலுவையின் அறையப்பட்டிருக்கும் வேளையில் சாத்தான்-தூண்டுதலின் விளைவான ஒரு மருட்சியினால், கிரைஸ்ட் மேரி மக்தலானாவை மணந்து ஒரு குடும்பத்தை நடத்துவதாக அமைந்த இறுதிப் பகுதியின் மீதாகவே சர்ச்சைகள் பெரும்பாலும் மையம் கொண்டிருந்தன.

சர்ச்சைகளை விடுத்துப் பார்க்கையில், "தி லாஸ்ட் டெம்ப்டேஷன் ஆஃப் கிரைஸ்ட்" விமர்சக ரீதியாக பெரும் பாராட்டுகளைப் பெற்று, இன்றளவும் ஸ்கோர்செஸியின் சிறப்பான உருவாக்கங்களில் ஒன்றாகத் திகழ்கிறது. அதுவரை தமது திரைப்படங்களின் கீழ் நீரோட்டமாக இருந்து வந்த ஆன்மீகத்தை முதன் முதலாக நேருக்கு நேர் கண்டு கையாண்ட வெளிப்படையான ஒரு முயற்சியாக இத்திரைப்படம் அமைந்திருந்தது. சிறந்த இயக்குனருக்கான அகாடமி விருதுக்கான பரிந்துரையை இயக்குனர் இரண்டாம் முறையாகப் பெற்றார். (ஆயினும், இம்முறையும் அது தோல்வியில் முடிந்தது. "ரெயின்மேன்" இயக்குனரான பேரி லெவின்சனிடம் அவர் விருதை இழந்தார்.)

வுட்டி ஆலன் மற்றும் ஃபிரான்சிஸ் ஃபோர்ட் கொப்பாலா ஆகிய இயக்குனர்களுடன் 1989ஆம் ஆண்டு இருபாதி ஒட்டுத் திரைப்படமாக "லைஃப் லசன்ஸ்" என அழைக்கப்பட்ட "நியூ யார்க் ஸ்டோரீஸ்" திரைப்படத்தின் மூன்று பகுதிகளில் ஒன்றினை அளித்தார்.

"தி லாஸ்ட் டெம்ப்டேஷன் ஆஃப் க்ரைஸ்ட்"
1980ஆம் ஆண்டுகள்
அமெரிக்கத் திரைப்படங்களினூடே மார்ட்டின் ஸ்கோர்செஸியுடன் ஒரு தனிப் பயணம்
"ஷட்டர் ஐலேண்ட்"