இன்று ஒல்மெக் என அழைக்கப் பெறுவது முதலில் சான் லாரென்சோ தெனோச்தித்லான் நகரில் தொடங்கியது. கிமு 1,400 அளவில் இப் பண்பாட்டின் தனித்துவமான அம்சங்கள் தோற்றம் பெறலாயின. இவ்விடத்தில் ஒல்மெக் நாகரிகம் வளர்வதற்கு, நல்ல பாசன வசதியுடன் கூடிய வண்டல் மண் கொண்ட சூழலும், கோட்சகோவால்கோசு ஆற்று வடிநிலம் வழங்கிய போக்குவரத்து வலையமைப்பும் உதவின. இந்தச் சூழல் ஏனைய பண்டைய நாகரிக மையங்களான நைல், சிந்து, மஞ்சள் ஆறு, இயுபிரட்டீசு, டைகிரிசு ஆகிய ஆற்றுப் பள்ளத்தாக்குகளின் சூழலுக்கு ஒப்பானது எனலாம். மிகுந்த உற்பத்தித் திறன் கொண்ட இச் சூழல், அடர்த்தியான மக்கள்தொகைப் பெருக்கத்தை ஊக்குவித்து, மேல்தட்டு வகுப்பினர் உருவாவதற்கும் வழி சமைத்தது. இந்த மேல்தட்டினரின் தோற்றமே, ஒல்மெக் பண்பாட்டின் அடையாளமாக விளங்குகின்ற குறியீட்டுத் தன்மையும், சிக்கல்தன்மையும் கொண்ட பகட்டான கலைப்பொருட்களின் உற்பத்திக்கு அடிப்படையாக அமைந்தது. பல பகட்டுப் பொருட்கள், சீனப் பச்சைக்கல் (jade), எரிமலைக் கண்ணாடி (obsidian), மக்னட்டைட்டு போன்ற தொலைதூரங்களில் இருந்து கொண்டுவரப்பட்ட பொருட்களினால் செய்யப்பட்டவை. ஒல்மெக் மேல்தட்டு வகுப்பினர் இடையமெரிக்காவில் விரிவான வணிக வலயமைப்புக்களைப் பெற்றிருந்தனர் என்பதை இது காட்டுகிறது. பெறுமதி வாய்ந்த சீனப் பச்சைக்கல் கிழக்குக் குவாத்தமாலாவில் உள்ள மொட்டகுவா பள்ளத்தாக்கில் கிடைக்கிறது. அதுபோல, எரிமலைக் கண்ணாடிகள் குவாத்தமாலாவின் உயர்நிலப் பகுதிகளான எல் சாயல், சான் மார்ட்டின் சிலொட்டபெக், புவெப்லா ஆகிய இடங்களில் இருந்து பெறப்பட்டவை. இவை ஒல்மெக்குகள் வாழ்ந்த இடங்களில் இருந்து முறையே 200 கிமீ, 400 கிமீ (120 மைல், 250 மைல்) தொலைவுகளில் உள்ளவை. 

வீழ்ச்சி
லா வெந்தா
தோற்றம்
பெருந்தலைகள்