1756 இல் ஸ்காட்லாந்தில் உள்ள கிளாஸ்கோ பல்கலைக்கழகத்தில் வில்லியம் கலென் என்பவர் முதல் குளிர்ப்பதன அமைப்பை உருவாக்கி செயற்கை குளிரேற்றத்தை செய்து காட்டினார். ஒரு குழாயை பயன்படுத்தி ஒரு கொள்கலனில் பகுதி வெற்றிடம் உருவாக்கப்பட்டது. அதில் டைஎத்தில் ஈத்தர் வைக்கப்பட்டது. சுற்றியுள்ள காற்று வெப்பத்தை இது உறிஞ்சி சிறிது பனிக்கட்டியை உருவாக்கியது. ஆனால் அந்த நேரத்தில் எந்த நடைமுறை பயன்பாடும் இதற்கு இல்லை. 1758 ஆம் ஆண்டில், பெஞ்சமின் பிராங்க்ளின் மற்றும் ஜான் ஹாட்லி ஆகிய இரு கேம்பிரிட்ஜ் பல்கலைக்கழக வேதியியல் பேராசிரியர்கள் சேர்ந்து நீராவியாகுதல் கொள்கை அடிப்படையில் வேகமாக ஒரு பொருளை குளிர்விக்க சோதனை மேற்கொண்டனர். இந்த சோதனை மூலம் அதிக ஆவியாகும் திரவங்களான் ஆல்கஹால் மற்றும் ஈத்தர் உபயோகித்து ஒரு பொருளின் வெப்பநிலையை நீரின் உறை வெப்பநிலைக்கு கீழ் கொண்டு செல்லளாம் என்று உறுதி செய்தனர். அவர்கள் ஒரு பாதரச வெப்பநிலைமானியின் வெப்பநிலையை ஆவியாதல் முறை மூலம் வெப்பநிலைமானியின் வெப்பநிலையை 7 °F (-14 °C) கொண்டுவந்தார்கள். அந்த சமயம் சுற்றுப்புற வெப்பநிலை 65 °F (18 °C) ஆகும். சோதனையின் போது வெப்பநிலைமானியின் வெப்பநிலை நீரின் உறைநிலையை (32 டிகிரி பாரன்ஹீட்)விட குறைந்த போது வெப்பநிலைமானியின் மேற்பரப்பில் மெல்லிய பனி படலம் உருவாதை பிராங்க்ளின் கவனித்தார். வெப்பநிலைமானியின் வெப்பநிலை 7 °F (-14 °C) அடைந்ததும் சோதனையை நிறுத்தினார்.

1805 இல், அமெரிக்க கண்டுபிடிப்பாளரான ஆலிவர் எவன்ஸ் எத்தில் ஈத்தர் போன்ற இரசாயனத்தை உபயோகிக்காமல் ஆவியாதல்-அழுத்தம் குளிர்பதன சுழற்சியில் அடிப்படையில் குளிர்ப்பதன அமைப்பை வடிவமைத்தார்.

1820 இல், பிரிட்டிஷ் விஞ்ஞானி மைக்கேல் பாரடே உயர் அழுத்தம் மற்றும் குறைந்த வெப்பநிலையை பயன்படுத்தி அம்மோனியா மற்றும் பிற வாயுக்களை திரவமக்கினார்.

ஜேக்கப் பெர்கின்ஸ் என்பவர் 1834 ல் ஒரு ஆவியாதல்-அழுத்தம் குளிர்பதன அமைப்பை உறுவாக்கி காப்புரிமைபெற்றர். இந்த அமைப்பு வேலை செய்தாலும் வணிக ரீதியாக வெற்றி பெறவில்லை.

1842 ஆம் ஆண்டில், ஒரு அமெரிக்க மருத்துவர், ஜான் கோரி வடிவமைத்த அமைப்பு நீரை பனியாக மாற்றியது. இந்த சிந்தனையின் அடிப்படையில் காற்று குளிர்ப்பதன அமைப்பை வீடுகள் மற்றும் மருத்துவமனைகளுக்கு உருவாக்கினார். அவரது அமைப்பு காற்றை அழுத்தி பின் சூடான அழுத்திய காற்றை நீரைக் கொண்டு பகுதி குளிர்விக்கப்பட்டது. பிறகு அழுத்திப்பட்ட காற்றை "அகவெப்பமாறா" (isentropic) முறையில் விரிவடைய செய்வதன் மூலம் நீரை உறைய வைக்ககூடிய வெப்பநிலையை அடைய வைத்தார். இதற்கு 1851 இல் அமெரிக்க காப்புரிமை அலுவலகம் காப்புரிமை வழங்கியது. கோரியினால் ஒரு வேலை செய்யும் முன்மாதிரி கட்டப்பட்டது, ஆனால் அவரது அமைப்பு ஒரு வணிக ரீதியாக தோல்வியை தழுவியது. .

அலெக்சாண்டர் ட்விநிங் என்பவர் 1848 ல் ஆவியாதல்-அழுத்தம் குளிர்பதன பரிசோதனையை ஆரம்பித்தார், இதற்காக 1850 மற்றும் 1853 இல் காப்புரிமை பெற்றார். அவர் 1856 அமெரிக்காவில் வணிகரீதியாக குளிர்ப்பதனம அமைப்பை அறிமுகப்படுத்தினார். இதற்கிடையில் ஆஸ்திரேலியாவில், ஜேம்ஸ் ஹாரிசன் கீலாங் என்பவர் 1851 இல் ஒரு இயந்திர பனி தயாரிப்பு கருவியை தயாரித்தார். தொடர்ந்து 1854 ல் வணிக ரீதியாக பனி தயாரித்தல் இயந்திரத்தை அறிமுகப்படுத்தினார். அவரது ஈத்தர் திரவ ஆவியாதல்-அழுத்தம் குளிர்பதன அமைப்பு 1855 ஆம் ஆண்டு காப்புரிமை பெற்றது. 1861 ஒரு டஜனுக்கும் மேற்பட்ட இயந்திரம் உபயோகத்தில் இருந்தன.

ஆஸ்திரேலியா, அர்ஜென்டினா, மற்றும் அமெரிக்கா மத்தியில் 1870 களில் குளிரூட்டப்பட்ட கப்பல் பற்றிய பரிசோதனையில் கவனம் செலுத்தின. வில்லியம் டேவிட்சன் என்பவர் அழுத்த குளிர்பதன அமைப்பை நியூசிலாந்தின் டுனேடின் கப்பலில் வணிக ரீதியாக பொருத்தி வெற்றி பெற்றார். 1882 ல் ஆஸ்திரேலியா மற்றும் தென் அமெரிக்காவின் பால் மற்றும் இறைச்சி தேவைக்காக போக்லாந்து தீவுகள் ல் இருந்து 1886 இல் 30,000 இறைச்சி ஒரு நீராவி அழுத்தம் அமைப்பு பொருத்தப்பட்ட எஸ எஸ் ஸெலெம்பேரியா என்ற கப்பல் மூலம் கொண்டு செல்லப்பட்டது.

அமெரிக்காவில் இயந்திர குளிர்சாதனப்பெட்டிகள் 1911 முதல் கிடைக்க பெற்றன.

வரலாற்று பயன்பாடுகள்
பனி அறுவடை
முதல் குளிர்ப்பதன அமைப்புகள்
நுகர்வோர் மற்றும் இல்லம் பயன்பாடு