தாய்லாந்து தனது முதல் விலங்கு நலச் சட்டத்தை 2014 இல் அறிமுகப்படுத்தியது. "விலங்குகளின் கொடுமையைத் தடுப்பது மற்றும் விலங்குகளின் நலச் சட்டம், பி.இ. 2557 (2014)" டிசம்பர் 27, 2014 அன்று நடைமுறைக்கு வந்தது. 

சட்டத்தால் பாதுகாக்கப்பட்ட விலங்குகள் செல்லப்பிராணிகளாக வளர்க்கப்படுகின்றன. மேலும், அவை வேலைக்கு உதவும் விலங்குகளாக, சுமை தூக்கும் மிருகங்களாக, நண்பர்களாக, கால்நடைகளாக, நிகழ்ச்சி நடத்துவதற்கு உதவும் விலங்குகளாக, அல்லது வேறு எந்த நோக்கத்திற்காகவும், உரிமையாளர்களுடனோ அல்லது இல்லாமலோ இருக்கலாம் என வரையறுக்கப்படுகின்றன. விலங்குகளின் உரிமையாளர்கள், நல்ல ஆரோக்கியம் மற்றும் சுகாதாரம், போதுமான உணவு மற்றும் தண்ணீருடன் விலங்குகளை வளர்ப்பது, மற்றும் பொருத்தமான சூழ்நிலைகளில் தான் வளர்க்கும் விலங்குகளை வைத்திருப்பது போன்றவை விலங்கு நலச்சட்டத்தில் குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது. உரிமையாளர் இந்த சட்டத்தின் படி நடக்கவேண்டும் என்று வலியுறுத்தப்படுகிறது. இந்தச் சட்டத்திற்குள், "உரிமையாளர்" என்ற சொல் அனைத்து குடும்ப உறுப்பினர்களையும், வீட்டு உதவிகளையும், ஒரு செல்லப்பிராணியை கவனித்துக்கொள்ள நியமிக்கப்பட்ட எந்த நபர்களையும் உள்ளடக்கும் என்று கருதப்படுகிறது.

நேரடி முதுகெலும்புகள் கொண்ட விலங்குகளை பயன்படுத்தி செய்யும் உணவு வகைகள் (மெனுக்கள்) இப்போது தாய்லாந்தில் சட்டவிரோதமானதாக உள்ளது. நாய் மற்றும் பூனை இறைச்சியை வர்த்தகம் செய்வது மற்றும் உட்கொள்வது இப்போது 2014 சட்டத்தின் கீழ் தாய்லாந்தில் சட்டவிரோதமானதாக உள்ளது. பாம்புகள், முதலைகள் அல்லது பிற விலங்குகளுக்கு நேரடி இரையை கொடுப்பதும் உண்பதும் தடைசெய்யப்பட்டுள்ளது.

விலங்கு கொடுமைச் சட்டத்தில் திருத்தம் செய்ய தாய் அமைச்சரவை 2018 அக்டோபரில் ஒப்புதல் அளித்தது. வேளாண்மை மற்றும் கூட்டுறவு அமைச்சின் கால்நடை மேம்பாட்டுத் துறையால் தொடங்கப்பட்ட இந்தத் திருத்தத்திற்கு செல்லப்பிராணிகளைப் பதிவு செய்ய வேண்டும். செல்லப்பிராணி உரிமையாளர்களில் பெரும்பாலோர் கொள்கையின் அடிப்படையில் பதிவு செய்வதற்கான தேவையை ஏற்றுக்கொண்டனர், ஆனால் ஒரு விலங்குக்கு 450 பாட் என்ற உத்தேச பதிவு கட்டணத்தை எதிர்க்கின்றனர். 

விலங்கு நல பிரச்சினைகள்
சட்டங்கள்
யானைகளின் சுரண்டல்
விலங்கு சண்டை