ஒருமுறை தான் விரும்பி நெய்த மிக அழகான வேலைப்பாடு உடைய தலைப்பாகையை விற்கச் சந்தைக்குப் போகிறார். அதை ஒரு திருடன் தொட முயன்றபோது ஒரு கூர்மையான சகரம் அவன் கையைத் துண்டாக்கி விடு்கிறது. அந்தக் காட்சியைப் பார்த்தவர்கள் மந்திரத் தன்மை உடைய அதை வாங்கக் கூடாது என்று முடிவு செய்கின்றனர். என்ன முயற்சி செய்தும் பலனில்லை. தாசிம்மையன் வீடு திரும்புகிறார். அப்போது எதிர்ப்படும் ஒரு முதியவர் நடுக்கமான குரலில் அதைத் தனக்குத் தரும்படி வேண்ட, அவருக்குக் கொடுத்து விடுகிறார். சிரிப்போடு வாங்கியவர் அதைத் துண்டுகளாகக் கிழித்து தலையிலும், கையிலும், உடலிலும் சுற்றிக் கொள்கிறார். அதைப் பார்த்த தாசிம்மையனுக்கு எந்தக் கோபமும் இல்லை. ’உனக்குக் கொடுக்கப்பட்ட பிறகு அதை நீ எப்படி வேண்டுமானாலும் பயன்படுத்தலாம்" என்று சொல்லிவிட்டுப் முதியவரைத் தன் வீட்டுக்கு உணவு உண்ண அழைத்து வருகிறார். உரிய மரியாதைக்குப் பிறகு சாப்பிட்டு விட்டு பெரியவர் விடை பெறும்போது அம் முதியவர் கைப்பிடி அரிசியைத் துக்களையிடம் தந்து அரிசிப் பானையில் போடும்படி சொல்கிறார். அது அட்சய பாத்திரம் ஆகிறது.

தன்னால் முடிந்தவரை உழைத்தும், சிவனைப் போற்றியும் வாழ்ந்த தாசிம்மையனுக்கு வாழ்வின் பிடிப்பு போய் விடுகிறது. ராமநாதன் கோயிலுக்குச் சென்று தன்னை அழைத்துக் கொள்ளுமாறு வேண்டுகிறார். சிவ தரிசனம் கிடைக்கிறது. ’கணவன் பாதையே என் பாதையும்" என்று வேண்டுதலில் துக்களையும் சேருகிறாள். இருவரும் அருள்பெற்றதாக தாசிம்மையனின் வரலாறு அமைகிறது.

<poem>
தாசிம்மையனின் பாடல்கள்
நெய்த தலைப்பாகையும் அட்சய பாத்திரமும்
பிறப்பும் வாழ்க்கையும்
திருமண வாழ்க்கை