1707ல் முகலாயப் பேரரசர் அவுரங்கசீப்ப்பின் இறப்பிற்குப் பின், முகலாயப் பேரரசின் தில்லி தவிர்த்த எஞ்சிய பகுதிகள் மராத்தியப் பேரரசு, வங்காள நவாப் மற்றும் அயோத்தி நவாப், ஐதராபாத் நிசாம், ஐதர் அலியின் மைசூர் இராச்சியம், ஆற்காடு நவாப் மற்றும் பிரித்தானிய கிழக்கிந்தியக் கம்பெனியிடம் சென்றது. 

1757-1763 வரை நடைபெற்ற மூன்றாம் கர்நாடகப் போரின் முடிவில், பிரித்தானியக் கிழக்கிந்தியக் கம்பெனி, தென்னிந்தியாவில் ஆதிக்க சக்தியாக மாறியது. சென்னை மாகாணம், பம்பாய் மாகாணம் மற்றும் வங்காள மாகாணங்களின் நிலப்பரப்புகள் பிரித்தானிய கம்பெனியின் கீழ் வந்ததது. 

தென்னிந்தியாவில் பிரித்தானியர்கள், ஐதராபாத் நிசாம் மற்றும் ஆற்காடு நவாப் முகமது அலி கான் வாலாஜா]]வுடன் செய்து கொண்ட உடன்படிக்கைகளின் மூலம் ஆங்கிலேயர்கள் தென்னிந்தியாவில் வலுவாக தடம் பதித்தனர்.

1761ல் உடையார் வம்சத்திடமிருந்து மைசூர் இராச்சியத்தின் ஆட்சி நிர்வாகத்தை ஐதர் அலி கைப்பற்றினார். இந்நிலையில் மராத்தியப் பேரரசு, ஐதராபாத் நிசாம், ஐதர் அலியின் மைசூர் இராச்சியம், ஆற்காடு நவாப் ஆகியோர், பிரித்தானிய மற்றும் பிரெஞ்ச் கிழக்கிந்தியக் கம்பெனிப் படைகளின் ஆதரவுடன் ஒருவரை ஒருவர் தாக்கிக் கொள்ள முயன்றனர். தென்னிந்தியாவில் இவ்வாட்சியாளர்களின் ஒற்றுமை இன்மையைப் பயன்படுத்திக் கொண்ட ஆங்கிலேயர்களும், பிரெஞ்சியர்களும், உள்ளூர் இராச்சியங்களுக்கு நிதியுதவி, போர் பயிற்சி மற்றும் நவீன போர் தளவாடங்களை அளித்தும் தங்கள் செல்வாக்கை உயர்த்திக் கொண்டனர்.

போரின் காரணங்கள்
போரின் போக்குகள்
பின்னணி
போரின் விளைவுகள்