புத்தர், தான் ஞானம் பெறுவதற்கு முன்னர் ஒரு தியான உத்தியைப் பயின்று வந்ததாகவும் அதன் மூலம் அவர் தன் நாக்கால் மேல் அண்ணத்தை அழுத்தியபடி மூச்சை வலுக்கட்டாயமாக நிறுத்தி வைக்க முயன்றதாகவும் பாலி புத்தமத அடிப்படைத்தத்துவம் கூறுகிறது. இது மிகவும் வலியுடையதென்றும் ஞானம் பெறுவதற்கு நன்மை பயக்கக்கூடியதல்ல என்றும் விவரிக்கப்படுகிறது. புத்தமத திட்டக் கூற்றுப்படி, மூச்சுவிடுதல் நான்காவது ஞானத்தில் நின்றுவிடுகிறது, இருந்தபோதிலும் இது இந்த உத்தியின் பக்க விளைவாக இருக்கிறது மேலும் இது உள்நோக்கத்தின் முயற்சிக்கான விளைவாகவும் இருப்பதில்லை.

அனாபனாசதி சுட்டாவில் ஆரம்பக்கட்ட நான்கன்தொகுதியின் ஒரு அங்கமாக புத்தர் மூச்சின் நீளத்தை ஒரு மிதமான மாற்றியமைத்தல் மூலம் இணைத்துக்கொண்டார். அங்கு அதன் பயன்பாடு ஒருமுகப்படுத்தலுக்கான தயார்நிலையாக இருந்தது. விமர்சன இலக்கியத்தின் கூற்றுப்படி, இது ஆரம்ப பயிற்சியாளர்களுக்குப் பொருத்தமானது.

புத்தருக்கு, மூச்சு தியானத்தின் முக்கிய அம்சமாக இருப்பது மூச்சுவிடுதலை கவனிக்கும் உணர்வுநிலை. பொதுவாக புத்தமத பாரம்பரியங்கள், மூச்சுவிடுதலைத் திறமையாகக் கையாளுதலில் ஒரு மிதமான நிலையை வலியுறுத்துகின்றன.

பிராணாயமத்திற்காக ஆசனம்
பகவத் கீதை
புத்த மதம்
ஹதா மற்றும் இராஜ யோக வகைகள்