இவர் கூற்றுப்படி, ஒருநாட்டின் செல்வத்தைக் குறித்துப் பேசுவது தான் அரசியல் பொருளாதாரம் என்பது. இவர் பொருளியலை, உற்பத்தி, வினியோகம் மற்றும் நுகர்ச்சி என்று மூன்று பிரிவுகளாகப் பிரித்தார். நாட்டின் செல்வம், உற்பத்திக் காரணிகளுக்கு, வாரம், ஊதியம் மற்றும் லாபம் என்று பிரித்து வழங்கப்படும். தொழிலைத் துவங்குபவரை முதலீடு செய்பவரிடமிருந்து ‘சேய்’ வேறுபடுத்திக் காட்டினார். தொழிலைத் துவங்குபவரை ‘தொழில் முனைவர்’ ( Entrepreneur) என்று இவர் குறிப்பிட்டது இன்றளவும் நிலைத்து விட்டது. பொருளியல் இயற்பியலைப் போன்று ஒரு அறிவியல் பிரிவு என்றும், பொருளியல் விதிகள் அறிவியல் விதிகள் போன்று எல்லோருக்கும் எக்காலத்திலும் பொருந்தும் என்றும் எடுத்துரைத்தார். தொழில்காரணிகளில், தொழில் முனைவுத்துவம் தான் மிகவும் முக்கியமான காரணி. ஏனென்றால் இதுதான் அனைத்தையும் ஒருங்கிணைத்து உற்பத்தி செய்து நுகா்வோர்களுக்கு அளிக்கிறது என்றார். பொருளாதாரத்தில் சுரண்டல் என்பது நடவாது, இந்த அமைப்பு தானாக சீரடைந்து விடும் என்றும் கூறியுள்ளார்.

‘சேய்’ ‘அளிப்பு’ தானாகவே தேவையான அளவை உருவாக்கிக் கொள்ளும்
(‘Supply creates its own demand’) என்னும் விளக்கத்தை முன்வைத்தார். இதனால் பொருளாதாரத்தில் வேலையில்லா நிலையும் இருக்க வழியில்லை தேவையில்லாமல் அதிகமாக உற்பத்தி நடைபெற்றது என்ற நிலையும் வராது என்பது அவர் கருத்து. இவருடைய இந்த விதி சொற்ப தலையீடு (laissez faire) என்னும் கொள்கைக்கு வலுவவூட்டியது. அது போல கட்டுப்பாடில்லா வாணிகம் (Free Trade) என்னும் கருத்திற்கும் இது வலுசோ்த்தது. பொருளாதாரம் தானாகவே சுயமாக சமச்சீர் நிலையை அடையுமென்றால் தேவையில்லாத கட்டுப்பாடுகள் எதற்கு என்பது இவர் வாதம்

ஜேபிசேய்
நவீன செம்மைப் பொருளியல்
எபிரேயா்கள்
ஆல்பிரடு மார்சல்