வரலாற்று ரீதியாக, கரும்பு பயிரிடுவோர் எருதுகளால் இயக்கப்படும் நொறுக்கும் இயத்திரங்களையே பயன்படுத்தினர், ஆனால் அனைத்து நவீன இயந்திரங்களும் மின்சார சக்தியால் இயக்கப்படுகின்றன. இந்த நொறுக்கிகள் கரும்பு தாவரங்களுக்கு அருகிலுள்ள வயல்களில் வைக்கப்படுகின்றன. வெட்டப்பட்ட மற்றும் சுத்தம் செய்யப்பட்ட கரும்பு நசுக்கப்பட்டு பிரித்தெடுக்கப்பட்ட கரும்பு சாறு ஒரு பெரிய பாத்திரத்தில் சேகரிக்கப்படுகிறது. ஒரு குறிப்பிட்ட அளவு சாறு ஒரு உலையில் சூடாக்க பாத்திரத்திற்கு மாற்றப்படுகிறது.

ஒரு பெரிய அகண்ட வாணலியில் சுமார் ஒரு மணி நேரம் சூடாகிறது. நொறுக்கப்பட்ட கரும்பிலிருந்து கிடைக்கும் உலர்ந்த சக்கைகள் பாரம்பரியமாக உலைக்கு எரிபொருளாகப் பயன்படுத்தப்படுகிறது. கரும்புச்சாறு கொதிக்கும்போது, ​​அதில் சுண்ணாம்பு சேர்க்கப்படுவதால் அனைத்து மரத் துகள்களும் சாற்றின் மேற்புறத்தில் ஒரு நுரையுடன் வெளிவரும். இப்போது அடுப்பு எரிவது குறைக்கப்படுகிறது. இறுதியாக, சாறு கெட்டியாகிறது. இதன் விளைவாக ஊற்றப்பட்ட அடர்த்தியான திரவம் மூன்றில் ஒரு பங்காக மாறி விடும்.

இந்த சூடான திரவம் பொன்னிறமாகக் காணப்ப்படும். இதை தொடர்ந்து கிளறி, விழும் போது ஒரு நூல் போல உருவாகிறதா அல்லது திரவ வடிவில் சொட்டுகிறதா என்பதைக் கவனிக்க ஒரு நீலக் கரண்டியால் அடிக்கடி எடுத்து பார்க்கப்படுகிறது. இது பல நூல்களைப் போல மாற்னால், அது முற்றிலும் தடிமனாகிவிட்டது எனப் பொருள் கொள்வர். இது குளிர்ந்த மற்றும் திடமான ஒரு ஆழமற்ற தட்டையான பாத்திரத்தில் ஊற்றப்படுகிறது. விரைவான ஆவியாதல் மற்றும் குளிரூட்டல் மேற்பரப்புப் பகுதியில் அதிகரிக்க, இந்த சூடான திரவத்தின் அடிப்பகுதியில் கெட்டியாககும்.. குளிர்ந்த பிறகு, வெல்லம் ஒரு மென்மையான திடமாக மாறும். பின்னர் அது விரும்பிய வடிவத்தில் வடிவமைக்கப்படுகிறது.

வெல்லத்தின் தரம் அதன் நிறத்தால் தீர்மானிக்கப்படுகிறது; பழுப்பு என்றால் அதில் அசுத்தங்கள் அதிகமாக உள்ளது மற்றும் தங்க-மஞ்சள் இது ஒப்பீட்டளவில் தூய்மையானது என்பதைக் குறிக்கிறது. இந்த தர நிர்ணய அளவின் காரணமாக, தங்க நிற வண்ணத்தை உருவாக்க கலப்படம் செய்பவர்கள் சில நேரங்களில் வெல்லத்தில் சேர்த்து விடுவார்கள்.

தயாரிக்கும் முறை
வகைகள்
பனை வெல்லம்
பண்டங்களும் பானங்களும்