1940 இல் இவர் எழுதிய "எண்டத மெனிக்கே" என்னும் இசைப் பாடல், தற்கால சிங்கள இசைக்கலைக்கு ஒரு அடித்தளமாக அமைந்ததுடன், சமரக்கோனுக்குப் புகழையும் தேடிக்கொடுத்தது. இதன் வெற்றியைத் தொடர்ந்து 1940களின் முதற்பாதியில் பல ஆக்கங்களைச் சிங்கள இசைத்துறைக்கு அளித்தார். இக்காலமே இவரது பொற்காலம் என விமர்சகர்களால் குறிப்பிடப்படுகிறது. இவரது ஆக்கங்களில், "பொடிமல் எதனோ", விலே மலக் பிபிலா", "அசே மதுர", "சுனிலா குவனே", "புஞ்சி சுதா", "நில்வல கங்கே", "சுமனோ", "புதுமு குசும்", "சிரி சரு சார கெதே" என்பவை இவரது ஆக்கங்களில் பெரிதும் புகழ் பெற்றவை.

இவற்றுடன், ஒரு மாணவர் பரம்பரை ஒன்றை உருவாக்குவதிலும் அவர் சிறந்த பங்களிப்புச் செய்துள்ளார். சிங்கள இசைத்துறையில் புகழ் பெற்றவர்களான ஆர். ஏ. சந்திரசேன, டபிள்யூ. டி. அமரதேவ ஆகியோர் இவரது மாணவர்களாவர்.

ஆக்கங்கள்
நாட்டுப்பண்
ஆரம்ப காலம்
இறுதிக் காலம்