பென்சாயிக் அமிலம் முதன்முதலில் 16 ஆம் நூற்றாண்டில் கண்டுபிடிக்கப்பட்டது. பசை பென்சாயின் உலர் காய்ச்சி வடித்தலுக்கு உட்படுத்தப்பட்டு பென்சாயிக் அமிலம் அப்போது தயாரிக்கப்பட்டது. 1556 ஆம் ஆண்டில் நாசுட்ராதாமசு இதை முதலில் விவரித்தார். பின்னர் அலெக்சியசு பெடமாண்டானசு 1560 ஆம் ஆண்டிலும் பிளெய்சு டி விக்னேர் 1596 ஆம் ஆண்டிலும் இம்முறையைப் பற்றி குறிப்பிட்டனர்.
அமைக்தாலின் எனப்படும் பாதாம் கொட்டை எண்ணெயிலிருந்து பென்சாயிக் அமிலத்தைத் தயாரிக்கும் முன்னோடித் திட்டங்கள் 1830 களில் மேற்கொள்ளப்பட்டன. பியர்ரி ரோக்கிவெட் மற்றும் அண்டோயின் பாட்ரான்-சார்லார்டு ஆகிய பிரெஞ்சு வேதியியலாளர்கள் இம்முயற்சியை மேற்கொண்டனர். இம்முயற்சியில் அவர்கள் பென்சால்டிகைடை உருவாக்கினர் . ஆனால் அவர்கள் இதற்காகப் பயன்படுத்திய அமைக்தாலினின் கட்டமைப்பை சரியாகப் புரிந்துகொள்ளும் அளவிற்கு பொருள் விளக்கம் அளிக்கவில்லை. எனவே அவர்களால் பென்சாயில் தனி உறுப்பை (C7H5O) அடையாளம் காணவியலாமல் போனது. சில மாதங்களுக்குப் பிறகு 1832 இல் யசுடசு வோன் லைபிக் மற்றும் பிரிடெரிக் வோலர் ஆகியோரால் விடுபட்ட கடைசிப் படிநிலை கண்டறியப்பட்டது. இவர்கள் பென்சாயிக் அமிலத்தின் உட்கூறுகளை உறுதிப்படுத்தினர். 

சில மாதங்களுக்குப் பிறகு 1832 இல் யசுடசு வோன் லைபிக் மற்றும் பிரிடெரிக் வோலர் ஆகியோரால் விடுபட்ட கடைசிப் படிநிலை கண்டறியப்பட்டது. இவர்கள் பென்சாயிக் அமிலத்தின் உட்கூறுகளை உறுதிப்படுத்தினர் . இதன் மூலம் பின்னர் பென்சாயிக் அமிலத்துடன் தொடர்புடைய இப்பியூரிக் அமிலத்தின் கட்டமைப்பும் ஆராயப்பட்டது. 
1875 இல் சால்கோவுசுகி பென்சாயிக் அமிலத்தின் பூஞ்சையெதிர்ப்பு திறன்களை கண்டறிந்தார். ராசுபெரி, நாகப்பழம் போன்ற பழங்களைப் பாதுகாப்பதற்கு நீண்ட நாட்களாக பென்சோயேட்டையே பயன்படுத்தினர் .
ஆமணக்கு எண்ணெயிலும் ஒரு பகுதிப் பொருளாக பென்சாயிக் அமிலம் இருப்பதாக கூறப்படுகிறது..

பென்சாயில் குளோரைடு
வரலாறு
அரோமாட்டிக் வளையம்
பென்சால்டிகைடிலிருந்து