1901-04இல் பிரித்தானிய தேடலாளர் இராபர்ட்டு பால்கன் இசுகாட்டு முதன்முதலாக அண்டார்ட்டிகா கடற்கரையிலிருந்து தென் துருவம் வரையான வழித்தடம் ஒன்றை கண்டறிய முயன்றார். எர்னெசுட்டு சாக்கெல்டனுடனும் எட்வர்டு வில்சனுடனும் இணைந்து தெற்கில் எவ்வளவு தொலைவு செல்ல முடியுமோ அவ்வளவு செல்லலாம் எனத் துவங்கினார்; திசம்பர் 31, 1902இல் ஆள்கூறு உள்ள இடத்தை அடைந்தார். பின்னர் சாக்கெல்டன் தலைமையில் மீண்டும் தென் துருவத்தை எட்ட முயன்றனர். சனவரி 9, 1909இல் மூன்று கூட்டாளிகளுடன் சாக்கெல்டன் – துருவத்திலிருந்து 112 மைல்கள் தள்ளியுள்ள – ஆள்கூறு என்றவிடத்தை அடைந்தார்; மேலும் தொடரவியலாத நிலையில் திரும்பினார்.

புவிசார் தென் முனையத்தை அடைந்த முதல் மனிதர்களாக நோர்வேயின் அமுன்சென்னின் குழுவினர் திசம்பர் 14, 1911இல் சாதனை புரிந்தனர். அமுன்சென் தாம் தங்கியிருந்தவிடத்தை "போல்ஹைம்" எனப் பெயரிட்டார்; இவ்விடத்தைச் சுற்றிய புவிப்பகுதிக்கு நோர்வேயின் மன்னர் ஹாக்கோன் VII நினைவாக "மன்னர் ஹாக்கோன் VII விட்டே" எனப் பெயரிட்டார். இராபர்ட்டு பால்கன் இசுகாட்டும் மீண்டும் தனது இரண்டாவது முயற்சியாகவும் அமுன்சென்னுக்குப் போட்டியாகவும் துருவத் தேடலில் இறங்கினார். இசுகாட்டும் அவரது நான்கு கூட்டாளிகளும் சனவரி 17, 1912 அன்று, அமுன்சென் துருவத்தை எட்டிய 34வது நாளில், தென் துருவத்தை அடைந்தனர். அவர்கள் நால்வருமே திரும்புகையில் பசியாலும் மிகுந்த குளிராலும் மடிந்தனர்.

1914இல் எர்னெசுட்டு சாக்கெல்டன் தென் முனையத்தின் வழியாக அண்டார்ட்டிக்காவை கடக்க முயற்சித்தார்.ஆனால் அவரது கப்பல் 11 மாதங்களுக்குப் பிறகு கடற்பனியில் உறைந்து மூழ்கியது; நிலப்பரப்பின் மீதான பயணம் மேற்கொள்ளப்படவில்லை.

அமெரிக்க வான்படை அதிகாரி "ரிச்சர்டு எவலின் பெய்ர்டு" அவரது வானூர்தி ஓட்டியின் துணையுடன் நவம்பர் 29, 1928 அன்று தென்துருவத்தின் மேல் பறந்த முதலாமவராகச் சாதனை புரிந்தார்.

1900க்கு முன்பு
1900–1950
தாவரங்களும் விலங்கினங்களும்
வானிலை, மற்றும் இரவும் பகலும்