விசித்திரக் கதைகளின் வாய்வழி கூறல் பாரம்பரியமானது எழுத்து வடிவங்களுக்கு பல காலம் முன்பிலிருந்தே இருந்து வருகின்றன. கதைகள் எழுதப்படுவதற்கு மாறாக நாடகத் தன்மையுடன் கூறப்பட்டன அல்லது நடித்துக் காட்டப்பட்டு தலைமுறை தலைமுறையாக பரவி வந்துள்ளன. இதனால், அவற்றின் வரலாறானது தெளிவாக இருப்பதில்லை. நாமறிந்த வரையில் எழுதப்பட்ட மிகப் பழமையான விசித்திரக் கதைகள் தங்கள் மூலமாக பண்டைய எகிப்தின் தோராயமாக கி.மு. 1300 ஆம் ஆண்டு கதைகளைக் கொண்டுள்ளன (எடுத்துக்காட்டு. த டேல் ஆஃப் டூ ப்ரதர்ஸ்), மேலும், எழுத்திலக்கிய கலாச்சாரத்தில் அடிக்கடி தோன்றும் விசித்திரக் கதைகளும் உள்ளன, அவற்றுக்கு எடுத்துக்காட்டுகளாக "க்யூபிட் அண்ட் சைக்" (ரோமன், கி.பி. 100–200) ஆகிய பாத்திரங்களைக் கொண்டமைந்த "த கோல்டன் ஆஸ்" அல்லது "பஞ்ச தந்திரக் கதைகள்" (கி.மு. 3 ஆம் நூற்றாண்டைச் சேர்ந்த இந்தியக் கதைகள்) ஆகியவற்றையும் மூலமாகக் கொண்டுள்ளன. ஆனால் இவை அனைத்தும் அவற்றின் சமகாலத்திய வாய்வழிக்கதைகளை எந்த அளவுக்கு பிரதிபலிக்கும் வகையில் இருந்தன என்பது தெரியவில்லை. நடையியல் ஆதாரங்கள், இவை மற்றும் பிற்காலத் தொகுப்புகள் ஆகியவை வாய்வழி இலக்கியங்களின் மறு படைப்பு எழுத்து வடிவங்களாக இருப்பதைக் காண்பிக்கின்றன. விசித்திரக் கதைகள் மாயாஜாலக் கதைகளின் தொகுப்பான "அரேபியன் நைட்ஸ்" ("தோராயமாக" கி.பி. 1500 காலத்தில் தொகுக்கப்பட்டது), "விக்ரம் அண்ட் வேம்பயர்" மற்றும் "பெல் அண்ட் ட்ரேகன்" போன்ற பல கதைகளைக் காட்டிலும் மிகப் பழமையான பூர்வீகத்தைக் கொண்டுள்ளன என அந்த ஆதாரங்கள் காண்பிக்கின்றன. இது போன்ற தொகுப்புகள் மற்றும் தனிக் கதைகள் மட்டுமின்றி, சீனாவில் லியேஸி (Liezi) மற்றும் ஜுவாஞ்சி (Zhuangzi) போன்ற தாவோயிசத் (Taoist) தத்துவவாதிகள் தங்கள் தத்துவக் கதைகளில் விசித்திரக் கதைகளைப் பயன்படுத்தியுள்ளனர். இந்த வகையின் பரந்துபட்ட வரையறையின்படி பார்த்தால் பண்டைய கிரேக்கத்தின் ஈசாப் (கி.மு. 6 ஆம் நூற்றாண்டு) கதைகளே முதல் பிரபலமான மேற்கத்திய விசித்திரக் கதைகளாகும்.

ஜியாஃப்ரி சாசரின் "த கேண்ட்டர்பரி டேல்ஸ்" (The Canterbury Tales), எட்மண்ட் ஸ்பென்ஸரின் "த ஃபேரி க்வீன்" (The Faerie Queene) மற்றும் வில்லியம் ஷேக்ஸ்பியரின் நாடகங்கள் ஆகியவற்றில் விசித்திரக் கதைகளைப் பற்றிய குறிப்புகள் அதிகமாகக் காணப்படுகின்றன. "கிங் லியர்" கதையை "வாட்டர் அண்ட் சால்ட்" மற்றும் கேப் ஒ' ரஷஸ் ஆகிய விசித்திரக் கதைகளின் இலக்கிய மாற்ற வகைகளாகக் கருதலாம். இந்தக் கதைகள் 16 மற்றும் 17ஆம் நூற்றாண்டுகளில் மீண்டும் மேற்கத்திய இலக்கியங்களில் தோன்றியுள்ளன, அவற்றில் "த ஃஃபசீஷியஸ் நைட்ஸ் ஆஃப் ஸ்ட்ரப்பரோலா" (The Facetious Nights of Straparola) என்ற ஜியோவன்னி ஃப்ரான்சிஸ்கோ ஸ்ட்ரப்பரோலாவின் (இத்தாலி, 1550 மற்றும் 1553) கதையும் அடங்கும்,[42] அதில் உள்ளமைந்த பல உள் கதைகளில் பல விசித்திரக் கதைகள் இடம்பெற்றிருந்தது. அடுத்ததாக நெப்போலிட்டன் டேல்ஸ் என்ற ஜியாம்பாட்டிஸ்கா பேசிலின் கதைகள் (நேப்பில்ஸ், 1634–6),[43] அனைத்துமே விசித்திரக் கதைகளாகும். கார்லோ கோஜி தனது படைப்பான காமெடியா டெல்'ஆர்ட்டி செனோரியோஸில், பல விசித்திரக் கதைகளின் கதைக் கருக்களைப் பயன்படுத்திக் காட்டினார், அது அப்போது த லவ் ஃபார் த்ரீ அரஞ்சஸ்"(1761)" கதையை அடிப்படையாகக் கொண்டிருந்தது.அதே நேரத்தில், "சீனாவின் பு சோங்லிங் கதைத் தொகுப்புகளில் பல விசித்திரக் கதைகள் இடம்பெற்றுள்ளன", அதன் பெயர் ஸ்ட்ரேஞ்ச் ஸ்டோரிஸ் ஃப்ரம் அ சைனீஸ் ஸ்டுடியோ ("இறப்பிற்குப் பிறகு வெளியிடப்பட்டது, 1766) ஆகும்." "விசித்திரக் கதைகளும் "உயர் வகுப்பு பிரெஞ்சு இலக்கியத்தில் ப்ரீஷியஸ் வகை இலக்கியத்தில் பிரபலமாகின" " , (1690–1710),[48] மேலும் அக்காலத்தில் கூறப்பட்டு வந்த விசித்திரக் கதைகளில் லா ஃபாண்டேன் கதைகள் மற்றும் "சார்லஸ் பெர்ரட்டின் காண்டிஸ் ஆகியவையும் அடங்கும், தூங்கும் அழகி மற்றும் சிண்ட்ரெல்லா" ஆகிய கதைகள் சார்லஸ் பெர்ரட் (1697) உருவாக்கியவையே ஆகும்."ஸ்ட்ரேப்பரோலா பேசில் மற்றும் பெர்ரட்டின் தொகுப்புகளில் பல்வேறு வகை பழைய விசித்திரக் கதைகளைக் கொண்டிருந்தாலும் நடையியல் ஆதாரத்தின் படி எழுத்துவடிவ விளைவுத் தாக்கத்தை வழங்க வேண்டிய தேவைக்காக அனைத்து எழுத்தாளர்களுமே அவற்றை மீண்டும் திருத்தி எழுதினர். "

இது போன்ற எழுத்து வடிவங்கள் வாய்வழி கதைகளிலிருந்து வந்தவை மேலும் அவற்றின் தாக்கத்தினால் வாய்வழிக் கதைகளும் உருவாகின. க்ரிம் சகோதரர்கள் சில கதைகள் ஜெர்மன் மக்களால் வாய்வழியாகக் கூறப்பட்டவையாக இருந்தாலும் அவற்றை அவர்களது தொகுப்பில் சேர்க்க மறுத்தனர், அதற்கு பெர்ரட்டின் படைப்புகளின் தாக்கத்திலிருந்தே இந்தக் கதைகளும் உருவாகியுள்ளன, ஆகவே அவை ஜெர்மானியக் கதைகளல்ல மாறாக பிரெஞ்சு கதைகளே என்று காரணம் கூறினர்; இவ்வாறு "ப்ளூபியர்டு" கதையின் வாய்வழி வடிவம் நிராகரிக்கப்பட்டது, இதே போல் "ப்ரியார் ரோஸ்" கதையும் நிராகரிக்கப்பட்டது. அது பெர்ரட்டின் தூங்கும் அழகி கதையின் தாக்கத்தைக் கொண்டிருந்தது மிகத் தெளிவாகத் தெரிந்தது. ஆனால் ஜேக்கப் க்ரிம் ப்ரின்ஹில்டின் உருவமானது "தூங்கும் அழகி" கதையானது கண்டிப்பாக ஜெர்மானிய வாய்வழிக் கதையே என்று இசையவைத்ததால் அது சேர்க்கப்பட்டது.

"தூங்கும் அழகி" யை இதில் சேர்த்துக்கொள்ளலாமா வேண்டாமா என்பது பற்றிய கருத்து 19ஆம் நூற்றாண்டின் பொது வாய்வழிக் கதையாசிரியர்களிடையே ஒரு பொதுவான நம்பிக்கையைக் காண்பித்தது: அதாவது இது போன்ற எழுத்து வடிவ கதைகளால் "குணம் மாற்றப்பட்டு" மக்கள் நேர்த்தியற்ற கதைகளைக் கூற வழிகோலும் வரை, நாட்டுப்புற மரபானது விசித்திரக் கதைகளை வரலாற்றுக்கு முந்தைய வடிவத்திலேயே பராமரித்து வந்தது. ஊர்ப்புற, எழுத்தறிவற்ற மற்றும் படிக்காத பாமரர்கள் சரியான முறையில் தனிப்படுத்தப்பட்டால் அவர்களே "நாட்டுப்புற வாசிகளாவர்", அவர்கள் பல "வாய்வழிக்" கதைகளைக் கூறுவர். சில நேரங்களில் அவர்கள் பழங்காலத்தில் முழுக் கதையாக இருந்த கதைகளின் சில பகுதிகளைக் கூறுவர். இருப்பினும், விசித்திரக் கதைகள் எந்த வகை எழுத்து வடிவ படைப்புகளின் தாக்கங்கள் இருந்த போதும் கதை கூறுபவர்கள் தங்கள் தேவைகளுக்காக தொடர்ந்து அவற்றை மாற்றி அமைத்துக்கொண்டிருந்த போதும், அவை எப்போதும் ஒரு குறிப்பிட்ட வடிவத்தில் இருந்ததில்லை என மேற்படி ஆராய்ச்சிகள் முடிவு செய்துள்ளன.

க்ரிம் சகோதரர்களின் படைப்புகளின் தாக்கம் பிற தொகுப்பாளர்களுக்கும் இருந்தது அதன் விளைவாக அவர்கள் கதைகளைச் சேகரிப்பதோடு காதல் மயமான தேசிய உணர்வால் அவர்கள் பின்வரும் கருத்தை நம்பும்படி ஆனது. அதாவது ஒரு நாட்டின் விசித்திரக் கதைகள் என்பவை கலாச்சார இடைப் பாதிப்புகளைத் தவிர்ப்பதற்காக அவை அந்நாட்டின் பிரதிநிதித்துவங்களாக விளங்குகின்றன என்பது கருத்து. இவ்வாறு இதன் தாக்கத்தைக் கொண்டவர்களில் ரஷிய அலெக்சாண்டர் அஃபானஸ்யேவ் (1866 ஆம் ஆண்டில் முதலில் வெளியிடப்பட்டது), நார்வேஜியன்ஸ் பீட்டர் கிறிஸ்டென் அஸ்ப்ஜான்ஸெர்ன் மற்றும் ஜோர்கன் மோ (முதலில் 1845 ஆம் ஆண்டில் வெளியிடப்பட்டது), ரோமானியன் பீட்டர் இஸ்பிரேசு (முதலில் 1874 ஆம் ஆண்டில் வெளியிடப்பட்டது), பிரிட்டிஷில் ஜோசப் ஜேக்கப்ஸ் (முதலில் 1890 ஆம் ஆண்டில் வெளியிடப்பட்டது) மற்றும் ஜெர்ம்மியா கர்ட்டின் என்னும் அமெரிக்கர், அவர் ஐரிஷ் கதைகளைச் சேகரித்தார் (அது முதலில் 1890 ஆம் ஆண்டில் வெளியிடப்பட்டது). மக்கள் இன அமைப்பியலாளர்கள் உலகளவிலான விசித்திரக் கதைகள் பலவற்றைச் சேகரித்ததன் மூலம் ஆப்பிரிக்கா, அமெரிக்கா மற்றும் ஆஸ்திரேலியா ஆகிய பகுதிகளில் ஒரே மாதிரியான கதைகள் இருப்பதைக் கண்டறிந்தனர்; ஆண்டிரியூ லாங் அவரது "வண்ணமய" விசித்திரக் கதைப் புத்தக வரிசைகளில் ஐரோப்பியா மற்றும் ஆசியாவின் எழுத்து வடிவக் கதைகளிலிருந்து மட்டுமின்றி மக்கள் இன அமைப்பியலாளர்களின் தொகுப்புகளிலிருந்தும் கதைகளுக்கான தாக்கங்களைப் பெற்றிருந்தார். அவை விசித்திரக் கதைகளின் சேகரிப்பாளர்கள் பிறரையும் ஊக்குவித்தன, யேய் தியோடரா ஒசாகி (Yei Theodora Ozaki) ஒரு தொகுப்பை உருவாக்கிய போது லாங்கின் ஊக்குவிப்பால் "ஜாப்பனீஸ் ஃபேரி டேல்ஸ்" (1908), உருவானது. அதே நேரத்தில், ஹான்ஸ் கிறிஸ்டியன் ஆண்டெர்சன் (Hans Christian Andersen) மற்றும் ஜியார்ஜ் மெக்டொனால்ட் (George MacDonald) போன்ற எழுத்தாளர்கள் எழுத்து வடிவ விசித்திரக் கதைகளை உருவாக்குவதைத் தொடர்ந்தனர். ஆண்டெர்சனின் படைப்புகளில் சில நேரங்களின் பழைய வாய்வழிக் கதைகளின் தாக்கம் காணப்பட்டாலும், புதிய கதைகளில் விசித்திரக் கதைகளின் வடிவங்கள் மற்றும் கதைக் கருக்கள் பயன்படுத்தப்பட்டிருந்தன. மெக்டொனால்ட், "த லைட் ப்ரின்சஸ்" (The Light Princess) போன்ற தனது புதிய எழுத்து வடிவ விசித்திரக் கதைகள் மற்றும் "த ப்ரின்சஸ் அண்ட் த கோப்லின்" (The Princess and the Goblin) அல்லது "லிலித்" (Lilith) போன்ற கற்பனை என்ற வகையின் கீழ் வகைப்படுத்தப்படக்கூடிய படைப்புகள் இரண்டிலும் விசித்திரக் கதைகளைப் பயன்படுத்தியுள்ளார்.

எழுத்துவடிவப் படைப்புகள்
இந்த வகையின் வரலாறு
மூலக் கருத்துகள்
வரலாறு