"நாசிக்" என்பவர் அரபு, பாரசீகச் சொற்களில் மிகுந்த விருப்பமுடையவர். சில பண்டை இந்திச் சொற்களை, இவர் கவிதைக்கு ஏலாதவை என்று ஒதுக்கினார். பால், எண் போன்ற இலக்கண விஷயங்களில் இவர் மிகுந்த கவனம் செலுத்தினார். அவைபற்றிக் கண்டிப்பான விதிகளும் வகுத்தார். இவர் காலம் முதல்தான் உருது என்னும் பெயர் நன்றாக வழங்கலாயிற்று. உணர்ச்சிப் பாடல்களை ரீக்தா என்று கூறாமல் கஜல்கள் என்று கூறும் வழக்கமும் உண்டாயிற்று. நாசிக் கவிஞருக்குப் பல மாணவர்கள் இருந்தனர். அவர்களும் சிறந்த கவிதைகள் இயற்றியுள்ளனர். நாசிக் கவிஞர் முறையை ஏற்றுக்கொள்ளாதிருந்த பெரிய கவிஞர் காஜா ஐதர் அனி ஆத்தஷ் (இ-1846) ஆவர். இவருடைய மாணவர்களும் பலராவர். இந்தக் காலத்தில் தோன்றிய உணர்ச்சிக் கவிதைகளை இயற்றிய சிறந்த கவிஞர்களுள் ஒருவர் ஆத்தஷ். பொது மக்கள் பேசும் மொழியிலேயே இவர் கவிகள் செய்தார். ஆயினும் அவை ஆற்றலுடையனவாகவும் உணர்ச்சி ததும்புவனவாகவும் உள்ளன.

அலி, ஹசன், ஹுசேன், அவர்களுடைய மக்கள் ஆகியோர் தங்கள் மதக் கொள்கையின் பொருட்டு இன்னல் பல அடைந்ததையும், உயிரை மனமுவந்து அளித்ததையும் எண்ணி முஸ்லிம்களுள் ஷியா வகுப்பினர் துக்கம் கொண்டாடுவது வழக்கம். ஆதலால் பிஜாப்பூரிலும், கோல்கொண்டாவிலும் அரசாண்ட ஷியா அரசர்களின் ஆதரவிலிருந்த ஷியா கவிஞர்கள் அவலச்சுவை நிறைந்த பாடல்களை ஏராளமாகப் பாடினர். இத்தகைய பாடல்களைச் செய்தவர்களுள் சிறந்தவர்கள் ஹாஷீம் அலி, இமாமி, ரஜா, சையது, குலாமி, காதிர் முதலியவர்கள். ஆயினும் இத்தகைய பாடல் வகை உச்ச நிலை எய்தியது அவுது நவாபுக்கள் ஷியாக்கள் ஆனபொழுது தான். துன்பம் கொண்டாடும் காலம் பத்து நாளிலிருந்து 40 நாள் என்று நீட்டிக்கப்பட்டது. இத்துக்கம் கொண்டாடுவது முகரம் என்னும் புனிதத் திங்களில் ஆனபடியால், அந்தத் திங்களில் இலட்சுமண புரி அரச சபையில் கேளிக்கை, விநோதங்கள் நின்று போகும். நாடெங்கும் மக்கள் கூட்டங்கூடித் துக்கம் கொண்டாடுவார்கள். அப்பொழுது அவலச்சுவை நிறைந்த இரங்கற்பாக்கள் ஹசன், ஹுசேன் இருவருடைய சாவையும் குறித்து இயற்றப்பட்டுப் பாடப்பெறும். அவுது மன்னர்களுள் இறுதியானவரான வாஜித் அனிஷா என்பவர் அக்காலத்தில் இத்தகையபாக்கள் செய்வதில் புகழ் பெற்றவராயிருந்த மீர் அலி அனீஸ் (1802-1874), சலாமத் அலி தபீர் (1803-1875) ஆகிய இருவரையும் அழைத்து, அவர்களுடைய கவிதைகளைப் பாடச்சொல்லிக் கேட்பார்.

வரகவி
அரசப் பரம்பரைக் கவிஞர்
உருது என்னும் பெயர்
இருபதாம் நூற்றாண்டில்