வெர்ஜின் தீவுகள் கி.மு. 100 ஆண்டளவில் தென் அமெரிக்காவிலிருந்து வந்த அராவாக் இந்தியர்களால் முதலாவதாக குடியேற்றப்பட்டது. கி.மு. 1500 முதல் இங்கு அமெரிக்க இந்தியர்கள் வசித்தற்கான சான்றுகளும் கிடைக்கப்பட்டுள்ளன. 15 ஆம் நூற்றாண்டு வரை இத்தீவுகளில் வசித்து வந்த அராவாக் இந்தியர்களை சிறிய அண்டிலுசுத் தீவுகளிலிருந்து வந்த தீவிர கரிப் இனக் குடிகள் வெளியேற்றினர்.

வெர்ஜின் தீவுகளைக் கண்ட முதல் ஐரோப்பியர் கிரிஸ்டோபர் கொலம்பஸ். இவர் 1493 இல் அமெரிக்கா நோக்கிய தனது இரண்டாவது கடற்பயணத்தின் போது இத்தீவை அடைந்தார். கொலம்பஸ் இத்தீவிற்கு "புனித ஊர்சுலாவும் அவரது 1000 கன்னியரும்" ("Santa Ursula y las Once Mil Vírgenes") எனப் பெயரிட்டார். பின்னர் "Las Vírgenes" எனச் சுருக்கப்பட்டது. அடுத்து வந்த 300 ஆண்டுகளில் அப்போதைய ஐரோப்பிய வல்லரசுகளான ஸ்பெயின், பிரித்தானியா, பிரான்சு, தென்மார்க்கு போன்றவை இத்தீவுகளின் ஆட்சியைக் மாறிமாறிக் கொண்டிருந்தன.

டென்மார்க் மேற்கிந்தியக் கம்பனி 1672 இல் சென் தோமஸ் தீவிலும் 1694 இல் சென் ஜோன் தீவிலும் குடியேற்றங்களை அமைத்தது. 1733 இல் சென் குரொயிஸ் தீவை பிரான்சிடமிருந்து விலைக் கொடுத்து வாங்கியது. 1754 ஆம் ஆண்டு இத்தீவுகள் டென்மார்க் அரச குடியேற்ற நாடாகக் கொள்ளப்பட்டது. இங்கு விளைவிக்கப்பட்ட கரும்பு காரணாமாக 18ஆம் நூற்றாண்டிலும் 19 ஆம் நூற்றாண்டின் ஆரம்பத்திலும் அடிமை முறை ஒழிக்கப்படும் வரை பொருளாதாரம் வளர்ச்சி கண்டது.

டென்மார்க் ஆட்சியின் எஞ்சிய காலப்பகுதியில் இத்தீவுகளின் பொருளாதாரம் வீழ்ச்சி கண்டு, தீவின் செலவுகளைப் பேணுவதற்காக டென்மார்க்கிலிருந்து மேலதிக நிதி கொண்டுவரப்பட்டது. 1867 இல் இத்தீவுகளை ஐக்கிய அமெரிக்காவுக்கு விற்பனை செய்வதற்கு மேற்கொள்ளப்பட்ட நடவடிக்கைகள் தோல்வியில் முடிந்தன. தீவுகளின் பொருளாதாரத்தைக் கட்டியெழுப்பப் பல புதிய திட்டங்கள் நடைமுறைப்படுத்தப்பட்டன எனினும் அவை பெரிய பலனைக் கொடுக்கவில்லை. தீவுகளை அமெரிக்காவுக்கு விற்பனை செய்யும் இரண்டாவது சட்டமூலம் டென்மார்க் நாடாளுமன்றத்தில் சிறிய வாக்கு வித்தியாசத்தில் தோல்வி கண்டது.

முதலாம் உலகப் போரின் போது இத்தீவுகள் செருமனியால் நீர்மூழ்கி கப்பல் தளமாக பயன்படும் நோக்கில் கைப்பற்றப்படலாம் எனக் கருதியதால் மீண்டும் இத்தீவுகளை வாங்கும் நோக்கில் டென்மார்க்கை அணுகியது. சில மாதங்களாக நடைபெற்ற பேரங்களின் பின்னர் 25 மில்லியன் அமெரிக்க டொலருக்கு இத்தீவினை விற்பனை செய்ய டென்மார்க் அரசர் முடிவு செய்தார். தீவுகளின் பொருளாதார வீழ்ச்சி, மற்றும் விற்பனை செய்யாவிடின் அமெரிக்கா தீவுகளைக் கைப்பற்றிக் கொள்ளும் என்ற அச்சம் இம்முடிவுக்கு காரணமாக கொள்ளப்படுகிறது. 1916 ஆம் ஆண்டு டென்மார்க்கில் நடைபெற்ற டென்மார்க் மேற்கிந்தியத் தீவுகளின் விற்பனை மக்கள் கருத்துக் கணிப்பில் விற்பனைக்கு மக்கள் ஆதரவு கிடைத்தது. இதன் படி 1917 ஜனவரி 17 இல் விற்பனைக்கான ஒப்பந்தம் கைச்சாத்திடப்பட்டு 1917 மார்ச் 31 இல் அமெரிக்கா இத்தீவுகளைப் பெற்றுக் கொண்டது. 1927 ஆமாண்டு இத்தீவில் வசித்தவருக்கு அமெரிக்க குடியுரிமை வழங்கப்பட்டது.

சென் தோமஸ் தீவிற்கு தெற்கே அமைந்துள்ள சிறிய தீவான தண்ணீர்த் தீவு இவ்விற்பனையில் உள்ளடக்கப் படவில்லை. 1944 ஆம் ஆண்டில் ஐக்கிய அமெரிக்காவால் 10,000 அமெரிக்க டொலர் கொடுத்து வாங்கப்படும் வரை இத்தீவு டென்மார்க் மேற்கிந்தியக் கம்பனி வசமிருந்தது. ஆரம்பத்தில் இத்தீவு அமெரிக்க கூட்டாட்சி அரசால் நேரடியாக நிர்வகிக்கப்பட்டது. 1996 ஆம் ஆண்டு இத்தீவின் 50 ஏக்கர் நிலம் கன்னித்தீவுகள் மண்டலத்துக்கு வழங்கப்பட்டது. மீதமிருந்த 200 ஏக்கர் நிலமும் 2005 ஆம் ஆண்டு 10 அமெரிக்க டொலர் பணப் பரிமாற்றத்தின் மூலம் அமெரிக்க உள்விவகாரத் திணைக்களத்திலிருந்து இத்தீவு கொள்வனவுச் செய்யப்பட்டது.

அரசியல்
வரலாறு
பொருளாதாரம்
புவியியல்