1742 ஆம் ஆண்டில் ஜெனீவாவில் வாழ்ந்த பொறியியலாளரும் புவியியலாளருமான பியேரி மார்டெல் (1706–1767) சவாய் ஆல்ப்ஸ்களில் இருக்கும் சாமோனிக்ஸ் பள்ளத்தாக்கிற்கு வருகைபுரிந்தார். இரண்டு வருடங்களுக்குப் பின்னர் அவர் தன்னுடைய பயணம் குறித்த குறிப்புக்களை பதிப்பித்தார். இந்தப் பள்ளத்தாக்கிற்கு குடியேறியவர்கள் பனிப்படலங்கள் ஒருகாலத்தில் மிக நீளமாக நீண்டிருந்தது என்பதற்கான ஒழுங்கற்ற சுருள்பாறைகளின் சிதறடிப்பிற்கு பங்களித்திருக்கின்றனர் என்று அவர் தெரிவித்திருந்தார். பின்னாளில் இதேபோன்ற விளக்கங்கள் ஆல்ப்ஸின் பிற பகுதிகளிலும் இருப்பதாக. 1815 ஆம் ஆண்டில் மரவேலை செய்பவரும் சேமி ஆடு வேட்டையாடுபவருமான ஜேன்-பியரி பெராடின் (1767-1858) ஸ்விஸ் கேண்டன் பள்ளத்தாக்குகளில் உள்ள வால் டி பேக்னஸில் இருக்கும் ஒழுங்கற்ற சுருள்பாறைகள் அதற்கு முன்பாக மேற்கொண்டு நீடித்தபடியிருந்த பனிப்படலங்களின் காரணமாகவே ஏற்பட்டவை என்று விளக்கினார். பெர்னிஸ் ஓபர்லேண்டில் உள்ள மெய்ரிங்கனைச் சேர்ந்த பெயர் தெரியாத மரம் வெட்டுபவர் 1834 ஆம் ஆண்டில் ஸ்விஸ்-ஜெர்மன் புவியியலாளரான ஜேன் டி சார்பெண்டியர் (1786–1855) உடனான ஒரு விவாதத்தில் இதேபோன்ற கருத்தாக்கத்தை முன்வைத்தார். ஒப்பிடக்கூடிய விளக்கங்கள் வாலேஸின் வால் டி ஃபெரட் மற்றும் மேற்கு சுவிட்சர்லாந்தின் டீலேண்ட் மற்றும் கதேயின் சயின்டிஃபிக் ஒர்க்ஸ் ஆகியவற்றிலிருந்து தெரிய வருகின்றன. இதுபோன்ற விளக்கங்கள் உலகின் மற்ற பாகங்களிலிருந்தும் தெரிய வருகின்றன. பெவேரியன் இயற்கைவாதியான எர்ன்ஸ்ட் வான் பிப்ரா (1786–1855) 1849–1850 ஆம் ஆண்டில் சிலியன் ஆண்டிஸிற்குச் சென்று அங்கிருக்கும் பூர்வகுடிகள் பனிப்படலங்களின் இத்தகைய செயல்பாட்டிற்கான படிவக் குவியலுக்கு காரணமாகியிருக்கின்றனர் என்பதைக் கண்டுபிடித்தார்.
அதேநேரத்தில், ஐரோப்பிய ஆய்வாளர்கள் ஒழுங்கற்ற பொருள்களின் சிதறலுக்கு எது காரணமாக இருக்கிறது என்பதை அறியத் தொடங்கியிருந்தனர். 18 ஆம் நூற்றாண்டின் மத்தியப் பகுதியிலிருந்து நகர்ந்துகொண்டிப்பது என்ற அர்த்தத்திலேயே பனிக்கட்டி குறித்து விவாதித்தனர். சுவீடன் நாட்டு சுரங்க நிபுணரான டேனியல் டிலாஸ் (1712–1772) 1742 ஆம் ஆண்டில் ஸ்காண்டின்வியன் மற்றும் பால்டிக் பிரதேசங்களில் ஒழுங்கற்ற சுருள்பாறைகள் இருப்பதற்கான காரணமாக கடல் பனிக்கட்டி மிதந்துசெல்வதைக் குறிப்பிட்ட முதலாமவராவார். 1795 ஆம் ஆண்டில் ஸ்காட்டிஷ் தத்துவவாதியும் இயற்கையியலாளருமான ஜேம்ஸ் ஹட்டன் (1726–1797), ஆல்ப்ஸ் மலைகளில் உள்ள ஒழுங்கற்ற பாறைகள் பனிக்கட்டியாறுகளின் காரணமாக ஏற்பட்டவை என்று விளக்கினார். இருபதாண்டுகளுக்குப் பின்னர் 1818 ஆம் ஆண்டில் ஸ்வீடன் தாவரவியலாளரான கோரன் வாலன்பெர்க் (1780–1851) ஸ்காண்டிநேவியன் பெனிசுலாவின் பனிக்கட்டியாறு குறித்த தன்னுடைய கோட்பாட்டைப் பதிப்பித்தார். அவர் பனிக்கட்டி ஆற்றை பிரதேச நிகழ்வு என்று குறிப்பிட்டார். ஒரு சில ஆண்டுகளிலேயே டேனிஷ்-நார்வீஜிய புவியியலாளரான ஜென்ஸ் எஸ்மார்க் (1763–1839) உலகளாவிய பனி யுகங்களில் தொடர்நிகழ்வு குறித்து விவாதித்தார். 1824 ஆம் ஆண்டில் பதிப்பிக்கப்பட்ட ஒரு ஆய்வில், எஸ்மார்க் இதுபோன்ற பனிக்கட்டியாறுகளுக்கு காலநிலையில் ஏற்படும் மாற்றமே காரணம் என்று குறிப்பிட்டார். இவை புவியின் கோளப்பாதையில் ஏற்படும் மாற்றங்களிலிருந்து உருவாகின்றன என்று நிரூபிக்க முயற்சித்தார். அடுத்தடுத்த ஆண்டுகளில் எஸ்மார்க்கின் கருத்தாக்கங்கள் விவாதிக்கப்பட்டு அவற்றின் சில பகுதிகள் ஸ்வீடிஷ், ஸ்காட்டிஷ் மற்றும் ஜெர்மன் அறிவியலாளர்களால் ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்டன. எடின்பர்க் பல்கலைக்கழகத்தைச் சேர்ந்த ராபர்ட் ஜேம்ஸன் (1774–1854) எஸ்மார்க்கின் கருத்தாக்கங்களை வரவேற்றவராக தெரிகிறது. பழங்கால பனிக்கட்டியாறுகள் குறித்த ஜேம்ஸனின் கருத்துக்கள் பெரும்பாலும் அநேகமாக எஸ்மார்க்கின் தாக்கத்தினால் ஏற்பட்டவையாக இருக்கலாம். ஜெர்மனியில் டிரெய்ஸ்கேக்கரைச் சேர்ந்த காடுவளர்ப்பியல் பேராசியரான ஆல்பிரெக்ட் ரெய்ன்ஹார்ட் பெர்னார்டி (1797–1849) எஸ்மார்க்கின் கோட்பாட்டை ஏற்றுக்கொண்டிருக்கிறார். 1832 ஆம் ஆண்டில் பதிப்பிக்கப்பட்ட ஒரு ஆய்வுக்கட்டுரையில் புவியின் வெப்ப மண்டலங்களை முடிந்தவரை எட்டுகின்ற முந்தைய துருவ பனிப் படலங்கள் குறித்த அனுமானங்களை பெர்னார்டி வெளியிட்டிருக்கிறார்.

இந்த விவாதங்களைச் சாராமல் ஸ்விட்சர்லாந்து பொதுத்துறை பொறியியலாளரான இக்னேஸ் வெனட்ஸ் (1788–1859) 1829 ஆம் ஆண்டில் ஆல்ப்ஸ் மலைகள், அருகாமையிலிருக்கும் ஜுரா மலைகள் மற்றும் பெரும் பனிக்கட்டியாறுகளால் ஏற்பட்ட வடக்கு ஜெர்மன் சமவெளி ஆகியவற்றில் உள்ள ஒழுங்கற்ற சுருள்பாறைகளின் சிதறலை விளக்கினார். ஷூநைஸிஸ் நேச்சர்ஃபோர்ஷெண்ட் கெஸல்ஷாஃப்டில் (Schweizerische Naturforschende Gesellschaft) அவர் தன்னுடைய ஆய்வுக்கட்டுரையை வாசித்தபோது பெரும்பாலான அறிவியலாளர்கள் சந்தேகவாதிகளாகவே இருந்தனர். இறுதியில், வெனட்ஸாஸ் தன்னுடைய நண்பரான ஜேன் டி சார்பெண்டியரை மட்டும் ஏற்றுக்கொள்ளச் செய்ய முடிந்தது. டி சார்பெண்டியர் வென்ட்ஸின் கருத்தாக்கத்தை பனிக்கட்டியாறு ஆல்ப்ஸ் மலைகளோடு வரம்பிற்குட்பட்டிருக்கின்றன என்ற கோட்பாடாக மாற்றினார். அவருடைய சிந்தனைகள் வாலன்பெர்க்கின் கோட்பாட்டை நினைவுபடுத்துபவையாக இருந்தன. உண்மையில், இவர்கள் இருவருமே புளூட்டோனிஸ அனுமானங்களைக் காட்டிலும் புவியின் வரலாறு குறித்து ஒரேவிதமான எரிமலையாதல் அல்லது டி கார்பெண்டரின் விஷயத்தையே பகிர்ந்துகொண்டனர். 1834 ஆம் ஆண்டில், டி சார்பெண்டியர் ஷூநைஸிஸ் நேச்சர்ஃபோர்ஷெண்ட் கெஸல்ஷாஃப்டில் (Schweizerische Naturforschende Gesellschaft) இல் தன்னுடைய ஆய்வுக் கட்டுரையை சமர்ப்பித்தார். அதேநேரத்தில், ஜெர்மானிய தாவரவியலாளரான கார்ல் ஃபிரெடெரிக் ஷிம்பர் (1803–1867) பவேரியாவின் ஆல்பைன் மேல்நிலத்தில் வளரும் ஒழுங்கற்ற சுருள்பாறைகளில் வளர்கின்ற பாசிகளைப் பற்றி ஆய்வு செய்தார். இதுபோன்ற கற் குவியல் எங்கிருந்து வருகின்றன என்று அவர் அதிசயித்தார். 1835 ஆம் ஆண்டில் அவர் பவேரியன் ஆல்ப்ஸ்களுக்கு சில முறை சென்று வந்தார். ஆல்பைன் மேல்நிலத்தில் உள்ள சுருள்பாறைகளுக்கான போக்குவரத்தாக பனிக்கட்டி இருக்க வேண்டும் என்ற முடிவுக்கு அவர் வந்தார். 1835 மற்றும் 1836 ஆம் ஆண்டிற்கு இடைப்பட்ட குளிர்காலத்தில் அவர் மூனிக்கில் சில விரிவுரைகளை அளித்தார். குளிர்ச்சியான காலநிலை மற்றும் உறைந்த தண்ணீரின் காரணமாக துடைத்தழிக்கப்படும் (“Verödungszeiten“) உலகளாவிய காலகட்டம் இருந்திருக்க வேண்டும் என்று ஷிம்பர் அனுமானித்தார். ஷிம்பர் 1836 ஆம்ஆண்டில் ஸ்விஸ் ஆல்ப்ஸில் உள்ள பெக்ஸிற்கு அருகாமையில் இருக்கும் டெவன்ஸில் கோடைகால மாதங்களை தன்னுடைய பல்கலைக்கழக நண்பர்களான லூயிஸ் அகாஸிஸ் (1801–1873) மற்றும் ஜேன் டி சார்பெண்டியர் ஆகியோரோடு செலவிட்டார். ஷிம்பர், டி சார்பெண்டியர் மற்றும் வெனட்ஸ் ஆகியோர் அங்கே பனிக்கட்டியாறு இருந்திருக்கக் கூடிய காலகட்டம் உண்டு என்று அகாஸிஸை ஏற்றுக்கொள்ளச் செய்தனர். 1836/7 குளிர்காலத்தில் அகாஸிஸ் மற்றும் ஷிம்பர் ஆகியோர் பனிக்கட்டியாறுகளின் தொடர்விளைவு குறி்தத கோட்பாட்டை உருவாக்கினர். அவர்கள் முக்கியமாக அதற்கு முந்தைய ஆய்வுகளான வெனட்ஸ், டி சார்பெண்டியர் மற்றும் அவர்கள் செய்த கள ஆய்வின் அடிப்படையில் இதனைக் கட்டமைத்தனர். அந்த நேரத்தில் அகாஸிஸ் ஏற்கனவே பெர்ன்ஹார்டியின் ஆய்வுக்கட்டுரை குறித்து தெரிந்தவராக இருந்திருப்பதற்கான குறிப்புகள் காணப்படுகின்றன. 1837 ஆம் ஆண்டின் தொடக்கத்தில் ஷிம்பர் பனி யுகம் என்ற சொற்பதத்தை உருவாக்கினார். 1837 ஆம் ஆண்டு ஜுலையில் நியூஷடெல் ஷூநைஸிஸ் நேச்சர்ஃபோர்ஷெண்ட் கெஸல்ஷாஃப்டில் நடந்த வருடாந்திரக் கூட்டத்தில் தங்களுடைய கூட்டிணைப்பு ஆய்வை சமர்ப்பித்தனர். பார்வையாளர்கள் இது குறித்து விமர்சித்ததோடு காலநிலை வரலாறு குறித்து நிறுவப்பட்டிருக்கும் கருத்துக்களோடு முரண்படுவதால் இந்தக் கோட்பாட்டை எதிர்க்கவும் செய்தனர். உருகிய கோளமாக பூமி உருவானதிலிருந்து படிப்படியாக குளிர்ந்துவருகிறது என்றே பெரும்பாலான தற்கால அறிவியலாளர்கள் நினைத்தனர்.
இந்த மறுதலிப்பை மீறிச்செல்ல அகாஸிஸ் புவியியல் கள ஆய்வைத் தொடங்கினார். அவர் 1840 ஆம் ஆண்டில் "பனிக்கட்டியாறுகள் குறித்த ஆய்வு" ("Études sur les glaciers") என்ற புத்தகத்தைப் பதிப்பித்தார். இதன் காரணமாக ஆல்ப்ஸின் பனிக்கட்டியாறு குறித்த புத்தகத்தை உருவாக்கிக்கொண்டிருந்த டி சார்பெண்டியர் வெளியேற்றப்பட்டார். ஆழ்ந்த பனிக்கட்டியாறு ஆராய்ச்சிக்கு அகாஸிஸை அறிமுகப்படுத்தியது தான்தான் என்பதால் தனக்கு அகாஸிஸ் முன்னுரிமையளித்திருக்க வேண்டும் என்று டி சார்பெண்டிர் கருதினார். இதற்கும் அப்பால், அகாஸிஸ் தனிப்பட்ட பிரச்சினைகளின் காரணமாக தனது புத்தகத்தில் எந்த வகையிலும் ஷிம்பரைப் பற்றி குறிப்பிடுவதையும் தவிர்த்துவிட்டார்.

இதெல்லாம் சேர்ந்து பனி யுகக் கோட்பாடு முழுவதுமாக ஏற்றுக்கொள்ளப்படுவதற்கு பத்தாண்டுகள் ஆயின. இது 1870 ஆம் ஆண்டுகளின் இரண்டாவது பாதியில் சர்வதேச அளவில் நிகழ்ந்தது.

பூமியின் காற்றுமண்டலத்திலான மாற்றங்கள்
பனி யுகங்களுக்கான ஆதாரங்கள்
சூரியனின் ஆற்றல் வெளிப்பாட்டில் ஏற்படும் மாறுபாடுகள்
பனி யுகக் கோட்பாட்டின் தோற்றம்