ஆலிவர் ட்விஸ்ட் ஒரு பெயர் தெரியாத நகரத்தில் ஆதரவற்றவர்கள் இல்லத்தில் வறுமை மற்றும் துரதிஷ்டம் நிறைந்த வாழ்க்கைச் சூழலில் பிறந்தார். 
(எனினும் ஆரம்பத்தில் 1837 ஆம் ஆண்டு "பென்ட்லே'ஸ் மிஸ்செலனி" யின் வெளியீட்டில் அவர் பிறந்த நகரத்தின் பெயர் மட்ஃபோக் என்றும், இது லண்டனில் இருந்து வடக்கே 75 மைல்கள் தொலைவில் அமைந்துள்ளது எனவும் கூறப்பட்டது). ஆலிவர் பிறக்கும் போதே அவரது தாயார் இறந்து விட்டார். அவரது தந்தை யார் என்று தெரியவில்லை. வறியர் சட்டத்தின் கீழ் அவருக்கு கணிசமான தொகை கிடைத்தது. அவரது வாழ்வின் முதல் எட்டு ஆண்டுகள் மிஸஸ் மன் என்ற பெண்ணின் 'பொறுப்பில்' நடத்தப்பட்ட குழந்தைகள் காப்பகத்தில் கழிந்தது. வறியர் சட்டங்களுக்கு எதிராக பிற இளையக் குற்றவாளிகளுடன் சேர்ந்து உணவும் வசதிகளும் இல்லாமல் ஆலிவர் வளர்ந்தார்.
அந்த ஆதரவற்றவரின் ஒன்பதாவது பிறந்த நாளின் போது பம்பில் என்ற ஒரு பாரிஷ் காவற்பணியாளர் ஆலிவரை குழந்தைகள் காப்பகத்தில் இருந்து வெளிக்கொணர்ந்து சிலும்புக் கயிற்றை எடுக்கும் வேலைக்காக முக்கிய ஆதரவற்றவர்கள் இல்லத்தில் சேர்த்தார் (ஆலிவரின் தாயார் இறக்கும் முன் அதே இடத்தில் தான் பணிபுரிந்திருந்தார்). மிகவும் சொற்பமான உணவிற்கு அங்கு கடினமாக உழைத்த ஆலிவர் அந்த ஆதரவற்றவர்கள் இல்லத்தில் ஆறு மாதங்கள் இருந்தார். ஆனால் அங்கிருந்த மூர்க்கத்தனமான சிறுவர்கள் அந்த உணவையும் பரித்துக் கொள்வர்; உணவை இழந்தவர்கள் கண்டிப்பாக மீண்டும் உணவைக் கேட்க வேண்டியிருந்தது. அதைப் போன்ற நிலை ஆலிவருக்கும் ஏற்பட்டது. அவர் கிண்ணத்தைக் கையில் வைத்துக் கொண்டு நடுக்கத்துடன் அடுத்த உணவிற்காக ""தயவு செய்து இன்னும் கொஞ்சம் உணவளியுங்கள் ஐயா"" என்ற பிரபல கோரிக்கையை விடுத்தார்.

அதன் காரணமாய் ஒரு பெரிய அமளி உருவானது. அந்த ஆதரவற்றவர்கள் இல்லத்தை நிர்வகிக்கும் பலமான ராஜாவைப் போன்று உணவுண்டு வளர்ந்த ஒருவர் அச்சிறுவனை பணிக்காக எடுத்துக் கொள்பவருக்கு ஐந்து பவுண்டுகள் அளிப்பதாக அறிவித்தார். ஒரு மனிதத்தன்மை இல்லாத மனிதர் ஆலிவரைக் கூட்டிச் செல்வதற்கு முனைந்தார். ஆனால் அதை நினைத்து ஆலிவர் மனமுறிந்து இருந்தாலும் அந்த "அச்சமூட்டும் மனிதனுடன்" அவர் அனுப்பப்பட வில்லை. அதற்குண்டான உடன்படிக்கையில் கையெழுத்திட மதிப்புமிக்க வயது முதிர்ந்த நீதிபதி மறுத்துவிட்டார். பின்னர் அங்கு பணிபுரியும் சோவர்பெரி என்பவர் ஆலிவரை அவரது பணிக்காக எடுத்துக் கொண்டார். ஆலிவரின் கவலை நிறைந்த முகம் காரணமாக அவரை சோவர்பெரி நன்கு கவனித்துக் கொண்டார். குழந்தைகளின் ஈமச்சடங்கில் துக்கம் கொண்டாடுபவராக ஆலிவரை அவர் பயன்படுத்திக் கொண்டார். எனினும் சோவர்பெரிக்கு அவரது திருமண வாழ்க்கை மகிழ்ச்சி அளிக்கவில்லை. ஆலிவருக்கு குறைந்த உணவு அளிக்கவும் கொடுமைப்படுத்தவும் ஏற்பட்ட தருணங்களை இழந்ததாலும், முக்கியமாக ஆலிவர் தனது கணவரைப் போன்றே இருந்ததாலும் - அவரது மனைவிக்கு ஆலிவரைப் பிடிக்கவில்லை. மேலும் அங்கிருந்த முட்டாள்தனமான ஆனால் கொடுமைக்கார சக ஊழியர் நோஹ் க்ளேபோல் ஆலிவரின் முன்னேற்றத்தைப் பார்த்தும், அவருக்கு இனிப்பு வகைகள் வழங்கப்படுவதைப் பார்த்தும் பொறாமை கொண்டதால் ஆலிவரை சித்திரவதை செய்தான். அங்கிருந்த சோவர்பெரியின் பணிப்பெண் நோஹ்ஹின் மீது காதல் கொண்டிருந்தார்.

ஒரு நாள் ஆலிவரைத் தொந்தரவு செய்ய முயற்சிக்கையில் அவரது இறந்த தாயாரைப் பற்றி நோஹ் இழிந்து கூறினார். அப்போது ஆலிவரின் தாயாரை "எ ரெகுலர் ரைட்-டவுன் பேடு 'அன்" என நோஹ் கூறினார். ஆலிவர் மிகவும் கோபமுற்று எதிர்பாராத விதமாகத் தன்னை விடவும் மிகவும் பெரிய பையனைத் தாக்கினான். சோவர்பெரியின் மனைவி நோஹ்ஹின் பக்கம் இருந்து ஆலிவரை குத்தியும் அடித்தும் அவரை வீழ்த்துவதற்கு நோஹ்ஹிற்கு உதவினார். அந்த சண்டைக்குப் பிறகு ஆலிவரை மீண்டும் அடிப்பதற்கு அவரது கணவரையும் பம்பிலையும் கட்டாயப்படுத்தினார். இரவில் ஆலிவர் தனது அறைக்கு அனுப்பப்பட்ட பின்னர், தனது குழந்தைப் பருவத்தில் இருந்து செய்யாத ஒரு செயலை செய்தார். அவர் மிகவும் மனம் உடைந்து அழுதார். முடிவாக இரவில் அங்கிருந்து ஓடிவிடுவதற்கு ஆலிவர் முடிவெடுத்தார். எத்தகைய நோக்கமும் இல்லாமல் அலைந்து திரிந்த அவர் அங்கு பொருத்தப்பட்டிருந்த மைல் கல்லைப் பார்த்தவுடன் லண்டனை நோக்கி செல்ல ஆரம்பித்தார்.

ஆதரவற்றவர்கள் இல்லம் மற்றும் முதல் பணிகள்
முக்கியக் கருப்பொருள்கள் மற்றும் அடையாளங்கள்
கதைச் சுருக்கம்
சங்கேத முறை