சங்கேத முறையின் பயன்பாட்டை டிக்கென்ஸ் அதிகமாக உருவாக்கியுள்ளார். ஆலிவர் முதன்மையாக நல்லது மற்றும் கெட்டதான பல அறிகுறிகளை எதிர்கொண்டார். தீமையானது நல்ல விசயத்தை அழிப்பதற்காக தொடர்ந்து முயற்சிக்கிறது. ஆனால் இறுதியில் நல்லதே வெற்றி பெறுகிறது. எடுத்துக்காட்டாக "மகிழ்ச்சிமிக்க முதியவரான" ஃபாகின் கொடூரமான குணப்பண்புகளைக் கொண்டிருந்தார்: குற்ற உலகில் ஃபாகின் அவரது எல்லையில் தலைமை வகித்து இளம் சிறுவர்களுக்கு தீமை விளைவிப்பவராக இருந்தார்; பன்றியை வாட்டும் கம்பியைப் பிடித்துக் கொண்டே அவரது அறிமுகத்தை இந்நாவலில் தருகிறார்; அவரைத் தூக்கில் இடுவதற்கு முன்பு இரவில் வழிபட மறுத்து விட்டார். லண்டன் சேரிகள் மிகவும் மூச்சுத் திணறக்கூடிய நரகம் போன்ற பண்பைப் பெற்றுள்ளன; இங்கு தீய செயல்களும் தீய உணர்ச்சிகளும் மங்கலான அறைகள் மற்றும் இருண்ட இரவுகள் மூலமாக தெளிவாக வருணிக்கப்பட்டுள்ளன. திகிலான மிருகத்தனமான கட்டுப்படுத்திய மனநிலையானது வழக்கத்திற்கு மாறாக குளுமையான பருவநிலையில் கண்டறியப்படுகிறது. ஆலிவரை பாதுகாக்கும் மேலிஸ் இருக்கும் பொலிவுள்ள நாட்டுப்புறமானது சொர்க்கத்தைப் போல் உள்ளது.

உணவு என்பது மற்றொரு முக்கிய அடையாளமாகும்; ஆலிவரின் சாகசமானது அதிக உணவைக் கேட்ட சாதாரண கோரிக்கை மூலமாகத் தொடங்கியது. விளைவாக பம்பிலின் அதிர்ச்சியான வெளிப்பாடு ஆலிவர் உணவை மீறி ஏதோ செய்யப்போகிறார் என்பதை உணர்த்துவதற்காக இருந்தது. அதிகாரம் 8—ஃபாகினின் இரவு உணவின் வடிவத்தில் உணவின் இறுதியான குறிப்பிடுதலைக் கொண்டிருந்தது—ஃபாகினின் குழுவில் இணைந்த பிறகு ஆலிவர் முதன் முறையாக அவரது பங்கை உண்டது அவரது வாழ்வின் மாற்றத்தைக் குறிப்பிடுவதாக இருந்தது.

மேலும் இந்த நாவல் உடற்பருமனின் மையக்கருத்தை சார்ந்து இருந்தது. ஆலிவரின் உலகத்தில் நடக்கும் கடுமையான அநீதிக்கு கவனமாக இது இருந்தது. மிகவும் குறைவான உணவைப் பெறும் குழந்தை அதிகமான உணவைக் கேட்கும் போது அக்குழந்தையை தண்டிக்கும் மனிதர் குண்டாக இருந்தார். அதிகப்படியான உடல் எடை உள்ளவர்கள் பலர் இதை உற்று நோக்கும் படி இருந்தது.

இந்த நாவல் முடிவை நெருங்குகையில் விழிப்பான கண்களின் பார்வை ஒரு வலிமையான அடையாளமாக இருந்தது. ஆண்டாண்டு காலங்களாக ஃபாகின் பகல் ஒளி, கூட்டங்கள், திறந்த வெளிகளை தவிர்த்து பெரும்பாலான சமயங்களில் இருண்ட குகையில் மறைந்து வாழ்கிறார்: இறுதியில் அவர் அதிர்ஷ்டம் இழந்து குற்றவாளிக் கூண்டில் நின்ற போது பலரது கண்களில் பட்டு "வாழ்க்கை ஒளி"யில் புழு போல் நெளிந்தார். நான்சியை சிக்ஸ் கொன்ற பிறகு நாட்டுப்புறத்திற்குள் ஓடி மறைந்து விடுகிறார். ஆனால் நான்சியின் இறந்த விழிகளை அவரது நினைவில் இருந்து அழிக்க முடியவில்லை. சார்லே பேட்ஸ் அவரது வாழ்வின் எடுத்துக்காட்டாக எண்ணிய மனிதன் கொடுரமாக கொலை செய்யப்பட்டதைக் கண்டு அவரது குற்ற வாழ்வில் இருந்து திருந்துகிறார்.

புரோன்லோ மற்றும் ரோஸை நான்சி லண்டன் பாலத்தின் மேல் சந்திப்பதற்கு முடிவு செய்வது இந்த நாவலில் பாலம் இருப்பதை குறிப்பால் உணர்த்துகிறது. இரண்டு இடங்களை இணைப்பதற்கு இதில் பாலங்கள் பயன்படுத்தப்பட்டன. இல்லையெனில் அவை நிரப்பப்படாத இடங்களாகவே தனித்து நின்றிருக்கும். லண்டன் பாலத்தின் மேல் நடந்த சந்திப்பானது புரோன்லோ மற்றும் ரோஸ் வாழும் கச்சிதமான உலகம் மற்றும் நான்சி வாழும் தரக்குறைவான சூழ்நிலை என இரண்டு உலகங்களின் மோதலுக்கு வழிவகுத்து விரும்பத்தகாத வகையில் தொடர்பை ஏற்படுத்தியது. நான்சிக்கு அவள் திருந்தி வாழ்வதற்கு பாலத்தின் மேல் அவர்கள் வாய்ப்பு அளித்தனர். ஆனால் அந்த வாய்ப்பை அவள் நிராகரித்து விட்டாள். அச்சமயம் அவர்கள் மூவரும் அந்தப் பாலத்தை விட்டு வெளியேறினர் அப்போது அந்த சாதகத்தன்மை முற்றிலும் அழிந்தது.

ரோஸ் நான்சியிடம் அவரது கைக்குட்டையை அளிக்கும் போது, நான்சி தான் இறக்கும் போது அதைப் பிடித்துக் கொண்டிருந்த போது திருடர்களுக்கு எதிராக "நல்ல" வழியில் அவர் சென்று விட்டார். நான்சி வழிபடும் நிலையானது அவர் கடவுள் மேல் கொண்டுள்ள பற்றையோ அல்லது நல்ல குணாதிசியங்களையோ காட்டுகிறது.

பாத்திரங்கள்
பின்னணி
கலைநயமிக்க டாட்ஜரும் ஃபாகினும்
சங்கேத முறை