தலைவனுடன் தலைவி சென்றுவிட்டாள். அவளை நினைந்து செவிலித்தாய் கலங்குகிறாள்.

என் மகள் என் வீட்டில் இருக்கும்போது கிளியோடு பேசி மகிழ்வாள். பந்தும், கழங்கும் கொண்டு விளையாடி மகிழ்வாள். செல்லுமிடமெல்லாம் நிழல் தொடர்வது போலத் தோழியர் ஆயம் பின்தொடரக் காற்சிலம்பு ஒலிப்ப ஓடி ஓரை விளையாடுவாள். அவள் விளையாடும் இடங்களிலெல்லாம் நான் இருந்தேன்.

இப்போது அவள் முன்னாளில் இருந்தது போல இல்லை. அவளது அளி, அன்பு, சாயல், இயல்பு ஆகியன மாறிவிட்டன.

ஒருநாள் அவள் நெற்றியைத் தடவிக் கொடுத்தேன். வயின் மரத்தில் கட்டப்பட்டிருக்கும் கன்றுக்குட்டியை அதன் தாய்ப்பசு நாவால் தடவிக்கொடுப்பது போல் தடவிக் கொடுத்தேன். அவளை ஆரத் தழுவினேன். அவள் தன் முலைகளுக்கு இடையில் வியர்க்கும்படி என்னைப் பலமுறை திரும்பத் திரும்பத் தழுவிக்கொண்டாள். அதற்குக் காரணம் அன்று எனக்குப் புரியவில்லை. இன்று புரிந்துவிட்டது.

வறட்சிக் காலத்தில் நிழல் இல்லாத மர நிழலில் படுத்திருக்கும் பெண்மான் மரல் என்னும் கானல் நீரைச் சுவைத்து மகிழ்வது போல அவள் என்னை அப்போது தழுவி மகிழ்ந்திருக்கிறாள்.

கந்தர் அத்தனார்
கந்து அரத்தனார்
அகம் 49 செய்தி
நற்றிணை 71 செய்தி