செப்டம்பர் 1, 1939ல் நாசி ஜெர்மனி போலந்து மீது படையெடுத்தனால் இரண்டாம் உலகப் போர் ஐரோப்பாவில் ஆரம்பமாகியது. ஐரோப்பிய நாடுகளில் பெரும்பாலனவை நேச நாட்டு அணியிலோ அல்லது அச்சு நாட்டு அணியிலோ இடம் பெற்றிருந்தன. ஆனால் இரு அணிகளிலும் சேராமல் நடுநிலை வகித்த நாடுகளும் இருந்தன. குறிப்பாக இசுக்கேண்டிநேவியாவின் டென்மார்க், நார்வே, சுவீடன் போன்றவை நடுநிலை வகித்து வந்தன. ஆனால் இரு தரப்பினுடனும் வர்த்தகத் தொடர்பு கொண்டிருந்தன. இவற்றைத் தங்களுக்கு ஆதரவாக மட்டும் செயல்படும்படி இரு தரப்பும் வற்புறுத்தி வந்தன.

இவற்றுள் நார்வே நாட்டின் நிலை குறிப்பிடத்தக்கது. நாசி ஜெர்மனியின் போர் முயற்சிக்கு இன்றியமையாத் தேவையான இரும்புத் தாது சுவீடனிலிருந்து இறக்குமதி செய்யப்பட்டு வந்தது. சுவீடனில் வெட்டியெடுக்கப்பட்ட தாது, தொடருந்து மூலம் நார்வேயின் வடக்கிலுள்ள நார்வீக் துறைமுகத்துக்குக் கொண்டு செல்லப்பட்டு அங்கிருந்து சரக்குக் கப்பல் மூலம் ஜெர்மனிக்கு அனுப்பப்பட்டது. அப்பகுதியில் ஆண்டு முழுவதும் பனி உறையாது இருக்கும் ஒரே துறைமுகம் நார்வீக் என்பதால் அதற்கு மிகுந்த முக்கியத்துவம் இருந்தது. மேலும் நார்வேயின் நீண்ட கடற்கரை வடக்கு அட்லாண்டிக் பெருங்கடலைக் கட்டுப்படுத்தத் தேவையான துறைமுகங்களைக் கொண்டிருந்தது. நார்வேயின் துறைமுகங்களைக் கட்டுப்படுத்துபவர் பால்டிக் கடலிலும் கடல் ஆளுமை கொள்ள முடியும். அதோடு நேச நாடுகள், ஜெர்மனி மீதான கடல் அடைப்பை முழுமையாக நடைமுறைப்படுத்த நார்வே நாட்டுத் துறைமுகங்கள் தடையாக இருந்தன. பிற கடல்வழிகளை அடைத்துவிட்டாலும், நடுநிலை வகித்த நார்வேயின் துறைமுகங்கள் வழியாக ஜெர்மனிக்கு சரக்குக் கப்பல் போக்குவரத்து சென்று கொண்டிருந்தது. இவ்விரு காரணங்களால் இரு தரப்பினரும் அந்நாட்டை தங்கள் கட்டுப்பாட்டில் கொண்டுவரத் திட்டமிட்டனர்.

படைத்துறை தொடர்பான காரணங்களைத் தவிர, நார்வே நாட்டைக் கைப்பற்ற இரு தரப்புக்கும் அரசியல காரணங்களும் இருந்தன. பின்லாந்துக்கும் சோவியத் ஒன்றியத்துக்கும் இடையே 1939ல் தொடங்கிய குளிர்காலப் போரில் நார்வே தனது நடுநிலையை மீறி பின்லாந்துக்கு ரகசியமாக உதவி செய்தது. இப்போரில் ஜெர்மனி சோவியத் ஒன்றியத்துடன் செய்து கொண்டிருந்த ஒப்பந்தத்தின் காரணமாக தலையிட மறுத்துவிட்டது. இதனால் நார்வேயிலும் பிற இசுக்கேண்டிநேவிய நாடுகளிலும் மக்களுக்கு ஜெர்மனி மீது கடும் அதிருப்தியும் கோபமும் ஏற்பட்டன. இதனை வளரவிடாமல் தடுத்து, தனது கையாளை நார்வே அரசுத் தலைவராக நியமிக்க விரும்பினார் இட்லர். நார்வேயின் முதன்மை நாசிக் கட்சி ஆதரவாளரும் முன்னாள் பாதுகாப்புத் துறை அமைச்சருமான விட்குன் குவிஸ்லிங் அதற்குத் தேர்ந்தெடுக்கபப்ட்டார். இதை கவனித்து வந்த நேச நாட்டுத் தலைவர்கள் நார்வே அரசு குவுஸ்லிங் கட்டுப்பாட்டில் வந்தால், அதன்மீது படையெடுக்க திட்டங்களைத் தீட்டத் தொடங்கினர்.

இப்படி இருதரப்பினரும் நார்வேயின் நடுநிலை மீது கொண்டிருந்த அவநம்பிக்கையை மெய்ப்பிக்கும் வண்ணம் ஆல்ட்மார்க் சம்பவம் அமைந்தது. பெப்ரவரி 1940ல் நார்வேயின் கடல் எல்லைக்குள் பிரித்தானிய போர்க்கைதிகளை ஏற்றிச் சென்ற ஆல்ட்மார்க் என்ற ஜெர்மானியப் போக்குவரத்துக் கப்பலை பிரித்தானியக் கடற்படைத் தாக்கி அவர்களை விடுவித்தது. நார்வே தனது கடல் எல்லை வழியாக போர்க்கைதிகள் அனுப்பப்படுவதை அனுமதித்தது என நேச நாடுகளும், கடல் எல்லைக்குள் தங்கள் கப்பலை பிரித்தானியர்கள் தாக்க அனுமதித்தது என ஜெர்மானியர்களும் நார்வே மீது குற்றம் சாட்டினர். இரு தரப்பினரும் நார்வே மீதான படையெடுப்பு முயற்சிகளை வேகப்படுத்தினர். ஏப்ரல் 1940ல் ஜெர்மனியின் நார்வே படையெடுப்பு தொடங்கியது.

பின்புலம்
முடிவு
விளைவுகள்
நேச நாட்டு எதிர்வினை