17 ஆம் நூற்றாண்டில் ஐரோப்பியர் வரத்தொடங்கிய காலத்தில், தற்கால வாசிங்டனில் உள்ள அனகாஸ்தியா ஆற்றைச் சூழவுள்ள பகுதிகளில் அல்காங்குயிய இனத்தைச் சேர்ந்த நாகாட்ச்டாங் என அழைக்கப்பட்ட மக்கள் வாழ்ந்து வந்தனர். ஆனாலும் 18 ஆம் நூற்றாண்டின் தொடக்க காலத்தில் அங்கு வாழ்ந்த பெரும்பாலான தாயக அமெரிக்க மக்கள் அங்கிருந்து வேறிடங்களுக்கு அனுப்பப்பட்டுவிட்டனர். 1751 ஆம் ஆண்டில் பொட்டோமாக் ஆற்றின் வடக்குக் கரையில் மேரிலாந்து மாகாணத்தினால் ஜார்ஜ்டவுன் நகரம் அமைக்கப்பட்டது. இந் நகரம் 40 ஆண்டுகளுக்குப் பின் புதிதாக அமைக்கப்பட்ட நடுவண் அரசப் பகுதிக்குள் உள்ளடக்கப்பட்டது. வர்ஜீனியாவின் அலெக்சாந்திரியா நகரமும் 1749 ஆம் ஆண்டு நிறுவப்பட்டது.

1788 ஆம் ஆண்டு ஜனவரி 23 ஆம் தேதி வெளியான "ஃபெடரலிஸ்ட் எண்.43" என்னும் கட்டுரையில், நடுவண் அரசுக்குரிய பகுதியொன்றின் தேவை பற்றி ஜேம்ஸ் மடிசன் விளக்கினார். நடுவண் அரசைப் பேணுவதற்கும், அதன் பாதுகாப்புக்கும் தேசியத் தலை நகரம் மாநிலங்களிலிருந்து தனித்து இருக்கவேண்டும் என அவர் வாதிட்டார். 1783 ஆம் ஆண்டில் கோபமடைந்த போர்வீரர்களின் குழுவொன்று பிலடெல்பியாவில் இருந்த காங்கிரஸ் மீது தாக்குதல் நடத்தியமை, நடுவண் அரசு தனது பாதுகாப்பைத் தானே கவனித்துக் கொள்ள வேண்டிய அவசியத்தை எடுத்துக் காட்டியது . இதனால், நடுவண் அரசுக்குரிய தலைநகரப் பகுதியொன்றை நிறுவுவதற்கான அதிகாரம், ஐக்கிய அமெரிக்க அரசியலமைப்புச் சட்டத்தின் பகுதி 1 பிரிவு 8 இன் கீழ் வழங்கப்பட்டது. தொடர்புள்ள மாநிலங்களினதும், காங்கிரசினதும் சம்மதத்துடன் உருவாக்கப்படும் 10 மைல் சதுர அளவுக்கு மேற்படாத ஒரு பகுதி ஐக்கிய அமெரிக்க அரசாங்கத்தின் இருப்பிடமாக இருக்கும் என அது கூறுகிறது. எனினும், புதிய தலைநகரத்தின் அமைவிடம் பற்றி அரசியலமைப்புச் சட்டத்தில் குறிப்பிடப்படவில்லை. 1790 இன் இணக்கம் எனப் பின்னர் அழைக்கப்பட்ட ஏற்பாடு ஒன்றின்படி மடிசன், அலெக்சாண்டர் ஹமில்ட்டன், தாமஸ் ஜெபர்சன் ஆகியோர், புதிய தேசியத் தலைநகரம் தென்பகுதியில் அமைய வேண்டும் என்னும் நிபந்தனையின் பேரில், போர்ச் செலவுகளை மாநிலங்கள் ஏற்றுக்கொள்ளும் என இணக்கப்பாட்டுக்கு வந்தனர்.
1790 ஆம் ஆண்டு ஜூலை 16 ஆம் தேதி, நடுவண் அரசுக்கான அமைவிடத்தைத் தெரிவு செய்வது தொடர்பான சட்டமூலம் ஒன்றின்படி, புதிய நிரந்தரமான தலைநகரமொன்றை போட்டோமாக் ஆற்றுப் பகுதியில் அமைப்பதெனவும், சரியான இடம் சனாதிபதி வாசிங்டனால் தெரிவுசெய்யப்படும் எனவும் முடிவு செய்யப்பட்டது. அரசமைப்புச் சட்டத்தில் குறிப்பிட்டபடி தொடக்கத்தில் தலைநகரப் பகுதி, ஒரு பக்கம் 10 மைல் நீளம் கொண்ட சதுர வடிவினதாக இருந்தது. 1791 - 92 ஆம் ஆண்டு காலப்பகுதியில் ஆண்ட்ரூ எல்லிகொட் என்பவரும் அவரது உதவியாளர்களும் மேரிலாந்து, வர்ஜீனியா என்பவற்றை உள்ளடக்கித் தலைநகரப் பகுதிக்கான இடத்தை அளந்து எல்லை குறித்தனர். இவர்கள் எல்லையில் ஒரு மைலுக்கு ஒன்றாக எல்லைக் கற்களை நட்டனர். இவற்றில் பல இன்றும் காணப்படுகின்றன. புதிய நகரம் போட்டோமாக்கின் வட கரையில், ஏற்கெனவே இருந்த குடியேற்றமான ஜார்ஜ்டவுனுக்குக் கிழக்கே அமைக்கப்பட்டது. 1791 ஆம் ஆண்டு செப்டெம்பர் 9 ஆம் நாள் தலைநகரத்துக்கு, ஜார்ஜ் வாசிங்டனுக்கு மதிப்பளிப்பதற்காக அவரது பெயர் இடப்பட்டது. தலைநகரப் பகுதிக்கு கொலம்பியா என்ற பெயர் கொடுக்கப்பட்டது. புதிய தலைநகரில் அமெரிக்க காங்கிரசின் முதல் அமர்வு 1800 நவம்பர் 17 ஆம் நாள் இடம்பெற்றது.

1801 ஆம் ஆண்டின் சட்டமூலம் ஒன்றின்படி, வாசிங்டன், ஜார்ஜ்டவுன், அலெக்சாந்திரியா ஆகிய நகரங்களை உள்ளடக்கிய தலைநகரப் பகுதி முழுவதும் காங்கிரசின் முழுக் கட்டுப்பாட்டுக்குள் கொண்டுவரப்பட்டது. இந் நகரங்களுக்குள் அடக்கப்படாத தலைநகரப் பகுதியின் எஞ்சிய பகுதி இரண்டு கவுண்டிகளாக ஒழுங்கமைக்கப்பட்டன. போட்டோமாக் ஆற்றின் வட கரைப் பகுதிகள் வாசிங்டன் கவுண்டியாகவும், அவ்வாற்றின் தென்கரைப் பகுதிகள் அலெக்சாந்திரியா கவுண்டியாகவும் அமைந்தன.
தற்போது டொரோண்டோ எனப்படும் அப்போதைய யோர்க் நகரம் எரிக்கப்பட்டதற்கு எதிர் நடவடிக்கையாக 1814 ஆகஸ்ட் 24-25 ஆம் தேதிகளில், பிரித்தானியப் படைகள், வாசிங்டன் எரிப்பு என அழைக்கபட்ட படையெடுப்பு மூலம் தலைநகரத்தைக் கைப்பற்றி எரித்தன. வெள்ளை மாளிகை உட்பட்ட பல அரசாங்கக் கட்டிடங்கள் எரிந்து அழிந்தன. பெரும்பாலான அரச கட்டிடங்கள் உடனடியாகவே திருத்தப்பட்டன. எனினும் அப்போது கட்டட வேலைபாடுகளில் இருந்த காங்கிரசு கட்டடம் 1868 வரை கட்டி முடிக்கப்படாமல் இருந்தது .

1830களில் செசப்பீக் ஓஹியோ கால்வாயை அண்டி, உள்நாட்டில் அமைந்திருந்த ஜார்ஜ்டவுன் துறைமுகத்தினால் ஏற்பட்ட கடுமையான போட்டி காரணமாகத் தென்பகுதி கவுண்டியான அலெக்சாந்திரியா கவுண்டி பொருளாதார வீழ்ச்சி கண்டது. அக்காலத்தில் அலெக்சாந்திரியா அமெரிக்க அடிமை வணிகத்துக்கான முக்கிய சந்தையாக இருந்தது, ஆனால் அடிமைமுறை ஒழிப்புக்காக வாதிடுபவர்கள் நாட்டின் தலைநகரில் அடிமைமுறையை ஒழித்துவிட முயல்வதாக வதந்திகள் உலாவின. லாபமீட்டிவந்த அடிமை வணிகம் நிறுத்தப்படுவதைத் தடுப்பதைப் பகுதி நோக்கமாகக் கொண்டு அலெக்சாந்திரியாவை வர்ஜீனியாவுக்கு மீண்டும் அளிக்குமாறு கோரி பொது வாக்கெடுப்பு நடத்த முடிவு செய்யப்பட்டது. 1846 ஜூலை 9 ஆம் தேதி போட்டோமாக் ஆற்றுக்குத் தெற்கேயிருந்த தலைநகரப் பகுதி முழுவதையும் வர்ஜீனியா மாநிலத்துக்கே திருப்பிக் கொடுப்பதை காங்கிரஸ் ஏற்றுக்கொண்டது. நான்கு ஆண்டுகளுக்குப் பின்னர் தலைநகரப் பகுதியில் அடிமை வணிகம் ஒழிக்கப்பட்டது. எனினும் அடிமை முறை ஒழிக்கப்படவில்லை.

1861 ஆம் ஆண்டில் அமெரிக்க உள்நாட்டுப் போர் தொடங்கும்வரை வாசிங்டன் ஒரு சிறிய நகரமாகவே இருந்தது. போர் காரணமாக நடுவண் அரசு விரிவு பெற்றபோது நகரின் மக்கள்தொகை கணிசமாக அதிகரித்தது. அத்துடன் விடுதலையான அடிமைகளும் பெருமளவில் நகருக்குள் வந்தனர். 1870 ஆம் ஆண்டளவில், தலைநகரப் பகுதியின் மக்கள்தொகை சுமார் 132,000 ஐ எட்டியது . நகரம் விரிவடைந்தபோதும், அழுக்கான தெருக்களும், அடிப்படை நலவியல் வசதிகள் இன்மையும் நகரில் இருந்தன. நிலைமை படுமோசமாக இருந்ததால் சில காங்கிரஸ் உறுப்பினர்கள் தலைநகரை வேறிடத்துக்கு மாற்றும் எண்ணத்தையும் முன்வைத்தனர்

1871ல் நிறைவேற்றிய சட்டமூலம் ஒன்றின்மூலம் தலைநகரப் பகுதி முழுவதற்குமான அரசு ஒன்றை காங்கிரஸ் உருவாக்கியது. இச் சட்ட மூலம், வாசிங்டன் நகரம், ஜார்ஜ்டவுண், வாசிங்டன் கவுண்டி என்பவற்றை உள்ளடக்கி ஒரு மாநகர சபையை ஏற்படுத்தியது. இது அதிகாரபூர்வமாகக் கொலம்பியா மாவட்டம் என அழைக்கப்பட்டது . 1871 ஆம் ஆண்டுக்குப் பின்னர் வாசிங்டன் என்னும் பெயர் சட்டப்படி இல்லாது போய்விட்டாலும், இப் பெயர் தொடர்ந்தும் பயன்பாட்டில் இருந்ததுடன், முழு நகரமுமே வாசிங்டன் டி. சி. என அழைக்கப்பட்டது. 1871 ஆம் ஆண்டின் சட்டமூலத்தின் உதவியுடன், பொது வேலைகள் சபை ஒன்றை நிறுவி அதனிடம், நகரை நவீனமயப்படுத்தும் பொறுப்பையும் ஒப்படைத்தது. 1873 ஆம் ஆண்டில் சனாதிபதி கிராண்ட் மேற்படி சபையின் செல்வாக்கு மிக்க உறுப்பினரான அலெக்சாண்டர் ஷெப்பேர்ட் என்பரைப் புதிதாக உருவாக்கப்பட்ட ஆளுனராகத் தெரிவு செய்தார். அந்த ஆண்டில் ஷெப்பேர்ட் 20 மில்லியன் டாலர்களைப் பொது வேலைகளுக்காகச் செலவு செய்தார். இது வாசிங்டனை நவீனமயப் படுத்தினாலும் அதனை பொருளாதார முறிவு நிலைக்குத் தள்ளியது. 1874ல் ஆளுனர் பதவி ஒழிக்கப்பட்டு நகரம் காங்கிரசின் நேரடி ஆட்சியின் கீழ் கொண்டுவரப்பட்டது. 1901 ஆம் ஆண்டில் மக்மிலான் திட்டம் (McMillan Plan) நடைமுறைக்கு வரும்வரை வரை நகரைப் புதுப்பிக்கும் வேறெந்தத் திட்டங்களும் நிறைவேற்றப்படவில்லை.

1930ல் பெரும் பொருளாதாரத் தொய்வு ஏற்படும் வரை இம் மாவட்டத்தின் மக்கள்தொகை ஒப்பீட்டளவில் நிலையாக இருந்தது. 1933 - 1936 காலத்தில் அதிபர் பிராங்க்லின் டி. ரூஸ்வெல்ட் நடைமுறைக்குக் கொண்டுவந்த பல பொருளாதாரத் திட்டங்களால் வாசிங்டனில் அதிகார அமைப்பு விரிவடைந்தது. இரண்டாம் உலகப் போர் அரசின் நடவடிக்கைகளை மேலும் விரிவாக்கியது. இவற்றினால் 1950 ஆம் ஆண்டளவில் நடுவண் அரசின் அலுவலர்களின் எண்ணிக்கை தலைநகரில் பெருமளவு அதிகரித்தது. மாவட்டத்தின் மக்கள்தொகை 802,178 ஆனது.

1968 ஏப்ரல் 4 ஆம் தேதி மக்கள் உரிமைத் தலைவரான இளைய மார்ட்டின் லூதர் கிங் சுட்டுக் கொல்லப்பட்டபோது, மாவட்டத்தில் வன்முறை வெடித்தது. இவ் வன்முறை மூன்று நாட்களுக்கு நீடித்தது. பல வணிக நிறுவனங்களும், கட்டிடங்களும் எரிக்கப்பட்டன. இவற்றுட் பல 1990கள் வரை திருத்தப்படாமல் அழிபாடுகளாகவே இருந்தன.

1973 ஆம் ஆண்டில் காங்கிரஸ், கொலம்பியா மாவட்ட உள்ளாட்சிச் சட்டமூலம் என்னும் சட்டமூலத்தை நிறைவேற்றியது. இதன்படி இம்மாவட்டத்துக்கு ஒரு தெரிவு செய்யப்பட்ட மேயர் பதவி ஏற்பட்டதுடன் ஒரு நகர அவையும் அமைக்கப்பட்டது. 1975 ஆம் ஆண்டில் வால்ட்டர் வாசிங்டன் என்பவர் நகரின் முதல் மேயராகவும், முதல் கறுப்பு இன மேயராகவும் ஆனார். எனினும், தொடர்ந்து வந்த நகராட்சி நிர்வாகங்களில் மேலாண்மைக் குறைபாடுகளும், வீண் செலவுகளும் மிகுந்திருந்ததாகக் குறை காணப்பட்டது. 1995ல், கொலம்பியா மாவட்ட நிதிக் கட்டுப்பாட்டுச் சபையை நிறுவிய காங்கிரஸ் மாநகராட்சியின் செலவுகளை மேற்பார்வையிடவும், நகரை மறுசீரமைக்கவும் வழி செய்தது. 2001 ஆம் ஆண்டில் மாவட்ட நிர்வாகம் தனது நிதி தொடர்பான கட்டுப்பாட்டை மீளவும் பெற்றதுடன் மேற்பார்வைச் சபையின் நடவடிக்கைகளும் நிறுத்தப்பட்டன.

அரசாங்கம்
புவிஅமைவு
நகரஅமைப்பு
வரலாறு