கூரிய உணர் தனிமங்களின் வரிசையிலிருந்து கிடைக்கப் பெறும் குறிகளை எண்ணியல் மரபில் அசையாத படங்களாக மாற்றும் காலம் தொட்டே ஸ்கேனர்கள் வழியாக பிம்பங்களை டிஜிட்டலாக்குவது மற்றும் ஒளிக்காட்சிகளையும் டிஜிட்டலாக்குவது என்பது தொடங்கி விட்டது. 
1961ஆம் ஆண்டு விமான ஊர்திக்கான ஒரு மாநாட்டில் ஜெட் பாபுலேஷன் லேபோரேட்டரியைச் சார்ந்த யூஜின் எஃப் லாலி"மொசைக் ஃபோட்டோசென்சார்" என்பதை உயரம் அளவிடுவதற்கான ஒரு நட்சத்திர சென்சார் என்று குறிப்பிட்டார்.

நியூ யார்க்கில் உள்ள ஃபிலிப்ஸ் லேப்ஸ் சார்ந்த எட்வர்ட் ஸ்டுப், பயட்டர் கேச் மற்றும் ஜோல்ட் ஷிலக்யி ஆகியோர்

"ஆல் சாலிட் ஸ்டேட் ரேடியேஷன் இமேஜர்ஸ்" என்பதற்கான ஒரு உரிமம் வேண்டி 1968ஆம் ஆண்டு செப்டம்பர் 6ம் நாள் ஒரு மனுவைத் தாக்கல் செய்தனர். இவர்கள் ஒரு தட்டையான ஒரு திரையை அமைத்தனர்.

வரிசை மற்றும் பத்தி வாரியாக இணைக்கப்பட்ட இரண்டு டெர்மினல் சாதனங்கள் போன்று வடிவமைக்கப்பட்ட ஒரு கபாசிடருடன் இணைக்கப்பட்ட ஃபோடோடிகோடுகளின் அடுக்கு வரிசையான ஒளிப் பிம்பம் ஒன்றை பெறுவதற்கும், சேமிப்பதற்குமான இலக்காக அதை அமைத்தனர். 
இதற்கான யூஎஸ் 1970ஆம் ஆண்டு நவம்பர் 10 வழங்கப்பட்டது. 
1972ஆம் ஆண்டு, டெக்சாஸ் இன்ஸ்ட்ருமெண்ட்ஸ் பொறியாளர் விலிஸ் அட்காக் படச் சுருள் இல்லாத ஒரு புகைப்படக் கருவியின் வடிவமைப்பிற்கான உரிமத்தை கோரினார். ஆனால், அந்தப் புகைப்படக் கருவி அமைக்கப்பட்டதா என்று தெரியவில்லை. 
டிஜிடல் காமிராவை உருவாக்கும் முதல் முயற்சியாகப் பதிவு செய்யப்பட்டது ஈஸ்ட்மேன் கோடக்கில் ஒரு பொறியாளராக இருந்த ஸ்டீவன் சாசன் 1975ம் ஆண்டு செய்ததுதான். 
அது 1973ஆம் ஆண்டு ஃபேர்சைல்ட் செமிகண்டக்டர் உருவாக்கிய அந்தச் சமயத்தில் புதுமையாக இருந்த திட-நிலை சிசிடி இமேஜ் சென்சார் சில்லைப் பயன்படுத்தியது. 
அந்தக் காமிரா 8 பவுண்டு (3.6 கிலோ) எடை கொண்டிருந்தது. ஒரு ஒளி நாடாவில் கருப்பு வெள்ளைப் படங்களைப் பதிவு செய்தது. 1975ஆம் ஆண்டு டிசம்பர் மாதம் 0.01 மெகாபிக்சல் (10,000 பிக்சல்கள்) ரெசொல்யூஷனுடனான தன் முதல் படத்தைப் பிடிப்பதற்கு 23 விநாடிகள் எடுத்துக் கொண்டது. அந்த புரோடோடைப் காமிரா ஒரு தொழில் நுட்பப் பயிற்சியாகத்தான் செய்யப்பட்டது; உற்பத்தி செய்யப்படுவதற்காக அல்ல.

இணைப்பு
அனலாக் எலெக்ட்ரானிக் காமிராக்கள்
ஆரம்ப கால உருவாக்கம்
வடிவங்கள்