1980களின் பிற்பகுதியில், பொது நிர்வாக கோட்பாட்டாளர்களின் மற்றுமொரு தலைமுறை அதற்கு முன்பிருந்த தலைமுறைக்கு பதிலாக இடம்பெறத் தொடங்கியது. அது பொது நிர்வாக மேலாண்மை என அழைக்கப்பட்டது, அதை டேவிட் ஆஸ்போன் (David Osborne) மற்றும் டெட் கேப்ளர் (Ted Gaebler) ஆகியோர் முன்மொழிந்தனர் . இந்தப் புதிய மாதிரியானது பொதுத் துறையை மேம்படுத்துவதற்கு, தனியார் துறைக் கண்டுபிடிப்புகள், வளங்கள் மற்றும் நிறுவன ரீதியான சிந்தனைகள் ஆகியவற்றைப் பயன்படுத்துவதை ஆதரித்தது. கிளிண்டனின் நிர்வாகத்தின் போது (1992-2000), துணை அதிபர் அல் காரே (Al Gore) ஃபெடரல் ஏஜென்சிகளைப் பின்பற்றி அதன் படி சீரமைத்தார். புதிய பொது மேலாண்மையானது அமெரிக்காவின் ஆட்சியமைப்பு முழுவதிலும் பெரும்பாலும் பின்பற்றப்படும் அம்சமாக மாறியது. 

சில விமர்சகர்கள், "குடிமக்கள்" என்பதற்கு பதிலாக "வாடிக்கையாளர்கள்" என்ற கருத்தைப் பயன்படுத்தும் அமெரிக்கர்களின் இந்தப் புதிய பொது மேலாண்மைக் கருத்தானது ஏற்றுக்கொள்ளத்தகாத முறைகேட்டுப் பயன்பாடாகும் என விவாதிக்கின்றனர். அதாவது, வாடிக்கையாளர்கள் என்போர் கொள்கை உருவாக்க செயல்முறைகளிலெல்லாம் பங்கேற்காமல் ஆதாயம் என்னும் ஒரு முடிவுடன் மட்டுமே தொடர்புடையவர்களாகக் கருதப்படுகின்றனர். குடிமக்கள் என்போர் ஒரு வணிகத்தின் நுகர்வோர்களல்லர் (வாடிக்கையாளர்கள்), உண்மையில் அவர்கள் அரசாங்கத்தின் சொந்தக்காரர்களாவர் (உரிமையாளர்கள்). புதிய பொது மேலாண்மையில், மக்கள் ஜனநாயக அம்சமாகக் கருதப்படாமல் பொருளாதார அம்சமாகக் கருதப்படுகின்றனர். இருப்பினும், இந்த மாதிரியானது அரசங்கத்தின் அனைத்து மட்டங்களிலும் ஏற்கப்பட்டுள்ளது.

வரலாறு
19 ஆம் நூற்றாண்டிற்கு முந்தைய பழமை
1980 ஆம் ஆண்டுகளில்
பொது நிர்வாகத்திலுள்ள கல்விப் பிரிவுகள்