புகழ் பெற்ற வானியல் அறிஞரான கெப்ளர் (Johannes Kepler), செவ்வாய்க்கும் வியாழனுக்கும் இடையில் மிக அதிகமான இடைவெளி இருப்பதால், அங்கு ஒரு கோள் இருக்கவேண்டும் என்று 1596-இல் கூறினார். 1781-இல் யுரேனசு(uranus) கண்டு பிடிக்கப்பட்ட பின்பு, டைட்டசு-போடு விதியின்படி (Titius–Bode law), செவ்வாய்க்கும் வியாழனுக்கும் இடையில் ஒரு கோள் இருக்கவேண்டும் என்று பலர் கருதத் தொடங்கினர். சனவரி 1, 1801-இல் சிசிலியைச் சேர்ந்த பியாச்சி (Giuseppe Piazzi) செவ்வாய்க்கும் வியாழனுக்கும் இடையில் ஒரு சிறிய பருப்பொருள் (object) சூரியனைச் சுற்றிப் போய்க் கொண்டு இருக்கின்றது என்று கண்டு பிடித்தார். அதற்கு சிரசு என்ற உரோமாபுரிக் கடவுளின் பெயரையும் சூட்டினார். அதற்குப் பிறகு, பதினைந்து மாதங்கள் கழித்து, ஆல்பெர்சு(Heinrich Olbers) என்பவர் பல்லாசு என்ற சிறு கோளைக் கண்டு பிடித்தார். இவ்வாறாக, 1921 வரை 1000 சிறு கோள்களும், 1981 வரை 10,000 சிறு கோள்களும், இறுதியாக 2000 வரை 100,000 சிறு கோள்களும் கண்டறியப் பட்டன.

சிறுகோள் பட்டையின் தன்மைகள்
சிறுகோள் பட்டை கண்டுபிடித்த வரலாறு
எரி கற்கள்( Meteorites )
சிறுகோள் பட்டையின் பகுதிகள்