பி12 பற்றாக்குறை தான் பித்தபாண்டுவுக்கு காரணமாகும். மருத்துவத்தில் இந்த நோய் முதலில் நோய்முதல் அறிய முடியாத பொதுவாக-மரண அபாயமுள்ள நோயாகத் தான் குறிப்பிடப்பட்டது. இதற்கான சிகிச்சை மருத்துவம் தற்சமயமாய் கண்டறியப்பட்டதாகும். ஜார்ஜ் விப்பில் விலங்குகளில் ரத்தப்போக்கை ஏற்படுத்தி சோகையை செயற்கையாகத் தூண்டிக் கொண்டிருந்தார். பின் அந்த விலங்குகளுக்கு பல்வேறு வகையான உணவுகளைக் கொடுத்து ஆய்வு செய்து எந்த உணவுகள் அனீமியாவில் இருந்து துரித நிவாரணம் பெற வகை செய்கிறது என்பதை அவர் ஆய்வு செய்து கொண்டிருந்தார். இந்த செயல்முறையின் போது, பெருமளவில் ஈரலை செலுத்துவது மிக துரிதமாக ரத்த இழப்பு சோகையைக் குணப்படுத்துவதை அவர் கண்டறிந்தார். இதனால், அந்த சமயத்தில் காரணமும் தெரியாத சிகிச்சையும் இல்லாதிருந்த இந்த பித்தபாண்டு நோய்க்கு ஈரல் செலுத்துவதை முயற்சி செய்யலாம் என்று அவர் அனுமானித்தார். இதனை அவர் முயற்சி செய்து பார்த்ததோடு 1920களில் வெற்றியின் அறிகுறிகளையும் எட்டியிருப்பதாக தெரிவித்தார். தொடர்ந்து கவனமாய் செய்த மருத்துவ ஆய்வுகளின் பின், ஜார்ஜ் மினாட் மற்றும் வில்லியம் மர்பி நாய்களில் சோகையைக் குணப்படுத்திய ஈரல் உட்பொருளை தனியாக பிரித்து அடையாளம் காண தலைப்பட்டனர். அது இரும்பு என்று அவர்கள் கண்டுபிடித்தனர். "மனிதர்களில்" பித்தபாண்டுவைக் குணப்படுத்திய, பகுதியாய் பிரித்தெடுக்கப்பட்ட நீரில்-கரையும் ஈரல்-உட்பொருள் முற்றிலும் வேறுபட்ட இன்னொன்று - அது பயன்படுத்தப்பட்ட சூழலில் நாயினத்தின் மீது எந்த விளைவையும் ஏற்படுத்தவில்லை என்பதையும் அவர்கள் கூடுதலாய் கண்டுபிடித்தனர். 1926 ஆம் ஆண்டில் மினாட் மற்றும் மர்பி இந்த பரிசோதனைகள் குறித்து தெரிவித்தவை தான் இந்த நோய் குறித்த உண்மையான முன்னேற்றத்தை அடையாளம் காட்டின. இருப்பினும் நோயாளிகள் தொடர்ந்து பல வருடங்களுக்கு பச்சையாக ஈரலைச் சாப்பிடடுவதும் அதன் சாற்றை அருந்துவதும் அவசியமாய் இருந்தது.

1928 ஆம் ஆண்டில், வேதியியல் விஞ்ஞானி எட்வின் கோன் ஒரு ஈரல் பிழிவு ஒன்றை தயாரித்தார். இது இயற்கையான ஈரல் தயாரிப்புகளைக் காட்டிலும் 50 முதல் 100 மடங்கு அதிக திறனுடையதாய் இருந்தது. இந்த பிழிவு தான் இந்த நோய்க்கான முதல் சோதிக்கத்தக்க சிகிச்சை மருந்தாக இருந்தது. பலனளிக்கக் கூடிய சிகிச்சை நோக்கிய பாதையைக் காட்டும் வகையில் அவர்களது ஆரம்ப பணிகளுக்காக, விப்பில், மினாட் மற்றும் மர்பி ஆகியோர் 1934 ஆம் ஆண்டின் உடலியல் அல்லது மருத்துவத் துறைக்கான நோபல் பரிசை பகிர்ந்து கொண்டனர்.

இந்த நிகழ்வுகளின் தொடர்ச்சியின் திருப்பமாக, ஈரல் சாற்றில் வைட்டமின் பி12 என்னும் ஒரு கரையும் வைட்டமின் இருப்பது கண்டறியப்பட்டது. 1948 ஆம் ஆண்டில் வேதியியல் விஞ்ஞானிகளான அமெரிக்காவின் கார்ல் ஏ. ஃபோல்கர்ஸ் மற்றும் இங்கிலாந்தின் அலெக்சாண்டர் ஆர்.டோட் ஆகியோருக்கு முன் ஈரல் பிழிவுகளில் இருந்து வைட்டமின் தனியாகப் பிரித்தெடுக்கப்படாததாய் இருந்தது. அந்த பொருள் அனைத்து வைட்டமின்களிலும் மிகவும் சிக்கலான அமைப்பு கொண்ட கோபாலமின் என்பது நிரூபணமானது. அது தசைகளில் நேரடியாகவும் உட்செலுத்தத்தக்கதாக இருந்தது, இது பித்தபாண்டுவுக்கு சிகிச்சையளிப்பதை மிகவும் எளியதாக்கியது.

மூலக்கூற்றின் வேதியியல் கட்டமைப்பு 1956 ஆம் ஆண்டில் டோரோத்தி க்ரோஃபூட் ஹோட்ஜ்கின் மற்றும் அவரது குழுவினர் மூலம், படிகவியல் தரவின் அடிப்படையில் கண்டறியப்பட்டது. இறுதியாக, பாக்டீரியா வளர்ப்பு முறைகள் மூலம் பெருமளவில் வைட்டமின் தயாரிக்கும் வழிமுறைகள் 1950 ஆம் ஆண்டில் உருவாக்கப்பட்டன. இவை இந்த நோய்க்கான நவீன சிகிச்சை வடிவத்திற்கு இட்டுச் சென்றன.

மனித உட்கிரகிப்பும் பரவலும்
பித்தபாண்டுவின் சிகிச்சை வரலாறு
பெயரீட்டியல்
பரிந்துரைகள்