ரிச்சர்ட் கர்ட்டிஸ் இத்திரைப்படக் கதையை இரவு நேரத்தில் படுத்திருக்கும்போது தோன்றிய சிந்தனையில் இருந்து வளர்த்தெடுத்தார். இவர் இக்கதைக்கான ஆரம்பத்திட்டம் குறித்து விவரிக்கையில், “இந்த சிந்தனையானது ஒரு சாதாரண மனிதன் உச்சகட்ட புகழ்வாய்ந்த ஒரு நபருடன் சேர்ந்து வெளியே சென்று வருவது என்பதும் மற்றும் அது அவனது வாழ்வில் எத்தகைய தாக்கத்தை ஏற்படுத்தும் என்பதிலிருந்தும் தோன்றியதாகும்” என்கின்றார். "ஃபோர் வெட்டிங்ஸ் அண்ட் ஃப்யூனரல்" திரைப்படத்தின் இயக்குனர் மைக் நியூவெல் இப்படத்திற்காக அணுகப்பட்டார், ஆனால் அச்சமயம் அவர் "புஷ்ஷிங் டின்" படத்தில் பணியாற்றுவதன் நிமித்தம் இதனை மறுத்தார். அவர் அதுகுறித்து வருத்தப்படாதபோதும், அதன் பிறகு சில வணிகரீதியான உடன்பாடுகள் காரணமாக தான் தவறான முடிவெடுத்ததாக ஒப்புக்கொண்டார். இப்படத்தின் தயாரிப்பாளர் டன்கேன் கென்வொர்த்தி அதன்பிறகு ரோகர் மைக்கேலை அணுகியது குறித்து குறிப்பிடுகையில் “ரோகரை போன்ற ஒரு நல்ல மனிதரை கண்டுபிடித்தது, ஒவ்வொரு பாத்திரத்தையும் நடிக்கக்கூடிய நடிகரைக் கண்டறிவது போன்றதாகும். ரோகர் அப்படி பிரகாசிப்பார்."
கர்ட்டிஸ் நாட்டிங் ஹில் பகுதியை குறித்து நன்கு அறிந்திருந்ததால் அப்பகுதியை படப்பிடிப்பு நடத்துவதற்காகத் தேர்ந்தெடுத்தார், அதனைக் குறித்து “ நாட்டிங் ஹில் ஒரு கலப்புப் பண்பாடு கொண்டது மற்றும் படப்பிடிப்பிற்கு மிகப்பொருத்தமான இடமாகும்” எனக்கூறுகின்றார். மிகுந்த மக்கள்தொகை நிறைந்த இப்பகுதியில் படத்தை எடுப்பது தயாரிப்பாளருக்கு மிகுந்த சிக்கலாக அமைந்தது. கென்வொர்த்தி குறிப்பிடுகையில் ”முதலில் இதற்காக, பெரிய அளவில் இது போன்று புறத்தோற்றம் கொண்ட போலி தளத்தை கட்டமைக்க எண்ணினோம். அவ்வகையில் நாங்கள் மிகுந்த கட்டுப்பாடுடன் இருந்தோம், ஏனெனில் ராபர்ட்ஸ் மற்றும் கிராண்ட் ஆகியோர் பொது வீதிகளுக்கு வந்தால் ஆயிரக்கணக்கான பார்வையாளர்கள் வந்துவிடுவார்கள் என்பது குறித்து நாங்கள் கவலை கொண்டோம்." எனக் குறிப்பிடுகின்றார். இறுதியில் அவர்கள் எவ்வகையில் இடர் வந்தாலும் படப்பிடிப்பை உண்மையான வீதிகளிலேயே நடத்த முடிவெடுத்தனர். மைக்கேல் “முதல் நாள் படப்பிடிப்பிற்காக போர்டோபிலோ சாலையில் ஹக் மற்றும் ஜூலியா ஆகியோர் செல்லும்போது, அங்கு மிகப்பெரிய நெரிசல் ஏற்பட்டு மற்றும் நாங்கள் [நம்புதற்கரிய வகையில்] ஆயிரக்கணக்கான மக்கள் மற்றும் பத்திரிகை புகைப்படக்காரர்களால் சூழப்பட்டால் அத்தளத்திலிருந்து எங்களை யாரால் காக்க முடியும்” என முதலில் வருத்தப்பட்டார். படப்பிடிப்புத்தளக் குழு, மற்றும் பாதுகாப்பு படைகள் ஆகியவை இதிலிருந்து பாதுகாப்பு அளித்தது, அது போலவே படப்பிடிப்பு குழுவினர் இருப்பதன் பொருட்டு நாட்டிங் ஹில் வாசிகளுக்கும் எவ்வித இன்னல்களும் இல்லாமல் அவர்கள் பாதுகாத்தனர். இதனால் படப்பிடிப்பு குறித்து தாம் நம்பியவற்றிற்காக மைக்கேல் ”உண்மையிலேயே ஆச்சரியப்பட்டார்”. இத்திரைப்படத்தின் படப்பிடிப்புத்தள நிர்வாகியான சுயு க்யூயின் சரியான இடத்தை தேர்ந்தெடுப்பது மற்றும் படப்பிடிப்பிற்காக அனுமதி பெறுவது போன்ற அவரது பணி குறித்து விவரிக்கையில் ”இது ஒர் மிகப் பெரிய பணி” என்கிறார். க்யூயின் மற்றும் அவரது தளக்குழுவினர் அப்பகுதியில் உள்ள ஆயிரக்கணக்கான மக்களுக்கும், அவர்கள் தம் ஒவ்வொருவரின் அபிமான அறக்கட்டளைகளுக்கும் தாங்கள் நன்கொடை அளிக்கவிருப்பதாக கடிதங்களை அனுப்பினர், அதன் விளைவாக 200 க்கும் மேற்பட்ட வெவ்வேறு அறக்கட்டளைகள் அப்படத்திட்ட குழுவினரிடமிருந்து பணத்தைப் பெற்றனர்.

இப்படத்தின் தயாரிப்பு வடிவமைப்பாளரான ஸ்டுயார்ட் கிரெய்க் இது போன்ற ஒரு நவீன திரைப்படத்தில் பணியாற்றிய வாய்ப்புக்காக மகிழ்ச்சியுற்று, இத்திரைப்படம் குறித்துக் கூறுகையில் “நாங்கள் ஆயிரக்கணக்கான மக்கள், சந்தை வணிகர்கள், கடை முதலாளிகள் மற்றும் அப்பகுதி மக்கள் ஆகியோரை சமாளித்தது உண்மையிலேயே சிக்கலானதாகும்” எனக்குறிப்பிடுகின்றார். படப்பிடிப்பானது 17 ஏப்ரல் 1998 ஆம் ஆண்டு அன்று, மேற்கு லண்டன் மற்றும் ஷெப்பர்ட்டன் ஸ்டுடியோஸ் இரண்டிலுமே துவங்கியது. வில்லியமின் புத்தகக்கடை அமைந்திருந்தபோர்டோபிலோ சாலையானது, படப்பிடிப்பு நடத்தப்பெற்ற முக்கிய பகுதிகளில் ஒன்றாகும். நாட்டிங் ஹில்லில் படப்பிடிப்பு நடத்தப்பட்ட பிற இடங்களில் வெஸ்ட்போர்னி பார்க் சாலை, கோல்பார்ன் சாலை, லேண்ட்டவுனி சாலை மற்றும் கார்னெட் சினிமா ஆகிய இடங்கள் அடங்கும். 280 வெஸ்ட்போர்னி பார்க் சாலையில் காட்டப்படும், வில்லியமின் வீடு, உண்மையில் ரிச்சர்ட் கர்டிஸ்க்கு சொந்தமானதாகும். அதன் நுழைவாயிலுக்கு பின்புறம் மிக ஆடம்பரமான வீடு உள்ளது, அது படத்தில் காட்டப்படுவது போன்ற அடுக்குமாடி குடியிருப்பு அல்ல, படத்தில் பார்ப்பது உண்மையில் ஸ்டுடியோவில் செய்யப்பட்டது போல உருவாக்கப்பட்டதாகும். இறுதியில் அதன் புகழ்பெற்ற நீலநிற கதவானது ஏலம் விடப்பட்டு அதன் வருமானம் அறக்கட்டளைக்கு வழங்கப்பட்டது. தற்போது எளிமையான ஒரு கறுப்பு நிறக் கதவு அங்கு அமைந்துள்ளது. நாட்டிங் ஹில்லில் ஆறுவாரங்கள் படப்பிடிப்பு நடத்தப்பெற்ற பிறகு, படப்பிடிப்பானது இரவு நேரக்காட்சிகளை படம்பிடிக்கும் பொருட்டு ரிட்ஸ் ஹோட்டல், சாவோய் ஹோட்டல், நோபு ரெஸ்ட்டாரண்ட், ஹெம்பெல் ஹோட்டலினுடைய சென் கார்டன் மற்றும் கென்வுட் ஹவுஸ் ஆகிய இடங்களுக்கு மாற்றப்பட்டது. படத்தின் இறுதிக்காட்சிகளுள் ஒன்று ஃபிலிம் பிரிமியர் என்னுமிடத்தில் எடுக்கப்பட்டபோது, அது தயாரிப்பு குழுவினருக்கு சிக்கல்களை ஏற்படுத்தியது. மைக்கேல் படத்தில் வரும் அக்காட்சியை லிசெஸ்டர் ஸ்கொயரில் எடுக்க விரும்பினார். ஆனால் அந்த கோரிக்கை மறுக்கப்பட்டது. காவல்துறையினர் அச்சமயம்தான் லியோனர்டோ டிகாப்ரியோவின் படப்பிடிப்பு பொருட்டு பிரிமியரில் ரசிகர்களால் சிக்கல்களை சந்தித்திருந்தனர். அத்துடன் காவலர்கள் அதுபோன்ற சிக்கல்கள் பிரிமியரில் படப்பிடிப்பு நடந்தால் மீண்டும் வரலாம் எனக்கருதினர். சுகாதாரம் மற்றும் பாதுகாப்பு சட்டத்தின்படி, திரைப்பட தயாரிப்புக்காக அனுமதிபெற வேண்டும். அந்தக் காட்சியானது வெறும் 24 மணிநேரங்களுக்குள் எடுக்கப்பட வேண்டும். திரைப்படத்தின் இறுதிக்காட்சிகளுக்கான உள்ளரங்க காட்சிகள், அவர்களால் ஷெப்பர்ட்ன் ஸ்டுடியோஸ் என்னுமிடத்தில் எடுக்கப்பட்டது. படப்பிடிப்பானது நிறைவடைந்த பிறகு, திரைப்படத்தின் இறுதி வடிவமானது 3½ மணிநேரங்கள் நீளமுடையதாக இருந்தது. அதன்பின் 90 நிமிடங்களுக்கான படம் குறைக்கப்பெற்று படம் வெளியிடப்பட்டது.

இத்திரைப்படத்தில் சிறப்புக்கூறாக 1950 ஆம் ஆண்டின் மார்க் சேகலின் "லா மேரி" ஓவியம் அமைந்திருந்தது. இக்கதையில் வில்லியமின் வீட்டில் இந்த ஓவியத்தின் அச்சுப்பிரதியை அன்னா பார்க்கின்றாள். அதன்பிறகு அவள் அவனுக்கு அதன் உண்மையான ஒவியத்தைக் கொடுக்கிறாள். இயக்குனரான மைக்கேல் "எண்டர்டெய்ன்மெண்ட் வீக்லி" என்னும் இதழின் ஒரு கட்டுரையில் இதுகுறித்து, அந்த ஒவியத்தை தேர்ந்தெடுத்ததன் காரணம் என்னவெனில், திரைக்கதை எழுத்தாளரான கர்ட்டிஸ் சாகல் அவர்களின் ரசிகனாவார். அத்துடன் "லா மேரியில்" “இழந்த ஒன்றிற்கான ஏக்கம் தீட்டிக்காட்டப்பட்டுள்ளது” எனக்குறிப்பிட்டுள்ளார். தயாரிப்பாளர்கள் திரைப்படத்தில் பயன்படுத்துவதற்காக அந்த ஓவியத்தை மறு உருவாக்கம் செய்ய எண்ணினர். ஆனால் அதற்காக முதலில் ஓவியத்தின் உரிமையாளர்களிடம் அனுமதியும், அதே போல பிரிட்டிஷில் உள்ள டிசைன் அண்ட் காப்பிரைட் சொசைட்டி அமைப்பிடமிருந்து தடையின்மை சான்றும் பெறவேண்டியிருந்தது. இறுதியாக தயாரிப்பாளர் கென்வொர்த்தி கூறியதாவது, “நாங்கள் அதனை உருவாக்கி பிறகு அழிக்க ஒப்புக்கொண்டோம். அவர்கள் எங்களுடைய போலியான ஓவியம் மிகநன்றாக இருப்பதாகக் கருதினர், அது ஒருவேளை சந்தைக்குச் சென்றால் சிக்கல்களை ஏற்படுத்தியிருக்கும்.” “சில வல்லுநர்கள் இதன் உண்மையான கேன்வாஸானது $500,000 முதல் $1 மில்லியன் வரையிலான மதிப்புடையதாகும் எனக் கூறுகின்றனர்”.

தயாரிப்பு
கதைக்கரு
நடிகர்களும் கதாப்பாத்திரங்களும்
இசை