இறக்கையற்ற ஏவூர்திகள் மீது குறைவான அளவிலேயே காற்றியக்க விசைகள் செயல்படுகின்றன, துடுப்புகளோடு கூடிய தோரணை/நோக்க கட்டுப்பாட்டு அமைப்பு போதுமானதாக இருக்கும். ஆனால், இறக்கையுள்ள வானூர்திகள் மற்றும் விண்ணூர்திகளுக்கு பறத்தலின்போது ஏற்றவிசை மையமும் பொருண்மை மையமும் நகர்தலுக்கு உள்ளாகின்றன; வளிமண்டலத்தில் பெரும் நேரம் செலவழிக்க வேண்டியும் இருக்கிறது. வழமையான கிடைமட்ட புறப்பாடு மற்றும் தரையிறக்கம் கொண்ட விண்ணூர்திகள் பின்புறத்திலேயே உந்துகைப் பொறிகளைக் கொண்டிருக்கின்றன; உந்துகைப் பொறிகளும் மிக அதிக எடையுடன் இருக்கும். ஆதலால், விண்ணூர்தியின் பின்புறத்தில் அதிக சுமை ஏற்படுகிறது, இதனை இறக்கைகள்தான் ஏற்றவிசையால் ஈடுசெய்ய வேண்டும். பொதுவாக விண்ணூர்தியின் ஏற்றவிசை மையம் இறக்கையின் மையத்தில் இருக்கும், ஆனால் பறத்தலின் போது எரிபொருட்கள் காலியாவதால் பொருண்மை மையம் நகர ஆரம்பிக்கிறது. ஒரு கட்டத்தில் ஏற்றவிசை மையத்துக்குப் பின்புறமாக நகர்ந்துவிடுகிறது. இது பெரும்பாலும் நிலைப்பாடின்மையை ஏற்படுத்துகிறது; அதனை ஈடுகட்ட மேலும் சில துடுப்புகளை பின்புறத்தில் சேர்க்க வேண்டும், இது எடையை அதிகப்படுத்துவதோடு விண்ணூர்தியின் செயல் திறனையும் குறைக்கிறது.

உந்துகை
தரையிறங்குதல்
ஓரடுக்கில் சுற்றுப்பாதையை அடைதல்
பொருண்மை மைய விவகாரங்கள்