உலோகங்கள் வழக்கமாக எலக்ட்ரான்களை இழந்து நேர்மின் அயனிகளாக மாறுகின்றன . இவை ஆக்சிசனுடன் வினை புரிந்து ஆக்சைடுகளாக மாற்றமடைகின்றன. இம்மாற்றம் உலோகங்களுக்கு ஏற்ப வெவ்வேறு கால அளவுகளில் நிகழ்கிறது. இரும்பு ஆக்சைடாக மாற்றமடைய ஆண்டுகள் கணக்கும் பொட்டாசியம் சில நொடி நேரத்திலும் மாற்றமடைகிறது. உதாரணங்கள், 
இரும்பு, தாமிரம், துத்தநாகம், நிக்கல் போன்ற இடைநிலை உலோகங்கள் மிக மெதுவாக ஆக்சைடுகளாக மாற்றமடைகின்றன. ஏனெனில் இவை தங்கள் மேர்பரப்பில் சுற்றுப்புறத்துடன் வினைபுரிந்து ஆக்சைடு எதிர்ப்பு அடுக்குகளாக உருவாகி உட்புறத்தைப் பாதுகாக்கின்றன. பலேடியம்[, பிளாட்டினம், தங்கம் போன்ற மற்ற தனிமங்கள் சுற்றுச்சூழலுடன் வினைபுரிவதில்லை. அலுமினியம், மக்னீசியம், தைட்டானியம், எஃகு போன்றவை தங்கள் மேற்பரப்பில் ஆக்சைடு தடுப்பு அரண்களை உருவாக்கிக் கொண்டு ஆக்சிசனை ஊடுருவ விடாமல் தடுத்து, தொடர்ந்து பல ஆண்டுகளுக்கு அவற்றை பளபளப்பாக வைத்திருக்கின்றன. உலோகங்களின் ஆக்சைடுகள் பொதுவாகக் காரத்தன்மை கொண்டவையாகும். அலோக ஆக்சைடுகள் இவற்றுக்கு எதிரானவையாகும். உயர் ஆக்சிசனேற்ற எண்ணைக் கொண்ட ஆக்சைடுகளான CrO3, Mn2O7, OsO4 போன்றவை விதிவிலக்காக அமிலத்தன்மை கொண்டவையாகும்.

நிறப்பூச்சு, நேர்மின் முனையாக்குதல், முலாம்பூசுதல் போன்ற முறைகள் ஆக்சைடாதல் எனப்படும் துருப்பிடித்தலுக்கு எதிரான சிறப்பான முறைகளாகும். எனினும், மின்வேதியியல் வரிசையில் அதிக வினைத்திறன் கொண்ட உலோகத்தைத் தேர்ந்தெடுத்து, (குறிப்பாக மேற்பூச்சை கொத்துதல் எதிர்பார்க்கப்படும் சூழல்களில்) மேற்பூச்சு செய்ய வேண்டும். மேற்பூச்சு செய்யப்படும் பரப்பை விட மேற்பூச்சு குறைவான வினைத்திறன் கொண்டதாக இருந்தால், தண்ணீரும் இரண்டு உலோகங்களும் சேர்ந்து மின்வேதியியல் மின்கலனாக உருவாகிறது. ஆக்சைடு உருவாதல் தூண்டப்படுகிறது.

வேதிப் பண்புகள்
கட்டமைப்பு மற்றும் பிணைப்பு
பண்புகள்
இயற்பியல் பண்புகள்