1960ஆம் ஆண்டுகளின் பிற்பகுதியிலும் 1970ஆம் ஆண்டுகளின் ஆரம்ப ஆண்டுகளிலும் ராஜேஷ் கன்னா மற்றும் தர்மேந்திரா போன்ற நடிகர்கள் மற்றும் ஷர்மிலா தாகூர், மும்தாஜ், லீனா சந்த்ரவார்க்கர் மற்றும் ஹெலன் போன்ற நடிகைகள் ஆகியோர் நடித்த காதல் திரைப்படங்களும் அதிரடித் திரைப்படங்களும் வெளியாயின. 1970ஆம் ஆண்டுகளின் இடைக் காலத்தில் காதல் மிட்டாயின் இடத்தை குண்டர்களைப் பற்றிய சத்தம் மிகுந்த வன்முறைப் படங்கள் பிடித்தன. (பார்க்க: இந்திய மாஃபியா மற்றும் கொள்ளைக்காரர்கள்). கோபம் கொண்ட இளைஞன் கதாபாத்திரங்களில் மிகுதியாக அறியப்பட்ட நட்சத்திரமான அமிதாப் பச்சன் இந்தப் பாணித் திரைப்படங்களில், இவருடன் இருந்த பிற நடிகர்களான மிதுன் சக்ரவர்த்தி மற்றும் அனில் கபூர் ஆகியோருடன், வெற்றிக் கொடி நாட்டினார். இந்தப் போக்கிலான திரைப்படங்கள் 1990ஆம் ஆண்டுகளின் தொடக்கம் வரை நீடித்தன. இந்தக் கால கட்டத்து நடிகைகளில் ஹேம மாலினி, ஜயா பச்சன் மற்றும் ரேகா ஆகியோர் அடங்குவர்.

ஷியாம் பெனகல் மற்றும் மனி கௌல், குமார் ஷஹானி, கேத்தன் மேத்தா, கோவிந்த் நிஹலானி மற்றும் விஜய மேத்தா போன்ற சில ஹிந்தி திரைப்பட இயக்குனர்கள் நிஜ வாழ்க்கையைப் பிரதிபலிக்கும் இணைத் திரைப்படம் தயாரிப்பதை 1970 களிலும் தொடர்ந்தனர். இருப்பினும், திரைப்பட நிதி வாரியம் 'கலைத் திரைப்படங்கள் பால் கொண்டிருந்த சாய்வு' 1976ஆம் ஆண்டுகள் பொதுத் துறை நிறுவனங்களின் மேலான ஒரு புலனாய்வின்போது மிகுந்த விமர்சனத்திற்கு உள்ளானது. இந்த வாரியம் வணிக திரைப்படத்திற்குப் போதுமான ஊக்கம் அளிக்கவில்லை என்று குற்றம் சாட்டப்பட்டது. இவ்வாறாக 1970ஆம் ஆண்டுகள், "ஷோலே" (1975) போன்ற அழியாத வணிக ரீதியிலான திரைப்படங்களின் எழுச்சியைக் கண்ணுற்றது. இத்திரைப்படம் ஒரு முன்னணி நடிகராக அமிதாப் பச்சனின் இடத்தை உறுதிப்படுத்தியது. "ஜெய் சந்தோஷி மா" என்னும் ஒரு பக்திக் காவியமும் 1975ஆம் ஆண்டு திரையிடப்பட்டது. 1975ஆம் ஆண்டுகள் வெளியான மற்றொரு முக்கியமான திரைப்படம், யஷ் சோப்ரா இயக்கத்தில் சலீம்-ஜாவேத் எழுத்தில் உருவான "தீவார்" . ஒரு "காவல் துறை ஊழியர் அவரது சகோதரனுக்கு எதிராகவே களத்தில் இறங்கும்" இந்தக் குற்றச் செயல் பற்றிய திரைப்படம் ஹாஜி மஸ்தான் என்ற கடத்தல்காரரின் நிஜ வாழ்க்கையின் அடிப்படையில், அமிதாப் பச்சன் நடிப்பில் உருவானது. இதை "இந்திய சினிமாவுக்கான மிகச் சரியான திறவுகோல்" என்று டேனி போயில் குறிப்பிட்டார். 1980ஆம் ஆண்டுகளில், சர்வதேச அளவில் மிகவும் பாராட்டப்பட்ட ஹிந்திப் படம் மீரா நாயர் படமான "சலாம் பாம்பே" 
(1988). இது 1988 கேன்ஸ் திரைப்படத் திருவிழாவில் கேமிரா டியோர் பரிசைப் பெற்றது. மற்றும் சிறந்த வெளிநாட்டு மொழித் திரைப்படத்திற்கான அகாடமி விருதுக்காகவும் பரிந்துரைக்கப்பட்டது.

1980ஆம் ஆண்டுகளின் இறுதியிலும், 1990ஆம் ஆண்டுகளின் துவக்கத்திலும், ஹிந்தித் திரைப்படம் மீண்டும் குடும்ப மையமான காதல்-இசைப் படங்களின் பால் ஊசலாடலானது. இதன் காரணம், "கயாமத் ஸே கயாமத் தக்" (1988), "மைனே ப்யார் கியா" (1989), "ஹம் ஆப்கே ஹை கோன்" (1994), மற்றும் "தில்வாலே துல்ஹனியா லே ஜாயேங்கே" (1995) ஆகியவை பெற்ற மாபெரும் வெற்றியே. இவை ஆமிர் கான், சல்மான் கான், ஷாருக் கான் போன்ற நடிகர்கள், மற்றும் ஸ்ரீதேவி, மாதுரி தீக்ஷித், ஜூஹி சாவ்லா மற்றும் காஜோல் போன்ற நடிகைகள் ஆகியோர் கொண்ட ஒரு புதிய தலை முறை நட்சத்திரங்களை உருவாக்கின. இந்தக் கால கட்டத்தில் அதிரடி மற்றும் நகைச்சுவைப் படங்களும் வெற்றி அடைந்தன. கோவிந்தா, அக்ஷய் குமார் போன்ற நடிகர்களும், ரவீனா டாண்டன் மற்றும் கரிஷ்மா கபூர் போன்ற நடிகைகளும் இத்தகைய படங்களில் தோன்றி நடித்தனர். மேலும், இந்தக் காலகட்டத்தில் கலைத் திரைப்படம் மற்றும் தனிப்படங்கள் ஆகியவற்றில் புதிய செயற்பாளர்கள் தோன்றி அவர்களில் சிலர் வணிக ரீதியாகவும் வெற்றி அடைந்தனர். இதற்கு மிகவும் பொருத்தமான ஒரு உதாரணமாக அனுராக் காஷ்யப் எழுதி ராம் கோபால் வர்மா இயக்கத்தில் வெளியான "சத்யா" என்ற திரைப்படத்தைக் கூறலாம். "சத்யா" வின் விமர்சக மற்றும் வணிக ரீதியான வெற்றி குறிப்பிடத்தக்க அளவில் "மும்பய் நோய்ர்" என்னும் புதுப்பாணி கொண்ட திரைப்படங்கள் உருவாக வழி வகுத்தது. இத்தகைய திரைப்படங்கள் மும்பய் நகரின் சமூக ரீதியான பிரச்சினைகளை பிரதிபலிக்கும் நகர்ப்புற படங்களாக விளங்கின. இதன் காரணமாக இந்தப் பத்தாண்டுக் காலத்தின் இறுதியில் இணைத் திரைப்படம் மீண்டும் உயிர்த்தெழுந்தது. இந்தத் திரைப்படங்கள் பெரும்பாலும், நானா படேகர், மனோஜ் பாஜ்பாய், மனிஷா கொய்ராலா, தபு மற்றும் ஊர்மிளா மடோண்ட்கர் போன்று விமர்சகர்களால் தமது நடிப்பிற்குப் பாராட்டுப் பெறும் நட்சத்திரங்களைக் கொண்டிருந்தன.

2000வது ஆண்டுகளின் துவக்கம் பாலிவுட் உலகெங்கும் பிரசித்தி அடைவதைக் கண்ணுற்றது. இதன் காரணமாக தரம், ஒளிப்பதிவு, புதுமையான கதை அமைப்பு, மற்றும் சிறப்பு அமைப்புகள், அசைவூட்டங்கள் போன்ற தொழில் நுட்ப ரீதியான முன்னேற்றங்கள் ஆகியவற்றில் நாட்டின் திரைப்படத் தொழில் புதிய உச்சங்களை அடைந்தது. யஷ்ராஜ் ஃபிலிம்ஸ், தர்மா ப்ரொடக்ஷன்ஸ் போன்ற பெரும் திரைப்பட நிறுவனங்கள் சில புதிய நவீன திரைப்படங்களைத் தயாரித்தன. 
வெளி நாட்டுச் சந்தை இந்தியத் திரைப்படங்களுக்குத் தன் வாசலைத் திறந்து வைத்ததும், அதிக அளவிலான பாலிவுட் திரைப்படங்கள் வெளி நாடுகளில் வெளியாயின. மேலும், பெரும் நகரங்களில் பல்திரையரங்குகள் பல்கிப் பெருகியதும் "லகான்" (2001), "தேவதாஸ்" (2002), "கோயி..." 
"மில்கயா" (2003), "கல் ஹோ ந ஹோ" (2003), "வீர்-ஜரா" (2004), "ரங் தே பசந்தி" (2006), "லகே ரஹோ முன்னா பாய்" (2006), "க்ர்ரிஷ்" (2006), "தூம்2" (2006), "ஓம் ஷாந்தி ஓம்" (2007), "சக் தே இந்தியா" (2007), "ரப் னே பனாதி ஜோடி" (2008), மற்றும் "கஜினி" (2008) போன்ற திரைப்படங்கள் இந்தியா மற்றும் வெளி நாடுகளில் மாபெரும் வெற்றியடைய வழி வகுத்தன. இவை மூலமாக ஹிரிதிக் ரோஷன், அபிஷேக் பச்சன் போன்ற பிரபல நடிகர்கள் மற்றும் ஐஸ்வர்யா ராய், ப்ரீத்தி ஜிந்தா, ரானி முகர்ஜி மற்றும் கரினா கபூர் போன்ற நடிகைகள் அடங்கிய புதிய தலைமுறைக்கான பிரபல நட்சத்திரங்களை உருவாகி, முந்தைய பத்தாண்டுகளில் திரைப்பட நட்சத்திரங்கள் பெற்றிருந்த செல்வாக்கினை தக்க வைத்துக் கொண்டனர். வணிக ரீதியிலான படங்களில் "லகான்" லோகார்னோ சர்வதேச திரைப்படத் திருவிழாவில் பார்வையாளர் விருது வென்றது. மேலும் 74வது அகாடமி விருதுகளுக்காக சிறந்த வெளி நாட்டு மொழித் திரைப்படமாக பரிந்துரைக்கப்பட்டது; மறுபுறம், "தேவதாஸ்" மற்றும் "ரங் தே பசந்தி" ஆகிய இரண்டும் சிறந்த வெளி நாட்டு மொழித் திரைப்படத்திற்கான பாஃப்தா விருதுக்கு நியமிக்கப்பட்டன.

எல்லாத் தரப்பிலும் உள்ள பார்வையாளர்கள் அனைவரையும் கவர்ந்திழுக்கும் திரைப்படங்களைத் தயாரிக்கவே ஹிந்தித் திரையுலகம் விரும்பி வந்துள்ளது (பார்க்க: குறிப்புகளில் குறிக்கப்பட்டிருக்கும் கண்டி,2004 என்பதன் மீதான விவாதம்). மேலும் அது குறுகிய அளவிலான பார்வையாளர்களுக்காக மட்டுமே திரைப்படங்களை உருவாக்குவதை எதிர்த்து வந்துள்ளது. பெருவாரியான மக்களை இலக்காகக் கொண்டு திரைப்படம் எடுப்பது அதன் வணிக ரீதியான வெற்றியை அதிக பட்சமாக்கும் என்று நம்ப்பபட்டது. இருப்பினும், கிராமப் புற திரைப்படப் பார்வையாளர்கள் மற்றும் நகர்ப்புற திரைப்படப் பார்வையாளர்கள் ஆகியோர் நிர்ணயிக்கும் வணிக ரீதி வெற்றி தனித்தனியானது என்பதை ஒப்புக் கொள்ளும் நிலைக்குச் சில திரைப்பட உருவாக்குனர்கள் செல்லக் கூடும்.

நவீன காலத் திரைப்படம்
செல்வாக்கு
பொற்காலம்
ஆதிக்கங்கள்