கரந்திகரின் கவிதைப் படைப்புகளில் "எசுவேதகங்கா" (வியர்வை ஆறு) (1949), "மிருத்கந்தா" (1954), துருபத் (1959), "ஜடக்" (1968), மற்றும் "விருபிகா" (1980) ஆகியவை அடங்கும். தனது தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட கவிதைகள், "சன்கிதா" (1975) மற்றும் "அதிமையா" (1990) இரண்டும் தொகை நூல்களாக வெளியிடப்பட்டன. குழந்தைகளுக்கான அவரது கவிதைப் படைப்புகளில் "இரானிசா பேக்" (1961), "சசையாச்சே கான்" (1963), மற்றும் "பரி கா பரி" (1965) ஆகியவை அடங்கும். கரந்கரின் மராத்தி கவிதைகளில் சோதனை என்பது ஒரு அம்சமாக உள்ளது. அவர் தனது சொந்த கவிதைகளையும் ஆங்கிலத்தில் மொழிபெயர்த்தார், அவை விநதா கவிதைகள் (1975) என வெளியிடப்பட்டன. ஞானேஸ்வரி, மற்றும் அம்ருதானுபா என்ற பழைய மராத்தி இலக்கியங்களை நவீனப்படுத்தினார். 

ஒரு முக்கிய மராத்தி கவிஞராக இருந்ததைத் தவிர, கரந்திகர் மராத்தி இலக்கியத்திற்கு ஒரு கட்டுரையாளராகவும், விமர்சகராகவும் மற்றும் மொழிபெயர்ப்பாளராகவும் பங்களித்துள்ளார். அரிஸ்டாட்டில் கவிதைகள் மற்றும் ஷேக்ஸ்பியரின் கிங் லியர் ஆகியவற்றை மராத்தியில் மொழிபெயர்த்தார். "கரந்திகரின்" சிறு கட்டுரைகளின் தொகுப்புகளில் "எசுபர்சாச்சி பால்வி" (1958) மற்றும் "ஆகாசா ஆர்த்" (1965) ஆகியவை அடங்கும். "பரம்பரா அனி நவதா" (1967), அவரது பகுப்பாய்வு மதிப்புரைகளின் தொகுப்பாகும். 

கவிஞர்களான வசந்த் பாபட், விந்தா கரந்திகர் மற்றும் மங்கேசு பத்கோங்கர் ஆகிய மூவரும் மகாராட்டிராவின் பல்வேறு நகரங்களில் தங்கள் கவிதைகளை பல ஆண்டுகளாக பொதுமேடைகளில் வழங்கினர். வசந்த் பாபட் மற்றும் பத்கோங்கருடன் இணைந்து, கரந்திகர் 1960 கள் மற்றும் 1970 களில் மகாராட்டிரா முழுவதும் கவிதைகளை பரப்பினார். அல்கொன்கின் சுற்று அட்டவணைக்குப் பின் தளர்வாக வடிவமைக்கப்பட்ட "முர்கி கிளப்" என்ற மராத்தி இலக்கியக் குழுவில் உறுப்பினராகவும் இருந்தார். கரந்திகரைத் தவிர, வசந்த் பாபட், மங்கேசு பத்கோன்கர், கங்காதர் கட்கில், சதானந்த் ரீஜ் மற்றும் ஸ்ரீ பு பகவத் ஆகியோர் இதில் அடங்குவர். அவர்கள் பல ஆண்டுகளாக ஒவ்வொரு மாதமும் சந்தித்து ஒருவருக்கொருவர் கலந்துரையாடலிலும், இலக்கிய நகைச்சுவைகளிலும் ஈடுபட்டனர். 

விருதுகள்
படைப்புகள்
ஆரம்பகால வாழ்க்கை
இறப்பு