அதிலிருந்து தொடங்கி, யூகோஸ்லாவிய எதிர்ப்புப் படைகளில் இரண்டு பிரிவுகள் இருந்தது: கம்யூனிஸ வழியிலான யூகோஸ்லாவிய பார்ட்டிசன்கள் மற்றும் அரசவாத செட்னிக்குகள். முந்தைய பிரிவினர் டெஹ்ரான் மாநாட்டுக்கு (1943) மட்டுமே கூட்டணி அங்கீகாரம் பெற்றனர். மிகவும் செர்பிய ஆதரவு செட்னிக்குகள் ட்ராசா மிஹாஜ்லோவிக்கால் வழிநடத்தப்பட்டனர், பேன் யூகோஸ்லாவிய பூர்வீக பார்ட்டிசன்கள் ஜோசிப் ப்ராஸ் டிட்டோவால் வழிநடத்தப்பட்டனர்.

பார்ட்டிசன்கள் ஒரு கொரில்லா இயக்கத்தைத் தொடங்கினர், அது ஆக்கிரமிப்பு மேற்கு மற்றும் மத்திய ஐரோப்பாவில் ஒரு பெரிய எதிர்ப்பு இராணுவமாக மாறியது. செட்னிக்குகள் முதலில் நாடுகடத்தப்பட்ட ராயல் அரசாங்கத்தாலும் கூட்டணிகளாலும் ஆதரிக்கப்பட்டனர், ஆனால் விரைவில் அச்சு அணி நாடுகளின் ஆக்கிரமிப்புகளுக்கு பதிலாக பார்ட்டிசன்களை எதிர்ப்பதிலேயே கவனம் செலுத்தத் தொடங்கினர். போரின் முடிவில், செட்னிக் இயக்கம் ஒரு கூட்டமைக்குன் செர்பிய தேசிய இராணுவமாக மாறியது, அது முழுமையாக அச்சு அணி நாடுகளின் சார்பற்றுவிளங்கியது. இருப்பினும், அதிகமாக நகர்ந்த பார்ட்டிசன்கள் அவர்களின் கொரில்லா யுத்தத்தை வெற்றிகரமாக தொடர்ந்தனர். நெரெட்வா மற்றும் சுட்ஜெஸ்கா ஆகிய போர்கள் ஆக்கிரமிப்புப் படைகளுக்கெதிரான மிகவும் பிரபலமான வெற்றிகளாகும்.

நவம்பர் 25, 1942 இல் யூகோஸ்லாவிய தேசிய சுதந்திர பாசிச எதிர்ப்பு கவுன்சில் ("Antifašističko vijeće narodnog oslobođenja Jugoslavije" ) பிஹாக், போஸ்னியா மற்றும் ஹெர்ஜிகோவினாவில் மாநாடுகளை நடத்தியது. அந்தக் கவுன்சில் நவம்பர் 29, 1943 இல் மீண்டும் ஜேய்ஸ், போஸ்னியா மற்றும் ஹெர்ஜிகோவினா ஆகிய இடங்களில் மாநாடுகளை நடத்தி போருக்குப் பிந்தைய நாட்டின் ஒழுங்கமைப்புக்கான அடிப்படையை உருவாக்கியது, அதற்காக ஒரு கூட்டமைப்பை (இந்தத் தேதியே போருக்குப் பின்னர் சுதந்திர தினமாகக் கொண்டாடப்பட்டது) உருவாக்கியது.

யூகோஸ்லாவிய பார்ட்டிசன்களால் அச்சு அணி நாடுகளை 1944 இல் செர்பியாவிலிருந்தும் 1945 இல் யூகோஸ்லாவியாவின் மீதமுள்ள பகுதிகளிலிருந்தும் வெளியேற்ற முடிந்தது. சிவப்பு இராணுவம் பெல்க்ரேடின் விடுதலையில் வரம்புக்குட்பட்ட உதவியை வழங்கியது, பின்னர் போருக்குப் பின்னர் அதை திரும்பப்பெற்றுக்கொண்டது. மே 1945 இல், பார்ட்டிசன்கள் முந்தைய யூகோஸ்லாவிய எல்லைகளுக்கு வெளியிலான கூட்டணி படைகளை எதிர்கொண்டனர், அதில் ட்ரிஸ்டீ மற்றும் ஆஸ்திரிய தெற்கு மாகாணங்களான ஸ்டிரியா மற்றும் கரிந்தியா ஆகிய பகுதிகளையும் வெற்றிகொண்டனர். இருப்பினும் பார்ட்டிசன்கள் அதே ஆண்டு ஜூன் மாதத்தில் ட்ரிஸ்டியிலிருந்து படைகளைத் திரும்பப்பெற்றனர்.

முந்தைய யூகோஸ்லாவியப் பேரரசின் ஆதிக்கத்தையும் மன்னருக்கான நகர் கடமையையும் எதிர்த்த பார்ட்டிசன்களை மறு ஒருங்கிணைப்பு செய்வதற்கான மேற்கத்திய முயற்சிகள், 1944 இல் டிட்டோ-சுபாசிக் ஒப்பந்தத்திற்கு வழிவகுத்தன, இருப்பினும், தளபதி ஜோசிப் ப்ரோஸ் டிட்டோ குடிமக்களால் ஒரு தேசிய நாயகனாகக் கருதப்பட்டார், மேலும் புதிய கம்யூனிச மாகாணத்தை பிரதமராக இருந்து நடத்துவதற்காகவும் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டார். இரண்டாம் உலகப் போரின் போது யூகோஸ்லாவியாவில் பாதிக்கப்பட்டவர்களின் போருக்குப் பிந்தைய அதிகாரப்பூர்வ யூகோஸ்லாவிய மதிப்பீடு 17,04,000 ஆகும். அதனையடுத்து வரலாற்றாய்வாளர்கள் விளாடிமிர் ஜெராவிக் மற்றும் போகோல்ஜப் கொசோவிக் ஆகியோரால் 1980களில் பெறப்பட்ட தரவுகள், இறந்தவர்களின் உண்மையான எண்ணிக்கை 1 மில்லியன் எனக் காண்பித்தன.

யூகோஸ்லாவிய போர்கள்
மீதமுள்ள கலாச்சார மற்றும் இன பந்தங்கள்
பிரிவினை
யூகோஸ்லாவியா மக்கள் விடுதலைப் போர்