ஜீன்-பால் சார்த் 1944 இல் "நோ எக்ஸிட்" டை எழுதினார், ஒரு இருத்தலியல் நாடகம் உண்மையில் "ஹூயூஸ் க்ளோஸ்" (பொருள் "இன் கேமரா" அல்லது "மூடப்பட்ட கதவுகளுக்குப் பின்னால்") அது பிரபலமான மேற்கோளான "பிற மக்க்ளே நரகம்" என்பதற்கு ஆதாரமானது. (பிரெஞ்சில், "l'enfer, c'est les autres"). நாடகம் ஒரு வேலையாள் ஒரு மனிதரை வழி நடத்திச் சென்று ஒரு அறைக்குள் விடுகிறான் அதை நரகத்தில் உள்ளது என்பதை பார்வையாளர்கள் விரைவில் அறிந்து கொள்கின்றனர். இறுதியில் அவருடன் இரு பெண்கள் இணைகின்றனர். அவர்கள் நுழைந்தப் பிறகு வேலையாள் வெளியேறுகிறான் மேலும் கதவு சாத்தப்பட்டு பூட்டப்படுகிறது. மூவரும் கொடுமைப்படுத்தப்படுவத்தை எதிர்பார்க்கின்றனர், ஆனால் கொடுமைச் செய்ய எவரும் வரவில்லை. அதற்குப் பதிலாக, அவர்கள் ஒருவரையொருவர் கொடுமைச் செய்ய வேண்டும் என்பதை அறிகின்றனர், அதில் அவர்கள் , ஒவ்வொருவரின் பாவங்கள், விருப்பங்கள் மற்றும் மகிழ்ச்சியற்ற நினைவுகள் ஆகியவற்றை விசாரிப்பதன் மூலம் திறமையாகச் செயல்படுகின்றனர். 

இருத்தலியல் கருத்துக்கள் அபத்தவாத நாடகங்களில்காட்டப்படுகின்றன, குறிப்பாக சாமுயூல் பெக்கட்டின் "வைட்டிங் ஃபார் கோடாட்டில்" , இருவர் அவர்களை திசை திருப்பல் செய்கின்றனர் அப்போது அவர்கள் யாரோ ஒருவர் (அல்லது ஏதோஒன்றிற்கு) கோடாட் எனும் பெயருடையதற்காகக் காத்திருக்க அது எப்போதும் வருவதில்லை. அவர்கள் கோடாட் நன்கு அறிமுகமானவராக கூறுகின்றனர் ஆனால் உண்மையில் அவரை குறைந்தளவே அறிவர், அவரை அடையாளம் காண இயலாது அவரைக் கண்டால் எனில் என ஒப்புக் கொள்கின்றனர். சாமுயூல் பெக்கட், ஒருமுறை கேட்கப்பட்டார் கோடாட் என்பது என்ன? அல்லது யார், அதற்கு பதிலளித்தார். "எனக்குத் தெரிந்திருந்தால், நான் நாடகத்தில் தெரிவித்திருப்பேன்." அவர்கள் தங்களுக்குள் பகிர உண்கின்றனர், தூங்க, பேச, வாதிக்க, பாட, விளையாட, உடற்பயிற்சி செய்ய, தொப்பிகளை மாற்றிக்கொள்ள, மேலும் தற்கொலையைப் பற்றி சிந்திக்க- எதையாவது "இறுக்கமான அமைதியை தூர விலக்கி வைக்க"ச் செய்கின்றனர். நாடகம் "பல ஒத்த வடிவங்களையும் சூழ்நிலைகளையும் சாதகமாகப் பயன்படுத்திக் கொள்ள, அதில் அனைத்தையும் அவர்களால் நகைச்சுவை மற்றும் அவலச் சுவைஇரண்டையும் கொடுக்கிறது." நாடகமானது விளக்குகிறதும் கூட ஒரு நடவடிக்கையாக மனிதனின் பூமியின் மீதான அனுபவத்தை நோக்கியும்: துன்பம் தருகிற, ஒடுக்குமுறை, தோழமையுணர்ச்சி, நம்பிக்கை, ஊழல், மற்றும் மனித அனுபவத்தின் மனக்குழப்பத்தை அபத்தவாதியின் மனம் மற்றும் கலையில் இணக்குவிக்க மட்டுமே இயலும். நாடகம் இறப்பு போன்ற கேள்விகளை, மனித இருத்தலின் பொருள் மற்றும் மனித இருத்தலில் கடவுளின் இடம் ஆகியவற்றையும் ஆராய்கிறது. 

டாம் ஸ்டாப்பார்ட்டின் "ரோசென்சிராண்ட்ஸ் & கில்டென்ஸ்டீன் ஆர் டெட்" என்பது ஒரு அபத்தவாத சோகநகைச்சுவை 1966 எடின்பர்க் ஃபெஸ்டிவல் பிரிஞ்ச்சில் முதல் முறையாக அரங்கேற்றப்பட்டது. நாடகமானது ஷேக்ஸ்பியரின் "ஹாம்லெட்" டிலிருந்து இரு சிறிய பாத்திரங்களின் மூலம் விரிவடைகிறது. ஒப்பீடுகள் சாமுயூல் பெக்கட்டின் "வைட்டிங் ஃபார் கோடாட்" டிற்கும் கூட பொருத்தப்படுகிறது, இரு மையப் பாத்திரங்கள் அவர்கள் ஏறக்குறைய ஒரு ஒற்றைப் பாத்திரத்தின் இரு பாதிகளாக இருப்பதற்காக அறியப்படுகின்றனர். பல கதைக்களங்கள் இது போலவே உள்ளன: கதாபாத்திரங்கள் கேள்விகளைக் கேட்டு நேரத்தைக் கடத்துகின்றனர், பிற கதாபாத்திரங்களை ஆள் மாறாட்டம் செய்கின்றனர், மேலும் ஒருவரையொருவர் இடை மறித்து அல்லது நீண்ட நேரம் மௌனம் காத்தும் இருக்கின்றனர். இரு கதாபாத்திரங்களும் இரு கோமாளிகளாகவும் அல்லது முட்டாள்களாகவும் அவர்களால் புரிந்து கொள்ள இயலாத உலகில் இருப்பதாக சித்தரிக்கப்படுகின்றனர். அவர்கள் தத்துவ விவாதங்களில் தயக்கத்துடன் ஈடுபடுகின்றனர், அதே சமயம் விளைவுகளை அறியாமலும் உலகின் பகுத்தறிவற்றத்தன்மை மற்றும் தொடர்பற்றத்தன்மைகளில் சிந்தனையில் ஆழ்ந்துள்ளனர். 

ஜீன் அனூயிலின் "ஆண்டிஜோன்" கூட இருத்தலியல் கருத்துக்களின் அடிப்படையிலான வாதங்களை அளிக்கின்றனர். அது ஒரு கிரேக்கப் புராணத்தினால் செல்வாக்குப் பெற்ற சோக நாடகம் அதேப் பெயரிலானது (ஆண்டிஜோன், சோபோக்ள்ஸ்) கி.மு. 5 ஆம் நூற்றாண்டிலிருந்து வந்தது. ஆங்கிலத்தில், அது பலமுறை அதன் முன் நிகழ்வுகளிலிருந்து அதன் உண்மையான பிரெஞ்சு வடிவத்தில் ஏறக்குறைய "ஆண்டி-கோன்" என உச்சரிக்கப்படுகிறது. நாடகமானது முதல் முறையாக பாரீசில் 1944 ஆம் ஆண்டு பிப்ரவரி 6 அன்று, பிரான்ஸ் நாஜி ஆக்கிரமிப்பில் இருந்தப் போது நிகழ்த்தப்பட்டது. நாசி தணிக்கையின் கீழ் தயாரிக்கப்பட்ட அது, திட்டமிட்ட இரட்டை பொருள்படும்படி அதிகாரத்தைப் பற்றி மறுத்தும் (ஆண்டிஜோனால் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படுவது) மேலும் அதனை அங்கீகரிப்பது (க்ரியோனால் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படுவது). பிரெஞ்சு எதிர்ப்புப் படை மற்றும் நாசி ஆக்கிரமிற்கான இணை பொருத்தப்படுகிறது. ஆண்டிஜோன் வாழ்க்கையை நம்பிக்கையிழ்ந்த நிலையில் பொருளற்றதாக நிராகரிக்கிறது ஆனால் பெருந்தன்மையுள்ள மரணத்தை உடன்பாடாக தேர்ந்தெடுக்காமல் செய்வதில்லை. நாடகத்தின் புரியாத புதிர் அதிகாரம், விதி, மற்றும் தேர்வு ஆகியவற்றின் இயல்பானவற்றை கவனித்திற்கொண்டு நீண்ட வசனங்களே அப்போது அதில் ஆண்டிஜோன் கூறுவதாவது அவர் "... மந்தமான மகிழ்ச்சியின் உத்திரவாதத்தில் வெறுப்படைந்துள்ளேன்"; அவர் கூறுகிறார் சாதாரணமான இருத்தலை விட சாவதே மேல்.

விமர்சகர் மார்ட்டின் எஸ்லின் அவரது புத்தகமான "தியேட்டர் ஆஃப் தி அப்சூர்ட்" டில் எத்தனை சமகால நாடக எழுத்தாளர்கள், சாமுயூல் பெக்கட், யூஜின் லோனெஸ்கோ, ஜீன் ஜெனெ மற்றும் ஆர்தர் அடமோவ் தங்கள் நாடகங்களில் இருத்தலியல் நம்பிக்கையான நாம் உண்மையான பொருளற்ற வறிதான பிரபஞ்சத்தில் உதிரிகளாக இருக்கிறோம் என இயற்றுவது சுட்டிக்காட்டப்படுகிறது. எஸ்லின் கூறுவது இத்தகைய நாடகாசிரியர்கள் தத்துவத்தை சார்த் மற்றும் காம்யூ ஆகியோரதை விட சிறப்பாகச் சித்தரித்துள்ளனர். அது போன்ற நாடகாசியர்களில் பெரும்பாலோர், பின்னர் "அபத்தவாதிகள்" எனப் பெயரிடப்பட்டவர் (எஸ்லினின் புத்தகத்தை அடிப்படையாகக் கொண்டு), இருத்தலியலுடனான இணைவுகளை மறுத்தனர் மேலும் பலமுறை கடுமையாக தத்துவத்திற்கெதிரான (எ.கா லோனெஸ்கோ பலமுறை அவர் 'பாடாபிஸிக்ஸ் அல்லது சர்ரியலிசத்துடன் இருத்தலியலை விட அதிகம் அடையாளப்படுத்தப்படுவதாகக் கூறுகிறார்), நாடகாசிரியர்கள் பலமுறை எஸ்லினின் உற்று நோக்குதலை அடிப்படையாகக் கொண்டவற்றதுடன் இணைக்கப்படுகின்றனர்.

கருத்துருக்கள்
நாடக அரங்கம்
உண்மை நிலை
வேறொன்று மற்றும் தோற்றம்