பல கலாசாரங்களில் இவைகளைப் பற்றிய கதைகள் இருந்தாலும், வாம்பயர் வௌவால்கள் வெகு அண்மையில்தான் வாம்பயர் பாராம்பரிய புனைகதையின் முக்கிய அங்கமாயின. சொல்லப்போனால், 16வது நூற்றாண்டில் தென் அமெரிக்காவின் மெயின்லாண்டில் இவை கண்டு பிடிக்கப்பட்டபோதுதான், இந்த வாம்பயர் வௌவால்கள் வாம்பயர் புனைகதைகளுடன் இணைக்கப்பட்டன. 
ஐரோப்பாவில் வாம்பயர் வௌவால்கள் இல்லாவிடினும், அமானுஷ்யம் மற்றும் சகுனம் ஆகியவ்ற்றுடன் ஆந்தைகள் நெடுங்காலமாகவே தொடர்பு படுத்தப்பட்டு வந்திருக்கின்றன. இதற்குக் காரணம் அவைகளுக்குள்ள இரவில் நடமாடும் பழக்கம்தான். நவீன ஹெரால்டிக் பாராம்பரியத்தில் ஆந்தை என்பதற்கு "இருள் மற்றும் குழப்பம் ஆகியவற்றின் சக்தி பற்றிய அறிநிலை" என்று பொருளாகும்.

உண்மையான வாம்பயர் வௌவால்களின் மூன்று இனங்களும் லத்தீன் அமெரிக்காவில் ஒரு பகுதியில் மட்டுமே காணப்படுபவைதாம். மனித அறிவிற்கு எட்டிய வரையில் அவற்றிற்கு புராதான உலகில் உறவினர்கள் யாரும் இருந்ததைக் குறிப்பிடும் வகையில் சாட்சியம் ஏதும் இல்லை. 
எனவே, வாம்பயர் வௌவாலைப் பற்றிய ஒரு நினைவை அல்லது முறைமாற்றப்பட்ட ஒரு அளிப்பைத்தான் புனைகதை வாம்பயர் பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறது என்பது சாத்தியமே அல்ல. வாம்பயர் கதைகளை ஒட்டித்தான் வௌவால்கள் பெயரிடப்பட்டனவே தவிர, அவற்றையொட்டி வாம்பயர் கதைகள் வரவில்லை; "ஆக்ஸ்ஃபோர்ட் ஆங்கில அகராதி" யில் பாராம்பரியப் புனைகதை வடிவில் வாம்பயர் என்ற சொல் 1734ஆம் வருடத்திலிருந்து புழக்கத்தில் உள்ளது. மிருகத்தைக் குறிக்கும் ஒரு சொல்லாக அது பயன்படுத்தப்பட்டது 1774ஆம் ஆண்டிலிருந்துதான். ஒரு வாம்பயர் வௌவாலின் கடி ஒருவருக்கு அப்படி ஒன்றும் மிகப் பெரிய தீங்கு விளைவிப்பதில்லை என்றாலும், அது மனிதர்களையும், மிகுந்த அளவில் கால்நடைகளையும் தனக்கு இரையாக்கிக் கொள்வதாக அறியப்பட்டது. அடிக்கடி அது தனது குறியான இரண்டு பற்குறிகளை பலியானவரின் தோலில் விட்டுச் செல்வதாகவும் அறியப்பட்டது.

இலக்கிய டிராகுலா நாவலில் பல சமயங்களில் வௌவாலாக உரு மாற்றம் கொள்கிறது, இரண்டு முறை வாம்பயர் வௌவால்களே குறிப்பிடப்படுகின்றன. நாவலைத் தொடர்ந்து 1927வது ஆண்டு மேடை நாடகமாகத் தயாரிக்கப்பட்ட "டிராகுலா" வில் டிராகுலா ஒரு வௌவாலாக மாறியது. இதை போலவே திரைப்படத்திலும், பெலா லுகோசி ஒரு வௌவாலாக மாறுகிறார். 
இந்த வௌவாலாக மாறுகின்ற காட்சி மீண்டும் "சன் ஆஃப் டிராகுலா" திரைப்படத்தில் லோன் ஷானி ஜூனியரால் பயன்படுத்தப்பட்டது.

= நவீனப் புனைகதைகளில் =

தற்போது பிரபல புனைகதையில் வாம்பயர் என்பது நிரந்தரமான ஒரு அங்கமாகி விட்டது. 
இத்தகைய புனைகதைகள் பதினெட்டாம் நூற்றாண்டில் துவங்கி, பத்தொன்பதாம் நூற்றாண்டின் சிறுகதைகள் வரை தொடர்ந்தன. இவற்றில் முதன் முதலாக வெளியானதும், மிகுந்த அளவில் தாக்கத்தை ஏற்படுத்தியதுமானது, வாம்பயர் லார்ட் ருத்வென் பாத்திரத்தைக் கொண்டிருந்த ஜான் பாலிடொரி எழுதிய "தி வாம்பையர்" என்பதாகும் (1819). தொடர்ந்து அவன் எதிர்மறை நாயகனாகத் தோன்றிய தொடர் வாம்பயர் நாடகங்களிலும் லார்ட் ருத்வென்னின் அட்டகாசங்கள் மேலும் விஸ்தாரமாக விவரிக்கப்பட்டன. வாம்பயர் கதைக் கருத்து தொடர்ந்து பென்னி ட்ரெட்ஃபுல் என்பதிலும், தொடர் பிரசுரங்களாக "வார்னே தி வாம்பயர்" (1847) போன்றவற்றில் தொடர்ந்து எல்லாக் காலங்களுக்கும் மிகப் பிரதானமான வாம்பயர் நாவலான 1897ம் வெளியான ப்ராம் ஸ்டோக்கரின் ""டிராகுலா" " நாவலில் சிகரத்தை அடைந்தது. 
காலப்போக்கில், தற்போது முக்கிய அங்கமாகக் கருதப்படும் சில அம்சங்கள் வாம்பயரின் தோற்ற வடிவில் சேர்த்துக் கொள்ளப்பட்டன: வார்னே தி வாம்பயர் மற்றும் கௌண்ட் டிராகுலா இரண்டிலும் முன்பக்கம் நீட்டிக் கொண்டிருக்கும் பற்கள் இருந்தமை மற்றும் முர்னௌவின் "நொஸ்ஃபெரடு" வில் சூரிய ஒளியைக் கண்டு அஞ்சுவது ஆகியவற்றைத் தொடர்ந்து கோரைப் பற்கள் மற்றும் சூரிய ஒளியைக் கண்டு அஞ்சுவது ஆகிய இரண்டும் 19வது நூற்றாண்டின்போது வாம்பயரின் உடல் மற்றும் குண அம்சங்களாக உருவாயின. 
வாம்பயரின் நீளமான உடை 1920களின் மேடை நாடகங்களில் உருவானது. நாடகாசிரியர் ஹாமில்டன் டீன் அறிமுகப்படுத்திய உயர்ந்து நிற்கும் காலர், நாடக மேடையில் டிராகுலா சட்டென்று மறைவதற்கு உதவியது. 
பாராம்பரிய புனைகதைகளில் இதைப் போல ஒன்றும் காணப்படாவிட்டாலும், லார்ட் ருத்வென் மற்றும் வார்னே இருவரும் நிலவொளியில் குணமடையும் திறன் பெற்றிருந்தார்கள். புனைகதைகளில் வெளிப்படையாக இன்றி உட்கருத்தாக கூறப்பட்டிருந்த இறவாமை வாம்பயர் திரைப்படங்களிலும், இலக்கியங்களிலும் அதிக அளவில் மேற்கொள்ளப்பட்ட ஒரு அம்சமாக இருந்தது. 
தன் முந்தைய வாழ்வில் தனக்கு சமமாக இருந்தவர்களின் ரத்தத்திற்கான வேட்கை, முடிவில்லாத வாழ்க்கைக்கான விலையாக மிக அதிகமாக குறிப்பிடப்பட்டது.

வாம்பயர் வௌவால்கள்
மன நோய் ஆய்வு
வாம்பயர்களின் உருவாக்கம்
உளவியல் முறையில் புரிந்து கொள்ளுதல்