1947இல் இந்திய சுதந்திரத்திற்குப் பிறகு, ஆச்சார்யா வினோபா பாவேவின் நிலக்கொடை இயக்கத்தில் இரமா தேவி தன்னை அர்ப்பணித்துக் கொண்டார். 1952ஆம் ஆண்டில் இவர் தனது கணவருடன் சேர்ந்து நிலமற்ற மற்றும் ஏழைகளுக்கு நிலத்தையும் செல்வத்தையும் கொடுக்கும் செய்தியை பரப்புவதற்காக மாநிலம் முழுவதும் சுமார் 4000 கிலோமீட்டர் தூரம் பயணம் செய்தார். 1928 முதல், இரமா தேவி ஜகத்சிங்பூரில் உள்ள அலகா ஆசிரமத்தில் தங்கினார். 

இவர் உத்கல் காதி மண்டலத்தை அமைக்க உதவியதுடன், ராம்சந்திரபூரில் ஆசிரியர் பயிற்சி மையத்தையும் ஒரு பால்வாடியையும் நிறுவினார் . 1950ஆம் ஆண்டில் தும்பருகேடாவில் ஒரு பழங்குடி நல மையத்தை அமைத்தார் . 1951 பஞ்சத்தின் போது இவரும் மாலதியும் கோராபுட்டில் பஞ்ச நிவாரணத்தில் பணியாற்றினர். 1962 இந்திய-சீனப் போரினால் பாதிக்கப்பட்ட வீரர்களுக்கு உதவ இவர் பணியாற்றினார். 

நெருக்கடி நிலையின் போது ஹரேகிருஷ்ணா மகதாப் மற்றும் நிலாமணி ரௌத்ரி ஆகியோருடன் தனது சொந்த செய்தித்தாளை வெளியே கொண்டு வந்து எதிர்ப்பு தெரிவித்தார் . கிராம் சேவக் பதிப்பகம், அரசாங்கத்தால் தடைசெய்யப்பட்டு, ஒரிசாவைச் சேர்ந்த, நபக்ருஷ்ண சவுத்ரி, ஹரேக்ருஷ்ணா மகாதாப், மன்மோகன் சவுத்ரி, திருமதி. அன்னபூர்ணா மகாராணா, ஜெய்க்ருஷனா மொஹந்தி மற்றும் பலர் கைது செய்யப்பட்டனர். 

இவர் கட்டக்கில் சிசு விகார் என்ற ஒரு ஆரம்ப பள்ளியையும் மற்றும் ஒரு புற்றுநோய் மருத்துவமனையையும் நிறுவினார். 

இந்தியா சுதந்திரத்திற்குப் பிறகு பங்கு
இறப்பு
மரியாதை
நினைவுச் சின்னங்கள்