இந்திய இசையானது பாரம்பரியமாக பயிற்சி அடிப்படையிலானது. இதில் பயன்படுத்தப்படும் குறியீடுகளை முதன்மை இசைக் குறிப்பாகவோ, புரிதலாகவோ அல்லது பரிமாற்றமாகவோ பயன்படுத்தலாகாது. இந்திய இசையின் விதிகள் மற்றும் இசைக்கலவைகள் ஆகியவை குருவிடமிருந்து சீடருக்கு நேரடியாகக் கற்பிக்கப்படுகின்றன. பல்வேறு இந்திய இசைப்பள்ளிகள் இசைக் குறியீடுகளையும் பிரிவுகளையும் பின்பற்றுகின்றன (மேலகர்த்தா மற்றும் தாத் ஆகியவற்றைக் காண்க); இருப்பினும், குறியீடு என்பது சுவையின் பொருட்டாகவே கருதப்படுகின்றது. அது தரநிலையாக்கப்படவில்லை. பல்வேறு இந்திய இசைப்பள்ளிகள் குறியீடுகளையும் வகைகளையும் பின்பற்றுகின்றன ({0}மேலகர்த்தா{/0} மற்றும் {0}தாத்{/0} ஆகியவற்றைக் காண்க); இருப்பினும், குறியீடு என்பது ரசனையின் பொருட்டாகவே கருதப்படுகின்றது. அது தரநிலையாக்கப்படவில்லை. பதினேழாம் மற்றும் பதினெட்டாம் நூற்றாண்டில் ஐரோப்பிய அறிஞர்கள் இந்திய இசையால் கவர்ந்திழுக்கப்பட்டனர். இசையைப் பதிவுசெய்ய எந்தவித வசதியும் இல்லாததால், அவர்கள் இசைக்கலவையில் ஒலிகளை வெளிப்படுத்தக்கூடிய ஏற்கனவேயுள்ள முறைகள் குறித்து ஆராய்ச்சி செய்தனர். பண்டைய இசைக்குறிப்பு முறையைக் குறிக்கும் குறிப்புகள் காணப்பட்டன. இவற்றை அவ்வறிஞர்கள் பெர்சிய மொழியில் மொழிமாற்றம் செய்தனர்; இந்திய பாரம்பரிய இசைக்கான சிக்கல்தன்மையை வெளிப்படுத்தக்கூடிய நூல்கள் இன்னமும் இல்லை. இருந்தாலும் பல மேற்கத்திய அறிஞர்கள் ஸ்டாப் இசைக்குறிப்பு முறையில் இசைக்கலைவைகளைப் பதிவுசெய்தனர். 20 ஆம் நூற்றாண்டில் பாத்கண்டே அவர்களால் உருவாக்கப்பட்ட முறையையே இந்திய இசைவல்லுநர்கள் பயன்படுத்துகின்றனர். இது மிகவும் துல்லியமாக இருந்தாலும், இது குறியீடுகளுக்குப் பதிலாக தேவனகிரி எழுத்து வடிவைச் சார்ந்து அமைந்திருப்பது, சில நேரங்களில் கையாளுவதற்கு சிக்கலாக உள்ளது. குறியீடுகளைப் பயன்படுத்துகின்ற புதிய இசைகுறிப்பு முறையானது முன்மொழியப்பட்டது. இது ஸ்டாஃப் இசைகுறிப்பு முறை போன்று உடனடியாகப் புரிந்துகொள்ளும் திறனை வழங்குகின்றது. குறியீட்டு தரநிலையாக்கப்பட்ட இசைகுறிப்பு முறையினைக் கொண்டே இதுவரையில் அறியப்படாத இசைத்தொகுப்புகள் வெளிவரலாம்.

இசைக்கலைஞர்கள் - பாடகர்கள்
இசைக்கலைஞர்கள் - வாத்தியக்கலைஞர்கள்
இசைக்கருவிகள்
இசைக்குறிப்பு முறை