வட கரோலினாவில் படித்துக்கொண்டிருந்த புரோத்திமாவின் மகன் சித்தார்த் மனப்பித்து நோயால் பாதிக்கப்பட்டு 1997 சூலையில் தற்கொலை செய்து கொண்டார். இது இவரது வாழ்க்கையின் போக்கை தலைகீழாக புரட்டிப்போட்டது. 1998 ஆம் ஆண்டின் முற்பகுதியில், இவர் ஓய்வு பெறுவதாக அறிவித்து, தனது பெயரை புரோத்திமா கௌரி என்று மாற்றிக்கொண்டார். விரைவில் இவர் லேவிலிருந்து தொடங்கி இமயமலைப் பகுதியில் பயணம் செய்யத் தொடங்கினார். கும்பமேளாவின் போது 1997 ஆம் ஆண்டு ஏப்ரல் மாதம் ரிசிகேசில் தங்கி இருந்தபோது ஒரு செய்தித்தாள் நேர்காணலில், "நான் இமயமலைக்கு என்னை தந்துவிட முடிவு செய்துள்ளேன். மலைகளின் அழைப்புதான் என்னை அவைகளிடம் அழைத்துவந்தது. இதிலிருந்து எப்போது வெளிவருவேன் என்று யாருக்குத் தெரியும்? இது ஏதோ நல்லதாக இருக்க வேண்டும், " பின்னர், ஆகஸ்டில், புரோத்திமா கௌரி கைலாய மானசரோவருக்கு தனது பயணத்தைத் தொடங்கினார். அங்கு இமயமலையில் பித்தோராகர் அருகே, மால்பா நிலச்சரிவுக்குப் பிறகு இவர் காணாமல் போனார். இவரது மிக நீடித்த சாதனையான வளர்ந்து வரும் நடன கிராமமான நிருத்யாகிராமம், இங்கு இந்தியாவின் செவ்வியல் நடனங்களை மாணவர்கள் தொடர்ந்து கற்றுவருகின்றனர். இந்தியா-நேபாள எல்லைக்கு அருகிலுள்ள மல்பா என்ற கிராமத்தில் நிலச்சரிவில் இவரது எச்சங்கள் உடமைகள் ஏழு நாட்களுக்குப் பிறகு மீட்கப்பட்டன.   

2000 ஆம் ஆண்டில் இவரது மகள் பூஜா பேடியால் தொகுக்கப்பட்டு வெளியிடப்பட்ட இவர் குறித்த பத்திரிகை தகவல்கள் மற்றும் கடிதங்களை அடிப்படையாகக் கொண்ட "டைம்பாஸ்" என்ற இவரது சுயசரிதையில், இவர் தனது அனைத்து உறவுகள், இவரது கலகத்தனமான வாழ்க்கை முறை, இவரது குடும்ப வாழ்க்கை, இவரது கனவு திட்டத்தின் தோற்றமான, நிருத்யாகிராமம், மற்றும் இவர் சன்யாசினியாக மாறியது, இவரது வாழ்க்கையின் முடிவில், இவர் பொது வாழ்க்கையிலிருந்து ஓய்வு பெற்றதும், இமயமலையை ஆராய விரும்பியதும் குறிப்படப்பட்டிருந்தது. 

தனிப்பட்ட வாழ்க்கை
ஆரம்ப கால வாழ்க்கை
தொழில்
இறுதி ஆண்டுகள்