சுதேசப் பகுதிகளின் அரசர்களை ஈர்க்கும் விதமான உடன்பாடுகளை வடிவமைப்பதில் பட்டேலும் மேனனும் ராஜ தந்திரமான முயற்சிகளை மேற்கொண்டனர். இரண்டு முக்கிய ஆவணங்கள் உருவாக்கப்பட்டன. அதில் முதலாவது ஸ்டேண்ட்ஸ்டில் உடன்படிக்கை ஆகும். இது ஆங்கிலேயருக்கும் சுதேச அரசுகளுக்கும் இடையில் ஆங்கிலேயர் மேற்கொண்ட ஒப்பந்தங்கள் மற்றும் நிர்வாக நடைமுறைகளை இந்தியா பின்தொடரும் என்பதை உறுதிபடுத்துவதற்கான உடன்படிக்கை ஆகும். அதில் இரண்டாவது சேர்வடைவு முறையாவணம் ஆகும். இது சுதேச அரசுப் பகுதிகளைச் சேர்ந்த அரசர்கள் அவரது ஆட்சிப் பகுதியை சுதந்திர இந்தியாவுடன் இணைக்க சம்மதிப்பது மற்றும் குறிப்பிட்ட விசயங்களில் இந்தியா கட்டுப்படுத்துவதற்கு ஏற்றுக்கொள்ள சம்மதிப்பது ஆகியவை அடங்கிய உடன்படிக்கை ஆகும். இணைக்கப்படும் சுதேசப் பகுதியைச் சார்ந்து இதில் அதன் விசயங்கள் மாறுபட்டிருந்தன. ஆங்கிலேயரின் கீழ் சுயாட்சி கொண்டிருந்த சுதேச அரசுகள், பாதுகாப்பு, வெளியுறவு மற்றும் தகவல் தொடர்புகள் ஆகிய மூன்று உடன்படிக்கைகளின் அடிப்படையிலேயே இந்திய அரசாங்கத்திற்கு சேர்வடைவு முறையாவணத்தில் கையெழுத்திட்டன. இந்த மூன்றும் இந்திய அரசிய சட்டம் 1935 இல் அட்டவணை VII இன் கீழ் பட்டியல் ஒன்றுடன் இணக்கத்துடன் வரையறுக்கப்பட்டிருக்கின்றன. முடியாட்சியே கணிசமான நிர்வாக ஆற்றல்களைக் கொண்டு அதிகாரம் செலுத்தி வந்த பண்ணைத் தோட்டங்கள் அல்லது தாலுக்காக்கள் அடங்கிய பகுதிகளை ஆட்சி புரிந்த ஆட்சியாளர்களிடம், மாறுபட்ட சேர்வடைவு முறையாவணத்தில் கையெழுத்து பெறப்பட்டது. அது இந்திய அரசாங்கத்தின் அனைத்து எஞ்சிய அதிகாரங்கள் மற்றும் அதிகார எல்லைகள் ஆகியவற்றை வழங்கியது. இதற்கு இடைப்பட்ட நிலையில் இருந்த ஆட்சியாளர்கள் மூன்றாவது வகை முறையாவணத்தில் கையெழுத்திட்டனர். அதில் இருந்த விவரங்கள் அவர்கள் ஆங்கிலேயரின் கீழ் இருந்த போது கொண்டிருந்த அதிகாரங்களை ஒத்ததாக இருந்தது.

சேர்வடைவு முறையாவணமானது பிற பல்வேறு பாதுகாப்பு அம்சங்களையும் செயல்படுத்துவதாக இருந்தது. இது உருவாக்கப்பட்ட சமயத்தில் அரசர்கள் இந்திய அரசியலமைப்புச் சட்டத்துக்கு கட்டுப்பட்டவர்களாக இருக்க மாட்டார்கள் என உட்பிரிவு ஏழில் குறிப்பிடப்பட்டிருந்தது. வெளிப்படையாக இந்திய அரசாங்கத்திற்கென வழங்கப்படாத அனைத்து பகுதிகளிலும் அவர்களது சுயாட்சி நீடிக்கும் என அதன் உட்பிரிவு எட்டில் உறுதியளிக்கப்பட்டிருந்தது. இது பல்வேறு வாக்குறுதிகளை உள்ளடக்கிய பிற்சேர்க்கைகளைக் கொண்டிருந்தது. இந்தியாவுடன் இணைவதற்கு ஏற்றுக்கொண்ட சுதேச ஆட்சியாளர்கள், இந்திய நீதிமன்றங்களில் வழக்கு தொடர்வதில் இருந்து பாதுகாப்பு நிலை மற்றும் சுங்க வரியில் இருந்து விலக்கு போன்ற அவர்களது கூடுதல் பிரதேச உரிமைகளுக்கான உத்தரவாதத்தைப் பெறுவர். அவர்கள் படிப்படியாக மக்களாட்சி முறைக்கு உட்படுவதற்கு அனுமதிக்கப்படுவர். பதினெட்டு முக்கிய சுதேசப் பகுதிகளைச் சேர்ந்தவர்களில் யாரும் இந்தியாவுடன் இணைவதற்குக் கட்டாயப்படுத்தப்படவில்லை. ஆனால் அவர்கள் ஆங்கிலேயர்களது வெகுமதிகள் மற்றும் பெருமைகளுக்குத் தகுதியுடையவர்களாக நீடித்திருப்பர். மவுண்ட்பேட்டன் பிரபு, அந்த ஆவணங்கள் அரசர்களுக்குத் தேவையான அனைத்து "நடைமுறைச் சுதந்திரத்தை" கொடுப்பதாக வலியுறுத்திக் கூறி, பட்டேல் மற்றும் மேனன் ஆகியோரின் கூற்றை மீண்டும் வலியுறுத்தினார். இந்த நிபந்தனைகளை அரசர்கள் ஏற்றுக்கொள்ளவில்லை என்றால், அதனைத் தொடர்ந்து அவர்கள் இதனை விடக் குறைவான நன்மைகள் அடங்கிய நிபந்தனைகளுக்கு ஏற்றுக்கொள்ள வைக்கப்பட்டு இந்தியாவுடன் இணைக்கப்படலாம் என்பதை மவுண்ட்பேட்டன், பட்டேல் மற்றும் மேனன் மூவரும் அரசர்களின் மனதில் நன்கு பதிய வைத்திருந்தனர். பேச்சுவார்த்தைக்கான ஒரு உபகரணமாகவும் ஸ்டேண்ட்ஸ்டில் உடன்படிக்கை பயன்படுத்தப்பட்டது. அதாவது சேர்வடைவு முறையாவணத்தில் கையெழுத்திடாத சுதேச அரசுகளை ஸ்டேண்ட்ஸ்டில் உடன்படிக்கையில் கையெழுத்திடுவதற்கு உள்துறை அனுமதியளிக்கவில்லை.

இணைத்தல்
ஒருங்கிணைப்பை ஏற்றுக்கொள்ளுதல்
சேர்வடைவு முறையாவணங்கள்
ஒருங்கிணைப்புக்கான காரணங்கள்