19ம் நூற்றாண்டில் ஈப்போவில் வெள்ளீயம் பெரும் அளவில் தோண்டி எடுக்கப்பட்டது. சீனாவில் இருந்து இலட்சக்கணக்கான சீனர்கள் ஈப்போவில் குடியேறினர். இந்தியாவின் பல மாநிலங்களில் இருந்தும் ஆயிரக்கணக்கானோர் வாணிகம் செய்ய வந்தனர். குஜராத்தியர்கள் கம்பளம், பட்டுத் துணிகள், படுக்கை விரிப்புகள் போன்றவற்றை வியாபாரம் செய்ய ஈப்போவிற்கு வந்தனர்.

பர்மியர்கள் வைரம், மாணிக்கக் கற்களை விற்க வந்தனர். தாய்லாந்து மக்கள் பட்டுத் துணிகளை எடுத்து வந்தனர். அதன் காரணமாக மலேசியாவில் மிகவும் புகழ் பெற்ற நகரமாக ஈப்போ விளங்கியது. ஒரு கட்டத்தில் மலேசியாவின் இரண்டாவது பெரிய நகரமாகவும் ஆங்கிலேயர்களின் தலையாய நிர்வாகத் தலமாகவும் இருந்தது.

1820 ஆம் ஆண்டில் கிந்தா நதிக் கரையோரம் அமைந்திருந்த ஈப்போ ஒரு சிறிய கிராமமாக இருந்தது. அப்போது அது பெரும் புகழ் பெற்று இருக்கவில்லை. ஈப்போவிற்குத் தெற்கே 20 கி.மீ. தொலைவில் கோப்பேங் எனும் ஒரு நகரம் இருக்கிறது. இந்த நகரம்தான் அந்தக் காலத்தில் மிகவும் புகழ் பெற்றதாக விளங்கியது.

ஆனால், இப்போது நிலைமை மாறி விட்டது. இப்போது இந்தக் கோப்பேங் நகரம் ஆள் ஆரவாரம், ஆர்ப்பாட்டம் இல்லாமல் அமைதியாக இருக்கிறது. ஆனால், ஈப்போ தலைமைப்பட்டணமாக மாறி விட்டது. ஈப்போவைப் புகழ் பெறச் செய்தவர்களில் முக்கியமானவர் "சர் பிராங்க் சுவெட்டன்ஹாம்" என்பவர். இவர் மேற்கு மலேசியாவில் பெரிய மாற்றங்களைச் செய்தவர். மலேசியாவில் பல சாலைகளுக்கு இவருடைய பெயர் வைக்கப் பட்டுள்ளது. இவர்தான் ஈப்போவிற்கு ஒரு புதுப் பொலிவைக் கொடுத்தவர்.

கேளிக்கை அரங்குகள்
வரலாறு
ஜப்பானியர் படையெடுப்பு
எம் எஸ் மெய்யப்பச் செட்டியார்கள்