1880 ஆம் ஆண்டில் சார்லஸ் லாவ்ரன் முதன் முதலாக இரத்தத்தில் மலேரியா ஒட்டுண்ணிகள் இருப்பதை காட்சியாகக் காண்பித்ததிலிருந்து இரத்தத்தின் நுண்ணோக்கி பரிசோதனை மலேரியா நோயறிதலின் முக்கிய பரிசோதனையாக இருக்கிறது.

காய்ச்சல் மற்றும் செப்டிக் ஷாக் (septic shock) ஆகியவை பொதுவாக ஆப்பிரிக்காவில் மலேரியாவின் தீவிரத்தன்மையாக தவறாக அறுதியிடல் செய்யப்படுகிறது. இதனால் வாழ்க்கைக்கு அச்சுறுத்தலாக இருக்கும் மற்ற நோய்கள் சிகிச்சையளிக்கப்படாமல் போய்விடுகிறது. மலேரியா ஆண்டு முழுவதும் தோன்றும் பகுதிகளில் குருதியில் ஒட்டுண்ணி இருப்பதனால் மட்டும் மலேரியாவின் தீவிரத்தன்மையை அறுதியிடல் செய்து விட முடியாது. ஏனெனில் அந்த நேரத்தில் இருக்கும் மற்ற நோயின் காரணமாகவும் குருதியில் ஒட்டுண்ணி இருக்கலாம். மலேரியா சார்ந்த அல்லது மலேரியா அல்லாத ஆழ்மயக்கத்தை (கோமா) வேறுபடுத்திக் காட்டுவதில் மற்ற மருத்துவ அல்லது ஆய்வுக்கூட பரிசோதனைகளை விட மலேரியா சார்ந்த விழித்திரை நோய் சிறந்ததாக (95% கூட்டு உணர்திறன் மற்றும் 90% தனிக்குறிப்புத்தன்மை) இருக்கிறது என்று சமீபத்தில் வந்த ஆய்வுகள் கருத்துரைக்கின்றன.

அறுதியிடல் செய்வதில் இரத்த மாதிரி மிகவும் அதிகமாக பயன்படுத்தப்பட்டாலும் கூட, உமிழ் நீரும் சிறுநீரும் இரத்தத்திற்கு பதிலாக ஆய்வு செய்யப்படுகின்றன. இவை தோலினுள் உட்செலுத்தப்படாமல் பெறப்படும் மாதிரிகளாகும்.

நோயறிதல்
குருதிப்படலங்களின் நுண்ணோக்கி பரிசோதனை
டஃபி எதிர்ச்செனிகள்
சமூக-பொருளாதார விளைவுகள்