1912 ஆம் ஆண்டில் போலிஷ்-அமெரிக்கரான (Polish-American) உயிர்வேதியியலாளர் காசிமிர் ஃபங்க், குறைபாட்டு நோய்களைப் பற்றி ஆராய்ச்சி செய்துகொண்டிருக்கையில், உடல்நலத்திற்கு இன்றியமையாதனவான தாது-அல்லாத மைக்ரோ-உணவுகளைப் பற்றிக் கூற வைட்டமின்களின் ஒரு கொள்கையை உருவாக்கினார். உயிர்வேதியியல் ரீதியாக முக்கியப் பங்கு வகிப்பதால் "வைட்டல்" (vital) மற்றும் இந்தப் பொருள்கள் அனைத்தும் வேதியியல் அமின்கள் என ஃபங்க் நினைத்ததால் "அமின்" (amines) ஆகிய இரு சொற்களின் சேர்க்கையே இந்தப் பெயராகும். "வைட்டமின்களில்" ஒன்று ஸ்கர்வி எதிர்ப்புக் காரணியாகக் கருதப்பட்டு வந்தது, பெரும்பாலான பச்சைத் தாவர உணவுப்பொருள்களில் இருந்ததாக நீண்டகாலமாகக் கருதப்பட்டு வந்தது.

1928 ஆம் ஆண்டில் ஆர்க்டிக் மாந்தவியலாளர் வில்ஹிஜல்மூர் ஸ்டீஃபன்ஸன் (Vilhjalmur Stefansson), எஸ்கிமோக்கள் தங்கள் உணவில் தாவர உணவையே சேர்த்துக்கொள்வதில்லை. எனினும் அவர்களால் எவ்வாறு ஸ்கர்வியைத் தடுக்க முடிந்தது, ஆனால் ஏன் அதே போன்ற அதிக இறைச்சி உணவுகளை உட்கொள்ளும் ஐரோப்பிய ஆர்க்டிக் பயணிகளை மட்டும் அது பாதிக்கிறது என்பது பற்றிய தனது கொள்கையை நிரூபிக்க முயற்சித்தார். ஸ்டீஃபன்ஸன், மிதமாக (அரையளவு) சமைக்கப்பட்ட புதிய இறைச்சிகளையே அங்கு வாழ்பவர்கள் உட்கொள்கின்றனர், அதன் மூலம் அவர்களுக்கு வைட்டமின் சி கிடைக்கிறது என்ற கொள்கையை வழங்கினார். 1928 ஆம் ஆண்டு பிப்ரவரியில் தொடங்கி, ஒரு ஆண்டு அவரும் அவரது பணியாளர்களும் மருத்துவ மேற்பார்வையின் கீழ் மிதமாக சமைக்கப்பட்ட உணவை உட்கொண்டு வாழ்ந்த போது அவர்கள் உடல்நலத்துடன் இருந்தனர். (வடக்கு கனடாவின் யூக்வான், இனியூட் மற்றும் மெட்டீஸ் ஆகிய இனத்தவரின் உணவுகளிலிருந்து வைட்டமின் சி-யை தனிமைப்படுத்த முடிந்ததையடுத்து, தாவர அடிப்படையிலான உணவுகள் குறைவாகவே உட்கொள்ளப்பட்ட ஆண்டுகளிலும் அவர்களின் உணவில் தோராயமாக உணவுக்குறிப்பு உட்கொள்ளளவு (DRI) அளவான சராசரியாக 52 மற்றும் 62 மி.கி./நாள் என்ற அளவுகளுக்கிடையே உள்ள அளவில் வைட்டமின் சி இருந்ததை பிற்காலத்திய ஆய்வுகள் காண்பித்தன)

1928 முதல் 1933 ஆம் ஆண்டு வரை ஜோசப் எல் ஸ்விர்பெலி மற்றும் ஆல்பர்ட் ஸெண்ட்-ஜியார்ஜி ஆகியோரின் ஹங்கேரிய ஆராய்ச்சிக் குழு மற்றும் தனிச்சார்புடன் அமெரிக்கன் சார்லஸ் க்ளென் கிங் ஆகியோர் ஸ்கர்வி எதிர்ப்புக் காரணியைத் தனிமைப்படுத்திக் காட்டினர், மேலும் அவர்கள் அதன் வைட்டமின் செயல்பாடுகளுக்காக அதை "அஸ்கார்பிக் அமிலம்" என அழைத்தனர். அஸ்கார்பிக் அமிலம் பின்னர் ஒரு அமின் "அல்ல" மேலும் அதில் நைட்ரஜனும் இல்லை என்றானது. அவர்களின் இந்த செயல் சாதனைக்காக, "வைட்டமின் சி பற்றிய சிறப்பான குறிப்புகளுடனும் ஃபியூமரிக் அமிலத்தின் வினைவேகமாற்றத்துடனும் உயிரியல் ரீதியான ஆக்ஸிஜனுடன் எரிதல் தொடர்பான அவரது கண்டுபிடிப்புகளுக்காக" ஸெண்ட்-ஜிஆர்ஜிக்கு 1937 ஆம் ஆண்டின் மருத்துவத்துறைக்கான நோபல் பரிசு வழங்கப்பட்டது.

1933 மற்றும் 1934 ஆம் ஆண்டுகளுக்கு இடையே பிரிட்டிஷ் வேதியியலாளர் சர் வால்டர் நார்மன் ஹேவோர்த் மற்றும் சர் எட்மண்ட் ஹிஸ்ட் மற்றும் தனிச்சார்புடன் போலிஷ் வேதியியலாளர் டேடியஸ் ரெயிஸ்ட்டன் ஆகியோர் வைட்டமின் தொகுப்பு முறைத் தயாரிப்பில் வெற்றி கண்டனர், அதுவே செயற்கை முறையில் முதன் முதலில் தயாரிக்கப்பட்ட நிகழ்வாக இருந்தது. இதனால் அப்போது வைட்டமின் சி என அறியப்பட்டிருந்த பொருளினை குறைந்த செலவில் தொகுப்பாக்கம் செய்வது சாத்தியமானது. இந்தப் பணிக்காக ஹேவோர்த்துக்கு மட்டும் 1937 ஆம் ஆண்டின் வேதியியலுக்கான நோபல் பரிசு வழங்கப்பட்டது, ஆனால் "ரெயிஸ்ட்டன் செயலாக்கம்" ரெயிஸ்ட்டனின் பெயரைக் கொண்டதானது.

1933 ஆம் ஆண்டில் ஹாஃப்மேன்–லா ரோச் வைட்டமின் சி-யை மொத்தமாகத் தயாரித்த முதல் மருந்து நிறுவனமானது, அது ரெடாக்ஸான் என்ற வர்த்தகப் பெயரின் கீழ் விற்கப்பட்டது.

1957 ஆம் ஆண்டில் அமெரிக்கர் ஜே.ஜே. பர்ன்ஸ் சில பாலூட்டிகள் ஏன் சொறிகரப்பான் நோயினால் எளிதில் பாதிக்கக் கூடியதற்கான காரணத்தை வெளியிட்டார். துடிப்பான என்சைம் -குலுனோலக்டேன் ஓக்ஸிடேஸ்சை குடல் உற்பத்திச் செய்ய தவறுவதே என்றார். அது நான்கு என்சைம் சங்கிலியில் வைட்டமின் சி யை தொகுப்பாக்குவதாகும். அமெரிக்க உயிரியல்-இராசாயனவியலாளர் இர்வின் ஸ்டோன் அவர்களே வைட்டமின் சி யை அதன் உணவு பாதுகாப்பிற்கான குணங்களுக்காக ஆதாயப்படுத்திக் கொண்டவராவார். அவர் பின்னர் ஓர் கோட்பாட்டை அதாவது மனிதர்கள் ஓர் சிதைந்த வடிவமாக -குலுனோலக்டோன் ஆக்ஸிடேஸ் குறியீட்டு மரபணுவை வைத்துள்ளனர்.

2008 ஆம் ஆண்டில் மோண்ட்பெல்லியர் பல்கலைக்கழக ஆய்வாளர்கள் அதாவது மனிதர்கள் மற்றும் உயர் உயிரினத் தொகுதிகளின் இரத்தத்தின் சிவப்பணுக்கள் உடலிலுள்ள வைட்டமின் சி யின் இருப்பை திறம்பட பயன்படுத்தும் செய்முறையினை உருவாக்குகின்றன. இதனை ஆக்ஸிடைஸிட் எல்-டிஹைட்ரோஅஸ்கார்பிக் ஆஸிட் (oxidized L-dehydroascorbic acid) (டிஎச்ஏ) யை அஸ்கார்பிக் ஆஸிட்டாக மறு சுழற்சி செய்து உடலால் மீண்டும் பயன்படுத்தச் செய்கிறது. இந்த செயல்முறை பாலூட்டிகளிடம் இருப்பதாகக் காணப்படவில்லை என்பதானது அவை சொந்தமாக வைட்டமின் சி யை தொகுப்பாக்குவதாக்குவதில்லை என்பதாகும்.

பொதுவான பக்க விளைவுகள்
அரசாங்கம் பரிந்துரைக்கும் உட்கொள்ளல் அளவுகள்
மனித புரிதலின் வரலாறு
அஸ்கார்ப்பிக் அமிலத்தின் கண்டுபிடிப்பு