அலைவாய், திருச்சூர் அலைவாய் என அழகுத்தமிழில் அழைக்கப்படும் திருச்செந்தூர் முருகன் குடிகொண்டிருக்கும் ஆறு படைவீடுகளில் ஒன்று. சூரபதுமன் என்னும் ஆணவ அசுரனை முருகன் கொன்ற இடம் இது என்பது தொன்மம். அவ்வாறு கொன்ற வெற்றியைக் கொண்டாட ஜயாபிஷேகம் என்னும் வெற்றி முழுக்காடிய ஜயந்திபுரம் என்னும் பெயர் செந்தி என்றாகி செந்தில் ஆனது என்பது வடமொழி அன்பர்களின் கருத்து. இங்குள்ள மூலவரான செந்திலாண்டவரை வடமொழியில் ஜெயந்திநாதர் என்பார். உற்சவர் என்னும் உலாநாதருக்கு ஆறுமுக நயினார் எனப் பெயர். கருவறையில் மூலவருக்குப் பின்னால் வடமேற்கு மூலையில் பஞ்சலிங்கங்கள் இருக்கின்றன. மூலவர் ஒரு முகத்துடனும் அபயம், வரதம், பூ, ஜெபமாலை ஆகியவற்றை ஏந்திய நான்கு கைகளுடனும் கிழக்கு நோக்கி நிற்கிறார். இங்கு மாசி, ஆவணி ஆகிய மாதங்களில் திருவிழாகள் நடைபெறுகின்றன. தீபாவளிக்கு மறுநாள் தொடங்கி ஆறுநாள்கள் விரதம் இருந்த பின்னர் நடைபெறும் சூரசம்காரம் பெருவாரியான மக்கள் பங்கேற்கும் பெருந்திருவிழா ஆகும். இத்தலத்தைப் பற்றி, “திருமணி விளக்கின் அலைவாய்ச் செருமிகு சேஎய்” என அகநானூறும் “வெண்டலைப் புணரி அலைக்கும் செந்தில்” என புறநானூறும் “கயிலை மலையனைய செந்தில்பதி” என அருணகிரிநாதரின் திருப்புகழும் “பூமேவு செங்கமலம்” என குமரகுருபரரின் கந்தர் கலிவெண்பாவும் பாடுகின்றன. திருச்செந்தூர் முருகன் பிள்ளைத்தமிழ் என்னும் நூலைப் பாடிய பகழிக் கூத்தர் என்னும் வைணவர், 
என குழந்தை முருகன் அழும் காட்சியை வர்ணிக்கிறார்.

தலமோங்கு கந்தவேளே!
கவலைக் கடலும் கருணைக் கடலும்!
உடன்பிறப்பான உத்தம தெய்வம்!
எமனை உதைக்கலாம் வாருங்கள்!