1909 ஆம் ஆண்டு ஜனவரி 17 அன்று ஹென்றி ஜேம்ஸுக்கு எழுதிய ஒரு கடிதத்தில் பெர்னாட் ஷா கூறினார்:
"நான் ஒரு சமதர்மவாதியாக மற்ற அனைவரைப் போல சுற்றுச்சூழலின் அளப்பரிய ஆற்றலைப் பற்றிப் பேசி ஆதரிக்க வேண்டும். நாம் அதை மாற்ற முடியும்; அதை நாம் கண்டிப்பாக மாற்ற வேண்டும்; அதை மாற்றாமல் விட்டால் நாம் வாழ்வதில் எந்த அர்த்தமும் இல்லை. இறுதியில் குழப்ப நிலையை கடவுள் நிலைக்கு இட்டுச் செல்லக்கூடிய மன உறுதி இல்லாவிட்டால் நாடகங்களை எழுதுவதனால் என்ன பயன்? ஏதேனும் ஒன்றை எழுதுவதாலும் என்ன பயன்."

இவ்வாறு அவர் எழுத்து என்பதை சமூக அக்கறை மற்றும் அரசியல் விவகாரங்களின் தனது முன்னேற்றத்திற்கான ஒரு வழியாகப் பார்த்தார். அவரது படைப்புகள் அவற்றின் நகைச்சுவையாலேயே மிகவும் பிரபலமாயின. ஆனால் பொதுமக்கள் அவரது கருத்துகளைப் பெரிதாக எடுத்துக்கொள்ளவில்லை. மாறாக அவரது படைப்புகளை வெறும் பொழுதுபோக்காக மட்டுமே அனுபவித்து மகிழ்ந்தனர். அவர் அதை நன்கு அறிவார். "ஹார்ட்ப்ரேக் ஹௌஸ்" (1919) இன் அவரது முன்னுரை முதல் உலகப்போருக்குப் பிறகு நீண்ட நான்கு ஆண்டு துயரமான வறுமையான காலத்திற்குப் பின்னர், அவர்களின் பிறவிக்குணமாக கல்விக்கான வெறுப்பை விட, பொழுதுபோக்குத் தனமான பார்வையாளர்களின் தேவையை நிராகரித்ததற்கான விளக்கத்தைக் கொண்டுள்ளது. அவரது கிளர்ச்சியூட்டும் இயல்பு பல்வேறு காரணங்களை விடாப்பிடியாக ஒரு பிடி பிடித்தற்கு வழிவகுத்தது. அவற்றை ஆற்றல் மிக்க செறிவு எதையும் பொருட்படுத்தாத மற்றும் வேடிக்கையான முறையில் எதிர்கொண்டார். எடுத்துக்காட்டுக்கு, "காமன் சென்ஸ் அபௌட் த வார்" (1914) முதல் உலகப்போர் தொடங்குவதற்கான பெர்னாட் ஷாவின் எதிர்ப்புகளை முன்வைத்தது. அவரது மனப்போக்கு பொதுமக்களின் உணர்சசிவயக் கருத்து எதிராக ஓடியது. வசூலில் அதிகமாக அவரைக் கட்டிப்போட முயற்சிக்கப்பட்டது ஆனால் அவர் விட்டுக்கொடுக்கவில்லை.

பெரியம்மைத் தடுப்பு மருந்துக்கான ஒரு பொது எதிர்ப்புக் கூட்டத்தில் பெர்னாட் ஷா சேர்ந்தார். அவர் அதை "குறிப்பாக சூனியக்கலையின் ஒரு தீய அம்சம்" எனக் கூறினார். இத்தனைக்கும் அவர் 1881 ஆம் ஆண்டில் அந்த நோயினால் இறக்கும் தருவாய்க்குச் சென்று மீண்டார். "டாக்டர்'ஸ் டைலெம்மா" வில் அவர் பாரம்பரிய மருத்துவ சிகிச்சையை ஆபத்தான கைவைத்தியம் என்றும் அதை விடுத்து ஒரு உறுதியான பொது சுகாதாரம் சிறந்த தனிப்பட்ட சுகாதாரம் மற்றும் இறைச்சியற்ற உணவுப்பழக்கம் ஆகியவற்றினாலே ஆரோக்கியம் பெறலாம் என்ற கருத்தை வெளிப்படுத்தினார். பெர்னாட் ஷா இருபத்தைந்து வயதாக இருக்கும் போது எச்.எஃப் லெஸ்டெரின் உரையைக் கேட்ட பின்னர் சைவ உணவுக்கு மாறினார். 1901 ஆம் ஆண்டில் அவரது அனுபவத்தை நினைவு கூர்கையில் "இருபத்தைந்து ஆண்டுகளாக நான் காட்டு மிராண்டியாக இருந்தேன்" அதன் பிறகு முழுவதும் நான் சைவ உணவு உண்பவனாகவே வாழ்ந்தேன்" எனக் கூறினார். கண்டிப்பான சைவ உணவுக்காரராக இருந்த அவர் உயிரிகளைக் கொன்று கொடுமைப்படுத்துவதற்கு எதிரான நபராக இருந்தார். அவரது எஞ்சிய வாழ்நாளில் வன்முறையான விளையாட்டுகளுக்கு எதிர்ப்பாளராக விளங்கினார். விலங்குகளை உண்பது தவறு என்ற நம்பிக்கை ஃபேபியன் காரணங்களில் ஒன்று. அது எப்போதும் அவரது மனதில் இருந்து வந்தது. மேலும் அடிக்கடி அது பற்றிய கருத்து அவரது நாடகங்களிலும் முன்னுரைகளிலும் இடம்பெறும். அவர் பின்பற்றிய வாழ்க்கை சுருக்கமாக "எனது ஆன்மீக மதிப்பு கொண்ட ஒரு மனிதன் பிணங்களை உண்ணமாட்டான்" எனக் குறிப்பிடுவதாக உள்ளது.

நாடகங்கள் மற்றும் முன்னுரைகள் மட்டுமின்றி, "ஃபேபியன் எஸ்ஸேஸ் இன் சோஷியலிஸம்" (1889) மற்றும் "த இண்ட்டெலிஜெண்ட் வுமன்'ஸ் கைடு டு சோஷியலிஸம் அண்ட் கேப்பிட்டலிஸம்" (1912), என்ற சமதர்மக் கோட்பாட்டைப் பற்றிய பெர்னாட் ஷாவின் புரிதலைப் பற்றி விரிவாக விவரிக்கும் 195 பக்க புத்தகம் போன்ற நீண்ட படைப்புகளையும் பெர்னாட் ஷா எழுதினார். பிந்தையவற்றின் உரைப் பகுதிகள் மீண்டும் 1928 ஆம் ஆண்டில் "சோஷியலிஸம் அண்ட் லிபெர்ட்டி" என்ற பெயரில் வெளியிடப்பட்டன, தனது வாழ்நாளின் பிற்பகுதியில் அவர் அரசியல் விவகாரங்களுக்கான மற்றொரு வழிகாட்டியையும் எழுதினார். அது "எவெரிபடி'ஸ் பொலிட்டிக்கல் வாட்'ஸ் வாட்" (1944) என்பதாகும்.

அரசியல்
தாக்கங்கள்
எதிர்ப்புகள்
இனமேம்பாட்டியலுக்கான ஆதரவு