பிரித்தானிய இந்தியாவில் பயன்மிக்கதாகவும் இறுதி அரசியலமைப்பு முயற்சியாகவும் இருந்த 1935 ஆம் ஆண்டு இந்திய அரசு சட்டம் மூன்று முக்கிய இலக்குகளை பிரித்தளித்தது: சாதாரண உள்நாட்டு அமைப்பை நிறுவுதல், பிரதேச சுயாட்சியை எட்டுதல் மற்றும் வெவ்வேறு தேர்தல்கள் வழியாக சிறுபான்மையினர் நலன்களைப் பாதுகாத்தல். இளவரச அரசையும் பிரித்தானிய இந்தியாவையும் ஒரே மையத்தில் ஒன்றுபடுத்துவதற்கான உள்நாட்டு நடவடிக்கைகள் இளவரசர்களின் இருந்துவரும் சலுகைகளை பாதுகாப்பதில் தெளிவின்மையுடன் இருந்ததால் அமல்படுத்தப்படவில்லை. இருப்பினும் 1937 ஆம் ஆண்டு பிப்ரவரியில் தேர்தல்கள் நடத்தப்பட்டபோது பிரதேச சுயாட்சி நடைமுறைக்கு வந்தது; காங்கிரஸ் கட்சி ஐந்து பிரதேசங்களில் தெளிவான பெரும்பான்மையுடன் முன்னணியில் இருந்ததோடு இரண்டு இரண்டங்களில் தலைமையைப் பிடித்தது, அதேசமயம் முஸ்லீம் லீக் மோசமாக செயல்பட்டது.

1939 இல் வைஸ்ராயான லின்லித்கோ பிரதேச அரசாங்களை கலந்தாலோசிக்காமல் இந்தியாவை இரண்டாம் உலகப்போரில் கலந்துகொள்ளச் செய்தார். தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட பிரதிநிதிகள் அரசாங்கத்திலிருந்து ராஜினாமா செய்யவேண்டும் என்று ஒரு போராட்டத்தில் காங்கிரஸ் கேட்டுக்கொண்டது. முஸ்லீம் லீகின் தலைவரான ஜின்னா, பின்னாளில் லாகூர் தீர்மானம் என்று அறியப்படும், ஒன்று முஸ்லீம்களுக்கும் மற்றொன்று இந்துக்களுக்கும் என்று இந்தியாவை இரண்டு அண்டைநாடுகளாப் பிரிக்கின்ற இருநாடுகள் கோட்பாடு என்றும் குறிப்பிடப்படுகின்ற இந்தியப் பிரிவினையைக் கோரி 1940 இல் லாகூரில் நடத்தப்பட்ட வருடாந்திர முஸ்லீம் லீக் மாநாட்டில் பங்கேற்பாளர்களை வற்புறுத்தினார். பாகிஸ்தான் என்ற கருத்தாக்கம் 1930 களின் முற்பகுதியிலேயே அறிமுகப்படுத்தப்பட்டது என்றாலும் ஒருசிலரே அதற்கு எதிரிவினை புரிந்தனர். இருப்பினும், இந்துக்களுக்கும் முஸ்லீம்களுக்கும் இடையே புகைந்துகொண்டிருந்த அரசியல் சூழலும் சர்ச்சைகளும் பாகிஸ்தான் என்ற கருத்தாக்கத்தை வலுவான கோரிக்கையாக மாற்றியது.

முதல் உலகப் போர்
இந்திய தேசியவாதத்தின் எழுச்சி
வங்காளப் பிரிவினை
தேர்தல்களும் லாகூர் தீர்மானமும்