பொதுவாக பண்டிகை காலங்களில் ஆண்களும் பெண்களும் சோ்ந்து ஆடும் இந்த நடனம் நெருக்கமான உடல் உருவாக்கத்தில் நிகழ்த்தப்படும் ஆட்டமாகும். இதில் கலைஞர்கள் ஒருவருக்கொருவர் தங்களது இடுப்பை நெருக்கமாக வைத்துக் கொண்டு நடனத்தின் போது பல்வேறு சிக்கலான வடிவங்களை உருவாக்குகின்றனா். இந்த நடன முறையை ஆடுவதற்கு பங்கேற்பாளர்களின் சிறந்த திறன்கள், தனித்த ஆற்றல் மற்றும் செயல்திறன் போன்ற அம்சங்கள் மிக முக்கியத் தேவைகளாக உள்ளன. நடனத்தின் தோற்றச் செறிவு ஆடும் கலைஞர்களின் கால் அசைவுகளில் உள்ளது. கால்களை முன்னும் பின்னும் இரு அடி அல்லது ஒரு அடி எடுத்து வைத்து மிகவும் நோ்த்தியாகவும் ஒத்திசைவாகவும் இந்த நடனம் ஆடுப்படுகிறது. இது ஒரு குழுவாக ஆடும் நடனம் மட்டுமல்ல சில வேளைகளில் தனி கழைக்கூத்து வடிவமாகவும் ஆடப்படும் நடன வடிவமும் ஆகும். தார்பா இசைக்கருவியை ஊதும் கலைஞா் மட்டும் தனித்த ஆடை அலங்காரத்துடன் இருப்பார். பழங்குடியின ஆண்கள் பாவ்ரி நாச்சை ஒரு குழுவில் தனித்தனியாகவோ அல்லது தனி ஒருவராகவோ ஆடுகிறார்கள்.பெண்களை தோளில் சுமந்து கொண்டு இசைக்கு ஏற்றவாறு வட்டமாகச் சுற்றி வருதல், ஆண்கள் ஒன்று சோ்ந்து ஒரு மனித பிரமிட்டை உருவாக்குதல் அல்லது ஒரு நடனக் கலைஞரை ஒரு தடித்த கம்பத்தில் சுற்றுவது போன்ற திறன்களை இந்த நடனம் உள்ளடக்கி உள்ளது. இது “கோக்னா” எனப்படும் பழங்குடி சமூகத்தைச் சேர்ந்த ஒரு பழங்குடி நடன பாணி. ஆகையால் இந்த நடனத்திற்கென தனியாகப் பயிற்சி மையங்கள் எதுவும் இந்தியாவிலோ அல்லது வெளிநாட்டிலோ இல்லை.

தோற்றம் மற்றும் பின்னணி
வெளி இணைப்பு
நடன நுட்பம் மற்றும் நிகழ்த்துமுறை
ஆண்கள்