8 ஏடி காலத்திய தெற்காசியாவின் அரசியல் வரைபடம்]]
அவர் ஓர் இரத்தபெருக்கு நோயான, இன்டெஸ்டினல் ஆன்த்ரக்ஸினால் இறந்ததாக கூறப்படுகிறது. அவரின் இறுதிச்சடங்கு அவர் மகன் ராஜாராம் மற்றும் மனைவி சோயராபாய் முன்னிலையில் ராய்கட்டில் நடைபெற்றது. சிவாஜி மகாராஜின் இறப்பிற்கு பின்னர், அவர் மூத்த மகன் சாம்பாஜியும், சோயராபாயும் பேரரசின் கட்டுப்பாட்டைக் காப்பாற்ற போராடினார்கள். ஒரு சிறிய போராட்டத்திற்கு பின்னர் சாம்பாஜி சக்ரவர்த்தியாக முடிசூட்டப்பட்டார்.

சிவாஜி மகாராஜின் மரணத்திற்கு ஒரு சில மாதங்களுக்கு பின்னர், அவுரங்காசீப்பின் மகனான இளவரசர் அக்பர் தம் தந்தைக்கு எதிராக போராடினார், அவருக்கு சாம்பாஜி பாதுகாப்பளித்தார். அதன்பின்னர், 1681ல், மராட்டிய சக்தியை முற்றிலுமாக அழிப்பதற்கான ஓர் ஒட்டுமொத்த யுத்தத்திற்காக அவுரங்காசீப்பும், அவர் இராணுவமும் டெக்கானை சுற்றி வளைத்தது, ராயல் கோர்ட் மொத்தமாக உள்நுழைந்தது. இது தான் 27 ஆண்டுகள் யுத்தத்தின் தொடக்கமாக இருந்தது, இதில் அவுரங்காசீப்பால் அதிகமாக சாதிக்க முடியவில்லை, ஆனால் பின்னர், சாம்பாஜி வஞ்சகமாக பிடிக்கப்பட்டார். இது மராட்டிய பேரரசை ஒரு குழப்பத்திற்குள் தள்ளியது, மொகலாய தாக்குதலின் தீவிரத்தால் ஆபத்துக்குள்ளான மராட்டிய தலைநகரம் ராய்கட்டில் இருந்து தெற்கில் இருந்த செஞ்சிக்கு மாற்றப்பட வேண்டிய கட்டாயத்திற்கு உள்ளானது, ஒரே முறையிலும், ஒட்டுமொத்தமாகவும், மராட்டிய அச்சுறுத்தலை அவுரங்காசீப்பின் புறநிலை வெளியேற்றி விட்டதாக சிறிது காலத்திற்கு தோன்றியது. எவ்வாறிருப்பினும், அதை தொடர்ந்து வந்த மாதங்களிலும், ஆண்டுகளிலும் யுத்தத்தின் போக்கு திரும்ப தொடங்கியது.

பெரிய ஆனால் மிக பொறுமையாக நகர்ந்து கொண்டிருந்த மொகலாய அச்சுறுத்தலை சிறப்பாக சமாளித்த மராட்டியர்கள், அவுரங்காசீப்பை ஓர் இக்கட்டான நிலைக்கு கொண்டு வர போராடினார்கள். இரண்டாம் தசாப்தத்தின் இறுதியில், பரந்த வலிமையை ஈட்டிய மராட்டியர்கள், யுத்தத்தின் போக்கை மாற்ற தொடங்கினார்கள். சந்தாஜி கோர்பேட் மற்றும் தானாஜி ஜாதவ் போன்ற திறமையான மராட்டிய தளபதிகளால் நடத்தப்பட்ட பல தீவிர வீச்சுக்களால் மொகலாய படைகள் பெரிதும் பாதிக்கப்பட்டன. அவர்கள் ஆரம்பகாலத்தில் சிவாஜி மகாராஜினால் துல்லியமாக பயன்படுத்தப்பட்ட மற்றும் அபிவிருத்தி செய்யப்பட்ட உத்திகளான மின்னல் வேக தாக்குதல்களையும், வேகமாக நகரும் தாக்குதல்களையும் துல்லியமாக நடத்தினார்கள். 1705ல் வெளிப்படையாக உடைந்து போன, தோல்வியுற்ற அவுரங்காசீப், டெக்கானில் இருந்து நோய்வாய்பட்டு விரட்டியடிக்கப்பட்டார். இறுதியான மொகலாயர்களின் வெளியேற்றம் அதற்கடுத்த இரண்டாண்டுகளுக்கு பின்னர் நடந்தது. அவர் மராட்டியர்களைத் தோற்கடிக்க மீதமிருந்த தம் பெரும்பாலான ஆதாரங்களையும், மனிதசக்தியையும் செலவிட்டு கொண்டிருந்தார், இறுதியில் ஒருகாலத்தில் வலிமைமிக்க மொகலாய சாம்ராஜ்ஜியமாக இருந்ததைக் கணிசமாக பலவீனமாக்கி முடிவுக்கு கொண்டு வந்தார். அவுரங்காசீப்பின் மரபில் வந்தவர்கள் அதற்கு பின்னர் ஒருபோதும் மராட்டியர்களுடன் போட்டியிடவில்லை, மேலும் சிவாஜி மகாராஜ் மறைந்து எழுபது ஆண்டுகளுக்கு பின்னர், இறுதியாக அவர்கள் மராட்டியர்களால் வென்றெடுக்கப்பட்டு, ஆக்கிரமிக்கப்பட்டார்கள். 1751-52ல், மராட்டியர்களுக்கும், மொகலாயர்களுக்கும் இடையில் "அஹம்தியா" உடன்படிக்கை கையெழுத்தானது, அப்போது விரிந்து பரந்திருந்த மராட்டிய சாம்ராஜ்ஜியத்தின் பேஷ்வாவாகவும், ஆட்சிலாளராகவும் இருந்தவர் பாலாஜி பாஜிராவ். இந்த உடன்படிக்கையின்படி, தோற்றநிலையில் இந்திய முழுவதும் மராட்டியர்களின் மேலாதிக்கத்தின் கீழ் கொண்டு வரப்பட்டது, மொகலாயர்கள் டெல்லி வரையில் மட்டும் நிறுத்தப்பட்டார்கள் (மொகலாயர்கள் டெல்லியின் நியமன தலைவர்களாக இருந்தார்கள்). பாலாஜி பாஜிராவிற்கு பின்னர், மராட்டிய சாம்ராஜ்ஜியம் மாதவ்ராவ் பேஷ்வாவினாலும், இரண்டு மராட்டிய சர்தார்களான சிந்தியா மற்றும் ஹோல்கர் ஆகியோரால் மேலும் பலப்படுத்தப்பட்டது.

இந்திய துணைகண்டத்தின் ஆக்கிரமிப்பிற்கான இந்த தசாப்தங்களில் நடந்த நீண்ட சகாப்த போராட்டங்களின் போது சுமார் 500,000 மொகலாயர்களும், 200,000 மராட்டியர்களும் இறந்திருக்க கூடும் என்று ஒரு குறிப்பிடத்தக்க இந்திய வரலாற்றாளரும், மேதையுமான சர் ஜாதுநாத் சர்கார் கணக்கிட்டார். சிவாஜி மகாராஜின் வீரதீரத்தின் சிறப்பு குறித்து எழுதிய மற்றொரு வரலாற்றாளரான பாம்பர் காஸ்கோய்னியின் கருத்துக்களை குறிப்பிடுவதும் பொருத்தமாக இருக்கும். அவர் குறிப்பிட்டதாவது:
மரணமும், வெற்றிகளும்
பிரிட்டிஷ் மீதான தாக்குதல், ராஜா ஜஸ்வந்த்ராவ் மற்றும் ராஜா சூர்யாராவ்
சாம்ராஜ்ஜியத்தின் உருவாக்கம்
கொங்கன் வெற்றி