இந்தியாவின் இராஜஸ்தான் மாநிலத்தின் நாகவுர் என்ற இடத்தில் 1219 இல்.துகர் குடும்பத்தில் சேத் சதிதாஸ்- ஸ்ரீமதி சுகன்கன்வாரிஜி இணையருக்குப் பிறந்தார்தேவிதுர்கையின்அவதாரமாகவே கருதி இவர்களின் பெற்றோர் இவரை வளர்த்து வந்தனர். அவரது 10 வயதில் அவரது திருமணம் நிச்சயம் செய்யப்பட்டது. அவள் மிகவும் அழகாக இருந்தாள். திருமணத்திற்கு முந்தைய செயல்பாட்டின் நாளில், நாகவுரின் நவாப் அவரது அழகால் ஈர்க்கப்பட்டு அவள் மீது காதல் கொண்டார். அவர் சுஸ்வானியின் தந்தையின் முன்னால் 'சுஸ்வானி'யை திருமணம் செய்து கொள்ளும் தனது விருப்பத்தைத் தெரிவித்தார், ஆனால் அவரது தந்தை அந்தப் பெண் மாதா அம்பேயின் அவதாரம் என்றும், எந்தவொரு மனித உடலுக்கும் அவளை வழங்குவது அவரது சக்தியில் இல்லை என்றும் கூறினார். இந்துக்கும் முஸ்லிமுக்கும் இடையிலான திருமண உறவு சாத்தியமில்லை என்பதால் அவரது தந்தை இந்த திட்டத்தை நிராகரித்தார். நவாப் கோபமடைந்து முழு குடும்பத்தையும் கொலை செய்வதாக அச்சுறுத்தியதுடன் சேத் சதிதாஸை சிறையில் அடைத்தார். முழு சம்பவத்திற்கும் முழு குடும்பமும் சுஸ்வானியை குற்றம் சாட்டியது. சுஸ்வானி தேவி மிகவும் கலக்கமடைந்து அரிஹந்த் என்ற அருகதரை வணங்கிய தொடங்கினார். அப்படியே தூக்கத்திலும் ஆழ்ந்தார். 

தூக்கத்தில் கனவில் அவள் கவலைப்பட வேண்டாம் என்று உறுதியளிக்கும் ஒரு அறிவார்ந்த உருவத்தினைக் கண்டாள். சஸ்வானி நவாப்பிடம் தான் விதித்த நிபந்தனையை பூர்த்தி செய்தால், அவரை திருமணம் செய்து கொள்வதாகத் தெரிவிக்கும்படி கூறினார். நிபந்தனை என்னவென்றால், "அவள் அவரிடமிருந்து 7 அடி தூரத்தில் இருப்பாள், நவாப் அவளை வெறுங்காலுடன் அல்லது குதிரையில் பின்தொடர்ந்து அவளைப் பிடிக்க வேண்டும். இருப்பினும் நவாப்பால் ஒருபோதும் அவளைப் பிடிக்க முடியாது என்று அவளுக்கு அவ்வுருவம் உறுதியளித்தது. " 

இந்த கனவின் சான்று காலையில் அவரது குடும்ப உறுப்பினர்களின் நெற்றியில் குங்குமப்பூ திலகமிருக்கும் என்று கூறி அவ்வுருவம் காணாமல் போனது. சுஸ்வானி எழுந்து முழு கனவையும் தனது தாயிடம் விவரித்தபோது குடும்ப உறுப்பினர்களின் நெற்றியில் குங்குமப்பூ திலகத்தைக் கண்டார். 

அனைத்து உறுப்பினர்களும் சமாதானப்படுத்தப்பட்டனர், பின்னர் செய்தி நவாபிற்கு அனுப்பப்பட்டது. நவாப் அவரது நிபந்தனைகளுக்கு ஒப்புக் கொண்டார். மேலும் மிகவும் மகிழ்ச்சியாக இருந்தார். சேத்ஜி சிறையிலிருந்து விடுவிக்கப்பட்டார். மிக விரைவில் ஒரு சில வீரர்களுடன் நவாப் சேத்ஜியின் அரண்மனைக்கு வந்தார். ஓடத் தொடங்குவதற்கு முன், வீட்டின் முன் கதவருகே சுவரில் கையின் குங்கும முத்திரையை சுஸ்வானி பதிய விட்டார். நிபந்தனையின்படி, அவள் காலில் ஓட ஆரம்பித்தாள், குதிரையின் மீது இருந்த தீய நவாப் அவர்களுக்கு இடையே 7 அடி இடைவெளியில் குதிரையை ஓட்டிச் சென்றான். 

. அவர் குதிரையில் இருந்தபோதும், தூரம் அப்படியே இருந்தபோதிலும் நவாப்பால் அவளைப் பிடிக்க முடியவில்லை. அவள் தொடர்ந்து ஓடிக்கொண்டிருந்தாள், அவள் சோர்வடைந்ததும், உதவிக்காக பிரார்த்தனை செய்தாள். உடனடியாக ஒரு சிங்கம் தோன்றியது, அதில் அவர் ஏற்றப்பட்டு தற்போதைய பிகானேர் மாவட்டத்தின் மோர்கனா கிராமம் வரை ஓடினார். அங்கே அவள் சிவன் சன்னதியைக் கண்டாள்., இறைவனின் உதவியை வேண்ட சிவன் அவள் முன் தோன்றி கோயிலுக்கு நடுவே இருந்த ஒரு காரிரா மரத்தின் முன்னால் தனது சிமிட்டா வீசினான் . சுஸ்வானி அந்த இடத்தை அடைந்தவுடனேயே, கேரா மரமும் பூமியும் இரண்டாகப் பிரிந்து இடி முழக்கமிட்டன. சுஸ்வானி சிங்கத்துடன் பூமிக்குள் நுழைந்து பூமி மீண்டும் மூடியது, அவளது சேலையின் ஒரு சிறிய பகுதியை வெளியே நின்றுவிட்டது. நவாபும் அவரது நண்பர்களும் அந்தச் சேலை முந்தானைக்காகப் போராடி ஒருவருக்கொருவர் கொலை செய்துகொண்டனர்.. பூத்த கேரா மரமானது இந்த நிகழ்வின் சாட்சியாக மோர்கனாவின் தெய்வீக ஆலயம் இன்னும் பசுமையோடு காட்சிதந்து கொண்டிருக்கிறது. 

1232 இல், சேத் சதிதாஸ் சூரனாவின் இளைய சகோதரர், மால்காதாஸ் சூரனா ஒரு கனவு கண்டார். அதில் சுஸ்வானி தேவி அவள் பூமியில் நுழைந்த இடத்தில் ஒரு கோவில் கட்ட உத்தரவிட்டார். பணம் இல்லாததால் தனது இயலாமையை வெளிப்படுத்தினார். தேவி அவனுடைய கோசாலையில் மறைந்திருக்கும் புதையல் கொண்ட ஒரு இடத்தைப் பற்றி சொன்னார் . மால்கா தாஸ் அந்தப் புதையலின் உதவியால் சுஸ்வானி மாதாஜி கோவிலைக் கட்டினார். 

இணையதளம்
முக்கிய கோயில்கள்
முக்கிய இணைப்புகள்
புராணம்