1950 முதல் இந்தியாவின் அரசியலமைப்பில், 14-16, 19 (1) (C), 23-24, 38 மற்றும் 41-43A ஆகியவை நேரடியாக தொழிலாளர் உரிமைகள் சம்பந்தப்பட்ட பிரிவுகள். எல்லோரும் சட்டத்திற்கு முன் சமமானவர்களாக இருக்க வேண்டும் என்பதை 14 வது சட்டப்பிரிவு குறிப்பிட்டுள்ளது. 15 வது சட்டப்பிரிவில், அரசு குடிமக்களுக்கு எதிராக பாகுபாடு காட்டக்கூடாது எனக் கூறுகிறது, மேலும் 16 வது சட்டப்பிரிவில் உரிமையை நீட்டிக்கின்றது "வேலையை சமமாக பகிர்ந்தளித்தல்" மாநிலத்தின் கீழ் வேலைவாய்ப்பு அல்லது பணிநியமனம் செய்தல்.

பிரிவு 19ன் கீழ்(1) அனைவருக்கும் ஒரு குறிப்பிட்ட உரிமையை "தொழிற்சங்கங்களை உருவாக்கம்" செய்யவேண்டும்.
பிரிவு 23 ல் தொழிற்சாலைகளிள் நடக்கும் அனைத்து கடத்தல் மற்றும் தொழிலாளர்களுக்கு அதிக வேலைபழு அளிப்பதை தடைசெய்கிறது. பிரிவு 24 ல் பதினான்கு வயதிற்கு கீழ் உள்ள குழந்தைகள் "தொழிற்சாலையிலோ அல்லது வேறு எந்தவிதமான அபாயகரமான வேலைவாய்ப்பிலும்" ஈடுபடுத்தப்படும் குழந்தைத் தொழிலாளர்களைச் தடைசெய்கிறது. பிரிவு 42 ல் மனிதனின் பாதுகாப்பிற்காக மற்றும் மகப்பேற்று நிவாரணம் ஆகியவற்றைப் பாதுகாப்பதற்காகவும் ஒதுக்கீடு செய்ய வேண்டும்.

பிரிவு 43 ல் தொழிலாளர்கள் வாழ்க்கை ஊதியம், நிலையான வேலைவாய்ப்பு மற்றும் ஒரு கெளரவமான வாழ்க்கைத் தரத்தை உறுதிப்படுத்தும் உரிமை. 1976 ஆம் ஆண்டில் இந்திய அரசியலமைப்பின் நாற்பத்தி-இரண்டாம் திருத்தத்தின் மூலம் சேர்க்கப்பட்டிருக்கும் பிரிவு 43(A), ஒரு அரசியலமைப்பு உரிமையை உருவாக்குகிறது. நிர்வாகத்தின் தொழிலாளர்கள் பங்கு பெறுவதை பாதுகாக்க சட்டபூர்வமான மாநிலத்தின் கோட்பாட்டிற்கான ஒரு அரசியலமைப்பு உரிமையை உருவாக்குகிறது. பிரிவு 38-39 மற்றும் 41-43(A) அரசியலமைப்பின் பகுதி 4 இல் பட்டியலிடப்பட்டுள்ள அனைத்து உரிமைகளும் அரசியலமைப்பு சட்டங்கள் நீதிமன்றங்களால் அமல்படுத்த முடியாது, மாறாக சட்டங்களை இயற்றுவதில் இந்த கோட்பாடுகளை மாநில அரசு பின்பற்ற வேண்டிய கடமை உள்ளது.

ஒப்பந்தம் மற்றும் உரிமைகள்
வேலை ஒப்பந்தங்கள்
அரசியலமைப்பு உரிமைகள்
வரலாறு