மைகார் வரலாறு பாலியோலிதிக் யுகத்துடன் தொடர்புடையது. இந்த நகரம் முன்னர் மைகார் சமஸ்தானத்தின் தலைநகராக இருந்தது. 1778 ஆம் ஆண்டில் ஜோகிஸ் குலத்தினரால் இந்த மாநிலம் நிறுவப்பட்டது. 19 ஆம் நூற்றாண்டின் முற்பகுதியில் இந்த மாநிலம் பிரித்தானிய இந்தியாவின் ஒரு சுதேச மாநிலமாக மாறியது. மேலும் மத்திய இந்தியா நிறுவனத்தில் புந்தேல் கந்த் ஏஜன்சியின் ஒரு பகுதியாக நிர்வகிக்கப்பட்டது. 1871 ஆம் ஆண்டில் மைகார் உட்பட புந்தல் கந்த் ஏஜென்சியின் கிழக்கு மாநிலங்கள் பிரிக்கப்பட்டு மத்திய இந்தியாவில் பாகேல் கந்தின் புதிய நிர்வாகத்தை உருவாக்கின. 1933 ஆம் ஆண்டில் மைகார், மேற்கு பாகல்கண்டில் உள்ள பத்து மாநிலங்களுடன் மீண்டும் புந்தல் கந்த் ஏஜென்சிக்கு மாற்றபட்டது. இந்த மாநிலத்தை எச்.எச். மகாராஜா ஸ்ரீமந்த் சாஹேப் அக்‌ஷய் ராஜ் சிங் ஜூ தியோ பகதூர் ஆட்சி செய்தார். மாநிலத்தின் பரப்பளவு 407 சதுர மைல்கள் (1,050 கிமீ ) ஆகும். 1901 ஆம் ஆண்டில் இப்பகுதியில் 63,702 மக்கள் வசித்தனர். தாம்சா நதியால் பாய்ச்சப்பட்ட இந்த மாநிலமானது மணற்கற்களை உள்ளடக்கிய வண்டல் மண்ணைக் கொண்டுள்ளது. பெரிய பகுதி காடுகளினால் சூழப்பட்டிருந்தது. மேலும் சிறு ஏற்றுமதி தொழில் நடைப்பெற்றது. 1896-1897 ஆம் ஆண்டுகளில் ஏற்பட்ட பஞ்சத்தால் அரசு கடுமையாக பாதிக்கப்பட்டது. ஜெயல்பூருக்கு வடக்கே 97 மைல் (156 கி.மீ) தொலைவில் உள்ள சத்னா மற்றும் ஜபல்பூருக்கு இடையிலான கிழக்கு இந்திய ரயில்வே (இப்போது மேற்கு மத்திய ரயில்வே ) பாதையில் மைகார் ஒரு தரிப்பிடமாக மாறியது. சன்னதிகள் மற்றும் பிற கட்டிடங்களின் இடிபாடுகளை நகரைச் சுற்றியுள்ள பகுதிகளில் காணலாம்.

வரலாறு
போக்குவரத்து
பொருளாதாரம்
புவியியல்