1217 இல் செங்கிஸ்கான் சுபுதையை வெறுக்கப்பட்ட மெர்கிட்டுகள் மற்றும் தற்கால நடு கஜகஸ்தானில் இருந்த குமன் கிப்சாக் கூட்டமைப்பினர் போன்ற அவர்களது கூட்டாளிகளை வேட்டையாடுவதற்காக அனுப்பினார். சுபுதை அவர்களை 1217 இல் சு ஆற்றின் கரையில் தோற்கடித்த பின்னர் மீண்டும் 1219 இல் காட்டு கிப்சாக் பகுதியில் தோற்கடித்தார். 1219 ஆம் ஆண்டின் செம் ஆற்று யுத்தத்திற்கு முன்னர் தனது முன்வரிசை படையினரை குழந்தைகள் வைத்திருக்கும் விளையாட்டு பொம்மைகளை கொண்டு செல்லுமாறும் பின்னர் அவற்றை வழிநெடுக விட்டுவிட்டு செல்லுமாறும் சுபுதை அறிவுறுத்தினார். இச்செயலுக்கான காரணமானது எதிரிகளிடமிருந்து தப்பித்து ஓடும் குடும்பங்களின் ஒரு குழு செல்வது போன்ற தோற்றத்தை அவர் ஏற்படுத்த விரும்பினார். இவ்வாறு எதிரிகளை தவறாக கணிக்க வைத்த சுபுதை தனது ராணுவம் மூலம் அனைத்து மெர்கிட்டு அல்லது கிப்சாக் தலைவர்களை அவர்கள் யூகிக்க முடியாத வண்ணம் சுற்றிவளைத்து கைது செய்தார்.
இந்த நிகழ்வு நடந்து சிறிது நாட்களில் இர்கிசு ஆற்றங்கரையில் குவாரசமியாவின் இரண்டாம் முகமது சுபுதையை தாக்கினார். இந்த தாக்குதலில் முகமது சுபுதையின் படை வீரர்களின் எண்ணிக்கையை போல் மூன்று மடங்கு படைவீரர்களை கொண்டிருந்தார். சுல்தானின் உயரடுக்கு படைகள் அப்போதைய நடு ஆசியாவின் பெரும் பகுதியை கைப்பற்றி இருந்தனர். எனினும் ஆக்ரோசமாக சண்டையிட்ட சுபுதை பின்னர் இரவுநேரத்தில் பின்வாங்கினார். பாரசீக வரலாற்று நூல்களின் படி, இந்த யுத்தத்திற்கு பிறகு, மங்கோலியர்களை அறிவிக்கப்படாத தாக்குதல்களில் தோற்கடிக்கும் முகமதுவின் திறமை மீது அவருக்கு இருந்த தன்னம்பிக்கை குறைய ஆரம்பித்தது. ஏனெனில் அந்நேரத்தில் சுபுதை வெறும் 20,000 வீரர்களைக் கொண்ட ஒரு படைக்கு மட்டுமே தலைமை தாங்கினார். மேலும் அவர் சுல்தானுடன் போரிட விரும்பவில்லை. உண்மையில் மங்கோலிய ராணுவமானது சுல்தானின் ராணுவத்தின் இடது பக்கத்தை அழித்து, நடுவரிசை படைகளின் வரிசையை குலைத்து அவரை கைது செய்யும் நிலைக்கு வந்தது. ஆனால் சுல்தானின் மகனிடம் இருந்து வந்த வலுவூட்டல் படைகளால் யுத்தமானது சுல்தானுக்கு ஆதரவாக திரும்பியது. இந்த யுத்தத்தின் காரணமாக காரா கிதை பேரரசில் ஏற்பட்ட கிளர்ச்சியை தனக்கு சாதகமாக பயன்படுத்திக் கொள்ளும் முகமதுவின் முயற்சி பலனளிக்கவில்லை. இதற்கு முந்தைய போர்களில் அவர் இத்தகைய முயற்சிகளை பின்பற்றி இருந்தார். காரா கிதையானது அதேநேரத்தில் மற்றொரு மங்கோலிய தளபதியான செபேயால் கைப்பற்றப்பட்டது.

மங்கோலிய தூதுவர்களை கொன்றதற்கு தண்டனை கொடுக்க 1219 ஆம் ஆண்டின் பிற்பகுதியில் செங்கிஸ்கான் மங்கோலிய ராணுவத்திற்கு தலைமைதாங்கி மேற்கு நோக்கி குவாரசாமியா மீது படையெடுத்துச் சென்றார். 1,00,000 வீரர்களை கொண்ட மங்கோலிய இராணுவமானது எண்ணிக்கை அளவில் குவாரசமிய ராணுவத்தை விட மிகக் குறைவாகவே இருந்தது. ஆனால் எதிரிகளை தவறாக வழிநடத்துதல் மற்றும் திடீர் தாக்குதல்கள் ஆகியவற்றின் மூலம் தனித்தனியாக வெவ்வேறு நகரங்களில் நிறுத்தப்பட்டிருந்த குவாரசமிய இராணுவங்களை அவை பதில் கொடுக்கும் முன்னரே தோற்கடிக்கப்பட்டன. சுபுதை அப்போரில் மங்கோலிய ராணுவத்தில் தற்போதைய முப்படை தளபதி என்ற பட்டத்துக்கு இணையான சேவையை ஆற்றினார். புகாரா நகரத்திற்கு பின் பகுதியில் இருந்த உயிர்பலி வாங்கக்கூடிய கைசில்கம் பாலைவனத்தின் வழியாக கானின் இராணுவத்துடன் பயணித்தது எதிரி தடுப்பு வலையமைப்புக்கு பின்பகுதியில் தோன்றினார். குவாரசமியாவின் ராணுவ தலைநகரமாக இருந்த சமர்கந்தை சீக்கிரமாக கைப்பற்றிய செங்கிஸ்கான் சுபுதை மற்றும் செபே தலைமையில் 30,000 வீரர்களை கொண்ட படையை ஷாவை வேட்டையாடுவதற்காக அனுப்பினார். பிற குவாரசமிய ராணுவங்களை ஒன்றிணைக்க அவருக்கு வாய்ப்பு வழங்காமல் இருக்க முயற்சித்தார். ஷா முகமது தன்னை காப்பாற்றிக்கொள்ள நடு பாரசீகத்திற்கு தப்பி ஓடினார். மங்கோலியர்களின் கைதில் இருந்து அவர் தப்பித்த போதும் அவரால் தனக்கு ஆதரவாக படைகளை திரட்ட முடியவில்லை. இதன் காரணமாக குவாரசமிய படையில் இருந்த பல்லாயிரக்கணக்கான வீரர்கள் பிரிக்கப்பட்டு இருந்தனர். அவர்கள் ஒன்றன்பின் ஒன்றாக எளிதாக செங்கிஸ்கானின் முதன்மை ராணுவத்தால் அழிக்கப்பட்டனர். நீண்ட தூரம் தப்பித்து ஓடியதன் காரணமாக சோர்வடைந்த முகமது உடல்நலம் பாதிக்கப்பட்டார். 1221 ஆம் ஆண்டின் ஆரம்ப காலத்தில் காசுபியன் கடலில் உள்ள ஒரு மீனவ கிராமத்தில் இறந்தார். தன்னைத் தானே 'இரண்டாவது அலெக்சாந்தர்' என்று அழைத்துக் கொண்ட ஒரு மனிதனுக்கு இழிவான இறுதிக்கட்டம் நடைபெற்றது.

தளபதியாக
ஆரம்பகால வாழ்க்கை
மகா குதிரைப்படை தாக்குதல் (1220-1223)
நடு ஆசிய படையெடுப்புகள் (1217-1220)