வங்காளதேசத்தின் பாரம்பரிய இசை இராகங்களை அடிப்படையாகக் கொண்டது. இந்த பாடல்களை இயற்றுவதில், வட இந்திய இராகங்களின் மெல்லிசை பயன்படுத்தப்படுகிறது. சாரயகிட்டி (9 ஆம் நூற்றாண்டு) வரை, இராகங்கள் வங்காள இசையில் பயன்படுத்தப்பட்டுள்ளன. ஜெயதேவரின் கீதகோவிந்தம், படாவளி கீர்த்தனை, மங்களம் கீதம், சியாமசங்கீதம், தப்பா, பிரம்ம இசை மற்றும் தாகூர் பாடல்கள் போன்றவை ராகங்களால் ஈர்க்கப்பட்டுள்ளன. பங்களா பாடல்களில் வட இந்திய ராகங்களின் பயன்பாடு 18 ஆம் நூற்றாண்டில் தொடங்கியது. இந்த போக்கு 19 மற்றும் 20 ஆம் நூற்றாண்டுகளில் வேகத்தை அதிகரித்தது. இந்த போக்கின் முன்னோடிகள் ராம்நிதி குப்தா, காளி மிர்சா, இரகுநாத் ராய் மற்றும் பிஷ்ணுபூர் கரானாவின் நிறுவனர் இராம்சங்கர் பட்டாச்சார்யா போன்றோர். இந்த போக்கில் லக்னாவின் நவாப், வாஜித் அலி ஷா முக்கிய பங்கு வகித்தார். 1856ஆம் ஆண்டில் அவர் பிரித்தானிய சாம்ராஜ்யத்தால் அகற்றப்பட்டு கொல்கத்தாவிலுள்ள மெட்டியாபுருசுக்கு வெளியேற்றப்பட்டார். தனது 30 ஆண்டுகால நாடுகடத்தலின் போது, இசையை, குறிப்பாக துருபாத், தப்பா, தும்ரி மற்றும் கெயல் ஆகியவற்றை அவர் ஆதரித்தார் . இது வங்காளதேச இசையில் நீடித்த தாக்கத்தை ஏற்படுத்தியது. அனைத்து பாரம்பரிய வங்காள இசையும் இந்துஸ்தானி இசையின் பல்வேறு மாறுபாடுகளை அடிப்படையாகக் கொண்டவை. இரவீந்திரநாத் தாகூர் வட இந்திய ராகங்கள் மீது ஆழ்ந்த பற்றுதலைக் கொண்டிருந்தார். தனது பாடல்களில் இவ்வகை இராகங்களை வெற்றிகரமாக அறிமுகப்படுத்தினார். அவரைத் தொடர்ந்து திவிஜேந்திரலால் ராய், ரஜனிகாந்த சென், அதுல்பிரசாத் சென் ஆகியோரும் வந்தனர் . 

இராகப்பிரதன் கான்
பாரம்பரிய இசை
பவுல்
ரவீந்திர சங்கீதம்