வீரக்கதைக் கால இலக்கியங்கள், மன்னர்களின் புகழ்ச்சியை முதன்மையாகக் கொண்டு எழுதப்பட்ட காலம் இதுவாகும். கி.பி. 950 லிருந்து கி.பி. 1400 வரையிலான காலகட்டமே, இக்காலம் எனவும் கருதுவர். பெரும்பான்மையான வரலாற்று ஆசிரியர்கள், வீரக்கதைக் காலம் என்பது கி.பி. 993 முதல் 1318 வரை உள்ள காலம் என்பர். கஜினி சுல்தான்களின் படையெடுப்பு, அக்காலத்தில் நிகழ்ந்தது. பிரிவினை அதிகமிருந்த அக்காலத்தில், ஒவ்வொரு சிற்றரசனுடைய அரசக் கவிஞனும், அவனைப் புகழ்ந்தும், மற்றோரை இகழ்ந்தும் பாடி, அப்பிரிவினை உணர்ச்சியை வளர்த்தான். வெளிநாட்டினர் படையெடுப்பை எதிர்த்து நின்ற, பிருதிவிராஜனது அருஞ்செயல்களால் ஒருமை உணர்ச்சி தோன்றியது. இவனைப் புகழ்ந்து சந்தவரதாயி முதலிய புலவர்கள் கதைப்பாட்டுக்கள் பாடி, இந்தி இலக்கியம் வளர உதவினர். நாட்டின் பெருமையையும், இந்து மதத்தின் உயர்வையும், இவற்றைக் காக்க முன்வந்த அரசர்களின் பெருமையையும் இப்பாட்டுக்கள் பொருளாகக்கொண்டன. பல திசை மொழிகளிலும் முதன் முதல் உருவாகிய இலக்கியம் ஆகும். இதன்பின்னர், இராமாயணத்தை மாதிரியாகக் கொண்ட காவியங்கள் இயற்றப்பட்டன. இவற்றுள் சந்தவரதாயி இயற்றிய 'பிருதிவிராஜ ராசோ', பட்டகேதார் இயற்றிய 'ஜயசந்திர பிரகாசம்', ஜகனிகர் இயற்றிய 'அல்ஹா' ஆகியவை முக்கியமானவையாகக் கருதப்படுகிறது.

பக்திக் காலம்
வீரக்கதைக் காலம்
புதிய காலம்
இரீதிக் காலம்