1956 ல், பிரதமர் உசைன் சகீத் சுராவர்தியின் பதவி விலகலுக்குப் பிறகு அவாமி லீக் கட்சியின் ஆதரவுடன் சுந்திரிகர் பிரதமராக பரிந்துரைக்கப்பட்டார். கிருஷக் ஸ்ராமிக் கட்சி, நிஜெம்-இ-இஸ்லாம் கட்சி, குடியரசுக் கட்சி ஆகியவையும் இவரை ஆதரித்தன. எவ்வாறாயினும், கலப்புக் கட்சிகளின் இந்த கூட்டணி, மத்திய அரசை நடத்துவதற்கான தனது அதிகாரத்தைப் பயன்படுத்த அவரை விடவில்லை, பாக்கித்தானின் தேர்தல் நடைமுறையில் திருத்தம் செய்ய குடியரசுக் கட்சி அதன் தலைவர்களான ஃபெரோஸ் கான் மற்றும் இஸ்கந்தர் மிர்சா தலைமையிய் சமரசத்தை எட்டியது. அக்டோபர் 18, 1957 அன்று, சுண்ட்ரிகர் தலைமை நீதிபதி எம். முனீர் தலைமயில் பாக்கித்தான் பிரதமராக பதவியேற்றார் .

தேசிய சட்டமன்றத்தின் முதல் அமர்வில், குடியரசுக் கட்சி மற்றும் அவாமி லீக்கின் அமைச்சரவை அமைச்சர்களால் கூட பெரும் நாடாளுமன்ற எதிர்ப்பை சந்தித்த தேர்தல் நடைமுறையை சீர்திருத்துவதற்கான தனது திட்டங்களை சுந்த்ரிகர் முன்வைத்தார். அதிபர் இஸ்கந்தர் மிர்சாவும் அவரது குடியரசுக் கட்சியும் முஸ்லீம் லீக்கின் எதிர் தரப்பினரை கையாண்டு, குடியரசுக் கட்சியினரும் அவாமி கட்சியும் சேர்ந்து தேசிய சட்டமன்றத்தில் நம்பிக்கையில்லாத் தீர்மானம் கொண்டுவந்து அதில் வெற்ரி பெற்றனர். இதனையடுத்து 1957 டிசம்பர் 11 அன்று சுந்த்ரிகர் தனது பதவியை ராஜினாமா செய்ய நிர்பந்திக்கப்பட்டு பிரதமர் பதவியை துறந்தார். 

பாக்கித்தானில் பணியாற்றிய எந்தவொரு பிரதமர்களின் பதவிக் காலத்தை விடவும் சுந்திரிகர் மிகக் குறுகிய காலமே பணியாற்றினார்: 1957 - 17 அக்டோபர் முதல் 1957 திசம்பர் 11 வரை 55 நாட்கள் அவர் பதவியிலிருந்தார். 

ஆரம்பகால வாழ்க்கை மற்றும் சட்ட நடைமுறை
இறப்பு மற்றும் நற்பெயர்
சுயசரிதை
பிரதமராக குறுகிய காலம்