தர்க்கம் 
என்பதை AI ஆராய்ச்சிக்கு அறிமுகப்படுத்தியவர் ஜான் மேக்கர்த்தி ஆவார். அவர் இதை 1958 ஆம் ஆண்டில் தனது Advice Taker திட்ட அறிமுகத்தில் அறிமுகப்படுத்தினார். 1963 இல், ஜெ. ஆலன் ராபின்சன் என்பவர் ஒரு எளிய, சிக்கலான மற்றும் முழுவதும் வழிமுறை அடிப்படையிலான தர்க்க ரீதியான பொருத்தியறிதல் முறையைக் கண்டுபிடித்தார், இதை டிஜிட்டல் கணினிகள் எளிதாக நிகழ்த்த முடியும்.
இருப்பினும், அந்த வழிமுறையின் அறியாமை மிக்க பயன்பாட்டினால் சேர்க்கை வெடிப் பெருக்கம் அல்லது ஓர் முடிவிலா சுழற்சி உருவானது. 1974 இல், ராபர்ட் கொவல்ஸ்கி என்பவர் தர்க்க ரீதியான கோவைகளை ஹார்ன் கூறுகளாக (விதிகளின் வடிவில் அமைந்த அறிக்கைகள்: "if "p" then "q" ") அமைப்பதைப் பரிந்துரைத்தார், இது தர்க்க ரீதியான பொருத்தியறிதலை பின்னோக்கிய சங்கிலியாக்கம் அல்லது முன்னோக்கிய சங்கிலியாக்கமாக மாற்றியது. இது அந்தச் சிக்கலை ஓரளவு தணித்தது (ஆனாலும் முழுவதும் நீக்கவில்லை).

தர்க்கம் என்பது அறிவு விளக்கச் செயல்பாட்டுக்கும் சிக்கல் தீர்த்தலுக்கும் பயன்படுத்தப்படுகிறது, ஆனால் பிற சிக்கல்களுக்கும் அதைப் பயன்படுத்த முடியும். எடுத்துக்காட்டாக, சாட் திட்டம் வழிமுறையானது தர்க்கத்தை திட்டமிடலுக்குப் பயன்படுத்துகிறது,
மேலும் உண்மை ஒப்பீட்டு தர்க்க நிரலாக்கம் என்பது ஒரு கற்றல் முறையாகும்.
AI ஆராய்ச்சியில் பல வெவ்வேறு தர்க்க வகைகள் பயன்படுத்தப்படுகின்றன.


AI க்கான அணுகுமுறைகள்
துணைக் குறியீட்டு AI
AI இன் பயன்பாடுகள்
தர்க்கம்