இன்சுலின் இரத்தத்தின் சர்க்கரையை மூன்று வழிகளில் குறைக்கிறது.
(அ) இது குளுக்கோசை, கிளைக்கோசனாக மாற்றிக் கல்லீரல் மற்றும் தசைகளில் சேமிக்க உதவுகின்றது.
(ஆ) திசுக்களில் குளுக்கோசு ஆக்சிகரணம் (oxydation) அடைய உதவுகின்றது.
(இ) குளுக்கோசு கொழுப்பாக மாற்றப்பட்டு அடிபோசு திசுக்களில் சேமிக்கப்படுவதற்கு உதவுகின்றது.
(ஈ) அமினோ அமிலங்கள் சிதைவுற்று நீர் மற்றும் காபனீரொட்சைட்டு ஆக மாறும் செயலின் வீதத்தை ஒழுங்குபடுத்துகிறது.
(உ) மிதமான அளவில், கல்லீரலில் காபோவைதரேட்டு அல்லாத பொருளிலிருந்து குளுக்கோசு உற்பத்தியையும் (குளுக்கோ நியோஜெனிஸிஸ்) சீராகப் பராமரிக்கிறது.
ஆகவே, இன்சுலின் இரத்தத்தில் உள்ள குளுக்கோசின் அளவைக் குறைக்கிறது (குறை குருதிக்குளுகோசு). போதுமான அளவு இன்சுலின் சுரக்காவிடில் தசைகள், கல்லீரல் இவற்றால் குளுக்கோஸை, கிளைகோசனாக மாற்ற இயலாது. இதன் விளைவாக இரத்தத்தில் குளுக்கோசு அதிக அளவு சேர்வதால் இரத்தச் சர்க்கரையின் அளவும் அதிகரிக்கிறது. இந்த மிகைச் சர்க்கரை நிலைக்கு மிகை குருதிக்குளுகோசு என்று பெயர். இதன் காரணமாக, அதிக அளவு குளுக்கோசு சிறுநீருடன் வெளியேற்றப்படும். இதுவே நீரிழிவு நோயாகும் (டயாபடீஸ்). நீரிழிவு நோயாளி ஒருவர், அதிக அளவு சிறுநீரை வெளியேற்றுவார்; மேலும் அதிகமாக நீர் அருந்துவர்; எப்போதும் பசி ஏற்பட்டு அதிகமாக உணவு உட்கொள்வர். இன்சுலின் அளவு குறையும்போது கொழுப்புச் சிதைவு அதிகரித்து குளுக்கோசாக மாற்றப்படுகிறது. இதனால் இரத்தத்தில் மேலும் குளுக்கோசு அளவு அதிகமாகி, அதன் விளைவாகக் கீட்டோன் பொருட்கள் சேர்கின்றன. இந்நிலைக்கு "கீட்டோஸிஸ்" என்று பெயர். இன்சுலின் இல்லாத நீரிழிவு வகை ஒன்று நோயாளிகளுக்கு இன்சுலின் இல்லாதமையால் கீட்டோன்கள் உருவாகி அதேநேரம் குருதிக் குளுகோசு அளவுகளும் கூடுதலாக இருக்கும். இந்நிலையில் குருதி அமிலத்தன்மை பெறும். இதனை அமிலக் கீட்டோசிசு அல்லது "கீட்டோயசிடியோசிசு" என்கின்றனர். கீட்டோசிசு உடலுக்கு நலம் பயக்கும்; ஆனால் கீட்டோசிடியசு உயிருக்கே ஆபத்தானதாகும்.

இன்சுலினின் உடற்செயலியல் செயல்கள்
மருத்துவத் தனிச்சிறப்பு
ஒழுங்கு
வெளி இணைப்புகள்