வெகுகாலம் வேண்டிப் பிறந்த ஒரு இளவரசியின் பெயர்சூட்டு விழாவுக்கு தேவதைகள் எல்லாம் தெய்வத்தாய்களாய் அழைக்கப்பட்டிருந்தனர்; அவர்கள் வந்திருந்து அழகு, அறிவு மற்றும் இசைத் திறமை என பரிசுகளை வழங்குகின்றனர். ஆயினும், ஒரு துர்தேவதை தன்னை யாரும் அங்கு கண்டுகொள்ளவில்லை எனக் கோபமுற்று இளவரசிக்கு ஒரு சாபத்தை பரிசாகத் தந்து விடுகிறாள். அதன்படி இளவரசி வயதுக்கு வந்த பின், ஒரு தறி ஊசி அவள் விரலில் குத்தி இறந்து போவாள். ஒரு நல்ல தேவதை, தன்னால் இந்த சாபத்தை முழுமையாக இல்லாது செய்ய முடியாமல் போனாலும், இறப்பதற்குப் பதிலாய் அந்த இளவரசி நூறு ஆண்டுகளுக்குத் தூங்கிக் கொண்டிருப்பாள் என மாற்றி விடுகிறாள். ஒரு இளவரசனின் உண்மையான காதலின் முதல் முத்தத்தில் அவள் விழித்தெழுவாள் எனக் கூறுகிறாள்.

மகளுக்கு நேர்ந்த சாபத்தை நினைத்து வருந்தும் மன்னர் நாடு முழுவதிலும் நூற்புக் கழி அல்லது தறியை பயன்படுத்துவதற்கோ அல்லது வைத்திருப்பதற்கோ முற்றிலுமாய் தடை விதிக்கிறார். ஆனாலும் அது பயனளிக்காமல் போகிறது. இளவரசிக்கு பதினைந்து அல்லது பதினாறு வயது இருக்கும் சமயத்தில் ஒரு கோட்டையின் உச்சியில் ஒரு பழைய பெண் நூல் நூற்றுக் கொண்டிருப்பதை பார்க்கிறாள். தனக்குத் தெரியாத அக்கலையை தான் செய்து பார்க்க விரும்புவதாக இளவரசி கேட்கிறாள். நடக்கக் கூடாதது நடந்து விடுகிறது. துர்தேவதையின் சாபம் பலித்தது. நல்ல தேவதை வந்து கோட்டையின் எல்லோரையும் தூங்கச் செய்து விடுகிறாள். முட்செடிகள் கோட்டையைச் சுற்றி காடு போல் வளர்ந்து வெளி உலகத்தில் இருந்து அந்த இடத்திற்கு பாதுகாப்பு அரணாகி விட்டது. முள்ளில் சிக்கி உயிர்போகும் அச்சத்தை எதிர்கொள்ளாமல் ஒருவர் உள்ளே நுழைந்து விட முடியாது.

நூறு வருடங்கள் கழித்து, இந்த சாபத்தின் கதையைக் கேட்கும் ஒரு இளவரசன் அந்த காட்டுக்குள் நுழைகிறான். அவன் வந்ததும் காடு பிளந்து வழிவிடுகிறது, அவன் கோட்டைக்குள் நுழைகிறான். இளவரசியின் அழகில் நடுங்கிப் போகும் அவன் அவளது காலடியில் விழுகிறான். பின் அவன் அவளை முத்தமிடுகிறான். அவள் எழுந்திருக்கிறாள். கோட்டையில் அனைவருமே விழித்தெழுந்து தாங்கள் விட்ட இடத்தில் இருந்து தொடர்கிறார்கள்...அவர்கள் அனைவரும் அதன் பின் மகிழ்ச்சியுடன் வாழத் தொடங்குகின்றனர்.

ஆதாரங்கள்
புராணக் கருத்துகள்
பாகம் இரண்டு
முதல் பாகம்