பதினைந்தாம் நூற்றாண்டில் அட்லாண்டிக் கடற்கரைப் பகுதிக்குள் ஊடுருவி கட்டுப்படுத்துவது என்ற போர்த்துக்கீசியர்களின் முயற்சிகள் மொராக்கோவின் மெடிட்டெரேனியன் இதயத்தை கடுமையாக பாதித்துவிடவில்லை. நெப்போலிய போர்களுக்குப் பின்னர் எகிப்தும், வட ஆப்பிரிக்க மெக்ரெப்பும் இஸ்தான்புல்லில் இருந்து ஆளமுடியாது என்ற நிலை அதிகரித்தது, இது ஐரோப்பா தொழில்மயமாகி குடியேற்றத்திற்கான வாய்ப்புக்களை அதிகரிக்கச் செய்தபோது உள்ளூர் பேக்களின் கட்டுப்பாட்டில் இருந்த கடற்கொள்ளையர்களின் புகலிடமாக விளங்கியது. அறியப்படாத ஆப்பிரிக்காவைவிட மெக்ரெப் மிகப்பெரிய நிரூபணமான வளத்தைப் பெற்றிருந்தது என்பதுடன் வியூகமுக்கியத்துவம் வாய்ந்த இந்த இடமானது மெடிட்டெரேனியனிலிருந்து நுழைவதற்கான வழியையும் பாதித்தது. முதல் முறையாக, ஐரோப்பிய சக்திகளுக்கு தன்னைத்தானே ஆண்டுகொள்ளும் விருப்பமுள்ள நாடாக ஆனது. 1830களின் முற்பகுதியிலேயே பிரான்ஸ் மொராக்கோ மீது தீவிர ஆர்வம் காட்டியது. மொராக்கோவில் பிரான்சின் அரசியல் ஆதிக்கம் குறித்த பிரிட்டனின் 1904 ஆம் ஆண்டு அங்கீகாரம் ஜெர்மானியப் பேரரசிடமிருந்து அச்சுறுத்தலைப் பெற்றது: ஜூன் 1905 நெருக்கடிநிலையானது 1906ஆம் ஆண்டில் ஸ்பெயினில் பிரான்சின் "சிறப்பு அந்தஸ்து" மற்றும் பிரான்ஸ் மற்றும் ஸ்பெயினுக்கான கொள்கையாக்கத்தில் கூட்டாக நம்பிக்கை வைப்பது என்பது அல்ஜிஸிரஸ் மாநாட்டில் தீர்த்துவைக்கப்பட்டது. பெர்லினால் அச்சுறுத்தப்பட்ட இரண்டாவது மொராக்கோ நெருக்கடிநிலை ஐரோப்பிய சக்திகளுக்கிடையே பதட்டங்களை உருவாக்கின. ஃபெஸ் உடன்படிக்கை (1912 மார்ச் 30 இல் கையெழுத்திடப்பட்டது) மொராக்கோவை பிரான்ஸின் பாதுகாப்பில் உள்ள நாடாகச் செய்தது. அதே உடன்படிக்கையால் அந்த ஆண்டிலேயே நவம்பர் 27 இல் வடக்கு மற்றும் தெற்கு சஹாராவின் மீதான பாதுகாக்கும் அதிகாரத்தின் பங்கிற்கு ஸ்பெயின் எதிர்நோக்கியிருந்தது.

பல மொராக்கோ வீரர்கள் (கோமியர்கள்) முதல் உலகப் போர் மற்றும் இரண்டாம் உலகப் போர் உலகப் போர்கள் ஒன்று மற்றும் இரண்டு ஆகிய இரண்டிலும் பிரஞ்சு ராணுவத்தில் சேவையாற்றினர் என்பதோடு ஸ்பானிஷ் உள்நாட்டுப் போரில் ஸ்பானிஷ் தேசிய ராணுவம் அதற்குப் பின்னர் "ரெகுலேர்கள்" ஆகியவற்றிலும் சேவையாற்றினர். 

போக்குவரத்து
தற்கால மொராக்கோ
ஐரோப்பிய தாக்கங்கள்
சர்வதேச அமைப்புக்களும் துணை அமைப்புக்களும்