இத்தாலிய கணக்கு வைப்பின் பரவல் ஐரோப்பாவெங்கும் தன் ஆட்சியைச் செலுத்தியது அதனால் அது முந்தியிருக்கிறது, இவை ஆய்வுக் கட்டுரைகளின் விளைவாக ஏற்பட்டவை, இவற்றில் பல பாசியோலியின் படைப்பினை ஆதாரமாகக் கொண்டு இந்த அமைப்பு மற்றும் அதன் பயிற்சிகளை விவரித்தன. டொமெனிகோ மன்சோனி டா ஓடெர்ஸாவின் ""குவாடெர்னோ டோப்பியோ"" (மொழிபெயர்ப்பு. இரட்டைப்-பதிவு லெட்ஜர், வெனிஸ், 1534) தான் பாசியோலியின் ""பர்டிகுலரிஸ் டி கம்புடிஸ் எட் ஸ்கிரிப்சுரிஸ்"" புத்தகத்தின் மறுவெளியீடுகளில் முதலாவதாக இருந்தது. இந்தப் படைப்பு அதன் விரிவான உதாரணங்களினால் மிகவும் முக்கியமானதாக இருந்ததுடன் வணிகர்களிடம் மிகவும் பிரபலமானதாகவும் பரந்துவிரிந்தும் காணப்பட்டது; 1534 ஆம் ஆண்டு முதல் 1574 ஆம் ஆண்டுகளுக்குள் அது ஏழு பதிப்புகளுக்கு மேல் கண்டது. பாசியோலியின் படைப்பை நேரடியாக அல்லது மறைமுகமாக அடிப்படையாகக் கொண்டு உருவான இதர படைப்புகள் ஹக் ஓல்ட்காஸ்டலின் ""எ பிராஃபிடபிள் ட்ரீடைஸ் கால்ட் தி இன்ஸ்ட்ருமெண்ட் ஆர் போக் டு லேர்ன் டு நோ தி குட் ஆர்டர் ஆஃப் தி கெபிங் ஆஃப் தி ஃபேமஸ் ரிகானின்ஜ் கால்ட் இன் லாடைன், டேர் அண்ட் ஹாபெரெ, அண்ட் இன் இங்கிலிஷ், டெபிடார் அண்ட் கிரெடிடார்"" (இலண்டன், 1543), பாசியோலியின் ஆராய்ச்சிக் கட்டுரையின் மொழிபெயர்ப்பு மற்றும் உல்ஃப்காங்க் ஷச்வீக்கரின் ""ஸ்விஃபாச் புச்சால்டென்"" (மொழிபெயர்ப்பு. டபுள்-என்ட்ரீ புக் கீப்பிங், நியூரென்பெர்க், 1549), இது ""குவாடெர்னோ டோப்பியோ"" வின் மொழிபெயர்ப்பு.

சைமன் ஸ்டெவின் என்னும் டச்சு கணிதவியலாளர் தான், தன்னுடைய "விஸ்கான்ஸ்டிகெக் ஹெடாச்டெனிஸ்ஸென்" (டச்சு: "கணிதவியல் வரலாற்றுக் குறிப்புகள்", லீய்டென், 1605–08) என்னும் புத்தகத்ததின் ஒரு அத்தியாயமான "கூப்மான்ஸ்பௌக்ஹொடிங் ஆப் டி இடாலியெனெஸ்செ வைசெ" (டச்சு: "இத்தாலிய வழிமுறையில் வர்த்தக வரவு செலவு கணக்குமுறை") யில் வணிகர்கள் ஒவ்வொரு ஆண்டின் இறுதியிலும் தங்கள் கணக்குகளைத் தொகுப்புரைப்பதை ஒரு விதிமுறையாகவே மேற்கொள்ளுமாறு வலியுறுத்தினார். இருப்பு நிலை குறிப்புக்கு, ஒவ்வொரு நிறுவனமும் லெட்ஜரில் பதிவுசெய்யப்பட்டுள்ளதை அடிப்படையாகக் கொண்டு ஒவ்வொரு ஆண்டும் தயாரிக்கப்படவேண்டும் என்னும் தேவை இருந்தபோதிலும், அது பெரும் கணக்குப் புத்தகத்திலிருந்து தனித்தனியாக தயாரிக்கப்பட்டது. மிகத் தொன்மையான பதிவுசெய்யப்பட்ட அரை-பொது இருப்புநிலை குறிப்பு ஏப்ரல் 30, 1671 தேதியிட்ட கிழக்கு இந்திய நிறுவனத்தினுடையதாக இருக்கிறது, இது நிறுவனத்தின் பொதுக் கூட்டத்தில் ஆகஸ்ட் 30, 1671 அன்று வழங்கப்பட்டது. வங்கி தனியுரிமை சட்டம் 1844 நிறைவேறும் வரையில் இருப்புநிலை குறிப்பின் வெளியீடும் தணிக்கையும் இங்கிலாந்தில் அரிதான ஒன்றாக இருந்தது.

1863 ஆம் ஆண்டில், டோலேய்ஸ் இரும்பு நிறுவனம் ஒரு மோசமான பொருளாதார நிலைமையிலிருந்து மீண்டிருந்தது, அது வணிகத்தில் இலாபம் பெற்றிருந்தபோதிலும் ஒரு புதிய ஊது உலையில் முதலீடு செய்வதற்கு அதனிடம் பணம் இல்லை. முதலீடு செய்வதற்குத் தங்களிடம் ஏன் நிதி இல்லை என்பதை விவரிப்பதற்கு, மேலாளர் "ஒப்பீட்டு இருப்பு நிலை ஏடு" என்றழைக்கப்பட்ட ஒரு புதிய நிதியாதார அறிக்கையைத் தயாரித்தார், அது நிறுவனம் அளவுக்கு அதிகமான சரக்குகளின் பட்டியலைக் கொண்டிருப்பதாகக் காட்டியது. இந்தப் புதிய நிதியாதார அறிக்கைதான் இன்று பயன்படுத்தக்கூடிய பணச்செலவு அறிக்கையின் தோற்றமாக இருக்கிறது.

பாசியோலியோவின் ""பர்டிகுலரிஸ் டி கம்புடிஸ் எட் ஸ்கிரிப்சுரிஸ்"" வெளியீடு மற்றும் 19 ஆம் நூற்றாண்டுக்கு இடையில், கணக்கு வைப்பு கோட்பாட்டில் வேறு சில மாற்றங்களும் இருந்தது. கணக்கு வைப்பு சிக்கல்களை ஒரே நேரத்தில் தீர்த்துவிடக்கூடும் என்பதால் இரட்டைப்-பதிவு மிகவும் மேலோங்கியது என்னும் ஒரு பொதுவான கோட்பாட்டியில் கருத்துஒற்றுமை இருக்கிறது, இந்த கருத்துஒற்றுமை இருந்தபோதிலும் கணக்கு வைப்பு செயல்முறைகள் குறிப்பிடதக்க அளவில் வேறுபட்டது மேலும் 16 ஆம் மற்றும் 17 ஆம் நூற்றாண்டுகளின் வணிகர்கள் இரட்டைப்-பதிவு முறையின் உயர் நிர்ணயங்களை எப்போதுமே கடைப்பிடிக்கவில்லை. இரட்டைப்-பதிவு வரவு செலவு கணக்கு முறையின் பயன்பாடு நாடுகள், தொழில்துறைகள் மற்றும் தனிப்பட்ட நிறுவனங்களுக்கிடையில் வேறுபட்டது, இது பகுதிகளில் அவற்றின் வாடிக்கையாளர்களைச் சார்ந்திருந்தது. இந்தப் பார்வையாளர்கள் என்பவர்கள் ஒட்டுமொத்தமாக ஒரு தனி உடைமையாளர் மட்டுமே என்பதிலிருந்து அதிகரித்த மிகப் பெரியதாக பிரிந்து கிடக்கும் கூட்டுத்தொழில், உடன்முதலீட்டாளர்கள், பங்குதாரர்கள் என மாறிவிட்டனர், இறுதியில் நாடும் கூட ஒரு முதலாளித்துவமாக மாறி அதிக சிக்கலுடையதாக ஆகிவிட்டது.

ஒட்டோமான் சாம்ராஜ்ஜியத்தில், அது தன்னுடைய உச்சத்தில் இருக்கும்போது அனாடோலியா, மத்திய கிழக்கு, வட ஆப்பிரிக்கா, பால்கான்ஸ் மற்றும் கிழக்கு ஐரோப்பாவின் சில பகுதிகளை ஆட்சி செய்தபோது, "மெர்டிபான்" (பெர்சியன்: ஏணி அல்லது படி) கணக்கு வைப்பு அமைப்புமுறை பயன்படுத்தப்பட்டது, 14 ஆம் நூற்றாண்டில் இல்கானேட்டிலிருந்து தழுவப்பட்ட இந்த கணக்கு முறை 19 ஆம் நூற்றாண்டின் இறுதிவரையில் 500 ஆண்டுகளுக்குப் பயன்படுத்தப்பட்டது. இல்கானியர்கள் மற்றும் ஓட்டோமான்கள் இருவருமே "சியாகத்" (அரபிக் "சியாக்" கிலிருந்து, முன்னெடுப்பது அல்லது மேய்ப்பது), எழுத்துவடிவைப் பயன்படுத்தினார்கள், இது அரபிக்கின் சுருக்கெழுத்திலான எழுதும் பாணியாக இருந்தது மேலும் இது அதிகாரப்பூர்வ ஆவணங்களில் மட்டுமே பயன்படுத்தப்பட்டது மற்றும் நாட்டின் முக்கிய கடிதப்போக்குவரத்தைச் சாதாரண மக்கள் படிப்பதைத் தடுத்தது. ஒவ்வொரு உள்ளீடுக்குமான தலைப்பு முதல் வார்த்தையின் கடைசி எழுத்தை ஒரு நேர் கோட்டில் நீட்டிப்பதன் மூலம் கொடுக்கப்படுகிறது, அப்போதுதான் தொடர்ந்துவருகிற உள்ளீடுகள் ஏணியின் படிகள் போன்ற பாணியில் வரிசைப்படுத்தப்படலாம். "மெர்டிபான்" கணக்கு வைப்பு முறையை, இரட்டைப்-பதிவு கணக்கு வைப்பு முறைக்கு மாற்றியிடுவதற்கான அனுமதி, 1880 ஆம் ஆண்டில் சுல்தான் அப்துல்ஹமித் II அவர்களால் நிதி அமைச்சகத்துக்கு வழங்கப்பட்டது.

பாசியோலிக்குப் பின்னர்
இஸ்லாமிய கணக்கு வைப்பு முறை & இயற்கணிதம்
வரலாறு
லூகா பாசியோலி மற்றும் இரட்டை-உள்ளீடு வரவு செலவு கணக்கு முறை