காளாஞ்சகப்படையின் வரலாறு முழுவதும் நச்சுத் தன்மையுள்ள சிகிச்சைமுறைகளால் நிறைந்திருக்கிறது. அவைகளின் செயல்திறனும் சந்தேகத்துக்குரியதாகவே இருந்திருக்கிறது. இந்த சிகிச்சைகள் குறிப்பிட்ட காலகட்டங்களில் மிகவும் பிரபலமாக இருந்தன அல்லது குறிப்பிட்ட இடங்களில் பரவலாக பயன்படுத்தப்பட்டு வந்தன. உதாரணத்திற்கு பண்டைய எகிப்து நாட்டில், பூனையின் மலத்தை தோலின் சிவந்த நைவுப் புண்களில் தடவுதல், மிகவும் பழமை வாய்ந்த மேற்பூச்சு சிகிச்சைகளில் ஒன்றாக இருந்தது. வெங்காயங்கள், கடல் உப்பு மற்றும் சிறுநீர், வாத்து எண்ணெய் மற்றும் விந்துநீர், காட்டத்தி பாலில் குளவிப்பிழுக்கைகள் மற்றும் விரியன் பாம்புகளிலிருந்து செய்யப்பட்ட சூப் (ரசம்) ஆகிய அனைத்தும் பண்டைய சிகிச்சைகளாக அறிவிக்கப்பட்டுள்ளன.

மிகவும் சமீபத்தில் 18வது மற்றும் 19வது நூற்றாண்டுகளில் தோலியல் நிபுணர்கள் தடிப்புத் தோலழற்சியின் சிகிச்சைக்காக நச்சுத்தன்மை மற்றும் புற்றுண்டாக்கக்கூடிய ஒரு ஆர்சனிக் சேர்மத்தைக் கொண்ட ஃபௌலர்ஸின் கலவையைப் பயன்படுத்தினார்கள். 20ம் நூற்றாண்டின் இடையில், (அதிமென்மையான எக்ஸ்-கதிர்கள் அல்லது பக்கி கதிர்கள் என்றும் அழைக்கப்படுகின்ற) கிரென்ஸ் கதிர்கள் தடிப்புத் தோலழற்சிக்கு மிகவும் பிரபலமான சிகிச்சையாக இருந்தது. இந்த வகை சிகிச்சை முறை புறஊதா சிகிச்சைமுறையால் பின்னுக்குத் தள்ளப்பட்டது.

40 வருடங்களுக்கு முன்பாக அண்டிசிலினிக் அமிலம் ஆய்வு செய்யப்பட்டு காளாஞ்சகப்படைக்காக பயன்படுத்தப்பட்டது.(தோராயம. 1950~).

இந்த அனைத்து சிகிச்சைகளும் பயனிழந்து போய்விட்டன.

விக்டோரியன் மற்றும் எட்வர்டியன் காலங்களில் காளாஞ்சகப்படை சிகிச்சைக்கு கந்தகம் மிகவும் உயர்வாக எண்ணப்பட்டது. அது தற்போது ஸ்டீராய்டுகள் மற்றும் நிலக்கரித் தாருக்கு பாதுகாப்பான மாற்று முறையாக நம்பகத்தன்மையை திரும்பவும் பெற்றுள்ளன.

தடுப்பாற்றலியல் சார்ந்த காரணிகள்
வரலாறு சார்ந்த சிகிச்சைமுறை
சிகிச்சை
ஒளிவேதியியல் சிகிச்சைமுறை