புனித வனத்து அந்தோணியாருக்குத் தொண்ணூறு வயது நடந்த போது இவ்வளவு காலம் எல்லாத்தையும் வெறுத்து காட்டில் தனிமையாக இருந்து தவம் செய்தவர்கள் தம்மைப்போல் ஒருவரும் இல்லை என்கிற எண்ணம் ஏற்பட்டது. கடவுள் அச்சோதனையிலிருந்து அவரை மீட்க கருணை கொண்டு, அவரை விட காட்டில் நீண்ட தூரத்தில் வாழ்ந்து கொண்டிருக்கும் அதிக புண்ணியவாளனான தமது ஊழியனைத் தேடிக்கொண்டு போகும்படி, கனவில் அவருக்குக் கட்டளையிட்டார்.
விடிந்த உடனே புனித அந்தோணியார் புறப்பட்டு சென்றபோது, பசாசு தோற்றுவித்த ஒரு மிருகத்தைக் கண்டு அதின் மேலே சிலுவை அடையாளத்தை வரைந்தார். உடனே அந்த மிருகம் புனித அந்தோணியார் போகவேண்டிய வழியைக்காட்டி மறைந்து போனது. பிறகு அது அவர் பயப்படும்படியாக பயங்கரமான பூத உருவங்களை கொண்டு தோன்றியது. பசாசுகளுக்குப் பயப்படாமல் தைரியங்கொண்டு இரண்டு நாள் முழுமையும் நடந்த பின்பு ஓர் இரவு முழுவதும் செபத் தியானத்தில் இருந்தார்.

விடிந்த உடனே தண்ணீர் குடிக்க மலையடிவாரத்தைச் சுற்றிவரும் ஓர் ஓநாயைக் கண்டு அதை பின் சென்று போய்க் குகையை அடைந்து, சத்தம் செய்யாமல் அடிமேல் அடிவைத்து உள்ளே நுழைந்து, மனிதர் எவராவது இருக்கிறார்களா என்று பார்த்தபோது தொலைவில் ஒரு விளக்கு சுடரை கண்டவுடன் மிக மகிழ்ச்சியோடு கொஞ்சம் வேகமாய் நடந்து சென்று ஒரு கல்லின் மேல் காலை தேய்த்தார். இந்த சத்தத்தை கேட்டு புனித வனத்துச்சின்னப்பர் உடனே குகையின் வாயிலை மூடிக்கொண்டார்.

அடக்கம் செய்ய உதவி செய்த இரண்டு சிங்கங்கள்
மேற்கோள்கள்
புனித வனத்து அந்தோணியாருக்கு கடவுள் கொடுத்த கட்டளை:
புனித அந்தோணியாரும் அவருடைய சீடர்களும்: