ஆரம்பத்தில் அக்காலகட்டத்தில் கிடைத்த இயற்கைப் பொருட்களின் மூலமாக சிப்பமிடுதல்கள் மேற்கொள்ளப்பட்டன: நாணல் வகைக் கூடைகள், விலங்குகளின் தோல்கள் (போட்டா பைகள்), மரப் பெட்டிகள், மட்கல ஜாடிகள், பீங்கான் பானைகள், மரக் கொள்கலன்கள், பின்னல் பைகள் மற்றும் பல. செய்முறைப் பொருட்கள் அவை உருவாக்கப்பட்ட வடிவத்திலேயே சிப்பமிடுதலுக்கு பயன்படுத்தப்பட்டன: எடுத்துக்காட்டாக முந்தைய கண்ணாடி மற்றும் வெண்கல பாத்திரங்கள் போன்றவை. ஆரம்ப கால சிப்பமிடுதல்களின் ஆய்வும் தொல்பொருளியலில் ஒரு முக்கிய இலக்காக உள்ளது.

19 ஆம் நூற்றாண்டின் ஆரம்பகாலத்தில் தகரக் குவளைகளை உருவாக்குவதற்கு இரும்பும், தகரத்தாலான எஃகும் பயன்படுத்தப்பட்டுள்ளது. 19 ஆம் நூற்றாண்டின் பிற்பகுதியில் முதன்முதலாக காகிதப் பலகைகள் அட்டைப்பெட்டிகள் மற்றும் நெளிவுடைய இழையட்டைப் பெட்டிகள் அறிமுகப்படுத்தப்பட்டன.

புட்டிகளின் மேல் பேக்கலைட் அடைப்புகள், ஒளிபுகு கண்ணாடிக் காகிதம் மேல்ச்சுற்றுகள் மற்றும் அட்டைப் பெட்டிகளின் மேல் மரச்சட்டங்கள், அதிகரிக்கப்பட்ட பதப்படுத்துதல் பயன் திறன் மற்றும் மேம்படுத்தப்பட்ட உணவுப் பாதுகாப்பு ஆகியவை 20 ஆம் நூற்றாண்டின் முற்பகுதியில் சிப்பமிடுதலின் முன்னேற்றங்களாக இருந்தன. அலுமினியம் மற்றும் பிளாஸ்டிக்கின் பல்வேறு வகைகள் போன்ற கூடுதலான பொருட்கள் உருவாக்கப்பட்டன. சிப்பமிடுதலின் செயல்பாடு மற்றும் திறனை மேம்படுத்துவதற்கு அவை பயன்படுத்தப்பட்டன.

மேலும் காண்க
சிப்பமிடுதல் தொடர்பாக கருத்தில்கொள்ள வேண்டிய அம்சங்கள்
வரலாறு
போக்குவரத்துக் கொள்கலனில் பொருள் விவரச் சீட்டிடுதல்