1980 கள் மற்றும் 1990 களில், நிதி சந்தைகளில் ஒரு பெரிய வளர்ச்சித் துறை என்று அழைக்கப்படுபவை இழைக்கப்படும் பொருட்களின் வர்த்தகம், அல்லது குறுகிய காலத்திற்கு வழித்தோன்றல்கள்.

நிதிச் சந்தையில், பங்கு விலைகள், பத்திர விலைகள், நாணய விகிதங்கள், வட்டி விகிதங்கள் மற்றும் லாபங்கள் ஆகியவை உயரும் அபாயத்தை உருவாக்குகின்றன. ஈட்டுத்தொகை பொருட்கள் என்பது அபாயங்களைக் கட்டுப்படுத்தப் பயன்படும் நிதியியல் தயாரிப்புகளாகும், அல்லது முரண்பாடாக அபாயத்தை சுரண்டும். [2] இது நிதி பொருளாதாரம் என்றும் அழைக்கப்படுகிறது.

விலையுயர்ந்த பொருட்கள் அல்லது கருவிகளை வழங்குவோர் அசாதாரண லாபத்தை சாதனங்களை வெளியிடுவதற்கு உதவுகின்றன. இந்த தயாரிப்புகளின் உதவியுடன் ஒரு ஒப்பந்தம் செய்யப்பட வேண்டும். பிரித்தெடுக்கும் ஒப்பந்தங்கள் முக்கியமாக 4 வகைகள்: [3]

எதிர்கால

முன்னோக்கி

விருப்பம்

இடமாற்று

வெளிப்படையாக, வெளிப்படையான வாங்குவோர் மற்றும் நாணய விற்பனையாளர்கள் பொருட்களின் இறக்குமதியாளர்கள் மற்றும் ஏற்றுமதியாளர்கள். சர்வதேச வர்த்தகம் உருவாக்கப்பட்டபோது, நாணயச் சந்தைகள், இறக்குமதியாளர்கள் மற்றும் ஏற்றுமதிகள் ஆகியவற்றின் கோரிக்கை தற்போது சர்வதேச நாணய நிதியத்தின் படி, 1/32 அந்நிய செலாவணி பரிமாற்றத்தை மட்டுமே பிரதிநிதித்துவப்படுத்துகிறது. [4]

இன்று வெளிநாட்டு நாணய பரிவர்த்தனைகளின் படம் காட்டுகிறது:

வங்கிகள் / நிறுவனங்கள்

ஊக வணிகர்கள்

அரசு செலவினம் (உதாரணமாக, வெளிநாடுகளில் இராணுவ தளங்கள்)

இறக்குமதியாளர்கள் / ஏற்றுமதியாளர்கள்

சுற்றுலா பயணிகள்

உற்பத்தி பொருட்கள் [தொகு]
நிதி சந்தைகளின் வகைகள் [தொகு]
கடன் வழங்குபவர்கள் [தொகு]
கடனாளிகள் [தொகு]