லஜ்பத் நகர் 1950 களில் உருவாக்கப்பட்டது. மேலும், அதன் ஆரம்பகால குடியிருப்பாளர்களில் பெரும்பாலோர் இந்துக்கள் மற்றும் சீக்கியர்கள் ஆவர். 1947 இல் இந்தியா பிரிக்கப்பட்டதைத் தொடர்ந்து இவர்கள், புதிதாக உருவான பாகிஸ்தானிலிருந்து கிழக்கு நோக்கி நகர்ந்தனர். எனவே, இந்த நபர்களில் பலர் முல்தானிகள் மற்றும் சிந்தி மக்களாக உள்ளனர். லஜ்பத் நகர் IV (தயானந்த் காலனி) இன் ஒரு பகுதிக்கு, 1957 இல், திரு பி.என். பூரி அவர்களால், மகரிஷி தயானந்த சரஸ்வதியின் பெயரிடப்பட்டது, 

ஆரம்பத்தில் புராண குயிலாவில் அகதிகள் முகாம்கள் அமைக்கப்பட்டன, மேலும் அகதிகளுக்கு லஜ்பத் நகர், படேல் நகர், ராஜேந்திர நகர் போன்ற பகுதிகளில் இடங்கள் ஒதுக்கப்பட்டன. இராணுவ முகாம்களைப் போலவே, இந்த வீடுகள் 15x60 அடி உயரத்தில் கட்டப்பட்டவை. ஆரம்பத்தில் வீடுகள் அனைத்தும் ஒரே மாடி, அஸ்பெஸ்டாஸ் கூரைகளுடன் இருந்தன. ஆனால் இந்த சுற்றுப்புறத்தில், இப்போது பெரும்பாலான வீடுகள் பல மாடிகளைக் கொண்டுள்ளன. 

கஸ்தூரிபா ஆசிரமம் என்று அழைக்கப்படும் பங்களாதேஷ் விடுதலைப் போரின்போது, காலனி வங்காள விதவைகளுக்கான அகதி முகாமையும் இந்த பகுதி வைத்திருந்தது. 1960 ஆம் ஆண்டில், இந்தியப் பிரிவினைக்குப் பிறகு, பல ஆண்டுகளாக செயல்பட்ட பின்னர் மக்கள் சங்கத்தின் ஊழியர்கள் (1921 இல் லாகூரில் லாலா லஜ்பத் ராய் அவர்களால் நிறுவப்பட்டது) எம்.பி. லாலா அச்சிந்த் ராமின் இல்லத்திலிருந்து லஜ்பத் பவன் என்ற புதிய கட்டிடத்திற்கு மாற்றப்பட்டது. 

சமீபத்திய ஆண்டுகளில், லஜ்பத் நகர் சுற்றுலாப் பயணிகளுக்கும், ஆப்கானிஸ்தான் உள்ளிட்ட பல்வேறு நாடுகளைச் சேர்ந்த சில அகதிகளுக்கும் விருப்பமான குடியிருப்பு இடமாக மாறியுள்ளது, தலைநகரில், தரமான சுகாதாரப் பாதுகாப்பு இருப்பதால், பெரும்பாலும் மருத்துவ சுற்றுலாப் பயணிகளாக புதுடெல்லிக்குச் செல்கின்றனர். இந்தியா, ஆப்கானிஸ்தான், பாக்கிஸ்தான் மற்றும் பல ஆப்பிரிக்க நாடுகளின் தனிநபர்களை இந்த சுற்றுப்புறத்தில் பார்ப்பது பொதுவானதாக உல்ளது. 

அணுகல்தன்மை
கண்ணோட்டம்
பிரசித்தி பெற்ற கலாச்சாரம்
வரலாறு