அயரிய கத்தோலிக்கரும் நிலத்தை உடைமையாகக் கொள்ளலாம் என்று சட்டம் இயற்றப்பட்ட போதிலும், ஏழ்மையில் வாடிய அவர்களால் நிலத்தை விலைகொடுத்து வாங்க இயலவில்லை.

அயரிய மக்களில் 72% பேர் நிலத்தைப் பயிரிடுவதில் ஈடுபட்டிருந்தனர். எனவே குத்தகைக்கு எடுத்து பயிரிடுவதற்குப் போதுமான நிலமும் கிடைக்கவில்லை. குறைந்தது 8 ஏக்கர் நிலமாவது பயிரிட இருந்தால்தான் ஒரு குடும்பம் அதைக்கொண்டு வாழமுடியும் என்ற நிலையில், 65% குத்தகை நிலங்கள் ஒவ்வொன்றும் 5 ஏக்கருக்குக் குறைவாகவே இருந்தன. 

பயிர்த்தொழிலை விடுத்து வேறு வேலை வாய்ப்புகள் அயரிய கத்தோலிக்கர்களுக்கு அளிக்கப்படவில்லை. வட அயர்லாந்தின் அல்ஸ்டர் பகுதியைத் தவிர வேறு ஓரிடத்திலும் தொழிற்சாலைகள் நிறுவப்படவுமில்லை. பிரித்தானிய அரசு கடைப்பிடித்த ஒருதலைச் சார்பான கொள்கைகளாலும் வரிவிதிப்புகளாலும் அயர்லாந்தில் தொழில்வளர்ச்சி தடைபட்டது என்று அதிகாரபூர்வமான ஒரு குழு அறிக்கை கூறியது. நிலச் சீர்திருத்தம், குத்தகைக் குடியானவர்களின் உரிமைப் பாதுகாப்பு, பொதுப்பணி செயல்பாடு, தொடருந்துப் பாதைகளை நிறுவுதல் போன்றவை செயல்படுத்தப்பட வேண்டும் என்றும் அந்த அறிக்கை கூறியதை பிரித்தானிய அரசு கண்டுகொள்ளவில்லை.

இழப்புகள்
காரணங்கள்
குத்தகை முறையின் கொடுமை
அரசியல் காரணங்கள்