ஹெர்பெஸ் குறைந்தது 2,000 ஆண்டுகளாக அறியப்பட்டு வருகிறது. நிறைய மக்களுக்கு சளிப் புண் ஏற்பட்ட காரணத்தால் பேரரசர் டைபெரியஸ் ரோமில் சில காலத்திற்கு முத்தமிடுவதை தடைசெய்திருந்ததாகச் சொல்லப்படுகிறது. 16ஆம் நூற்றாண்டு "ரோமியோ மற்றும் ஜூலியட்" -இல், "o'er லேடிஸ்' லிப்ஸ்"ஸில் கொப்புளங்கள் இருப்பதாக குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது. 18ஆம் நூற்றாண்டுகளில் இது பரத்தைகளிடத்தில் பரவலாகக் காணப்பட்டதென்றும் அதை "பெண்களின் வாழ்க்கைத் தொழில்சார்ந்த நோய்" என்றும் அழைக்கப்பட்டிருந்தது.

1940 ஆம் ஆண்டுகள் வரை ஹெர்பெஸ் ஒரு கிருமியாகக் கண்டறியப்படவில்லை.

ஹெர்பெஸ் ஆன்டிவைரல் சிகிச்சை 1960 ஆம் ஆண்டுகளின் ஆரம்பத்தில் தொடங்கிவிட்டது, டியாக்சிரிபோனுக்லீயிக் அமில (டிஎன்ஏ) இனிபிடர்கள் என்றழைக்கப்பட்ட வைரல் படியெடுப்புடன் இடையீடு செய்த மருந்துகளுடன் பரிசோதனை பயன்பாடாகத் தொடங்கியது. இதன் அசல் பயன்பாடு, இம்முனோ உள்ளடக்கப்பட்ட (டிரான்ஸ்பிளாண்ட்) நோயாளிகளில், பெரியவர் என்சிபாலிடிஸ், கெராடிடிஸ், அல்லது பரவச்செய்யப்பட்ட ஹெர்பெஸ் ஸோஸ்டெர் போன்ற பொதுவாக உயிர்க்கொல்லி அல்லது பலவீனமாக்கும் நோய்களுக்கு எதிராக பயன்படுத்தப்பட்டது. முதலில் இதில் பயன்படுத்தப்பட்ட சேர்மானங்கள், 5-ஐயோடோ-2'-டியாக்ஸியுரிடைன், AKA ஐடாக்ஸுரிடைன், IUdR, அல்லது (IDU) மற்றும் 1-β-D-அராபினோஃபுரானோசில்சிடோசைன் அல்லது அரா-C, பின்னாளில் சைடோசார் அல்லது சைடோராபைன் என்ற பெயரில் விற்பனை செய்யப்பட்டது. இந்தப் பயன்பாடு, ஹெர்பெஸ் சிம்ப்ளக்ஸ், ஸோஸ்டெர் மற்றும் வரிசெல்லா போன்ற தலைப்புக்குரிய சிகிச்சைகளைச் சேர்ப்பதற்கும் விரிவடைந்தது. சில சோதனைகள் வெவ்வேறு ஆன்டிவைரல்களுடன் மாறுபட்ட முடிவுகளைக் கொண்டிருந்தது. 1970 ஆம் ஆண்டுகளின் மத்தியில் அறிமுகப்படுத்தப்பட்ட 9-β-D-அராபினோஃபுரானோசிலாடினைன், AKA அரா-A அல்லது விதாராபைன், அரா-C யைக் காட்டிலும் மிகக் குறைந்த நச்சு, வழக்கமான நியோநேடல் ஆன்டிவைரல் சிகிச்சையின் தொடக்கத்துக்கான வழியை ஏற்படுத்தியது. உயிர்போக்கும் ஆபத்துடைய ஹெர்பெஸ் சிம்ப்ளக்ஸ் கிருமி நோயின் நிர்வாகத்திற்கு நச்சியல்பைக் காட்டிலும் அதிக கனம் கொண்ட தெராபெடிக் செயல் திறனுக்கான ஹெர்பெஸ் சிம்ப்ளக்ஸ் கிருமி எதிரான செயல்பாட்டுடன் ஆன்டிவரைல் மருந்துகளை முதன்முறையாக ஒழுங்குமுறையில் அளித்தது விதாராபைன் தான். 1977 ஆம் ஆண்டில், இன்ட்ராவெனொஸ் விதார்பைன், அமெரிக்க உணவு மற்றும் மருந்து நிர்வாகம் (FDA) இல் பயன்படுத்துவதற்காக உரிமம் வழங்கப்பட்டது. அந்த நேரத்திய இதர பரிசோதனைக்குரிய ஆன்டிவைரல்களில் உள்ளடங்கியவை: ஹெபாரின் ,
ட்ரைஃப்ளூவோரோதைமைடைன் (TFT), ரிபிவாரின், இன்டர்ஃபெரான், விராஜோல், மற்றும் 5-மிதாக்சிமிதைல்-2'-டியாக்ஸியுரிடைன் (MMUdR). 1970 ஆம் ஆண்டுகளின் இறுதிகளில் அறிமுகப்படுத்தப்பட்ட 9-(2-ஹைட்ராக்சிஎதோக்சிமிதைல்) குவானைன், AKA அசிக்ளோவீர், ஆன்டிவைரல் சிகிச்சைக்கான மற்றொரு தடத்தை ஏற்படுத்தி 1980 ஆம் ஆண்டுகளின் இறுதிகளில் விதார்பைன் vs. அசிக்ளோவிர் வழக்குகளுக்கு இட்டுச்சென்றது. விதார்பைனைக் காட்டிலும் குறைவான நச்சியல்பு மற்றும் உட்கொள்ளுதலில் எளிமை, ஹெர்பெஸ் சிகிச்சையில் ஆசிக்ளோவிரை அது 1988 ஆம் ஆண்டில் எஃப்டிஏ-வால் உரிமம் வழங்கப்பட்டபிறகு, தேர்வுக்குரிய மருந்தாக ஆனது. நியோநேடல் ஹெர்பெஸ் சிகிச்சையில் மற்றொரு நன்மை, அதிகரித்த டோசேஜ்களுடன் அதன் உயிரிழக்கும் தன்மை மற்றும் ஆரோக்கியம் குன்றும் தன்மை வெகுவாக குறைக்கப்பட்டுள்ளது, இது விதார்பைனின் அதிகரித்த டோசேஜுடன் ஒப்பிடுகையில் நிகழாத ஒன்று. சமன்பாட்டின் மறுபுறத்தில், நோய் எதிர்ப்பு திறன் பதிலுரைகளை அசிக்ளோவிர் தடுப்பதாகத் தெரிகிறது, மேலும் அசிக்ளோவிர் ஆன்டிவைரல் சிகிச்சையில் இருக்கும் புதிதாய்ப் பிறந்த குழந்தைகள் நோய் எதிர்ப்பு டிடிரில் விதார்பைனைக் காட்டிலும் மிகவும் மெதுவாக உயர்ந்தது கண்டுணரப்பட்டது.

இதர மருந்துகள்
ஆராய்ச்சி
வெளி இணைப்புகள்
வரலாறு