"ஆர்கான்" (αργος, கிரேக்கப் பொருள் "செயலற்றது", அதன் வேதியியல் செயலற்ற தன்மையைக் குறிப்பிட்டு) காற்றில் இருப்பதாக ஹென்றி கேவென்டிஷ் அவர்களால் 1785 ஆம் ஆண்டில் சந்தேகிக்கப்பட்டது, ஆனால் அது 1894 ஆம் ஆண்டு வரையில் தனிமைப்படுத்தப்படவில்லை, அப்போது ஸ்காட்லாந்தில் ஒரு பரிசோதனையின் போது லார்ட் ரேய்லீய் மற்றும் சர் வில்லியம் ராம்சே ஒரு சுத்தமான காற்று மாதிரியிலிருந்து எல்லா பிராணவாயு, கரியமிலவாயு, நீர் மற்றும் நைட்ரஜன் ஆகியவற்றை நீக்கினர். வேதியியல் கலவைகளால் தயாரிக்கப்படும் நைட்ரஜன் வளிமண்டலத்தில் இருக்கும் நைட்ரஜனைக் காட்டிலும் ஒரு அரை சதவிகிதம் இலேசாக இருப்பதாக முடிவுசெய்திருந்தனர். அந்த வேறுபாடு முக்கியமில்லாததாகக் காணப்பட்டபோதிலும் பல மாதங்களுக்கு அவர்களுடைய ஆர்வத்தைக் கவர்வதற்குப் போதிய முக்கியத்துவம் பெற்றிருந்தது. காற்றில் நைட்ரஜனுடன் வேறு ஒரு வாயு கலந்திருப்பதாக அவர்கள் முடிவு செய்தனர். ஹெச். எஃப். நெவால் மற்றும் டபள்யூ. என். ஹார்ட்லே ஆகியோரின் தனிப்பட்ட ஆராய்ச்சி மூலமும் 1882 ஆம் ஆண்டில் ஆர்கான் எதிர்பட்டது. ஒவ்வொருவரும் காற்றின் வண்ண நிறமாலையில் புதிய கோடுகளைக் கண்டனர், ஆனால் அந்தக் கோடுகள் ஏற்படுவதற்கான தனிமத்தை அடையாளங்காண முடிந்திருக்கவில்லை. கண்டறியப்பட்ட அரிய வாயுக்களில் முதல் உறுப்பினராக ஆனது ஆர்கான். இப்போது ஆர்கானின் குறியீடு Ar , ஆனால் 1957 ஆம் ஆண்டு வரையில் அது A ஆக இருந்தது.

இதர பயன்பாடுகள்
ஒளியேற்றம்
சேர்மங்கள்
வரலாறு