ஒரு பாரம்பரிய நடனம் என்பது கோட்பாடு, பயிற்சி, வழிமுறைகள் மற்றும் வெளிப்படையான நடைமுறைக்கான பகுத்தறிவு ஆகியவை ஆவணப்படுத்தப்பட்டு பண்டைய பாரம்பரிய நூல்களுக்கு, குறிப்பாக நாட்டிய சாஸ்திரத்தில் கானப்படுகின்றன. செம்மொழி இந்திய நடனங்கள் வரலாற்று ரீதியாக ஒரு பள்ளி அல்லது குரு- சிஷ்ய பரம்பரையுடன் (ஆசிரியர்-சீடர் பாரம்பரியம்) சம்பந்தப்பட்டிருக்கின்றன. மேலும் நடனக் களஞ்சியத்தின் அடிப்படை நாடகம் அல்லது அமைப்பு, பாடகர்கள் மற்றும் இசைக்குழுவுடன் முறையாக ஒத்திசைக்க பாரம்பரிய நூல்கள், உடல் பயிற்சிகள் மற்றும் விரிவான பயிற்சி ஆகியவற்றின் ஆய்வுகள் தேவைப்படுகின்றன. 

ஒரு நாட்டுப்புற இந்திய நடனம் என்பது பெரும்பாலும் வாய்வழி மரபாகவே இருந்து வருகிறது. அதன் மரபுகள் வரலாற்று ரீதியாகக் கற்றுக் கொள்ளப்பட்டு பெரும்பாலும் ஒரு தலைமுறையிலிருந்து அடுத்த தலைமுறைக்கு வாய் வார்த்தை மற்றும் சாதாரண கூட்டுப் பயிற்சி மூலம் கடந்து செல்கிறது. ஒரு அரை-பாரம்பரிய இந்திய நடனம் ஒரு பாரம்பரிய முத்திரையைக் கொண்டுள்ளது. அது ஒரு நாட்டுப்புற நடனமாக மாறிய பின்னர் அதன் நூல்களையும் பள்ளிகளையும் இழந்தது. ஒரு பழங்குடி நடனம் என்பது நாட்டுப்புற நடனத்தின் உள்ளூர் வடிவமாகும். இது பொதுவாக பழங்குடி மக்களிடையே காணப்படுகிறது; பொதுவாக பழங்குடி நடனங்கள் ஒரு வரலாற்று காலத்தில் நாட்டுப்புற நடனங்களாக உருவாகின்றன. 

நாட்டுப்புற மற்றும் பழங்குடி நடன வடிவங்கள்
பரதநாட்டியம்
இந்தியாவில் நடனத்தின் தோற்றம்
பெயரிடல்