பெர்னாட் ஷாவின் நாடகங்களின் உரைகள் இந்தப் பிரிவில் குறிப்பிடப்பட்டுள்ளன. மேலும் அவை எப்போது எழுதப்பட்டன மற்றும் முதலில் நாடகமாக நிகழ்த்தப்பட்டன என்பது பற்றிய விவரங்களை "முழு நாடகங்கள் மற்றும் முன்னுரைகள்" என்னும் இணைப்பில் பெறலாம்.
 ஷா, "விடோவர்’ஸ் ஹௌசஸ்" (Widowers' Houses) என்னும் நாடகத் தயாரிப்புக்கென்ற அவரது முதல் நாடகத்திற்காக 1885 ஆம் ஆண்டில் விமர்சகர் வில்லியம் ஆர்ச்சருடன் இணைந்து பணிபுரியத் தொடங்கினார். பெர்னாட் ஷா இந்த நாடகத்தை எழுத முடியாது என ஆர்ச்சர் முடிவு செய்ததால் அந்தப் பணி கைவிடப்பட்டது. சில ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு பெர்னாட் ஷா மீண்டும் 1892 ஆம் ஆண்டில் முயற்சித்து எவருடைய துணையும் இன்றி நாடகத்தை முடித்தார். சேரி வீடுகளை வாடகைக்கு விட்டுப் பிழைக்கும் உரிமையாளர்களை கடுமையாகத் தாக்கி விமர்சித்த "விடோவர்’ஸ் ஹௌசஸ்" நாடகம் முதலில் லண்டனின் ராயல்டி தியேட்டரில் 1892 ஆம் ஆண்டு டிசம்பர் 9 அன்று நாடகமாக நிகழ்த்தப்பட்டது. பெர்னாட் ஷா பின்னாளில் அதை அவரது மோசமான படைப்புகளில் ஒன்றெனக் கூறியுள்ளார். ஆனால் அதில் தான் தனது ஊடகத்தைக் கண்டறிந்தார். "த டெவில்’ஸ் டிச்ஸைப்பிள்" (The Devil's Disciple) (1897) என்ற நாடகம் அவரின் குறிப்பிடத்தக்க நிதியியல் வெற்றிபெற்ற முதல் நாடகம் ஆகும். இது ரிச்சர்டு மேன்ஸ்ஃபீல்டின் அமெரிக்கத் தயாரிப்பில் உருவாக்கப்பட்டது. அவர் மொத்தம் 63 நாடகங்களை எழுதினார். அவற்றில் பெரும்பாலானவை முழு நீள நாடகங்களாகும்.

அவரது நாடகங்கள் லண்டனில் வெற்றிபெறும் முன்னர் அமெரிக்கா மற்றும் ஜெர்மனில் பெரும்பாலும் வெற்றிபெற்றன. அவரது தொடக்க படைப்புகள் பலவற்றின் பெரிய லண்டன் தயாரிப்புகள் பல ஆண்டுகள் கால தாமதத்துக்குட்பட்டன என்றாலும் அவை லண்டனில் இப்போதும் நாடகமாக நிகழ்த்தப்பட்டு வருகின்றன. "மிசஸ். வார்ரென்’ஸ் ப்ரொஃபெஷன்" (Mrs. Warren's Profession ) (1893), "ஆம்ஸ் அண்ட் த மேன்" (Arms and the Man) (1894), "கேண்டிடா" (Candida) (1894) மற்றும் "யூ நெவர் கேன் டெல்" (You Never Can Tell) (1897) ஆகியவை இதற்கு எடுத்துக்காட்டுகளாகும்.

பெர்னாட் ஷாவின் நாடகங்கள் ஆஸ்கார் வைல்டின் நாடகங்கள் போன்றவையே அவை நறுக்குத்தெறிக்கும் நகைச்சுவை நிரம்பியதாக இருந்தன. அவை விக்டோரியா காலத்தில் விதிவிலக்காக அமைந்த நாடகங்களாகும்; இந்த இரண்டு ஆசிரியர்களுமே அவர்களின் நகைச்சுவைக்காக பெரிதும் நினைவில் நின்றவர்களாவர். இருப்பினும், பெர்னாட் ஷாவின் நகைச்சுவைத் திறம் பிரிட்டிஷ் நாடகத்தில் அவரது புரட்சியை ஏற்படுத்தும் பங்கின் முக்கியத்துவத்திற்கு தடையாக இருக்கவில்லை. விக்டோரியாவின் காலத்தில் லண்டன் மேடை உற்சாகமான செண்டிமெண்ட் நிறைந்த பொழுதுபோக்குக்கான இடமாகக் கருதப்பட்டு வந்தது. பெர்னாட் ஷா அதை நீதி, அரசியல் மற்றும் பொருளாதார விவகாரங்களைக் கருத்தில் கொள்வதற்கான மன்றமாக மாற்றினார். இது நாடகக் கலைக்கான அவரது நீடித்த மற்றும் முக்கியமான பங்களிப்பாக இருக்கக்கூடும். இதில் அவர் தன்னை நவீன யதார்த்த நாடகத்திற்கு முன்னோடியான ஹென்ரிக் இப்செனுக்கு கடன் பட்டவராகக் கருதுகிறார். அதாவது ஏதேனும் முக்கியமான சமூக விவகாரம் ஒன்றினைப் பற்றிய விழிப்புணர்வை மிகவும் அதிகரிப்பது. குறிப்பாக "விடோவர்'ஸ் ஹௌசஸ்" யதார்த்த வகைக்கான ஒரு எடுத்துக்காட்டாகும். அது வில்லியம் ஆர்ச்சருக்குப் பிறகு முடிக்கப்பட்டது. பெர்னாட் ஷாவின் நண்பரான அவர் இப்செனின் நாடகங்கள் சிலவற்றை ஆங்கிலத்திற்கு மொழிப் பெயர்த்தார். பெர்னாட் ஷா த "க்விண்டெஸ்ஸன்ஸ் ஆஃப் இப்செனிஸ்ம்" (Quintessence of Ibsensism) என்ற புத்தகத்தை எழுதினார்.

பெர்னாட் ஷாவின் அனுபவமும் மற்றும் பிரபலமும் அதிகரித்ததால், அவரது நாடகங்கள் மற்றும் முன்னுரைகள் அவர் ஆதரித்த சீர்திருத்தங்களைப் பற்றி மிகவும் பேசின. அதே நேரத்தில் அவை பொழுதுபோக்குப் படைப்புகளாக கொடுக்க வேண்டிய நிறைவையும் அளிக்கத் தவறவில்லை. "சீசர் அண்ட் கிளியோபாட்ரா" (1898), "மேன் அண்ட் சூப்பர்மேன்" (1903), "மேஜர் பார்பரா" (1905) மற்றும் "த டாக்டர்'ஸ் டைலெம்மா" (1906) போன்ற அவரது படைப்புகள் பெர்னாட் ஷாவின் முதிர்ச்சியடைந்த கருத்துக் கண்ணோட்டங்களைக் காண்பித்தன. அவற்றை எழுதும்போது அவருக்கு வயது 50ஐ எட்டியிருந்தது. 1904 முதல் 1907 ஆண்டு வரை அவரது நாடகங்களில் பல மற்றும் அவற்றின் லண்டன் திரையிடல்கள் கோர்ட் தியேட்டரில் பிரபல தயாரிப்பு நிறுவனங்களினால் நிகழ்த்தப்பட்டன. அவற்றை ஹார்லி க்ரான்வில்லே-பார்க்கர் மற்றும் ஜே.இ. வெட்ரென்னே ஆகியோர் நிர்வகித்தனர். அவரது புதிய நாடகங்களில் முதலாவதானது கோர்ட் தியேட்டரில் நடத்தப்பட்டது அது "ஜான் புல்'ஸ் அதர் ஐலேண்ட்" (1904) ஆகும். அது இப்போது மிகவும் பிரபலமில்லை. ஏழாம் எட்வர்டு மன்னர் அந்த நாடகத்தைப் பார்க்கும் போது அவரது நடிப்பைப் பார்த்து விழுந்து விழுந்து சிரித்ததில் அவர் அமர்ந்திருந்த நாற்காலி உடைந்ததால் அது பிரசித்தி பெற்ற நாடகமாகி பெர்னாட் ஷாவின் மதிப்பை அதிகரித்தது.

1910களில் பெர்னாட் ஷா மிக வளர்ந்த நாடக ஆசிரியரானார். "ஃபேன்னி'ஸ் ஃபர்ஸ்ட் ப்ளே" (Fanny's First Play) (1911) மற்றும் "பிக்மேலியன்" (Pygmalion) (1912) போன்ற அவரது புதிய படைப்புகள் லண்டன் பார்வையாளர்கள் மத்தியில் நீண்டநாள் நிகழ்த்தப்பட்டன. அவற்றில் விருது வென்ற பிரபலமான நாடகம் இசை நாடகமான "மை ஃபேர் லேடி" (1956) ஆகும். "ஆம்ஸ் அண்ட் த மேன்" (1894) இன் இசை வடிவத் தழுவலான ஆஸ்கார் ஸ்ட்ரேட்டஸின் "த சாக்லேட் சோல்ஜர்" (1908) நாடகமும் மிகவும் பிரபலமானதாகும். ஆனால் பெர்னாட் ஷா அதை வெறுத்தார். மேலும் அவரது வாழ்நாளில் பின்னர் எப்போதும் அவரது படைப்புகளை இசைவடிவத் தழுவலாக்கம் செய்வதை அனுமதிக்கவில்லை. இவ்வாறு அவர் "பிக்மேலியன்" கதையை அடிப்படையாகக் கொண்டு அமைக்கப்படவிருந்த ஃப்ரேன்ஸ் லெஹர் ஓப்பெரேட்டாவையும் நிராகரித்தார்; "மை ஃபேர் லேடி" நாடகத்தின் பிராட்வே இசைவடிவத்தை பெர்னாட் ஷாவின் மறைவுக்குப் பின்னரே உருவாக்க முடிந்தது. இருப்பினும் "த சாக்லேட் சோல்ஜருக்கும்" பெர்னாட் ஷா எப்போதும் எதிர்பார்க்காத அல்லது எப்போதும் எதிர்பார்த்திருக்க முடியாத "மை ஃபேர் லேடி" க்கும் ஒரு தெளிவான வேறுபாடு உள்ளது; "த சாக்லேட் சோல்ஜர்" பெர்னாட் ஷாவின் வசனங்களில் எதையும் பயன்படுத்தவில்லை. ஆனால் "மை ஃபேர் லேடி" யில் ஆசிரியர் ஆலன் கே லெர்னர் எழுதிய நீளமான வசனங்களைக் கொண்டிருந்தாலும் சில பொதுவான பேச்சு வசனங்களில் பெர்னாட் ஷா எழுதியது அப்படியே மாற்றாமல் பயன்படுத்தப்பட்டிருந்தது.

பெர்னாட் ஷாவின் கருத்து முதல் உலகப்போரினால் மாறியது பொதுமக்கள் மற்றும் அவரது பல நண்பர்களின் வெறுப்புக்குள்ளாகிய போதும் அவர் எந்த சமாதானமும் இன்றி அதை எதிர்த்தார். உலகப்போருக்குப் பின்னர் அவரது முதல் முழுநீள படைப்பு "ஹார்ட்ப்ரேக் ஹௌஸ்" (Heartbreak House) (1919) என்பதாகும். அது பெரும்பாலும் உலகப்போரின் போதே எழுதப்பட்டது. பெர்னாட் ஷா ஒரு புதியவரானார் - அவரது நகைச்சுவை அப்படியே இருந்தது ஆனால் மனிதாபிமானத்தின் மீதான அவரது நம்பிக்கை குறைந்தது. "ஹார்ட்ப்ரேக் ஹௌஸின்" முன்னுரையில் அவர் இவ்வாறு கூறினார்:

"எல்லா மனிதர்களுக்கும் அவர்களுக்கான அரசாங்கம் உள்ளது எனக் கூறப்படுகிறது. எல்லா அரசாங்கமும் அதற்கென தேர்தல் தொகுதி உண்டு; முன் வரிசையில் இருக்கும் பேச்சாளர்கள் நினைத்தால் ஒரு தொகுதியை மேம்படுத்தலாம் அல்லது மோசமாக்கலாம். இவ்வாறு ஜனநாயகமானது முடிவுறா சிக்கல் சுழலில் நகர்கிறது."

பெர்னாட் ஷா முன்னர் ஜனநாயகத்திலிருந்து சமதர்மத்தை நோக்கிய படிப்படியான மாற்றத்தை ஆதரித்திருந்தார். ஆனால் இப்போது கருணையும் உறுதியும் உள்ள மனிதர்களாலான அரசாங்கத்திடம் நம்பிக்கை கொண்டுள்ளார். இது சில நேரங்களில் சர்வாதிகார ஆபத்துகளை அவரைக் காணாமல் தவறவிடச் செய்தது. அவரது வாழ்நாளின் இறுதிக்கு அருகாமையிலும் அவரது அந்த நம்பிக்கை தோற்றது. அவரது கடைசி முழு நீள நாடகமான "பயோட் பில்லியன்ஸ்" (1946-48) நாடகத்தின் முதல் காட்சியில் அவரது நாடக நாயகன் கேட்பார்:

"ஒரு கும்பலில் தொண்ணூற்றைந்து சதவீதம் பேருக்கு அரசியல் புரியாது மற்றும் தலைவர்கள் இல்லாவிட்டால் அவர்களால் துன்பத்தைத் தவிர வேறெதையும் உருவாக்கத் தெரியாது என்ற நிலையில், எதற்காக இந்த கும்பலைத் தேர்ந்தெடுக்கவேண்டும்? அவர்கள் எவ்வகையான தலைவர்களைத் தேர்ந்தெடுக்க வாக்களிப்பார்கள்? போப் சார்ந்த சூழ்ச்சித்திறத்துடன் கூடிய டைட்டஸ் ஓட்ஸ் மற்றும் லார்ட் ஜார்ஜ் கார்டான் அவர்களையா, யூதர்களை அழிப்பதற்கு அவர்களுடைய உதவியைப் பெற்ற ஹிட்லர்களையா, அனைத்து அயல்நாட்டுக்காரர்களும் எதிரிகள் எனக் கருதப்பட்டு வீழ்த்தப்படும், மகிழ்ச்சி மற்றும் பேரரசுகள் பற்றிய தேசியக் கனவுகளுக்காக அவர்களை எல்லாம் ஒன்று சேர்க்கும் முசோலினிகளையா?"

1921 ஆம் ஆண்டில் பெர்னாட் ஷா "பேக் டு மெத்துசேலா" படைப்பை முடித்தார். அது அவரது "மெட்டாபயாலஜிக்கல் பெண்ட்டாடச்" (Metabiological Pentateuch) ஆகும். இதன் பெரிய ஐந்து நாடகப் பகுதிப் படைப்பு ஏதேன் தோட்டத்தில் தொடங்கி எதிர்காலத்தின் ஆயிரக்கணக்கான ஆண்டுகள் வரை செல்கிறது; "உயிர்வாழ் ஆற்றல்" அடுத்தடுத்த சோதனை முயற்சிகளின் மூலமாக முழுமையான ஒரு முடிவு நிலைக்கு உயிரினப் பரிணாம வளர்ச்சியை இட்டுச்செல்கிறது என்ற பெர்னாட் ஷாவின் கருத்தைக் காண்பிக்கிறது. பெர்னாட் ஷா அந்த நாடகத்தை அவரது சிறந்த படைப்பு எனக் கூறினார். ஆனால் பல விமர்சகர்கள் இதை ஒப்புக் கொள்ளவில்லை. கருணையுள்ள சக்தி பரிணாம வளர்ச்சியை நடத்தும் கருத்து "ஜெனிவா" (1938) இல் மீண்டும் வருகிறது. அதில் பெர்னாட் ஷா, மனிதர்கள் சுய ஆளுமைக்குத் தேவையான ஞானத்தைப் பெறுவதற்காக நீண்ட ஆயுட்காலத்தைப் பெற வேண்டும் எனக் கூறுகிறார்.

"மெத்துசேலா" என்பது "செயிண்ட் ஜோனுக்குப்" (1923) பிறகு வந்தது அதுவே பொதுவாக அவரது சிறந்த படைப்புகளில் ஒன்றாகக் கருதப்பட்டது. பெர்னாட் ஷா ஜோன் ஆஃப் ஆர்க்கைப் பற்றி நீளமாக எழுத இருந்தார். 1920 ஆம் ஆண்டில் நிகழ்ந்த அவரது ஞான ஒப்புதல் வலுவான ஊக்கத்தை வழங்கியது. அந்த நாடகம் சர்வதேச அளவில் வெற்றிபெற்றது ஆகும். அதுவே இலக்கியத்திற்கான அவரது நோபல் பரிசுக்குக் காரணமாக விளங்கியது என்றும் நம்பப்படுகிறது. அவரது படைப்பு "...உயர்ந்த மனப்பான்மை மற்றும் மனிதாபிமானம் ஆகிய இரண்டு குணங்களையும் கொண்டுள்ளது. ஒற்றைக் கவிதையியல் அழகைக் கொண்டு நையாண்டியையும் கொண்டுள்ளது" எனக் குறிப்பிடும் கருத்து பாராட்டுகிறது. இந்த நேரத்தில் பிரதமர் டேவிட் லாய்டு ஜார்ஜ் நன்மதிப்புக்கான ஆணையை பெர்னாட் ஷாவிற்கு வழங்க மன்னரிடம் பரிந்துரைக்க எண்ணினார். ஆனால் அவருக்கு பதிலாக அந்த இடம் ஜே.எம். பேர்ரிக்கு வழங்கப்பட்டது. பெர்னாட் ஷா ஒரு பெருமைமிக்க பதவியை நிராகரித்தார். அந்த நாளின் அரசாங்கம் கௌரவ ஆணையை வழங்குவதற்கான முறைப்படியாக இல்லாத அறிவிப்பு வழங்கப்பட்ட 1946 ஆம் ஆண்டு வரை இது நிகழவில்லை: பெர்னாட் ஷா "ஒரு எழுத்தாளருக்கான "கௌரவம்" என்பது வரலாற்றின் பிற்காலத்திலான கண்டுபிடிப்புகளின் மூலமே நிர்ணயிக்கப்பட முடியும்" என்று கூறி அதை நிராகரித்தார்.

அவர் தனது எஞ்சிய வாழ்நாளில் நாடகங்களை எழுதினார் ஆனால் அவற்றில் வெகு சில மட்டுமே பிரபலமாயின, அல்லது பெரும்பாலும் அவருடைய முந்தைய படைப்புகளைப் போல மறுஆய்வு செய்யப்பட்டன. அநேகமாக அந்தக் காலத்திலான அவரது மிகவும் பிரபலமான படைப்பாக "த ஆப்பிள் கார்ட்" (1929) இருந்தது. பின்னர் அவர் எழுதிய "டூ ட்ரூ டு பி குட்" (1931), "ஆன் த ராக்ஸ்" (1933), "த மில்லியனர்ஸ்" (1935) மற்றும் "ஜெனிவா" (1938) போன்ற முழு நீள நாடகங்கள் பிரபலத்தில் சரியத் தொடங்கின. அவரது குறிப்பிடத்தக்க இறுதி நாடகம் "இன் குட் கிங் சார்லஸ் கோல்டன் டேஸ்" நாடகத்தில் அவரது பெரிய படைப்புகளில் இருந்த உரைகள் அப்படியே இருந்தன என செயிண்ட். ஜான் எர்வின் கருதினார்.

பெர்னாட் ஷாவின் வெளியிடப்பட்ட நாடகங்கள் நீளமான முன்னுரையுடன் அமைந்திருந்தன. இவை பெரும்பாலும் நாடகம் கருத்தில் எடுக்கும் விவகாரங்களைக் காட்டிலும் நாடகத்தைப் பற்றிய விவகாரங்களைப் பற்றிய பெர்னாட் ஷாவின் கருத்தை அடிப்படையாகக் கொண்டவாறே இருந்தன. அவரது முன்னுரைகள் சில நேரங்களில் அவை அறிமுகப்படுத்தும் நாடகங்களை விட நீளமாகக்கூட இருந்தன. எடுத்துக்காட்டுக்கு, "த ஷெவிங்-அப் ஆஃப் ப்ளேங்கோ போஸ்னெட்" (1909) என்னும் அவரது ஒரு நாடகத்தின் பெங்குயின் புக்ஸ் பதிப்பில் 67 பக்க முன்னுரை இருந்தது. ஆனால் அந்த நாடகம் 29 பக்கம் மட்டுமே இருந்தது.

புகைப்படவியல்
விமர்சனம்
நாவல்கள்
நாடகங்கள்