சர் ஃபிரான்சிஸ் கால்ட்டன் (Sir Francis Galton) தற்போது சொல் கற்பிதக்கொள்கை என்று அறியப்படும் கொள்கையை ஏற்றுக்கொண்ட முதல் அறிவியல் அறிஞர் ஆவார். மக்களின் வாழ்க்கை இறுதியாக மொழியினுள் குறியிடப்படுவதாக மாறிவிடுவதின் மிகவும் சிறப்பான மற்றும் சமூக ரீதியாக பொருத்தமான ஆளுமை மாற்றங்களுக்கான உத்தியாக இருக்கிறது. அந்தக் கற்பிதக்கொள்கை தொடர்ந்து மாதிரி மொழியின் மூலமாக அறிவுறுத்தப்படுகிறது. அது மனித ஆளுமைப் பண்புக்கூறுகளின் விரிவான வகைப்பிரித்தலை தருவிப்பதற்கு சாத்தியம் கொண்டதாக இருக்கிறது.

1936 ஆம் ஆண்டில் கோர்டோன் ஆல்போர்ட் (Gordon Allport) மற்றும் எச்.எஸ். ஓட்பர்ட் (H. S. Odbert) ஆகியோர் இந்தக் கற்பிதக்கொள்கையை நடைமுறைப்படுத்தினர். அவர்கள் அந்த நேரத்தில் கிடைத்த ஆங்கில மொழியின் மிகவும் விரிவான அகராதிகள் இரண்டினைப் பயன்படுத்திப் பணியாற்றினர். மேலும் அவற்றில் இருந்து 17,953 ஆளுமை விவரிக்கும் வார்த்தைகளை பிரித்தெடுத்தனர். அவர்கள் பின்னர் அந்த பெரிய பட்டியலை 4,504 உரிச்சொற்களாகக் குறைத்தனர். அதில் நோக்கியறியத்தக்க மற்றும் ஒப்பீட்டளவில் நிலையான பண்புக்கூறுகளின் விளக்கமாக இருந்ததாக அவர்கள் கருதினர்.

ரேமண்ட் கேட்டல் (Raymond Cattell) 1940களில் ஆல்போர்ட்-ஓட்பர்ட்டின் (Allport-Odbert) பட்டியலைப் பெற்றார். அதில் உளவியல் ரீதியான ஆய்வுகள் மூலமாக இணைக்கப்பட்ட வார்த்தைகள் பெறப்பட்டன. பின்னர் ஒத்த சொற்கள் நீக்கப்பட்டு அவை 171 வார்த்தைகளாகக் குறைந்தன. அவர் பின்னர் அந்த பட்டியலில் உள்ள உரிச்சொற்கள் மூலமாக அறிந்த நபர்களிடம் மக்களைத் தரப்படுத்துவதற்கான தலைப்புகளைக் கேட்டார். பின்னர் அவர்களது தரவரிசைகளை ஆய்வு செய்தார். கேட்டல் 35 முக்கிய ஆளுமைப் பண்புக்கூறுகளின் தொகுப்பைக் கண்டறிந்தார். அவற்றை அவர் "ஆளுமைக் கோளம்" என்று குறிப்பிட்டார். அவரும் அவரது உதவியாளர்களும் பின்னர் இந்த பண்புக்கூறுகளுக்கான ஆளுமைச் சோதனைகளை உருவாக்கினர். அந்த சோதனைகளில் அவர்கள் பெற்ற தகவலானது காரணிப் பகுப்பாய்வுப் புள்ளியியல் முறையுடன் இணைந்து கணினிகளின் நுட்பங்களுடன் இணைந்து பகுப்பாய்வு செய்யப்பட்டது. இதன் விளைவாக 16 முக்கிய ஆளுமைக் காரணிகள் உருவாகின. அவை 16பி.எஃப் ஆளுமை வினாப்பட்டியல் உருவாவதற்கு வழிவகுத்தன.

1961 ஆம் ஆண்டில் இரண்டு வான் படை ஆராய்ச்சியாளர்களான எர்னஸ்ட் ட்யூப்ஸ் மற்றும் ரேமண்ட் கிறிஸ்டல் ஆகியோர் எட்டு பெரிய மாதிரிகளில் இருந்து ஆளுமைத் தகவலைப் பகுப்பாய்வு செய்தனர். கேட்டல்லின் பண்புக்கூறு மதிப்பீடுகளைப் பயன்படுத்தி அவர்கள் ஐந்து திரும்ப நிகழும் காரணிகளைக் கண்டறிந்து அவற்றுக்கு "எழுச்சியடைதல்", "ஏற்றுக்கொள்ளும் தன்மை", "நம்பிக்கை", "உணர்வு நிலைப்புத்தன்மை" மற்றும் "கலாச்சாரம்" என்று பெயரிட்டனர். இந்தப் பணி ஏற்கனவே போதுமான அளவிற்கு ஆளுமைத் தகவல்களின் தொகுப்புடன் ஐந்து முக்கிய காரணிகளைக் கண்டறிந்திருந்த வார்ரன் நோர்மன் (Warren Norman) மூலமாக நகலெடுக்கப்பட்டது. நோர்மன் எழுச்சியடைதல், ஏற்றுக்கொள்ளும் தன்மை, மனச்சான்றுக்குக் கட்டுப்பட்ட தன்மை, உணர்வு நிலைப்புத்தன்மை மற்றும் கலாச்சாரம் என்று இந்த காரணிகளுக்குப் பெயரிட்டார். ரேமண்ட் கேட்டல் இந்த மேம்பாடுகளை அவரது 16பி.எஃப் மாதிரிக்கான தாக்குதலாகக் கருதினார். மேலும் வளர்ச்சியடையும் ஐந்து காரணி கருத்தொருமிப்பை அவர் ஏற்றுக்கொள்ளவில்லை. "...ஐந்து காரணி மாற்றுக்கருத்து" என்று அவர் குறிப்பிட்ட இதனை "...16பி.எஃப் சோதனைக்கு எதிராக ஓரளவுக்கு இயங்குவதாக இருக்கிறது" என்று கருதினார். அமெரிக்கன் சைக்காலஜிஸ்ட் (American Psychologist) பத்திரிகையில் கோல்ட்பர்க்கின் 'தோற்றவமைப்புக்குரிய ஆளுமைப் பண்புக்கூறுகளின் கட்டமைப்பு' என்ற கட்டுரைக்குப் பதில் அளிக்கையில் கேட்டல் "எந்த ஒரு அனுபவமிக்க காரணியாக்க நிபுணரும் முனைவர் கோல்ட்பர்க்கின் ஐந்து காரணி ஆளுமைக் கோட்பாட்டுக்கான ஆர்வத்தை ஏற்றுக்கொள்ள மாட்டார்கள்" என்று குறிப்பிட்டார். அவரது 16 காரணி மாதிரிக்கான எஃப்.எஃப்.எம் சவாலின் இந்த வரையறுக்கப்பட்ட நிராகரிப்பு அவரது வாழ்வின் இறுதியில் வெளியிடப்பட்ட 'த ஃபால்லசி ஆஃப் ஃபைவ் ஃபேக்டர்ஸ் இன் த பெர்சனாலிட்டி ஸ்பியர்', கேட்டல், ஆர். பி. (1995), "த சைக்காலஜிஸ்ட்" , "த பிரிட்டிஷ் சைக்காலஜிகல் சொசைட்டி" , மே வெளியீடு பக் 207–208 இல் இடம்பெற்றது.

ஆரம்பகால பண்புக்கூறு ஆய்வு
ஏற்றுக்கொள்ளும் தன்மை
பிறப்பு வரிசை
தொடர்ந்த ஆய்வுகள்