இந்த புதிய அல்கலாய்டின் கண்டுபிடிப்பைத் தொடர்ந்து, மேற்கத்திய மருத்துவம் இந்த தாவரத்தின் சாத்தியமான பயன்பாடுகளை துரிதமாகச் சுரண்டத் துவங்கியது.

1879 ஆம் ஆண்டில், வுர்ஸ்பர்க் பல்கலைக்கழகத்தின் (University of Würzburg) வாஸிலி வோன் ஆன்ரெப், புதிதாகக் கண்டுபிடிக்கப்பட்டிருக்கும் அல்கலாய்டின் வலி நிவாரணக் குணங்களை விளங்கப்படுத்த ஒரு பரிசோதனையை வடிவமைத்தார். இரண்டு தனித்தனியான ஜாடிகளை அவர் தயாரிப்பு செய்தார், ஒன்றில் கோகோயின்-உப்பு கரைசல் இருந்தது, இன்னொன்றில் வெறுமனே உப்பு நீர் மட்டும் இருந்தது. இப்போது ஒரு தவளையின் கால்களை இந்த ஜாடிகளுக்குள் அமிழ்த்தினார், ஒரு கால் சிகிச்சை கரைசலிலும் இன்னொன்று கட்டுப்பாடு கரைசலிலும் அமிழ்த்தப்பட்டது, அதன்பின் இரண்டு கால்களுக்கும் பல்வேறு மாறுபட்ட வழிகளில் உணர்ச்சியூட்டினார். கோகோயின் கரைசலில் மூழ்கியிருந்த கால் உப்பு நீரில் மூழ்கியிருந்த காலில் இருந்து முற்றிலும் மாறுபட்ட வகையில் எதிர்வினையாற்றியது.

கார்ல் கோலர் (கோகோயின் பற்றி பின்னாளில் எழுதிய சிக்மண்ட் ஃபிராய்டுடன் நெருக்கமாய் பணியாற்றியவர்) கண்சிகிச்சை பயன்பாட்டில் கோகோயின் கொண்டு பரிசோதனை செய்தார். 1884 இல் பெரும் பரபரப்பைச் சம்பாதித்த ஒரு பரிசோதனையில் இவர் தன்னைக் கொண்டே சோதனை செய்தார், கோகோயின் கரைசலை தனது சொந்த கண்ணுக்கு அளித்த அவர் அதன் பின் ஊசி கொண்டு அதனைக் குத்தி பரிசோதனை செய்தார். அவரது கண்டறிவுகள் ஹெய்டல்பெர்க் ஆப்தல்மலாஜிக்கல் சொசைட்டிக்கு சமர்ப்பிக்கப்பட்டது. அத்துடன் 1884 ஆம் ஆண்டில், சுவாச அமைப்பு மயக்கமருந்தாக கோகோயின் விளைவுகளை ஜெல்லினெக் விளங்கப்படுத்திக் காட்டினார். 1885 ஆம் ஆண்டில், வில்லியம் ஹால்ஸ்டெட் நரம்புத் தொகுப்பு அனஸ்தீசியாவையும், ஜேம்ஸ் கார்னிங் பெரிடூரல் அனஸ்தீசியாவையும் விளங்கப்படுத்திக் காட்டினர். 1898 ஆம் ஆண்டில் ஹெயின்ரிக் குவின்க் கோகோயினை முதுகுத்தண்டு அனஸ்தீசியாவுக்கு பயன்படுத்தினார்.

இன்று, கோகோயினின் மருத்துவத் துறை பயன்பாடு வரம்புபட்டிருக்கிறது. " உடல்பகுதிக்கான மயக்கமருந்தாக கோகோயின் என்கிற பகுதியைக் காணவும்."

உற்பத்தி
மருத்துவ பயனாக்கம்
அமெரிக்காவில்:
பயன்பாடு