பிரெஞ்சு புரட்சி வரை சொல்லாட்சிக் கலை ஜெசூட் மற்றும் குறைந்தளவில் ஓரடேரியின் கல்லூரிகளில் பாடத்திட்டத்தின் ஒரு பகுதியாக இருந்தது. ஜெசூட்களுக்கு பிரான்ஸ்சில் சொசைட்டி அமைக்கப்பட்டதிலிருந்து சொல்லாட்சிக் கலையானது திருச்சபையின் தலமையை ஏற்கும் இளம் தலைவர்களுக்கு பயிற்சிக்காக ஓர் ஒருங்கிணைந்த பகுதியாக இருந்தது. மேலும் அரசு நிறுவனங்களில் [மார்க் ஃபுமரோலி அவரது அடிப்படை "Age de l’éloquence" (1980) எனும் நூலில் காட்டியபடியாக இருந்தது. முரண்பாடாக ஆரடோரியர்கள் அதற்கொரு குறைவான இடத்தை கொடுத்தனர், ஒரு பகுதியாக நவீன மொழியின் கையகப்படுத்தலில் அவர்கள் கொடுத்த அழுத்தம் காரணமாக மேலும் உணர்ச்சிகரமான தத்துவத்தின் காரணமாகவும் கூட. (பெர்னார்ட் லாமியின் "ரெடோரிக் " அவர்களது சிறப்பான அணுகுமுறைக்கான உதாரணங்களில் ஒன்றாகும்). இருப்பினும் 18 ஆம் நூற்றாண்டில், சொல்லாட்சிக் கலை மேல் நிலைக் கல்வியின் அமைப்பு மற்றும் முடிசூட்டலாக இருந்தது. அதற்கு ரோலின்னின் "ட்ரீட்டிஸ் ஆஃப் ஸ்டடிஸ்" போன்றவற்றில் கண்டம் முழுமைக்குமான அகன்ற மற்றும் நிலைத்த புகழை அடைந்தது.

இதனை பிரெஞ்சுப் புரட்சி திருப்பியது. மக்களின் கல்விக்கான பிரெஞ்சு புரட்சி சாசனத்தை வடிவமைத்த காண்டோரக்ட் போன்ற தத்துவவாதிகள் பகுத்தறிவின் விதிப்படி சொல்லாட்சிக் கலையை ஒடுக்கு முறை கருவியாக மதகுருமார்களின் கைகளில் இருந்ததாகக் கூறி புறக்கணித்தனர். புரட்சியானது வழக்கறிஞர் குழாமினை ஒடுக்கும் வரைக்கும் சென்றது, தடயவியல் சொல்லாட்சி பகுத்தறிவு அமைப்பிற்கு சேவையளிக்கவில்லை, அது கற்பனைகளையும் உணர்ச்சிகளையும் செயல்படுத்த இடமளித்தது என்று வாதிட்டனர். இருப்பினும் 19 ஆம் நூற்றாண்டின் பிற்கால வரலாற்றாசிரியர்கள் முக்கியமாக புரட்சியானது பேச்சுத் திறனின் மற்ரும் சொல்லாட்சிக் கலையின் பேராற்றலின் உயர் நேரமாக விளித்தனர். அது சொல்லாட்சிக் கலையின் நீக்கத்தை பின்னணியாக கொண்டிருப்பினும் கூட.

முதலாம் பேரரசிலும் அதன் விரிவான கல்விச் சீர்திருத்தங்களிலும், கண்டம் முழுதும் அமல்படுத்தப்பட்டது அல்லது திணிக்கப்பட்டதில் சொல்லாட்சிக் கலை சிறிய இடத்தினை மட்டுமே பெற்றது. முதலில் புதிதாக நிறுவப்பட்ட பாலிடெக்னிக் பள்ளிக்கு அறிவியல் மற்றும் தொழில்நுட்ப உயர் வகுப்பு கல்வியைப் போதிக்கும் பொறுப்புடையதற்கு எழுதும் குறிப்பு பேச்சுக் குறிப்பை விட அதிக முக்கியத்துவமுடையதாக தெளிவாகக் கூறப்பட்டது. பிட்ஸ் அண்ட் ஸ்டார்ட்டில் மீண்டும் சொல்லாட்சிக் கலை உயர்கல்வி பாடத்திட்டத்தில் இடம் பெற்றது, ஆனால் எப்போதும் "ancien régime" வின் கீழ் அது பெற்ற முக்கியத்துவத்தை பெறவில்லை, இருப்பினும் உயர் கல்வியின் இறுதியாண்டுகள் சொல்லாட்சிக் கலை வகுப்பு என்றே அறியப்படுகிறது. நூற்றாண்டின் மத்தியில் வழிமுறைக்கையேடுகள் மறுபடியும் எழுதப்பட்டபோது, குறிப்பாக 1848 ஆம் ஆண்டு புரட்சிக்குப் பின்னர் ஒரு தேசிய பாடத்திட்டம் அமைக்கப்பட்டது. திருச்சபையின் சொல்லாட்சிக் கலையின் மீதான அணுகுமுறையிலிருந்து தங்களதை தூர விலக்க கவனம் கொடுக்கப்பட்டது, அது பழமையின் உறுப்பாகவும் எதிர்மறை அரசியலாகவும் காணப்பட்டது.

1870களின் முடிவில், ஒரு பெரிய மாற்றம் நிகழ்ந்தது, பகுத்தறிவாளரின் அல்லது மெய்விளக்கத்துறை வகை, பெரும்பாலும் காண்டியன் சொல்லாட்சிக் கலையை உயர் கல்வியின் உண்மையான இறுதி நிலையாக மாற்றியது (கிளாஸ் ஆஃப் பிலாசபி எனும் உயர் மற்றும் பல்கலைக்கழகக் கல்வி என்றழைக்கப்பட்டது). சொல்லாட்சிக் கலை அதன் பின்னர் இலக்கியப் பேச்சு வாக்கியங்களின் கல்வியாகக் கீழிறங்கியது. ஒரு பாடப்பிரிவாக பின்னர் ஸ்டைலிஸ்டிக்ஸ் என பிரெஞ்சு இலக்கியப் பாடத்திட்டத்தில் போதிக்கப்பட்டது. அதிக தீர்மானமாக 1890 ஆம் ஆண்டில் ஒரு புதிய தரநிலை எழுதப்பட்ட பயிற்சி சொல்லாட்சி பயிற்சியை பேச்சு எழுத்து, கடித எழுத்து மற்றும் கதையாடல் ஆகியவற்றில் விஞ்சியது. புதிய வகையானது விளக்கவுரை என்றழைக்கப்பட்டது 1866 ஆம் ஆண்டு கண்டறியப்பட்டது. அதன் நோக்கம் தத்துவ வகுப்பில் பகுத்தறிவு வாதத்திற்கானதாகும். வழக்கமாக ஒரு விளக்கவுரையில் "வரலாறு மனித நேயத்தின் விடுதலையின் சின்னமா? என்பது போன்ற கேள்விகள் கேட்கப்பட்டன. விளக்கவுரையின் கட்டமைப்பில் ஒரு அறிமுகம்- அது அடிப்படை விளக்கங்களை கேள்வியில் உள்ளதாகப் போன்று விளக்குவது. பின் தொடர்ந்து வாதம் அல்லது கருத்தியல், ஒரு எதிர்மறை வாதம் மற்றும் தீர்வு காணும் வாதம் அல்லது இறுதிவாதம் ஆகியவையைக் கொண்டதாகும். அது முன்னால் இருந்ததற்கு இடையிலான சமரசமல்ல, ஆனால் புதிய வாதத்தின் உற்பத்தியாகும், ஒரு முடிவினை நோக்கியதாக வாதங்களை எடுத்துரைக்காமல் மாறாக புதிய பிரச்சினைகளுக்கு வழியேற்படுத்தும். விளக்கவுரையின் வடிவம் ஹெகலியவாதத்தினால் செல்வாக்கு செலுத்தப்பட்டது. அது இன்று பிரெஞ்சு கலைப்பிரிவில் நிலைத்த எழுத்தாக உள்ளது.

20 ஆம் நூற்றாண்டின் துவக்கத்தில், சொல்லாட்சிக் கலை அதன் முந்தைய முக்கியத்துவத்தை வேகமாக இழந்தது, மேலும் இறுதியாக பள்ளிப் பாடத்திட்டத்திலிருந்து நீக்கப்பட்டது. அது ஒட்டுமொத்தமாக அரசியலையும் மதத்தையும் பிரித்த போது (1905) நீக்கப்பட்டது. வாதத்தின் ஒரு பகுதி சொல்லாட்சிக் கலை பகுத்தறிவின்மையின் கூறாக மத வாதத்தினால் செலுத்தப்பட்டது, குடியரசு கல்விக்கு எதிரியாக காணப்படுகிறது என்பதாக இருந்தது. இந்நடவடிக்கை, 1789 ஆம் ஆண்டில் துவக்கப்பட்டது, அதன் தீர்மானத்தை 1902 ஆம் ஆண்டில் கண்டது, அனைத்துப் பாடத்திட்டங்களிலிருந்தும் நீக்கப்பட்டது. இருப்பினும் கூட, அதே நேரத்தில் கவனிக்கப்பட வேண்டியது, அரிஸ்டாட்டிலியன் சொல்லாட்சிக் கலை ரோம்மினால் துவங்கப்பட்டு, தோமிஸ்டிக் தத்துவத்தின் மறு மீட்பிற்கு உடன்பட்டு, பிரான்சில் மீதமிருந்த கத்தோலிக்க கல்வியில் களத்தினை, குறிப்பாக கௌரவமிக்க பாகல்டி ஆஃப் தியாலஜி ஆஃப் பாரீசில், தற்போது தனியார் நிறுவனமாக உள்ளதில் மறுமீட்பு செய்தது. இன்னும் கூட, அனைத்து நோக்கம் மற்றும் செயல்களுக்கு சொல்லாட்சிக் கலை பிரெஞ்சிலிருந்து கல்வி மற்றும் சிந்தனையாளர்களிடமிருந்து சுமார் 60 ஆண்டுகளாக மறைத்தது.

1960களின் துவக்கத்தில் ஒரு மாற்றம் ஏற்பட்டது. சொல்லாட்சிக் கலை எனும் சொல் மற்றும் சிந்தனை மரபு மீண்டும் பயன்படுத்த துவங்கப்பட்டது, அது கௌரவமான மற்றும் ஏறக்குறைய ரகசியமான வழிமுறைகளில் இருந்தது. புதிய மொழித் திருப்பம், செமியாட்டிக்ஸ் அதேப்போல மொழிக் கட்டமைப்பில், ஒரு புதிய ஆர்வத்தை முன்னணிக்கு கொண்டு வந்தது, அது சொல் வாக்கிய அமைப்பில், குறிப்பாக உருவகத்தில் கொண்டு வரப்பட்டது (ரோமன் ஜாகோப்சோன், மிஷேல் சார்லஸ், ஜெரார்ட் கெனெட்டே போன்றோர் படைப்பில்) அதே நேரம், பிரபலம்மன் அமைப்பியல்வாதி ரோனால்ட் பார்த்தஸ், பயிற்சி ரீதியாக ஒரு உன்னதவாதி, உரையாடல், நவீன பாணி மற்றும் கருத்தியல் ஆய்வுகளில் எவ்வாறு சொல்லாட்சிக் கலையின் அடிப்படைக் கூறுகள் பயன்படலாம் என்று கண்டார். 1970களின் துவக்கத்தில் சொல்லாட்சிக் கலையின் அறிவு மிக மங்கியதாக இருந்த போது அவரது நினைவுக்குறிப்பு அதிக கண்டுபிடிப்பாக காணப்பட்டது. அது போன்றதான அடிப்படையில் சமூகத்தின் உயர் வட்டங்களில் அது மீண்டும் சில செல்வாக்கினைப் பெற்றது. உளவியல் பகுப்பாய்வாளர் ஜாக்கஸ் லக்கான், அவரது சம காலத்தவர் சொல்லாட்சிக் கலைக்கு குறிப்பு எழுதினார். முக்கியமாக சாக்ரடீஸிற்கு முந்தைய ஒன்றிற்கு. தத்துவவாதி ஜாக்வெஸ் டெரிடா குரலில் எழுதினார். தத்துவவாதி ஜாக்கஸ் டெரிடா குரல் வகையில் எழுதினார்.

அதே நேரத்தில், அதிக முன்னணி படைப்புகள் ஏற்பட்டு இறுதியில் இன்று நிலைத்திருக்கும் பிரெஞ்சு சொல்லாட்சிக் கலைப் பள்ளிக்கு வித்திட்டது.

இந்த சொல்லாட்சி மறு மீட்பு இரு முனைகளில் நடைபெற்றது. முதலில், 17 ஆம் நூற்றாண்டின் பிரெஞ்சு ஆய்வுகள், பிரெஞ்சு இலக்கிய கல்வி பிரிவில், சொல்லாட்சிக் கலை அறிவின் வரையறைகளை நீடிக்க அவசியமானது என விழிப்புணர்வு அதிகரித்தது, அமைப்பியல்வாததிற்கான முறிவைக் கொடுத்து மேலும் பண்பாட்டில் அதன் வரலாற்று மறுப்பினை மறுக்க செய்தது. இதுவே மார்க் ஃபுமரோலியின் முன் நோக்கிய படைப்பாகும். அவர் உன்னத மற்றும் நவீன-லத்தினீய அலைன் மிஷேல் மற்றும் பிரெஞ்சு அறிஞர்களான ரோஜர் சூபெர் போன்றோரின் படைப்புக்களை அடிப்படையாகக் கொண்டார். அவரது பிரபலமான "ஏஜ் டெ எலக்வென்ஸ்" (1980) பதிப்பிக்கப்பட்டது. அவர் இண்டெர்சேஹனல் சொசைட்டி ஃபார் தி ஹிஸ்டர் ஆஃப் ரெடோரிக்கின் நிறுவனர்களில் ஒருவராவார். மேலும் இறுதியில் சொல்லாட்சிக் கலையின் பேராசிரியாக கௌரவமான காலேஜ் டெ பிரான்ஸ்சிற்கு உயர்த்தப்பட்டார். அவர் "ஹிஸ்டரி ஆஃப் ரெடோரிக் இன் மாடர்ன் ஈரோப்" பின் எனும் நினைவுக்குரியதின் தலைமை ஆசிரியராக இருந்தார். 
அவரது இரண்டாம் தலைமுறை சீடர்களாக,{சொல்லாட்சிக் கலைஞர்களான பிரான்க்கோயீஸ் வாக்கெஸ்ட் மற்றும் டெல்பைன் டெனிஸ், ஆகிய இருவரும் சோபோர்ன்களாவர், அல்லது பிலிப்பெ-ஜோசப் சலாஸார் ([58]{2/} பிரCசு விக்கிபீடியாவில்) சமீப காலம் வரை டெரிடாவின் காலேஜ் இண்டெர்நேஷனல் டெ பிலாசோப்பேயில் இருந்தார், ஹாரி ஓப்பன்ஹீமர் பரிசினைப் பெற்றவர் மற்றும் சமீப புத்தகமான "ஹைப்பர்போலிடிக்கே " பிரஞ்சு ஊகடத்தின் கவனத்தை "தூண்டுதலின் உருவாக்கல் வழிமுறையின் மறு-பொருத்தம்" எனப் பெற்றது .

இரண்டாவதாக, உன்னத கல்விப் பகுதியில் அலைன் மிஷேலின் எழுச்சியால லத்தீன் அறிஞர்கள் சீசரிய ஆய்வுப்பாடங்களில் மறு மீட்புச் செய்தனர். அவர்கள் தூய்மையான இலக்கிய வாசிப்பான அவரது ஒரேஷன்ஸ்சிலிருந்துப் பிரிந்து விலகி, ஒரு முயற்சியாக ஐரோப்பிய அறநெறிகளில் சிசேரிய கல்வியைப் பொருத்தினர். அதே நேரம், கிரேக்க அறிஞர்களின் மத்தியில், இலக்கிய வரலாற்றாளர்கள் மற்ரும் பிலோஅஜிஸ்டு ஜாக்வெஸ் போம்பேர், பில்லாஜிஸ்ட் மற்றும் தத்துவவாதி ஈடுப்ரீல், அத்தோடு பின்னர் இலக்கிய வரலாற்றாளர் ஜாக்குலீன் டெ ரோமிலி ஆகியோர் புதிய ஆய்வுகளை சோபிஸ்ட்டுக்கள் மற்றும் இரண்டாம் சோபிஸ்டுக்கள் முன்னிலைப்படுத்தினார். இரண்டாம் தலைமுறை உன்னதவாதிகளில், தத்துவத்திலும் கூட பயிற்சியுடையவர் (ஹைடேக்கர் மற்றும் டெரிடா ஆகியோர் முக்கியமாக) அவர்களின் படைப்புகளில் எழுப்பினர். அதில் மார்செல் டெடைனே (தற்போது ஜான்ஸ் ஹாப்கின்ஸ்சில் உள்ளார்) நிகோலெ லாரக்ஸ், மத்தியவாதியும் தர்க்கவாதியுமான அலைன் டெ லிபெரா (ஜெனீவாவில் வசிப்பவர்) சிசேரிய அறிஞர் கார்லோஅ லெவ்வி (சோபோர்ன், பாரீஸ்) மற்றும் பார்பரா காசின் (கலாஜே இண்டெர்நேஷனல் டெ பிலாசபி, பாரீஸ்). அறிவியல் சமூகவாதி புரூனோ லாட்டூர் மற்றும் பொருளாதரவாதி ரோமைன் லாஃப்பர் இந்தக் குழுவிற்கு பாகம் அல்லது நெருக்கமானவராவர்.

இரு போக்குகளுக்கு இடையிலான - இலக்கியம் மற்றும் தத்துவம் - பிரெஞ்சு சொல்லாட்சிப் பள்ளி ஆகியவற்றில் வலுவாகவும் ஒத்துழைப்பு மிக்கதாகவும் உள்ளது. அது பிரான்சில் சொல்லாட்சிக் கலையின் மறு மீட்பிற்கு சாட்சியமாக உள்ளது. ஒரு சமீபத்திய "பிலாசஃபி & ரெடோரிக்" கின் இதழ் இத்துறையில் தற்போதைய எழுத்துக்களை அளிக்கிறது .

பிரெஞ்சு சொல்லாட்சிக் கலை
வரலாறு
பகுப்பாய்வின் முறைகள்
சீன சொல்லாட்சிக் கலை