டூரெட்ஸ் பாதிப்புக்குள்ளானவர்களுக்கான சிகிச்சை முறையில், முதலில் நோயாளிக்குள்ள மிகவும் சிக்கலான அல்லது பலவீனப்படுத்தும் அறிகுறிகளைக் கண்டறிந்து அவற்றைச் சமாளிப்பதற்கு உதவுவதே முக்கியமாகக் கருதப்படுகிறது. டூரெட்ஸ் பாதிப்புள்ள பெரும்பாலான நோயாளிகள் மிதமாகவே பாதிக்கப்பட்டிருக்கின்றனர். அதனால் அவர்களுக்கு மருந்தியல் சம்பந்தப்பட்ட சிகிச்சை தேவையில்லை. மாறாக அவர்களுக்கு உளவியல் சார் நடத்தை சிகிச்சை, கல்வி மற்றும் ஐயத்தைப் போக்குதல் போன்றவை போதுமானதாக இருக்கும். சிகிச்சை அவசியம் என்ற நிலையில், இந்தப் பாதிப்புக்கான சிகிச்சைகளை நடுக்கங்களுக்கானவை மற்றும் இருநோய் பாதிப்புள்ள நிலைகளுக்கானவை என இரு வகையாகப் பிரிக்கலாம். இவை இருக்கும்பட்சத்தில், இந்த சிகிச்சைகளால் ஏற்படும் பலவீன விளைவு நடுக்கங்களால் ஏற்படுவதைக் காட்டிலும் அதிகமாகும். நடுக்கங்கள் ஏற்படும் அனைத்து நோயாளிகளும் இருநோய் பாதிப்புக்குள்ளானவர்களாக இருக்க மாட்டார்கள். ஆனால் அந்த பாதிப்புகள் ஏற்படும் நோயாளிகளுக்கு அத்ததைய பாதிப்புகளுக்கு முன்னுரிமை அளிக்கப்பட்டு சிகிச்சையளிக்கப்படும்.

டூரெட்ஸ் பாதிப்பு குணமாவதற்கு மருந்துகள் இல்லை. மேலும் எந்தவித பாதகமான விளைவுகளையும் ஏற்படுத்தாமல் நோயாளியின் பாதிப்பைத் தணிக்கக்கூடிய உலகளவில் பயன்தரத்தக்க மருந்துகளும் ஏதுமில்லை. நடுக்கச் சீர்கேடுகளுக்கான நிருவகித்தல் திட்டத்தில் அறிவு, கல்வி மற்றும் புரிந்துகொள்ளுதல் போன்றவை முக்கியமானவையாக உள்ளன. டூரெட்ஸ் பாதிப்பின் அறிகுறிகளுக்கான நிருவகித்தலில், மருந்தியல் சார்ந்த, நடத்தை சார்ந்த மற்றும் உளவியல் சார்ந்த சிகிச்சைகள் உள்ளன. மருந்து சிகிச்சை என்பது மிகவும் தீவிரமான அறிகுறிகளுக்காக மட்டுமே மேற்கொள்ளப்படுகின்றது. மன அழுத்தம் மற்றும் சமூகத்தில் இருந்து தனித்திருத்தல் ஆகியவற்றைத் தவிர்ப்பதற்கு அல்லது சீர்படுத்துவதற்கு உதவும் பொருட்டு மற்றும் குடும்ப ஆதரவை மேம்படுத்தும் பொருட்டு மற்ற சிகிச்சைகளும் (ஆதரவு உளவியல் சிகிச்சை அல்லது புலனறிவு நடத்தை சார் சிகிச்சை போன்றவை) மேற்கொள்ளப்படலாம். நோயாளி, அவரது குடும்பம் மற்றும் சுற்றியுள்ள சமூகம் (நண்பர்கள், பள்ளி மற்றும் தேவாலயம் போன்ற இடங்கள்) ஆகியோருக்கு கற்பித்தல் என்பது முதன்மையான சிகிச்சை அம்சமாக உள்ளது. மேலும் மிதமான பாதிப்புக்குள்ளான நோயாளிகளுக்கு இதுவே போதுமானதாக உள்ளது.

அறிகுறிகள் செயல்பாடுகளில் குறுக்கிடும் போது அதைச் சரிசெய்ய உதவும் பொருட்டு மருந்துகள் இருக்கின்றன. ரிஸ்பெரிடோன் (risperidone) (வர்த்தகப் பெயர்: ரிஸ்பெரிடால் (Risperdal)), ஜிப்ராசிடோன் (ziprasidone) (ஜியோடோன் (Geodon)), ஹாலோபெரிடோல் (haloperidol) (ஹால்டோல் (Haldol)), பிமோசைடு (pimozide) (ஓராப் (Orap)) மற்றும் ஃப்ளூபெனாசின் (fluphenazine) (ப்ரோலிக்சின் (Prolixin)) போன்ற வழக்கமான மற்றும் அசாதாரண நடத்தை மாற்று மருந்துகள் இச்சிகிச்சையில் மிகவும் ஆற்றல் மிக்கவைகளாக நிரூபிக்கப்பட்ட மருந்துப் பிரிவுகளாக உள்ளன. மேலும் இவை நீண்டகால மற்றும் குறைந்தகால பாதகமான விளைவுகள் கொண்டவையாக இருக்கலாம். குளோனிடைன் (clonidine) (வர்த்தகப் பெயர்: கேட்டபிரெஸ் (Catapres)) மற்றும் குவான்ஃபாசைன் (guanfacine) (டெனெக்ஸ் (Tenex)) போன்ற அதீத மன அழுத்தத்திற்கு எதிராக செயல்படுபவைகளும் நடுக்கங்களுக்குச் சிகிச்சையளிப்பதற்காக பயன்படுத்தப்படுகின்றன. இவற்றில் ஆற்றல் மாறுபட்டு இருப்பதாக ஆய்வுகள் தெரிவிக்கின்றன. ஆனால் இவை நடத்தை மாற்று மருந்துகளைக் காட்டிலும் குறைவான பக்க விளைவுகள் கொண்டதாக இருப்பதாகத் தெரியவந்துள்ளது. வினையூக்கிகள் மற்றும் பிற மருந்துகள் நடுக்கச் சீர்கேடுகளுடன் சேர்ந்து எ.டி.எச்.டி பாதிப்புக்குள்ளாகும் போது சிகிச்சையளிப்பதற்கு பயனுள்ளதாக இருக்கலாம். வினையூக்கி சிகிச்சை முயற்சிகள் தோல்வியடையும் போது பல்வேறு மருந்துப் பிரிவுகளைச் சேர்ந்த மருந்துகள் பயன்படுத்தப்படலாம். அவற்றில் குவான்ஃபாசின் (guanfacine) (வர்த்தகப் பெயர்: டெனெக்ஸ் (Tenex)), அடாக்சிடின் (atomoxetine) (ஸ்ட்ராட்டெர (Strattera)) மற்றும் மன அழுத்தத்திற்கு எதிரான ட்ரைசைக்ளிக்குகள் போன்றவையும் அடங்கும். குளோமிப்ராமைன் (Clomipramine) (அனாஃப்ரானில் (Anafranil)), ஏ ட்ரைசைக்ளிக் மற்றும் ஃப்ளூ ஆக்சிடைன் (fluoxetine) (ப்ரோஷாக் (Prozac)), செர்ட்ராலின் (sertraline) (ஜோலோஃப்ட் (Zoloft)) மற்றும் ஃப்ளூவோ ஆக்சமைன் (fluvoxamine) (லுவோக்ஸ் (Luvox)) ஆகியவை உள்ளடக்கிய மன அழுத்ததிற்கு எதிரான மருந்துகளின் பிரிவான எஸ்.எஸ்.ஆர்.ஐகள் போன்ற மருந்துகள் டூரெட் பாதிப்புடன் மனதை அலைக்கழிக்கும் சீர்கேட்டின் அறிகுறிகள் தென்படும் நோயாளிகளுக்குப் பயன்படுத்தப்படலாம். நிகோடின் தொகுப்புகள் உள்ளிட்ட மற்ற பல்வேறு மருந்துகளும் இப்பாதிப்புக்கு முயற்சி செய்யப்பட்டு வருகின்றன, ஆனால் அவற்றின் பயன்பாடு குறித்த சான்றுகள் நம்பத்தக்கவையாக இல்லை.

நடுக்கங்களினால் ஏற்படும் பாதிப்பினால் மருத்துவரைச் சந்திக்கும் குழந்தைகளில் பெரும்பாலானோர் தீவிரமான நடுக்கங்கள் உடையவர்களாகவோ மற்றும் உடலைக் களைப்புறச்செய்யும் மற்றும் நலிவுறச் செய்யும் நடுக்கங்கள் உடையவர்களாகவோ இருப்பதன் காரணமாக உடனடியாக மருந்துகள் தருவது அல்லது அடிக்கடி மருந்துகளை மாற்றுவது சரியான முறையல்ல. பெரும்பாலும் விளக்கமளித்தல், ஐயத்தைப் போக்குதல், நிலைமையைப் புரியவைத்தல் மற்றும் ஆதரவான சூழ்நிலை ஆகியவை கிடைத்தால் நடுக்கங்கள் படிப்படியாக தணிந்துவிடலாம். மருந்துகள் பயன்படுத்தப்படும் போது, மருந்து வழங்குதலின் குறிக்கோள் அறிகுறிகளை நீக்குவது அல்ல. அறிகுறிகளை நிர்வகிப்பதற்கு தரப்படும் இந்த மருந்துகள் எந்த பாதகமான விளைவுகளையும் ஏற்படுத்தாத அளவில் குறைந்த அளவில் தரப்பட வேண்டும். அவ்வாறு அதிகமாக கொடுக்கப்பட்டால் அவை, பாதிக்கப்பட்டவருக்கு ஏற்பட்ட அறிகுறிகளைக் காட்டிலும் அதிகமான அளவில் சிக்கல்களை ஏற்படுத்த வாய்ப்புள்ளது.

ஒ.சி.டி பாதிப்பு ஏற்பட்டிருக்கும் போது புலனறிவு சார்ந்த நடத்தை சார் சிகிச்சை (Cognitive behavioral therapy) (சி.பி.டி) பயனுள்ள சிகிச்சையாக இருக்கிறது. மேலும் நடுக்கங்களுக்கான சிகிச்சையில் தலைகீழான பழக்கங்களின் பயன்பாடு பலனளிப்பதாக இருப்பதாக நிரூபிக்கும் ஆதாரங்கள் அதிகிரித்துவருகின்றன. உடற்பயிற்சி, யோகாசனம் அல்லது தியானம் போன்ற இளைப்பாறல் நுட்பங்கள், நடுக்கங்களை அதிகரிக்கும் அழுத்தத்தைத் தணிப்பதற்கு பயன் நிறைந்ததாக இருக்கலாம். ஆனால் பெரும்பாலான நடத்தை சார் நடவடிக்கைகள் (தலைகீழான பழக்கங்கள் தவிர்த்து இளைப்பாறல் பயிற்சிகள் மற்றும் உடல் இயங்கல் மாற்றக் குறிப்பு போன்றவை) முறையாக மதிப்பீடு செய்யப்படவில்லை, மேலும் அவை டூரெட்ஸ் பாதிப்புக்கான சிகிச்சைகளில் பரிசோதனை ரீதியான ஆதரங்களைக் கொண்டிருக்கவில்லை.

நிருவகித்தல்
நோய் பரவல்
அறுதியிடல்
வகைப்பாடு