1950 ஆம் ஆண்டுகளில், ஆளுமைக் காரணிகளுக்கும், குழந்தை வளர்ப்புக்கும் இடையிலான உறவில், உளவியலாளர்கள் ஆர்வம் காட்டினர், மேலும், பி.எஃப். எசுகின்னரின் (B.F. Skinner) நடத்தை கோட்பாடுகளும், சீன் பியாசெட்டின் (Jean Piaget) அறிவாற்றல் கோட்பாடுகளும், இளம் பருவத்திலிருந்தே, குழந்தைகளின் வளர் இயல்பிலும், வளர்ச்சியிலும் அக்கறை கொண்டிருந்தனர். அதே நேரத்தில், செருமன் உளவியலாளர் எரிக் எரிக்சன், குழந்தை வளர்ச்சிக்கு கூடுதலாக, வயதுவந்தோர் உளவியலின் அர்த்தமுள்ள கட்டங்களையும் கருத்தில் கொள்ளப்பட வேண்டும் என்று வலியுறுத்தினார். உளவியலாளர்கள் பிறப்பு முதல் இறப்பு வரை மொத்த நபரின் நடத்தை வளர்ச்சியைக் குறிக்கும் செயல்முறைகளையும் கருத்தில் கொள்ளத் தொடங்கினர், அச்செயல் முறைககளில், உடல்-வேதியியல் சூழலின் பல்வேறு கூறுகளையும் கணக்கில் எடுத்துக்கொண்டனர். 1980 ஆம் ஆண்டுகளில் வட அமெரிக்கா, ஐரோப்பா, யப்பான் ஆகிய நாடுகளின் உளவியிலாளர்கள், இந்த உளவியில் துறையை அதிகம் வளர்த்தனர். இருபதாம் நூற்றாண்டு வளர்ச்சி உளவியலாளர்கள், பரிணாமவியல், மரபியில், உடலியலுளவியல் போன்றவற்றின் கொள்கைகள்படி, மனிதனுடைய உள்ளமும் நடத்தையும் எவ்வாறு விலங்கு, ஆதிமனிதன், குழந்தை ஆகிய பருவங்கள் மூலம் வளர்ந்து வந்துள்ள தொடர்புகளை ஆராயும் பிரிவாகவே, தற்போதுள்ள வளர்ச்சி உளவியலை கருகின்றனர். அண்மைக் காலத்தில், உள்ளத்தில் ஏற்படும் கிளர்ச்சிகளும் சிக்கல்களும் உடலைப் பாதிக்கின்றதை அறிவதும், இந்த உளவியலின் வேலையாக அமைந்திருக்கிறது. 

ஆய்தல்
தோற்றம்
ஆய்வுகள்
குழந்தை