விலங்குகளின் வீட்டினமாக்கம் விலங்குகளுக்கும் மாந்தருக்கும் இடையில் உள்ள இருபுற உறவாகும். மாந்தர்கள் விலங்குகளின் கவனிப்பிலும் இனப்பெருக்கத்திலும் தாக்கம் செலுத்துகின்றனர். சார்லசு தார்வின் காட்டு மூதாதைக்கும் வீட்டுவகைக்கும் இடையில் உள்ள சில பண்பு வேறுபாடுகளைக் கவனித்துள்ளார். இவர்தான் முதன்முதலாக மாந்தன் தனக்கு வேண்டிய சில பண்புகளை நேரடியாகத் திட்டமிட்டு தேர்ந்தெடுக்கும் இனப்பெருக்கத்துக்கும், இயற்கையின் தேர்வால் சில பண்புகள் மாறும் இயல்பாக நிகழும் இனப்பெருக்கத்துக்கும் இடையில் உள்ள வேற்றுமையை அடையாளம் கண்டார்.

காட்டு உயிரித்திரளுக்கும் வீட்டுவகைக்கும் இடையில் மரபியல் வேறுபடுகள் அமைகின்றன. இதே வேறுபாடு தொடக்கநில வீட்டு விலங்குகளுக்கும் பிறகு மேம்பாடுற்ர விலங்குகளுக்கும் இடையிலும் மரபியலான வேறுபாடுகள் அமைகின்றன. வீட்டினமாக்கப் பண்புகள் குறிப்பிட்ட இடத்தில் அனைத்து வீட்டு விலங்குகளிலும் நிலையாகவே அமைய, மேம்பாட்டு பண்புகள் அவற்றின் வேறுபட்ட வட்டாரத்துக்கு ஏற்ப மாறுகின்றன. 

விலங்குகளின் வீட்டினமாக்கத்தை அவற்றை குறிப்பிட்ட நடத்தையை உருவாக்க பழக்குதலோடு குழப்பிக் கொள்ளக்கூடாது. பழக்குதல் என்பது ஆக்கநிலை நடத்தை மாற்றம் ஆகும். இது விலங்குகள் இயற்கையாக மாந்தனைத் தவிர்ப்பதைக் குறைத்து மாந்தனின் உடனிருப்பை ஏற்க செய்கிறது. ஆனால், வீட்டினமாக்கம் விலங்குகளின் மரபுப்பேற்று வழித்தொன்றல்களைல் நிலைத்த மரபியல் மாற்ரங்களை உருவாக்குகிறது இது விலங்குகளுக்கு மாந்தனோடு அமைதியாக வாழும் மரபுவழி முந்தகவமைப்பை ஏற்படுத்துகிறது.

குறிப்பிட்ட விலங்கினங்களில் உள்ள குறிப்பிட்ட தனி விலங்குகள், மற்றவற்றை விட வீட்டினமாக்கத்துக்கு ஏற்ற மிக நல்ல பண்புகளைப் பெற்றுள்ளன. ஏனெனில் அவை பின்வரும் நல்ல நடத்தைப் பான்மைகளைப் பெற்றமைகின்றன:


விலங்குகள் வீட்டினமாக்கம்
கோட்பாடு
வரலாறு
வீட்டினமாக்கத் தாவரங்கள்