அவர் பலவிடங்களைச் சுற்றிவிட்டு 1100 ஆம் ஆண்டளவில் பாரிசு நகர் வந்தடைந்தார். அங்கு நோத்ரெ தோம் பேராலயப் பள்ளிகூடத்தில் வில்லியம் என்பவரிடம் கல்வி பயின்றார். அப்போது இவர் தனது இயற்பெயரான ’பியேர் லா பல்லெட்’ என்பதை ’பியேர் அபேலார்டு’ என மாற்றிக் கொண்டார். தனது ஆசிரியரான வில்லியமை இவர் வாதத்தில் வென்றதால், வில்லியம் இவரை எதிர்க்கத் தொடங்கியுள்ளார். இவரது சிந்தனை வில்லியம் போக்குக்கு நெருக்கமாக இருந்தும் இவர் உரோசெல்லினசு, வில்லியம் இருவரையுமே எதிர்த்துத் தொடர்ந்து வாதிடலானார். மேலும் தனது ஆசிரியருக்கு எதிராக மேலூனில் முதன்முதலாகத் தனிச்சிந்தனைப் பள்ளியொன்றையும் உருவாக்கினார். பிறகு அதைத் பாரீசுக்கருகில் இருந்த கார்பெல் நகருக்கு மாற்றினார்.

அவரது மெய்யியல் போக்கு வெற்றிபெற்றாலும் அவர் உடல்நலம் ஏற்காததால் சிலகாலம் பிரித்தானியில் வாழ்ந்து வந்துள்ளார்ர். 1108இல் மீளப் பாரீசு திரும்பியதும், புனித விக்டர் மடத்தில் வில்லியம் சொற்பொழிவாற்றுவதைக் கண்டார். வில்லியம் பின்பற்றிய பொதுமைகள் கருத்தினக் கோட்பாட்டினை (Theory of Universals) அபேலார்டு எதிர்க்கவே, அங்கு மீண்டும் இருவரும் எதிரிகளாயினர். மீண்டும் அபேலார்டு அவரை வாதத்தில் வெல்லவே நொத்ரே தோமின் ஆசிரியரானார். என்றாலும் வில்லியம் கொஞ்சகாலம் பாரீசு நகரில் அவரைச் சொற்பொழிவாற்றவிடாமல் தடுத்தார். எனவே அபேலார்டு மீண்டும் மேலூன் பள்ளியைத் தொடங்க வேண்டியதாயிற்று. பிறகு அவர் 1110-12களில் அதைப் பாரீசுக்கு இடமாற்றினாலும் நோத்ரே தோமைத் தவிர்த்து மாண்டேன் புனித ஜெனிவீவேயிலேயே நடாத்தினார்.

இணைமுரண் மெய்யியல் வாதங்களில் வெற்றிகண்டதும், அவர் இறையியலில் கருத்தைச் செலுத்தலானார். 1113இல் இலாவோன் சென்று அங்கு அன்செல்மிடம் கிறித்துவ நெறிமுறையிலும் விவிலியத்தின் exegesis பிரிவிலும் அவராற்றிய சொற்பொழிவுகளைக் கேட்டார். அவரது மனம் அதில் நிறைவு காணாததால் எசேக்கியேல் நூலைப் பற்றி தானே புதுமையாக சொற்பொழிவாற்றத் தொடங்கினார். அன்செல்ம் அதைத் தடுக்கவே மீண்டும் அவர் பாரீசுக்குத் திரும்பி, 1115இல் நோத்ரேதோமின் ஆசிரியரானார். அப்போது அவர் பாரீசு தழுவியிருந்த சென்சு கட்டளைக்கும் (Canon of Sens) தலைமையேற்றார்.

பிற்கால வாழ்க்கை
புகழின் உச்சி
பிற்காலத் தாக்கம்
வாழ்வும் பணியும்