யூரியாவை முதன்முதலில் எர்மன் போயராவ் 18 ஆம் நூற்றாண்டின் ஆரம்பத்தில் சிறுநீரை ஆவியாக்கல் மூலம் கண்டறிந்தார். 1773 ஆம் ஆண்டில் இலாயர் ரூல்லே யூரியாவைக் கொண்ட படிகங்களை மனித சிறுநீரை ஆவியாக்கி அதனுடன் ஆல்ககால் சேர்த்து சூடாக்கி அடுத்தடுத்த வடிகட்டல்களின் மூலம் பெற்றார் . சிறுநீருடன் அடர் நைட்ரிக் அமிலம் சேர்த்து சூடுபடுத்தி அதன் படிகங்களை வீழ்படிவாக்கும் காரல் வில்லெம் சீல்லேயின் கண்டுபடிப்பு இலாயர் ரூல்லேவின் ஆராய்ச்சிக்கு உதவியது. அண்டோயின் பிராங்கோயிசு, கம்டி டெ பவுர்கிராய் மற்றும் லூயிசு நிக்கோலசு வாகுவெலின் போன்றவர்கள் நைட்ரோயேற்றம் பெற்ற யூரியா படிகங்கள் ரூலேவின் கண்டுபிடிப்புக்கு சமமாக இருப்பதை கண்டறிந்து 1799 ஆம் ஆண்டு யூரியா என்று பெயரிட்டனர் . யூரியாவின் சுத்திகரிப்பை மேலும் மேம்படுத்துவதற்கு பெர்சிலியசு முயற்சித்தார். இறுதியாக வில்லியம் பிரவுட் 1817 ஆம் ஆண்டில் தூய்மையான யூரியாவை பெறுவதையும் அதன் இயைபை உறுதிப்படுத்துவதையும் கண்டறிந்து வெற்றிபெற்றார் . இச்செயல்முறையின் வளர்ச்சியில், யூரியா சிறுநீரில் அடர்த்தியான நைட்ரிக் அமிலத்தை சேர்ப்பதன் மூலம் யூரியா நைட்ரேட்டாக வீழ்படிவாக்கப்பட்டது. விளைந்த படிகங்களை சுத்திகரிக்க, அவை மரக்கரி கொண்டு கொதிக்கும் நீரில் கரைக்கப்பட்டு வடிகட்டப்பட்டது. குளிர்ந்த பிறகு யூரியா நைட்ரேட்டின் தூய படிகங்கள் உருவாகின்றன. நைட்ரேட்டிலிருந்து யூரியாவை மறுசீரமைக்க, படிகங்கள் வெதுவெதுப்பான நீரில் கரைத்து பேரியம் கார்பனேட்டு சேர்க்கப்படுகிறது. பின்னர் கரைசலிலுள்ள நீர் ஆவியாக்கப்பட்டு நீரற்ற ஆல்ககால் சேர்க்கப்பட்டு யூரியா கரைசல் தனித்துப் பிரித்தெடுக்கப்படுகிறது. இந்த கரைசல் வடிகட்டப்பட்டு ஆவியாகி தூய யூரியா பிரிக்கப்படுறது. 

வரலாற்றுச் செயல்முறைகள்
பயன்கள்
அளவியல்
மூலக்கூற்று மற்றும் படிகக் கட்டமைப்பு