தனது பட்டப்படிப்பைத் தொடரும் போது, வியோகி பாதுகாப்புப் படைகளான இராணுவம், கடற்படை மற்றும் விமானப்படைக்கு விண்ணப்பித்ததில் மூன்றுக்கும் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டார். ஆனால் அவர் விமானப்படையைத் தேர்ந்தெடுத்து விமானியாக பறக்கும் கல்லூரியில் விமானியாகப் பயிற்சி பெற்றார். அவரது வேலையின் தன்மை அவரை இந்தியா முழுவதும் அழைத்துச் சென்றது. அவர் சுமார் ஒன்றரை ஆண்டுகள் நியூயார்க்கில் ஒரு படைத் தலைவராக பணியாற்றினார். வியோகி விமானப்படை அதிகாரியாக சிறந்து விளங்கினாலும், மார்பக புற்றுநோயால் உயிரை இழந்த மனைவியின் மறைவின் காரணமாக அவர் முன்கூட்டியே ஓய்வு பெற்றார். அவர் அவருடன் நினைவுகளை விட்டு விலக நினைத்து ராஜஸ்தானின் பில்வாராவுக்கு குடிபெயர்ந்தார். மேலும்அவரது அனைத்து இலக்கிய சிந்தனைகளையும் கைவிட்டார். 

பின்னர் அவர் தனது நேரத்தை இந்திய ஆட்சிப் பணி மற்றும் முதுகலை வணிக மேலாண்மை. போன்ற வழிகளில் செலவிட்டார். 1992 இல், வியோகி சம்மு திரும்பி காஷ்மீர் டைம்ஸ் என்ற இதழின் தோக்ரி பதிப்பின் ஆசிரியராக சேர்ந்தார். அதில் அவர் தலையங்கங்கள், கட்டுரைகள் மற்றும் கவிதைகள் எழுதினார். பின்னர் அவர் மீண்டும் ராஜஸ்தானுக்கு சென்றார். தோக்ரிக்கு அவர் அளித்த மதிப்புமிக்க பங்களிப்பிற்காக 2001 ஆம் ஆண்டில், வியோகிக்கு நமி தோக்ரி சன்ஸ்தாவால் சாகித்ய ரத்தன் விருது வழங்கப்பட்டது. 2012-15 முதல், அவர் தனது படைப்புகளை வெளியிடவும் மறுபதிப்பு செய்யவும் பணியாற்றினார். 



தொழில்
குன்வர் வியோகி நினைவு அறக்கட்டளை
ஆரம்பகால வாழ்க்கை
பள்ளி வாழ்க்கை