உத்தியோகபூர்வ ஆவணங்களை சேமித்து வைத்திருப்பது பழமையானது. மூன்றாம் மற்றும் இரண்டாவது நூற்றாண்டுகளுக்கும் கி.மு. முன்பு தொல்பொருள் ஆய்வாளர்கள் எப்லாவிலிருந்து, மாரி, Amarna, Hattusas, உகரிட், மற்றும் Pylons போன்ற தளங்களில் நூற்றுக்கணக்கான (சில நேரங்களில் ஆயிரக்கணக்கான) களிமண் மாத்திரை காப்பகங்கள் கண்டுபிடித்துள்ளனர். இந்த கண்டுபிடிப்புகள் மூலம் பண்டைய எழுத்துக்கள், மொழிகள், இலக்கியம், மற்றும் அரசியலை அறிய அடிப்படையாக அமைந்ததுள்ளது.

காப்பகங்களை பண்டைய சீனர்கள், பண்டைய கிரேக்கர்கள், மற்றும் பழங்கால ரோமர்கள் (தபுலூரியா என்று அழைத்தவர்கள்) நன்கு வளர்த்துவந்தர்கள். இருப்பினும், அவை அழிக்கப்பட்டுவிட்டன, ஏனெனில் பாப்பிரஸ் மற்றும் காகித போன்ற பொருட்களில் எழுதப்பட்ட ஆவணங்கள் கல் மாத்திரையைப் போலல்லாமல் வேகமாக மோசமாகிவிட்டன. மத்திய காலங்களிலிருந்து தேவாலயங்கலள், ராஜ்யங்கள் மற்றும் நகரங்களின் ஆவணக் காப்பகங்கள் உயிர் வாழ்கின்றன, மேலும் அவற்றின் அதிகாரப்பூர்வ நிலை இன்றும் தடையின்றி வைக்கப்படுகின்றன. அதுவே இன்ந்காலாகட்டத்தின் வரலாற்று ஆராய்ச்சிக்கான அடிப்படை கருவியாகும்.

நவீன காப்பக சிந்தனை பிரெஞ்சு புரட்சியின் காலத்திலிருன்து பல வேர்களைக் கொண்டுள்ளது. பிரான்சின் தேசிய ஆவணக் காப்பகம், உலகின் மிகப் பெரிய காப்பகத் தொகுப்பைக் கொண்டிருக்கிறது, 625 ஏ.டி. வரை பதிவுசெய்யப்பட்ட பதிவுகள், 1790 ல் பிரெஞ்சு புரட்சியின் போது பல்வேறு அரசாங்கங்கள், சமய மற்றும் தனிப்பட்ட ஆவணங்களை புரட்சியாளர்களால் கைப்பற்றப்பட்டன.

அரசாங்கம்
ஆவணக் காப்பகங்களும் நூலகங்களும்
கல்வி நிறுவனங்கள்
வரலாறு