மின்னோட்டத்தின் காந்த தூண்டலைக் கண்டறிந்த போது, மாறுதிசை மின்னோட்ட இயற்றி அமைப்புகள் அதனுடைய எளிமையான வடிவத்தில் அறியப்பட்டன. ஆரம்பகால இயந்திரங்கள் மைக்கெல் ஃபாரடே மற்றும் ஹிப்போலைட் பிக்ஸி போன்ற அறிஞர்களால் உருவாக்கப்பட்டது.

பாரடே "சுழலும் செவ்வகம்" ஒன்றை உருவாக்கினார், இதனுடைய செயல்பாடானது "நேர்துருவ" வகையைச் சேர்ந்தது - அதாவது இயக்கத்தில் உள்ள ஒவ்வொரு கடத்தியும், தொடர்ந்து எதிரெதிர் திசையில் உள்ள காந்தப்புலங்கள் வழியாக நகர்த்தப்படும். 1886 ஆம் ஆண்டில், அதிக நிலைப்புத்தன்மைக் கொண்ட, ஒரு "மின்மாற்றி அமைப்பு" பொது இடத்தில் நிகழ்த்திக் காண்பிக்கப்பட்டது. பெரிய, இரட்டை மின்முனை மாறுதிசை மின் இயற்றிகளை பிரிட்டிஷ் மின்னியலாளர், ஜே.ஈ.ஹெச். கார்டன் என்பவர் 1882 ஆம் ஆண்டில் உருவாக்கினார். லார்டு கெல்வின் மற்றும் செபாஸ்டியன் ஃபெர்ராண்டி ஆகியோரும் ஆரம்பகால மாறுதிசை மின்னியற்றிகளை உருவாக்கினர், இவர்கள் 100 மற்றும் 300 Hz அதிர்வெண் கொண்டவற்றை உருவாக்கினார்கள். 1891 ஆம் ஆண்டில், நிகோலா டெஸ்லா என்பவர் நடைமுறை "உயர் அதிர்வென்" மின்மாற்றிக்கு காப்புரிமை பெற்றார் (அது 15 kHz வரையிலான அதிர்வெண்ணைக் கொண்டிருந்தது). 1891 ஆம் ஆண்டுக்கு பின்னர், பல மின்முனை மின்மாற்றிகள் அறிமுகப்படுத்தப்பட்டு, பலவகையான கட்டங்களைக் கொண்ட மின்னோட்டங்களை வழங்கத் தொடங்கின. பின்னாட்களில், பதினாறு முதல் நூறு வரையிலான வேறுபடக்கூடிய ஹெர்ட்ஸ்களில் மாறுதிசை மின்னோட்டங்கள் உருவாக்கப்பட்டன. இவை மின்னிழை, மின் ஒளிர்வு ஒளியூட்டல் மற்றும் மின்சாரா மோட்டார்கள் போன்றவற்றில் பயன்படுத்தப்பட்டன.

ரேடியோ அதிர்வெண் மின்மாற்றிகள்
செயல்படும் தத்துவம்
வரலாறு
கப்பல்களில் உள்ள மின்மாற்றிகள்