பொ.கா. 1005 இல், கராகானிய மரபினரின் துருக்கிய அரசினுள் புகாரா உள்வாங்கப்பட்டது. இஸ்லாமிய உலகின் மிக அழகிய மினாராக்களுள் ஒன்றான கல்யாண் மினாராவைக் கராகான் ஆட்சியாளர் அர்சலான் கான் கட்டுவித்தார்.

கித்தான் என்னும் நாடோடிக் கூட்டத்துக்கு எதிராகப் போரிடுவதற்காக சீனாவின் சொங் மரபினர் புகாராவின் முஸ்லிம் கூலிப்படையினரை வரவழைத்தனர். 1070 இல், வடகிழக்கிலிருந்த லியாவோ பேரரசுக்கு எதிராகப் போராடுவதற்கும் போரினால் அழிவுற்ற பகுதிகளில் மீண்டும் குடியிருப்புக்களை ஏற்படுத்துவதற்குமென சொங் பேரரசர் சென்சொங் 5,300 முஸ்லிம் ஆண்களை புகாராவிலிருந்து சென்று சீனாவிற் குடியேறுமாறு வேண்டி நின்றார். லியாவோ பேரரசுக்கெதிரான தனது போர் நடவடிக்கைகளில் உதவுவதற்கு சொங் பேரரசர் அக்கூலிப்படையினரைப் பயன்படுத்திக் கொண்டார். பிற்காலத்தில் அவ்வாட்கள் சொங் தலைநகரமான கைபெங்கிற்கும் யெஞ்சிங்கிற்கும் (தற்கால பெய்ஜிங்) இடையிற் குடியேறினர். 1080 இற் சீனாவின் வடக்கு மற்றும் வடகிழக்கு மாகாணங்களில் 10,000 இற்கு மேற்பட்ட முஸ்லிம்கள் அழைக்கப்பட்டுக் குடியமர்த்தப்பட்டனர். அவர்கள் சீன மொழியில் சையிது "சோபையர்" என அழைக்கப்பட்ட அப்போதைய புகாராவின் அமீரின் தலைமையிற் சென்று குடியேறினர். அவரே சீனாவில் இஸ்லாத்தின் "தந்தை" எனவழைக்கப்படுகிறார். இஸ்லாத்துக்குச் சீனாவின் தாங் மற்றும் சொங் அரசுகள் வழங்கிய பெயர் சீன மொழியில் "தஷி ஃபா" ("அரபியரின் சட்டம்") என்பதாகும். ஆனால் அவர் "ஹுயிஹுயி ஜியாவோ" ("ஹுயிஹுயியினரின் சமயம்") எனப்படும் புதிய பெயரை இஸ்லாத்துக்கு வழங்கினார்.

13 ஆம் நூற்றாண்டின் தொடக்கத்தில் இது குவாரசம்சா முகம்மது (1200–1220) என்பவற்றாற் கைப்பற்றப்பட்டது.

புகாரா அமீரகம் (1785-1920)
கராகான் மற்றும் குவாரசம்சா காலப் பகுதிகளில் புகாரா
கதைவழித் தொடக்கம்
உருசியப் புரட்சியும் அதன் பின்னரும்