1520 ஆம் ஆண்டில் எசுப்பானிய மன்னர் சார்லஸ் 1 சேவையில் போர்த்துகீசிய ஆய்வாளரும், கப்பலோட்டியுமான பெர்டினன்ட் மகெல்லன் தனது உலகளாவிய சுற்றுப் பயணத்தின் போது இந்த நீரிணையில் பயணித்த முதல் ஐரோப்பியர் ஆவார். மகெல்லனின் கப்பல்கள் 1520 ஆம் ஆண்டு புனிதர் அனைவர் பெருவிழா தினமான நவம்பர் 1 இல் எஸ்ட்ரெச்சோ டி டோடோஸ் லாஸ் சாண்டோஸ் நீரிணையில் நுழைந்தன. மகெல்லனின் வரலாற்றாசிரியர் இதனை படகோனிய நீரிணை என்றும் மற்றவர்கள் விக்டோரியா நீரிணை என்றும் அழைத்தனர்.

இந்த நீரிணை ஏழு ஆண்டுகளுக்குள் மகெல்லனின் மாகெல்லனின் நினைவாக எஸ்ட்ரெச்சோ டி மாகல்லேன்ஸ் என்று அழைக்கப்பட்டது. எசுப்பானிய பேரரசும், சிலியின் படைத்தலைவரும் இதனை தங்கள் பிராந்தியத்தின் தெற்கு எல்லையாகப் பயன்படுத்தினர். 

1843 ஆம் ஆண்டு மே 23 இல் சிலி மகெல்லன் நீரிணையை கைப்பற்றியது. சிலியின் சனாதிபதி புல்னெஸ் பிரித்தானிய அல்லது பிரான்சின் ஆக்கிரமிப்பிற்கு அஞ்சி சிலியின் சுதந்திரவாதி பெர்னார்டோ ஓகின்சை கலந்தாலோசித்த பின்னர் கைப்பற்ற முடிவு செய்தார். 1881 இல் சிலிக்கும் அர்ஜென்டினாவிற்கும் இடையிலான எல்லை ஒப்பந்தத்தில் மகெல்லன் நீரிணை மீதான சிலியின் இறையாண்மையை ஆர்ஜன்டினா அங்கீகரித்தது.

1840 ஆம் ஆண்டில் பசிபிக் நீராவி ஊடுருவல் நிறுவனம் மகெல்லன் நீரிணைப்பில் முதன்முதலில் போக்குவரத்திற்காக நீராவி கப்பல்களை பயன்படுத்தியது. 1914 ஆம் ஆண்டு பனாமா கால்வாய் திறக்கும் வரை அத்திலாந்திக் பெருங்கடலில் இருந்து பசிபிக் வரை பயணிக்கும் நீராவி கப்பல்களுக்கான பிரதான பாதை மாகெல்லன் நீரிணை ஆகும். அத்திலாந்திக்கில் இருந்து கேப் ஹார்னை (தென் அமெரிக்காவின் தெற்கு முனை) பிரிக்கும் ட்ரேக் பாதை கொந்தளிப்பு, பனிப்பாறைகள் மற்றும் கடல் பனி போன்ற அசாதாரண காலநிலையை கொண்டதால் அத்திலாந்திக் மற்றும் பசிபிக் பெருங்கடல்களுக்கு இடையிலான பாதுகாப்பான வழியாக மகெல்லன் நீரிணை கருதப்பட்டது.

அமைப்பு
மகெல்லன்
மகெல்லனிற்கு முன்
பழங்குடியினர்