ஈரானில், இதை "கல்யான்" என்றும், (பெர்ஷிய மொழியில்: قليان, قالیون, غلیون, என்றும் "கல்யன்" , "கால்யான்" அல்லது "கெல்யன்" ) என்றும் வெவ்வேறாக வழங்கப்படுகிறது. இது பல வகைகளில் அரபு நாட்டின் ஹூக்காவைப் போன்றதே, ஆனாலும் இதற்கென்று சில தனிப்பட்ட சிறப்பம்சங்களும் உண்டு. எடுத்துக்காட்டாக, கல்யானின் மேல் பகுதி (புகையிலை வைக்கப்படும் பகுதி) 'சார்' என்று அழைக்கப்படும். (பெர்ஷிய மொழியில் இதன் பொருள்: سر=தலை), அதாவது துருக்கியில் காணப்படுவதைவிட பெரிய அளவில் இருக்கும். குழாயில் முக்கிய பகுதியானது, எளிதில் வளையத்தக்கதாகவும், மென்மையான பட்டு அல்லது துணியினால் சுற்றப்பட்டதாக இருக்கும். ஆனால் எளிதில் நெகிழக்கூடிய அந்தப் பகுதியை மரத்தினால் ஆன பகுதியாகவும் துருக்கியர்கள் உருவாக்குவர்.

ஒவ்வொருவரும் தனது சொந்த வாய்க் கருவியை (அம்ஜித் எனப்படும்) (امجید), இதற்கு பயன்படுத்துவர். அம்ஜித் ஆனது மரம் அல்லது உலோகம் அல்லது விலை மதிப்புள்ள பிற கற்களைக் கொண்டும் வழக்கமாக தயாரிக்கப்படும். ஒவ்வொருவரின் ஸ்டைலின் வெளிப்பாட்டிற்கு மட்டுமே அம்ஜித்கள் பயன்படுத்தப்படும். எனினும், எல்லா ஹுக்கா பார்களிலும் பிளாஸ்டிக்கால் ஆன வாய்க்கருவிகள் இருக்கும்.

ஈரானில், வாட்டர் பைப்களின் பயன்பாடானது, கஜ்ஜார் காலத்தைப் பின்தொடர்ந்து ஏற்பட்டதாகும். அந்த காலங்களில் கரும்பைக் கொண்டு குழல்களை உருவாக்கினர். ஈரானியர்கள் கான்சார் (خانسار, இது தோன்றிய நகரத்தின் பெயராக இருக்கலாம் என்று கருதப்படுகிறது) என்று அழைக்கப்படும் சிறப்பு புகையிலை ஒன்றைப் பயன்படுத்துகின்றனர். மென் தகடு ஏதுமின்றி, கன்சாரின் மேல் மரக்கரி வைக்கப்படும். கன்சார் ஆனது, சாதாரண புகையிலையை விடக் குறைவான புகையை தரக்கூடியது. நசர் அல்-தின் கஜ்ஜார், பெர்ஷியாவின் ஷா (1848-1896) என்பவர், ஹூக்காவின் வாய்க் கருவியை தன்னை நோக்கி இருப்பதைக் கூட அவமானமாக எண்ணினார்.

ஈரான் நாட்டைச் சேர்ந்த இளைஞர்கள் மத்தியில் ஹூக்காகளைப் புகைப்பது என்பது மிகவும் பிரபலமடைந்த ஒன்றாகும். உள்ளூரில் உள்ள டீ கடைகளுக்குச் சென்று அதை புகைக்கும் அளவிற்கு ஹூக்காவின் பயன்பாடு முக்கியத்துவம் வாய்ந்ததாக கருதப்பட்டது.

அனைத்து வயதினரும் பயன்படுத்தும்படியே ஹூக்கா இருந்தது என்றாலும், அதை 20 வயதிற்கு கீழ் உள்ளவர்கள் பயன்படுத்த ஈரான் நாட்டு அரசு அதிகாரிகளால் தடை செய்யப்பட்டுள்ளது குறிப்பிடத்தக்கது.

பௌல்
ஈரான்
அங்கம் மற்றும் கேஸ்கட்கள்
சுகாதாரத் தாக்கங்கள்