இந்தோரின் நிறுவனர்களின் மூதாதையர்கள் அப்பகுதியின் நிலக்கிழார்கள் ஆவர். அப்பகுதி நர்மதா நதியின் கரைகளிலிருந்து ராஜ்புதானாவின் எல்லைகள் வரை பரந்திருந்தது. முகலாயர்கள் காலத்தில், இக்குடும்பங்களின் நிறுவனர்கள் "சௌதாரி" எனும் பட்டப்பெயரைப் பெற்றனர், இது அந்நிலத்தின் மீதான அவர்களின் உரிமையை நிலைநிறுத்தியது. 18 ஆம் நூற்றாண்டில், மால்வாவின் கட்டுப்பாடு பேஷ்வாக்கள் வம்சத்தின் வசம் போனது, சௌதாரிகள் "மண்ட்லோய்ஸ்" என அழைக்கப்பட்டு வந்தனர் (மண்டல்ஸ் என்பதிலிருந்து பெற்றது) ஏனெனில் அவர்கள் பயன்படுத்திய மொழியாலாகும். இறுதியாக ஹோல்கர்கள் குடும்பங்களின் மீது "ராவ் ராஜா" என்ற பட்டப்பெயர் அடைந்தனர்." அக்குடும்பம் அதன் அரசருக்குரிய உடைமைகளான, யானை, "நிஷான்", "டங்கா" மற்றும் "காடி" ஆகியவற்றை ஹோல்கர்களின் காலத்திற்குப் பிறகும் தக்கவைத்துக் கொண்டது, மேலும் ஹோல்கர்கள் ஆட்சிக்கு முன்பே தசராவின் முதல் பூசையை நடத்தும் உரிமையை ("ஷாமி பூஜன்") மீண்டும் பெற்றது.

முகலாயர்கள் ஆட்சியின் கீழ், குடும்பம் பெரும் செல்வாக்கை அனுபவித்தது, மேலும் பேரரசர்களான அவுரங்கசீப், ஆலம்கீர் மற்றும் ஃபரூக்‌ஷயார் ஆகியோரிடமிருந்து உறுதிப்படுத்துகிற பட்டயங்களை ஒப்புதலைப் பெற்று, "ஜாகிர்" உரிமைகளை உறுதிப்படுத்திக் கொண்டது. ராவ் நந்தலால் சௌதரி நிலக்கிழார்,டெல்லி தர்பாருக்குச் சென்றபோது, பேரரசரின் அவையில் சிறப்பான இடத்தை, இரு இரத்தினங்கள் பொறிக்கப்பட்ட வாட்கள், (தற்போது ராயல் பிரிட்டிஷ் மியூசியத்தில் அக்குடும்பத்தின் பெயரின் கீழ் காட்சிக்கு வைக்கப்பட்டுள்ளது) உறுதிப்படுத்தப்பட்ட பட்டயங்கள் ஆகியவற்றுடன் பெற்றார். அவரின் தனிப்பட்ட நண்பரான ஜெய்ப்பூரின் ராஜா சவாய் ஜெய் சிங் அவர்களுக்கு சிறப்பு "தங்க லாங்கர்" பரிசளித்தார், இது இந்தியாவின் அனைத்து அரசவைகளிலும் சிறப்பிடத்தை உறுதிப்படுத்தியது. குடும்பத்தின் மால்வா மீதான மரியாதை மற்றும் செல்வாக்கு, இந்தப் பிரதேசத்தின் பேஷ்வாக்கள் மற்றும் ஹோல்கர்களின் முடியேற்றதிற்கு ஏதுவாகியது.

இந்தோரின் நிறுவுனரான ராவ் நந்தலால் சௌதாரி, தலைமை நிலக்கிழாராக இருந்தார், அவரிடம் 2000 வீரர்கள் கொண்ட படை இருந்தது. 1713 ஆம் ஆண்டு, நிஜாம் தக்காண பீடபூமியின் கட்டுப்பாட்டாளராக நியமிக்கப்பட்டார். அது மராத்தியர்களுக்கும் முகலாயர்களுக்கும் இடையிலான பூசலைப் புதுப்பித்தது.

சரஸ்வதி நதியின் கரைகளுக்கருகே அமைந்துள்ள இந்த்ரேஷ்வர் கோயிலுக்கு விஜயம் செய்த நந்த்லால்சிங், நதிகளால் எல்லாப்புறமும் சூழப்பட்ட இடம் பாதுகாப்பானதாகவும் செயல்தந்திர ரீதியாகவும் அமைந்திருப்பதைக் கண்டார். அங்கு அவரது மக்களை இடம்பெயரச் செய்யத் தொடங்கி வைத்தார், மேலும் ஸ்ரீ சன்ஸ்தான் படா ராவலா கோட்டையை முகலாயர்களின் தொல்லைகளிலிருந்து பாதுகாத்துக் கொள்ள எழுப்பினார். அந்நகரம் இந்த்ரபூர் (இந்த்ரேஷ்வர் கடவுளின் பெயரைப் பின்பற்றி) என்றும், இறுதியாக இந்தோர் என்றும் அறியப்படலாயிற்று.

பாஜி ராவ் பேஷ்வா கி.பி. 1733 ஆம் ஆண்டு இறுதியாக மாலவாவை கட்டுப்பாட்டில் கொண்டுவந்த போது, மல்ஹர் ராவ் ஹோல்கர் நான்கு உடன்படிக்கையாளர்களில் ஒருவராக ஒப்பந்தக் கட்டளைகளைப் பொருத்தமான முறையில் நிறைவேற்ற உறுதியளித்தார். வெற்றிக்குப் பிறகு பேஷ்வாக்கள் மல்ஹர் ராவ் ஹோல்கரை "சுபேதாராக" நியமித்தனர், இது மால்வா பிரதேசத்தில் ஹோல்கார்களின் ஆட்சியின் துவக்கத்தை குறித்தது.

எனவே, இந்தோர் ஹோல்கார் வம்சத்தின் மராத்திய மகாராசாக்களின் மூலம் ஆளப்படத் துவங்கியது. வம்சத்தின் நிறுவனரான மல்ஹர் ராவ் ஹோல்கரிடம், (1694-1766), 1724 ஆம் ஆண்டு மால்வா மராத்திய படைகளின் கட்டுப்பாடு கொடுக்கப்பட்டது, மேலும் 1733 ஆம் ஆண்டு அப்பகுதியின் மராத்திய ஆளுநராகவும் அமர்த்தப்பட்டார். அவரது ஆட்சி காலத்தின் முடிவில், ஹோல்கர் நாட்டுப் பகுதி "உண்மையில்" தன்னுரிமை பெற்றிருந்தது. அவருக்குப் பிறகு அவரது மகள் அஹில்யா பாய் ஹோல்கர் 1767 முதல் 1795 ஆம் ஆண்டு வரை ஆட்சி செய்தார். அவர் நர்மதா நதியின் மீதிருந்த இந்தோரின் தெற்கு பகுதியிலுள்ள மஹேஷ்வரின் கோட்டை-அரண்மனையிலிருந்து ஆட்சி செய்தார். அஹில்யா பாய் ஹோல்கர் கட்டிடக்கலை புரவலராக இருந்து, இந்தியா முழுதும் இந்து கோயில்களைக் கட்டுவிக்க நிதியுதவியளித்தார். 1818 ஆம் ஆண்டு ஹோல்கர்கள், பிரிட்டிஷாரால் மூன்றாம் ஆங்கிலோ-மராத்தா போரில் தோற்கடிக்கப்பட்டப் பின்னர், ஹோல்கர் பேரரசு பிரிட்டிஷ் இராச்சியத்தின் ஓர் அங்கமாகியது. மாஹித்பூர் போர்க்களத்தில் தோல்வியடைந்ததன் விளைவாக மண்ட்சோர் ஒப்பந்தம் கையொப்பமிடப்பட்டது, இதன் மூலம் இராணுவநகரான மோவ் பிரிட்டிஷாரிடம் ஒப்படைக்கப்பட்டது. இந்த ஒப்பந்தம் ஹோல்கர் நாட்டுப்பகுதியின் தலைநகரை மகேஷ்வரிலிருந்து இந்தோருக்கு மாற்றவும் ஆணையிட்டது.

20 ஆம் நூற்றாண்டின் முற்பகுதியில், இந்தோர் சேத் ஹுக்கும்சந்த் ஜெயின்னின் சொந்த ஊராக இருந்தது, அவர் இந்தியாவில் சணல் ஆலை ஒன்றை நிறுவிய முதல் இந்தியர். அவர் இந்தோர் மற்றும் அதன் அருகாமையிலுள்ள பகுதிகளில் பல நிறுவனங்களையும் தொழிற்சாலைகளையும் நிறுவியவதால் இந்தியத் தொழிற்துறையின் முன்னோடியாகக் கருதப்பட்டார்.

இந்தியா 1947 ஆம் ஆண்டு சுதந்திரம் அடைந்த பிறகு, இந்தோர், அதன் அருகிலிருந்த எண்ணற்ற சமஸ்தானங்களுடன் இணைந்து, இந்திய மாநிலமான மத்திய பாரதத்தின் அங்கமாகியது. இந்தோர் புதிதாக உருவாக்கப்பட்ட மாநிலத்தின் கோடைக் காலத் தலைநகரமாக அறிவிக்கப்பட்டது. நவம்பர் 1, 1956 ஆம் ஆண்டு, மத்திய பாரத் மாநிலம் மத்திய பிரதேசத்துடன் இணைக்கப்பட்டு போபால் தலைநகரமாகத் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டது. 
நகரத்தின் அரண்மனை மால்வா பிரதேசத்தை ஆண்டு வந்த ஆட்சி இருக்கையாக இருந்தது - ஹோல்கர்கள் (1728 ஆம் ஆண்டு மே 26 ஆம் தேதியிலிருந்து 1948 ஆம் ஆண்டு ஏப்ரல் 20 வரை). ராஜ்பாடா 1984 ஆம் ஆண்டு கலவரத்தின் போது எரிக்கப்பட்டது. ஆகையால், தற்போதைய இந்தோர் மஹாராணியான, உயர்திரு. உஷாதேவி ஹோல்கர், வாடாவை அதன் பழைய புகழுக்கேற்ப 2006 ஆம் ஆண்டு வரை மறுபடியும் கட்டத் தீர்மானித்ததால், அது தோட்டமாக மாற்றப்பட்டது. உயர்திரு. உஷாதேவி அவர்கள், ஹோல்கர் கட்டிடக்கலை நிபுணர்களான ஹிமான்ஷூ டுவாட்கர் மற்றும் ஷ்ரேயா பார்கவா ஆகியோரை இந்த சவாலான திட்டத்தை வடிவமைக்க அழைத்தார், 2007 ஆம் ஆண்டு ராஜ்வாடா வரலாற்றில் அதன் இடத்தை திரும்பக் கண்டது. இந்தியாவில், அது 250 வருடங்களுக்கு முந்தைய அதே வடிவம், கட்டுமானப் பொருட்கள் மற்றும் கட்டப்பட்ட முறை ஆகியவற்றைக் கொண்டு மறுபடியும் கட்டப்பட்ட ஒரே வரலாற்று கட்டமைப்பானது.

அச்சு ஊடகங்கள்
மக்கள் தொகையியல்
போக்குவரத்து
வரலாறு