1310 வாக்கில், தில்லி சுல்தானகத்தின் அலாவுதீன் கில்சி தென்னிந்தியாவில் தக்காணப் பகுதியின் யாதவர் மற்றும் காக்கத்தியர் போன்ற ஆட்சியாளர்களை தனது பேரரசுக்கு அடங்கிய அரசுகளாக்க கட்டாயப்படுத்தினார். 1310 காக்கத்தியர்களுக்கு எதிரான வாரங்கல் முற்றுகையின் போது, அலாவுதீனின் தளபதியான மாலிக் கபூர், யாதவர் மற்றும் காக்கத்தியரின் நாடுகளுக்கு தெற்கே உள்ள பகுதியும் மிகவும் செல்வவளம் கொண்டவை என்பதை அறிந்தார். தில்லிக்குத் திரும்பிய பிறகு, காஃபூர் இது குறித்து அலாவுதீனிடம் கூறினார், மேலும் இந்தியாவின் தென்பகுதிக்கு ஒரு பயணத்தை மேற்கொள்ள அனுமதி பெற்றார். 

1311 இன் துவக்கத்தில், மாலிக் கஃபூர் ஒரு பெரிய இராணுவத்துடன் தக்காணத்தை அடைந்தார். பிப்ரவரியில், அவர் 10,000 வீரர்களுடன் போசளர்களின் தலைநகரான துவாரசாமுத்திரத்தை முற்றுகையிட்டார், மேலும் போசள மன்னர் வல்லாளரை தில்லி சுல்தானகத்தின் மேலாட்சியை ஏற்கும்படி கட்டாயப்படுத்தினார். அவர் 12 நாட்கள் துவாரசாமுத்ரத்தில் தங்கியிருந்தார், மீதமுள்ள இராணுவமும் துவாரசமுத்ரத்துக்கு வரும் வரை காத்திருந்தார். 

இந்த நேரத்தில், போசள நாட்டின் தெற்கே அமைந்துள்ள பாண்டிய நாடு அரசியல் கொந்தளிப்பில் இருந்தது. மன்னர் முதலாம் மாறவர்மன் குலசேகர பாண்டியன் இறந்த பிறகு, அவரது மகன்களான வீரபாண்டியன் மற்றும் சுந்தர பாண்டியன் ஆகியோர் அரியணைக்காக அடுத்தடுத்து போரில் ஈடுபட்டனர். பிற்கால வரலாற்றாசிரியர்கள் கூற்றின்படி சுந்தரபாண்டியன் மாலிக் கஃபூரின் உதவியை நாடினார், இது தில்லி படைகள் பாண்டிய நாட்டின் மீது படையெடுக்க வழிவகுத்தது. இருப்பினும், சமகால எழுத்தாளரான அமீர் குஸ்ராவின் எழுத்துக்கள் இந்த கூற்றில் சந்தேகத்தை ஏற்படுத்துகின்றன: குஸ்ராவின் குறிப்பில், மாலிக் கஃபூர் அவர்கள் இருவரின் கட்டுப்பாட்டுப் பிரதேசங்களிலும் திடீர்த்தாக்குதல் நடத்தப்பட்டதாக கூறுகிறது. 

குஸ்ராவ் சுந்தர பாண்டியனை ஒரு பிராமணர் என்று வர்ணிக்கிறார், அவர் இந்து மன்னர்களிடையே ஒரு "முத்து" போன்றவர். நிலம் மற்றும் கடல் போன்றவற்றை ஆண்ட சுந்தரபாண்டியனுக்கு பெரிய இராணுவமும் பல கப்பல்களும் இருந்தன என்று அவர் கூறுகிறார். 

இராமேஸ்வரம்
பர்துல்
பின்னணி
மதுரை