2002 ஆம் ஆண்டின் "சைட் அண்ட் சவுண்ட்" டைரக்டர்ஸ்' போலில், டேரண்டினோ தனக்குப் பிடித்த சிறந்த பன்னிரண்டு படங்களை வெளிப்படுத்தினார்: "த குட், த பேட் அண்ட் த அக்லி" ; "ரியோ ப்ரேவோ" ; "டேக்ஸி ட்ரைவர்" ; "ஹிஸ் கேர்ல் ஃப்ரைடே" ; "ரோலிங் தண்டர்" ; "தே ஆல் லாஃப்டு" ; "த க்ரேட் எஸ்கேப்" ; "கேரி" ; "காஃபி" ; "டேஸ்டு அண்ட் கன்ஃபியூஸ்டு" ; "ஃபைவ் ஃபிங்கர்ஸ் ஆஃப் டெத்" மற்றும் "ஹை டிடில் டிடில்" . 1992 இல் அவர் இயக்குநரான பிறகு அவர் சிறந்ததாகக் கருதுவதாக, 2009 இல் கிஞ்சி ஃபுக்காசாக்குவின் வன்முறை ஆக்ஷன் படமான "பேட்டில் ராயலே" என்னும் படத்தைக் குறிப்பிட்டார்.

2007 ஆம் ஆண்டு ஆகஸ்ட்டில், மனிலாவில் 9ஆம் சினேமேனிலா சர்வதேச திரைப்பட விழாவின் போது ஒரு நான்கு மணி நேர திரைப்பட வகுப்பில் பாடம் எடுத்துக் கொண்டிருந்த போது, 1970களிலிருந்து தனிப்பட்ட விதத்தில் அவரைக் கவர்ந்தவர்களாக ஃபிலிப்பைன்ஸ் இயக்குநர்களான சிரியோ சாண்டியாகோ, எட்டி ரோமெரோ மற்றும் ஜெரார்டோ டி லியான் ஆகியோரது பெயர்களை குவெண்டின் குறிப்பிட்டார். அப்போது அவர், காட்டேரிகள் மற்றும் பெண் அடிமைத்தனத்தைப் பற்றிய டீ லியானின் "இதயத்தைப் பிழியும், உயிரை நிறுத்தும்" படங்கள், குறிப்பாக "உமன் இன் த கேஜஸ்" ஆகியவற்றைப் பற்றிக் குறிப்பிட்டார். "அது கொடூரமானது, மிகவும் கொடூரமானது அதிகம் கொடூரமானது" என்று அவர் கூறினார், மேலும் "பயங்கர அழிவிலான நம்பிக்கையிழந்த துன்பம்" என்று கடைசி காட்சியைப் பற்றி விவரித்தார்.

குவெண்டினின் வித்தியாசமான படமெடுத்தலின் பாணியினால் அவருக்கு உலகளவில் பல விருதுகள் கிடைத்தன. குவெண்டினைப் பொறுத்தவரை, அவரது அனைத்து திரைப்படங்களிலும் தொடர்ந்து இடம்பெறும் சிறப்பான அம்சம் என்னவென்றால், பார்வையாளர்கள் சிரிப்பாக இல்லாத விஷயங்களிலும் சிரிக்கும் படி செய்யும் வித்தியாசமான நகைச்சுவை உணர்வு இருப்பதே ஆகும்.

தயாரிப்பாளராக
விருதுகள்
படமெடுத்தலில் இருந்த பிறரின் தாக்கங்களும் பாணியும்
நடிப்பு