12 ஆம் நூற்றாண்டின் மத்தியில், சிலுவைப்போர்களில் போக்கானது திசைதிரும்பத் தொடங்கியது. சலாதீன் போன்ற தலைவர்களின் கீழ் இசுலாமிய உலகம் மிகவும் ஒன்றுபட்டது. புனித நிலம் தொடர்பாக கிறித்துவப் பிரிவினரிடையே கருத்து மோதல் அதிகரித்தது. தேவாலய புனித வீரர்கள் அவ்வப்பொழுது தேவாலய சமய அறநிலையத்தார் மற்றும் டியூடனிக் வீரத்திருத்தகைகள் என்ற மற்ற இரண்டு கிறித்துவ இராணுவ அமைப்புகளுடன் சண்டையிட்டனர். பல பத்தாண்டுகளுக்கும் மேலான இரு பிரிவினருக்கிடையேயான கொடிய பகையானது கிறித்துவ நிலைகளை அரசியல் மற்றும் ராணுவ ரீதியாக பலவீனப்படுத்தியது. பின்னர் புனித வீரர்கள் மிகமுக்கியத்துவம் வாய்ந்த ஹார்ன்ஸ் ஆஃப் ஹாட்டின் போர் உள்ளிட்ட பல தோல்வியடைந்த ராணுவ நடவடிக்கைகளில் ஈடுபட்டனர். 1187 ஆம் ஆண்டு சலாதீன் படைகளால் ஜெருசலேம் பிடிக்கப்பட்டது. 1229 ஆம் ஆண்டில் சிலுவைப் போர் வீரர்கள் அந்நகரத்தை புனித வீரர்களின் உதவியின்றி மீட்டனர், ஆனால் கொஞ்ச காலமே அதனை தங்கள் கட்டுப்பாட்டில் வைத்திருந்தனர். 1244 ஆம் ஆண்டில் க்வாரேஸ்மி துருக்கியப் படை ஜெருசலேமை மீண்டும் பிடித்தது. மேலும் 1917 ஆம் ஆண்டு வரையில் அந்நகரானது மேற்கத்தியர்களின் கட்டுப்பாட்டிற்குச் செல்லவில்லை. பிரித்தானியப் படை அதனை ஓட்டமன் துருக்கியப் படையிடமிருந்து பிடித்தது.

புனித வீரர்கள் தங்களது தலைமையிடங்களை துறைமுகப் பட்டினமான ஏக்கர் (Acre) போன்ற வடக்கத்திய நகரங்களுக்கு மாற்ற நிர்பந்திக்கப்பட்டனர். இந்நகரை அவர்கள் அடுத்த நூற்றாண்டிற்கு வைத்திருந்தனர். ஆனால், அவர்கள் தங்களது முக்கிய அரண்களான டோர்டோசா (Tortosa) (இப்போது சிரியா (Syria)) மற்றும் அடில்ட் (Atlit) ஆகிய நகரங்களை இழந்ததைத் தொடர்ந்து ஏக்கரையும் இழந்தனர். அவர்களின் தலைமையிடம் சைப்ரஸ் தீவில் உள்ள லிமசோல் (Limassol) நகருக்கு மாற்றப்பட்டது. மேலும் அவர்கள் டோர்டோசாவிலிருந்து கடலுக்கு அப்பால் உள்ள சிறிய அர்வாத் தீவு எனுமிடத்தில் தங்களது காவல் அரணை நிலைநிறுத்தவும் முயற்சித்தனர். 1300 ஆம் ஆண்டில் அர்வாத்தில் புதிய தாக்குதல் படையின் வாயிலாக மங்கோலியர்களின் உதவியுடன் இராணுவ நடவடிக்கைகளை ஒருங்கிணைக்கும் முயற்சிகளில் ஈடுபட்ட முயற்சியும் காணப்பட்டது. இருப்பினும் 1302 அல்லது 1303 ஆம் ஆண்டில் புனித வீரர்கள் அர்வாத் முற்றுகையில் எகிப்த்திய மம்லுக்குகளிடம் தீவை இழந்தனர். அந்தத் தீவு போனதுடன் சிலுவைப்போர் வீரர்கள் புனித நிலத்தில் தங்களது கடைசி ஆதாரத்தையும் இழந்தனர்.

அமைப்பின் இராணுவ இலக்கு இப்போது முக்கியத்துவம் குறைந்ததுடன், அமைப்புக்கான ஆதரவும் குறையத் தொடங்கியது. இருநூறு ஆண்டுகளாக நிலைத்திருந்தாலும் அவர்களின் சூழல் சிக்கலானது. புனித வீரர்கள் கிறுத்துவ உலகம் முழுவதும் தினசரி வாழ்வுக்கு வந்தனர். அமைப்பின் நூற்றுக்கணக்கான புனித வீரர் இல்லங்கள் ஐரோப்பா மற்றும் கிழக்கு அருகாமை முழுவதும் அடையாளமிடப்பட்டன. அவர்களுக்கு உள்ளூர் அளவில் பரவலான இருப்பு வழங்கப்பட்டது. இன்னமும் புனித வீரர்கள் பல்வேறு வியாபாரங்களை நிர்வகித்தனர். மேலும் பல ஐரோப்பியர்கள் புனித வீரர்கள் பண்ணை அல்லது திராட்சைத் தோட்டத்தில் பணிபுரிதல் அல்லது தமது தனிப்பட்ட சொத்துக்களைச் சேமித்து வைப்பதற்கு அமைப்பை ஒரு வங்கியாகப் பயன்படுத்துதல் போன்று புனித வீரர் வலையமைப்புடன் தினந்தோறும் தொடர்பில் இருந்தனர். உள்ளூர் அரசாங்கமானது இன்னமும் அந்த அமைப்பிற்கு ஒரு பொருட்டே இல்லை, "நாடு விட்டு நாடு" என்று எங்கும் அதை கடைபிடித்தனர்—அதன் தற்போதைய இராணுவம் நீண்ட காலமாக நன்கு வரையறுக்கப்பட்ட இலக்கைக் கொண்டிராமல் இருப்பதால், அனைத்து எல்லைகளையும் எளிதில் கட்டுப்பாடின்றி கடக்க முடிந்தது. இந்த சூழ்நிலை பல ஐரோப்பிய உயர்குடிகளுடன் பதட்டத்தை அதிகரித்தது. குறிப்பாக டியூடோனிக் வீரத்திருத்தகைகள் புரூசியா வில் (Prussia) நடத்தியதைப் போன்றும் சமய அறநிலைய வீரத்திருத்தகைகள் (Knights Hospitaller) ரோடஸ்சில் (Rhodes) செய்திருந்ததைப் போன்றும் புனித வீரர்கள் தங்கள் சொந்த துறவியர்களுக்குரிய நாட்டை கண்டறிவதில் இருந்த ஆர்வத்தை தெரிவித்தனர்.

சரிவு
முதன்மைக் குருக்கள்
வரலாறு
எழுச்சி