ஹெர்பர்ட் மார்க்யூஸ் இருத்தலியலை விமர்சித்தார், குறிப்பாக "பியிங் அண்ட் நத்திங்னெஸ்" ஸை (1943 இல்), ஜீன்-பால் சார்த் மூலம், மனக் கவலையையும் பொருளற்றத்தன்மையையும் இருத்தலின் இயல்பிற்கு தன்னளவில் உயர்த்திக்காட்டுவதானது:" இதுவரை இருத்தலியல் என்பதொரு தத்துவ கோட்பாடாகும், அது ஒரு உயர் குறிக்கோள் கொண்டதாக உள்ளது; அது ஒரு உண்மையான இருத்தலை மனித இருத்தலின் வரலாற்றுச் சூழல்களில் மெய்ப்பொருள் மூல ஆராய்ச்சிக்குரிய மற்றும் மனோதத்துவ குணாம்சங்களில் காட்டுகிறது. இருத்தலிய கோட்பாடு ஆகையால் அது எந்த கருத்தை தாக்குகிறதோ அதன் பகுதியாகிறது, மேலும் அதன் முற்போக்குத் தன்மை கானல் நீர் போன்றது". 1946 இல், சார்த் ஏற்கனவே மார்க்சீய விமர்சனத்திற்கு "எக்சிஸ்டென்ஷியலிசம் இஸ் அ ஹ்யூமனிச" விரிவுரையில் பதிலளித்துள்ளார். "ஜார்கன் ஆஃப் ஆதெண்டிசிட்டி" இல், தியோடோர் அடர்னோ ஹைடேக்கரின் தத்துவத்தை, குறிப்பாக அவரது மொழி பயன்பாட்டை, ஒரு முன்னேறிய தொழில்மய சமூகத்திலும் அதன் அதிகார கட்டமைப்பிலும் நம்ப இயலாத கருத்தியலாக விமர்சித்தார்.

"லெட்டர் ஆன் ஹ்யூமனிசத்தில்" , ஹைடேகர் சார்த்தின் இருத்தலியலை விமர்சித்தார்: 

தர்க்கரீதியிலான சாதகவாதிகள், கார்னாப் மற்றும் ஆயேர் போன்றோர், இருத்தலியல்வாதிகள் பலமுறை வினைச் சொல்லான "இருக்கக்கூடிய" தைப் பற்றி அவர்களது "இருத்தல்" ஆய்வில் குழப்பத்திலுள்ளனர். அவர்கள் வினைச் சொல் வகையில் செய்யப்படுபொருள் குன்றாத, பயனிலையுடன் முன்பே இணைக்கப்பட்டது (எ.கா. ஆப்பிள் "சிவப்பு" ): பயனிலையின்றி சொல் பொருளற்றுப் போகிறது.

விமர்சனம்
திரைப்படம் மற்றும் வீடியோ
காரணம்
தாஸ்தோயேவ்ஸ்கி மற்றும் காஃப்கா