குரவ மரம் படர்ந்து பூத்திருக்கிறது. புன்க மரம் பொறிப் பொறியாய்ப் பூத்திருக்கிறது. இப்போதும் அவர் வந்து என்னைப் பேணவில்லை. என்றாலும் நான் நெஞ்சைக் கல் போல் வலிதாக்கிக்கொண்டு வாழ்கிறேன்.
தலைவியின் காதல் அன்னைக்குத் தெரிந்துவிட்டதோ என்னவோ? என்ன நினைத்திருக்கிறாளோ தெரியவில்லை. பெருமழை பொழிந்திருக்கும் நள்ளிரவில் 'கான்யாறு மூலிகை இலைகளையும், பூக்களையும் அடித்திழுத்துக்கொண்டு வருகிறது. அது உன் பனி(மனநடுக்கம்) போக்கும் மருந்தாக அமையும். அதனை குளுமையோடு உண்டு, அதில் நீராடிவிட்டு வாருங்கள்' என்கிறாள்.

தோழி தலைமகனை நெருங்கி வற்புறுத்தும் சொற்கள் இவை. சேர்ந்தோரின் துன்பத்தைப் போக்கும் இரக்கமே சான்றோரின் செல்வம் ஆகும். ஊர! கூடையில் விதை கொண்டு சென்றவர் விதைத்துவிட்டு மீளும்போது அக் கூடையில் மீனோடு திரும்புவது உன் நாட்டு வளம். (நீ பரத்தையோடு மீண்டுவிடாதே) உன்னைச் சேர்ந்த என் துன்பத்தைப் போக்கு.

தலைவனை இரவில் வரவேண்டாம் என்று தலைவியும் தோழியும் கூறுகின்றனர். தமாலம் கொடியை இடுப்பில் கட்டிக்கொண்டு பாறை இடுக்குகளுக்கு இறங்கி வழியில் தேன் எடுத்துக்கொண்டிருப்பர். யானைகள் தமக்குள் சண்டையிட்டுக்கொண்டிருக்கும். குறுக்கிடும் கான்யாற்று வழியில் கராம்முதலைகள் இரை தேடிக்கொண்டிருக்கும். இப்படிப்பட்ட வழியில் இரவில் இவளை அடைய இரவில் வரவேண்டாம்.

தலைமகள் தோழியிடம் சொல்கிறாள்.

விளையாட்டு
பாடல்களில் நல்வேட்டனார் சொல்லும் செய்தி
குறுந்தொகை 341
நற்றிணை 349