எல்லா புற்றுநோய்களையும் போலவே, மார்பக புற்றுநோயும், ஒரு குறைபாடுடைய மரபணு அதனுடைய சூழலுடன் தொடர்பு கொள்வதன் மூலமாக ஏற்படுகிறது. சாதாரண செல்கள் தேவையான அளவுக்கு பிளவுப்பட்டு, பின்னர் நின்றுவிடும். அவை பிற செல்களுடன் ஒட்டிக்கொண்டு, திசுக்களில் தங்கியிருக்கும். உருமாற்றத்தின் காரணமாக, செல்கள் பிளவுறுவதை நிறுத்தும் திறனை இழந்து, மற்ற செல்களுடன் ஒட்டியிருக்கும் தன்மையை இழந்து, அவற்றுக்கு சொந்தமான இடங்களில் தங்கியிருக்கும் திறனையும் இழந்து விடும்போது அவை புற்றுகளாக மாறுகின்றன. செல்கள் பிளவுறும்போது, அவற்றின் டிஎன்ஏ பொதுவாகவே பல தவறுகளுடன் நகலெடுக்கப்படுகின்றன. இந்த தவறுகளை பிழை-திருத்தும் புரதங்கள் சரிசெய்யும். p53, BRCA1 மற்றும் BRCA2 போன்ற உருமாற்றங்கள் கான்சரை ஏற்படுத்தும் என்று அறியப்பட்டுள்ளன, இவை பிழை திருத்தும் செயல்பாடுகளில்தான் இருக்கின்றன. இந்த உருமாற்றங்கள் மரபுவழியாகவோ அல்லது பிறந்தபின்னர் பெறப்பட்டதாகவோ இருக்கலாம். இவையே, பிற உருமாற்றங்களை, கட்டுப்பாடற்ற பிளவு, ஒட்டியிருக்கும் தன்மை இழப்பு மற்றும் தொலைவில் உள்ள உறுப்புகளில், மெட்டாஸ்டாடிஸ் ஆகியவற்றுக்கு காரணமாக உள்ளன என்று யூகிக்கப்படுகிறது.

சாதாரண செல்கள், அவை தேவைப்படாத நிலை ஏற்படும்போது, தற்கொலை (அபோப்டோசிஸ்) செய்து கொள்கின்றன. அதுவரை, அவை, பல புரத தொகுப்புகள் மற்றும் தடங்களால் (பாத்வே) தற்கொலையிலிருந்து பாதுகாக்கப்படுகின்றன. இம்மாதிரியான ஒரு பாதுகாப்பு பாத்வேயானது PI3K/AKT பாத்வே ஆகும்; மற்றொன்று RAS/MEK/ERK பாத்வே ஆகும். சில நேரங்களில், இந்த பாதுகாப்பு பாத்வேக்களில் உள்ள சில ஜீன்கள் உருமாற்றம் அடைந்து இவற்றை எப்போதுமே "இயங்கிக்" கொண்டிருக்குமாறு மாற்றி விடுகின்றன, இதனால் செல்லின் தேவை இல்லாத நிலையிலும் செல் தற்கொலை செய்து கொள்ள முடியாமல் போகிறது. பிற உருமாற்றங்களுடன் இணைந்து புற்றுநோயை உருவாக்கும் படிகளில் இதுவும் ஒன்று. சாதாரணமாக, ஒரு செல்லானது தற்கொலைக்கு தயாராகும்போது PTEN புரதமானது PI3K/AKT பாத்வேயின் இயக்கத்தை நிறுத்தி விடுகிறது. சில மார்பக புற்றுநோய்களில், PTEN புரதத்தின் ஜீன் உருமாற்றம் அடைகிறது, எனவே PI3K/AKT பாத்வே "இயங்கும்" நிலையில் தங்கிவிடுகிறது, இதனால் கான்சர் செல்கள் தற்கொலை செய்து கொள்வதில்லை.

மார்பக புற்றுநோயை உருவாக்கும் உருமாற்றங்கள், ஈஸ்ட்ரோஜன் பயன்பாட்டோடு தொடர்புடையவை என்று ஆராய்ச்சி பூர்வமாக நிரூபிக்கப்பட்டுள்ளது.

நோய்த்தடுப்பு கவனிப்பு, மாலிக்னான்ட் செல்களை ஒருவருடைய ஆயுள் முழுவதும் நோய்த்தடுப்பு அமைப்பு நீக்கி விடும் என்ற கொள்கை.

இயல்புக்கு மாறான வளர்ச்சி வீதமானது ஸ்ட்ரோமல் செல்/0}கள் மற்றும் [[எபிதீலியல் செல்]]கள் ஆகியவற்றுக்கு இடையே தொடர்பு ஏற்பட்டுள்ளதையும் வீரியம் மிக்க (மாலிக்னன்ட்) செல் வளர்ச்சியையும் காண்பிக்கிறது.

வளர்ந்த நாடுகளை விட குறைவாக வளர்ந்த நாடுகளில் உள்ள மக்கள் குறைவாக நோய் பாதிப்புக்கு உள்ளாகின்றனர்.

அமெரிக்காவில், மார்பக அல்லது கருப்பை புற்றுநோயைக் கொண்ட மக்களில் 10 முதல் 20 சதவீதம் பேர் அவர்களின் முதல் நிலை அல்லது இரண்டாம் நிலை உறவினர்களில் ஒருவருக்கு இந்த நோய்களில் ஒன்று இருப்பதாக தெரிவிக்கின்றனர். இரண்டு முக்கிய நோய் காரணி ஜீன்களில் உருமாற்றங்கள், அதாவது மார்பக புற்று தாக்கி ஜீன் 1 (breast cancer susceptibility gene 1 -BRCA1) மற்றும் மார்பக புற்று தாக்கி ஜீன் 2 (BRCA2) ஆகியவை மார்பக புற்றுநோய்க்கான ஆபத்தை வாழ்நாள் முழுவதும் 60 மற்றும் 85 சதவீதமாகவும், கருப்பை புற்றுநோய்க்கான ஆபத்தை வாழ்நாள் முழுவதற்கும் 15 மற்றும் 40 சதவீதத்துக்கு இடையிலும் கொண்டுள்ளது. ஆனாலும், இந்த ஜீன்களில் ஏற்படும் உருமாற்றங்கள், ஒட்டுமொத்த மார்பக புற்றுநோய்களில் 2 முதல் 3 சதவீதமாகவே இருக்கிறது.

சிகிச்சைமுறைகள்
உடலியக்க நோய்க்குறியியல்
நோயின் பிரிவுகள்
நோய் கண்டறிதல்