50,000 வருடங்களாக மலேரியா மனிதர்களுக்கு நோய்த்தொற்றை ஏற்படுத்தி வருகிறது. இனங்களின் முழு வரலாற்றிலேயும் மலேரியா ஒற்றையணு உயிரி ஓர் மனித நோய் விளைவிக்கும் நுண்ணுயிர்களாக இருந்திருக்கலாம். மனித மலேரியா ஒட்டுண்ணிகளுடன் நெருங்கிய தொடர்புடையவைகள் சிம்பான்ஸிகளில் பொதுவாகக் காணப்படுகின்றன. கி.மு2700 -வின் ஆரம்பத்தில் பதிவுசெய்யப்பட்ட வரலாறு முழுவதிலும் மலேரியாவின் தனித்தன்மை வாய்ந்த குறிப்பிட்ட காலத்து காய்ச்சல்களின் ஆதாரங்கள் சீனாவில் கண்டுபிடிக்கப்பட்டன. வரலாற்று இடைக்காலத்து இத்தாலியர்களிடமிருந்து மலேரியா என்ற சொல் தோன்றியது: "மல ஏரியா" —"கெட்டக் காற்று"; தேங்கு நீர் மற்றும் சதுப்புநிலத்துடன் இதற்கு தொடர்பு இருந்ததனால், இந்த நோய் குளிர் நடுக்கத்துடன் கூடிய காய்ச்சல் (மலேரியா) அல்லது சதுப்பு நில காய்ச்சல் என்று அழைக்கப்பட்டு வந்தது. ஒரு காலத்தில், ஐரோப்பா மற்றும் வட அமெரிக்காவில் மலேரியா நோய்த்தொற்று மிகவும் அதிகமாக காணப்பட்டது. ஆனால் இப்போது மற்ற நாடுகளிலிருந்து நோய்த்தொற்றுடன் நோயாளிகள் அந்நாடுகளுக்கு வந்தாலும் கூட அந்த நோய் ஆண்டு முழுவதும் தோன்றும் நோயாக இல்லை

மலேரியாவின் நோய்த்தாக்கத்தனால் அவதிப்பட்டுக்கொண்டிருந்த மக்களின் இரத்த சிவப்பணுக்களினுள் ஒட்டுண்ணிகள் இருப்பதை முதல் முறையாக சார்லஸ் லூயிஸ் அல்ஃபோன்ஸ் லாவ்ரன் (Charles Louis Alphonse Laveran) என்பவர் கண்டுபிடித்தார். இவர் அல்ஜீரியாவில் உள்ள கான்ஸ்டண்டைனின் இராணுவ மருத்துவமனையில் பணிபுரிந்து வந்த பிரெஞ்சு இராணுவ மருத்துவராவார். இவருடைய இந்த கண்டுபிடிப்பின் மூலம் 1880 ஆம் ஆண்டில் மலேரியாவைப் பற்றி நடத்தப்பட்டு வந்த அறிவியல் ஆய்வுகளில் குறிப்பிடத்தக்க அளவு முன்னேற்றம் ஏற்பட்டது. இந்த முதற் கலவுறு தான் மலேரியாவிற்கு காரணமாக இருக்கிறது என்று அவர் குறிப்பிட்டார். நோய்கள் ஏற்படுவதற்கு ஒற்றையணு உயிரிகள் காரணமாக இருப்பது முதல்முறையாக கண்டறியப்பட்டது. இதற்காகவும் அவருடைய மற்ற கண்டுபிடிப்பிற்காகவும், அவருக்கு 1907 ஆம் ஆண்டு உடலியக்கவியல் அல்லது மருத்துவத்திற்கான நோபல் பரிசு வழங்கப்பட்டது. இட்டோர் மார்சியாஃபவா (Ettore Marchiafava) மற்றும் ஆஞ்சிலோ சில்லி (Angelo Celli) என்ற இத்தாலிய அறிவியல் அறிஞர்களால் முதற் கலவுறு, "பிளாஸ்மோடியம்" என்று அழைக்கப்பட்டது. ஒரு வருடத்திற்கு பிறகு, ஹவானாவில் மஞ்சள் காய்ச்சல் நோயாளிகளுக்கு சிகிச்சையளித்து வந்த கார்லஸ் ஃபின்லே என்ற க்யூபாவைச் சேர்ந்த மருத்துவர் கொசுக்கள் தான் மனிதர்களிடமிருந்து மற்றவர்களுக்கு நோயை பரவுவதற்கு காரணமாக உள்ளது என்பதற்கு உறுதியான ஆதாரத்தை வழங்கினார். யானைக்கால் நோய் பரவுதலில் ஆராய்ச்சி செய்து வந்த பேட்ரிக் மான்சன் என்பவராலும் ஜோசியா C. நாட் என்பவர் ஆரம்பத்தில் கொடுத்த பரிந்துரையினாலும் இந்த ஆராய்ச்சி தொடரப்பட்டது.

எனினும், ப்ரிட்டனை சேர்ந்த சர் ரானல்ட் ராஸ் என்பவர் கொல்கத்தாவில் உள்ள ப்ரெஸிடென்ஸி பொது மருத்துவமனை பணிபுரிந்து கொண்டிருக்கும் போது 1898 ஆம் ஆண்டில் மலேரியாவை கொசுக்கள் தான் பரப்புகின்றன என்று இறுதியாக நிரூபித்தார். பறவைகளுக்கு மலேரியாவை பரப்பும் சில கொசு இனங்களை காண்பித்தார் மற்றும் நோயினால் பாதிக்கப்பட்ட பறவைகளிடமிருந்து இரத்த உணவை எடுத்துக்கொண்ட கொசுக்களின் உமிழ்நீர் சுரப்பிகளில் இருந்த மலேரியா ஒட்டுண்ணியை பிரித்து வைத்ததன் மூலம் அவர் இதை நிரூபித்தார். இவருடைய இந்த ஆராய்ச்சிக்காக 1902 ஆம் ஆண்டு மருத்துவத்தில் ராஸுக்கு நோபல் பரிசு வழங்கப்பட்டது. இந்திய மருத்துவ சேவையிலிருந்து ராஜினாமா செய்தப் பிறகு, புதிதாக நிறுவப்பட்ட லிவர்பூல் ஸ்கூல் ஆஃப் ட்ராபிகல் மெடிசனில் ராஸ் பணிபுரிந்தார். எகிப்து, பனாமா, கிரீஸ் மற்றும் மொரீஷியஸ் ஆகிய நாடுகளின் மலேரியா கட்டுப்பாட்டு முயற்சிகளில் இயக்குநராக பணிபுரிந்தார். ஃபின்லே மற்றும் ராஸின் கண்டுபிடிப்புகள் 1900 ஆம் ஆண்டில் வால்டர் ரீட் தலைமையில் ஒரு மருத்துவ வாரியத்தனால் உறுதிசெய்யப்பட்டது. இதனுடைய பரிந்துரைகள், பனாமா கால்வாய் கட்டப்பட்டுக்கொண்டிருக்கும் போது எடுக்கப்பட்ட சுகாதார நடவடிக்கைகளில் வில்லியம் C. கார்கஸால் செயல்படுத்தப்பட்டது. இந்த பொது-சுகாதார வேலையின் காரணத்தினால் ஆயிரக்கணக்கான தொழிலாளர்களின் உயிர்கள் பாதுகாக்கப்பட்டது. இந்த நோயை ஒழிப்பதற்காக செய்யப்பட்ட எதிர்கால பொது-சுகாதார பிரச்சாரங்களில் பயன்படுத்தப்பட்ட முறைகளை உருவாக்குவதற்கும் இது உதவியாக இருந்தது.

கொயினா மரத்தின் அடிமரப்பட்டைகளில் குயினைன் உள்ளது. இதனைக் கொண்டு முதன் முதலாக மலேரியாவிற்கு சிகிச்சை அளிக்கப்பட்டது. ஆண்டிஸின் சரிவுகளில் இந்த மரம் வளர்கின்றது. இது முக்கியமாக பெருவில் காணப்படுகிறது. இந்த இயற்கை பொருளிலிருந்து செய்யப்பட்ட டிஞ்ச்சரை, மலேரியாவை கட்டுப்படுத்துவதற்காக பெரு மக்கள் பயன்படுத்தினர். 1640களின் போது ஜேசுயிட்கள் இந்த பயன்பாட்டை ஐரோப்பாவில் அறிமுகப்படுத்தினார்கள். இந்த பயன்பாட்டை அவர்கள் உடனே ஏற்றுக்கொண்டார்கள். எனினும், 1820 ஆம் ஆண்டு வரை இந்த முறை ஏற்றுக்கொள்ளப்படவில்லை. பையர் ஜோசப் பெல்லிடையர் மற்றும் ஜோசப் பியானைமே காவெண்டோ ஆகிய பிரெஞ்சு வேதியியல் அறிஞர்கள் அடிமரப்பட்டையிலிருந்து குயினைனைப் பிரித்தெடுத்து அதற்கு பெயரிட்டனர். இந்த ஆராய்ச்சி செய்யப்பட்டப் பிறகே இது ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்டது.

ஜூலியஸ் வாக்னர்-ஜாரெகின் ஆராய்ச்சியை தொடர்ந்து 20வது நூற்றாண்டின் ஆரம்பத்தில், நோய்க்கிருமிக் கட்டுப்படுத்திகள் பயன்படுத்தப்படுவதற்கு முன்னதாக, சிபிலிஸ் (கிரந்தி) நோயாளிகளுக்கு காய்ச்சலை உருவாக்கதுவதன் நோக்கத்திற்காக மலேரியா நோய்த்தொற்றை அந்த நோயாளிகளுக்கு ஏற்படுத்தினார்கள். குயினைனை பயன்படுத்திக் காய்ச்சலைத் துல்லியமாக கட்டுப்படுத்துவதன் மூலம் சிபிலிஸ் மற்றும் மலேரியா ஆகியவற்றின் நோய்த்தாக்கம் குறைக்கப்பட்டது. மலேரியா நோயினால் சில நோயாளிகள் இறந்ததாக இருந்தாலும் கூட சிபிலிஸினால் இறக்கக்கூடிய நோயாளிகளுக்கு இந்த சிகிச்சை பயன் தருவதாக உள்ளது.

மலேரியா வாழ்க்கை சுழற்சியின் இரத்த நிலைகள் மற்றும் கொசுவின் நிலைகள் 19வது மற்றும் 20வது நூற்றாண்டின் ஆரம்பத்தில் அடையாளம் கண்டுபிடிக்கப்பட்டாலும் கூட ஒட்டுண்ணி கல்லீரலில் மறைந்திருப்பது 1980களில் கண்டுபிடிக்கப்படும் வரை இது நிரூபிக்கப்படவில்லை. மலேரியாவினால் பாதிக்கப்பட்டவர்கள் குணமடைந்து அவர்களுடைய இரத்த ஓட்டத்தில் ஒட்டுண்ணிகள் மறைந்த சில ஆண்டுகளுக்குப் பிறகும் நோய் திரும்ப ஏற்படுகிறது. இதற்கு ஒட்டுண்ணிகள் கல்லீரலில் மறைந்து இருப்பதே காரணம் என்று இதைக் கண்டுபிடித்தப் பிறகு விளக்கப்பட்டது.

மூலக்கூறு வழிமுறைகள்
வரலாறு
டஃபி எதிர்ச்செனிகள்
ப்ரோஃபிலாக்டிக் (முற்காப்பி) மருந்துகள்