ஏறக்குறைய எண்ணூறு ஆண்டுகளுக்கு முன்பு கர்நாடகத்தைச் சேர்ந்த பல்லாரி யாதவ இனத்தில் "துர்கம்மா" என்ற அழகுள்ள பெண் இருந்தாள். அப்பகுதியை ஆண்ட முசுலீம் நவாப் அப்பெண்ணை தனக்கு திருவமணம் செய்து தருமாறு கேட்டார். அவருக்கு அஞ்சிய யாதவர்கள் பெண்தர ஒப்புக் கொண்டனர், பின்னர் இரவோடு இரவாக அப்பெண்ணை அழைத்துக்கொண்டு ஊரைவிட்டே வெளியேறினர். அவ்வாறு அவர்கள் செல்லும்போது நவாப் தங்களைப் பின்தொடர்வதை அறிந்தனர். இதனால் மானத்தைக் காப்பாற்றிக் கொள்ள குறுக்கே ஓடிய ஆற்றில் அப்பெண்ணை தள்ளிவிட்டு தங்கள் பயணத்தைத் தொடர்ந்தனர். அவ்வாறு செல்லும்போது அந்தக் குடும்பத்தில் உள்ள ஒரு மூதாட்டியின் தலையில் இருந்த கூடையின் சுமை கூடியதை உணர்ந்து, அந்தக்கூடையில் பார்த்தபோது, அதில் உருளைவடிவக் கல் ஒன்று இருப்பதைப் பார்த்தனர். அந்தக் கல்லைத் தூக்கி எறிந்துவிட்டு பயணத்தைத் தொடர்ந்தபோது அந்தக் கல் கூடையில் தாவி ஏறிக்கொண்டது. வழியில் பலமுறை அந்தக் கல்லை எறிந்தபோதும் அது மீண்டும் மீண்டும் கூடையில் ஏறியபடியே இருந்தது. யாதவர்கள் இந்த சென்றாய மலையின் பக்கம் வந்தபோது அந்தக்கல்லை இந்த மலைமீது எறிந்தபோது அந்தக் கல் மறைந்துவட்டது. அதனால் பெருமாளே தங்களைப் பின்தொடர்ந்து வந்ததாக கருதி, இப்பகுதியில் கல் மறைந்ததால் இதுவே தாங்கள் வாழ ஏற்ற இடமாக கருதி அங்கேயே வாழத் துவங்கினர். பல ஆண்டுகள் கழித்து ஒரு இருளன் கிழங்கு அகழ சூலத்தால் மண்ணை அகழ்ந்தான். அப்போது ஒரு கல்லில் சூலம் பட்டு அதில் இரத்தம் கசிவதைக் கண்டு மயங்கி இறந்தான். சூலத்தால் காயம்பட்ட அந்தக் கல்லே பெருமாளாக இன்றும் வழிபடப்படுகிறது.

200 ஆண்டுகளுக்கு முன்பு பாரூரில் இருந்த சிவபக்தரான ஒரு மணியக்கார் ஆண் குழந்தை வேண்டி, இந்த மலைக்கு வந்து இறைவனை வழிபட்டார். கோயில் முழுவதும் சிவச்சின்னங்கள் இருக்கும் நிலையில் இறைவனுக்கு நாமம் சாத்தப்பட்டிருப்பதைக் கண்டு, இறைவனுக்கு திருநீறு பூசுமாறு பூசாரியான தாசரிடம் கூறினார். ஆனால் அவர் மறுத்து வாக்குவாதத்தில் ஈடுபட்டார். இறுதியில் அங்குள்ள தண்ணீர் கிணற்றை குதிரையால் தாண்டுவது என்றும், தாண்டினால் நாமத்தை இடுவது என்றும், தாண்டாவிட்டால் திருநீறு பூசுவது என்றும் முடிவு செய்தனர். குதிரை கிணற்றைத் தாண்டியதால் திருநாமத்தைப் பூசி வழிபட்டனர். 
கோயில் பற்றி நிலவும் கதை
வெளி இணைப்புகள்
அமைவிடம்
கோயில் அமைப்பு