கணவன் மனைவி ஜோடியான அமோல் குப்தா மற்றும் தீபா பாடியா முதன்முதலில் "தாரே ஜமீன் பர்" என்ற கருத்திற்கான யோசனையை தெரிவித்தார்கள், சில குழந்தைகளால் கல்விகற்கும் முறைகளின் நியமனங்களுக்கு அடிபணிந்து ஒத்துப்போக இயலாமல்போவது ஏன் என்று அவர்களுக்கு விளங்கவில்லை மேலும் அதற்கான காரணத்தை அவர்கள் அறிந்துகொள்ள விரும்பினார்கள். இந்த திரைவிளையாட்டு "ஹை ஜம்ப்" என்ற ஒரு சிறு கதையாக துவங்கியது மற்றும் ஏழு ஆண்டுகளுக்குப்பிறகு ஒரு முழு நீளப்பணியாக உருவெடுத்தது. பிறகு தீபா பாடியா "தி ஹிந்து" வுக்கு அளித்த பேட்டியில் துவக்கத்தில் அவர்களுடைய உத்வேகம் டிஸ்லெக்ஸியா என்ற புரிந்தும் படிக்க இயலாமை அல்லது சொல்லெழுத்துக்கேடு (dyslexia) என்ற பொருளை மையமாக கொண்டதாக இருக்கவில்லை என்றார். அதற்கு பதிலாக, ஜப்பான் நாட்டு படத்தயாரிப்பாளர் ஆன அகிரா குரோசவா என்பவரின் குழந்தைப்பருவத்தை அடிப்படையாக கொண்டது என்றார் (அவர் பள்ளிக்கூடத்தில் ஒரு பின்தங்கிய மாணவனாக இருந்தார்), ஏன் என்றால் பள்ளிக்கூட கல்விமுறைக்கு ஒத்துப்போகாத ஒரு சிறுவனின் கதையைப்பற்றி ஆராய்ந்து தெரிந்துகொள்ள அவர் விரும்பினார். பாடியா, குரோசாவாவின் வாழ்க்கை ஒரு குறிப்பிட்ட கணத்தில், அவர் ஒரு கலை ஆசிரியரை சந்தித்தார் மேலும் அந்த ஆசிரியர் அவருடைய நேரம் மற்றும் கவனிப்பை அவன்மீது திருப்பியதிலிருந்து குரோசாவாவின் வாழ்க்கை பொலிவடைந்து மலரத்தொடங்கியது என்பதை ஆதாரத்துடன் தெரிந்துகொண்டார். பாடியா மேலும் சொன்னதாவது, "இந்தக் காட்சி தான் எங்களுக்கு ஒரு ஆசிரியரால் ஒரு மாணாக்கனின் வாழ்க்கையை மாற்றியமைக்க இயலும் என்பதற்கான உத்வேகமாக தீர்ந்தது."

குரோசாவாவை ஆதாரமாக கொண்டு ஒரு சிறுவனின் பாத்திரத்தை மேம்படுத்துகையில், பாடியாவும் குப்தேயும் குழப்பத்தில் ஆழ்ந்தனர்: "அமோல் எப்போதும் அந்த சிறுவனுக்கு என்ன கேடு? போன்ற கேள்விகளைக் கேட்டுக்கொண்டே இருந்தார். அவன் என்ன மிகவும் மெதுவாக புரிந்து கொள்பவனா? அவனுக்கு என்ன ஆர்வமிருக்கவில்லையா, அல்லது அவன் திறமையற்றவனா? இது போன்ற கேள்விகள் தொடர்ந்து எழுந்துகொண்டே இருந்தன மேலும் அதற்கான சரியான விடைகள் எங்களிடம் இருக்கவில்லை என்பதும் புலனாயிற்று." அவர்கள் இருவரும் மிகவும் ஆழ்ந்த ஆராய்ச்சியில் ஈடுபடத்தொடங்கினர் மேலும் அதன் காரணமாக அவர்கள் மகாராட்டிர டிஸ்லெக்ஸியா சங்கம் மற்றும் பிஏசிஈ (PACE (Parents for a Better Curriculum for the Child)) போன்ற குழுமங்களை சந்திக்கத் தொடங்கினர். அவற்றின் நிகழ் விளைவாக அவர்கள் டிஸ்லெக்ஸியா என்ற புரிந்தும் படிக்க இயலாமை அல்லது சொல்லெழுத்துக்கேடு என்ற நிலைமையை மையத்தலைப்பு மற்றும் கருத்தாகக்கொண்டு படத்தை எடுக்க முடிவெடுத்தனர்: நாங்கள் இஷானின் கதையை முன் நிறுத்த இது தான் சரியான வழி என்றுணர்ந்தோம், ஏன் என்றால் சிறுவனுக்கு படித்து புரிந்து கொள்வதில் சிரமம் இருந்தும் அப்படி ஒரு பிரச்சினை இருப்பதாக யாரும் உணராமல் இருப்பதே." அவர்கள் இருவரும் திரைப்படத்திற்கான திரைக்கதையை மேம்படுத்த டிஸ்லெக்ஸிக் நிலைமையினால் அவதியுற்ற சிறுவர்களுடன் நேரத்தையும் காலத்தையும் கழிக்கத்தொடங்கினர், மற்றும் திரைக்கதையின் இறுதிப்பதிப்பில் அவர்களை அடையாளம் கண்டுகொள்ளாமல் இருப்பதற்கான பாதுகாப்பு நடவடிக்கைகளையும் மேற்கொண்டனர். குப்தே நினைவு கூர்ந்தது: “நாங்கள் ஒரு சிறு பயிலரங்கை எட்டு அல்லது ஒன்பது சிறுவர்களுடன் ஆரம்பித்தோம். ஒருவிளையாட்டு அமர்வாக அது இருந்தாலும், இதன் மூலம் நாங்கள் அவர்களுடைய மனக்கலக்க தவிப்புகளை கண்டறியவும், மற்றும் அவர்களுடைய மனப்போக்கை/ பாங்கை அறிந்து கொள்ளவும் அந்த இடத்தில் இயன்றது, அதற்காக நாங்கள் கலை, காகிதம் மற்றும் வண்ணங்களை பயன்படுத்தினோம். மேலும் அவர்கள் 'பெட்டிக்கு வெளியே இருந்து கொண்டு' மனதில் நினைப்பவர்கள் என்பது நாளடைவில் தெளிவாயிற்று. இப்பாங்கினை நாம் ஆதரிக்கவேண்டும், மதிக்கவேண்டும் மற்றும் கைதட்டி ஆர்ப்பரிக்கவேண்டும்."

இந்தப்படத்தின் மைய உருவமான இஷானுக்கான பாத்திரத்தை ஏற்றுநடிக்க, குப்தே மற்றும் பாடியா அதற்கேற்ற நடிகனை கண்டுபிடிக்க ஷியாமக் தாவரின் கோடைக்கால பின்வாங்கும் பட்டறைகளை தெரிவுசெய்தார்கள். குப்தே பல சிறுவர்களின் திறமையை சோதிப்பதற்காக, அவர்களுக்கு அவர் சில திரைப்படக்காட்சிகளை விவரித்துக்காட்டினார் மற்றும் அதன் அடிப்படையில் வகுப்புக்கு மட்டம் தட்டுவதற்கான காட்சியை சிறுவர்களைக்கொண்டு இயல்பாக நடித்துக் காட்டச்சொன்னார். தர்ஷீல் சபாரியை தெரிவு செய்ததற்கான காரணத்தை கேட்டதற்கு, குப்தே மீண்டும் கூறியது, "அது கொஞ்சம் சிரமமான முடிவுதான். ஆனால் அவன் இஷானாக இருப்பதற்கு தேவையான குறும்புத்தனத்தை அவன் கண்களில் நீங்கள் காணலாம். அனைவரும் இயற்கையாகவே அவனையே தொடர்ந்து சுற்றிவரத் தொடங்கினர்."

பட வெளியீடு
பிற மொழிகளில்
ஒலித்தட்டு
முன்- தயாரிப்பு