லூபசால் பாதிக்கப்பட்ட பல நபர்களும், பல நிலைகளில் வேறுபடக்கூடிய கடும் வலியை எதிர்கொள்கின்றனர், அனாஜிஸிக்ஸ் (வலி அகற்றிகள்) மருந்தை அதிகமான அளவில் இவர்களுக்கு பரிந்துரைக்கலாம், மேலும் இதை எதிர்ப்பு மருந்துகள் (முக்கியமாக ஸ்டீராய்டுகள் அல்லாத வீக்க எதிர்ப்பு மருந்துகள்) போதுமான அளவு தீர்வை வழங்கவில்லை என்றால் பயன்படுத்தலாம். இண்டோமெத்தாசின் மற்றும் டைக்லோஃபெனாக் போன்ற சாத்தியமான NSAIDகள், லூபசு நோயாளிகளுக்கு பரிந்துரைக்கப்படுவதில்லை, ஏனெனில் அவை சிறுநீரக அல்லது இதய செயலிழப்பின் ஆபத்தை அதிகரிக்கக்கூடும்.

மிதமான வலிக்கு, மிதமான அளவு டெக்ஸ்ட்ரோபோக்ஸிஃபீன் மற்றும் கோ-கோடமோல் போன்ற ஒபியேட்கள் கொண்டு சிகிச்சையளிக்கப்படுகிறது. மிதமானது முதல் வலுவான கடும் வலியானது, வலுவான ஒபியாட்கள், அதாவது ஹைட்ரோகோடோன் அல்லது நீண்ட செயலாற்றும் தொடர்-வெளியீட்டு ஒபியாட்கள் பயன்படுத்தப்படுகின்றன, இதில், ஆக்ஸிகோடோன், MS கோன்டின், அல்லது மெத்தாடோன் ஆகியவை அடங்கும். ஃபெனாடானைல் டர்காஸிக் ட்ரான்ஸ்டெர்மல் பேட்ச் என்பது, கடுமையான வலிக்கு எதிராக பரவலாக பயன்படுத்தப்படும் சிகிச்சையாகும், ஏனெனில் இது நீண்டகாலம் செயல்புரியக்கூடியது, வலிநேரத்தில் வெளியிடக்கூடியது மற்றும் பயன்படுத்த எளிதானது ஆகும். நீண்டகாலத்திற்கு ஒபியாட்கள் பயன்படுத்டப்பட்டால், மருந்து தாங்கு திறன், வேதிப்பொருள் சார்பு மற்றும் அடிமைத்தனம் போன்றவை ஏற்படக்கூடும். ஒபியாட் அடிமைத்தனம் என்பது உண்மையில் அதிகம் கவலைத் தரக்கூடியது அல்ல, ஏனெனில், அதனுடைய நிலைமை எப்போதும் முழுமையாக மறைவதில்லை. எனவே, கடும் வலி அறிகுறிகளுக்கு, சரியான கால இடைவெளிகளில், நோயறிதல் சோதனைகளுடன் வாழ்நாள் முழுவதும், ஒபியாட்களின் சிகிச்சை பொதுவான ஒன்றே ஆகும், இது நீண்டகால ஒபியாட் மருந்துகளுக்கு பொதுவான ஒரு முறையே ஆகும்.

அனால்ஜீசியா, வலியகற்றல்
மருந்துகள்
வரலாறு மற்றும் கலாச்சாரம்
nRNP எதிர்ப்பு சுயதாக்குதல்