குறைந்தபட்சம் அலெக்சாண்டர் போப் மற்றும் சாம்வேல் ஜான்சன் ஆகியோரின் நாள்களிலிருந்து நாடகத்தின் பகுப்பாய்வானது, மக்பத்தின் குறிக்கோளைப் பற்றிய கேள்வியையே மையமாகக் கொண்டுள்ளது. பொதுவாக அதிக ஆதிக்கம் செலுத்தும் சிறப்பம்சமாகக் காணப்படுகிறது அது கதாப்பாத்திரத்தை வரையறுப்பதாக உள்ளது. மக்பத் தனது மிக மதிப்பு மிக்க வீரத்திற்காக பெருமை மிக்கவனாக இருந்தாலும் அவன் மிகவும் தீய குணம் படைத்தவன் என்று ஜான்சன் கூறினார். இந்தக் கருத்தானது விமர்சன இலக்கியத்தில் மீண்டும் மீண்டும் வருகிறது. மூன்றாம் ரிச்சர்டு போல, ஆனால் கதாப்பாத்திரத்தின் முரண்பட்ட விதத்தில் மகிழ்ச்சிமிக்க ஆர்வம் தோன்றும் குணத்துடன் மக்பத் தனது விதியான தோல்வியை அடையும் வரையில் இரத்தக் கறையுடனே செல்கிறான். கென்னித் மூயிர் எழுதியது போல, "மக்பத்திற்கு கொலையைப் பற்றிய இயற்சார்வு நிலை இல்லை; அந்தக் கொலையானது மன்னர் பதவியை அடைவதில் தோல்வியடைவதை விட மிகவும் சிறிய பாவமாகத் தோன்றுமாறு ஒரு அதீத குறிக்கோளைக் கொண்டிருக்கிறான். இ.இ. ஸ்டால் போன்ற சில விமர்சகர்கள் இந்த குணாதிசியத்தை, செனேக்கான் அல்லது இடைக்கால மரபிலிருந்து வந்த பின்னமைத்தல் என விளக்குகின்றனர். ஷேக்ஸ்பியரின் ரசிகர்கள் இந்தக் கண்ணோட்டத்தில் வில்லன்கள் முழுவதுமாக கெட்டவர்களாக இருப்பார்கள் என்று எதிர்பார்த்தனர், மேலும் செனேக்கான் பாணி, தீய அரசாட்சி நடத்துவதைத் தடுப்பதோடு, கிட்டத்தட்ட அது அவசியம் என அமைத்தது.

இன்னும் பிற விமர்சகர்களுக்கு, மக்பத்தின் நோக்கம் பற்றிய கேள்விக்கான பதிலை அறிவது எளிதான காரியமாக இருக்காது. எடுத்துக்காட்டுக்கு ராபர்ட் ப்ரிட்ஜஸ் ஒரு முரண்பாட்டைக் கண்டுணர்ந்தார்: டங்கனின் கொலையானது குற்றம் செய்வதற்கு போதியதாக இருக்க வாய்ப்பில்லை என்றாகும் முன்பே அந்தக் கதாப்பாத்திரம் அது போன்ற ஒரு பயங்கரத்தை வெளிப்படுத்த முடியும். பல விமர்சகர்களுக்கு முதல் நாடகப் பகுதியில் மக்பத்தின் நோக்கங்கள் தெளிவற்றதாகவும் போதாதது போலவும் தோன்றின. ஜான் டோவெர் வில்சன் ஒரு கருத்தைக் கூறினார் ஷேக்ஸ்பியரின் உண்மையான உரையில் கூடுதல் காட்சி அல்லது காட்சிகள் இருந்தன, அதில் கணவனும் மனைவியும் அவர்களது திட்டத்தைப் பற்றி கலந்தாலோசிப்பார்கள். இந்தப் புரிதல் விளக்கமானது முழுவதுமாக நிரூபிக்கக்கூடியதாக இல்லை; இருப்பினும், மக்பத்தின் குறிக்கோளான ஊக்குவிக்கும் பாத்திரமானது உலகளவில் அறியப்பட்டதாகும். அவனது குறிக்கோளால் அவன் செய்த தீய செயல்கள், அவனை தொடர்ந்து அதிகரிக்கும் தீய செயல்களின் சிக்கலில் அவனை சிக்க வைத்தன, அது அவனே பின்வருமாறு உணருமளவிற்கு இருந்தது: “நான் இரத்தத்தில் இருக்கிறேன்/மிக ஆழத்தில் மூழ்கி இருக்கிறேன், நான் இன்னும் இப்பாதையில் தொடர்ந்து செல்ல வேண்டுமா,/இனி இப்பாதையில் செல்வதைப் போலவே திரும்பி மீண்டு செல்வதும் கடினமே.”

இருபதாம் நூற்றாண்டு முதல் தற்போது வரை
நீதிக்கதையாக
கதாப்பாத்திரத்தின் துன்பியலாக
மறுசீரமைப்பும் 18 ஆம் நூற்றாண்டும்