1821 -ஆம் ஆண்டில், ஜெர்மன்–எஸ்தோனிய இயற்பியலாளரான தாமஸ் ஜோஹன் சீபெக் என்பவர், ஒரு கடத்தியானது வெப்பநிலை வேறுபாட்டுக்கு உட்படுத்தப்படும்போது, அது ஒரு மின்னழுத்தத்தை உருவாக்கும் என்று கண்டறிந்தார். இதற்கு வெப்ப மின் விளைவு அல்லது சீபெக் விளைவு என்று பெயர். இவ்வாறு உருவாகும் மின்னழுத்தத்தை அளவிடும் எந்தவொரு முயற்சியிலும், மற்றொரு கடத்தியை "வெப்ப" முனையில் இணைப்பது அவசியமாகிறது. இந்த கூடுதல் கடத்தியும் வெப்பநிலை மாறுபாட்டைப் பெற்று, தானாகவே ஒரு மின்னழுத்தத்தை உருவாக்கும், இது உண்மையான மின்னழுத்தத்திற்கு எதிராக இருக்கும். அதிர்ஷ்டவசமாக, இந்த விளைவின் அளவானது, பயன்படுத்தப்படும் உலோகத்தைச் சார்ந்ததாக இருக்கிறது. வேறுபட்ட உலோகங்களைக் கொண்டு ஒரு மின்சுற்றை உருவாக்குவதன் மூலமாக, இரண்டு முனைகளும் வேறுபட்ட மின்னழுத்தங்களை உருவாக்குகின்றன, இதனால் அளவிடுவதற்கு சிறிய அளவிலான மின்னழுத்த வேறுபாடு கிடைக்கிறது. இந்த வேறுபாடு, வெப்பநிலையைப் பொறுத்து அதிகரிக்கும். சாதாரண உலோக இணைப்புகளுக்கு ஒரு டிகிரி செல்சியஸுக்கு (µV/°C) மின்னழுத்தம் 1 முதல் 70 மைக்ரோவோல்ட்களுக்கு இடைப்பட்டதாக இருக்கும்.

தரங்கள்
பிளாட்டினம் வகைகள் பி, ஆர் மற்றும் எஸ்
செயல்படும் தத்துவம்
என்