பிரித்தானிய ஆட்சியின் போது வசிராபாத் பழைய வசிராபாத் மாவட்டத்தின் தலைமையகமாக இருந்தது. இது 1851- இல் பிரிக்கப்பட்டது. பின்னர் 1855 ஆம் ஆண்டில் சியால்கோட்டிற்கு அகற்றப்பட்ட ஒரு பாசறையின் தளமாக இருந்தது. 

இந்த நகராட்சி 1867 இல் உருவாக்கப்பட்டது. 1901 மக்கள் தொகை கணக்கெடுப்பின்படி மக்கள் தொகை 18,069 பேர் ஆகும். 1902 உடன் முடிவடைந்த பத்து ஆண்டுகளில் இதன் வருமானம் சராசரியாக ரூ. 20,800 ம், செலவு ரூ. 21.400 ஆகும். 1903 ல் வருமானம் ரூ. 20,800, முக்கியமாக நகரத்தின் சுங்க வரியிலிருந்து மற்றும் செலவு ரூ. 19.200ஆகும். இந்த நகரம் மரக்கட்டை வர்த்தகத்தைக் கணிசமானக் கொண்டிருந்தது. மரக்கட்டைகள் சம்மு பிரதேசத்திலிருந்து செனாப் ஆற்றிலிருந்து கீழிறங்குகிறது. வசிராபாத் சிறிய வெட்டுக்கருவிகளைத் தயாரிப்பதில் புகழ்பெற்றது. மேலும் நகரத்தின் ஒரு மைல் தூரத்திற்குள் உள்ள நிசாமாபாத் கிராமம் அதன் ஆயுதங்களுக்கு புகழ் பெற்றது. வட-மேற்கு இரயில்வேயில் வசிராபாத் ஒரு முக்கியமான சந்திப்பாக இருக்கிறது. ஏனெனில் சியால்கோட்-சம்மு மற்றும் இலியால்பூர் வழித்தடங்கள் இரண்டும் இங்கிருந்து கிளம்புகின்றன. 

செனாப் நதி வசிராபாத்திற்கு எதிரே அலெக்சாண்த்ரா இரயில்வே பாலத்தின் கீழ் பரவியுள்ளது. இது இந்தியாவின் மிகச்சிறந்த பொறியியல் பணிகளில் ஒன்றாகும். இது 1876 ஆம் ஆண்டில் ஏழாம் எட்வர்ட் பேரரசர் வேல்ஸ் இளவரசராக இருந்தபோது திறக்கப்பட்டது. இந்த நகரத்தில் இரண்டு ஆங்கிலோ-வடமொழி உயர்நிலைப் பள்ளிகள் உள்ளன. ஒன்று எசுகாத்லாந்து தேவாலய மிஷனரிகளால் பராமரிக்கப்படுகிறது. மேலும் ஒரு அரசு மருந்தகமும் உள்ளது. 


நகரமைப்பு
இ 3 அதிவேக நெடுஞ்சாலை
பிரித்தானிய ஆட்சி
கட்டிடக்கலை