சங்க இலக்கியங்களில் குறிப்பிடப்படும் தமிழ் நாட்டின் ஐவகை நிலப் பிரிவுகளில், மருத நிலப்பிரிவு மிகவும் வளமான நிலப்பகுதியாக இருந்ததால் சாகுபடிக்கு மிகவும் ஏற்றதாக இருந்தது. ஒரு விவசாயியின் செழிப்பானது சூரிய ஒளி, பருவ மழை, மண் வளம் ஆகியவற்றைப் பெறுவதைப் பொறுத்து அமைகிறது. இயற்கையின் இந்த கூறுபொருட்களில், பண்டைய தமிழர்களால் சூரிய ஒளி என்பது தவிர்க்க முடியாதது எனக் கருதப்பட்டது, ஏனென்றால் மழை பொய்தால் மற்ற பாசன முறைகளைப் பயன்படுத்தலாம், மண் இயற்கையிலேயே வளமற்றதாக இருந்தால், செயற்கையாக உரமிட்டு மண்ணை வளப்படுத்த இயலும். அவர்கள் நில வளத்தை அடிப்படையாகக் கொண்டு நிலங்களை வேறுபடுத்தி, அந்த மண் வகைக்கு ஏற்றவாறு பயிர்களைப் பயிரிட்டனர். அவை "வன்புலம்" (கடினத் தரை), மென்புலம் (வளமான நிலம்), பின்புலம் (உலர் நிலம்), "களர்நிலம்" அல்லது உவர்நிலம் (உப்பு நிலம்) போன்றவை ஆகும். முல்லை மற்றும் குறிஞ்சி நிலப் பகுதிகளில் இருந்த "வன்புலம்" பெருமளவு விளைச்சலைக் கொடுக்கக்கூடியதாக இல்லை, அதே நேரத்தில்" மென்புலம்" நல்ல விளைச்சல் தரக்கூடியதாக இருந்தது. குறைந்த நீர்ப்பாசன வசதிகள் கொண்டதால் "பின்புலம்" மானாவரி பயிர்கள் பயிரிடப்படும் இடமாக இருந்தது. களர்நிலம் சாகுபடிக்கு தகுதியற்றது ஆகும். அக்காலத்தில் சில மண் வகைகளை அவர்கள் அறிந்திருந்தனர், வண்டல் மண் செம் மண், கரிசல் மண், செந்நிறக் களிமண் மணல் மண் ஆகியவை ஆகும் மேலும் ஒவ்வொரு வகை மண்ணிலும் என்னென்ன பயிர்கள் விளையும் என்பதை அறிந்திருந்தனர்.

நீர்ப்பாசனம்
நில உடைமை
நில வகைப்பாடு
உத்திகளும் கருவிகளும்