புதிய இங்கிலாந்து மற்றும் ஹார்வர்ட் கல்லூரியில் (நிறுவப்பட்டது 1636), ராமுஸ் மற்றும் அவரது ஆதரவாளர்கள் மேலாதிக்கம் செலுத்தினர் அது பெர்ரி மில்லர் தனது "தி நியூ இங்கிலாந்து மைண்ட்: தி செவண்டீந்த் செஞ்சுரி" (ஹார்வர்ட் பல்கலை அச்சகம், 1939) இல் காட்டுவது போன்றதாகும். இருப்பினும், இங்கிலாந்தில், பல எழுத்தாளர்கள் பதினேழாம் நூற்றாண்டின் போது சொல்லாட்சிக் கலையின் போக்கை செல்வாக்கிற்குட்படுத்தினர். அவர்களில் பலர் ராமுஸ் மற்றும் அவரது ஆதரவாளர்களால் முந்தைய பத்தாண்டுகளில் உண்டாக்கப்பட்ட இரண்டாம் பிரிவுறுதலைக் கைக்கொண்டனர். இந்த நூற்றாண்டின் பெரிய முக்கியத்துவமாக நவீன, வட்டார மொழிப் பாணி ஆங்கிலத்தினை நோக்கியது, கிரேக்கம், லத்தீன் அல்லது பிரெஞ்சு மாதிரிகள் உருவாகியதைக் கண்டது.

பிரான்சிஸ் பேகன் (1561–1626), சொல்லாட்சிக் கலைஞர் அல்ல என்றாலும் கூட தனது எழுத்துக்களில் இத்துறைக்கு பங்களித்தார். அக்காலகட்டத்தின் கவனங்களில் ஒன்றானது பொருத்தமான அறிவியற் தலைப்புக்களை விவாதிப்பு பாணியை கண்டறிவதாகும், அது எல்லாவற்றையும் மேலாக தெளிவான உண்மைகள் மற்றும் வாதங்களை தேவைக் கொண்டிருந்தது, அது அக்காலத்தில் விரும்பப்பட்ட அலங்காரமிக்க பாணியை விடத் தேவைக் கொண்டிருந்தது. பேக்கன் தனது "தி அட்வான்ஸ்ட்மெண்ட் ஆஃப் லேர்னிங்" இல், அதில் "பொருளின் முக்கியத்துவம், பொருளின் மதிப்பு, வாதத்தின் வலு, கண்டுபிடிப்பின் வாழ்வு அல்லது மதிப்பிடலின் ஆழம்" ஆகியவற்றை விட பாணியை அதிகம் கைக்கொண்டிருந்தவர்களை விமர்சித்தார். பாணி பற்றிய விஷயங்களில் அவர் பரிந்துரைத்தது பாணி பொருள் விஷயத்திடம், வாசகர்களிடம் பொருந்தியிருக்க வேண்டும். மேலும், எளிமையான சொற்கள் எப்போதெல்லாம் சாத்தியமோ இடப்பட வேண்டும், மற்றும் அப்பாணி ஒப்புக் கொள்ளக்கூடியதாக இருத்தல் வேண்டும் என்பதேயாகும்.

தாமஸ் ஹோப்ஸ் (1588–1679) சும் கூட சொல்லாட்சிக் கலை பற்றி எழுதியிருந்தார். அரிஸ்டாட்டிலின் "சொல்லாட்சிக் கலை"யுடனான சுருக்கமான மொழியாக்கத்துடன், ஹோப்ஸ் ஏராளமான இதர படைப்புக்களை இத்துறையில் ஏற்படுத்தினார். பல துறைகளில் கூர்மையான முரண்பாட்டாளரான ஹோப்ஸ், பேக்கனைப் போல் எளிமையான மற்றும் இயற்கையான பாணியை, எப்போதாவது பேச்சுக் கூறுகளைப் பயன்படுத்திய பாணியைக் கூட உருவாக்கினார்.

ஆங்கில மொழியை மேம்படுத்த ராயல் சொசைட்டியினால் (1660 ஆம் ஆண்டு நிறுவப்பட்டது) ஏற்படுத்தப்பட்ட குழுவின் படைப்பு மூலம் வெளிவந்ததே மிக தாக்கம் கொண்ட ஆங்கில பாணி உருவாக்கமாக இருக்கக்கூடும். குழுவின் உறுப்பினர்களில் ஜான் எவலீன் (1620–1706), தாமஸ் ஸ்பிராட் (1635–1713) மற்றும் ஜான் டிரைடன் (1631–1700) ஆகியோர் அடங்குவர். ஸ்பிராட் "நன்கு பேசுதல்" ஒரு நோயாகக் கருதினார், மேலும் ஒரு முறையான பாணி "அனைத்து வளமையான, எழுத்தில் விலகல் மற்றும் பகட்டு பாணியை நிராகரித்தலை செய்ய வேண்டும். அதற்கு பதிலாக "முற்கால தூய்மை மற்றும் சுருக்கத்திற்கு திரும்ப வேண்டும்" என்றார். ("ஹிஸ்டரி ஆஃப் ராயல் சொசைட்டி", 1667).

இக்குழுவின் வேலை திட்டமிடுதலைத் தாண்டி எப்போதும் போகாத போது, ஜான் டிரைடன் பலமுறை நவீன ஆங்கிலப் பாணியை உருவாக்கி மற்றும் எடுத்துக்காட்டு மூலம் விளக்கியதற்கு பாராட்டப்பட்டார். அவரது மையக் கோட்பாடு பாணியானது முறையாக "சந்தர்ப்பம், போருள் மற்றும் நபர்கள்" ஆகியவற்றுடன் இருக்க வேண்டும் என்பதே. அவ்வாறே, அவர் எப்போதெல்லாம் சாத்தியமோ அப்போதெல்லம் பிற அந்நிய சொற்களுக்குப் பதிலாக ஆங்கிலச் சொற்களை பயன்படுத்துவதை ஆதரித்தார். அதே போல வட்டார மொழியை லத்தீன் வாக்கிய அமைப்பை விட அதிகம் பயன்படுத்த ஆதரித்தார். அவரது சொந்த உரைநடை (மற்றும் அவரது கவிதை) இந்தப் புதிய பாணியின் உதாரணங்களானது.

சிசரோ
பதினேழாம் நுற்றாண்டு புதிய இங்கிலாந்து
அரிஸ்டாட்டில்
வரலாற்று இடைக்காலம் முதல் அறிவார்ந்த காலம் வரை