முன்னொருகாலத்தில் தண்டகாரண்யம் என்ற (இன்றைய மத்தியப் பிரதேசத்தில்)பிரதேசத்தில் வசித்து வந்த மலைவாழ் அரசன் சம்பரன் என்பவனை எதிர்த்து போரிட்டு சம்பரனால் தோற்கடிக்கப்பட்ட தசரதன் படுகாயமடைந்து போர்களத்திலே வீழ்ந்து கிடக்க கைகேயி தைரியமாக போர்களத்திலிருந்து எடுத்துச் சென்று உயிரூட்டினாள். அப்போது தசரதன் உனக்கு இரண்டு வரம் தருகிறேன் நீ எப்போது வேண்டுமானாலும் பெற்றுக்கொள், நிச்சயமாகத் தருகிறேன் என்று வாக்குறுதி கொடுத்தான். நோய்வாய் பட்டு கஷ்டப்பட்ட கணவனிடம் வரத்தை நிறைவேற்றிக்கொள்ள அவள் பணிவிடை செய்யவில்லை மாறாக கணவனை காப்பதிலே கண்ணும் கருத்துமாக இருந்தாள். காலப்போக்கில் வரத்தைப்பற்றியே மறந்தும் போனாள். தனது ஆசையை எப்படியாவது நிறைவேற்றிக் கொள்வதற்காகவே தன் கணவனுடன் வாழ்ந்ததாக அவளைப்பற்றிய வால்மீகியின் வர்ணனை இல்லை.
இராமனுக்கு முடிசூட்ட முடிவு செய்ததை அறிந்த கைகேயி மகிழ்ந்து செய்தி சொன்னப் பணிப்பெண்ணுக்கு இனிப்பு வழங்கி மகிழ்கிறாள். இதைக்கண்ட மந்தரை என்ற பணிப்பெண் கைகேயியின் மகிழ்ச்சி தவறானது,ஆபத்தானது என்று வாதிடுகிறாள். மந்தரையை கண்டித்து கைகேயியின் பதிலுரையை கம்பன் தனது காவியத்தில் அழகாக வடித்துள்ளார்.
தசரதன் செய்த சூழ்ச்சிகளெல்லாம் நியாயம் தான்,கொடுத்த வாக்குறுதிகளையெல்லாம் மீறிச் செயல்பட அவனுக்கு உரிமையுண்டு அவன் நாட்டின் அரசன் அவன் எந்த நடவடிக்கை மேற்கொண்டாலும் அது தர்மத்தின் வழிபட்டது. ஆனால் கைகேயியின் நிலையைப் பற்றி கேவலமான சித்திரத்தைத் தீட்டி,தசரதன் யோக்கியன்;கைகேயி சண்டாளி,என நெடுங்காலமாக பொய்யுரை கூறிவந்துள்ளனர்.

உண்மைகளை இனியும் மறைக்க முடியுமா?
சூர்ப்பனகையை மானபங்கம் செய்தது தெய்வீகத் தர்மமா?
கைகேயியைப் பற்றிய நெடுங்காலப் பொய்யுரை!
வனங்களில் புகுந்த முனிவர்கள் கோரியது யாது?