கண்டுபிடிப்பாளர்களுக்குப் பிறகு 1922 ஆம் ஆண்டு யூரியா தயாரிப்பதற்கு உருவாக்கப்பட்ட அடிப்படை செயல்முறை போசு-மீசர் யூரியா செயல்முறை என்றும் அழைக்கப்படுகிறது. யூரியா உருவாக்கப்படும் முறைகள் மற்றும் மாற்றப்படாத வினைபடு பொருள்கள் எவ்வாறு மேலும் பயன்படுத்தப்பட்டு யூரியா உருவாகிறது என்பதை அடிப்படையாகக் கொண்டு பல்வேறு வணிக யூரியா செயல்முறைகள் வகைப்படுத்தப்படுகின்றன. மாற்றப்படாத வினைபடுபொருள்களை பயன்படுத்தும் செயல்முறையில் இரண்டு முக்கியமான சமநிலை வினைகள் உள்ளன. முதலாவது கார்பமேட்டு உருவாக்கும் வெப்ப உமிழ் வினையாகும். திரவ அமோனியாவுடன் உயர் வெப்பநிலை மற்றும் அழுத்தத்தில் கார்பன் டை ஆக்சைடை வினைபுரியச் செய்து அமோனியம் கார்பமேட்டு (H2N-COONH4) உருவாக்கப்படுகிறது:
அமோனியம் கார்பமேட்டை யூரியா மற்றும் நீராக மாற்றும் வெப்பங்கொள் சிதைவு வினை இரண்டாவது வினையாகும்: இதை யூரியா மாற்ற வினை என்கிறார்கள்:

HN-COONH (NH)CO + HO (ΔH= +15.5 கிலோயூல்/மோல் 160-180°செல்சியசு வெப்பநிலையில்) 

NH மற்றும் CO சேர்மங்களை யூரியாவாக மாற்றும் ஒட்டுமொத்த வினை ஒரு வெப்ப உமிழ் வினையாகும். முதல் வினையிலிருந்து கிடைக்கும் வினை வெப்பம் இரண்டாவது வினையை இயக்குகிறது. அனைத்து வேதியியல் சமநிலை வினைகளைப் போலவே இந்த வினைகளும் லீ சாட்டெலியரின் கொள்கையின்படி செயல்படுகின்றன. மேலும் கார்பமேட் உருவாவதற்கு மிகவும் சாதகமாகவுள்ள நிலைமைகள் யூரியா மாற்று சமநிலை வினையில் சாதகமற்ற விளைவைக் கொண்டுள்ளன. எனவே செயல்முறை நிபந்தனைகள் ஒன்றுடன் ஒன்று சமரசம் அடைகின்றன. இரண்டாவது வினைக்குத் தேவைப்படும் அதிக வெப்பநிலை முதல் வினையின் விளைவாக வெளிப்படும் வெப்பம் மற்றும் உயர் அழுத்தத்தின் கீழ் செயல்படுவதன் மூலம் ஈடுசெய்யப்படுகிறது. இது முதல் வினைக்கு சாதகமானது. இந்த அழுத்தத்திற்கு வாயு கார்பன் டை ஆக்சைடை சுருக்க வேண்டியது அவசியம் என்றாலும் அமோனியா ஆலையில் இருந்து திரவ வடிவில் அம்மோனியா கிடைக்கிறது, இது மிகவும் பொருளாதார ரீதியாக வினைத்திட்டத்திற்குள் செலுத்தப்படுகிறது. மெதுவாக யூரியா உருவாக்கும் வினை நேரத்தை சமநிலை அடைய அனுமதிக்க ஒரு பெரிய வினை இடம் தேவைப்படுகிறது, எனவே ஒரு பெரிய யூரியா தொழிற்சாலையில் உள்ள தொகுப்பு உலை ஒரு பெரிய அழுத்தக் கலனாக இருக்கும்.

ஆரம்பகாலத்தில் நேரடியான யூரியா தயாரிக்கும் தொழிற்சாலைகளில் யூரியா தயாரிப்பானது தயாரிப்புத் திட்டத்தின் அழுத்தத்தை வளிமண்டல அழுத்தத்திற்கு கீழே விடாமல் பராமரித்து கார்பமேட்டை அமோனியா மற்றும் கார்பன் டை ஆக்சைடாக மீண்டும் சிதைவடையச் செய்வதன் மூலம் மேற்கொள்ளப்பட்டது. மறுசுழற்சிக்கான அமோனியா மற்றும் கார்பன் டை ஆக்சைடை மீண்டும் உருவாக்குவது பொருளாதார ரீதியாக விரும்பத்தக்கதாக இல்லாததால், அம்மோனியாவை குறைந்தபட்சம் பிற வேதிப்பொருட்களின் உற்பத்திக்கு பயன்படுத்த முடியும். எடுத்துக்காட்டாக அமோனியம் நைட்ரேட்டு அல்லது சல்பேட்டு தயாரிப்புக்கு பயன்படுத்தலாம். கார்பன் டை ஆக்சைடு முறிறிலுமாக கழிவுப்பொருளாகவே இழக்கப்பட்டது. பின்னாளில் அமோனியாவும் கார்பன் டை ஆக்சைடும் மறு சுழற்சிக்காகப் பயன்படுத்தப்பட்டன. 

வினைக் கரைசலை படி நிலைகளில் (முதலில் 18-25 மில்லிமீட்டர் பாதரச அழுத்தத்திலிருந்து பின்னர் 2–5 மில்லிமீட்டர் பாதரச அழுத்தம் வரை) குறைத்து ஒவ்வொரு கட்டத்திலும் நீராவி-சூடான கார்பமேட்டு சிதைமாற்றி வழியாக செலுத்துவதவதன் மூலம் இது நிறைவேற்றப்பட்டது. இதன் விளைவாக கிடைக்கும் கார்பன் டை ஆக்சைடு மற்றும் அம்மோனியாவை வீழ்ச்சி-பட கார்பமேட்டு மின்தேக்கியில் மீண்டும் மீளிணைப்பு செய்து கார்பமேட் கரைசலில் முந்தைய நிலைக்குள் செலுத்துகிறது.

தொகுப்பு முறை
வினைகள்
தீய விளைவுகள்
வரலாறு