மலைநாட்டு வேடுவப் பெண்ணான வள்ளி முருகக் கடவுள் மீது அபார பக்தி கொண்டு அவரை அடைய வேண்டுமென எந்நேரமும் துதித்து வேண்டிக்கொண்டிருந்தாள். அவளது பக்தியை உணர்ந்த முருகக் கடவுள் அவளது எண்ணத்தை நிறைவேற்ற எண்ணி நேராக அவளிடம் சென்று தன் லீலைகளைக் காண்பிக்கிறார்.

மலையரசனான நம்பிராஜன் ஒரு தினைப்புனத்தை ஏற்படுத்தினான். விளைந்து வரும் தினையை பறவைகளிடமிருந்தும், மிருகங்களிடமிருந்தும் பாதுகாக்கத் தன் மகளாகிய வள்ளியை தினைப் புனத்துக்குக் காவலாக நியமித்தான். வள்ளியைச் சந்திப்பதற்கு இதுதான் நல்ல வாய்ப்பு என நினைத்த முருகக்கடவுள் ஒரு வேடுவனாக உருவெடுத்து, துரத்தி வந்த மானைக் காணாது தேடுவது போல வள்ளி இருக்குமிடம் சென்றார். வள்ளிக்கு வந்திருப்பது யாரென்று தெரியாதாகையால் அந்த இடத்தை விட்டுச் சென்று விடுமாறு முருகக் கடவுளிடம் சொன்னாள். அந்தச் சமயத்தில் வள்ளியின் தந்தையான நம்பிராஜன் வள்ளிக்கு உணவாக தேனும் தினைமாவும் கொண்டு வந்தான். நம்பிராஜனிடம் பிடிபடாமல் முருகக் கடவுள் ஒரு வேங்கை மரமாக உருமாறி நின்றார். நம்பிராஜன் சென்றபின் பழைய வேடன் உருவத்தை எடுத்த முருகக் கடவுள் தன்னைத் திருமணம் செய்யுமாறு வள்ளியிடம் கேட்டார்.

முருகனை அடையவேண்டுமெனத் தவமிருந்த வள்ளி இதைக் கேட்டுக் கோபமடைந்தாள். இதற்கிடையில் நம்பிராஜனும் அவனது உதவியாட்களும் வேட்டைக்குச் செல்ல புறப்பட்டு வந்தார்கள். அவர்களைக் கண்ட முருகக் கடவுள், வள்ளிக்குத் தெரியாமல் கிழவனாக உருமாறினார். கிழவரைக் கண்ட நம்பிராஜன், அவரைப் பார்த்து, தாங்கள் வேட்டை முடிந்து திரும்பும் வரை வள்ளிக்குத் துணையாக இருக்கும்படி சொல்லிவிட்டுச் சென்றான்.

கிழவன் வேடத்திலிருந்த முருகக் கடவுள் தனக்கு பசிப்பதாக வள்ளியிடம் சொன்னார். தேனையும் தினைமாவையும் திரட்டி வள்ளி அவருக்கு உண்ணக் கொடுத்தாள். அவருக்கு விக்கல் எடுத்தது. தாகத்தைத் தீர்க்க தண்ணீர் வேண்டும் என்று கேட்டார். அவள் பக்கத்திலிருந்த சுனையிலிருந்து நீர் பிடித்துக் கொடுத்தாள். அதைப் பருகிய முருகக் கடவுள் அவளிடம் விளையாட்டாக "தாகத்தைத் தணித்தது போல் என் மோகத்தையும் தணித்துவிடு" என்று கேட்கிறார். வள்ளி கோபித்துக் கொண்டு அந்த இடத்தை விட்டு அகன்றாள். உடனே முருகன் தன் அண்ணனாகிய விநாயகரைத் துதி செய்தார். விநாயகர் ஒரு யானை வடிவெடுத்து வள்ளியை நோக்கி வந்தார். உடனே வள்ளி பயந்து போய் முருகனின் பின்னால் நின்றாள். தன்னைக் காப்பாற்றும்படி வேண்டினாள். முருகன் தன் சுய உருவத்தை அவளுக்குக் காட்டவே அவள் இவ்வளவு நேரமும் தன்னோடு இருந்தது தான் விரும்பிய முருகனே என அறிந்து ஆனந்தமடைந்தாள். வள்ளி முருகனுடன் சென்று விடவே வேட்டையிலிருந்து திரும்பி வந்த நம்பிராஜன் அவளைக் காணாது தன் ஆட்களை அனுப்பி எங்கும் தேடுவித்தான். முருகனுடன் வள்ளி இருப்பதை அறிந்து முருகன் மீது நம்பிராஜன் போர் தொடுத்தான். முருகனின் ஆற்றலால் நம்பிராஜனும் அவனது ஆட்களும் உயிரிழந்தனர். வள்ளி சோகமடைந்து அவர்களை உயிர்ப்பிக்க வேண்டினாள். முருகன் கருணையால் மாண்ட எல்லோரும் உயிர் பெற்றெழுந்தனர். வந்தது தங்கள் குன்றின் குமரனான முருகக் கடவுள் எனத் தெளிந்து கொண்ட நம்பிராஜன் வள்ளியை அவருக்கு திருமணம் செய்து கொடுத்தான்.

பின்னணி
பாடல்கள்
வரவேற்பு
திரைக்கதை