1920 களில் க்லோரோபிலூரோகார்பன்கள் (CFCs), தாமஸ் மிட்க்லே என்பவரால் கண்டுபிடிக்கப்பட்டது.அவை, 1980 களுக்கு முன்னர், குளிர் சாதன/ பெட்டிகளில் எரோசால் ஸ்ப்ரே ப்ராபெலன்ட்ஆகவும் நுண்ணியமான மின்னணுவியல் கருவிகளை சுத்தம் செய்வதிலும் பயன்படுத்தப்பட்டன.சில இரசாயன செயல்முறைகளின் விளைப் பொருளாகவும் இவை உருவாகின்றன.இவற்றை உண்டாக்கும் இயற்கையான மூலகர்த்தாவாக எதனையும் குறிப்பிட்டு சொல்லமுடியாது. காற்று மண்டலத்தில் இவை இருக்க காரணம் முற்றிலும் மனிதனின் செயல் தான் என்று அடித்து கூறமுடிகிறது.மேல்கூறப்பட்ட "ஓசோன் சுழற்சி ஆய்வின்" படி, ஒசோனை குறைக்கும் இப்படிப்பட்ட பொருட்கள் அடுக்கு மண்டலத்தை அடைந்தவுடன், அவை புற ஊதா கதிர்களால் பிரிக்கப்பட்டு, அதனால் க்ளோரின் அணுக்களை உற்பத்தி செய்கின்றன.இந்த க்ளோரின் அணுக்கள் வினை வேக ஊக்கியாக இயங்குகின்றது. ஒரு க்ளோரின் அணுவுக்கு பல பத்தாயிரக்கணக்கான ஓசோன் அணுக்களை அடுக்கு மண்டலத்திலிருந்த அகற்ற கூடிய அளவிற்கு ஆற்றல் இருக்கிறது.CFC மூலக்கூறுகளின் ஆயுள் காலம் நீண்டிருப்பதால், இவற்றால் உண்டாகும் சேதத்தை சரி செய்வதற்கும் நெடுங்காலமாகிறது.புவியின் நிலப்பரப்பிலிருந்து, மேல் காற்று மண்டலத்திற்கு செல்ல ஒரு CFC மூலக்கூறுவுக்கு பதினைந்து ஆண்டு காலம் ஆகிறது. அங்கு செல்கின்ற CFCமூலக்கூறுகள் ஒரு நூற்றாண்டு காலத்திற்கு இருந்து, ஒரு நூறாயிரம் ஓசோன் மூலக்கூறுகளை அழிக்கவும் சாத்தியம் கொண்டுள்ளன.

ஓசோன் துளைக்கான பொது கொள்கைகள்
ஓசோன் பாளத்தின் குறைபாடு
ஓசோன் துளை மற்றும் அதன் காரணங்கள்
காற்று மண்டலத்தில் இருக்கும் CFC க்கள்