மிகவும் இளமையான தன் மகளும், பல கலைகளில் கைதேர்ந்தவளுமான தன் மகள் அமுதவல்லிக்கு கவிதை புனையும் கலையினைக் கற்றுத்தர விழைகிறான் அரசன். அமைச்சர் உதாரன் பெயரை முன்மொழிந்து அவன் அழகும், அறிவும், இளமையும் உள்ளவன் என்றுரைக்க, தன் மகள் ஒரு சாதாரண கவிஞரோடு எங்கு காதல்வயப்பட்டுவிடுவாளோ என்று அரசன் தயங்கியதால் அதற்கும் ஒரு உத்தியை உரைக்கிறார் அமைச்சர்.

அதன்படி, அந்நாட்களில் குருடனைக் காண்பதும் கூட அபசகுனம் என்பதால், உதாரன் ஒரு பிறவிக்குருடன் என்று அரசன் அமுதவல்லியிடம் கூறுகின்றான். இதுபோலவே உதாரனிடம் அமுதவல்லி ஒரு தொழுநோயாளி என்றும் கூற, இருவரிடையே திரையிட்டுப் பாடம் கற்பிக்கப்படுகிறது.

ஆனால், ஓர் இரவு அழகிய நிலவினைக் கண்டு உதாரன் தன்னை மறந்து பாடல் புனைய, பிறவிக்குருடன் எவ்வாறு திங்களைக் காண இயலும் என்று ஐயங்கொண்ட அமுதவல்லி திரையினை விலக்கி அங்கே அழகிய ஆண்மகன் இருப்பதைக்கண்டு காதல்வயப்படுகிறாள். உதாரனும், இவளைக்கண்டு வானின் தேவதைகளில் ஒருத்தி என வியக்க, இருவரும் காதல் கொள்கிறார்கள்.

இந்தக் காதல், மன்னனின் காதுகளை எட்ட அவன் அவ்விருவர் இணைந்திருக்கும் வேளையில் தானே உளவு பார்த்துக் கையும் களவுமாகப் பிடித்து உதாரனைக் குற்றவாளியாக்கி மரணதண்டனை விதிக்க, அமுதவல்லி தான் முன்பு உதாரனுக்களித்த வாக்கிற்கிணங்க அதனை எதிர்க்கிறாள். அதனால் வெகுண்ட மன்னன் இருவருக்கும் சேர்த்தே மரணதண்டனையை விதிக்கப் பணிக்கிறான்.

பின்னர், கொலைக்களத்தில், அமுதவல்லியும் உதாரனும் மக்களிடம் மொழிப்பற்றுடனும் நாட்டுப்பற்றுடனும் பேச, மக்கள் வெகுண்டெழ, கொலையாளர்கள் அஞ்சி ஓடினார்கள். மக்கள் அரசவை புகுந்து மன்னரின் முடியாட்சிக்கு முற்றுப்புள்ளி வைப்பதோடு உதாரனும், அமுதவல்லியும் காதல் வயப்பட்ட நிலையில் கண்ட கனவான மக்களாட்சியும் மலர்கிறது.

கருத்தான மொழிமாற்றம்
இலக்கிய நயம்
கதைக்களம்
கூறப்பட்ட கருத்துக்கள்