பணவியல் கொள்கை முதன்மையாக வட்டி விகிதங்களுடனும் கடனுடனும் தொடர்புடையதாக உள்ளது. பணவியல் கொள்கையில் பல நூற்றாண்டுகளுக்கு இரு விதமான வடிவங்களேயிருந்தன: (அ) நாணயங்களைப் பற்றிய முடிவுகள்; (ஆ) கடனை உருவாக்க காகித பணத்தை அச்சடிப்பதற்கான முடிவுகள். அதே சமயம் வட்டி விகிதங்கள், தற்போது பணவியல் ஆணையத்தின் ஓர் பகுதியாக எண்ணப்படும் போது, பொதுவாகவே பிற பணவியல் கொள்கை வடிவங்களுடன் இக்காலகட்டத்தில் இணைந்து செயலாற்றவில்லை. பணவியல் கொள்கை நிர்வாக ரீதியிலான முடிவாகக் காணப்படுகிறது. பொதுவாக நாணயங்களை நிர்வகிக்கும் அல்லது நாணயத்தை அச்சடிக்கும் அதிகாரம் படைத்த குழுவின் கைகளில் உள்ளதாகும். பரந்த வர்த்தக வலைகளின் வருகையுடன் தங்கம் மற்றும் வெள்ளி இடையிலான விலை நிர்ணயிப்புத் தகுதியுடன், அந்நிய நாணயங்களுக்கு எதிராக உள்ளூர் நாணயங்களின் விலையை நிர்ணயிக்கும் தகுதியும் வந்தன. இந்த அதிகாரபூர்வ விலை சந்தை விலையிலிருந்து வேறுபட்டிருந்தாலும் கூட சட்டத்தால் அமல்படுத்தப்படக் கூடியது.

1694 ஆம் ஆண்டில் பாங்க் ஆஃப் இங்கிலாந்தின் உருவாக்கத்திலிருந்து, அது காகித பணத்தை அச்சடிப்பதையும் அவற்றை தங்கத்தின் மூலம் ஆதரிப்பதையும் கைக்கொண்டப் போது, தனித்த நிர்வாக நடவடிக்கையல்லாத பணவியல் கொள்கை நிறுவப்படத் துவங்கப்பட்டது. பணவியல் கொள்கையின் இலக்கு நாணயத்தின் மதிப்பை பராமரிப்பது, நாணயத்திற்கு ஈடான பரிமாற்றம் செய்ய காகித நாணயத் தாள்களை அச்சடிப்பது, மேலும் உலோக நாணயங்களை புழகத்திலிருந்து வெளியேறுவதைத் தடுப்பதுமாகும். தொழில்மயமாக்கலில் ஈடுபட்டிருந்த தேசங்கள் மத்திய வங்கிகளை நிறுவிய செயல் தங்கள் தேசத்தின் நாணயத்தை தங்க பரிமாற்றுஅமைப்பிற்கிணையாக பராமரிப்பதையும், செல்வ வளமற்ற பிற தங்க பரிமாற்றுக் கொண்ட இதர நாணய அமைப்புகளுடன் குறுகிய வணிகம் செய்வதன் விருப்பத்துடன் தொடர்புற்றிருந்தது. இந்த இறுதிநிலையை எட்ட, மத்திய வங்கிகள் தங்க பரிமாற்று நிலையின் ஓர் பகுதியாக அவர்களின் சொந்தக் கடனாளிகள் மற்றும் இதர நிதி தேவைக் கொண்ட வங்கிகளுக்கும் விதித்து வந்த வட்டி விகிதங்களை ஏற்படுத்தத் தொடங்கினர். தங்க பரிமாற்று பராமரிப்பிற்கு வட்டி விகிதங்களில் மாதாந்திர சீரமைப்புகள் பெரும்பாலும் தேவைப்பட்டன. 

1870-1920 ஆம் ஆண்டு காலகட்டத்தில் தொழில்மயமான நாடுகள் மத்திய வங்கியமைப்புக்களை நிறுவின, அவற்றின் கடைசி ஒன்றாக 1913 ஆம் ஆண்டில் அமெரிக்க மைய வங்கி இருந்தது. இத்தறுவாயில் மத்திய வங்கியின் பாத்திரமான "கடைசி நிதியளிப்பாளர்" என்பது புரிந்து கொள்ளப்பட்டது. பொருளாதாரம் முழுதும் வட்டி விகிதங்கள் தாக்கத்தினை ஏற்படுத்துபவை என்ற புரிந்து கொள்ளலும் சிறியளவில் அல்லாமல் அதிகரித்து வந்தன. ஏனெனில்,பொருளாதாரத்தில் விளிம்பு நிலைப் புரட்சியானது எவ்வளவு அதிக, எவ்வளவு சிறிய மக்கள் பொருளாதார சமரச பரிமாற்றங்களில் ஏற்படும் மாற்றங்களின் அடிப்படையில் முடிவெடுக்கின்றனர் என்பதில் குவிந்திருந்தது. வணிகச் சுழற்சி ஒன்றிருந்ததும் பொருளாதார கோட்பாடுகள் அச் சுழற்சிக்கும் வட்டி விகிதங்களுக்குமான உறவினை புரிந்து கொள்ளத் துவங்கியது என்பதும் தெளிவாகியது. (எனினும், மொத்தப் பொருளாதாரத்தையும் வட்டி விகிதங்களை பாதிக்கச் செய்வது எண்ணெய் கலனைத் படகுத் துடுப்பால் கலக்க முயலுவது போன்றதென விவரிக்கப்பட்டது.) ஒருவேளை மத்திய வங்கியின் கொள்கைளான நீட்டிப்பு மற்றும் சுருக்குதல் கொள்கைகளே பொருளாதார சுழற்சியினை ஏற்படுத்துகின்றனவோ என்பதை காஸ் வணிகப் பள்ளியின் ஆய்வும் கூட முன்வைத்தது; மத்திய வங்கி கொள்கைகளுக்கு முந்தைய பொருளாதாரங்களில் வணிகச் சுழற்சிகள் இல்லாமை காணப்பட்டதைப் பார்ப்பதன் மூலம் சாட்சியமாக்க முடியும். 

பணவியல் பேரளவு பொருளியல்வாதிகள் சில நேரங்களில் குறைவான விலையுயர்வு மற்றும் நிலைத்த உற்பத்தி வளர்ச்சி பராமரிப்பிற்கு சிறந்த வழி பண அளிப்பை குறைவான, நிலைத்த விகிதத்தில் உயர்த்துவது என்பதையே வாதிட்டனர். இருப்பினும், அமெரிக்க மைய வங்கித் தலைவர் பால் வோல்கர் இக் கொள்கையை 1979 ஆம் ஆண்டு அக்டோபரில் முயற்சித்தப் போது சாத்தியமற்றதாக இருந்தது. ஏனெனில், பணவியல் திரள்கள் மற்றும் இதர பேரளவு பொருளாதார வேறுபாடுகளுக்கும் இடைபட்ட அதிக நிலையற்ற உறவுமுறையின் காரணமாக அவ்வாறு அறியப்பட்டது. மில்டன் ப்ரீட்மெனும் 2003 ஆம் ஆண்டு ஜூன் 7 ஆம் தேதிபினான்ஷியல் டைம்ஸ்சுடனான நேர்முகத்தின் போது பண அளிப்பு இலக்கு அவர் நம்பியதை விட குறைவான வெற்றியையே தந்தது என்பதை ஒப்புக் கொண்டார். ஆகையால், பணவியல் முடிவுகள் இன்று இது போன்ற விரிவான காரணி வீச்சுக்களை உள்ளடக்கியுள்ளன:


சிறிய ஆனால் உரக்கவும் வெளிப்படையாகவும் பேசுகிற மக்கள் தங்க பரிமாற்று அமைபிற்குத் திரும்புதலுக்காக வாதிடுகின்றனர் (டாலரின் ஈட்டு மதிப்பு நாணயத் தகுதி மற்றும் மத்திய வங்கியின் நீக்கத்தையும் கூட). அவர்களின் வாதம் அடிப்படையாக பணவியல் கொள்கை இடர் நிறைந்தது, இத்தகைய இடர்கள் பணவியல் கொள்கை தோல்வியடைகையில் மக்கள் திரளுக்கு கடுமை வாய்ந்த தீங்கை விளைவாக்கும் என்பதாகும். பிறர் நம்முடைய தற்போதைய பணவியல் கொள்கையில் மற்றொரு பிரச்சினையைக் காண்கின்றனர். அவர்களுக்கான பிரச்சினை நமது பணம் அதன் மதிப்பை விவரிக்க பௌதீக ரீதியில் ஏதுமில்லை என்பதல்ல. ஆனால், அப்பணத்தின் பகுக்கப்பட்ட இருப்பு, கடனாக அளிக்கப்படுவதை விட பெறுபவர்களுக்கு பொறுப்பாக அளிக்கப்படுவது சமூகத்தின் ஒரு சிறிய பாகத்தைத் தவிர (அனைத்து அரசுகளும் உட்பட) நிரந்தரமாய் கடனில் இருக்கும்படி விளைவிக்கிறது.

உண்மையில், பல பொருளியல் நிபுணர்கள் தங்க பரிமாற்ற அமைப்பிற்கு திரும்புவதற்கு இணங்கவில்லை. அவர்கள் அவ்வாறு செய்வது பண அளிப்பை கட்டுப்படுத்தும், மேலும் 100 ஆண்டுகளாக பணவியல் கொள்கையில் ஏற்படுத்தப்பட்ட முன்னேற்றத்தை தூக்கி வீசும் என வாதிடுகின்றனர். சில நேரங்களில் சிக்கலான நிதி பரிமாற்றங்கள் பெரிய வணிகங்களை எளிதாக்குவது (குறிப்பாக சர்வதேச வணிகம்) மற்றும் பாதுகாப்பாக்குவது முடியாது என்றில்லாவிட்டாலும் அதிகக் கடினமானதாகும். மேலும், சிக்கலை கண்காணிக்கும் மற்றும் பயன்படுத்தும் சிறப்புப் பெற்ற பல மனிதர்கள்/நிறுவனங்களுக்கு இடமாற்றுவதும், எந்தவொரு நிதிச் சிக்கலையும் அறியப்பட்ட டாலர் தொகையாக மாற்றுவதன் மூலம் வணிகத்தை தொடர்புள்ள ஒவ்வொருவருக்கும் கணிக்கக்கூடியதாகவும் இலாபகரமானதாகவும் செய்யும்.

நாணய வாரியம்
வட்டி விகிதங்கள்
பணவியல் கொள்கையின் வரலாறு
பணவியல் அடித்தளம்