1950களின் முற்பகுதியில் ஹாரோல்ட் ஹாப்கின்ஸ் ஒரு “ஃபைப்ரோஸ்கோப்பினை” (நெகிழ்வான கண்ணாடி ஃபைபர்களின் ஒத்திசைவானத் தொகுப்பினால் உருவப்படத்தை பரிமாற்ற முடிந்தது) வடிவமைத்தார், அது மருத்துவம் மற்றும் தொழித்துறை ஆகிய இரண்டு தரப்பிலும் பயனுள்ளதாக இருந்தது நிரூபிக்கப்பட்டது. இந்த ஃபைபர்களின் தொடர்ந்த ஆராய்ச்சி மற்றும் மேம்பாடு, உருவப்படத் தரத்தினை மேலும் மேம்பாடடைய வழிவகுத்தது. தொடர்ந்த கண்டுபிடிப்புகள் காரணமாக, ஆற்றல் மிக்க வெளிப்புற மூலத்தில் இருந்து இலக்குப் பகுதிக்கு ஒளிர்தலை ஏற்படுத்துவதற்கு கூடுதலான ஃபைபர்கள் பயன்படுத்தப்பட்டன, ஆகையால் அங்கு விளக்கமான பார்வையிடல் மற்றும் வண்ண நிழற்படவியலுக்கு தேவைப்படும் முழுமையான நிறமாலை ஒளியூட்டலின் உயர் நிலையை அடையமுடிந்தது. (எண்டோஸ்கோப்பின் முனையின் மீது சிறிய மின்னிழை விளக்கு கொண்ட முந்தைய செயல்முறை மங்கலான சிவப்பு விளக்கில் பார்க்க வேண்டியிருந்ததாலோ அல்லது அதிகரிக்கும் ஒளி வெளியீட்டினால் நோயாளியின் உட்பகுதி எரியும் அபாயம் இருந்ததன் காரணமாகவோ கைவிடப்பட்டது.) ஒளியியல் பக்கத்தின் முன்னேற்றத்துடன் ஒன்றுசேர்ந்து, எண்டோஸ்கோபி செய்பவரின் கைகளில் இருக்கும் கட்டுப்பாடுகள் மூலமாக முனையைக் 'கட்டுப்படுத்தும்' திறன் மற்றும் உடம்பிற்குள்ளேயே இணைக்கப்பட்ட எண்டோஸ்கோப் அதாகவே செயல்படும் விதமாக தொலைவில் இருந்தே அறுவை சிகிச்சை உபகரணங்களை இயக்க முடியக்கூடிய கண்டுபிடிப்புகள் போன்ற மேம்பாடுகள் ஏற்பட்டன. இது தற்போது நாம் அறிந்த காவித்துளை அறுவை சிகிச்சையின் தொடக்கமாக இருந்தது.
போர்ச்சுகலைச் சேர்ந்த ஃபெர்னான்டோ ஆல்வெஸ் மார்டின்ஸ், முதல் ஃபைபர் ஒளியியல் எண்டோஸ்கோப்பைக் கண்டறிந்தார் (1963/64)

ராட்-லென்ஸ் எண்டோஸ்கோப்புகள்
கார்ல் இசுட்டார்ஃசு (Karl Storz)
ஃபைபர் ஒளியியல்
கூறுகள்