1560 செப்டெம்பரில் ஏறத்தாழ 100 கடற்கலங்களில் படைகளை ஏற்றிக்கொண்டு பிரகன்சா யாழ்ப்பாணம் நோக்கிப் புறப்பட்டான். யாழ்ப்பாணத்தில் எங்கே இறங்குவது என்பது குறித்து விரிவாக ஆராய்ந்தபின் கொழும்புத்துறையில் இறங்குவது எனத் தீர்மானம் எடுக்கப்பட்டது. கோவாவில் இப்போருக்காக 4000 பேர் பதிவு செய்திருந்தும் கப்பலில் 1200 பேர்களே இருப்பது கண்டறியப்பட்டது. மிகக் குறைவான படைவீரரே தம்மிடம் இருப்பதை அறிந்த பிரகன்சா, தான் செய்ய நினைத்தவை எல்லாவற்றையுமே செய்யமுடியாது என்பதை உணர்ந்துகொண்டான். எனினும், இருந்த படையினரை ஐந்து கப்பித்தான்களின் கீழ் ஐந்து பிரிவுகளகப் பிரித்தான். போர்த்துக்கேயர் கப்பல்கள் கடற்கரையை அணுகியபோது, இளவரசன் ஒருவன் தலைமையிலான யாழ்ப்பாண அரசனின் படைகள் போர் முழக்கத்துடன் தாக்குதலுக்குத் தயாராயின. ஆனால், போர்த்துக்கேயரின் கப்பல்களிலிருந்து நிகழ்த்தப்பட்ட சரமாரியான கனரகப் பீரங்கித் தாக்குதல்கள் யாழ்ப்பாணப் படையினரிடையே பெரும் உயிர்ச் சேதத்தை ஏற்படுத்தின. இதனால், யாழ்ப்பாணப் படை பின்வாங்கியது. போர்த்துக்கேயர் எதிர்ப்பின்றி கரையிறங்கினர். எனினும், தொடர்ந்து முன்னேறிய படையினரை மறைந்திருந்த இளவரசனின் படைகள் தாக்கின. இப்படை கடுமையான எதிர்ப்பைக் காட்டியபோதும், போர்த்துக்கேயர் தாக்குதல்களை முறியடித்து முன்னேறினர். சிறிது தூரம் அணிவகுத்துச் சென்ற பின்னர் போர்த்துக்கேயப் படைகள் நல்லூர் நகரம் கண்ணுக்குத் தெரியும் தொலைவுக்குள் வந்தன. அக்காலத்தில் நல்லூர் நகரம் ஒரு வெளியின் நடுவில் அமைந்திருந்தது. சுற்றிலும் கல்லும் மண்ணும் கலந்து கட்டிய மதில்கள் இருந்தன. பீரங்கிகள் பொருத்தப்பட்ட சில பலம் வாய்ந்த கொத்தளங்களும் காணப்பட்டன. சுற்றிலும், பதுங்கு குழிகள் அமைக்கப்பட்டு துப்பாக்கி ஏந்திய வீரர்கள் நிறுத்தப்பட்டிருந்தனர்.

போர்த்துக்கேயர் உள்நுழையும்போது தாக்குதல் நடத்திப் பெரும் சேதத்தை உண்டுபண்ணும் நோக்கோடு கோட்டை மதிலின் ஒரு பகுதி ஏற்கெனவே உடைக்கப்பட்டிருந்தது. இதற்கூடாக போர்த்துக்கேயர் நுழையும் போது கவனமாக இருந்ததால், பெரிய இழப்பு ஏற்படவில்லை. ஐந்து குழுக்களாக உள்ளே நுழைந்த போர்த்துக்கேயப் படைகளுடன் நகர வீதிகளில் சங்கிலியின் மகன் தலைமையிலான யாழ்ப்பாணப் படைகள் சண்டையில் ஈடுபட்டன. எனினும் பெரும்பாலும் வில், அம்புகளோடு போராடிய யாழ்ப்பாணப் படைகள், போர்த்துக்கேயரின் நவீன ஆயுதங்களுக்கும், போர்த்திறமைக்கும் ஈடுகொடுக்க முடியாமல் பின்வாங்கின. சங்கிலி அரண்மனையைக் கைவிட்டு கோப்பாயில் இருந்த சிறிய கோட்டைக்குப் பின்வாங்கினான். போர்த்துக்கேயப் படைகள் நல்லூர் நகரைக் கைப்பற்றிக்கொண்டன. இரவாகிவிட்டதால், சங்கிலியைத் தேடிச்செல்லும் பணியை அடுத்தநாள் விடியும் வரை போர்த்துக்கேயர் பின்போட்டனர். ஆனால், விடிவதற்கு முன்னரே அரண்மனைக்குத் தீவைப்பித்த சங்கிலி, வன்னிப் பகுதியை நோக்கிப் பின்வாங்கினான். போர்த்துக்கேயருடைய படையின் ஒரு பகுதி மன்னனைப் பிடிப்பதற்காக அவனைத் தொடர்ந்து சென்றது. எனினும், போர்த்துக்கேயப் படைகளுக்கு இம்முயற்சியில் வெற்றி கிடைக்கவில்லை.

அதேநேரம், படை பலத்தால் போர்த்துக்கேயரைத் தனது நாட்டில் இருந்து விரட்ட முடியாது என்பதை உணர்ந்துகொண்டதனால், தந்திரமாக அவர்களை வெளியேற்றச் சங்கிலி தீர்மானித்தான். போர்த்துக்கேய அரசப்பிரதிநிதி பிரகன்சாவுடன் பேச்சு நடத்துவதற்காகத் தூது அனுப்பினான். போர்த்துக்கேயப் படைகளும் அவ்வேளையில் மிகவும் நெருக்கடியான சூழ்நிலையில் இருந்தன. படையினர் களைப்புற்றிருந்தனர். உணவுப்பொருட்கள் கையிருப்பில் இல்லை. வெடிமருந்துகளும் போதிய அளவில் இல்லை. எனவே இந்த வாய்ப்பைப் பயன்படுத்திக்கொள்ள பிரகன்சா முடிவு செய்து, கடுமையான நிபந்தனைகளோடு கூடிய உடன்பாடு ஒன்றைச் சங்கிலி ஏற்றுக்கொள்ளவைத்தான்.

ஒப்பந்தம்
போர்த்துக்கேயர் வெளியேற்றம்
படையெடுப்பு
பின்னணி