பென்சோடியாசெபைன்கள் போலவே அல்ப்பிரசோலம், GABA காமா-அமைனோ-பியூட்ரிக் அமில வாங்கியிலுள்ள தனித்துவ தளங்களில் இணைகின்றது. பென்சோடியாசெபைன் வாங்கிகள் எனக் குறிப்பிடப்படும் இந்த தளங்களில் இணையும்போது, GABA A வாங்கிகளின் விளைவை இது ஒழுங்குபடுத்துகிறது, இதன் விளைவாக GABAnergic நரம்புக்கலங்கள். நீண்ட கால பயன்பாடானது பென்சோடியாசெபைன் வாங்கிகளில், தகவமைப்பு மாற்றங்களை உண்டாக்கி, தூண்டலுக்கு குறைந்த உணர்ச்சியுள்ளதாகவும் அவற்றின் விளைவுகளில் குறைந்த வலிமை உள்ளதாகவும் மாற்றுகிறது.

மீளப்பெறும் விளைவுகள் அனைத்துமே உண்மையான சார்புள்ளமை அல்லது மீளப்பெறுதலின் சான்று அல்ல. பதட்டம் போன்ற அறிகுறிகள் மீண்டும் ஏற்படுமாயின், மருந்து அதன் எதிர்பார்க்கப்பட்ட பதட்டம் தடுக்கும் விளைவைக் கொண்டிருந்தது என்பதையும், மருந்து இல்லாதபோது அறிகுறியானது சிகிச்சைக்கு முந்திய நிலைகளை அடைந்துவிட்டது என்பதையும் எளிதாக உணர்த்தக்கூடும். அறிகுறிகள் கூடுதல் தீவிரமாக அல்லது அடிக்கடி ஏற்படுமாயின், மருந்தை நிறுத்தியதன் காரணமாக நோயாளிக்கு மீளுயர்வு விளைவு ஏற்பட்டிருக்கக்கூடும். நோயாளி உண்மையில் மருந்தில் தங்கியிருப்பவராக இல்லாமல் இந்த இரண்டில் ஒன்று ஏற்றபடலாம்.

நீண்ட கால சிகிச்சையின் பின்னர், அளவையை துரிதமாகக் குறைக்கும்போது அல்லது சிகிச்சையை நிறுத்தும்போது, அல்ப்பிரசோலம் மற்றும் பிற பென்சோடியாசெபைன்கள் உடல்ரீதியான சார்புள்ளமை, சகிப்புத் தன்மை, மற்றும் பென்சோடியாசெபைன் மீளப்பெறும் அறிகுறிகள் ஆகியவற்றின் விருத்தியையும் ஏற்படுத்தக்கூடும். பரிந்துரைக்கப்பட்ட அளவை விட கூடியளவில் மருந்து உள்ளெடுக்கப்பட்டால் அல்லது குறைந்த அளவை கோட்பாட்டுக்கு உடலானது மெதுவாக இசைவாக்கமடைய அனுமதிக்காமல் மருந்து உட்கொள்ளலை நோயாளி ஒன்றாக நிறுத்தினால் மீளப்பெறும் மறுதாக்கங்கள் ஏற்படுவதற்கு அதிக வாய்ப்புள்ளது.

அள்வையைக் கூட்டிக்குறைத்தல் என்பது நீண்டகால அல்ப்பிரசோலம் பயனர்களின் பண்பல்ல என்றும், பதட்டம் தடுக்கும் விளைவுக்கான சகிப்புத் தன்மை மட்டுப்படுத்தப்பட்டது என்று அறிவுறுத்தி, பெரும்பாலான நோயாளிகளில் அல்ப்பிரசோலம் தொடர்ச்சியான வினைத்திறனைக் காட்டியது என்றும் 1992 இல் ரோமக் மற்றும் அவரின் கூட்டாளிகள் அறிக்கை விட்டனர்.

அல்ப்பிரசோலம் பயன்படுத்தும் சிகிச்சையை முடிக்கவேண்டும் என நோயாளி கருதினால், அவர் மருந்து உட்கொள்ளலை இடைநிறுத்தமுன்னர் அவரின் மருத்துவரிடம் ஆலோசனை பெறவேண்டும். அல்ப்பிரசோலம் இடைநிறுவதன் சில பொதுவான அறிகுறிகளாவன, மிகை இதயத் துடிப்பு, பதட்டநிலை, வரண்ட வாய், பசியின்மை, தூக்கமின்மை, பதட்டம், தலைச்சுற்று, நடுக்கங்கள், குமட்டல், பிடிப்புகள், வாந்தி, வயிற்றோட்டம், அச்சத்தாக்குதல்கள், மனம் ஊசலாடுதல்கள், இதயப் படபடப்புகள், நினைவிழப்பு. பிரமைகள், வலிப்புத்தாக்கங்கள் அல்லது ஜுரம் உள்ளடங்கலான பொதுவாகக் காணப்படாத மற்றும் கூடுதல் கடுமையான மறுதாக்கங்கள் ஏற்படலாம்
நாளொன்றுக்கு 4 மி.கி ஐவிட அதிகமான அளவை எடுக்கின்ற நோயாளிகள் சார்புள்ளமைக்கு அதிகரித்த சாத்தியம் உள்ளவர்கள். சடுதியான மீளப்பெறுதல் அல்லது துரிதமாக சரிவதைத் தொடர்ந்து இந்த மருந்து உட்கொள்ளலானது மீளப்பெறும் அறிகுறிகளை உருவாக்கக்கூடும், சில சந்தர்ப்பங்களில் இது வலிப்புத்தாக்கங்களை உருவாக்குவதாகவும் அறியப்பட்டுள்ளது. இந்த மருந்து உட்கொள்ளலை இடைநிறுத்துவது "மீளுயர்வு பதட்டம்" என அழைக்கப்படுகின்ற மறுதாக்கத்தையும் ஏற்படுத்தக்கூடும். அல்ப்பிரசோலம் சிகிச்சையைத் தொடராமல் நிறுத்தியதால் குறிப்பிடப்பட்ட பிற மீளப்பெறும் விளைவுகள் ஆட்கொலை திட்டமிடல் (மிக அரிது), பெருங்கோபம் மறுதாக்கங்கள், உயர்விழிப்பூட்டல்நிலை, ஒளிமயமான கனவுகள் மற்றும் dreams, and ஊடுருவும் எண்ணங்கள் ஆகியவற்றை உள்ளடக்கும். குறுகிய காலம் மட்டுமே பயன்படுத்திய பின்னர் சடுதியாக மீளப்பெறுதலைத் தொடர்ந்து காற்கைவலிப்பு வலிப்புத்தாக்கங்கள் ஏற்பட்டுள்ளன. ஆகவே, அல்ப்பிரசோலத்தின் குறுகிய கால பயனர்கள் கூட, வலிப்புத்தாக்கங்கள் உள்ளடடங்கலான ஆபத்தான மீளப்பெறும் மறுதாக்கங்களைத் தவிர்க்க அவர்களின் மருந்து உட்கொள்ளலை மெதுவாகக் குறைக்க வேண்டும்.

அல்ப்பிரசோலம் எவ்வளவு காலத்துக்கு எடுத்திருந்தாலும் கூட, அதை திடீரென நிறுத்தக் கூடாது, ஏனென்றால் ஆபத்தான மீளப்பெறும் அறிகுறிகள் ஏற்படக்கூடும். அல்ப்பிரசோலத்தை திடீரென நிறுத்தியதால் மகடுமையான மனநோய் மற்றும் வலிப்புத்தாக்கங்கள் ஏற்பட்டதாக மருத்துவ இலக்கியத்தில் அறிக்கையிடப்பட்டுள்ளது, மேலும் படிப்படியாக அளவை குறைப்புக்குப் பின்னர் மீளப்பெறுதல் தொடர்பான வலிப்புத்தாக்கங்களால் ஒரு இறப்பும் ஏற்பட்டது.

நீண்ட காலம் செயல்படுகின்ற பென்சோடியாசெபைன்களை, எ.கா குளோரஸெபேட், நீண்ட காலமாக உள்ளெடுத்த நோயாளர்களின் 1983 ஆய்வொன்றில், இரட்டை மறைவு நிலமைகளில் மருந்து உட்கொள்ளல்கள் சடுதியாக நிறுத்தப்பட்டன (ஆதாவது, நோயாளர்கள் மருந்துப்போலி அல்லது அவர்கள் எடுத்துக்கொண்ட அதே மருந்தைப் பெற்றிருந்தார்கள்). 8 மாதங்களை விடக் குறைவான காலத்துக்கு மருந்தை உட்கொண்டிருந்த 5% நோயாளர்கள் மட்டுமே மீளப்பெறும் அறிகுறிகளைப் பறைசாற்றினார்கள், ஆனால் 8 மாதங்களுக்கு மேலாக உட்கொண்டிருந்த 43% ஆனவர்கள் மீளப்பெறும் அறிகுறிகளைக் காட்டினார்கள், ஆதலால், அல்ப்பிரசோலத்துடன் - குறுகிய காலத்துக்குச் செயல்படும் பென்சோடியாசெபைன் - 8 வாரங்களுக்கு எடுக்கப்படும்போது, 35% நோயாளர்கள் குறிப்பிடத்தக்க மீளுயர்வு பதட்டததை அனுபவித்தார்கள். சிறிய அளவுக்கு இந்த பழைய பென்சோடியாசெபைன்கள் சுயமாகக் குறைபவை.

பென்சோடியாசெபைன்கள் டையஸிபம் (வேலியம்) மற்றும் ஆக்ஸாஸிபம் (செரிபாக்ஸ்) ஆகியவை அல்ப்பிரசோலம் (ஸானக்ஸ்) அல்லது லோரஸிபததைவிட (டெமஸ்டா/அடிவான்) குறைவான மீளப்பெறும் மறுதாக்கங்களையே உருவாக்குவதாகக் கண்டுபிடிக்கப்பட்டுள்ளது. அல்ப்பிரசோலம் அளவை குறைப்பின்போது அனுபவிக்கப்பட்ட உளவியல்ரீதியான சார்புள்ளமை அல்லது உடல்ரீதியான சார்புள்ளமை ஆபத்து மற்றும் பென்சோடியாசெபைன் மீளப்பெறும் அறிகுறிகளின் கடுமைத்தன்மையைத் தீர்மானிக்கும் காரணிகளில் அடங்குபவை: பயன்படுத்திய அளவை, பயன்படுத்திய காலம், அள்வையின் அதிர்வெண், தனிநபரின் ஆளுமை இயல்புகள், குறுக்கு சார்ந்திருப்பவர்/குறுக்கு-சகிப்புத் தன்மையாளர் மருந்துகளின் முந்தைய பாவனை (ஆல்கஹால் அல்லது பிற அமைதியூட்டி-உறக்க ஊக்கி மருந்துகள்), குறுக்கு சார்ந்திருப்பவர்/குறுக்கு-சகிப்புத் தன்மையாளர் மருந்துகளின் தற்போதைய பாவனை (ஆல்கஹால் அல்லது பிற அமைதியூட்டி-உறக்க ஊக்கி மருந்துகள்), குறுகிய காலம் செயல்படும், உயர்-ஆற்றலுள்ள பிற பென்சோடியாசெபைன்களின் பாவனை மற்றும் இடைநிறுத்தும் முறை.

மருந்தியல்
முரண்பாடான மறுதாக்கங்கள்
உடல்ரீதியான சார்புள்ளமை மற்றும் மீளப்பெறுதல்
ஊக்கமருந்தாகப் பயன்படுத்தல்