லூபசின் வரலாறு மூன்று காலகட்டங்களாக பிரிக்கப்படுகிறது: மரபுரீதியானவை, நியோகிளாசிக்கல் மற்றும் நவீனகாலம் ஆகியவையாகும். இடைக்காலத்தில் இந்நோய் கண்டறியப்பட்ட போது, கிளாசிக்கல் காலம் தொடங்குகிறது, மக்கள்தொகை பரவலில் இந்நோயின் பாதிப்பு இருப்பதை நோய்ப்பரவல் அறிகுறிகள் காண்பிக்கின்றன. "லூபஸ்" என்ற சொல்லானது, ரோஜரியஸ் என்ற 12 ஆம் நூற்றாண்டைச் சேர்ந்த இயற்பியலாளரால் பயன்படுத்தப்பட்டது, அவர் படர்தாமரையை விவரிக்க இந்த சொல்லைப் பயன்படுத்தினார். நியோகிளாசிக்கல் காலம், மோரிக் கப்போசி என்பவரால், 1872 ஆம் ஆண்டில், நோயின் அறிகுறிகள் கண்டறியப்பட்ட போது தொடங்கியது. நவீன காலம் 1948 ஆம் ஆண்டு முதல் தொடங்கியது, ஒரு LE செல்லைக் ("லூபஸ் எரிதிமாடோசஸ்" செல்—ஒரு மைஸ்னோமர், இது பிற நோய்களுடனும் தோன்றக்கூடியது) கண்டறிந்ததுடன் இந்த கால அளவு தொடங்கியது. மேலும் இது, நம்முடைய நோய்உடற்கூறியல் ஏற்பட்ட வளர்ச்சி மற்றும் மருத்துவ ஆய்வக அம்சங்களால் வரையறுக்கப்படுகிறது, மேலும் சிகிச்சை முறையில் ஏற்பட்ட வளர்ச்சிகளும் கருத்தில் கொள்ளப்படுகின்றன.

பாரிபைரியா (லூபசின் பல அறிகுறிகளைக் காட்டும் மற்றொரு நோய்) என்ற நோயானது, நாட்டுப்புற கதைகளில் கூறப்படும், காட்டேரிகள் மற்றும் ஓநாய்மனிதர்கள் ஆகியோரால், தோற்றுவிக்கப்படுவதாக நம்பப்படுவதாக மருத்துவ வரலாற்றறிஞர்கள் கூறுகின்றனர். இது, உண்மையில் ஒளி நுண்ணுணர்வு, காயங்கள் ஏற்படுதல், முடி வளர்ச்சி மற்றும் தீவிர தொடர் பாரிபைரியா (அல்லது அந்த நோயின் பலவாறான சேர்க்கைகள், இரட்டை, ஹோமோசைகோவஸ் அல்லது கலவை பாரிபைரியாஸ் ஆகியவை) வடிவங்களில் சிவப்பு நிற கறை படிந்த பற்கள் போன்றவற்றை தோற்றுவிக்கிறது.

இந்த நோய்க்கான பயனுள்ள மருந்து 1894 -இல் முதன்முதலாக கண்டறியப்பட்டது, அப்போதுதான் குயினைன் என்பது முதலில் பயனுள்ள சிகிச்சை என்று கண்டறியப்பட்டது. நான்கு ஆண்டுகளுக்கு பின்னர், சாலிசிலேட்களை குயின்னைன் உடன் சேர்த்து பயன்படுத்துவது அதிக நன்மையைத் தந்தது. இருபதாம் நூற்றாண்டின், மத்திய காலம் வரை இதுவே சிறந்த சிகிச்சையாக இருந்து வந்தது, அப்போது ஹென்ச் என்பவர் கார்டிகோஸ்டீராய்டுகளை லூபசு சிகிச்சையில் பயன்படுத்துவதன் பலனைக் கண்டறிந்தார்.



அபோப்டோசிஸில் காணப்படும் இயல்புக்கு மாறான நிலைகள்
வரலாறு
மரபியல்
மருந்து எதிர்வினைகள்