தேக்கு களஞ்சியங்கள் உருளைவடிவக் கட்டமைப்புகளாகும். இவற்றின் விட்டம் 10 (3மீ) முதல் 90 (30மீ) அடிகளாகவும் உயரம் 30 (10மீ) முதல் 275 (90மீ) அடிகளாகவும் அமையும். கற்காரைக் களஞ்சியங்களே பெரிய விட்டத்துடனும் உயரத்துடனும் அமைகின்றன. இவை மரப்பலகங்கள் கற்காரைப் பலகங்கள், வார்ப்பிரும்புப் பாளங்கள், எஃகு பலகங்கள் போன்ற பலவகைப் பொருள்களால் செய்யப்படுகின்றன. எனவே, இவற்ரின் அடக்க விலையும் உழைதிறமும் காற்றுபுகாத் தன்மையும் வேறுபடுகின்றன. கூலம், பைஞ்சுதை, விறகு தேக்கிவைக்கும் களளஞ்சியங்கலில் இருந்து சரக்குந்துகளுக்கும் இணைப்புப்பெட்டிகளுக்கும் கடத்துபட்டைகளுக்கும் காற்றுச் சரிவாலோ துரப்பணங்களாலோ தேக்குபொருட்கள் இறக்கப்படுகின்றன.

சிறுகள அறைகள் அமைந்த கோபுரவகைக் களஞ்சியங்கள் மேலடுக்கு வழியாக 4 முதல் 12 பற்கூர்கள் உள்ள முறத்தால் சுமையிறக்கப்படுகின்றன. முதலில் கையால் மட்டுமே இறக்கப்படும். தற்காலத்தில் எந்திரவகைச் சுமையிறக்கிகள் பயன்படுகின்றன. தரையிடச் சுமையிறக்கிகளும் பயன்படுத்தவதுண்டு. ஆனால், அவை அடிக்கடி பழுதுறுகின்றன.

கோபுரக் களஞ்சியத்தின் மேம்பாடு சிறு அறைக்களங்கள் திணிப்பு வேலையையும், மேல் சில அடி உயரந்தவிர, தாமே செய்துவிடுகின்றன. விறகைத் தேக்குதலைப் பொறுத்தமட்டில் கோபுரக் களஞ்சியம் குறைபாடானதே. கோபுரவகைக் களஞ்சியத்தை முதன்முதலாக பிராங்ளின் கிராம் கிங் வடிவமைத்தார்.

கனடாவிலும் ஆத்திரேலியாவிலும் ஐக்கிய அமெரிக்காவிலும் பல பேரூர்களில் அல்லது கூலப் பயிரிடும்வட்டாரங்களில் உள்ள உழவர்களும் பண்ணைக்காரர்களும் மரத்தாலான அல்லது கற்காரையாலான கோபுரக் களஞ்சியத் தொகுதிகளை (இவை கூலப் பதன்கலங்கள் எனப்படுகின்றன.) பொதுவில் வைத்து சூழவுள்ள நகர்களிலும் பேரூர்களிலும் விளையும் கூலங்களைத் தேக்கிவைக்கின்றனர். பிறகு அவற்றைச் செயல்முறை நிலையங்களுக்கு அல்லது கப்பலில் ஏற்றுமதி செய்யவும் சரக்குந்துகளிலோ தொடர்வண்டிக்ளிலோ அனுப்புகின்றனர். பேரளவு அறுவடைக் காலங்களில் உள்ள உபரிக் கூலங்களை குவியல்களாக வெளியே தேக்கி வைக்கின்றனர். இதனால் கணிசமான இழப்புகள் ஏற்படுகின்றன.

குறைந்த உயிரகமுள்ள (ஆக்சிஜன் உள்ள) கோபுரக் களஞ்சியங்கள்
கோபுரவகைக் களஞ்சியம்
களஞ்சிய வகைகள்
கலன்கள்