கார உலோகங்கள் ஆக்சிசனுடன் இலகுவாகத் தாக்கமடையக்கூடியன. கார உலோகங்கள் ஆக்சிசனுடன் தாக்கமடைந்து ஒக்சைடு, பர ஒக்சைடு மற்றும் மீஒக்சைடுக்களை உருவாக்கக்கூடியன. கார உலோகங்களை வளியில் திறந்து வைத்தவுடன் ஆக்சிசனுடன் தாக்கமடைந்து அவற்றின் மினுமினுப்பை இழக்கின்றன. இலித்தியத்தை சுவாலையில் பிடித்து எரித்தால் இலித்தியம் ஒக்சைடு (LiO) உருவாகும். சோடியத்தை வளியில் எரித்தால் சோடியம் ஒக்சைடும் (NaO) சோடியம் பரவொக்சைடும் (NaO) உருவாகும். பொட்டாசியம் வளியில் எரிந்து பொட்டாசியம் பரவொக்சைடும் (KO) பொட்டாசியம் மீயொக்சைடும் (KO) உருவாகும். ருபீடியமும் சீசியமும் தன்னிச்சையாகவே வளியில் தீப்பற்றுவதுடன் அவ்வாறு எரியும் போது முறையே ருபீடியம் மீயொக்சைடும் (RbO) சீசியம் மீயொக்சைடையும் (CsO) உருவாக்கும். 
இலித்தியம் கார உலோகங்களுள் குறைந்த அணுவாரையைக் கொண்டிருப்பதால் அது அருகிலுள்ள அன்னயனை முனைவாக்கம் செய்யும் இயல்புடையது. இதனால் இலித்தியத்தின் சேர்மங்கள் பங்கீட்டு வலுப்பிணைப்புத் தன்மையைக் காட்டுகின்றன. எனவே இரு இலித்தியம் அணுக்கள் ஒரு ஆக்சிசன் அணுவுடன் இணைந்து மூலக்கூறுகளை உருவாக்குவதால் இலித்தியம் ஆக்சைடை மாத்திரமே உருவாக்கக்கூடியது. 
கார உலோகங்களின் பரவொக்சைடுகளும், மீயொக்சைடுகளும் அன்றாட வாழ்வில் பயன்பாடுடையன. இவை ஒக்சியேற்றிகளாகப் பயன்படுகின்றன. நீர்மூழ்கிக் கப்பல்களில் வளியைச் சுத்திகரிக்க சோடியம் பரவொக்சைடும், பொட்டாசியம் மீயொக்சைடும் பயன்படுத்தப்படுகின்றன. இவை காபனீரொக்சைட்டுடன் தாக்கமடைந்து உலோக காபனேற்றையும், ஆக்சிசன் வாயுவையும் உருவாக்குகின்றன. எனவே இவற்றைப் பயன்படுத்துவதால் நீர்மூழ்கிக் கப்பல் போன்ற தனிமைப்படுத்தப்பட்ட தொகுதிகளின் ஆக்சிசன்- காபனீரொக்சைட்டு வாயுச்சமநிலையைப் பேண முடியும்.

முதலாம் அயனாக்கற் சக்தி
ஆக்சிசனுடன் தாக்கம்
வினைத்திறன்
ஹலசன்களுடனான தாக்கம்