1920 ஆம் ஆண்டுகளிலிருந்தே இத்தாலிய பந்தயக் கார்களான ஆல்பா ரோமியோ, மாசெராட்டி மற்றும் பின்னர் ஃபெராரி மேலும் அபார்த் ஆகியவை (இப்போதும் அடிக்கடி) "பந்தயச் சிவப்பு" ("ரோஸ்ஸோ கோர்ஸா" ) வண்ணத்தில் காணப்படும். இதுதான் இத்தாலியின் வழமையான தேசிய பந்தய நிறமாகும். இரு உலகப் போர்களுக்கிடையில் பின்னர் FIA வாக மாறிய அமைப்புக்களால் பரிந்துரைக்கப்பட்டதாகும். இது போட்டியிடும் குழுவின் நாட்டைக் சுட்டும், கார் உற்பத்தியாளரையோ அல்லது ஓட்டுனரையோ அல்ல. இத் திட்டத்தின் கீழ் பிரஞ்சு- நுழைவுக் கார்களான புகாட்டி போன்றவை நீலமாகவும், ஜெர்மனியின் பென்ஸ் மற்றும் மெர்சிடெஸ் வெள்ளை நிறத்திலும் (1934 லிருந்து உலோக தகடுகளின் வெறுமையான வெள்ளி நிறம்) மற்றும் பிரிட்டானின் ஓர் உதாரணத்திற்கு 1960 ஆம் ஆண்டுகளின் இடையிலான லோட்டஸ் மற்றும் BRM போன்றவற்றிலிருந்த பச்சை நிறத்தையும் கொண்டிருந்தன.

ஆர்வமூட்டும் வகையில், ஃபெராரி 1964 ஆம் ஆண்டின் உலக சாம்பியன்ஷிப்பை ஜான் சுர்டீஸ்ஸுடன் வென்றது. அப்போது போட்டியிட்ட கடைசி இரு வட அமெரிக்கப் பந்தயங்களிலும் யு எஸ் -அமெரிக்க பந்தய நிறங்களான வெள்ளை மற்றும் நீலம் ஆகியவற்றில் வர்ணம் தீட்டியிருந்தது. அவை இத்தாலியன் தொழிற்சாலைகளால் தங்களளவில் நுழைக்கப்படவில்லை; ஆனால் அமெரிக்காவின் வட அமெரிக்க பந்தயக் குழு (NART) அணியால் செய்யப்பட்டது. இது ஃபெராரியின் புதிய மைய இயந்திரக் கார்களை உறுதிப்படுத்துவது பற்றிய விஷயத்தில் ஃபெராரிக்கும் இத்தாலிய பந்தயப் போட்டி அதிகாரிகளுக்கும் இடையிலான வாக்கு வாதங்களுக்கு எதிர்ப்பு தெரிவிப்பதற்காகும்.

ஃபார்முலா ஒன்
பந்தயக் கார் போட்டி
தொழில்நுட்ப பங்குமுறைகள்
பந்தயச் சிவப்பு - ரோஸ்ஸோ கோர்ஸா