மிகுந்த வளம் மற்றும் அழகுடன் உருவாக்கப்பட்ட, 19ஆம் நூற்றாண்டின் பிற்பகுதியிலான நியூ யார்க் நகரின் இறுக்கமான மேல்தட்டுச் சமூகத்தைப் பற்றிய எடித் வார்ட்டனின் புதினத்தின் காலம்சார் தழுவலான, "தி ஏஜ் ஆஃப் இன்னொசென்ஸ்" (1993) மேலோட்டமாகவேனும் ஸ்கோர்செஸியின் பாணியிலிருந்து விலகிச் செல்வதாகவே காணப்பட்டது. முதல் வெளியீட்டின்போது விமர்சகர்களால் பெரிதும் பாராட்டப்பெற்ற இத்திரைப்படம் வர்த்தக ரீதியாக படுதோல்வி அடைந்தது. படத்தொகுப்பாளர் மற்றும் நேர்காணலாளர் ஐயான் கிரிஸ்டி "ஸ்கோர்செஸியைப் பற்றி ஸ்கோர்செஸி" யில் குறிப்பிட்டுள்ளவாறு, 19ஆம் நூற்றாண்டின் தோல்வியடைந்த ஒரு காதற் கதையை ஸ்கோர்செஸி திரைப்படமாக்கவுள்ளார் என்ற செய்தியே திரையுலகச் சகோதரர்களில் பலரது புருவத்தை உயர வைத்தது. இது தனது தனிப்பட்டதான செயற்திட்டம் என்றும், எந்தத் தயாரிப்பு நிறுவனத்திற்காகவும் ஊதியம் பெற்றுச் செய்யப்படும் பணி அல்ல எனவும் ஸ்கோர்செஸி அறிவித்தது இவ்வாறான வியப்பை அதிகரித்தது.

"காதற் கதை" ஒன்றினை உருவாக்குவதில் ஸ்கோர்செஸி ஆர்வமுற்றிருந்தார். அவரது நண்பரான ஜே காக்ஸ் 1980ஆம் வருடம் அவருக்கு வார்ட்டனின் புதினத்தை அளித்து, அது ஸ்கோர்செஸியின் உணர்வுகளைப் பொருத்தமான முறையில் பிரதிபலிப்பதாகத் தாம் உணர்வதால், அவர் திரையுருவாக்கம் செய்ய வேண்டிய காதற் புனைவு அதுவே எனக் கூறினார். "ஸ்கோர்செஸியைப் பற்றி ஸ்கோர்செஸி" யில் அவர் இவ்வாறு குறிப்பிட்டார்:

""நியூ யார்க்கின் செல்வந்தர் குலம் மற்றும் வரலாற்றில் ஒதுக்கப்பட்டு விட்ட ஒரு கால கட்டம் ஆகியவற்றை இத்திரைப்படம் களமாகக் கொண்டிருப்பினும், கோட்பாடு மற்றும் சடங்குகள் ஆகியவற்றை அது சித்தரிப்பினும், நிறைவேறாமல் போகாத ஆயினும் பூரணமடையாத காதலை அது சித்தரிப்பினும் - நான் வழக்கமாக மேற்கொள்ளும் கருப்பொருட்கள் அனைத்தையுமே இது பெரும்பாலும் கொண்டிருந்தாலும்- இப்புத்தகத்தைப் படிக்கையில், "ஆஹா, நல்லது. எல்லா கருப்பொருட்களும் இங்கே உள்ளன" என்று நான் கூறவில்லை.""

வார்ட்டனின் நடை மற்றும் கதாபாத்திரங்களினால் மிகவும் கவரப்பட்ட ஸ்கோர்செஸி, பாராம்பரியமான இலக்கியப் பணிகளின் அறிவுசார் தழுவல்களைப் போல் அல்லாமல், அப்புத்தகத்திலிருந்து தாம் பெற்ற உணர்ச்சிகரமான அனுபவங்களைக் கொண்டு திரைப்படமும் சிறந்திருக்க வேண்டுமென விரும்பினார். இந்த இலக்குடன் ஸ்கோர்செஸி, தமது மீது உணர்வு பூர்வமாக ஆதிக்கம் செலுத்தக் கூடிய பல்வேறுபட்ட காலத் திரைப்படங்களைத் தேடலானார்.

"ஸ்கோர்செஸியைப் பற்றி ஸ்கோர்செஸி" யில் அவர் லுசினோ விஸ்கோண்டியின் "சென்ஸோ" மற்றும் அவரது "Il கட்டோபார்டோ" மற்றும் ஆர்ஸன் வெல்லெஸின் "தி மேக்னிபிஸண்ட் ஆம்பர்சன்ஸ்" மற்றும் ராபர்ட்டோ ரோஸ்ஸலினியின் "லா பிரைஸ் டி பௌவொயிர் பர் லூயி XIV" ஆகியவற்றின் பாதிப்புக்களை ஆவணப்படுத்துகிறார். "தி ஏஜ் ஆஃப் இன்னொசென்ஸ்" திரைப்படம், இறுதியில் நடை, கதை மற்றும் கருப்பொருட்செறிவு ஆகிய அனைத்திலும் இத்திரைப்படங்களிலிருந்து பெரிதும் மாறுபட்டிருப்பினும், இழந்துபட்ட ஒரு சமூகம், இழக்கப்பட்டு விட்ட மதிப்பீடுகள் மற்றும் சமூக மரபுகள் மற்றும் சடங்குகள் ஆகியவற்றின் விரிவான மறுவாக்கம் போன்றவை இத்திரைப்படங்களின் பாராம்பரியத்தைத் தொடர்வனவாகவே இருந்தன.

அண்மையில், குறிப்பாக யூகே மற்றும் ஃபிரான்ஸ் போன்ற நாடுகளில், இத்திரைப்படம் பொதுமக்களிடையே ஆர்வத்தை உருவாக்கி வரினும், வட அமெரிக்காவில் இன்னமும் பெருமளவு ஒதுக்கப்பட்டே உள்ளது. (ஸ்கோர்செஸிக்காக சிறந்த முறையில் தழுவப்பட்ட திரைக்கதை என்பதையும் உள்ளிட்டு) ஐந்து அகாடமி விருது பரிந்துரைகளைப் பெற்ற இத்திரைப்படம், உடையமைப்பிற்கான ஆஸ்கார் விருதினை வென்றது. சீனத் திரை உருவாக்குனரான இயக்குனர் டியான் ஜுவாங்குவாங் மற்றும் பிரிட்டிஷ் திரைப்படத் தயாரிப்பாளர் டெரென்ஸ் டேவிஸ் ஆகியோர் மீது இது குறிப்பிடத்தக்க பாதிப்பை உருவாக்கியது. இவர்கள் இருவருமே தமக்குப் பிடித்தமான பத்துப் படங்களில் இதனையும் பட்டியலிட்டனர்.

இது, அகாடமி விருது வென்றவரான டேனியல் டே-லூயிஸின் கூட்டுறவில் ஸ்கோர்செஸியின் முதல் படமாகும். பின்னாளில், இவருடன் ஸ்கோர்செஸி "கேங்க்ஸ் ஆஃப் நியூ யார்க்" திரைப் படத்தில் மீண்டும் இணைந்து பணி புரிந்தார்.

எதிர்காலத் திரைப்படங்கள்
"ஏஜ் ஆஃப் இன்னொசென்ஸ்"
"தி கலர் ஆஃப் மனி"
2010ஆம் ஆண்டுகள்