ரட்யார்ட் கிப்ளிங் ஜோசஃப் ரட்யார்ட் கிப்ளிங் என்று, 1865ம் ஆண்டு டிசம்பர் மாதம் 30ம் தேதி, இந்தியாவின் பாம்பேயில் பிறந்தார். அப்போது பாம்பே ஆங்கிலேய சாம்ராஜ்ஜியத்தில் ஒரு பகுதியாக இருந்தது. இவருடைய பெற்றோர் ஆலிஸ் கிப்ளிங் (இயற்பெயர் மெக்டொனால்ட்) மற்றும் (ஜான்) லாக்வுட் கிப்ளிங் ஆவர். ஆலிஸ் கிப்ளிங் (பிரசித்திப் பெற்ற நான்கு விக்டோரிய சகோதரிகளில் ஒருவர்) ஒரு சுறுசுறுப்பான பெண்மணியாக காணப்பட்டார். இந்தியாவின் எதிர்கால வைஸ்ராய் ஒருவர் அவரைப் பற்றிக் கூறும்போது, “கிப்ளிங்க் அம்மையார் இருக்கும் இடத்தில் சோர்வுக்கு இடமே இல்லை” என்றார். லாக்வுட் கிப்ளிங், ஒரு சிற்பியாகவும் வனைதொழில் வடிவமைப்பாளராகவும் இருந்தார். இவர் பாம்பேயில் புதியதாக நிறுவப்பட்ட சர் ஜம்ஸ்ட்ஜீ ஜீஜீபாய் கலை மற்றும் தொழிற்சாலை பள்ளியின் முதல்வராகவும் பேராசிரியராகவும் பணிபுரிந்தார்.

அந்த வருடத்தின் துவக்கத்தில் இந்தியாவிற்கு குடிபெயர்ந்திருந்த இந்த தம்பதியர், இங்கிலாந்தின், ஸ்டஃபோர்ட்சையர், ரட்யார்டிலுள்ள ரட்யார்ட் ஏரியின் அருகே இரண்டு வருடங்களுக்கு முன்னர் காதல் மோகத்தில் சந்தித்திருந்தனர். அந்த குளம் அவர்களை மிகவும் வசீகரித்ததால், தங்களுடைய முதல் குழந்தைக்கு ரட்யார்ட் என்று பெயரிட்டனர். கிப்ளிங்குடைய பெரியம்மாவான ஜார்ஜியானா, ஓவியர் எட்வர்ட் பர்ன் - ஜோன்ஸ்க்கு மணமுடிக்கப்பட்டார், அவருடைய மாமியான ஆக்னஸ் ஓவியரான எட்வர்ட் பாய்ண்டருக்கு மணமுடிக்கப்பட்டார். அவருடைய மிகவும் புகழ்பெற்ற உறவினர் அவருடைய முதல் அத்தான் ஸ்டான்லி பால்ட்வின் ஆவார். இவர் 1920கள் முதல் 1930கள் வரை மூன்று முறை கன்ஸர்வேடிவ் கட்சி சார்பான பிரதம மந்திரியாக இருந்தார். கிப்ளிங்குடைய பிறந்த வீடு மும்பையில் இன்னமும் சர் ஜெ.ஜெ. இன்ஸ்டிடியூட் ஆஃப் அப்ளைட் ஆர்ட் என்ற நிறுவனத்தின் வளாகத்தில் காணப்படுகிறது. பல வருடங்களாக இது கல்லூரி முதல்வருடைய (டீன்) இருப்பிடமாக பயன்படுத்தப்பட்டது. இந்தக் குடிலில் கிப்ளிங்க் இங்கு தான் பிறந்தாரென்ற ஒரு வாசகம் காணப்பட்டாலும், அந்த முந்தைய குடில் பல வருடங்களுக்கு முன் தகர்க்கப்பட்டு அதனிடத்தில் மற்றொன்று கட்டப்பட்டதென்று மும்பையின் வரலாற்றாசிரியர் ஃபாய் நிஸ்ஸன் குறிப்பிடுகிறார். இந்த மர பங்களா பல வருடங்களாக காலியாகவும் பூட்டப்பட்டும் காணப்படுகிறது. 2007ம் ஆண்டு நவம்பர் மாதம், மும்பையிலுள்ள ஜெ ஜெ ஸ்கூல் ஆஃப் ஆர்ட் வளாகத்திலுள்ள அவருடைய பிறப்பிடம் இந்த எழுத்தாளரையும் அவருடைய பணிகளையும் (கீழே வரலாற்று செல்வாக்கு என்ற பகுதியை பார்க்கவும்) கௌரவிக்கும் வண்ணம் அதை ஒரு அருங்காட்சியகமாக மாற்றுவதாக அறிவிக்கப்பட்டது.
பாம்பேயைக் குறித்து கிப்ளிங்க் எழுதும்போது:
<கவிதை>எனக்கு நகரங்களின் தாயே,
நான் அவளுடைய வாசற்கதவுகளில் பிறந்தேன்,
பனைமரங்களுக்கும் கடலுக்குமிடையே,
உலகம்-முடியும் ஸ்டீமர்கள் காத்திருக்கும் வாயிலில்.</கவிதை>
பெர்னிஸ் எம்.மர்ஃபீயின் கூற்றுபடி: " கிப்ளிங்குடைய பெற்றோர்கள் தங்களை ஆங்கிலோ- இந்தியர்கள் (இந்தியாவில் குடியேறின ஆங்கிலேயரைக் குறிக்க 19வது நூற்றாண்டில் பயன்படுத்தப்பட்ட ஒரு பதம்) என்று கருதினார்கள். மேலும் கிப்ளிங் அவருடைய வாழ்க்கையில் பெரும்பாலான பகுதியை மற்ற இடங்களில் செலவழித்தாலும் அவர் தன்னையும் ஆங்கிலோ-இந்தியர் என்றே குறித்துக்கொண்டார். அவருடைய கற்பனைக் காவியங்களில் நாடு சம்பந்தப்பட்ட அடையாளங்கள் மற்றும் தேசியப் பற்றிணைவுகள் ஆகிய கருப்பொருட்கள் அடிக்கடி மேலோங்கின." கிப்ளிங் இந்த உட்போர்களைக் குறித்து எழுதும்போது: " மத்தியான வேளைகளில் நான் தூங்க செல்வதற்கு முன் அவர் (போர்ச்சுகீஸ் நாட்டவரான "ஆயா" ) அல்லது மீடா (இந்து "உதவியாளர்" அல்லது ஆண் உதவியாளர்) எங்களுக்கு கதைகளும் பல இந்திய குழந்தைப் பாடல்களும் கூறுவர் (அவை அனைத்தும் இப்போதும் எனக்கு நினைவில் உள்ளது). இதற்குப் பிறகு எங்களுக்கு ஆடையணிந்து உணவறைக்கு செல்வதற்கு முன் ‘இப்போ அப்பா, அம்மாவிடம் ஆங்கிலத்தில் பேசவேண்டும்’ என்று எச்சரித்து அனுப்புவார்கள். இதனால் நான் ஆங்கிலம் பேசியபோது கூட அந்த உள்ளூர் மொழியில் யோசித்து அதன் பின் அதை மொழிப்பெயர்த்து ஆங்கிலத்தில் தட்டு தடுமாறி பேசினேன்” என்று கூறுகிறார்.

கிப்ளிங் ஐந்து வயதானபோது பாம்பேயின் “சக்திவாய்ந்த பிரகாசமும் இருளும்” சூழ்ந்த நாட்கள் முடியவிருந்தன. அப்போதைய பிரிட்டிஷ் இந்தியாவின் வழக்கத்தின்படி, அவரும் அவருடைய மூன்று-வயது நிரம்பிய சகோதரியான ஆலிஸும் (“டிரிக்ஸ்”), இங்கிலாந்திற்கு கொண்டு செல்லப்பட்டார்கள். அங்கு இந்தியாவில் வாழும் ஆங்கிலேயரின் குழந்தைகளைப் பார்த்துக்கொள்ளும் ஒரு தம்பதியினரிடம் சவுத்ஸீக்குக் (போர்ட்ஸ்மோத்) கொண்டு செல்லப்பட்டார்கள். அடுத்த ஆறு வருடங்கள் இரண்டு குழந்தைகளும் ஹாலவே தம்பதியினரின் வீடாகிய, லோர்ன் லாட்ஜில் வாழ்ந்தனர். சுமார் 65 வருடங்களுக்குப் பிறகு வெளியிடப்பட்ட அவருடைய சுயசரிதையில், அவர் இந்த காலத்தை கடும் பயத்துடனும் திகிலுடனும் நினைவு கூறுகிறார். திருமதி ஹாலவேயின் கையில் பட்ட கொடுமையும் நிராகரிப்பும் அவருடைய இலக்கிய வாழ்க்கையை காலத்துக்கு முன்னமே தூண்டியிருக்கக் கூடுமோ என்றுக் கூட வியந்திருக்கிறார்: " ஏழு அல்லது எட்டு வயது நிரம்பிய ஒரு குழந்தையை வழி மறித்து (அதுவும் தூங்க செல்லும்போது) அந்த நாளின் அவன் என்ன செய்தானென்று குறுக்குவிசாரனை செய்தால், அவன் மிகவும் எளிதாக எதிர்மாறான பதில்களை அளிப்பான். ஒவ்வொரு எதிர்மாறான பதிலும் பொய்யென்று கருதப்பட்டு காலை உணவில் கணக்குக் கொடுக்க சொல்லப்பட்டால் வாழ்க்கையே அவலமாகிவிடும். நான் என் வாழ்க்கையில் என் பங்குக்கு கொஞ்சம் சண்டை சச்சரவுகளை சந்தித்து இருக்கிறேன், ஆனால் இதெல்லாம் கணக்கிடப்பட்ட சித்தரவதை - மதசார்பாக இருந்தாலும் சரி, அறிவுப்பூர்வமாக இருந்தாலும் சரி. எனினும், சீக்கிரத்தில் நான் பொய் சொல்லவேண்டிய நிர்பந்தங்களை கவனித்துப் பார்க்கும்படி என்னை வைத்தது: இதுவே இலக்கிய முனைப்பின் அடித்தளமென்று எண்ணுகிறேன்”.

கிப்ளிங்குடைய சகோதரியான டிரிக்ஸ் லோர்ன் லாட்ஜில் இவரைவிட சற்று நன்றாக வாழ்ந்ததாக தெரிகிறது. திருமதி ஹாலவே அவள் இறுதியில் ஹாலவேயின் மகனை திருமணம் செய்துகொள்வாள் என்று எண்ணினார்கள் போலும். இரண்டு குழந்தைகளுக்கும் இங்கிலாந்தில் போய் விஜயம் செய்வதற்கு உறவினர்கள் இருக்கத்தான் செய்தார்கள். அவர்கள் ஒவ்வொரு கிறிஸ்மஸுக்கும் அவர்களுடைய பெரியம்மாவான ஜார்ஜியானா (“ஜார்ஜி”) மற்றும் அவருடைய கணவர் ஓவியர் எட்வர்ட் பர்ன் - ஜோன்ஸின் வீட்டுக்கு செல்வார்கள். ஃபுல்ஹாம், லண்டனில் இருந்த இந்த வீடு “த கிராஞ்ச்” என்றழைக்கப்பட்டது. கிப்ளிங்க் இந்த வீட்டை, “நான் முழுவதும் பரலோகம் என்று நம்பின இடம்” என்று பிற்பாடு விவரித்தார்". 1877ம் ஆண்டு ஆலிஸ் கிப்ளிங்க் இந்தியாவிலிருந்து திரும்பி, குழந்தைகளை லோர்ன் லாட்ஜிலிருந்து வெளியேற்றினார். “அதற்குப் பின் பிரியமுள்ள பெரியம்மா, அங்கு அப்படி நடத்தப்பட்டதைக் குறித்து ஏன் தன்னிடம் கூறவில்லை என்று அடிக்கடி என்னிடம் கேட்பார். குழந்தைகள் விலங்குகளைவிட சற்று அதிகமாக பேசுவார்கள் அவ்வளவு தான். அவர்களுக்கு நடப்பது தான் உலத்தின் நியமனம் என்று அவ்வபோது ஏற்றுக்கொள்ளுகின்றனர். அதிலும் மோசமாக நடத்தப்படும் குழந்தைகள், தாங்கள் வாழும் சிறைச்சாலையின் கொடூர இரகசியங்களை வெளியாக்கினால் என்ன ஆகுமென்று நினைத்து, அதிலிருந்து வெளியேறும் வரை அவைகளை வெளியிடுவதே கிடையாது” என்று கிப்ளிங்க் பிற்பாடு நினைவுகூறுகிறார்.

1878ம் ஆண்டு ஜனவரி மாதம், கிப்ளிங் வெஸ்ட்வர்ட் ஹோ!, டெவனிலுள்ள த யுனைடட் சர்வீஸஸ் காலெஜுக்கு அனுப்பப்பட்டார். இந்த பள்ளி ஆண் பிள்ளைகளை இராணுவத்துக்கு தயாராவதற்காக சில வருடங்களுக்கு முன்பு நிறுவப்பட்டது. இந்த பள்ளியில் வாழ்க்கை முதலில் சற்று சிரமமாக ஆரம்பித்தது, ஆனால் காலப்போக்கில் அங்கு அவர் பல உறுதியான நட்புகளை பிடிக்கமுடிந்தது. இவை பல வருடங்களுக்குப் பிறகு அவருடைய பள்ளி வாழ்க்கையின் கதைத் தொகுப்பாக "ஸ்டாக்கி & கோ" என்று வெளியிடப்பட்டன. இங்கிருந்த போது, சவுத்ஸீக்கு திரும்பிய டிரிக்ஸுடன் குடியிருந்த ஃப்ளாரன்ஸ் கரார்டை சந்தித்து கிப்ளிங் காதல் கொண்டார் (டிரிக்ஸும் திரும்பிவிட்டார்). "த லைட் தாட் ஃபெய்ல்ட்" (1891) என்ற கிப்ளிங்கின் முதல் நாவலுக்கு ஃப்ளாரன்ஸ் ஒரு காரணமாக இருந்தார்.

அவருடைய பள்ளிப்படிப்பின் இறுதியில், அவருக்கு ஆக்ஸ்ஃபோர்ட் பல்கலைகழகத்துக்கு உதவித்தொகையில் செல்வதற்கான கல்வியாற்றல் இல்லாததாக முடிவு செய்யப்பட்டது. அவருக்கு நிதியளிக்க அவருடைய பெற்றோராலும் முடியாதிருந்தது; இதனால் லாக்வுட் கிப்ளிங், லாஹூரில் (இப்போது பாகிஸ்தான்) தன் மகனுக்கு ஒரு வேலையை வாங்கித் தந்தார். அங்கு லாக்வுட் மாயோ காலெஜ் ஆஃப் ஆர்ட்டிற்கு முதல்வராகவும் லாஹுர் அருங்காட்சியகத்தின் காப்பாளராகவும் பணிபுரிந்தார். கிப்ளிங்க், "சிவில் மற்றும் மிலிட்டரி கெஸெட்" என்ற ஒரு சிறிய உள்ளூர் செய்தித்தாளில் உதவி பதிப்பாளராக இருந்தார்.

1882ம் ஆண்டு செப்டம்பர் மாதம் 20ம் தேதி அவர் இந்தியாவுக்கு கப்பலேறி 1882ம் ஆண்டு அக்டோபர் 18ம் தேதி பாம்பேக்கு வந்து சென்றார். இந்த நிகழ்வைப் பல வருடங்களுக்குப் பிறகு கிப்ளிங்க் விவரித்தார், “ஆக, பதினாறு வருடங்களும் ஒன்பது மாதங்களும் நிறைந்தவனாய், நான்கு அல்லது ஐந்து வயது மூத்தவனாய், புதிதாய் அரும்பிய மீசையுடன் நான் பிறந்த பாம்பேக்கு வந்து சேர்ந்தேன். பிற்பாடு என் மீசையை பார்த்தவுடனே திகைத்துப் போன் என் தாய் ஒரு மணி நேரத்துக்குள் அதை உடனே எடுக்கக் கட்டளையிட்டார். பாம்பேயில் நான் கண்ட காட்சிகளும் முகர்ந்த நறுமணங்களும் பழைய நினைவுகளையும் பழைய வார்த்தைகளையும் கொண்டு வந்தன. ஆனால் அவைகளின் அர்த்தமோ எனக்குப் புலப்படவில்லை. இந்தியாவில்-பிறந்த மற்ற பையன்களும் அவர்களுக்கும் இதே நிகழ்வு நடந்ததைக் கூறினார்கள்." இந்த வருகை கிப்ளிங்கை மாற்றியது. “என் பெற்றோர் வாழ்ந்த லாஹூருக்கு செல்ல இன்னும் மூன்று அல்லது நான்கு நாள் இரயில் பயணம் இருந்தது. இதன் பிறகு என்னுடைய ஆங்கில வாழ்க்கை சிறிது சிறிதாக என்னை விட்டு விலகி சென்றது. அதற்கு பிறகு என் வாழ்க்கையில் முழு மூச்சாக அது திரும்பி வந்ததாகவே எனக்கு நினைவில்லை".

ஐக்கிய அமெரிக்கா
சாரணருடன் உள்ள தொடர்புகள்
ஆரம்பகாலப் பயணங்கள்
குழந்தைப் பருவமும் ஆரம்பவாழ்க்கையும்