யாழ்ப்பாணக் குடாநாட்டிலும் பூனகரிப் பகுதியிலும் இருந்த 226 ஊர்களில் 164 ஊர்களில் நோய் பரவியது. தப்பிய 62 ஊர்களில், 55 ஊர்கள் குடாநாட்டின் மக்கள் தொகை மிகக் குறைவான பச்சிலைப்பள்ளிப் பிரிவையும் குடாநாட்டுக்கு வெளியேயுள்ள கரைச்சி, பூனகரிப் பகுதியையும் சேர்ந்தவை. எனவே குடாநாட்டிற்குள், மக்கள்தொகைச் செறிவு கூடிய பகுதிகளான வலிகாமம், வடமராட்சி, தென்மராட்சிப் பிரிவுகளில் 7 ஊர்கள் மட்டுமே நோய்த்தொற்று ஏற்படாமல் தப்பியவை. 

நவம்பரில் வாந்திபேதித் தொற்றுத் தொடங்கியதில் இருந்து 16,298 பேர் நோயால் பீடிக்கப்பட்டனர். இவர்களுள் 10,210 பேர் (68.8%) இறந்துபோயினர். 1866 நவம்பர் முதல் 1867 மார்ச் வரை ஒவ்வொரு மாதமும் ஆயிரக்கணக்கில் மக்கள் இறந்தனர். இறப்புக்களின் மாதாந்த எண்ணிக்கை வருமாறு:

இக்காலப் பகுதியில், அதிகபட்சமாக 2 சனவரி 1967ல் ஒரே நாளில் 213 பேர் நோயினால் தாக்கப்பட்டனர். 30 டிசம்பர் 1866ல் கூடிய அளவாக 160 பேர் இறந்தனர்.

பரவுவதற்கான வாய்ப்புக்கள்
1866 நவம்பர் - 1867 மார்ச் காலப்பகுதி
தொற்றின் மூலம்
தொற்றுத் தாக்கமும் உயிர்ச் சேதமும்