1870 ஆம் ஆண்டிலிருந்து லூபா இராச்சியம் வீழ்ச்சியடையத் தொடங்கிற்று. அரச பதவிக்கான உரிமைக்குத் தெளிவான வரையறைகள் இல்லாததால், இராச்சியம் இது தொடர்பான உட்சண்டைகளை எதிர் நோக்கியது. அத்துடன், தற்போதைய சாம்பியாப் பகுதியைச் சேர்ந்த நியம்வேசி என்னும் இனக்குழுவினரிடம் இருந்தும், சுவாகிலி-அராபியர்களிடம் இருந்தும் இவர்களுக்குத் தொல்லைகள் ஏற்பட்டன. இக்குழுக்கள் துப்பாக்கிகளை வைத்திருந்ததோடு இரு குழுக்களும் கூட்டாளிகளாகவும் இருந்தன. லூபாவைக் கைப்பற்றாவிட்டாலும், லூபாக்கள், வடபகுதிகளில் இருந்த காடுகளில் வசித்த இனக்குழுக்களுடன் கொண்டிருந்த வணிகத் தொடர்புகளை சுவாகிலி-அராபியர் துண்டித்து விட்டனர். இதே வேளை நியம்வேசிகள் மிசிரி (Msiri) என்பவர் தலைமையில், லூபாக்களின் தென்பகுதி வணிகத்தைச் செயல் இழக்கச் செய்தனர். 

லூபாக்களின் பொருளாதாரம் பெருமளவு பாதிக்கப்பட்டது. அவர்களுக்குத் துப்பாக்கிகள் அவசரமாகத் தேவைப்பட்டன. தமது வீழ்ச்சியைத் தடுப்பதற்காக, அவர்கள் அங்கோலாவில் இருந்த போத்துக்கீசருடன் பெரும் எடுப்பில் அடிமை வணிகத்தில் ஈடுபடத் தொடங்கினர். ஆனால், அடிமை வணிகமும் மறையத் தொடங்கியது. அடிமைகளுக்காகக் கிடைத்த பணமும் குறைந்து கொண்டே வந்தது. புற இனத்தவரிடையே அடிமைகளைப் பிடிப்பதற்கான வல்லமையை லூபா மக்கள் இழந்துவிட்டதால் அவர்கள் தமக்குள்ளேயே அடிமைகளைப் பிடிக்கத் தொடங்கினர். இதனால் லூபா சமூக வாழ்க்கை பாதிக்கப்பட்டதுடன், நாட்டின் அரசியல் ஒற்றுமையும் குலைந்தது. 1874 ஆம் ஆண்டில் அரசர் இலுங்கா கபாலே கொலை செய்யப்பட்டார். அதன் பின்னர் லூபாவின் அரச மரபினரிடையே பிணக்கு ஏற்பட்டுக் குழுக்களாகப் பிரிந்தனர். 1880 களில், கிழக்குக் காங்கோவின் பெரும்பகுதி திப்பு திப் என்னும் படையெடுப்பாளரிடம் வீழ்ச்சியடைந்தது. 
வரலாறு
காங்கோவின் விடுதலை
வீழ்ச்சி
பெல்சியத்தின் கட்டுப்பாடு