"சுய-கருத்துத் திருட்டு" என்பது சுய-முரண்பாடு கொண்டதாக அல்லது ஒரு கூர்மையானபுத்திசாலித்தனத்தால் சவாலிபடப்படுகிறது.

உதாரணத்திற்கு, ஸ்டெப்னி ஜே. பேர்டு என்பவர் கருத்துத் திருட்டு என்பதன் அர்த்தமே மற்றவரின் படைப்பை பயன்படுத்துவதுதான் என்பதால் சுய-கருத்துத் திருட்டு என்பதே ஒரு தவறான சொல்வழக்கு என வாதிடுகிறார்.

இருந்தாலும், இந்த சொல் சில முறையற்ற பதிப்புகளாக இருக்கும் வாய்ப்புள்ள குறிப்பிட்ட வடிவங்களைக் குறிப்பிட பயன்படுத்தப்படுகிறது. 
"சுய-கருத்துத் திருட்டை" "இரட்டையான அல்லது மறுபடியும் பதிப்பிக்கப்படுபவையாக" சில நேரங்களில் ஏற்படக்கூடிய நல்லொழுக்க விஷயங்களாகவே பேர்டு சுட்டிக்காட்டுகிறார். அதற்காக கல்விச் சூழலில் அதனை அவர் குறிப்பிடுகையில், "சுய கருத்துத் திருட்டு" என்பது ஒரு மாணவர் தான் எழுதிய விஷயத்தை "ஒரே கட்டுரையை நற்பெயர் வாங்கும் பொருட்டு இரு வேறு பாடத்திட்டங்களில்" மறுசமர்ப்பணம் செய்யலாமே என்கிறார். டேவிட் பி.ரெஸ்நிக் இதனை தெளிவுபடுத்தும் விதமாக, "சுய கருத்துத் திருட்டில் நேர்மை தவறுதல் இருக்கலாம், ஆனால் அதில் அறிவுத் திருட்டு இல்லை" என்கிறார்.

பேட்ரிக் எம் ஸ்கான்லானின் படி :
"சுய-கருத்துத் திருட்டு" என்பது சில குறிப்பிட்ட நாணயத்துடனான ஒரு சொல் என்கிறார். மிகப் பரவலாக, பயோமருத்துவம் சார்ந்த ஆராய்ச்சி மற்றும் பதிப்பித்தல் சார்ந்த கலந்துரையாடால்களில் பயன்படுத்தப்படுகிறது, அப்படியான சூழல்களில் மிக கடுமையான பதிப்பி-அல்லது-அழித்துவிடு போன்ற கோரிக்கைகளின் போது அது ஆராயாத அவசர முடிவு மற்றும் "கொத்துக்கறி-துண்டுகளாக" மாறிய பதிப்பாக மாறிவிடுவதுண்டு, ஒரு ஒற்றை ஆராய்ச்சியின் முடிவுகள் பலவகை கட்டுரைகளின் இடையே "மிகக் குறைவான பதிப்பு எண்ணங்களாக" முடிவு பெறும் . ரோய்க் (2002) இல் சுய கருத்துத் திருட்டு சம்பந்தமான நான்கு வகைகள் உட்பட ஒரு பயனுள்ள வகைப்படுத்தல் முறை வழங்கப்பட்டது: ஒரே கட்டுரைக்கு ஒரு பத்திரிகைக்கும் மேற்பட்ட பிரதி பதிப்பு; ஒரு ஆய்வை பல பதிப்புகளில் பிரித்துப் போடுவது, என்பது எப்போதும் கொத்துக்கறி துண்டம்; உரை மறுசுழற்சி; மற்றும் காப்புரிமை அத்துமீறல்" என அழைக்கப்படும். 

சுய கருத்துத் திருட்டின் மையக்கோட்பாடு
மற்ற சூழல்கள்
சுய-கருத்துத் திருட்டும் நன்னடத்தை விதிகளும்
ஒரு நடைமுறைப் பிரச்சனை