பெரும்பாலும் இந்த தாவரத்தின் இலைகள் 5-15 சென்டிமீட்டர் வரை நீளமும் தண்டுப் பகுதியை ஒட்டி எழும்பிய இறகு போன்ற அமைப்புடன் கூடிய (3-) 5-9(-13) இலைகளைக் கொண்ட கொத்துக்களாகவும் இருக்கும். இந்த இலைக்கொத்துக்கள் வழக்கமாக ரம்பம் போன்று கூராக அமைந்த ஓரங்களையும், தண்டுப் பகுதியின் அடி பாகத்தில் சில சிறு முட்களையும் கொண்டிருக்கும். மிகப் பெரும்பான்மையான ரோஜாக்கள் பருவகாலத்தின் பிறகு இலை உதிர்ப்பவை. ஆனால் சில (குறிப்பாக தென்கிழக்கு ஆசியாவில்) எப்பொழுதும் பசுமையாக அல்லது ஏறக்குறைய பசுமையாக இருப்பவை.

பெரும்பான்மையான தாவரத்தின் பூக்கள் ஐந்து இதழ்களைக் கொண்டவை. விதிவிலக்கு - "|ரோசா செரிசியா". இதற்கு நான்கு இதழ்கள் தான். ஒவ்வொரு இதழும் இரண்டு வேறுபட்ட மடல்களாகப் பிரிக்கப்பட்டிருக்கும்; அவை பெரும்பாலும் வெள்ளை அல்லது இளஞ்சிவப்பு நிறம் கொண்டவை. ஆனால் சில வகைகளில் மஞ்சள் அல்லது சிவப்பு காணப்படும். இதழ்களின் கீழ் ஐந்து புற இதழ்கள் உண்டு. (அல்லது ரோசா செரிசியாவைப் பொறுத்தமட்டில், நான்கு.) இவை மேற்புறமாகப் பார்க்கும்பொழுது நன்கு நீண்டு பார்வையில் படும்படியாகவும் வட்ட இதழ்களிலிருந்து வேறுபட்ட பச்சை நுனியாகவும் தோற்றமளிக்கும். கருப்பை கீழ்ப்பகுதியில், இதழ்களுக்கும் புற இதழ்களுக்கும் கீழே வளர்ந்திருக்கும்.

ரோஜாவின் ஒட்டுமொத்தமான பழம் ரோஜாவின் இடுப்பு என்று அழைக்கப்படுகிற விதை போன்ற அமைப்பாகும். திறந்த முகம் கொண்ட பூக்களை உற்பத்தி செய்யும் ரோஜா தாவரம் மகரந்தச் சேர்க்கை செய்யும் தேனீக்களையும் மற்ற பூச்சியினங்களையும் தன்பால் கவர்ந்து இழுப்பதால், இடுப்புகள் உற்பத்தி மேலும் ஏதுவாகிறது. பெரும்பான்மையான வீட்டுப் பயிருடுவகைகளின் இதழ்கள் மிகவும் இறுக்கமாக இருப்பதால் அவை மகரந்தச் சேர்க்கைக்கு வழி விடுவதில்லை. பெரும்பான்மையான தாவரங்களின் இடுப்புகள் சிவப்பானவை, ஆனால் சில (உதாரணம் - ரோசா பிம்ப்பிநெல்லிபோலியா பொலியா) ஆழ்ந்த ஊதாவிலிருந்து கருப்பு இடுப்பைக் கொண்டிருக்கும். ஒவ்வொரு இடுப்பும் சதைப்பிடிப்பான வெளிப்புற மடிப்பைக் கொண்டிருக்கும். "hypanthium" (ஹைபேந்தியம்) புற இதழையும் புல்லிவட்டத்தையும் தாங்கி நிற்கும் சிறு கோப்பையில் 5–160 "விதைகள்" (தொழில் நுட்ப ரீதியில், "achene" (அஷயின்) எனப்படும் உலர்ந்த ஒரு-விதைப் பழங்கள்) நுண்ணிய, விறைப்பான முடிக்கொத்தில் பொதிந்திருக்கும். சில தாவரங்களின் ரோஜா இடுப்புகள், குறிப்பாக டாக் ரோஜா-"ரோசா கேனைனா" மற்றும் "ரோசா ருகோசா" மிகுந்த அளவில் விட்டமின் சி கொண்டவை, எந்தச் செடியினத்தையும் விட அபரிதமான அளவில் அளிக்கவல்லவை. இவற்றின் இதழ்கள் மெழுகு போன்ற மேல் தோல் கொண்டவை. அவை இலை போல் செயல்படுகின்றன. இந்த இடுப்புகள் பழம் தின்னும் பறவைகளான பாடும் பறவை மற்றும் மைனாக்களால் உண்ணப்படுகின்றன, பிறகு இந்தப் பறவைகள் தமது எச்சத்தின் மூலமாக விதைகளைப் பரவச் செய்கின்றன. சில பறவைகள், குறிப்பாக ஃபின்சஸ் போன்றவை, விதைகளையும் உண்ணுகின்றன.
பொதுவாக ஒரு ரோஜா தண்டின் மீது காணப்படும் கூரிய அமைப்புகள் "முட்கள்" என்று அழைக்கப்பட்டாலும், அவை உண்மையில் கூர் முனைகள் - மேல் தோலின் வெளி வளர்ச்சி (தண்டுத் திசுவின் வெளி அடுக்கு). "சிட்ரஸ்" அல்லது "பைரகாந்தா" போன்றவற்றில் தோன்றும் உண்மையான முட்கள், திருத்தி அமைக்கப்பட்ட தண்டுகள். அவை எப்பொழுதும் ஒரு கணுவிலிருந்து கிளம்புகின்றன. மேலும் அவற்றில் கணுக்களும் இடைக் கணுக்களும் முட்களின் முழு நீளத்திற்கும் காணப்படும். ரோஜாவின் கூர் முனைகள் தனித்தன்மை கொண்ட,அரிவாள் போன்று வளைந்த கொக்கிகள். இவை, ரோஜா, மற்ற வளர்கின்ற செடி கொடிகளைப் பற்றிப் படர உதவுகின்றன. "ரோசா ருகோசா " மற்றும் "ஆர்.பிம்ப்பிநெல்லிபொலியா " போன்ற சில தாவர வகைகளுக்கு நெருக்கிக் கட்டப்பட்ட நேரான முதுகெலும்பு உண்டு. விலங்குகள் மேய்வதைக் குறைக்கும் பொருட்டு அல்லது காற்றில் பறந்து வரும் மணலைத் தேக்கி மணல் அரிப்பைக் குறைத்து தனது வேர்களைப் பாதுகாத்துக் கொள்ளும் பொருட்டு (இந்த இரண்டு வகைகளும் கடலோர மணல்மேடு 
களில் இயல்பாக வளர்பவை.) - இது மாறி வரும் சூழலுக்குத் தக்க படி தம்மை மாற்றிக்கொள்ளும் முயற்சி எனலாம். கூர் முனைகள் இருக்கின்ற போதிலும், ரோஜாக்கள் அடிக்கடி மான்களால் மேயப்படுகின்றன. ரோஜாவின் சில வகை தாவரங்களில் முதிர்வு அடையாத கூர் இல்லாத முனைகளே காணப்படும். 

நறுமணப் பொருள்
போர்பான்
இங்கிலீஷ்/டேவிட் ஆஸ்டின்
தாவரவியல்