"இருப்பு" ("being") என்றால் என்னவென்பது மீவியற்பியல் கேட்கின்ற அடிப்படையான கேள்வி ஆகும். மீவியற்பியல் தோன்றிய பண்டைக் காலத்திலிருந்தே இக்கேள்வியை மெய்யியலார் கேட்டுவந்துள்ளனர். எடுத்துக்காட்டாக பார்மேனிடசு ("Parmenides") என்னும் பண்டைய கிரேக்க மெய்யியலாரைக் கூறலாம். அவர், "இருப்பு" ஒன்றே எனவும், அது மாற்றமுறாதது எனவும் கற்பித்தார். ஆனால், இருபதாம் நூற்றாண்டைச் சேர்ந்த புகழ்மிக்க மெய்யியலாராகிய ஹைடகர் ("Heidegger") என்பவர், முன்னாளைய மெய்யியலார்கள் "இருப்பு, இருப்பு எனும் பார்வையில் யாது" என்னும் கேள்வியை மறந்துவிட்டு, இருப்புகள் ("beings" ["existing things"]) பற்றியே கவனம் செலுத்திவிட்டனர் என்று கூறி, மீண்டும் பண்டைய மெய்யியலாராகிய பார்மேனிடசின் அணுகுமுறைக்குத் திரும்பிச் செல்லவேண்டும் என்றுரைத்தார்.

எதார்த்தத்தின் அடிப்படையான அமைவுக் கூறுகளை வரிசைப்படுத்தும் பட்டியல் "இருப்பியல் பட்டியல்" ("ontological catalogue") ஆகும். "இருத்தல்" ("existence") என்பதை பயனிலையாக ("predicate") கூறலாமா என்னும் கேள்வி தொடக்க நவீன காலத்திலிருந்து ("Early Modern period") ஆய்வுக்கு உட்படலாயிற்று. குறிப்பாக, கடவுள் இருக்கிறார் என்று நிலைநாட்டும் முயற்சியில் இப்பார்வை தொடர்புடையது ("ontological argument").

ஒரு பொருள் "உளது" ("existence") என்னும் கூற்று, அப்பொருள் "யாது" ("essence") என்னும் கூற்றிலிருந்து வேறுபடுத்தப்படுகிறது. இந்த இரு கூற்றுகளும் தமக்குள் கொண்டுள்ள ஒற்றுமை, உறவு, வேற்றுமைகள் பற்றிய ஆய்வினை அரிஸ்டாட்டில் தமது மீவியற்பியலில் மேற்கொண்டார். அது பற்றிய விரிவான ஆய்வை மேற்கொண்ட மற்றொருவர் 11ஆம் நூற்றாண்டில் வாழ்ந்த புகழ்பெற்ற பாரசீக மெய்யியலாரான இபின் சீனா ("Avicenna" ["Ibn Sina"]) ஆவார்.

"யாது" என்பது இன்றி "உளது" என்பது வெறுமையாகத் தோன்றுவதால், ஹேகெல் போன்ற மெய்யியலார்கள் அதை ஒன்றுமில்லாமையாகக் கருதுகிறார்கள்.

மீவியற்பியலின் தொடக்கமும் இயல்பும்
பொருள்களும் அவற்றின் உடைமைகளும்
இருப்பு, இருத்தல், எதார்த்தம்
மீவியற்பியல் என்னும் சொற்பிறப்பு