சோசலிசப் பெண்ணியம் மார்க்சிய கருத்தியலைப் பெண்களின் ஒடுக்கத்துடன் இணைக்கிறது; சுரண்டல், ஒடுக்கப்படுதல் மற்றும் தொழிலாளர்களுடன் குவியப்படுத்துகிறது. சோசலிச பெண்ணியலாளர்கள் பணியிடத்திலும் குடும்பச் சூழலிலும் பெண்கள் சமனில்லா கீழ்நிலையில் உள்ளதாகக் கருதுகின்றனர். விலைமாதர், குடும்ப வேலை, குழந்தைப் பராமரிப்பு, திருமணம் போன்ற வழிகளில் பெண்கள் சுரண்டப்படுவதாகவும் குடும்த்தலைவர்சார் சமூகம் பெண்களின் மதிப்பைக் குறைத்து மிகுந்த வேலைப்பளுவை அவர்களிடத்திலிருந்து பெறுவதாக கருதுகின்றனர். இவர்கள் தனிநபர் அடிப்படையில் இல்லாது சமூகத்தில் பெரும் மாற்றங்களை ஏற்படுத்த தங்கள் ஆற்றலைக் குவியப்படுத்துகின்றனர். இவர்கள் இந்நோக்கை அடைய ஆண்களுடன் மட்டுமன்றி பிறக் குழுக்களுடனும் இணைந்து செயற்பட வேண்டும் எனக் கருதுகின்றனர்; முதலாளித்துவ, அனைவருக்கும் தாக்கமேற்படுத்துகின்ற கட்டமைப்பில் பெண்களின் ஒடுக்கம் ஒரு அங்கமே என்கின்றனர்.

பத்தொன்பதாம் நூற்றாண்டின் பின்பகுதியிலும் இருபதாம் நூற்றாண்டின் துவக்கத்திலும் கிளாரா ஜெட்கின்னும் எலெனார் மார்க்சும் ஆண்களை அரக்கர்களாக கருதுவதை எதிர்த்தனர்; ஆண், பெண் இருவரின் சமனில்லா நிலைகளையும் கூடியவரை தீர்க்கும் என்று பாட்டாளி வர்க்கத்தினரின் புரட்சியை ஆதரித்தனர். பாட்டாளிகளின் இயக்கம் ஏற்கெனவே பெண்களுக்கான சமநிலையை வலியுறுத்துவதால் கிளாரா ஜெட்கின், அலெக்சாண்டிரா கொலோண்டை உள்ளிட்ட மார்க்சிய சிந்தனையாளர்கள், இரண்டையும் ஒன்றிணைப்பதற்கு மாறாக, பெண்ணியத்திற்கு எதிராக மார்க்சியத்தை முன்வைத்தனர்.
சோசலிச மார்க்சியப் பெண்ணியம்
முற்போக்குவாதம்
இயக்கங்களும் கோட்பாடுகளும்
அரசின்மை