  தடுப்பூசிகளின் அறிமுகத்திற்கு முன்னர், மக்கள் நோயைத் தொற்றிக்கொண்டு மேலும், தப்பிப்பிழைப்பதனால் மட்டுமே ஒரு தொற்று நோய்க்கான நோய் எதிர்ப்பை உண்டாக்க முடியும். பெரியம்மை இந்த வழியில், இயற்கை நோயை விட ஒரு மிதமான விளைவை ஏற்படுத்திய தடுப்பூசி மூலம் தடுக்கப்பட்டது. அது 1721 இல் லேடி மேரி வோர்த்லே மாண்டேகு மூலம் துருக்கியிலிருந்து இங்கிலாந்திற்கு அறிமுகப்படுத்தப்பட்டது மற்றும் அதே ஆண்டு பாஸ்டன் நகரில் சப்தியேலின் போய்ல்ச்தனால் பயன்படுத்தப்பட்டது. 1798 ஆம் ஆண்டு எட்வர்ட் ஜென்னர் என்பவரால், கோவ்போக்ஸ் (பெரியம்மை தடுப்பூசி) கொண்ட தடுப்பூசி, ஒரு மிகவும் பாதுகாப்பான செயன்முறையாக அறிமுகப்படுத்தப்பட்டது. இந்த செயன்முறை, தடுப்பூசி என குறிப்பிடப்படுகிறது, படிப்படியாக இதற்குப் பதிலாக பெரியம்மை தடுப்பூசி இடம்பிடித்து, இப்போது தடுப்பூசியிலிருந்து வேறுபடுத்துவதற்கு அம்மைப்பால் குத்துதல் என அழைக்கப்படுகிறது. 1880 வரை தடுப்பூசி / தடுப்பூசி இடுதல், பெரியம்மைக்கு மட்டுமே குறிப்பிடப்பட்டது, ஆனால் லூயிஸ் பாஸ்டியர் கோழி காலரா மற்றும் விலங்குகளில் ஏற்படும் நச்சுச் சீழ்க்கட்டு(ஆந்த்ராக்ஸ்) மற்றும் மனித வெறிநாய் என்பவற்றுக்கு நோய்த்தடுப்பு முறைகளை உருவாக்கி, மேலும் தடுப்பூசி / தடுப்பூசி இடுதல் ஆகிய சொற்கள் புதிய செயன்முறைகளை அடக்குவதற்கு நீட்டிக்கப்பட வேண்டும் என்று பரிந்துரைத்தார். பயன்படுத்தப்படும் தடுப்பூசியைக் குறிப்பிடுவதற்கு கவனம் எடுக்கப்படா விட்டால் இது குழப்பத்தை ஏற்படுத்தலாம். உதாரணம்; தட்டம்மை தடுப்பூசி அல்லது காய்ச்சல் தடுப்பூசி.

செயலற்ற மற்றும் செயலில் நோய்த்தடுப்பு
செயலற்ற நோய்த்தடுப்பு
செயலில் நோய்த்தடுப்பு
வரலாறு