நியூயார்க்கிற்கு வெளியேயும் வெளிநாடுகளிலும் இக்கலாச்சாரம் பரவியதுடன் நியூயார்க் நகரத்தில் கிராஃபிட்டியின் கலைசார்ந்த நோக்கு பெரும்பாலும் அழியும் நிலைக்கு தள்ளப்பட்டது. பல்வேறு காரணங்களால் எழுதுதலானது துரிதமான தடைசெய்யப்பட்டது. வளர்ந்து வரும் இந்த தாறுமாறான நோய் காரணமாக தெருக்கள் மிகவும் அபாயகரமாக மாறிய காரணத்தால் கிராஃபிட்டி கலைஞர்களின் மேல் அபராதங்களை விதிக்கும் சட்டங்கள் கொண்டு வரப்பட்டன. மேலும் சாயம் விற்பனை செய்வதும் தடை செய்யப்பட்டு ராக்கிங் (களவாடல்) பொருள்களை உருவாக்குவதும் மிகவும் கடினமானது. அனைத்திற்கும் மேலாக MTA மிகப்பெரிய அளவில் அவர்களது கிராஃபிட்டிக்கு எதிரான வரவுசெலவுத் திட்டத்தை அதிகப்படுத்தியது. பல சாதகமான வண்ணம் தீட்டப்படும் இடங்கள் கடுமையாகப் பாதுகாக்கப்பட்டன. சாலைகளில் ரோந்துகள் செல்லப்பட்டன. புதிய மற்றும் மேம்படுத்தப்பட்ட சுவர்கள் அமைக்கப்பட்டன. மேலும் இந்த சுவர்களின் பகுதிகள் வலிமையானதாகவும் கடினமானதாகவும் உறுதியானதாகவும் இருந்தன. சுரங்கப் பாதைகள் வர்ணம் தீட்டுவதற்கு கடினமாக மாறிய காரணத்தால் பல எழுத்தாளர்கள் தெருக்களுக்கு சென்றனர். அங்கு மிகவும் நடப்பில் உள்ள எழுத்தின் வடிவத்தை அவர்கள் பயணம் செய்யும் இரயில்கள் பாக்ஸ் கார்களில் எழுதினர்.

எனினும் பல கிராஃபிட்டி கலைஞர்கள் இதில் இருந்து விடுபடுவதைக் காட்டிலும் புதிய பிரச்சினைகளை சந்திப்பதை சவாலாக எதிர்கொள்ள ஆரம்பித்தனர். இந்த சவால்களுக்கு எதிர்மறையாக நல்ல எழுதும் இடங்கள் மற்றும் வலிமை மற்றும் ஒற்றுமை ஆகியவற்றைப் பெருக்குவதை முக்கியமான ஒன்றாகக் கலைஞர்கள் கருதினர். பிலேடு, டோண்டி, மின் 1, குய்க், சீன் மற்றும் ஸ்கெம் ஆகியோர் இக்காலத்தில் குறிப்பிடத்தக்க சில கிராஃபிட்டி கலைஞர்கள் ஆவர் வழக்கமான NYC சுரங்கப்பாதை கிராஃபிட்டி கலைஞர்களுக்கான முடிவாக இது குறிப்பிடப்பட்டது. மேலும் பெரும்பாலான "டை ஹார்டு" கலைஞர்கள் மட்டுமே இந்த ஆண்டுகளில் உருவாகினர். இந்த உள்ளூர் பகுதிகளில் கிராஃபிட்டியை உருவாக்குவது எளிமையாக இருந்தாலும் பெரும்பாலும் அறியப்படுவதால் மாறுபட்ட பகுதிகளுக்கு அவர்கள் பயணிக்கத் தொடங்கினர்.

நியூயார்க் நகர சரிவு
உபயோகங்கள்
தோற்றங்கள்
ஐரோப்பா