கர்நாடக இசையானது இந்துஸ்தானிய இசையை விடவும் அதிகமான கட்டமைந்த போக்கினை உடையது; மேலகர்த்தாவில் ராகங்களின் தர்க்க ரீதியான வகைப்பாடுகள் மற்றும் மேற்கத்திய பாரம்பரிய இசையை ஒத்த நிலையான இசைத்தொகுப்புகளின் பயன்பாடு ஆகியவை இதற்கு உதாரணங்கள். கர்நாடக ராக விரிவாக்கங்கள் பொதுவாக டெம்போவில் மிகவும் வேகமாகவும் இந்துஸ்தானிய இசையில் அவைகளுக்கு இணையானவைகளை விடவும் குறைவாகவும் உள்ளன. ஆரம்பப் பகுதியானது வர்ணம் என்றழைக்கப்படுகின்றது, இது இசைக்கலைஞர்களுக்கான பயிற்சி ஆகும். பக்தி மற்றும் பின்பற்றுபவர்களின் ஆசிர்வதாததிற்கான கோரிக்கை, பின்னர் ராகங்கள் (அளவிடாத மெல்லிசை) மற்றும் தாளங்கள் ("ஜோர்" இசைக்கு இணையான அலகரித்தல் வகை) இடையிலான மாற்றங்களின் தொடர்வரிசை ஆகியனவும் உள்ளன. இது கீர்த்தனைகள் எனப்படும் பாசுரங்களுடன் இரண்டறக் கலந்துள்ளது. இது பல்லவியை அல்லது ராகத்திலிருந்து வரும் கருப்பொருள் மூலமாக பின்பற்றுகின்றது. கலைஞரின் கருத்தியலின் படி அழகுபடுத்தல் மற்றும் சோதனைகள் ஆகியவற்றுடனான சாத்தியக்கூறுகள் போன்று மறுதயாரிக்கப்பட்ட கவிதைப் பாடல்களும் கர்நாடக இசைப் பகுதிகளுக்குக் குறிப்பிடப்படுகின்றன; இந்த அடிப்படை அம்சங்கள் இசைப்பகுதிகள் என்றழைக்கப்படுகின்றன. வழக்கமாக ஆக்கத்திறனை ஊக்குவிப்பதற்கு அவற்றில் நெகிழ்தன்மையைக் கொண்டுள்ள இசைத்தொகுப்புகள்: இது அதே இசைத்தொகுப்பில் வேறுவழிகளில் வேறுபட்ட கலைஞர்களால் பாடுவதற்கு ஒரு பொதுவான இடமாக உள்ளது.

கர்நாடக இசையானது அதன் மேம்பாட்டில் இந்துஸ்தானிய இசையைப் போன்றே உள்ளது (இசை மேம்பாடு, காண்க). வணங்குதல், கோயில்களின் விவரங்கள், தத்துவம், நாயகன்-நாயகி கருப்பொருள்கள் மற்றும் தேசபக்தி பாடல்கள் உள்ளிட்டவை முதன்மைக் கருப்பொருள்களாகும். தியாகராஜர் (1759-1847), முத்துசாமி தீக்‌ஷிதர் (1776-1827) மற்றும் ஸ்யாமா சாஸ்திரி (1762-1827) ஆகியோர் கர்நாடக இசையின் மும்மூர்த்திகளாவர், அதே நேரத்தில் பூரண்தர தேசா (1480-1564) அவர்களை கர்நாடக இசையின் தந்தை என்றும் அழைக்கின்றனர்.

இந்துஸ்தானிய இசை
முக்கிய இசை வடிவங்கள்
பண்டிதர்கள்
கர்நாடக இசை