ஆர்மீனியாவின் பண்டையப் பேரரசு அமைக்கப்பட்ட பிறகு, வரலாற்றுச் சிறப்புமிக்க அய்ராராட் மாகாணத்திற்குக் கிழக்கில் உள்ள மசாசு, வராசுனனிக் நிலப்பிரிவுகளுடன் தற்கால செவான் நகரப்பகுதி சேர்க்கப்பட்டது. 
சேர்க்கப்பட்ட இப்பகுதியானது 1842 ஆம் ஆண்டில் யெலென்கோவா என்ற பெயரில் உருசியர்களுக்கான உருவாக்கப்பட்டது. 19 ஆம் நூற்றாண்டின் இறுதிவரை உருசியர்கள் மிகுந்து வாழ்கின்ற ஒரு கிராமமாகவே யெலென்கோவா நீடித்தது. 

1935 ஆம் ஆண்டில் கெகார்குனிக் மாகாணத்தைச் சேர்ந்த திசமகாபெர்டு மற்றும் கோமத்சோர் பகுதிகளுக்கு அருகிலுள்ள கிராமங்கள் யெலென்கோ கிரமாத்திற்குள் சேர்த்துக் கொள்ளப்பட்டன. செவான் ஏரிக்கு அருகில் இப்பகுதி அமைந்திருந்தமையால் செவான் என்று பெயர் மாற்ரம் செய்யப்பட்டது. 1967 ஆம் ஆண்டில் இப்பகுதிக்கு ஒரு நகரம் என்ற மதிப்பு வழங்கப்பட்டது. 

நகரத்திற்கு இரண்டு மைல் அல்லது மூன்று கிலோமீட்டர் கிழக்கே செவான் தீபகற்பம் அமைந்துள்ளது. இங்கு 9 ஆம் நூற்றாண்டைச் சேர்ந்த செவானாவாங்கு மடாலயம் ஒன்று இடைக்கால ஆர்மீனியர்களின் கட்டிடக் கலைக்கு குறிப்பிடத்தக்க முக்கியத்துவம் மிக்க ஒரு சான்றாக உள்ளது. எச்மியாட்சின் நகரத்திலிருந்து வரும் துறவிகளுக்காக இம்மடலாயம் ஒதுக்கப்பட்டிருந்தது. இங்கு இரண்டு பேராலயங்கள் இருந்தன. திருத்தூதர்களுக்கான சர்ப் அராக்கிலாட்சு மற்றும் புனித மரியாளுக்கான சர்ப் அசுட்வாட்சட்சின் என்பவை அவ்விரண்டு பேராலயங்களாகும். இடைக்கால ஆர்மீனியாவின் பல்வேறு வகையான ஆர்மீனியா காச்கார்சு எனப்படும் கற்சிலுவைகள் இம்மடாலயத்தின் சிறப்புகளில் ஒன்றாகும். தொடக்கத்தில் தீவின் தெற்குக் கடற்கரையில் இம்மடாலயம் கட்டப்பட்டிருந்தது. யோசப் இசுடாலின் ஆட்சிக்காலத்தில் செவான் ஏரியை, செயற்கையாக வற்றச் செய்து நீர் மட்டத்தை 20 மீட்டர்களுக்கும் குறைவாக்கினார்கள். இதன் பின்னர்தான் தீவு தீபகற்பமானது. 
வாசுகெனியன் இறைமையியல் நிறுவனம் இத்தீபகற்பத்தில் இடம்பெற்றுள்ள மற்றொரு மதச்சார்பு அமைப்பு ஆகும். செவான் நகரில் இந்நிறுவனம் 2004 ஆம் ஆண்டில் நிறுவப்பட்டது. 
கி.மு.மூன்றாம் நூற்றாண்டைச் சேர்ந்த செப்பமுறாக் கற்காரைக் கட்டிடப் படையரண் ஒன்று செவானுக்கு வடக்கில் இவர்களின் கட்டிடக்கலைக்குச் சான்றாக விளங்குகிறது. மாசுடோட்சினெர் என்ற மற்றொரு செப்பமுறாக் கற்காரைக் கட்டிடம் அருகிலுள்ள திசமகாபெர்டுவில் காணப்படுகிறது.

மக்கள் தொகையியல்
வரலாறு
பெயர்க்காரணம்
புவியியல்