அறிவியலின் புத்தியற் காலத்து அறிவியல் புரட்சியின்போது, பிரான்சிசு பேக்கன் முதன்மையான அறிவியல் ஆளுமையாக விளங்கினார். "Novum Organum" (1620) எனும் தனது நூலில் (அரிசுடாட்டிலின் "Organon" நூல் சார்ந்து பெயரிடப்பட்ட நூலில்) புது ஏரண முறையை பழைய முக்கூற்று ஏரணம் எனும் மெய்யியல் அளவைமுறையை மேம்படுத்த அறிமுகப்படுத்தினார். பேக்கனின் முறை மாற்றுக் கோட்பாடுகளைத் தவிர்க்க, செய்முறைகளின் வரலாறுகளைச் சார்ந்து அமைந்தது. பின்னர், 1637 இல் இரெனே தெ கார்த்தே "முறை குறித்த உரையாடல் (Discourse on Method)" எனும் தன் நூலில் அறிவியல் முறைக்கான வழிகாட்டி நெறிமுறைகளுக்கான புதிய சட்டகத்தைப் பகுத்தறிவியத்தைச் சார்ந்து நிறுவினார். அல்காசென், பேக்கன், தெ கார்த்தே ஆகியவர்களின் எழுத்துகள் புத்தியல் அறிவியல் முறையின் வளர்ச்சியில், ஜான் இசுட்டூவர்ட் மில்லினதைப் போலவே, உய்யநிலைப் பாத்திரம் வகிப்பதாகக் கருதப்படுகிறது. டேவிடு கியூம் எனும் மெய்யியலாளர், அறிவியலின் காரணமுடைமையைத் தீர்மானிக்கும் திறமை பற்றிய ஐயுறவை முன்வைத்து, விரிமுறை ஏரணச் சிக்கல் பற்றிய வரம்புடைமையை விளக்கினார்.

வரலாறு
புத்தியல் காலம்
அறிவியல்திறத்தை நிறுவுதல்
அறிவியலின் நோக்கம்