'மங்கலம் என்ப மனைமாட்சி மற்றதன்

நன்கலம் நன்மக்கட் பேறு'

என்றார் வள்ளுவர். நன்மக்கட் பேறு என்று சிறப்பித்துச் சாென்ன வள்ளுவரும் ஏனைய சான்றாேர்களும் ஆண்மக்கள், பெண்மக்கள் என்று பிரித்துப் பாேற்றவில்லை. ஆனால் இன்று பெண் குழந்தையின் பிறப்பையே பெருந்துன்பமாய் கருதும் இழிநிலை சமுதாயத்தில் காணப்படுகிறது. 'ஆண்பிள்ளை என்றால் அப்படித்தான் இருப்பான்' என ஆமாேதிக்கும் தாய் பெண்பிள்ளை என்றால் இப்படித்தான் இருக்க வேண்டும்' என கடிவாளம் பாேடுகிறாள்.

மீண்டும் மீண்டும் பெயர் கூறி பெருமைப்பட்டுக் கொள்ளும் வகையில் ஒரு சில பெண்கள் உயர்நிலையை அடைந்திருந்தாலும் அவர்களைக் காெண்டு ஒட்டுமொத்த பெண்ணினத்திற்கும் சிறப்பு கிட்டியதாய் பெருமிதம் காெள்ள முடியாது. இன்றும் கல்வி மறுப்பு, சம வேலைக்கு சம கூலி இன்மை, வரதட்சிணை என பல காேரப் பிடிகளில் சிக்கித் தவிக்கும் பெண்கள் அநேகர்.

ஆண், பெண் இருபாலாராலும் இணைந்து கட்டப்பட்டதுதான் சமூகத் தூண். அதில் ஒரு பாதி வீழ்ந்து விட்டால் சமுதாயம் பாழ்பட்டுவிடும். சமூக நீதியில் பாலின நீதி வீழ்ந்து விட்டால் சமுதாயம் பாழ்பட்டுவிடும். சமூக நீதியில் பாலின நீதி ஒரு புறக்கணிக்கப்பட்ட அம்சமாகவே இன்றும் இருந்து வருகிறது. 'பெண்கள் குடும்பத்தைச் சாேதிக்கப் பிறந்தவர்கள் அல்ல சாதிக்கப் பிறந்தவர்கள்' என்னும் எண்ணம் மேலாேங்க வேண்டும். பெண்களுக்கு உரிய உரிமைகள் வழங்கினால் நமது தேசத்தின் ஒருமித்த வளர்ச்சிக்கு அதிக பயனுள்ள முறையில் அவர்களால் மகத்தான பங்காற்ற முடியும். 'தொட்டிலை மட்டுமல்ல தாெல்லுலகையே ஆட்டும் திறன் படைத்தவை பெண்களின் கரங்கள்' என்பதை உலகம் உணர வேண்டும்.

ஜாதி-மத பாரபட்சம்:[edit]
பாலின பாரபட்சம்:[edit]
முன்னுரை:[edit]
கிராம, நகர்ப்புற பாரபட்சம்:[edit]