 

மே 4, 1980 இல் நிகழ்ந்த டிட்டோவின் மரணத்திற்குப் பின்னர், யூகோஸ்லாவியாவில் இனவியல் நெருக்கடிகள் வளர்ந்தன. 1974 ஆம் ஆண்டின் அரசியலமைப்பின் மரபுரிமைப் பேறானது, முடிவெடுத்தல் அமைப்பை முடமாக்கப்பட்ட நிலைக்குத் தூக்கியெறியப் பயன்படுத்தப்பட்டது, மேலும் செயல்படுத்த முடியாத அளவுக்கு கருத்து வேறுபாடுகள் அதிகரித்ததால் அனைத்தையும் பயனற்றதாக்கியது. அரசியலமைப்பு சிக்கலைத் தொடர்ந்து தவிர்க்க முடியாதபடி எல்லா குடியரசுகளிலும் தேசியவாதம் எழுந்தது: ஸ்லோவேனியா மற்றும் குரோஷியா ஆகிய குடியரசுகள் ஃபெடரேஷனுடனான பந்தங்களைத் தளர்த்தக் கோரின, கொசோவாவில் இருந்த அல்பேனிய பெரும்பான்மைப் பகுதி தனி குடியரசு அதிகாரத்தைக் கோரியது, செர்பியா யூகோஸ்லாவியாவின் பிரதேசமாக இல்லாமல் தனி நாடாக இருக்க முயற்சித்தது. இது போதாதென்று, குரோஷிய மக்களின் விடுதலைக்கான முயற்சி, குரோஷியாவிலிருந்த பெருவாரியான செர்பிய இன மக்கள் கலவரங்கள் செய்து குரோஷிய குடியரசிலிருந்து பிரிய முயற்சிப்பதற்கு வழிவகுத்தது.

1986 இல், செர்பியன் அகாடமி ஆஃப் சயின்ஸ் அண்ட் ஆர்ட்ஸ், யூகோஸ்லாவியாவில் பெரும்பான்மை மக்களான செர்பியர்களின் நிலை குறித்த நெருக்கடியாக உள்ள சிக்கல்களைத் தீர்க்கும் விதமான ஒரு முன்மொழிவை வரைந்தது. 1974 ஆம் ஆண்டின் அரசியலமைப்பால், பரப்பளவிலும் மக்கள் தொகையிலும் மிகப் பெரிய யூகோஸ்லாவிய குடியரசான செர்பியாவின் கொசோவா மற்றும் வோஜ்வோடினா பகுதிகளிலான செல்வாக்கு குறைக்கப்பட்டது. செர்பியாவின் இரண்டு சுயாட்சி மாகாணங்களும் முன்னர், நடப்பு முழு வளர்ச்சி பெற்ற குடியரசுகளிடமிருந்து அதிகாரப்பூர்வமாக உரிமைகளைப் பெற்றிருந்ததால், மாகாணங்களுக்கான முடிவெடுத்தல்களிலும் அவற்றைச் செயல்படுத்துவதிலுமான குடியரசு அரசாங்கத்தின் பங்கு கட்டுப்படுத்தப்பட்டதால், செர்பியா தனது கை கட்டப்பட்டதைப் போல் உணர்ந்தது. ஃபெடரல் அதிபரக கவுன்சிலில் (எட்டு உறுப்பினர்களைக் கொண்ட கவுன்சில், அதில் ஆறு குடியரசுகள் மற்றும் இரண்டு சுயாட்சி மாகாணங்களின் பிரநிதிகள் இடம்பெற்றிருந்தனர்) ஃபெடரல் மாகாணங்கள் வாக்கெடுப்பு நடத்தியதால், அந்த மாகாணங்கள் சில நேரங்களில் பிற குடியரசுகளுடன் சேர்ந்தன, இதனால் செர்பியா தோற்கடிக்கப்பட்டது. ஃபெடரல் அதிபரக கவுன்சிலில் (எட்டு உறுப்பினர்களைக் கொண்ட கவுன்சில், அதில் ஆறு குடியரசுகள் மற்றும் இரண்டு சுயாட்சி மாகாணங்களின் பிரநிதிகள் இடம்பெற்றிருந்தனர்) ஃபெடரல் மாகாணங்கள் வாக்கெடுப்பு நடத்தியதால், அந்த மாகாணங்கள் சில நேரங்களில் பிற குடியரசுகளுடன் சேர்ந்தன, இதனால் செர்பியா தோற்கடிக்கப்பட்டது.

செர்பிய கம்யூனிஸ்ட் தலைவர் ஸ்லொபோடான் மிலோஸெவிக், 1974 க்கு முந்தைய செர்பிய அரசாங்கத்தை மீண்டும் உருவாக்க முயற்சித்தார். பிற குடியரசுகள், குறிப்பாக ஸ்லோவேனியா மற்றும் குரோஷியா இந்த செயல்பாட்டை, செர்பிய தலைமைக்கு எதிரான போக்கு எனக் கூறி எதிர்த்தன. வோஜ்வோடினா மற்றும் கொசோவா மற்றும் மெட்டோஹிஜா ஆகியவற்றின் சுயாட்சியைக் குறைப்பதில் மிலோஸெவிக் வெற்றிபெற்றார், ஆனால் அடிஹ்பரக கவுன்சிலில் இரண்டுமே நீடித்திருக்க ஆதரவான வாக்கைப் பெற்றன. செர்பிய செல்வாக்கைக் குறைப்பதற்கு முன்னர் பயன்படுத்தப்பட்ட எல்ல கருவிகளும் இப்போது அதை அதிகரிக்கப் பயன்படுத்தப்பட்டது: எட்டு உறுப்பினர் கொண்ட கவுன்சிலில், செர்பியா குறைந்தது நான்கு ஓட்டுகளைப் பெற முடியும் - செர்பியா உரிமை, அப்போது விசுவாசம் கொண்ட மாண்டினீக்ரோ மற்றும் வோஜ்வோடினா மற்றும் கொசோவா.

இந்த நிகழ்வுகளின் விளைவாக கொசோவாவில் வேலை செய்துவந்த அல்பேனிய இன சுரங்கப் பணியாளர்கள் வேலை நிறுத்தத்தில் ஈடுபட்டனர், அது அந்த மாகாணத்தில் அல்பேனியர்களுக்கும் அல்பேனியர் அல்லாதவர்களுக்கும் இடையிலான மோதலாக மாறியது. 1980களில் கொசோவாவின் மக்கள் தொகையில் 80% மக்களான அல்பேனிய இனத்தவர்கள் பெரும்பான்மை மக்களாக இருந்தனர். ஸ்லாவியர்கள் மற்றும் கொசோவர்கள் (பிரதானமாக செர்பியர்கள்) ஆகியோரின் எண்ணிக்கை பல காரணங்களால் விரைவாகக் குறைந்தது, தொடர்ந்து இருக்கும் இன நெருக்கடிகள் மற்றும் அவற்றால் விளைகின்ற புலம்பெயர்தல்கள் ஆகியவை அந்தக் காரணங்களில் சிலவாகும். 1999 இல் கொசோவாவின் மொத்த மக்கள் தொகையில் ஸ்லாவியர்கள் 10% மட்டுமே இருந்தனர்.

அந்த நேரத்தில் மிலான் குசானின் தலைமையில் ஸ்லோவேனியாவும் குரோஷியாவும் அல்பேனிய சிறுபான்மையினரையும் முறையான அங்கீகாரத்திற்கான அவர்களின் போராட்டத்தையும் ஆதரித்தன. முதல் வேலை நிறுத்தங்கள், கொசோவ குடியரசிடம் கோரிக்கைகள் வைக்கும் அதிகம் பரவிய விளக்க நிகழ்ச்சிகளாக மாறின. இது செர்பியாவின் தலைமையை கோபத்திற்குள்ளாக்கியது, இதனால் காவல் துறையினர் பயன்படுத்தப்பட்டனர், பின்னர் யூகோஸ்லாவிய அதிபரக கவுன்சிலில் பெரும்பான்மையாக இருந்த செர்பியாவின் கட்டுப்பாட்டிலான ஆணையின் பேரில் மாகாணத்திற்கு ஃபெடரல் இராணுவமும் அனுப்பப்பட்டது.

1990 ஜனவரியில், யூகோஸ்லாவியாவின் கம்யூனிஸ்ட்டுகளின் அசாதாரண 14ஆம் அவை கூட்டப்பட்டது. வெகுகாலத்திற்கு ஸ்லோவிய மற்றும் செர்பிய ஆணையங்கள், கம்யூனிஸ்ட்டுகள் லீக் மற்றும் யூகோஸ்லாவியாவின் எதிர்காலத்தைப் பற்றி விவாதித்துக்கொண்டே இருந்தன. மிலோசெவிக்கின் தலைமையிலான செர்பிய ஆணையம், ""ஒருவருக்கு ஒரு ஓட்டு" " கொள்கையை வலியுறுத்தியது, அது பெரும்பான்மை மக்கள் தொகையின் சக்தியை அதிகரிப்பதாக இருக்கும் அதாவது செர்பியர்கள். அடுத்ததாக குரோஷியர்களின் ஆதரவுள்ள ஸ்லோவேனிய ஆணையம், குடியரசுகளுக்கு கூடுதல் அதிகாரங்களை வழங்குவதன் மூலம் யூகோஸ்லாவியாவை சீரமைக்க முயற்சித்தது, ஆனால் வாக்களிப்பில் தோற்றது. இதன் விளைவாக, ஸ்லோவேனிய ஆணையம் மற்றும் அதனைத் தொடர்ந்து குரோஷிய ஆணணயம் ஆகியவை அவையை விட்டு வெளியேறின, அனைத்து யூகோஸ்லாவிய கம்யூனிஸ்ட்டு கட்சி கலைக்கப்பட்டது.

கிழக்கு ஐரோப்பாவின் மீதப் பகுதிகளில் கம்யூனிசத்தின் வீழ்ச்சியை அடுத்து, 1990 இல் ஒவொரு குடியரசும் பல கட்சி தேர்தல்களை நடத்தின. ஸ்லோவேனியா மற்றும் குரோஷியா ஆகியவற்றின் கம்யூனிஸ்ட்டு கட்சிகள் அதிகாரத்தை அமைதியான முறையில் விட்டுக்கொடுக்க முடிவு செய்ததால் அந்தக் குடியரசுகள் ஏப்ரலில் தேர்தலை நடத்தின. பிற யூகாஸ்லோவிய குடியரசுகள் - குறிப்பாக செர்பியா - குடியரசுகளில் இரண்டின் ஜனநாயகமாக்கலைக் குறித்து ஏறக்குறைய திருப்தியின்றி இருந்தன, மேலும் இதனால் இரண்டு குடியரசுகளுக்கும் எதிராக வேறுபட்ட வழங்கல்களை முன்மொழிந்தன (எ.கா., ஸ்லோவிய தயாரிப்புகளுக்கு செர்பிய "வாடிக்கையாளர் வரி"), ஆனால் ஆண்டுகள் கடந்த பின்னர் பிற குடியரசுகள் கம்யூனிஸ்ட்டுகள் கட்சிகள், ஜனநாயகமாக்கல் கொள்கையின் அவசியத்தை உணர்ந்தன, இதனால் டிசம்பரில் ஃபெடரேஷனின் கடைசி உறுப்பினராக நாடாளுமன்ற தேர்தல்களை நடத்தியது. ஆனால் முன்னர் செர்பியா தமது குடியரசை கம்யூனிஸ்ட்டுகளே ஆள்வார்கள் எனக் கூறியிருந்தது. தீர்க்கப்படாத விவகாரங்கள் இருக்கவே செய்தன. செர்பிய ஆதிக்கத்தின் அதிகரிப்பும் ஜனநாயக தரநிலைகளின் வெவ்வேறு நிலைகளின் அதிகரிப்பும் ஏற்க முடியாத வகையில் அதிகரிப்பது தெளிவானதால், குறிப்பாக ஸ்லோவிய மற்றும் குரோஷிய தேர்வு அரசாங்கங்கள் (முறையே மிலன் குசான் மற்றும் ஃப்ரேஞ்சோ டட்மேன்) குடியரசுகளின் பெரும் சுயாட்சியை நோக்கியவாறே அமைந்திருந்தன. செர்பியாவும் மாண்டினீக்ரோவும் யூகோஸ்லாவிய யூனியனுக்கு ஆதரவான வேட்பாளர்களையே தேர்ந்தெடுத்தன. குரொஷியாவிலுள்ள செர்பியர்கள் இறையாண்மை மிக்க குரோஷியாவில் தேசிய சிறுபான்மையாக இருக்கும் நிலையை ஏற்றுக்கொள்ளமாட்டார்கள், ஏனேனில் அவர்கள் குரோஷியாவின் தேசிய பங்களிப்பிலிருந்து தட்டிக்கழிக்கப்படலாம், மேலும் இதனால் அவர்களின் உரிமைகள் குறையலாம்.

பிரிவினை
மக்கள்தொகை விளக்கம்
இரண்டாம் உலகப் போரின் போது யூகோஸ்லாவியா
இரண்டாம் யூகோஸ்லாவியாவின் முடிவு