16 ஆம் நூற்றாண்டைச் சேர்ந்த போர்த்துக்கேய வரலாற்றாசிரியரான கஸ்டன்ஹெடா () தனது என்னும் நூலில் சொவலா (Sofalah) என்னும் துறைமுக நகரைச் சேர்ந்த இசுலாமியர்களின் தனித்துவமான கப்பல் கட்டுமான நுட்பங்கள் பற்றி விபரித்துள்ளார். இக்கப்பல்களின் தனிச்சிறப்பு அவை மேல்தளமற்றுக் காணப்படுவதுடன், அவற்றின் கட்டுமானத்தில் ஆணிகள் பயன்படுத்தப்படவில்லை. மாறாக, கப்பல்களை “கேரோ/கயிரோ” (cayro) வினால் தைத்து இணைக்கும் முறையை அவர்கள் பயன்படுத்தியுள்ளனர். இக் கேரோ/கயிரோ என்பது இந்தியாவிலுள்ள கக்கோ என்னும் காயின் பட்டையாகும் எனவும், அவற்றிலிருந்து கயிறுகள் தயாரிக்கப்பட்டன எனவும் கஸ்டன்ஹெடா குறித்துள்ளார்.

“கேரோ/கயிரோ” (cayro) என்னும் பதம் தமிழ்ச் சொல்லான கயிறு என்னும் சொல்லில் இருந்து மருவி வந்திருக்கக் கூடும். இதனைக் கருத்திற் கொண்டு ஜேம்ஸ் எமர்சன் ரெனென்ற் போர்த்துக்கேயர் இச்சொல்லை இந்துக்களிடமிருந்து சுவீகரித்திருக்க வேண்டும் எனக் குறிப்பிட்டுள்ளார்.

இப் பண்டைய வணிகத் தொடர்புகள் காரணமாக தென்னாசியாப் பிராந்தியத்தில், குறிப்பாக இலங்கையிலும் இந்தியாவிலும் வாழ்ந்தவர்கள் தென்னந்தும்பைப் பதப்படுத்தும் முறைமைகளையும், அதிலிருந்து கயிறு திரிப்பதற்கான நுட்பங்களையும் பல்நூற்றாண்டு காலமாக அறிந்திருக்கக்கூடும்.

16 ஆம் நூற்றாண்டு
19 ஆம் நூற்றாண்டு
வரிச்சிக்கயிறு
உற்பத்திப் பொருட்களும் பயன்களும்