உயிர்ச்சத்து ஏயின் கண்டுபிடிப்பு 1906க்கு முந்தைய தேதியில் நடைபெற்ற ஆராய்ச்சியிலிருந்து தொடங்கியிருக்கலாம், அந்த ஆராய்ச்சியில் கால்நடைகள் ஆரோக்கியத்துடன் இருப்பதற்கு மாச்சத்து, புரதங்கள் மற்றும் கொழுப்புகள் ஆகியவை தவிர வேறு காரணிகளும் காரணமாக இருக்கின்றன என்பது தெரியவந்தது. 1917 இல், இந்தப் பொருட்களில் ஒன்று, விசுகான்சின்–மேடிசன் பல்கலைக்கழகத்தின் எல்மர் மெக்கொல்லும் மற்றும் இயேல் பல்கலைக்கழகத்தின் இலாஃபாயெட்டு மெண்டல் மற்றும் தாமஸ் பர் ஓசுபோர்ன் ஆகியோரால் கண்டறியப்பட்டது. "நீரில்-கரையக்கூடிய காரணி பி" (உயிர்ச்சத்து பி) சமீபத்தில் கண்டறியப்பட்டிருந்ததால், ஆய்வாளர்கள் "கொழுப்பில்-கரையக்கூடிய காரணி ஏ" (உயிர்ச்சத்து ஏ) என்ற பெயரைத் தேர்ந்தெடுத்தனர். உயிர்ச்சத்து ஏ முதன் முதலில் 1947 இல் இரண்டு இடாய்ச்சு வேதியியலாளர்களான டேவிட் அட்ரியான் வான் டோர்ப் மற்றும் ஜோசப் ஃபெர்டினண்ட் அரென்சு ஆகியோரால் தொகுக்கப்பட்டது.

பரிந்துரைக்கப்பட்ட நாளாந்தத் தேவை அளவு
குறைபாடு
வரலாறு
சருமவியல்