டால்ஃபின் மற்றும் வௌவால் போன்ற விலங்குகள் பன்னெடுங்காலமாக தொடர்பு கொள்வதற்கும், பொருட்களின் இடத்தைக் கண்டறிவதற்கும் ஒலியைப் பயன்படுத்தி வந்திருப்பினும் மனிதர்கள் நீருக்கடியில் ஒலியைப் பயன்படுத்தும் உத்தியானது முதன் முதலாக 1490 ஆம் ஆண்டு லியோனார்டோ டாவின்சி பதிவு செய்ததே ஆகும். நீரினுள் ஒரு குழாயைச் செலுத்தி அதைச் செவிக்கருகே வைத்துக் கொள்வதன் மூலம் கலன்கள் செல்வதை அறியலாம் எனக் கூறப்பட்டது.

19 ஆம் நூற்றாண்டில் கலங்கரை விளக்கம் என்பதன் துணைக் கருவியாக நீருக்கடியிலான மணியினைப் பயன்படுத்தி ஆபத்துக்களைப் பற்றி எச்சரித்து வந்தனர்.

ஒரு வௌவாலைப் போல 'எதிரொலி வழி இடமறியும்' நுட்பத்தினைப் பயன்படுத்தி அலைவாங்கிச் செலுத்துமை என்னும் தொழில் நுட்பத்திற்கு 1912 ஆம் ஆண்டு நிகழ்ந்த "டைட்டானிக்" பேரிடர் உந்துதலாக இருந்திருக்கலாம். நீருக்கடியில் எதிரொலி வழி இடமறிதல் கருவிக்கான முதல் காப்புரிமை மனுவை பிரிட்டிஷ் காப்புரிமை அலுவலகத்தில் ஆங்கிலேயே வானிலை ஆய்வாளர் லூயிஸ் ரிச்சர்ட்சன் டைட்டானிக் மூழ்கியதற்கு ஒரு மாதத்திற்குப் பின்னால் தாக்கல் செய்தார். 1913 அம் ஆண்டு ஜெர்மானிய இயற்பியராளரான அலெக்சாந்தர் பெஹாம் எதிரொலிக் கருவிக்காக காப்புரிமை கோரி மனு செய்தார். 

கனடிய நாட்டு ரெஜினால்ட் ஃபெஸ்ஸெண்டென் என்பவர் 1912 ஆம் வருடம் போஸ்டன் நகரில் நீர்மூழ்கி சமிக்கை நிறுவனத்திற்காகப் பணி புரிகையில் சோதனை சார்ந்த கருவி ஒன்றை கட்டமைத்தார். பின்னார் இது போஸ்டன் துறை முகத்தில் பரிசோதிக்கப்பட்டது இறுதியாக 1914 ஆம் ஆண்டு (தற்போது கடற்காவல் எனப்படும்) ஐக்கிய அமெரிக்க வருமானத் துறையால கிராண்ட் பேங்க்ஸ் என்பதற்கு அப்பாலுள்ள புதிதாக அறியப்பட்ட நிலமான கனடாவில் சோதிக்கப்பட்டது. அச்சோதனையில் மோர்ஸ் குறியீடு மற்றும் எதிரொலி வீச்சளவீடு ஆகியவற்றைப் பயன்படுத்தி இரண்டு மைல்கற்களுக்கு (3 கிலோமீட்டர்கள்) அப்பாலிருந்த பனித்துண்டு ஒன்றை ஃபெஸ்ஸெண்டன் கண்டு அறிவித்தார். 
ஃபெஸெண்டென் சுழல்வான் எனப்பட்ட அது 500 ஹெர்ட்ஸ் அதிர்வெளண் கொண்டிருந்தது. அலை வரிசை 3 கிலோமீட்டர் என இருந்தமையாலும், கதிர்வீச்சு சுற்றெறிவு உள்வாங்கியின் அளவு (ஒரு மீட்டர் விட்டத்திற்கும்) குறைவாக இருந்தமையாலும் அந்தப் பனித்துண்டின் திசைக் கோணத்தை அதனால் அறிய இயலவில்லை. 1915 ஆம் ஆண்டு மான்ட்ரியல் கட்டமைப்பு செய்த பத்து பிரிட்டிஷ் ஹெச் தர நீர் மூழ்கிக் கப்பல்கள் ஃபெஸெண்டன் சுழல்வானைக் கொண்டிருந்தன. 

முதலாம் உலகப் போர் நிகழ்வின்போது நீர்மூழ்கிக் கப்பல்களைக் கண்டறிவதற்குத் தேவை உருவானதால் ஒலியின் பயன்பாடு பற்றி மேலும் ஆய்வுகள் நடத்தப் பெற்றன. நீருக்கடியில் தொலைபேசி நுட்பத்தை முதலில் பயன்படுத்தியது பிரிட்டிஷாரே. ஃப்ரெஞ்சு இயற்பியலாளரான பால் லெங்கெவின் ரஷ்யாவிலிருந்து குடியேறிய மின் பொறியாளர் கான்ஸ்டாண்டின் சிலௌஸ்கி என்பவருடன் இணைந்து 1915 ஆம் ஆண்டு படிகக் கற்களைப் பயன்படுத்தி நீர்மூழ்கிக் கலன்களைக் கண்டறிவதான, செயல்படும் ஒலிக்கருவிகளை உருவாக்கினார். பின்னாட்களில் நிலைமின் ஆற்றல் மாற்றிகளின் இடத்தை அழுத்த மின்சார மற்றும் காந்த மின்சார ஆற்றல் மாற்றிகள் கைப்பற்றிவிடினும் எதிர்கால வடிவமைப்புகளின்பால் பெருமளவில் ஆதிக்கம் செலுத்துவதாக இக்கண்டுபிடிப்பு அமைந்திருந்தது. குறை எடை ஒலி மிகுவுணர்வு கொண்ட நெகிழிப் படச்சுருள் மற்றும் நார்ம ஓளியியக் கருவிகள் நீர்வழித் தொலைபேசி கருவிகள் (நீருக்கடியில் பயன்படுவதான ஒலியிய - மின்சார ஆற்றல் மாற்றிகள்) பயன்பட்டுள்ளன. ஒளிப்படக் கருவிக்காக டெர்ஃபெனால்-டி மற்றும் பிஎம்என் ஆகியவை உருவாக்கப்பட்டுள்ளன. 

அலைவாங்கிச் செலுத்தி
கப்பலின் விரைவு வீத அளவீடு
நீர்மூழ்கி - எதிர் போர் முறைமைகள்
வரலாறு