மே 10, 1940 அன்று இரு இடாய்ச்சுலாந்திய ஆர்மி குரூப்புகளும் தங்கள் தாக்குதலைத் தொடங்கின. அதிகாலை நான்கு மணியளவில் இடாய்ச்சுலாந்திய வான்படை லுஃப்ட்வாஃபேயின் குண்டுவீசி போர் வானூர்திகள் பெல்ஜியத்தின் வான்படைத் தளங்களையும், தகவல் தொடர்பு மையங்களையும் தாக்கி அழிக்கத் தொடங்கின. பெல்ஜியத்தின் பாதுகாப்பு அரண்களைக் கைப்பற்ற இடாய்ச்சுலாந்திய வான்குடை வீரர்கள் மிதவை வானூர்திகள் மூலம் தாக்கினர். எபென் எமேல் போன்ற பெல்ஜிய எல்லைக் கோட்டைகள் இவ்வாறு இடாய்ச்சுலாந்தியர் வசம் வீழ்ந்தன. அடுத்த இரு நாட்களில் இடாய்ச்சுலாந்தியப் படைகள் பெல்ஜிய போர்முனையில் அனைத்து பகுதிகளிலும் பெல்ஜிய பாதுகாப்புப் படைகளை முறியடித்து முன்னேறின. இடாய்ச்சுலாந்தின் தாக்குதல் செய்தி கேட்டவுடன் பிரான்சின் படைப்பிரிவுகள் பெல்ஜியத்துக்கு விரைந்து வந்து இடாய்ச்சுலாந்தியப் படைகளுடன் மோதின. மே 11 அன்று பிரித்தானியப் படைகளும் போர்முனையை அடைந்து விட்டன. தாக்குதல் தொடங்கி இரு நாட்களுள் பெல்ஜிய எல்லைப் பகுதிகள் இடாய்ச்சுலாந்து வசம் வந்தன. முன்பு திட்டமிட்டபடி பெல்ஜியப் படைகள் இரண்டாம் கட்ட அரண் நிலையான டைல் கோட்டிற்குப் பின்வாங்கின. 

அடுத்த மூன்று நாட்களில் (மே 12-14) மத்திய பெல்ஜியத்தின் சமவெளிகளில் இரு தரப்பினரும் மோதினர். இம்மோதல்களில் யாருக்கும் தெளிவான வெற்றி கிட்டவில்லை. ஹன்னூட்டிலும், ஜெம்புளூவிலும் நடந்த சண்டைகளின் மூலம் மான்சுட்டீன் திட்டத்தின் திசை திருப்பும் முயற்சிக்கு வெற்றி கிட்டியது. முதலாம் நேசநாட்டு ஆர்மி குரூப்பின் கவனம் முழுவதும் பெல்ஜியத்தில் இருந்தபோது, இன்னொரு முக்கிய போர்முனையான ஆர்டென் காடுகளில் இடாய்ச்சுலாந்தின் ஆர்மி குரூப் பி எளிதில் நேசநாட்டு படைகளை முறியடித்து முன்னேறத் தொடங்கியது. இடாய்ச்சுலாந்திய படைகளின் இடுக்கிப் பிடிக்குள் பெரும்பான்மையான நேச நாட்டுப் படைகள் சிக்கிக் கொண்டன. மே 15ல் செடானில் ஆர்மி குரூப் ஏ நேச நாட்டு அரண் கோட்டை தகர்த்த பின்னர் அட்லாண்டிக் கடற்கரையை நோக்கிப் பின்வாங்குவதைத் தவிர நேச நாட்டு படைகளுக்கு வேறு வழியில்லை. அடுத்த ஒரு வாரம் அவை பலமுறை திருப்பித் தாக்கி இடாய்ச்சுலாந்தியப் படைகளின் முன்னேற்றத்தை நிறுத்த முயற்சி செய்தன. ஆனால் அத்தாக்குதல்களுக்குப் பலன் கிட்டவில்லை. இடாய்ச்சுலாந்துப் படைகள் இதன் பின்னர் தங்கு தடையின்றி முன்னேறத் தொடங்கின. நேச நாட்டுப் படைகள் மூன்று கட்டங்களாக கடற்கரை நோக்கி பின்வாங்கின; பெரும்பாலான பெல்ஜிய பிரதேசங்கள் இடாய்ச்சுலாந்தின் வசமாகின.

மே 22-24ல் இறுதிகட்ட சண்டைகள் நடைபெற்றன. பெல்ஜியம் சண்டையின் முடிவு இதற்குள் அனைவருக்கும் தெளிவாகி விட்டது. நேச நாட்டுப் படைகளால் இடாய்ச்சுலாந்திய முன்னேற்றத்தைக் காலந்தாழ்த்த முடியுமேயன்றி நிறுத்த முடியாது என்பதை நேச நாட்டுத் தலைவர்களும் தளபதிகளும் உணர்ந்தனர். முடிந்தவரை தங்கள் படைகளைப் பத்திரமாக இங்கிலாந்திற்குத் தப்பிக்க வைக்க வேண்டுமென விரும்பினர். இடாய்ச்சுலாந்தியப் படைகளின் விரைவான முன்னேற்றம் பெல்ஜியப் படைகளை பிரிட்டன், பிரான்சு படைகளிடமிருந்து பிரித்து விட்டது. மே 26-27ல் பெல்ஜியப் படைகள் முற்றிலுமாக சிதறிவிட்டன. இனிமேல் தாக்குபிடிக்க முடியாதென்பதை உணர்ந்த மூன்றாம் லியோபோல்டு மே 28 அதிகாலை நான்கு மணியளவில் பெல்ஜியம் சரணடைவதாக அறிவித்தார்.

விளைவுகள்
சண்டையின் போக்கு
இழப்புகள்
போர் ஆயத்தங்கள்