புற்றுநோய் என்பது நுழைதல் மற்றும் நோய் இடம் மாறல் ஆகிய நடத்தை உடைய புற்றுத்திசுவுடன் இணைந்த செல்களின் கட்டுப்படுத்த இயலாத வளர்ச்சியாகும். புற்றுநோயானாது மரபுரீதியான ஏற்புத்திறன் மற்றும் சூழ்நிலைசார் நச்சுப்பொருட்கள் ஆகியவற்றுக்கு இடையில் இடைவினையின் காரணமாக ஏற்படுவதாகக் கருதப்படுகிறது.

பரவலான பயன்பாட்டில், பெருமளவு "வேதியியல் உணர்வி" மருந்துகள் வேகமாக-பிரியும் செல்களை திறம்பட்ட இலக்காகக்கொண்டு, மைட்டாசிஸ் (செல்பிரிவு) அழிப்பு மூலமாகச் செயல்படுகின்றன. இந்த மருந்துகள் செல்களுக்கு சேதத்தை ஏற்படுத்துவது "செல்நச்சியம்" என்ற வார்த்தையில் அழைக்கப்படுகிறது. சில மருந்துகள் செல்கள் அபோப்டோசிசுக்கு ("திட்டமிட்ட செல் இறப்பு" என அழைக்கப்படுகிறது) உட்படுவதற்குக் காரணமாகின்றன.

புற்றுத்திசு மற்றும் தனித்த இலக்காக (பிலடெல்பியா குரோமோசோம், இமாடினிப்பினால் இலக்காக்கப்படுதல் போன்ற சில சமீபத்திய எடுத்துக்காட்டுகளைத் தடைசெய்தல்) உருவாக்கப்படக்கூடிய தடுப்பாற்றல் செல்களின் குறிப்பிட்ட பண்புகளை அறிவியல் வல்லுநர்கள் கண்டறிய வேண்டியிருக்கிறது. இதன் காரணமாக, முடி வளர்ச்சிக்கு மற்றும் குடலுக்குரிய புறத்தோலியத்தின் (அகத்திரை) பரிமாற்றத்திற்கு பொறுப்பு வகிக்கக்கூடிய மற்ற வேகமாக-பிரிக்கப்பட்ட செல்களும் பொதுவாக பாதிக்கப்படுகின்றன. எனினும் சில மருந்துகள் மற்றவற்றைக் காட்டிலும் சிறந்த பக்க விளைவுப் புரொஃபைலைக் கொண்டிருக்கின்றன. சில சூழ்நிலைகளில் நோயாளிகளின் நன்மைக்காக சிகிச்சைக்குரிய முறைகளை மருத்துவர்கள் ஒழுங்குபடுத்துவதற்கு ஏதுவாக்கியது.

வேதிச்சிகிச்சை செல் பிரித்தலைப் பாதிப்பதைப் போல, உயர் "வளர்ச்சி பின்னங்களுடன்" கட்டிகள் (நிணநீர் சுரப்பிப் புற்றுநோய் உள்ளிட்ட தீவிர மைலிகெனஸ் லியுகேமியா மற்றும் தீவிரமான நிணநீர் திசுக்கட்டிகள் போன்றவை) வேதிச்சிகிச்சையினால் மிகவும் தூண்டப்படக்கூடியதாக இருக்கின்றன. ஆகையால் பெரிய விகிதாச்சாரத்தில் இலக்காக்கப்பட்ட செல்கள் எந்த நேரத்திலும் செல் பிரித்தலுக்கு உட்படலாம். மந்தமான நிணநீர் திசுக்கட்டிகள் போன்ற குறைவான வளர்ச்சி வீதத்துடன் பரவும்புற்றுகள், வேதிச்சிகிச்சைக்கு பிரதிசெயல் புரிவதில் மிகவும் அளவாகச் செயல்படுகின்றன.

"இளம்" கட்டிகளை (அதாவது, மிகவும் வேறுபடுத்தப்பட்டவை) மருந்துகள் மிகவும் ஆற்றலுடன் பாதிக்கின்றன. ஏனெனில் செல் வளர்ச்சியைச் சீராக்கும் இயங்கமைப்புகள் பொதுவாக இன்றும் பேணிக்காக்கப்படுகின்றன. கட்டிச் செல்களின் அடுத்தத் தலைமுறைகளுடன், வகைப்படுத்துதல் பொதுவாக இழந்து, வளர்ச்சி குறைவாக சீரமைக்கப்பட்டதாக இருக்கும். மேலும் கட்டிகள் பெரும்பாலான வேதியியல் உணர்விகளுக்குக் குறைவான ஏற்புத்தன்மை உடையதாக மாறியிருக்கும். சில திடமான கட்டிகளின் மையத்திற்கு அருகில், செல் பிரித்தல் ஆற்றலுடன் நிறுத்தப்படுகின்றன. அது வேதிச்சிகிச்சைக்கு அவற்றை உணர்வற்றதாக்குகிறது. திடமான கட்டிகளுடன் மற்றொரு சிக்கலாக உண்மையில் வேதியியல் உணர்வி மருந்து பொதுவாக கட்டியின் அடிப்படையைச் சென்றடையாது. இந்த சிக்கலுக்கான தீர்வுகள், ஊடுகதிர்ச் சிகிச்சை (குறுகிய சிகிச்சை மற்றும் தொலை சிகிச்சை இரண்டும்) மற்றும் அறுவைசிகிச்சை போன்றவை மேற்கொள்ளல் ஆகும்.

காலப்போக்கில் புற்றுநோய்ச் செல்கள், வேதிச்சிகிச்சைகளுக்கு அதிக தடுப்பாற்றால் உடையவையாக மாறிவிடும். அண்மையில், அறிவியல் வல்லுநர்கள், புற்றுநோய் செல்களின் புறப்பரப்பின் மீது சிறிய எக்கிகளைக் கண்டறிந்திருக்கின்றன. அவை செயல்திறனுடன் வேதிச்சிகிச்சையை செல்லின் உட்புறத்தில் இருந்து வெளிப்புறத்திற்கு நகர்த்தியிருக்கின்றன. p-கிளைக்கோபுரதம் மற்றும் மற்ற சில வேதிச்சிகிச்சை வெளியேற்றம் எக்கிகள் மீதான ஆராய்ச்சி தற்போது நடைபெற்றுவருகிறது. வேதிச்சிகிச்சையின் உச்சவினையை மேம்படுத்துவதற்காக 2007 ஆம் ஆண்டு ஜூன் மாதம் முதல் p-கிளைக்கோபுரதத்தின் செயல்பாட்டைத் தடுப்பதற்கான மருந்துகள் சோதனையில் இருக்கின்றன.

கொள்கைகள்
தீய விளைவுகள்
வின்கா ஆல்கலாய்டுகள் (L01CA)
ஹேமடோபொயடிக் உயிரணு மாற்று அணுகுமுறைகள்