பழந்தமிழரின் போர்ப்படைகள் தேர், கரி(யானை), பரி(குதிரை),காலாள் என நாற்பகுப்பினைக் கொண்டது. மிளையாலும் கிடங்காலும் காப்பமைந்த அரண்களின் மேலிருந்து பகைவர் உட்புகாவண்ணம் காத்துப் போர் புரிவர். மதில் தலைகளில் கணக்கற்ற மாந்தரை மிக விரைவாகத் தாக்கும் வேல்பொறிகள் பல நிறுவப்பட்டிருக்கும். அவை 
எனப் பலவாகும். 
அரசன் தலை நகர் விட்டுப் புறப்படுங்கால் படைஞர்க்குப் பெருஞ்சோறு நல்குவான்; வாளினையும் குடையினையும் நன்முழுத்தத்தில் யானையின் பிடர்த்தலையேற்றி முற்செல்ல விடுவான். தலை நகரிலுள்ள தனிக் கடவுளரையும், வேள்விச் சாலைக் கண்ணுள்ள முத்தீயையும் நகர் நீங்குமுன் வணங்குதல் வழக்கம். 
நடுகல் வணக்கமும் நடைபெறும். போர் தொடங்கும் முன் பகையரசர்க்கு " உய்தல் அரிது; அடிபணிந்துய்மின்; போரான் வருவன பொறுத்தற்கரிய " என அரசர் அறத்தாறு பற்றி எடுத்தியம்புவர்.
போர்க்களத்துப் பல்வகைத் துரியங்கள் முழங்கும். அவை
முதலாய பல்வகையாகும். போரில் தோற்ற வேந்தர் சிறை செறிக்கப்பெறுவர். வணங்கிய மன்னர் சிறைவீடு பெறுவர். போரின் கொடுமை பொறுத்தற்கரியதாகையால், எதிர்த்த படைவீரர் படைகளை எறிந்து துறவியராகவும், இசைவல்லோராகவும், கூத்தராகவும் அந்தணராகவும் உருமாறித் தப்புவர். இதனால் அக்காலத்துப் போர் வீரர் பின்பற்றி வந்த போர் நீதிகள் புலனாகும்.

அரச குமரர்கள்
துலாபார தானம்
கொடி முதலியன
போர்