பிலிப்பைன்ஸில் முதல் மே 1 கொண்டாட்டம் மே 1, 1903 இல் "யூனியன் ஆப்ரெரோ டெமோக்ரட்டிகா டே பிலிப்பினாஸ்" (UODF) கீழ் நடத்தப்பட்டது. ஆயிரக்கணக்கான பணியாளர்கள் டொண்டோவில் பிளாசா மொரினோனஸிலிருந்து மலகனனங் பேலஸ் வரையில் அணிவகுத்துச் சென்று (பின்னர் பிலிப்பைன்ஸ் கவர்னர்-ஜெனரல் அவர்களிடம்) சுதந்திரத்தை நிறைவேற்ற வலியுறுத்தினர். ஏப்ரல் 8, 1908 இல், பிலிப்பைன் சட்டமன்றம் மே மாதத்தின் முதல் நாளை தேசிய விடுமுறை தினமாக்கும் சட்டத்தை இயற்றியது. பிலிப்பைன்ஸ் ஒரு பழைய அமெரிக்கப் பிரதேசமாக இருந்ததால், அது "லேபர் டே" என்று தலைப்பிடப்பட்டு, அமெரிக்க ஆங்கிலத்தில் உச்சரிக்கப்பட்டது. மே 1, 1974 இல், அதிபர் பெர்டினாண்ட் மேக்ரோஸ், தனக்குப் பிறகும் சட்ட அதிகாரங்கள் இருக்கும் நடைமுறையில், பிலிப்பைன்ஸின் தொழிலாளர் குறியீடு என்று அறியப்படும் அதிபர் விதி எண். 442 இல் கையெழுத்திட்டார். இது தொழிலாளர் செயலர் ப்ளாஸ் ஆபிளால் வரைவுப்படுத்தப்பட்டது.

ஒவ்வொரு மே 1 அன்றும், தொழிலாளர் யூனியன்கள் அணிவகுப்பு கியூசன் சிட்டி-மனிலா எல்லையில் உள்ள மெபூஹே (வெல்கம்) ரோட்டோண்டா இலிருந்து பிளாசா மிராண்டா, மெனோடியோலா பிரிட்ஜ் (மலகனங் பேலஸ் முதன்மை வாயிலின் அருகிலுள்ள பாலம்) வரையில் சென்று தொழிலாளர்களுக்கு எதிரான நடைமுறைகளுக்கு எதிராகவும் அதிபருக்கு எதிராகவும் குரல் கொடுக்கின்றன. ஒரே ஒரு விதிவிலக்காக மே 1, 2001 இல் நடைபெற்ற EDSA III கலகத்தின் போது இருந்தது, அதில் போராட்டமானது தொழிலாளர் தினம் சார்பாக இல்லாமல் அதிபர் எதிர்ப்பாக இருந்தது. அதிபர் குளோரியா மெகபாகல்-அர்ரோயோ பிரகடனம் எண். 38 ஐ செயல்படுத்துகின்ற "தேசிய எதிர்ப்பை" அறிவித்து கட்டளையை மே 7, 2001 இல் பிறப்பித்தார்.

இருப்பினும் இது தொழிலாளர் ட்ஜ்ஹினம் உள்ளிட்ட விடுமுறை தினங்களை அருகாமையிலுள்ள திங்கள் கிழமையில் அமைக்க குடியரசுச் சட்டம் எண். 9492 கீழ் பரிந்துரைக்கப்பட்டது, பல்வேறு தொழிலாளர் யூனியன்களிடமிருந்து எதிர்ப்பு வெளிப்படலாம் என்பதால் தொழிலாளர் தினத்தை அதிபர் குளோரியா மெகபாகல்-அர்ரோயோ மாற்றவில்லை.

அமெரிக்கா
பிலிப்பைன்சு
நியூசிலாந்து
அல்பேனியா