ஜதராபாத் தென்கிழக்கு இந்தியாவில் 82,000 சதுர மைல்கள் (212,000 சதுர கிலோ மீட்டர்களுக்கும் மேல்) பரப்பளவைக் கொண்ட நிலங்களால் சூழப்பட்ட பகுதி ஆகும். அப்பகுதியைச் சேர்ந்த 17 மில்லியன் மக்களில் 87 சதவீதத்தினர் இந்துக்களாக இருந்த போதும் அதனை ஆண்ட நிஜாம் ஓஸ்மான் அலிகான் (Osman Ali Khan) ஒரு முஸ்லீம் ஆவார். மேலும் அப்பகுதி அரசியல் முஸ்லீம் பிரமுகர்களின் ஆதிக்கத்தில் இருந்தது. முஸ்லீம் உயர்குடிமக்கள் மற்றும் ஆற்றல் மிக்க முஸ்லீம் கட்சியான இட்டெஹாதுல் முஸ்லிமீன் ஆகியவை ஜதராபாத் சுதந்திரமான பகுதியாகவே நீடிக்க வேண்டும் என வலியுறுத்தினர். மேலும் இந்தியாவையும் பாகிஸ்தானையும் சமமாக தனி நாடாக இருக்க வேண்டும் எனவும் வலியுறுத்தினர். அதன் படி, ஆட்சி மாற்றத்தின் போது 1947 ஆம் ஆண்டு ஜூன் மாதத்தில் நிஜாம் "அரசாணைப் பத்திரம்" வெளியிட்டார். அதில் அவரது பகுதி சுதந்திரமாகவே நீடிக்கும் என அறிவித்தார். அந்த அரசாணைப் பத்திரத்தை சந்தேகத்துக்கிடமான சட்டப்பூர்வமான உரிமை கொண்டதாகக் கருதி இந்திய அரசாங்கம் நிராகரித்தது. ஜதராபாத் பகுதியானது வட இந்தியாவுக்கும் மற்றும் தென் இந்தியாவுக்கும் இடையில் தொடர்பு கொள்வதில் பங்கு வகிக்கும் முக்கிய இடத்தில் அமைந்திருக்கிறது. அதனால் அது இந்தியாவுக்கு சிக்கலை உண்டாக்குவதற்காக "வெளிநாட்டுச் சக்திகளால்" சுலபமாக உபயோகப்படுத்தப்படலாம். அதனால் இது இந்தியாவின் அமைதி மற்றும் பாதுகாப்பு தொடர்புடைய சிக்கலாக இருப்பதாக இந்திய அரசு வாதிட்டது. மேலும் அந்தப் பகுதியைச் சேர்ந்த மக்கள், வரலாறு மற்றும் இடங்கள் ஆகியவை கேள்விக்கிடமின்றி இந்தியத் தன்மை கொண்டன. ஆகையால் அந்தப் பகுதி இந்தியாவுடன் ஒருங்கிணைய வேண்டியதும் கட்டாயமானது எனக் குறிப்பிட்டது.

அதன் நிஜாம் இந்தியாவுடன் வரம்புக்குட்பட்ட உடன்படிக்கைக்கு சம்மத்திக்கும்படி தயார்ப்படுத்தப்பட்டார். அதில் வழக்கமான சேர்வடைவு முறையாவனத்தில் இல்லாத கூடுதல் பாதுகாப்பு சலுகைகள் வழங்கப்பட்டிருந்தன. எடுத்துக்காட்டாக இந்தியா மற்றும் பாகிஸ்தான் இடையே மோதல் அல்லது கருத்து வேறுபாடுகள் ஏற்படும் சமயங்களில் ஹைதரபாத் நடுநிலைத்தன்மையில் இருக்கலாம் என உத்தரவாதமளிக்கப்பட்டது. மற்ற பகுதிகளும் இதே போன்ற தனிச்சலுகைகளைக் கேட்கக் கூடும் என்று வாதிட்டு இந்தியா அந்த முன்மொழிவை நிராகரித்தது. ஜதராபாத் இந்தியாவுடன் இணைவதற்கு அப்போது ஒப்புக் கொள்ளாமல் இருந்த போதிலும், இடைக்கால ஏற்பாடாக தற்காலிக ஸ்டேண்ட்ஸ்டில் உடன்படிக்கை கையெழுத்தானது. எனினும் 1947 ஆம் ஆண்டு டிசம்பர் மாதத்தில் உடன்படிக்கைக்கு மாறாக தொடர்ந்து நடந்து கொள்வதாக ஜதராபாத் மீது இந்தியா குறை கூறியது. அதே சமயம் இந்தியா அவரது பகுதிகளை முற்றுகையிடுவதாக ஜதராபாத் நிஜாம் குற்றம் சாட்டினார். அந்தக் குற்றச்சாட்டை இந்தியா மறுத்தது.

1948 ஆம் ஆண்டு சூழ்நிலை மேலும் மோசமாகியது. தீவிர முஸ்லீமான காசிம் ராஸ்வியின் (Qasim Razvi) செல்வாக்கின் கீழ், இட்டெஹாதுல் முஸ்லிமீனுடன் இணைந்த ரசாக்கர்கள் ("தன்னார்வலர்கள்") என்றழைக்கப்பட்ட குடிப்படை உருவாக்கப்பட்டது. இந்து மத பொதுமக்களுக்கு எதிராக பொங்கியெழும் முஸ்லீம் ஆளும் வர்க்கத்துக்கு இது ஆதரவளித்தது. இந்த அமைப்பானது அதன் நடவடிக்கைகளைத் தீவிரப்படுத்தத் தொடங்கியது. இது கிராமப்புற மக்களை அச்சுறுத்தும் முயற்சியில் இறங்கியதாகக் குற்றஞ்சாட்டப்பட்டது. இந்திய தேசிய காங்கிரசுடன் இணைந்த ஜதராபாத் மாநில காங்கிரஸ் கட்சி அரசியல் கிளர்ச்சியை ஏற்படுத்தியது. பொதுவுடைமை வாதக் குழுக்களினால் நிலைமை மேலும் மோசமாகியது. முதலில் காங்கிரசுக்கு ஆதரவு தெரிவித்த அவர்கள் பின்னர் கட்சி மாறி காங்கிரஸ் குழுக்களைத் தாக்கத் தொடங்கினர். மவுண்ட்பேட்டன் மேற்கொண்ட உடன்பாட்டுப் பேச்சுவார்த்தைகள் தோல்வியுற்றன. ஆகஸ்டு மாதத்தில் நிஜாம் உடனடியாக அவரை படையெடுப்பு நிகழலாம் என அச்சம் கொண்டு ஐக்கிய நாடுகள் பாதுகாப்புப் பேரவை மற்றும் சர்வதேச நீதிமன்றத்தை அணுக முயற்சிகள் மேற்கொண்டார். ஐதராபாத் தொடர்ந்து சுதந்திரமாக செயல்பட்டால் இந்தியா அரசாங்கத்தின் கெளரவல் களக்கப்படுத்தப்படும். பின்னர் இந்துக்களும் சரி, முஸ்லீம்களும் சரி இந்த அரசில் பாதுகாப்பை உணர மாட்டார்கள் என பட்டேல் குறிப்பிட்டார். செப்டம்பர் மாதம் 13 ஆம் தேதி இந்திய இராணுவம் ஆபரேசன் போலோவிற்காக ஐதராபாத் அனுப்பப்பட்டது. அப்போதைய சட்டம் ஒழுங்கு சூழல்கள் தென்னிந்தியாவின் அமைதியை அச்சுறுத்துவதாக அமைந்தன என்பதன் அடிப்படையில் இப்படை அனுப்பப்பட்டது. சிறிதளவு எதிர்ப்பை எதிர்கொண்ட இராணுவப் படைகள் செப்டம்பர் மாதம் 13 ஆம் தேதிக்கும் 18 ஆம் தேதிக்கும் இடைப்பட்ட காலத்தில் அந்தப் பகுதியை முழுமையான கட்டுப்பாட்டின் கீழ் கொண்டு வந்தன. இந்தியாவுடன் இணைந்த மற்ற பகுதிகளைச் சேர்ந்த மற்ற அரசர்களைப் போலவே நிஜாமும் அந்தப் பகுதியின் தலைவராக நீடித்தார். அவர் அதற்குப் பின்னர் ஐக்கிய நாடுகளிடம் கொடுக்கப்பட்ட புகார்களை மறுத்தார். பாகிஸ்தானின் தீவிரமான எதிர்ப்பு மற்றும் பிற நாடுகளின் விமர்சனங்கள் நிலவிய போதும் பாதுகாப்புப் பேரவை அதன் பின்னர் அதனைப் பற்றி எதுவும் கேட்கவில்லை. ஐதராபாத்தானது இந்தியாவுடன் இணைத்துக் கொள்ளப்பட்டது.

புனரமைத்தல்
ஜதராபாத்
ஒருங்கிணைப்புச் செயல்பாட்டின் விமர்சனக் கண்ணோட்டங்கள்
அரசர்களின் நிலை