பிலிப்பு நேரி வாழ்ந்த காலத்தில் உரோமை நகரில் பல சீர்கேடுகள் நிலவின. குருகுலத்தினர் பலர் மக்கள் நலனின் அக்கறையின்றி இருந்தனர். அப்பின்னணியில் பிலிப்பு நேரி மக்கள் நடுவே பெயர் பெற்றவராகத் திகழ்ந்தார்; மக்களுக்குப் பணிபுரிவதில் மிகுந்த ஆர்வம் காட்டினார்.

உயர்ந்தவர் தாழ்ந்தவர் என்று பாராமல், பிலிப்பு நேரி எல்லா மக்களோடும் சமமாகப் பழகினார். எப்போதும் மகிழ்ச்சியோடு காணப்பட்டார். கவலை தோய்ந்த முகத்தோடு வாழ்வதல்ல கிறித்தவம், மாறாக, மகிழ்ச்சியே கிறித்தவத்தின் அடையாளம் என்பது அவருடைய கொள்கையாக இருந்தது. அவர் நகைச்சுவைக்குப் பேர்போனவர். எனவே, எல்லா இடங்களிலும் மகிழ்ச்சியைப் பரப்புவதை அவர் தம் பணியின் இலக்காகக் கருதினார்.

இவ்வாறு, எல்லா மக்களாலும் அவர் பெரிதும் மதிக்கப்பட்டார். அவர் பல புதுமைகள் புரிந்தார் என மக்கள் அவரைப் போற்றினர். இறந்த பின் அவருடைய உடலைப் பரிசோதித்ததில் அவருடைய விலாவெலும்புகள் இரண்டு முறிந்து இருந்தது தெரிந்தது. 1545இல் உரோமையின் சுரங்கக் கல்லறையில் உருக்கமாக இறைவேண்டலில் ஈடுபட்டிருந்த போது, ஆழ்ந்த பக்தியின் விளைவாக அவருடைய இதயம் மிக விரிவடைந்து விலாவெலும்புகள் முறிந்தன என்று கருதப்பட்டது.

தமனி, சிரை விரிவால் பிலிப்பு நேரியின் விலாவெலும்புகள் முறிந்திருக்கலாம் என்று திருத்தந்தை பதினான்காம் பெனடிக்ட் முடிவுசெய்தார். பிலிப்பு நேரியின் வரலாற்றை எழுதிய பொன்னேல் மற்றும் போர்தே என்பவர்கள் கருத்துப்படி, பிலிப்பு நேரியின் விலாவெலும்பு முறிவு ஓரளவு இயற்கைக் காரணங்களாலும் ஓரளவு இயற்கை கடந்த காரணங்களாலும் நிகழ்ந்திருக்கலாம்.

பிலிப்பு நேரி கடவுள் மட்டில் கொண்டிருந்த அளவுகடந்த அன்பே அவருடைய இதய விரிவுக்குக் காரணம் என்று அவர் கருதினார். அதுபோலவே அவரிடம் ஆன்ம ஆலோசனை பெற்றவர்களும் கருதினார்கள்.

பிரடெரிக் வில்லியம் ஃபேபர் என்பவர் பிலிப்பு நேரியின் குண நலன்களைப் பின்வருமாறு விவரிக்கிறார்: பிலிப்பு நேரி கடுமையான உபவாசங்களில் ஈடுபடவில்லை. மாறாக, அவர் ஒரு சாதாரண மனிதராக வாழ்ந்தார். அவர் சால்பு நிறைந்த, எல்லாரையும் மதிக்கின்ற, மகிழ்ச்சியோடு தோற்றமளிக்கின்ற மனிதர். உலக நடப்பு என்னவென்று அறிவதில் மிகுந்த ஆர்வம் காட்டினார். தகவல் பெறுவதிலும் கொடுப்பதிலும் ஈடுபட்டார். நன்முறையில் ஆடை அணிந்தவர் அவர். நகைச்சுவை மிகுந்த அவர் கூர்மையான உலக அறிவையும் கொண்டிருந்தார். அவருடைய அறையில் நவீன மரப்பொருள்கள் எளிமையான விதத்தில் இருந்தன. ஆனால் அவர் வறுமையில் வாடவில்லை.

அவர் நல்ல குடிமகனாக வாழ்ந்தார். எல்லாரோடும் பழகினார். அவருடைய சிறப்பை அறிந்த இயேசு சபையினர் அவரைத் தம் சபையில் சேர்க்க முயன்றார்கள். ஆனால் அவர் வழக்கமான துறவற வாழ்க்கையைத் தழுவ விரும்பவில்லை. மாறாக, புதிய முறையில் கிறித்தவ நம்பிக்கையை வாழ முயன்றார். அவரது பணியின்போது மக்களுக்கு மறையுரை ஆற்றுவதில் அவர் பெரிதும் கவனம் செலுத்தினார். தனி செபத்தில் நேரம் செலவழித்தார்.

"இன்று நான் என் வாழ்வை நன்முறையில் வாழ்ந்தால், நாளை என்ன நடக்கும் என்று நான் கவலைப்பட வேண்டியதில்லை" என்பது அவருடைய மன்றாட்டாக இருந்தது.

எந்தவொரு பணியில் ஈடுபட்டிருந்தாலும், யாராவது அவரைத் தேடி ஆன்ம ஆலோசனை கேட்க வந்தால் உடனேயே அவர் புறப்பட்டுச் செல்லும் பழக்கம் கொண்டிருந்தார். அப்போது அவர் "கிறித்துவைச் சந்திப்பதற்காக, கிறித்துவை விட்டுச் செல்ல நாம் முன்வரவேண்டும்" ("We must leave Christ for Christ") என்று அவர் கூறுவாராம்.

பிலிப்பு நேரி ஆழ்ந்த இறைப்பற்று கொண்டிருந்தார். அவர் பலமுறை பரவச காட்சிகள் கண்டதுண்டு. கடவுளோடு தனிமையில் இருப்பதையே அவர் வாழ்க்கையின் மிகப் பெரும் மகிழ்ச்சியாகக் கண்டார். அதே நேரத்தில், அவருடைய உதவியை நாடி யாராவது வந்தால் தனது இறைவேண்டலை விட்டுவிட்டு உடனடியாக ஓடிச் செல்வார். அவருடைய வாழ்வு முழுவதுமே "கடவுள் அனுபவத்தில் தோய்ந்த பிறரன்பு" என்னும் குறிக்கோளின் அடிப்படையில் அமைந்தது.

பிலிப்பு நேரி ஒரு சீர்திருத்தவாதியாகச் செயல்படவில்லை. ஆனால் தம் அன்றாட மறைப்பணி வழியாக அவர் மனித உள்ளங்களைச் சீர்திருத்துவதில் ஈடுபட்டார். அவர் கத்தோலிக்க திருச்சபையின் போதனைகளை முற்றிலுமாக ஏற்றார். ஆனால் உலகைத் துறந்த வாழ்க்கையை விட, உலகில் முழுமையாக ஈடுபட்டு மக்களை நன்னெறியில் வழிநடத்துவதே சிறப்பு என்று அவர் கருதினார்.

இளமைப் பருவம்
மூவொரு கடவுள் குழு உருவாக்கம்
உரோமையில் ஆற்றிய பணி
குண நலன்கள்