பாரம்பரியமாக,வங்கிகள் குறைந்த வருமானம் உள்ளவர்களுக்கும் வருமானம் அற்றவர்களுக்கும் எந்த விதமான பொருளாதார உதவியும் வழங்குவதில்லை. ஒரு வாடிக்கையாளரின் கணக்கை நிர்வக்கிக்க வங்கிக்கு கணிசமான செலவு ஏற்படுகிறது, அந்தக் கணக்கில் ஈடுபடுத்தப்பட்டிருக்கும் நிதியின் அளவு எத்தனை சிறியதாக இருப்பினும், வங்கிக்கான இந்தச் செலவில் மாற்றமிருக்காது.
உதாரணமாக, ஒருவருக்கு $100,000 டாலர்கள் கடன் வழங்குவது மற்றும் 100 பேருக்கு $1000 டாலர்கள் கடன் வழங்குவது ஆகிய இரண்டிற்கும் இடையே வங்கியின் வருமானத்தைப் பொறுத்த அளவில் பெரும் மாற்றம் ஏதும் கிடையாது. ஆனால், கடனுக்கான விண்ணப்பங்களைப் பரிசீலிப்பதில் இருக்கும் நிலையான செலவு -அது எந்த அளவுக் கடனாக இருப்பினும்- கணிசமானதாகும். இவற்றில் கடன் கோருபவரின் திருப்பித் தரும் சக்தியை அளவிடுவது, அவர்கள் பாதுகாப்பீடாகத் தரக் கூடியது, மீதமுள்ள கடனை நிர்வகிப்பது, வாராக் கடன்களை வசூலிப்பது ஆகியவை அடங்கும். வங்கிகள் ஈடுபடும் கடனளிப்பது அல்லது சேமிப்புத் தொகை பெறுவது ஆகிய ஒவ்வொரு நிதிப் பரிமாற்றத்திற்கும் லாபம்-நட்டம் இரண்டுமற்ற ஒரு இடைவரு நிலை (break-even) என்னும் ஒரு நிலை உண்டு. அதற்குக் கீழானவை அந்த வங்கிக்கு நட்டம் ஏற்படுத்துவதாகிவிடும். ஏழைகளுக்கு வழங்கப்படும் கடனுதவி பொதுவாக இதன் கீழ் வருவதாக அமைகிறது.

மேலும், வங்கிக்குத் தரக்கூடியதான இணைக் காப்புறுதி collateral security சொத்துக்கள் ஏழைகளிடம் இருக்கக் கூடியதற்கான வாய்ப்பு மிகக் குறைவு. 
வளரும் நாடுகளில் இத்தகையோர் நிலங்களை தங்கள் வசம் வைத்திருப்பினும், அவற்றிற்கான உரிமைப் பத்திரங்கள் அவர்களிடம் இருப்பதில்லை என்று 
ஹெர்னான்டோ டே சோடோ மற்றும் பலர் விரிவாக அளித்துள்ள பல ஆவணங்களிலிருந்து இது தெரியவருகிறது.
இதன் பொருளாவது, கடனாளிகள் தவணைகளைச் செலுத்த தவறுகையில், அவர்களுக்கு அளிக்கப்பட்ட கடனைத் திரும்பப் பெறுவதற்கான வழிமுறைகள் வங்கியின் கைவசம் மிகக் குறைவே என்பதாகும்.

இதை இன்னும் விரிவாகப் பார்க்கையில் பல காலம் முன்னரே ஒப்புக்கொள்ளப்பட்ட ஒரு கோட்பாடு விளங்கும். ஒரு நாட்டின் பொருளாதார மேம்பாட்டிற்கு அந்த நாட்டின் நிதிசார் அமைப்புகள் செயலூக்கிகளாக இருத்தல் வேண்டும். (எடுத்துக்காட்ட்டு அலெக்ஸாண்டர் கெர்ஷெங்க்ரோன் , பால் ரோஸன்ஸ்டீன்-ரோடன், ஜோசப் ஸ்கம்பிடர், ஆன் க்ருயிகெர் ஆகியோரின் நூல்களைப் பார்க்கவும்) 
இருப்பினும், இரண்டாவது உலகப் போருக்குப் பிந்தைய கால கட்டத்தில், பல பொருளாதாரத் திட்ட அமைப்பாளர்களும், நிபுணர்களும் தமது நாட்டின் நிதிசார் சேவைகளை மேம்படுத்த மேற்கொண்ட முயற்சிகள் பலவும் தோல்வியடைந்துள்ளன. இதற்கான காரணங்களை, ஆடம்ஸ், க்ரஹாம் & வோன் பிஸ்ச்க் ஆகியோர் எழுதிய மிகவும் பிரபலமான நூலான, 'கிராமப்புற வளர்ச்சியைக் குறைக்கும் விலை குறைவான கடன்கள்' என்னும் நூலில் காணலாம்.

இக்காரணங்களினால், ஏழை எளிய மக்கள் கடன் வாங்கும் போது அவர்கள் அதிக அளவில் தமது உறவினர்கள் அல்லது உள்ளுர் வட்டிக்காரர் கள் ஆகியோரையே சார்ந்திருக்க நேர்கிறது. இவர்கள் வசூலிக்கும் வட்டி விகிதம் மிகவும் அதிகமானது. 
ஆசியா, லத்தீன் அமெரிக்கா மற்றும் ஆப்பிரிக்கா ஆகியவற்றில் உள்ள 14 நாடுகளில் நடத்தப்பட்ட 28 ஆய்வுகளின் மீதான மறு ஆய்வில், முறைப்படுத்தப்படாத வட்டிக்குக் கடன் கொடுக்கும் தொழிலில் 76% வட்டி விகிதங்கள் மாதத்திற்கு 10%க்கும், மாதம் 100%க்கும் அதிகமான 22% உள்ளிட்டு, அதிகமாக இருப்பதாக முடிவுரைத்தது. 
பொதுவாக, இத்தகைய வட்டிக் காரர்கள், சுமாரான ஏழைகளை விட மிகவும் வறியவர்களிடம் அதிக வட்டி வசூலிக்கிறார்கள். 
இத்தகைய வட்டிக்காரர்கள் அரக்கர்கள் என்றும், கந்து வட்டிக்காரர் கள் என்னும் குற்றம் சாட்டப்பட்டாலும், இவர்கள் அளிக்கும் சேவைகள் சௌகரியமானதாகவும், விரைவானதாகவும் உள்ளது; மேலும், கடனாளிகள் பிரச்சினைகளில் சிக்கும்போது, இவர்களின் அணுகுமுறை நெகிழ்வுத்தன்மை உள்ளதாக அமைகிறது. இவர்களை வட்டித் தொழிலிலிருந்து அகற்றுவது அசாத்தியம் என்று நிரூபிக்கப்பட்டுள்ளது. சிற்றளவுப் பொருளுதவி அளிக்கும் நிறுவனங்கள் சிறந்த முறையில் செயல்படும் இடங்களுக்கும் இது பொருந்தும்.

கடந்த பல நூற்றாண்டுகளாக, யதார்த்த குறிக்கோட்பாளர்களான, சமூகம் சார்ந்த அடகுக் கடை களை நிறுவிய பதினைந்தாம் நூற்றாண்டைச் சார்ந்த ஃப்ரான்சிஸ்கான் துறவிகள் தொடங்கி, பத்தொன்பதாம் நூற்றாண்டில் ஐரோப்பிய கடனாளர் கூட்டுறவு நிறுவனர்கள் மற்றும் 1970ஆம் வருடம் சிற்றளவுப் பொருளுதவி என்னும் இயக்கத்தை நிறுவியவர்களான (ஃபிரெடரிக் வில்ஹெல்ம் ராய்ஃபெய்சென் மற்றும் முகம்மது யூனுஸ் போன்றவர்கள்) வரையிலும், அனைவரும் பல்வேறு முறைமைகளை சோதனை செய்து, ஏழைகளின் வாசலுக்கே நிதிசார் சேவைகளைக் கொண்டு சென்று அவர்கள் வாழ்க்கைக்கான வாய்ப்புக்களை அளிப்பதும், அதே சமயம் கடனுக்கான ஆபத்தைக் குறைப்பதுமான முறைமைகளைக் கொண்ட நிறுவனங்களை வடிவமைத்துள்ளனர். (தற்போது பங்களாதேஷில் ஏழு மில்லியன் ஏழைப் பெண்களுக்கு சேவை அளித்து வரும்) க்ராமீன் வங்கி யின் வெற்றி உலகம் முழமைக்கும் தூண்டுகோலாக விளங்கினாலும், அதன் வெற்றியைப் பிரதியெடுப்பது என்பது நடைமுறையில் கடினமானதாகவே உள்ளது. மக்கள் தொகையைக் குறைவாகக் கொண்ட நாடுகளில், அண்டை அயலில் இருக்கும் வாடிக்கையாளர்களுக்கு சேவை அளிக்கும் சிறு அளவிலான வங்கிக் கிளைகளை இயக்குவதற்கான செலவைச் சந்திப்பது என்பது சவாலாகவே உள்ளது.

பெரும் அளவில் முன்னேற்றம் காணப்படினும், பிரச்சினை இன்னும் முழுமையாகத் தீர்க்கப்படவில்லை. ஒரு நாளைக்கு ஒரு டாலருக்கும் குறைவாக வருமானம் ஈட்டுபவர்களைப் பெரும்பான்மையாக கொண்டுள்ளவர்கள், குறிப்பாக கிராமப்புறப் பகுதிகளில், முறைப்படுத்தப்பட்ட நிதிசார் சேவைக்கான அணுகலைப் பெறுவது என்பது நடைமுறையில் இல்லாத ஒன்றாகவே உள்ளது. தற்போது $25 பில்லியன் நிதி சிற்றளவு பொருளுதவிக் கடனில் முதலீடு செய்யப்பட்டுள்ள நிலையில், சிற்றளவு பொருளுதவித் துறையானது வேகமாக வளர்ந்து வருகிறது. நிதியுதவி தேவைப்படும் அனைத்து ஏழைகளுக்கும் உதவி செய்வதற்கு இன்னும் $250 பில்லியன் மூலதனம் தேவைப்படும் என்று கணிக்கப்பட்டுள்ளது.
இத்தொழில்துறை விரைவாக முன்னேறி வருகிறது. இதனால், இந்தத் துறையில் பெருகி வரும் முதலீட்டைச் சரியான முறையில் நிர்வகிக்கவில்லை என்றால், அது ஆபத்தை விளைவிக்கும் சாத்தியம் விளையக் கூடும் என்ற கவலை தெரிவிக்கப்பட்டுள்ளது.

சவால்
இதர விமர்சனங்கள்
ஏழை மக்களின் நிதி சார்ந்த தேவைகள்
ஏழைகள் தங்கள் பணத்தைக் கையாளும் வழிகள்