நிலையான பரிவர்த்தனை வீத நாணய ஆட்சிமுறையின் கீழ், ஒரு நாட்டின் நாணயமானது மற்றவொரு தனிப்பட்ட நாணயம் அல்லது பிற நாணயங்களின் தொகுப்பின் மதிப்புடன் தொடர்புபடுத்தப்பட்டுள்ளது (அல்லது சில நேரங்களில் தங்கம் போன்ற பிற மதிப்பின் அளவீட்டுடனும் தொடர்புபடுத்தப்படுகிறது). வழக்கமாக, ஒரு நாணயத்தின் மதிப்பை அதனுடன் தொடர்புபடுத்தப்பட்ட நாணயத்திற்கு நிகராக நிலைநிறுத்த ஒரு நிலையான பரிவர்த்தனை வீதம் பயன்படுத்தப்படுகிறது. இதனைப் பணவீக்கத்தைக் கட்டுப்படுத்தும் ஒரு வழியாகவும் பயன்படுத்த முடியும். இருப்பினும், தொடர்புபடுத்தப்படும் நாணயத்தின் மதிப்பானது ஏற்ற இறக்கத்திற்குட்படுவதால், அது அதனுடன் ஒப்பிடப்படும் நாணயத்தின் மதிப்பும் ஏற்ற இறக்கத்திற்குட்படுகிறது. நிலையான பரிவர்த்தனை வீத நாட்டின் பணவீக்க வீதமானது, அதன் நாணயம் தொடர்புபடுத்தப்படும் நாட்டின் பணவீக்க வீதத்தால் நிர்ணயிக்கப்படுகிறது என்பதே இதன் பொருளாகும். மேலும், நிலையான பரிவர்த்தனை வீதமானது ஒரு அரசாங்கம் மேக்ரோ பொருளாதார நிலைத்தன்மையைப் பெறுவதற்காக உள்நாட்டுப் பணக்கொள்கையைப் பயன்படுத்துவதைத் தடுக்கிறது.

ப்ரெட்டன் வுட்ஸ் ஒப்பந்தத்தின்படி, உலகத்தில் உள்ள பெரும்பாலான நாடுகளின் நாணயங்கள் அதன் நாணய மதிப்பை US டாலருக்கு நிகராக வைத்துள்ளன. இது அந்த நாடுகளில் பணவீக்கத்தைக் கட்டுப்படுத்தியது, ஆனால் அவற்றை இது பாதுகாப்பற்ற பாதிப்புகளின் ஆபத்திற்கு உட்படுத்தியுள்ளன. 1970களின் தொடகத்தில் ப்ரெட்டன் வுட்ஸ் ஒப்பந்தம் கைவிடப்பட்ட பின்னர், நாடுகள் படிப்படியாக மாறும் பரிமாற்ற வீதங்களுக்குத் திரும்பின. இருப்பினும், 20 ஆம் நூற்றாண்டின் பிற்பகுதியில், சில நாடுகள் பணவீக்கத்தைக் கட்டுப்படுத்தும் முயற்சியின் ஒரு பகுதியாக நிலையான பரிவர்த்தனை வீதத்திற்குத் திரும்பவும் சென்றன. பணவீக்கத்தைக் கட்டுப்படுத்த நிலையான பரிவர்த்தனை வீதத்தைப் பயன்படுத்தும் இந்தக் கொள்கையானது 20 ஆம் நூற்றாண்டின் பிற்பகுதியில் தென் அமெரிக்காவிலுள்ள பல நாடுகளால் பயன்படுத்தப்பட்டது (எ.கா. அர்ஜென்டினா (1991-2002), பொலிவியா, பிரேசில், மற்றும் சிலி).

பணவீக்கம் தோன்றும் முறைகள்
பண வீக்க வகைகள்
நிலையான பரிவர்த்தனை வீதங்கள்
எதிர்மறையானவை