இந்தியா விவசாய நாடாக இருந்தபோதிலும் உணவுப் பற்றாக்குறை நீண்டகாலமாக நிலவி வருகிறது. வழக்கமாக ஆண்டுதோறும் 15 முதல் 20 இலட்சம் டன் உணவுப்பொருள்கள் இறக்குமதி செய்யப்பட்டு வந்தன. அவற்றுள் முக்கியமானது அரிசி. இந்தியாவின் அரிசிப் பற்றாக்குறையைக் களையப் பர்மா உதவி வந்தது. இரண்டாம் உலக யுத்தத்தின்போது இந்தியாவின் உணவுப்பொருள் இறக்குமதி தடைப்பட்டது. நாட்டின் உணவுப் பொருளாதாரம் சீர்குலைந்தது. உணவுப் பற்றாக்குறையும் விலையேற்றமும் மிகுந்தன. வங்காளம் முதலிய பல இடங்களில் கொடிய பஞ்சம் ஏற்பட்டது. உணவுப் பிரச்சினை பெரும் பிரச்சினையாயிற்று. மக்களுக்குப் போதுமான உணவுப் பொருள்களை நியாயமான விலைக்குக் கிடைக்கும்படி செய்ய வேண்டிய நிலைமை ஏற்பட்டது. இந்தப் பிரச்சினையைத் தீர்க்கத் தக்க வழி உணவுக் கட்டுப்பாடு ஒன்றே என்பது புலனாயிற்று.

உணவுக் கட்டுப்பாட்டின் நோக்கம், உள்நாட்டிலிருந்தும் வெளிநாட்டிலிருந்தும் முடிந்த அளவிற்கு உணவுப் பொருள்களைச் சேர்த்து வைத்தலும், கிடைத்த பொருள்களை மக்களிடையே நியாயமான முறையில் தக்க விலையில் பங்கீடு செய்தலுமாகும். உணவுப் பொருள்கள் இறக்குமதியாலும் உள்நாட்டுக் கொள்முதலாலும் (Procurement) சேர்த்து வைக்கப்பட்டன. அவைகளை மக்களிடையே நியாயமான முறையில் வழங்குவதற்குப் பங்கீட்டு முறை (Rationing) கையாளப்பட்டது. எனவே கொள்முதலும் பங்கீடும் உணவுக் கட்டுப்பாட்டின் இரு அமிசங்களாயின.

நடுவன் அரசாங்கம் இராச்சிய அரசாங்கங்களின் செயல்களை ஒருமுகப்படுத்தியதோடு உணவுப்பொருள் இறக்குமதிக்கு வேண்டிய ஏற்பாடுகளைச் செய்தது. ஒவ்வோர் ஆண்டின் தொடக்கத்திலும் ஆண்டிற்கு வேண்டிய உணவுப்பொருள்களின் மொத்தத் தேவையும், எவ்வளவு கொள்முதல் செய்யமுடியும் என்பதும் கணக்கிடப்பட்டுப் பற்றாக்குறை அளவிடப்பட்டது. பற்றாக்குறையைத் தீர்ப்பதற்கு முடிந்த அளவு இறக்குமதி செய்யப்பட்டது. மொத்தமாக வாங்குவதால் ஏற்படும் நன்மையைக் கருதி இறக்குமதிப் பொறுப்பை அரசாங்கமே ஏற்றுக்கொண்டது.

இதன் கூறுகள்
இந்தியாவில் இக்கட்டுப்பாடு
இந்திய கால அடைவு
தொடக்க வரலாறு