சோடியம் சல்பேட்டின் டெகாஐதரேட்டானது, டச்சு/செருமனி நாட்டைச் சேர்ந்த வேதியியலாளரும், மருந்தியலாளருமான யோகான் ரூடால்ப் கிளாபர் (1604–1670) என்பவரால் ஆசுதிரிய நாட்டின் நீரூற்றுகளில் காணப்படும் நீரில் இருந்து கண்டுபிடிக்கப்பட்டது. இதன் காரணமாக இந்த உப்பானது "கிளாபரின் உப்பு" என அழைக்கப்படுகிறது. யோகான் கிளாபர் இந்த உப்பிற்கு இதன் மருத்துவப் பண்புகள் காரணமாக "சால் மிராபிலிசு" (அதிசய உப்பு) எனப் பெயரிட்டார். 1900 ஆண்டுகளில், வேறு திறன் படைத்த மலமிளக்கிகள் உபயோகத்திற்கு வருவதற்கு முன்னதாக, சோடியம் சல்பேட்டானது பொதுவான மலமிளக்கியாகப் பயன்படுத்தப்பட்டு வந்தது.

18 ஆம் நுாற்றாண்டில், வேதித் தொழிற்துறையில் சோடியம் கார்பனேட்டு தயாரிப்பில் கிளாபரின் உப்பு அதிக அளவில் பயன்படுத்தப்பட்டது. பொட்டாசியம் கார்பனேட்டுடன் இந்த உப்பினை வினைப்படுத்தி சோடியம் கார்பனேட்டுத் தயாரிக்கப்பட்டது. சோடா சாம்பலின் (சோடியம் கார்பனேட்டு) தேவை அதிகரிக்க, அதிகரிக்க சோடியம் சல்பேட்டின் உற்பத்தி அளவும் அதிகரித்தது. பத்தொன்பதாம் நுாற்றாண்டில், லெப்லாங்கு முறை அதிக அளவில் சோடா சாம்பலைத் தயாரிக்கும் முறையாக மாறியது. இந்த முறையில் முக்கிய இடைவினைபொருளாக சோடியம் சல்பேட்டானது தொகுப்பு முறையில் தயாரிக்கப்பட்டது.

வரலாறு
இயற்கை மூலங்களிலிருந்து தயாரிப்பு
இயற்பியல் மற்றும் வேதிப்பண்புகள்
அமில-கார வினைகள்