சந்தோசக் கூச்சலிட்டபடி அம்மா! நான் ஸ்கூலுக்குப் போறேன் என்று தினமும் பள்ளியை நோக்கி ஓடும் குழந்தை இங்கு அரிதுதான். அப்படியொரு நிகழ்வு நமக்கு ஆச்சர்யம்தான். பள்ளிக்கு போகமாட்டேன் என அடம்பிடிக்கும் குழந்தைகளை இழுத்து வந்து பள்ளியில்விடும் காட்சி நமக்கு என்றுமே புதிதல்ல.ஏனென்றால் பள்ளிக்கூடங்கள் குழந்தைகளின் எல்லாவித உணர்வுகளையும் புரிந்து கொண்டு செயல்படும் இடமல்ல.குழந்தைகளின் மகிழ்ச்சியை மட்டும் விரும்பும் இடமல்ல.மாறாக பள்ளிக்கூடங்கள் என்பது எதிர்கால சந்தைக்கு ஏற்றாற்போல் உருவாக்கித் தள்ளும் தொழிற்சாலை அது.இந்நிலையிலே இப்படி நமக்கான பள்ளி சார்ந்த அனைத்து கணிப்புகளையும்,கற்பனைகளையும் அடித்து நொறுக்கியதாய் இருந்தது ஜப்பானில் இருந்த டோமோயி ஹாகுன் பள்ளி வெறும் ஐம்பது குழந்தைகளோடு இயங்கிய இந்த டோமோயி பள்ளியானது சுதந்திரம்,மகிழ்ச்சி,வாழ்வோடு இணைந்தக் கற்றல் என்பதை தாண்டி கற்பவர்,கற்பிப்பவரின் சுயமரியாதைக்கும்,விருப்பத்திற்கும் முக்கியத்துவம் தந்த இடமாய் நின்றது . பழைய இரயில் பெட்டிகள்தான் பள்ளியின் வகுப்பறை என்று சொல்லும்போது ஆச்சர்யமும் ஆர்வமும் நம்மைத் தொற்றிக்கொள்ளதான் செய்யும். அங்குதான் டோட்டோசான் என்கிற சிறுமி படிக்கச் சென்றாள்.

கடலிலிருந்து கொஞ்சம் மலையிலிருந்து கொஞ்சம்
டோட்டோ-சான்
டோமோயி பள்ளி
கோபாயாஷி என்கிற தலைமையாசிரியர்