கடல் மாசுபாடு ஒரு நெடிய வரலாறு கொண்டது என்றாலும், இருபதாம் நூற்றாண்டில் அதனை எதிர்கொள்வதற்கு குறிப்பிடத்தக்க அளவில் சர்வதேச சட்டங்கள் இயற்றப்பட்டன. 1950கள் துவங்கி தொடர்ந்து கடல் சட்டங்கள் குறித்த பல்வேறு ஐநா மாநாடுகளிலும் கடல் மாசுபாடு குறித்து விவாதிக்கப்பட்டு வந்துள்ளது. கடல்கள் பரந்தவை மிகப் பெரியவை என்பதால் மாசுபாடுகளை கரைத்து அபாயமற்றதாக்கி விடும் அளவற்ற திறனை அவை கொண்டிருப்பதாகவே அநேக அறிவியலாளர்கள் நம்பினர். 1950களின் பிற்பகுதிகளிலும் 1960களின் ஆரம்ப காலத்திலும், அமெரிக்காவின் கடலோரங்களில் அணு சக்தி வாரியத்திடம் உரிமம் பெற்ற நிறுவனங்கள் கதிர்வீச்சுக் கழிவுகளை கொட்டுவது குறித்து பல்வேறு சர்ச்சைகள் கிளம்பின. அதேபோல் விண்ட்ஸ்கேலில் இருக்கும் பிரித்தானிய சுத்திகரிப்பு ஆலையில் இருந்து அயர்லாந்து கடலில் கழிவுகள் கொட்டப்படுவது மற்றும் பிரான்ஸ் அணு வாரியத்தில் இருந்து மத்திய தரைக்கடலில் கழிவுகள் கொட்டப்படுவது ஆகியவை குறித்தும் சர்ச்சைகள் தோன்றின. 1967 ஆம் ஆண்டில் டோரி கேனியான் என்னும் எண்ணெய் டாங்கி மோதி நொறுங்கியது மற்றும் 1969 ஆம் ஆண்டில் கலிபோர்னியா கடலோரத்தில் சாண்ட பார்பரா எண்ணெய் கசிவு ஆகிய சம்பவங்கள் கடல் மாசுபாட்டை மேலும் சர்வதேச தலைப்புச் செய்தியாக்கின. ஸ்டாக்ஹோமில் 1972 ஆம் ஆண்டு நடந்த ஐநா மனித சூழல் மாநாட்டில் கடல் மாசுபாடு தான் முக்கிய விவாதப் பொருளாய் அமைந்தது. அதே வருடத்தில் கழிவுகள் மற்றும் பிற பொருட்களை கடலில் கொட்டி கடலை மாசுபடுத்துவதைத் தடுக்கும் ஒப்பந்தம் கையெழுத்தானது. இந்த ஒப்பந்தம் சில சமயங்களில் லண்டன் ஒப்பந்தம் என்றும் அழைக்கப்படுகிறது. லண்டன் ஒப்பந்தம் கடல் மாசுபாட்டை முற்றிலுமாய் தடை செய்யவில்லை என்றாலும் அது தடை செய்யப்பட வேண்டிய பொருட்கள் (கருப்பு) மற்றும் தேசிய அதிகாரிகளால் கட்டுப்படுத்தப்பட வேண்டிய பொருட்களின் (பழுப்பு) பட்டியல்களை உருவாக்கித் தந்தது. உதாரணமாக சயனைடு மற்றும் உயர்ந்த அணுக்கதிர்வீச்சுப் பொருட்கள் எல்லாம் கருப்பு பட்டியலில் இடம்பெற்றன. லண்டன் ஒப்பந்தம் கப்பல்களில் இருந்து கொட்டப்பட்ட கழிவுகளுக்கு மட்டுமே பொருந்தும் என்பதால் குழாய்கள் வழியே திரவ வடிவில் கொட்டப்பட்ட கழிவுகளைக் கட்டுப்படுத்த அது எதுவும் செய்ய முடியவில்லை.

கப்பல் வழி மாசுபாடு
மாசுபாட்டுப் பாதைகள்
வரலாறு
பிளாஸ்டிக் குப்பை