பிஸ்மார்க் 1847 ஆம் ஆண்டில், தன் முப்பத்தி இரண்டாவது வயதில் புதிதாக உருவாக்கப்பட்ட ப்ரஷியன் சட்டமன்றமான வெரீனிக்டர் லாண்டுடாகு (Vereinigter Landtag) பிரதிநிதியாகத் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டார். அங்கு, அவர் ராஜதந்திரி, பிற்போக்கு அரசியல்வாதி, பேச்சுச் சாதுரியம் உள்ளவர் என்ற பெருமைகளைப் பெற்றார். தான் அரசாட்சி செய்வதற்கு ஒரு தெய்வீக உரிமை பெற்றிருப்பதாக வெளிப்படையாக வாதிட்டார். இவர் ஜெர்லாக் (Gerlach) சகோதரர்களால் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டார். அவர்கள் கடவுள் பற்றுள்ள லூதரன்கள். தங்களின் நியூ ப்ரெஸ்ஸிஸ்கே ஸீடங் ("Neue Preussische Zeitung") என்ற செய்தித்தாளில் கவர்ச்சிகரமான இரும்புச் சிலுவை சித்திரத்தை உள்ளடக்கி இருந்தனர். இதனால், இப்பத்திரிக்கையை நடத்திய இக்குழுவினர் "க்ருஸ்ஸீசிதுங்-Kreuzzeitung" என்றழைக்கப்பட்டனர்.

பிஸ்மார்க், புரட்சியாளர்களை, "தங்கள் சண்டைகளுக்கெதிராகக் கலகம் விளைவிக்கிறவர்கள்" என்று பதிவு செய்தார். அரசு புரட்சியைக் கட்டுப்படுத்தாது என்று ஆட்சியாளர்கள் அறிந்திருந்தனர். பிஸ்மார்க் தாராளவாதிகளுக்கு ஏராளமான சலுகைகள் வழங்கினார். அவர் ஒரு அரசியலமைப்பை பிரகடனப்படுத்த வாக்குறுதியளித்தார். கருப்பு-சிவப்பு-தங்கம் என்னும் புரட்சிகர நிறங்களை அணிந்திருந்தார். அவை இன்றைய ஜெர்மானியக் கொடியில் காணப்படுகின்றன. பிரஷியா மற்றும் பிற ஜெர்மானிய நாடுகள் ஒன்று சேர்ந்து ஒரு தேசிய அரசுக்கு ஒன்றிணைக்கப்பட வேண்டும் என்று ஒப்புக் கொள்ளப்பட்டது. அதன் முதன்மை ஜனாதிபதியாக தாராளவாத, காட்ஃப்ரைடு லுடால்ஃப் காம்ப்ஹாஸன் (Gottfried Ludolf Camphausen) நியமிக்கப்பட்டார்.

முதலாவதாக, பிஸ்மார்க் தனது தோட்ட விவசாயிகளை ஒரு இராணுவப் படையாகக்கிளர்ந்தெழச் செய்தார். பெர்லின் அரசரின் பெயரில் அணிவகுத்துச் செல்ல முயன்றார். அவர் தனது சேவைகளை வழங்குவதற்காக பெர்லினுக்குப் பயணம் செய்தார். ஆனால் தேவைப்பட்டால், தனது தோட்டங்களில் இருந்து இராணுவத்திற்கு உணவு வழங்குவதன் மூலம் தன்னைப் பயன்படுத்திக் கொள்ளும்படி கூறினார். அரசரின் சகோதரர் இளவரசர் வில்ஹெல்ம் (Wilhelm) இங்கிலாந்திற்கு ஓடிவிட்டார். பிஸ்மார்க், வில்ஹெம்மின் மனைவி ஆகஸ்டாவுடன் உட்சூழ்ச்சி செய்து அவரது பதினான்கு வயது மகனான ஃப்ரெடெரிக் வில்லியமை (Frederick William) பிரஷ்ய சாம்ராஜ்யத்தில், பிரெட்ரிக் வில்லியம் IV இடத்தில் பதவி அமர்த்தினார். ஆகஸ்டாவிற்கு இதில் எந்த பயனும் இல்லை. அதன்பின்னர் அவர் பிஸ்மார்க்கை வெறுத்தார்.

ஜெர்லாக் சகோதரர்கள் உட்பட, பழமைவாதிகள் மீண்டும் திரண்டனர். ஆலோசகர்களின் உள் குழு ஒன்றை அமைத்தனர், இது "கேமரில்லா" என அழைக்கப்பட்டது. இது மன்னரை மையமாகக் கொண்டிருந்தது. பேர்லினை தன் கட்டுப்பாட்டுக்குள் மீட்டுக்கொண்டது. ஒரு புதிய அரசியலமைப்பு உருவாக்கபட்டிருந்தாலும், அதன் விதிகள் புரட்சியாளர்களின் கோரிக்கைகளுக்கு மிகக் குறைவான அளவே திருப்தியளித்தன.

ஆரம்ப அரசியல் ஈடுபாடு
ஒட்டோவின் காப்பீட்டு திட்டம்
ப்ருஸ்ஸியா புரட்சி
ஜெர்மன் பேரரசின் அதிபர்