வடமராட்சி மக்கள் பரம்பரை பரம்பரையாகத் தொன்று தொடக்கம் வாழ்ந்து வந்த அந்த மண்ணில் 1940,1956,1965 காலப்பகுதிகளில் இயற்கை அனர்த்தங்கள் சில ஏற்பட்ட சமயம் சில உயிர் இழப்புக்களுடன் உடமை இழப்புக்களையும் சந்தித்த மக்கள் தமது வாழ்விடங்களில் இருந்தும் சில இடப்பெயர்வுக்கு ஆழாகியிருந்த போதிலும் அதற்கு பிற்பட்ட காலத்தில் ஏற்பட்ட யுத்த அனர்த்தங்கள், சுனாமி அனர்த்தம் என்பனவற்றில் பாரிய உயிர் இழப்புக்கள் தனது சொந்த உழைப்பின் மூலம் சேமித்து தேடிய சொத்துக்களின் இழப்புக்கள் என்பனவற்றுடன் அவர்கள் வசித்து வந்த இடத்தில் இருந்து நகர்ந்து வேறு இடங்களில் சென்று வசிக்க வேண்டிய துர்ப்பாக்கிய நிலைக்கும் ஆளாகியிருந்தனர்.
வடமராட்சி கிழக்குப்பகுதி மக்கள் தங்களுடைய பிரதான தொழிலாக கடற்றொழில், விவசாயம், சீவல்தொழில், வியாபாரம் ஏனைய கைத்தொழில்களுடன் சிலர் அரச உத்தியோகங்களையும் மேற்கொண்டு சந்தோசமாக வாழ்ந்து வந்தனர். இவர்களுடைய வாழ்வில் யுத்த அனர்த்தம், இயற்கை அனர்த்தம்என்பன மாறி மாறி பேரிடியாக வந்தமையால் பாரிய உயிரிழப்புக்கள், தமது சொந்த உழைப்பின் மூலம் சேமித்து தேடிய சொத்துக்களின் இழப்புக்கள் என்பவற்றுடன் அவர்கள் வசித்து வந்த இடத்திலிருந்தும் நகர்ந்து வேறு இடங்களில் சென்று வசிக்க வேண்டிய துர்ப்பாக்கிய நிலைக்கு ஆளாகியிருந்தனர். 

மக்களது தேவைகளை நிறைவேற்றுவதற்காக அமைந்திருந்த சேவை நிலையங்களான உதவி அரசாங்க அதிபர் அலுவலகம், வைத்தியசாலைகள், பாடசாலைகள், பிரதேச சபை, கமநல சேவை நிலையம், கூட்டுறவு நிலையங்கள், தபால் நிலையங்கள் மற்றும் பிரதேச மட்டத்திலான பொது அமைப்புக்கள் என்பன காலத்திற்குக் காலம் மக்களின் இடப்பெயர்வுகளிற்கு ஏற்ப நகர்ந்து தமது இருப்பிடங்களை அமைத்துக் கொள்ள வேண்டிய தேவையும் ஏற்பட்டன. இதனால் பல உடமைகள், சொத்துக்கள் என்பவற்றையும்அவை காலத்திற்குக் காலம் இழக்க வேண்டிய நிலை ஏற்பட்டது.
1987ம் ஆண்டு மக்கள் அனர்த்தத்திற்கு உள்ளாகியிருந்த போதிலும் 14.07.1991இல் வெற்றிலைக்கேணியில் இடம்பெற்ற அனர்த்த இழப்புக்களுடன் இருப்பிடங்களையும் விட்டு நகரவேண்டிய சூழ்நிலை ஏற்பட்டது. இதுவே இப்பிரதேச மக்களின் முதல் இடப்பெயர்வு என்று குறிப்பிட்டுச் சொல்ல முடியும். தமது உடமைகள் அனைத்தையும் விட்டு தமது உயிரை மட்டும் பாதுகாக்கும் நோக்கில் ஓடிச்சென்றவர்களுள் சிலர் உயிரிழந்தனர். சிலர் காயங்களுடன் அயல் கிராமங்களைச் சென்றடைந்தனர். இந்த இடப்பெயர்வில் முழுமையான பாதிப்பைப் பெற்ற கிராமம் வெற்றிலைக்கேணி ஆகும்.அடுத்தபடியாக கட்டைக்காட்டில் ஒரு பகுதியும் ஆழியவளையில் ஒரு பகுதியும் பாதிப்படைந்தன.

இந்த இடப்பெயர்வின் விளைவால் வடமராட்சி கிழக்குப் பிரதேசத்தில் போக்கறுப்பு, முள்ளியான், வெற்றிலைக்கேணி, ஆழியவளை, உடுத்துறை, வத்திராயன் கிராம அலுவலர் பிரிவுகள் மக்கள் எவரும் வசிக்காத சூனியப் பிரதேசங்களாக மாறின. செம்பியன்பற்று, நாகர்கோவில் பகுதிகளில் தற்காலிகக் குடிசைகளிலும், உறவினர் நண்பர் வீடுகளிலும் இடம்பெயர்ந்த மக்கள் வசித்து வந்தனர். உதவி அரசாங்க அதிபர் பணிமனையினால் வழங்கப்பட்டு வந்த இடம்பெயர்ந்தோருக்கான உலர் உணவு நிவாரண உதவியுடன் இந்த மக்களுக்கான தற்காலிகக் குடிசைகள் மற்றும் அத்தியாவசிய தேவைகளை இலங்கை செஞ்சிலுவைச்சங்கத்தின் யாழ்கிளையின் வடமராட்சி கிழக்கு பிரிவினர் ஒழுங்கமைத்து வழங்கும் பணியில் ஈடுபட்டனர். தனிப்பனை, செம்பியன்பற்று வடக்கு, நயினாமுனை, மாமுனை, நாகர்கோவில் தெற்கு, நாகர்கோவில் மேற்கு, நாகர்கோவில் கிழக்கு ஆகிய பகுதிகளில் சுமார் 925 தற்காலிக குடிசைகள் அமைத்து தங்கவிடப்பட்டனர். இலங்கைச் செஞ்சிலுவைச் சங்கத்தில் வடமராட்சி கிழக்குப்பிரிவின் ஆரம்பகாலத் தலைவர் அமரர்.கொ.அ.ஸ்ரனிஸ்லா... அவர்களின் தலைமையிலான நிர்வாகத்தினர் இச்செயற்பாட்டில் ஈடுபட்டு வந்தனர். 
இந்த அனர்த்தம் காரணமாக நித்தியவெட்டையில் இயங்கி வந்த முள்ளியான் மருந்தகம் முற்றாகச் சேதமடைந்ததுடன், அப்பகுதி மக்களின் இடப்பெயர்வுடன் இந்த நிலையத்தின் சேவையானது நிறுத்தப்பட்டது. 

மேலும்,வெற்றிலைக்கேணி பரமேஸ்வரா வித்தியாலயம், வெற்றிலைக்கேணி றோ.க.த.க பாடசாலை, ஆழியவளை சி.சி.த.க வித்தியாலயம் ஆகிய பாடசாலைகள் செம்பியன்பற்று வடக்கு கிராமத்தில் தற்காலிகக் கொட்டகைகள் அமைத்து இயங்கத் தொடங்கின. உடுத்துறை ம.வி, மருதங்கேணி இ.த.க. பாடசாலை ஆகியவற்றின் மாணவர்களும், ஆசிரியர்களும் மேற்படி பாடசாலைகளிலும் செம்பியன்பற்று அ.த.க பாடசாலையிலும் இணைக்கப்பட்டிருந்தனர். இந்த இடப்பெயர்வின் இறுதிக்காலத்தில் யாஃஉடுத்துறை ம.வித்தியாலயம்,யாஃமருதங்கேணி இ.த.க. பாடசாலையிலேயே இணைந்து செயற்பட்டு வந்தது. கல்வி நிர்வாகச் செயற்பாட்டு மையமான வடமராட்சி கிழக்கு கோட்டக் கல்விப்பணிமனை 1993 பிற்பகுதியில்; செம்பியன்பற்று தெற்கில் தனியார் வீடு ஒன்றில் முதன்முதலாக ஆரம்பிக்கப்பட்டு செயற்பட்டு வந்தது. இப்பிரதேசத்தின் முதல் கோட்டக்கல்வி அதிகாரியாக திரு.வை.செல்வராசா அவர்கள் நியமிக்கப்பட்டு இப்பணிமனையில் கடமையாற்றி வந்தார். இவ்வாறு மாணவர்களின் கல்விச்செயற்பாட்டிலும் இந்த இடப்பெயர்வு தாக்கத்தை ஏற்படுத்தி இருந்தபோதிலும், இத்தகைய கஸ்டமான சூழலில் கல்வி கற்ற மாணவர்கள் சிறந்த பெறுபேறுகளைப் பெற்று முன்னணியில் திகழ்ந்திருந்தமை வரவேற்கக்கூடிய விடயமாகும்.

1995 ஐப்பசி, 1996 வைகாசி ஆகிய காலப்பகுதியில் இடம்பெற்ற யுத்த அனர்த்தங்கள் காரணமாக இப்பிரதேசத்தில் அடுத்த இடப்பெயர்வுகள் ஏற்பட்டன. 1991 இல் இடம்பெயர்ந்து தற்காலிகக் குடிசைகளிலும், நண்பர் உறவினர் வீடுகளிலும் வசித்து வந்த குடும்பங்களுள் பெரும்பாலானோரும், ஏனைய கிராமங்களில் நிரந்தரமாக வசித்து வந்த குடும்பங்களுள் ஒரு பகுதியினரும் இந்த இடப்பெயர்வுக்கு ஆளாகி இருந்தனர். 1991 இடப்பெயர்வின் போது வசித்த மக்களுடன் இந்த இடப்பெயர்வுகளின் போது வந்த குடும்பமுமாக சுமார் 2000 குடும்பங்கள் வரையில் இப்பகுதியில் வசித்து வந்ததாக அறியமுடிகின்றது. இப்பகுதியானது பூனைத்தொடுவாய், கற்பாடு, நல்ல தண்ணீர் தொடுவாய் என உப பிரிவுகளாக பிரிக்கப்பட்டு நிரவகிக்கப்பட்டு வந்தது. இப்பகுதியில் 3 பாடசாலைகள், 3 முன்பள்ளிகள் இயங்கி வந்தன. 

அத்துடன் இங்கே கிராமமட்ட அமைப்புக்களும் தெரிவு செய்யப்பட்டு செயற்பட்டு வந்தன. இலங்கை செஞ்சிலுவைச்சங்கத்தின் தற்காலிக வைத்தியசாலையும், நடமாடும் மருத்துவ சேவையும் இயங்கி இப்பிரதேச மக்களுக்கான சுகாதாரசேவையினை வழங்கி வந்தன. இங்கே வசித்து வந்த மக்களுக்கானஇடம்பெயர்ந்தோர் நிவாரணம் கண்டாவளை உதவி அரசாங்க அதிபர் பணிமனையினால் வழங்கப்பட்டு வந்தது. மக்கள் தமது அத்தியாவசிய தேவைக்காக சுண்டிக்குளம் கடனீரேரியைக் கடந்து சென்றே நகர்ப்புறத்தை அடைய முடிந்தது. இதற்கென 3 இறங்குதுறைகள் இந்த நீரேரிப் பகுதியில் அமைக்கப்பட்டு அவர்களுக்கான படகுச் சேவைகள் சுண்டிக்குளம் கடற்றொழிலாளர் கூட்டுறவுச்சங்கத்தின் நெறிப்படுத்தலில் நடைபெற்று வந்தது.

அதன்பின்னர், 2000 ஆம் ஆண்டு சித்திரை மாதம் 26ம் திகதி குடாரப்பு பகுதியில் ஏற்பட்ட யுத்த அனர்த்தம் காரணமாக இப்பிரதேச மக்கள் 4வது தடவையாக இடம்பெயர்ந்தனர். இதன்போது நாகர்கோவில் கிழக்கு, மேற்கு, தெற்கு கிராம அலுவலர் பிரிவுகளில் வசித்து வந்த மக்களும், அம்பன் கிழக்குப்பகுதி மக்களும் மேற்குப்பக்கமாக அமைந்த கிராமங்களிற்கும், பருத்தித்துறைப் பகுதிக்கும் இடம்பெயர்ந்து சென்றனர். செம்பியன்பற்று பகுதியில் வசித்துவந்த மக்களில் ஒரு பகுதியினர் மேற்குப்பக்கமாக நகர்ந்து பருத்தித்துறைப் பகுதிக்கும், பெரும்பாலான மிகுதிப் பகுதியினர் கிழக்குப்பக்கமாக நகர்ந்து சுண்டிக்குளத்திற்கும், அப்பகுதியினூடாக கிளிநொச்சி, முல்லைத்தீவு மாவட்ட பிரதேசங்களிற்கும் இடம்பெயர்ந்து சென்றனர்.

இந்த இடப்பெயர்வுடன் உதவி அரசாங்க அதிபர் பணிமனை, அம்பன் மருந்தகம் பிரதேச சபையின் உப அலுவலகங்கள், பதிவாளர் சேவை அலுவலகங்கள், கமநலசேவை நிலையம், பல நோக்குக் கூட்டுறவுச் சங்க தலைமைப் பணிமனை, உப தபாலகங்கள் என்பன மேற்குப்பக்கமாக நகர்ந்து பருத்தித்துறைப் பகுதியில் இயங்கத் தொடங்கின. வடமராட்சி கிழக்கு பிரதேசத்திற்குரிய அரச, அரச சார்பற்ற சேவை நிலையங்களின் அமைவிடங்கள் யாவும் இப்பிரதேசத்தை விட்டு முற்றாக இடம்பெயர்ந்த சம்பவம் இந்த 2000 ஆம் ஆண்டு இடப்பெயர்வின் போதே ஏற்பட்டது என அறியமுடிகின்றது. இந்த 4வது இடப்பெயர்வுடன் சுமார் 2500 குடும்பங்கள் வரை வசித்து வந்தனர்.

2002ஆம் ஆண்டு மாசி மாதம் நாட்டில் ஏற்பட்ட சமாதானச்சூழலைத் தொடர்ந்து இப்பகுதியைச் சேர்ந்த மக்கள் தமது சொந்த இடங்களுக்கு வந்து மீளக்குடியேறினர். ஆனால் நாகர்கோவில் கிழக்கு, மேற்கு, தெற்கு கிராம அலுவலர் பிரிவுகளில் வசித்து வந்த மக்களும், அம்பன் கிழக்குப்பகுதி மக்களும் மீளக்குடியமர்வதற்கு அனுமதிக்கப்படவில்லை. இப்பகுதிகள் மட்டும் மக்கள் குடியமரமுடியாத சூனியப்பிரதேசமாகவே தொடர்ந்தும் இருந்து வந்தன. இதனால் இப்பிரதேசம் துண்டாடப்பட்ட நிலையில் மேற்குப்பகுதியில் மணற்காடு தொடக்கம் அம்பன் வரை ஒரு பகுதியாகவும், கிழக்குப்பகுதியில் செம்பியன்பற்று வடக்கு தொடக்கம் சுண்டிக்குளம் வரை இன்னொரு பகுதியாகவும் இருந்து வந்தன. மேற்குப் பகுதியில் 5 கிராம அலுவலர் பிரிவுகளும் கிழக்குப் பகுதியில் 10 கிராம அலுவலர் பிரிவுகளும் இயங்கி வந்தன. பருத்தித்துறை – மருதங்கேணி பிரதான வீதி அம்பன் கிராமத்துடன் தொடர்ந்து மூடப்பட்ட நிலையில் இருந்தமையால் பருத்தித்துறையிலிருந்து யு9 பாதையை அடைந்து புதுக்காட்டுச் சந்தி மற்றும் இயக்கச்சி சந்தி என்பவற்றினூடாகவே இப்பிரதேச மக்கள் போக்குவரத்து செய்யக்கூடியதாக இருந்தது. 

மக்களின் மீள்குடியமர்வைத் தொடர்ந்து நிர்வாகச் செயற்பாட்டு மையங்களும் அவற்றிற்குரிய இடங்களில் வந்து இயங்கத் தொடங்கின. மீள்குடியமர்வு இடம்பெற்ற இடங்களில் வைத்தியசேவையானது நடமாடும் சேவையாக சிலகாலம் நடைபெற்ற பின்பு மருதங்கேணி கிராமிய வைத்தியசாலை நெக்கோட் திட்டத்தில் புனரமைக்கப்பட்டு மருதங்கேணி பிரதேச வைத்தியசாலையாகத் தரம் உயர்த்தப்பட்டு இயங்கத் தொடங்கியது. அத்துடன் சுண்டிக்குளம் துஃ145 கிராம அலுவலர் பிரிவு மீண்டும் வடமராட்சி கிழக்கு உதவி அரசாங்க அதிபர் பிரிவுடன் இணைக்கப்பட்டது. இங்கே வசித்து வந்த மக்கள் தமது சொந்த இடங்களில் மீள்குடியமர்ந்தமையால் குடும்ப எண்ணிக்கையில் வீழ்ச்சி ஏற்பட்டது. சுமார் 150 குடும்பங்கள் வரையே அங்கே வசித்து வந்தனர் என அறியமுடிகின்றது.

மீள்குடியமர அனுமதிக்கப்படாத நாகர்கோவில் கிழக்கு, நாகர்கோவில் மேற்கு, நாகர்கோவில் தெற்கு, அம்பன் கிழக்கு பகுதிகளைச் சேர்ந்த மக்கள் இன்னமும் இடம்பெயர்ந்த நிலையில் வடமராட்சி கிழக்கின் ஏனைய கிராமங்களிலும், பருத்தித்துறை பிரதேச செயலர் பிரிவிலும், வன்னிப்பகுதியிலும் நண்பர் உறவினர் வீடுகளில் தங்கி வாழ்ந்து வந்தனர். 
மீள்குடியமர்வு நடைபெற்ற பகுதிகளில் இதுவரை காலமும் தொடர்ந்து வந்த யுத்த அனர்த்தங்கள், இடப்பெயர்வுகள் ஆகியவற்றால் சிதைந்து போன பொருளாதார வசதிகள், உட்கட்டுமானங்கள் யாவும் படிப்படியாக மீளுருவாக்கம் செய்யப்பட அந்த மக்களின் மனங்களும் ஓரளவு ஆறுதலடைந்து வந்தன. 

மக்கள் சமாதான சூழலில் நிம்மதியாகத் தங்களின் வாழ்க்கையை நடாத்திக் கொண்டிருந்த வேளையில் இயற்கை அனர்த்தம் தனது கோரத்தாண்டவத்தை நடாத்திக்காட்டியது. 26.12.2004 அன்று காலைநேரம் சுனாமிப்பேரலை எழுந்து கரையோரக்கிராமங்கள் அனைத்தையும் சில விநாடி நேரத்திலே சின்னாபின்னமாக்கியது. ஏராளமான உயிர்கள் காவு கொள்ளப்பட்டு, பலர் அங்கவீனமாக்கப்பட்டு, உளவியல் ரீதியாக பாதிக்கப்பட்டதுடன் சொத்துக்கள், உடமைகள் யாவும் அந்த சொற்ப நேரத்திலே அழித்து துடைக்கப்பட்ட கோரச்சம்பவத்திற்கு ஆளாகினர். இவர்கள் குடியிருந்த நிலம் எல்லாம் வெறும் வெற்று நிலமாகவே காட்சியளித்தது. 

இந்த அனர்த்தத்தில் உயிர் மீண்டவர்களின் நலன்களைக் கவனிப்பதற்காக மனிதநேயமுள்ள தன்னார்வத் தொண்டு நிறுவனங்கள் பல இப்பிரதேசத்தை நாடி வந்தன. கடலிலிருந்து 300 மீற்றர் வரை சுனாமி வலயம் எனப் பிரகடனப்படுத்தப்பட்டு அதற்கு அப்பால் உள்ள பகுதிகளில் இடைத்தங்கல் வதிவிடங்கள் அமைக்கப்பட்டு மக்கள் குடியமர்த்தப்பட்டனர். இந்த வதிவிடங்களில் வசித்த மக்களுக்கான அத்pயாவசிய தேவைகளை அரச, அரசசார்பற்ற நிறுவனங்கள் வழங்கும் பணியிலே ஈடுபட்டன.

சுனாமி வலயத்தினுள் உள்ள காணியினுள் உரித்துடையோருக்கான காணிக்கச்சேரி நடாத்தப்பட்டு ஒவ்வொருவருக்கும் தலா இருபது பேட்ஸ் அரசகாணிகள் வழங்கப்பட்டு நிரந்தர வீடுகள் அமைத்துக் கொடுக்கும் பணி ஆரம்பிக்கப்பட்டது. வெற்றிலைக்கேணி, முள்ளியான் கிராம அலுவலர் பிரிவுகளில் சுமார் 180 வீடுகள் வரை மக்களுக்குக் கையளிக்கப்பட்ட நிலையிலும், ஏனைய கிராமங்களில் கட்டுமாணப்பணிகள் நடைபெற்றுக் கொண்டிருந்த வேளையிலும் 2006 ஆவணி 11 ஆம் திகதி மீண்டும் இப்பிரதேசத்தில் யுத்த அனர்த்தம் ஏற்பட்டது. இதன்போது யு9 பாதை தடைப்பட்டதுடன், இப்பிரதேச மக்களை மீண்டும் இடம்பெயர வைத்தது. 2000 ஆம் ஆண்டு அனர்த்தத்தைத் தொடர்ந்து இப்பிரதேசம் துண்டாடப்பட்டிருந்த போதிலும் யு9 பாதையூடாக இணைந்திருந்தது. 2006 ஆம் ஆண்டு அனர்த்தத்தில் முகமாலையுடன் யு9 பாதை தடைப்பட்டதால் இப்பிரதேசம் நிரந்தரமாகவே துண்டாடப்பட்டது. 

பலத்த யுத்தச் செயற்பாடுகளினால் உதவி அரசாங்க அதிபர் பணிமனை மற்றும் சமுர்த்தி வங்கி என்பன கண்டாவளையில் இயங்கி வந்த நிலையில் உத்தியோகத்தர்களின் முயற்சியினால் பழைய பணிமனையிலிருந்த தளபாடங்கள், ஆவணங்கள், ஏனைய பொருட்கள் என்பன கொண்டு வரப்பட்டு கண்டாவளையில் இயங்கிய அலுவலகத்தில் சேர்க்கப்பட்டது. உடுத்துறை தொடக்கம் சுண்டிக்குளம் வரையிலான 6 கிராம அலுவலர் பிரிவுகள் இயங்கியதுடன் கணக்கெடுப்பின்படி சுமார் 3000 குடும்பங்கள் வசித்து வந்ததாக அறியப்படுகின்றது. இந்த மக்களுக்கான உதவிகளும் கொடுப்பனவுகளும் கிளிநொச்சி மாவட்டச் செயலகத்தனதும், யாழ் மாவட்டச் செயலகத்தினதும் நெருங்கிய தொடர்பின் காரணமாக வழங்கப்பட்டிருந்தது. 

யுத்த அனர்த்தங்களுக்கு மத்தியிலும் மக்கள் நலனில் அக்கறையோடு சேவையாற்றிய பதில் உதவி அரசாங்க அதிபரினதும், கிராம சேவகர்களினதும், சமுர்த்தி உத்தியோகத்தரிகளினதும், வெளிக்கள உத்தியோகத்தர்களினதும், அலுவலக உத்தியோகத்தர்கள் மற்றும் சிற்றூழியர்கள் அனைவரினதும் தன்னலமற்ற சேவையானது இந்த மக்கள் மனதில் இன்றும் நிலைத்திருக்கின்றது. அத்துடன் இப்பகுதியில் கடமையாற்றிய அதிபர், ஆசிரியர்களும் தமது சேவையை இப்பிரதேச மக்களுக்கு பாரிய அனர்த்தங்களின் போதும் ஆற்றியமையானது குறிப்பிடத்தக்கது. மேலும், மருதங்கேணி வைத்தியசாலையின் பொறுப்பதிகாரி டாக்டர்.ளு.சூரியகுமார் அவர்களுடன் இவ்வைத்தியசாலையில் பணியாற்றிய தாதிகள் மற்றும் ஊழியர்கள் அனைவரும் அனர்த்த காலத்திலும் தங்களது உயிர்களைத் துச்சமென மதித்து மக்களது உயிர்காக்கும் நடவடிக்கையில் ஈடுபட்டதை எவருமே மறக்க முடியாது. 

இதேபோல் அக்காலகட்டத்தில் சேவையாற்றிய சேவை நிலையங்களின் உத்தியோகத்தர்கள், பிரதேச, கிராமமட்ட அமைப்புக்களின் நிர்வாகிகள், ஊழியர்கள் அனைவருமே தமது நலனிலும் பார்க்க இப்பிரதேச மக்களின் நலனில் கூடிய அக்கறைசெலுத்தி சேவையாற்றியிருந்தனர்.
எனினும் இந்த இடப்பெயர்வில் இப்பிரதேச மக்கள் சந்தித்த துன்ப,துயரங்கள் வார்த்தைகளில் சொல்ல முடியாதவை. தமது உயிர்களைப் பாதுகாப்பதற்கு அவர்கள் சந்தித்த அவலங்களை எழுத்து வரிகளில் எவராலும் குறிப்பிடமுடியாது. இடம்பெயர்ந்து சென்றவர்களில் முள்ளிவாய்க்காலில் வசித்த மக்கள் 2009 வைகாசி மாதம் யுத்தம் நிறைவடைந்த பின் நலன்புரி நிலையங்களுக்கு அனுப்பிவைக்கப்பட்டனர். 
பின்னர், யுத்தத்தால் இடம்பெயர்ந்து நண்பர் உறவினர் வீடுகளில் வசித்து வந்த நாகர்கோவில், அம்பன பகுதியைச் சேர்ந்த மக்களுக்கு அரசகாணி பகிர்ந்தளிக்கப்பட்டு வீட்டுத்திட்டமும் வழங்கப்பட்டன. இந்த மக்களுக்கான புனர்வாழ்வு புனரமைப்புப் பணிகள் தற்போதும் நடைபெற்று வருகின்றது. சுண்டிக்குளம் பிரிவும், நாகர்கோவில் தெற்கில் ஒரு பகுதியும் மக்கள் குடியமர்வதற்கு இன்னும் அனுமதிக்கப்படவில்லை. பருத்தித்துறை – மருதங்கேணி வீதி 10 வருடங்களின் பின்னர் 2010 புரட்டாதி மாதம் மக்கள் போக்குவரத்திற்காக திறந்து வைக்கப்பட்டதைத் தொடர்ந்து அப்பாதையூடாக மக்கள் போக்குவரத்தினை மேற்கொள்கின்றனர். வடமராட்சி கிழக்கில் வரலாற்றில் இல்லாத மின்சார வசதி தற்போது கிடைக்கப்பெற்றுள்ளது.முதல் இடப்பெயர்வின் போது நிறுத்தப்பட்ட முள்ளியான் மருந்தகம் புதிதாக நிர்மாணிக்கப்பட்டு மருத்துவசேவையானது30 வருடங்களின் பின் மீள ஆரம்பிக்கப்பட்டுள்ளது.

மேலும், இங்கு பல்நோக்குக் கூட்டுறவுச்சங்கம், சமுர்த்தி வங்கி, மருதங்கேணி பிரதேச வைத்தியசாலை, பிரதேச சபை உபஅலுவலகம், அம்பன் கமநலசேவை நிலையம், பாடசாலைகள், பனை தொன்னை வள அபிவிருத்தி சங்கம், வடமராட்சி கிழக்கு கடற்றொழிலாளர் கூட்டுறவுச்சமாசம், அரச கால்நடை வைத்தியநிலையம், தாளையடி உபதபால் நிலையம், கோட்டக்கல்வி அலுவலகம், எரிபொருள் நிரப்பு நிலையம், உப்பு ஆலை, குளிரூட்டும் நிலையம், பொலிஸ் நிலையம் மற்றும் இலங்கை வங்கி கிளையொன்றும் செயற்பட்டு வருகின்றது.
இப்பிரதேச மக்கள் நீண்டகால போராட்டங்களின் பின்னர் துயரங்கள் பல இருப்பினும் அந்த நிலையிலிருந்து விடுபடும் நோக்கில் மீள்கட்டுமானப்பணிகளில் தங்களை இணைத்துக் கொள்வதன் மூலம் மீண்டெழுந்து நிற்கின்றனர்.

காலநிலை
அனர்த்தம்
அறிமுகம்
இடப்பெயர்வுகள்