1560-ஆம் ஆண்டு எசுப்பானிய நிலப்படவரைஞரான சிப்ரியானோ சான்செசு என்பவர் மோசமான நிலைமைகள் காரணமாக 300 ஆண்டுகளுக்கு முன்னரேயே யால காட்டுப் பகுதி கைவிடப்பட்டிருப்பதைக் கண்டுபிடித்தார். இலங்கையின் முன்னாள் தலைமை நீதிபதி சேர் அலெக்சாண்டர் ஜோன்ஸ்டன் (1775-1849)-ல் தான் 1806 ஆம் ஆண்டு திருகோணமலையிலிருந்து அம்பாந்தோட்டைக்குப் பயணித்த பின்னர் யால காட்டுப் பகுதி பற்றி விரிவாக எழுதினார். 1900 ஆம் ஆண்டு மார்ச் 23 அன்று அப்போதைய அரசாங்கம் யால, வில்பத்து பகுதிகளை காடுகள் பாதுகாப்புச் சட்டத்தின் கீழ் பாதுகாக்கப்பட்டனவாக அறிவித்ததுது.

மெனிக் ஆற்றுக்கும் கும்புக்கன் ஆற்றுக்கும் இடைப்பட்டதாக அமைந்துள்ள யால தேசிய வனத்தின் பரப்பளவு தொடக்கத்தில் 389 சதுர கிலோமீற்றர் (150 சதுர மைல்) என வரையறுக்கபட்டிருந்தது. அந்நேரம் இக்காட்டுப் பகுதிக்கு யால என்ற பெயர் வழங்கப்படவில்லை. வேட்டைப் பாதுகாப்புச் சங்கம் (தற்போதைய "வனவிலங்கு மற்றும் இயற்கைவளப் பாதுகாப்புச் சங்கம்") என்ற அமைப்பே இக்காட்டுப் பகுதி பாதுகாக்கப்பட்டதாக அறிவிக்கப்படக் காரணமாயமைந்தது. அக்காலத்தில் பலத்துப்பன, யால ஆகிய இடங்களுக்கு இடைப்பட்ட காட்டுப் பகுதி மேற்படி சங்கத்தைச் சேர்ந்த, அங்கு தங்கி வாழும் உறுப்பினர் வேட்டையாடுவதற்காக மட்டுமென ஒதுக்கப்பட்டிருந்தது.
சவால்களும் பாதுகாப்பும்
வரலாறு
காட்டின் பாதுகாவலர் நியமனம்
சுற்றுலா