டூரெட் நோய்க்குறியீடானது உலகம் முழுவதும் உள்ள அனைத்து சமூகம் மற்றும் இனங்களிலும் காணப்படுகிறது. மேலும் பெண்களைக் காட்டிலும் ஆண்களுக்கு மூன்றிலிருந்து நான்கு மடங்கு அதிகமாக இப்பாதிப்பு ஏற்படுகிறது. டூரெட் நோய்க்குறியீடுக்கான நடுக்கங்கள் குழந்தைப் பருவத்தில் தொடங்கிவிடுகிறது. அது பாதிக்கப்பட்டவர் வளர வளர குறைந்து விடுகிறது அல்லது தணிந்துவிடுகிறது. ஆகையால் பெரும்பாலான வாலிபர்களுக்கு இதற்கான அறுதியிடல் தேவையற்றதாக இருக்கிறது. மேலும் நோய்ப் பரவலானது வாலிபப் பருவத்தினரைக் காட்டிலும் குழந்தைகளுக்கு மிகவும் அதிகமாக இருக்கிறது. வாலிபப் பருவத்தினரைக் காட்டிலும் ஐந்திலிருந்து பன்னிரண்டு மடங்கு அதிகமாக குழந்தைகள் நடுக்கச் சீர்கேடுகளால் பாதிக்கப்பட்டிருக்க வாய்ப்புள்ளது. பொதுவாக நூறில் ஒரு நபர் நடுக்கச் சீர்கேடுகளால் பாதிக்கப்பட்ட நபராக உள்ளார். இதில் குழந்தைப் பருவத்தில் ஏற்படும் நீண்ட கால நடுக்கங்கள் மற்றும் குறைந்த கால நடுக்கங்களும் அடங்கும். ஆயிரம் நபர்களில் ஒன்றிலிருந்து பத்து நபர்கள் வரையில் டூரெட்ஸ் பாதிப்புக்கு ஆளாகியிருப்பதாக பெரும்பாலான ஆய்வாளர்கள் கருதுகின்றனர். ஆயிரம் நபர்களில் ஆறிலிருந்து எட்டு குழந்தைகளுக்கு இப்பாதிப்பு இருப்பதாக பெரும்பாலான ஆய்வுகளில் தெரியவந்திருக்கிறது. அமெரிக்காவில் 2000 ஆம் ஆண்டில் மக்கள் தொகைக் கணக்கெடுப்பைப் பயன்படுத்தி தோராயமாக 53,000–530,000 பள்ளி வயது குழந்தைகளிடம் எடுக்கப்பட்ட கணக்கெடுப்பில் டூரெட்ஸ் பாதிப்புக்குள்ளானோரின் நோய்ப் பரவல் வரம்பு ஆயிரத்திற்கு ஒன்றிலிருந்து பத்து நபர்கள் வரையில் இருந்தது. மேலும் 2001 ஆம் ஆண்டு ஐக்கிய இராச்சியத்தில் மேற்கொள்ளப்பட்ட ஆய்வில் 553,000 நபர்களில் ஐந்து அல்லது அதற்கு மேற்பட்ட வயதுடையோரில் ஆயிரத்துக்கு பத்து பேர் டூரெட்ஸ் பாதிப்புக்குள்ளானவர்களாக இருந்தனர். பெரியவர்களில் பெரும்பாலான பாதிப்புகள் மிதமானவையாக இருக்கின்றன, பெரும்பாலும் இப்பாதிப்பு இருப்பது கிட்டத்தட்ட கண்டறிய முடியாதபடியே இருக்கிறது.

டூரெட்ஸ் பாதிப்பானது பல்வேரு இருநோய் பாதிப்பு நிலைகளுடன் அல்லது உடன் நிகழ் நோய்களுடன் தொடர்புடையதாக இருக்கிறது. அத்தகைய பாதிப்புகளே பாதிக்கப்பட்ட குழந்தைகள் பலவீனமடைவதற்கான முக்கிய காரணமாக இருக்கின்றன. சிறப்பு டூரெட்ஸ் மருத்துவமனைகளில் பரிசோதனை மேற்கொள்ளப்பட வேண்டும் என்ற அவசியமுள்ளபடி மிகவும் தீவிரமான அறிகுறிகள் வெளிப்படும் நோயாளிகளில், குறைந்த அளவிலான நோயாளிகள் மட்டுமே மற்ற பாதிப்புகள் இல்லாமல் இருக்கின்றனர். மேலும் மனதை அலைக்கழிக்கும் சீர்கேடு (ஒ.சி.டி) மற்றும் கவனப்பற்றாக்குறை அதியியக்கச் சீர்கேடு (எ.டி.எச்.டி) போன்ற பாதிப்புகள் சில சந்தர்ப்பங்களில் இதனுடன் சேர்ந்து ஏற்படுபவையாக இருக்கின்றன. டூரெட்ஸ் பாதிப்புக்குள்ளான குழந்தைகளில் எ.டி.எச்.டி ஆனது செயல்பாட்டு ரீதியான பலவீனங்கள், பலவந்தமான நடவடிக்கைகள் மற்றும் நடுக்கத்தின் தீவிரத் தன்மை ஆகியவற்றுடன் தொடர்புடையதாக இருக்கிறது. தன்னைத் தானே காயப்படுத்திக் கொள்ளும் நடத்தைகள் (எஸ்.ஐ.பி), மனக்கலக்கம், மன அழுத்தம், ஆளுமைச் சீர்கேடுகள், எதிர்க்கூறு இணக்கமற்ற சீர்கேடு மற்றும் நடத்தைச் சீர்கேடுகள் உள்ளிட்டவை மற்ற இருநோய் பாதிப்புகளாகும். நோயாளிகளின் அறிக்கையை பத்து ஆண்டுகளாக ஆய்வு செய்த ஒரு ஆய்வாளர், டூரெட்ஸ் பாதிப்புக்குள்ளானோரில் 40 சதவீதத்தினர் "டி.எஸ் மட்டும்" அல்லது "துல்லிய டி.எஸ்" மட்டுமே கொண்டவர்களாக இருக்கின்றனர் என்பதனை வெளிப்படுத்தினார். அதாவது, எ.டி.எச்.டி, ஒ.சி.டி மற்றும் மற்ற சீர்கேடுகள் இல்லாமல் வெறும் டூரெட் பாதிப்பு மட்டுமே இருக்கிறது என்பதைக் குறிப்பிடுகிறார்.

ஒரு காலத்தில் டூரெட் நோய்க்குறியீடு மிகவும் அரிதான ஒரு பாதிப்பாக கருதப்பட்டது. 1972 ஆம் ஆண்டு அமெரிக்காவில் தேசிய சுகாதார நிறுவனங்கள் (National Institutes of Health) (என்.ஐ.எச்) அமெரிக்காவில் நூறுக்கும் குறைவானவர்களே இப்பாதிப்புக்கு உள்ளாகியிருந்தனர் என்று கருதியது. மேலும் 1973 ஆம் ஆண்டின் பதிவறிக்கை ஒன்று உலகளவில் 485 நோயாளிகள் மட்டுமே இப்பாதிப்புக்கு உள்ளாகியிருந்தனர் என தெரிவித்தது. எனினும் 2000 ஆண்டிலிருந்து வெளிவந்த பல்வேறு ஆய்வுகள், நோய்ப் பரவலானது முன்பு கருதியிருந்ததைக் காட்டிலும் மிகவும் அதிகமானதாக இருப்பதைக் காட்டின. நோய்ப் பரவல் விகிதத்தில் தற்போதைய மதிப்பீடுகளுக்கும் முந்தைய மதிப்பீடுகளுக்கும் இடையேயான முரண்பாடுகள் பல காரணிகளிலிருந்து உருவாகின்றன. மருத்துவமனையில் பரிந்துரைக்கப்பட்ட நோயாளிகளில் இருந்து எடுக்கப்பட்ட முந்தைய மாதிரிகளின் மூலமாக நிர்ணயிக்கப்பட்ட ஒருதலைச் சார்பு முடிவு, மிதமான நோயாளிகளைக் கண்டறிவதில் மதிப்பீடு முறைகள் தவறியது மற்றும் அறுதியிடல் முறை மற்றும் குறுமட்டங்களில் இருந்த மாறுபாடுகள் போன்றவை இதில் அடங்கும். 2000 ஆண்டுக்கு முன்பு மற்றும் 1980கள் வரையில் வெளியிடப்பட்ட பல்வேறு பரவலான சமூக ஆய்வுகளில், டூரெட்ஸ் நோய்க்குறியீடுக்கான பெரும்பாலான நோய்ப்பரவல் ஆய்வுகள், மூன்றாம் நிலை மருத்துவமனை அல்லது சிறப்பு மருத்துவமையில் பரிந்துரைக்கப்பட்ட நோயாளிகளை மட்டுமே சார்ந்து இருந்தன. மிதமான அறிகுறிகள் கொண்ட குழந்தைகள் சிறப்பு மருத்துவமனைகளுக்குப் பரிந்துரைக்கப்படுவதில்லை. அதனால் இந்த ஆய்வுகள் தீவிர நோயாளிகளை மட்டுமே கருத்தில் கொண்ட ஒரு தலைச் சார்பு முடிவுகளைக் கொண்டிருந்தன. நடுக்கங்கள் அதன் கடுமை மற்றும் வெளிப்பாட்டில் மாறுபட்டதாக இருப்பது, விட்டு விட்டு தோன்றுவது, மருத்துவர்கள், நோயாளிகள், குடும்ப உறுப்பினர்கள், நண்பர்கள் அல்லது ஆசிரியர்களால் கண்டுபிடிக்க இயலாமல் இருந்தல் ஆகியவற்றின் காரணமாக டூரெட் நோய்க்குறியீடுக்கான ஆய்வுகளில் பிழைகள் ஏற்பட வாய்ப்புகள் அதிகமுள்ளன. டூரெட் நோய்க் குறியீடு பாதிப்புக்குள்ளானோரில் தோராயமாக 20 சதவீதத்தினர் அவர்களுக்கு நடுக்கங்கள் ஏற்படுவதை அறியாமலே உள்ளனர். நடுக்கங்கள் பொதுவாக கண்டறியப்பட முடியாமலும் கண்டறிவதற்கு சிரமமானதாகவும் இருக்கின்றன என்பதை சமீபத்திய ஆய்வுகள் ஏற்றுக்கொண்டுள்ளன. அதனால் பரிந்துரைகளைச் சார்ந்திருந்த பழைய ஆய்வுகளைக் காட்டிலும் புதிய ஆய்வுகளில் நேரடி வகுப்பறைக் கண்காணிப்பு மற்றும் பல்வேறு தகவலளிப்பவர்கள் (பெற்றோர், ஆசிரியர் மற்றும் பயிற்சி பெற்ற கண்காணிப்பாளர்கள்) பயன்படுத்தப்படுவதால் அதிகளவு நோயாளிகள் கண்டறியப்பட்டனர். அறுதியிடல் குறுமட்டம் மற்றும் மதிப்பீட்டு முறை ஆகியவை மிதமாக பாதிக்கப்பட்ட நோயாளிகளையும் கண்டறியும் விதமாக மாறியதன் காரணமாக, மதிப்பீட்டில் நோய்ப் பரவல் அளவு அதிகரித்தது.

வகைப்பாடு
சமூகம் மற்றும் பண்பாடு
நோய் பரவல்
காரணங்கள்