தன்னுடல் தாக்குதலால் பீட்டாசெல்கள் அழிபட்டால் இன்சுலின் உருவாக்க முடியாது அல்லது குருதிக்குச் சுரக்க முடியாது. இது முதல்வகை டயபடீசு எனப்படுகின்றது. இந்நோயாளிகளின் குருதியில் சர்க்கரை அளவுகள் கட்டுப்பாடின்றி மிகக் கூடுதலாக இருக்கும்; உடற்சிதைவும் காணப்படும். In இரண்டாம் வகை நீரிழிவு நோயில் முதலாம் வகை போல பீட்டா செல்கள் அழிபடுவதில்லை; மேலும் தன்னுடல் தாக்குதலும் நடைபெறுவதில்லை. மாறாக கணையத் திட்டுகளில் அமைலோயிட்டு கூடுதலாகச் சேர்ந்து பீட்டா செல்களின் உடற்கூற்றையும் உடலியக்கவியலையும் மாற்றுகின்றன. இது குறித்த காரணங்கள் முழுமையாக அறியப்படாவிடினும் இரண்டாம் வகை நீரிழிவில் பீட்டா செல்களின் எண்ணிக்கை குறைவாக காணப்படுகின்றன; அல்லது இன்சுலினை குறைவாகச் சுரக்கின்றன. மேலும் திசுக்களில் இன்சுலினுக்கு எதிர்ப்பு நிகழ்கிறது. மேலும் இரண்டாம் வகை நீரிழிவில் குளுக்கொகான் அதிக அளவில் சுரக்கிறது; இது குருதி சர்க்கரைச் செறிவினைப் பொருத்து கூடுவதோ குறைவதோ இல்லை. ஆனால் குருதிச் சர்க்கரை செறிவைப் பொருத்து இன்சுலின் சுரக்கிறது. இதனால் குருதிச் சர்க்கரை சரியான அளவில் இருக்கும்போதும் குருதியில் உள்ள இன்சுலின் அளவு கூடுதலாக உள்ளது. இந்த நோய்க்கு பல்வேறு சிகிச்சை முறைகள் இருந்தபோதும் எதுவும் முழுமையானத் தீர்வை வழங்கவில்லை. குருதிச் சர்க்கரை அளவை கட்டுக்குள் வைக்கக் கூடிய அளவில் இன்சுலினை சுரக்கும் திறன் கணையத்திற்கு குறையும்போது இன்சுலின் ஊசிமருந்து கொடுக்கப்படுகின்றது.

ஒழுங்கு
இன்சுலினின் உடற்செயலியல் செயல்கள்
கட்டமைப்பு
மருத்துவத் தனிச்சிறப்பு