1269ல் திபெத்து, மங்கோலியன், சீனம் ஆகிய மொழிகளை எழுதுவதற்கு உரிய வரி வடிவம் கண்டுபிடிக்கப்பட்டது. இது பாக்பா வரிவடிவம் எனப்பட்டது. இதன் மூலம் மூன்று மொழிகளையும் ஒரே வரி வடிவத்தில் எழுதலாம். யுவான் ஆட்சி காலம் வரை இவ்வரிவடிவம் பாதுகாக்கப்பட்டது. பெரும்பாலான யுவான் ஆட்சியாளர்கள் சீன மொழியை நன்றாகப் பேசுபவர்களாகவும் அதை எழுத முடியாதவர்களாவும் இருந்தனர். மங்கோலிய மரபுப்படி ஆட்சியாளர்கள் மங்கோலிய இனத்திலேயே திருமணம் முடித்து அவர்களின் புதல்வர்களே ஆட்சிக்கு வந்தனர், அதனால் ஆட்சியாளர்கள் மங்கோலிய இனத்தைச் சார்ந்தவர்களாகவே இருந்தனர். துக் துமுர் காலம் வரை இது தொடர்ந்தது. துக் துமுரின் தாய் மங்கோலிய இனத்தைச் சாராதவர். இவ்வரசர்கள் பெரிய மாளிகைகளைக் கட்டினாலும் சிலர் நாடோடி வாழ்க்கையை விரும்பினர். சில ஆட்சியாளர்கள் குறிப்பாகத் துக் துமுர் போன்றோர் சீனப் புலவர்களையும், ஓவியத்தையும், சீன இலக்கிய செல்வங்களையும் ஆதரித்தனர். யுவான் ஆட்சியாளர்கள் பௌத்த சமயத்தைப் பெரிதும் ஆதரித்ததால் இவர்கள் ஆட்சியில் நிறைய பௌத்த நினைவுச் சின்னங்கள் கட்டப்பட்டன. 1300க்குப் பின் பெரியளவில் பௌத்த சமயம் சார்ந்தவைகள் மங்கோலிய மொழியில் மொழிமாற்றம் செய்யப்பட்டன இவற்றில் பெரும்பாலானவற்றின் மூலம் திபெத்திய பௌத்த சமயம் சார்ந்தவையாகும். பல மங்கோலிய உயர்குடியினர் கன்பூச்சிய அறிஞர்களையும் மடங்களையும் ஆதரித்தனர். இதன் காரணமாகக் குறிப்பிடத் தக்க அளவில் கன்பூச்சியம் சார்ந்தவை மங்கோலிய மொழிக்கு மொழிமாற்றம் செய்யப்பட்டன.

யுவான் ஆட்சியின் தாக்கம்
சமூகப் பிரிவு
இறுதிக் காலம்
அரச வாழ்க்கை முறை