இந்தியாவில் பிரிட்டிஷ் விரிவாக்கத்தின் ஆரம்ப கால வரலாற்றில் ஏற்கனவே இருந்த மன்னராட்சி மாநிலங்ளை நோக்கிய இரண்டு அணுகுமுறைகள் இருந்தன. அதில் முதலாவது அணுகுமுறை இணைத்துக்கொள்ளும் கொள்கை ஆகும். இதன் மூலமாக இந்தியாவின் மன்னராட்சி மாநிலங்களை வலுக்கட்டாயமாக கைப்பற்றி அவர்களது அதிகார எல்லையை விரிவுபடுத்தினர். இதன் மூலம் அவர்களது இந்திய சாம்ராஜ்யத்தினை உருவாக்கிக் கொண்டனர். இரண்டாவது அணுகுமுறை மறைத்து ஆளும் கொள்கை ஆகும். இதன் மூலம் ஆங்கிலேய அரசு மன்னராட்சி மாநிலங்கள் மீது நிலவுரிமை மற்றும் மேலதிகாரம் செலுத்தியது. ஆனால் இதில் மன்னர்களுக்கு சில சலுகைகள் அளிக்கப்பட்டன. 19 ஆம் நூற்றாண்டின் முற்பகுதியில் ஆங்கிலேய அரசாங்கம் இந்த இணைப்புக் கொள்கையை மேற்கொள்ள முனைந்தது. ஆனால் 1857 ஆம் ஆண்டின் இந்தியக் கிளர்ச்சியானது, இணைக்கப்பட்ட பகுதிகளை சேர்த்துக்கொள்ளுதல் மற்றும் கட்டுப்படுத்துதல் ஆகியவற்றில் இருந்த சிரமங்களையும் மன்னராட்சிப் பகுதிகளின் ஆதரவின் பயனையும் விளக்கி இந்த அணுகுமுறையில் மாற்றம் ஏற்படுத்தியது. 1858 ஆம் ஆண்டில் இணைப்புக் கொள்கை முறையாகக் கைவிடப்பட்டது. அதன் பிறகு ஆங்கிலேயர்களுக்கும் சுதேச அரசுகளுக்கும் இடையிலான உறவு மறைத்தாளும் கொள்கையின் அடிப்படையில் இருந்தது. இம்முறையில் ஆங்கிலேய அரசானது சுதேசப் பகுதிகளின் மீது ஏகாதிபத்தியத்தைச் செலுத்தி ஆங்கிலேய முடியாட்சியை மேற்கொண்டு மேலதிகாரம் செய்து வந்தது. ஆனால் அதே நேரத்தில் அவர்களை நட்புணர்வுடன் மதித்து பாதுகாத்தது. ஆங்கிலேயருக்கும் ஒவ்வொரு சுதேசி அரசுக்கும் இடையிலான உறவானது தனித்த ஒப்பந்தத்தின் மூலமாக முறைப்படுத்தப்பட்டிருந்தது. மேலும் அவை பரவலாக சில சுதேசி அரசுகளுக்கு குறிப்பிடத்தக்க தன்னாட்சி, சில சுதேசி அரசுகளின் உள் விவகாரங்களில் குறிப்பிட்ட அளவில் தலையிடுதல் மற்றும் சில சுதேசி அரசுப் பகுதிகளில் சிறு அளவிலான தன்னாட்சியுடன் சில ஏக்கர்கள் அளவிலான நிலத்திற்கு உரிமை கொண்டாடுதல் போன்ற விதங்களில் மாறுபட்டிருந்தன.

20 ஆம் நூற்றாண்டு சமயத்தில் ஆங்கிலேய அரசு சுதேசி அரசுகளை பிரிட்டிஷ் இந்தியாவுடன் நெருக்கமாக இணைப்பதற்கு பல்வேறு முயற்சிகளை மேற்கொணடது. அதில் அறிவுரை மற்றும் ஆலோசனை வழங்கும் அமைப்பாக 1921 ஆம் ஆண்டில் இளவரசர்கள் குழுவை உருவாக்கியது, 1936 ஆம் ஆண்டின் மத்தியில் அதிகார வரம்பில் இருந்து சிறிய பகுதிகளின் மேற்பார்வைக்கான பொறுப்புக்களில் மாற்றம் செய்தது மற்றும் அரசியல் தூதர்களை அகற்றிவிட்டு இந்திய அரசாங்கத்திற்கும் பெரிய சுதேசி அரசுகளுக்கும் இடையே நேரடித் தொடர்புகளை உருவாக்கியது உள்ளிட்டவை குறிப்பிடத்தக்கவைகளாகும். அதில் 1935 ஆம் ஆண்டின் இந்திய அரசுச் சட்டத்தின் கூட்டாட்சித் திட்டமே கருத்தில் கொள்ளத்தக்கதாகும். அதன் படி சுதேசி அரசுகள் மற்றும் ஆங்கிலேய இந்தியா இரண்டும் ஒருங்கிணைந்த அரசாங்கத்தின் கீழ் செயல்படும். இந்தத் திட்டமானது வெற்றியடையும் தருணத்தை எட்டியிருந்தது. ஆனால் 1939 ஆம் ஆண்டில் இரண்டாம் உலகப் போர் திடீரென ஏற்பட்டதன் விளைவாக இத்திட்டம் கைவிடப்பட்டது. அதன் விளைவாக 1940களில் சுதேச அரசுகளுக்கும், முடியாட்சிக்கும் இடையிலான உறவானது மேலதிகாரக் கொள்கை மற்றும் அவர்களுக்கு இடையே இருந்த பல்வேறு ஒப்பந்தங்கள் ஆகியவற்றின் மூலம் ஒழுங்குபடுத்தப்பட்டு நீடித்திருந்தது.

அந்த மேலதிகாரமோ அல்லது அந்த ஏற்பாடுகளோ இந்திய சுதந்திரத்திற்குப் பின்னர் நீடிக்கவில்லை. ஆங்கிலேயர்கள் அவர்களின் முடியாட்சி மற்றும் சுதேச அரசுகளுக்கு இடையில் நேரடியாக அதனை நிறுவியிருந்த காரணத்தால் அவர்கள் அதனை சுதந்திர இந்தியாவில் மேற்கொள்ள முடியாது எனக் கருதினர். அதே நேரத்தில் சுதேச அரசுகள் அவர்களின் பகுதிகளின் பாதுகாப்புக்காக இந்தியாவில் இராணுவ வீரர்களை அமைத்தல் போன்ற சில உதவிகளை ஆங்கிலேயர்களிடம் கேட்டனர். ஆனால் ஆங்கிலேய அரசு அதனைத் தொடர்வதற்குத் தயாராக இல்லை. அதனால் ஆங்கிலேய அரசாங்கம் மேலதிகாரம் மற்றும் அதனுடன் இணைந்து அவர்களுக்கும் சுதேச அரசுகளுக்கும் இடையிலான அனைத்து ஒப்பந்தங்கள் ஆகியவற்றை ஆட்சி மாற்றம் ஏற்படும் போது முடிவுக்குக் கொண்டுவர முடிவு செய்தது.

அரசர்களின் நிலை
பிரிந்து செல்லுதல் மற்றும் உப-தேசாபிமானம்
இணைத்தல்
பிரிட்டிஷ் இந்தியாவில் மன்னராட்சி மாநிலங்கள்