பண்டைய காலத்திலிருந்தே நோய்களைத் தடுப்பதற்காக புதிய தாவர உணவு அல்லது விலங்குகளின் இறைச்சியை உணவில் சேர்த்துக்கொள்வதற்கான அவசியமானது இருந்துவருகிறது. எல்லைப் பகுதிகளில் வாழும் பழங்குடி மக்கள் அவர்களின் மருத்துவ அறிவின் ஒரு பகுதியாக இதைக் கொண்டிருந்தனர். எடுத்துக்காட்டுக்கு, மிதவெப்ப மண்டலங்களில் அல்லது பாலைவனப் பகுதிகளில் உள்ள மழைத்தடுப்பு எதிர்ப்புத் தன்மையுள்ள மரங்களின் வகைகளிலிருந்து கிடைக்கப்பெறும் இலைகளில் உட்செலுத்துதல்களில் ஸ்ப்ரஸ் ஊசிகள் பயன்படுத்தப்பட்டன. 1536 ஆம் ஆண்டில் பிரெஞ்சு பயணி ஜாக்குவெஸ் கார்டியர், செயிண்ட் லாரன்ஸ் ஆற்றிற்கு செல்லும் போது ஸ்கர்வி நோயினால் பாதிக்கப்பட்ட தனது சகாக்களைக் காப்பாற்ற உள்ளூர் மக்களின் மருத்துவ அறிவைப் பயன்படுத்தினார். அவர் ஆர்பர் வீட்டே இலைகளைக் கொதிக்க வைத்து தேநீர் தயாரித்தார். பின்னர் அதில் 100 கிராமுக்கு 50மி.கி. வைட்டமின் சி இருப்பது கண்டறியப்பட்டது.

கடல் பயணங்களின் போது நீண்ட நாள் வாழ்வதற்காக தாவர உணவினைப் பயன்படுத்துவதன் நன்மையானது அதிகாரிகளால் வரலாறு முழுமைக்கும் பரிந்துரைக்கப்பட்டுள்ளது. பிரிட்டிஷ் கிழக்கிந்தியக் கம்பெனிக்காக பணியமர்த்தப்பட்ட முதல் அறுவை மருத்துவரான ஜான் உட்வால், 1617 ஆம் ஆண்டில் அவரது "த சர்ஜென்ஸ் மேட்" (The Surgeon's Mate) என்ற புத்தகத்தில் எலுமிச்சைச் சாறின் தடுக்கும் திறன் மற்றும் குணப்படுத்தும் திறன் தொடர்பான பயன்களைப் பரிந்துரைத்துள்ளார். 1734 ஆம் ஆண்டில் டட்ச் எழுத்தாளர் ஜோஹான் பேச்ஸ்டார்ம், ""ஸ்கர்வி என்பது புதிய தாவர உணவுகள், கீரை போன்ற பச்சையான உணவுகள் ஆகியவற்றை உண்ணாமலே இருப்பதாலேயே வருகிறது; இதுவே இந்நோயின் முதன்மையான காரணமாகும்"" என்ற திடமான கருத்தை முன்வைத்தார்.

முந்தைய ஆவணப்படுத்தப்பட்ட ஸ்கர்வி நோய் நிகழ்வானது ஹிப்போக்ரேட்டஸால் (Hippocrates) கி.மு. 400 ஆம் ஆண்டு விவரிக்கப்பட்டுள்ளது. அதுவே இந்த நோய்க்கான விஞ்ஞானப்பூர்வமான காரணத்தின் அடிப்படையை வழங்க பிரிட்டிஷ் ராயல் நேவி கப்பலின் மூத்த அறுவை மருத்துவரான ஜேம்ஸ் லிண்ட் அவர்களால் எடுக்கப்பட்ட முதல் முயற்சியாகும். புதிய பழங்கள் மற்றும் காய்கறிகளை குறைவாகவே உட்கொள்ளும் மாலுமிகள் மற்றும் போர் வீரர்கள் போன்றோரிடையே ஸ்கர்வி நோய் பொதுவாகக் காணப்பட்டது. மே மாதம் 1747 ஆம் ஆண்டில் கடலில் இருக்கும் போது, லிண்ட் சில உடனுதவி உறுப்பினர்களுக்கு வழக்கமான உணவுடன் சேர்த்து ஒரு நாளுக்கு இரண்டு ஆரஞ்சுப் பழங்களும் ஓர் எலுமிச்சம் பழமும் வழங்கினார். மற்றவர்களுக்கு வழக்கமான உணவுடன் கூடுதலாக ஆப்பிள் பானம், வினிகர், கந்தக அமிலம் அல்லது கடல்நீர் ஆகியவற்றை வழங்கினார். அறிவியலின் வரலாற்றில் இதுவே இரு மக்கள் குழுவினரில் ஒரே ஒரு காரணியை ஒரு குழுவுக்கு மட்டும் பயனபடுத்தி மற்ற அனைத்து காரணிகளும் இரு குழுவுக்கும் பொதுவாகவே இருக்கும் படி நிகழ்த்தி முடிவுகளை ஒப்பிட்டுப் பார்க்கும் கட்டுப்படுத்தப்பட்ட பரிசோதனையாக நிகழ்த்தப்பட்ட முதல் நிகழ்வாகக் கருதப்படுகிறது. இந்த பரிசோதனையின் முடிவுகள் சிட்ரஸ் பழங்கள் நோயைத் தடுத்ததைக் காண்பித்தன. இந்தப் பணியை லின்ட் அவரது "இசுகேவி பற்றிய ஆய்வு" (Treatise on the Scurvy) என்னும் வெளியீட்டில் 1753 ஆம் ஆண்டில் வெளியிட்டார்.
அவரது பணி மெதுவாகவே கவனிக்கப்பட்டது. அவரது ஆய்வுக்கு ஆறு ஆண்டுகள் பிறகும் "ட்ரீட்டிஸ்" வெளியிடப்படாததும் இதற்கு பகுதியளவு காரணமாகும். மேலும் அவர் "ராப்" எனப்படும் எலுமிச்சைச் சாறைப் பரிந்துரைத்ததும் இதற்குக் காரணமானது. பயணத்தின் போது புதிய பழங்களைக் கொண்டுசெல்வது மிகவும் செலவு கொண்டது, ஆனால் அவற்றைக் கொதிக்கவைத்து அதன் சாறை சேகரித்து வைப்பதால் இது எளிதானது. ஆனால் வைட்டமின் இந்தச் செயலில் அழிக்கப்பட்டது (குறிப்பாக அவை தாமிர கலன்களில் கொதிக்க வைக்கப்பட்டால்). கப்பல் தலைவர்கள், ஸ்கர்வியைத் தடுக்கவோ அல்லது குணப்படுத்தவோ இல்லை என்பதால் லிண்ட் பரிந்துரைத்த மற்ற சாறுகள் பயனற்றவை என தவறாகக் கருதினர்.

1795 ஆம் ஆண்டுக்குப் பின்னரே பிரிட்டிஷ் கப்பற்படை கடலில் எலுமிச்சைப் பழங்கள் அல்லது எலுமிச்சையை வழக்கமான வழங்கல் பொருளாக வழங்குவதைத் தொடங்கியது. எலுமிச்சைகள் பிரிட்டிஷ் மேற்கிந்தியக் காலனிகளில் அதிகம் காணப்படுவதால் அவை மிகவும் பிரபலமானவை. பிரிட்டிஷ் ஆட்சிப்பகுதிகளில் எலுமிச்சைப் பழங்கள் அதிகமாக கிடைக்காததால் அவை எலுமிச்சையைப் போல் பிரபலமானவை அல்ல, மேலும் அவை இதனால் விலை அதிகமாகவும் உள்ளன. இதனால் அமெரிக்கர்கள் பிரிட்டிஷ் மக்களை "லைமி" (limey) எனக் கூறினர். முன்பே கேப்டன் ஜேம்ஸ் குக், அவரது சகாக்களை ஹவாய் தீவுகள் மற்றும் அதற்கும் அப்பால் கொண்டு சென்று ஸ்கர்வி நோய் தாக்கத்தினால் அவர்கள் எவரும் இழக்கப்படாமல் திரும்ப அழைத்து வந்ததன் மூலம் பயணத்தின் போது "சோர் க்ரோட்டினை" (Sour krout) கொண்டு செல்வதன் நன்மைகளைப் பற்றிய கொள்கைகளை செயல்விளக்கம் அளித்து நிரூபித்திருந்தார். அவர் இவ்வாறு செய்யாவிட்டால் இவ்வுண்மை தெரியாமலே போயிருக்கும் என்பதால், பிரிட்டிஷ் அரசு அவருக்கு பதக்கம் வழங்கி கௌரவித்தது.

ஸ்கர்வி நோயைத் தடுக்கும் குணமுள்ள உணவுப் பொருள்களைக் குறிப்பிட "ஆண்ட்டிஸ்கார்புட்டிக்" (antiscorbutic) என்ற பெயர் பதினெட்டு மற்றும் பத்தொன்பதாம் நூற்றாண்டில் பயன்படுத்தப்பட்டது, இருப்பினும் இதற்கான காரணம் பற்றிய புரிதல் அப்போது இருந்திருக்கவில்லை. இந்த உணவுகளில் அடங்கியவை(ஆனால் இவை மட்டுமல்ல): எலுமிச்சைப் பழங்கள், எலுமிச்சைகள் மற்றும் ஆரஞ்சுகள்; சார்க்ராட், முட்டைக்கோசு, மால்ட் மற்றும் எடுத்துச்செல்லக்கூடிய சூப்புகள்.

1907 ஆம் ஆண்டில் பெரிபெரி நோயைப் பற்றி ஆய்வு செய்துகொண்டிருந்த இரண்டு நார்வேஜியன் மருத்துவர்களான ஏக்ஸெல் ஹோல்ஸ்ட் மற்றும் தியோடார் ஃப்ரலிக் ஆகியோர், அவர்கள் பயன்படுத்திய புறாக்களுக்கு பதிலாக நார்வேஜியன் மீன்பிடி படகுகளில் சில வெளிநாட்டு கப்பல் பயணிகளைப் பயன்படுத்த ஒப்பந்தம் செய்துகொண்டனர். அவர்கள் தங்கள் சோதனை உணவாக கினிப் பன்றிகளை வழங்கினர், அது அவர்களின் புறாக்களில் முன்னர் பெரிபெரி நோயை ஏற்படுத்தியிருந்தது, மேலும் வியக்கத்தக்க வகையில் அதற்கு மாறாக ஸ்கர்வி வந்தது. அந்த நேரம் வரை மனிதர்கள் தவிர்த்து எந்த உயிரினங்களிலும் ஸ்கர்வி நோய் காணப்படவில்லை, மேலும் அது மனிதர்களுக்கு மட்டுமே வரக்கூடிய ஒரு நோய் எனவே கருதப்பட்டது.

வைட்டமின் சி மிகையளவு தருதல்
குறைபாடு
மனித புரிதலின் வரலாறு
செயற்கை தொகுப்புமுறைகள்