காற்றழுத்தமானியை இவான்ஜிலிஸ்டா டாரிசெல்லி<ref name="http://www.islandnet.com/~see/weather/history/barometerhistory1.htm"></ref><ref name="http://www.barometerfair.com/history_of_the_barometer.htm"></ref><ref name="http://www.juliantrubin.com/bigten/torricellibarometer.html"></ref> 1643 ஆம் ஆண்டில் கண்டுபிடித்ததாக உலகளவில் போற்றப்பட்ட போதிலும், இரு குறிப்பிடத்தக்க முயற்சிகளும் குறிப்பிடப்படவேண்டியிருக்கிறது. இத்தாலிய கணிதவியலாளரும் வானியலாளருமான காஸ்ப்ரோ பெர்டி எத்தகைய நோக்கமுமின்றி 1640 மற்றும் 1643 ஆம் ஆண்டுகளுக்கிடையில் எப்போதோ ஒரு நீர் காற்றழுத்தமானியை உருவாக்கியதாக வரலாற்றுப் பதிவுகள் குறிப்பிடுகின்றன. பிரெஞ்சு அறிவியலாளரும் தத்துவ ஆசிரியருமான ரெனெ டெஸ்கார்டெஸ் வளிமண்டல அழுத்த உறுதிப்பாடு மீதான ஒரு பரிசோதனையின் வடிவமைப்பு பற்றி 1631 ஆம் ஆண்டுகளிலேயே விவரித்துள்ளார், ஆனால் அந்த நேரத்தில் அவர் வேலை செய்யக்கூடிய காற்றழுத்தமானியை உருவாக்கியதற்கான எந்தச் சான்றும் இல்லை.

ஜூலை 27, 1630 அன்று கியோவன்னி படிஸ்டா பலியானி, தான் மேற்கொண்ட ஒரு பரிசோதனையில் ஒரு குன்றின்மீது கொண்டுசெல்லப்பட்ட ஒரு தூம்புக்குழாய், சுமார் இருப்பத்தோரு அடி உயரத்தில் வேலைசெய்யவில்லை என்பதை விவரித்து கலிலியோ கலிலிக்கு கடிதம் எழுதினார். கலிலியோ இந்தக் காற்று மண்டல நிகழ்வை ஒரு விளக்கத்துடன் பதிலளித்தார்: வெற்றிடத்தின் ஆற்றல்தான் தண்ணீரை மேலுக்கு வைத்திருக்கிறது என்றும் குறிப்பிடட உயரங்களில் (இந்த விஷயத்தில முப்பத்துநான்கு அடி) தண்ணீரின் அளவு எளிதில் அதிகமாகி, அந்த வலுவால் இதற்கு மேல் அதை தக்கவைத்துக்கொள்ள முடிவதில்லை, ஒரு கயிற்றில் இவ்வளவுதான் எடை தாங்கும் என்பதுபோல் என்று ஆலோசனை கூறினார்.
கலிலியோவின் எண்ணங்கள் 1638 ஆம் ஆண்டின் டிசம்பரில் அவருடைய டிஸ்கோர்ஸியில் ரோம் வந்தடைந்தது. ரஃபியல் மகியோட்டி மற்றும் கஸ்ப்ரோ பெர்டி ஆகியோர் இந்த எண்ணங்கள் மீது பேராவல் கொண்டு ஒரு தூம்புக்குழாயைவிட ஒரு வெற்றிடத்தைத் தயாரிப்பதற்கான முயற்சியில் ஒரு சிறந்த வழியைக் கண்டுபிடிக்க முடிவுசெய்தனர். மகியோட்டி அத்தகைய ஒரு பரிசோதனையைத் திட்டமிட்டார், 1639 மற்றும் 1641 ஆம் ஆண்டுகளுக்கிடையில் பெர்டி (மகியோட்டி, அதானாசியுஸ் கிர்செர் மற்றும் நிக்கோலோ ஸுச்சி ஆகியோர் உடனிருக்க) அதைச் செய்துமுடித்தார்.

பெர்டியின் பரிசோதனைக்கான நான்கு நிகழ்வுகள் இருக்கின்றன, ஆனால் அவருடைய பரிசோதனையில் ஒரு எளிமையான உருமாதிரியாக இருப்பது ஒரு நீண்ட குழாயில் நீர் நிரப்பப்பட்டு இரு முனைகளும் அடைக்கப்பட்டு அந்தக் குழாய் ஏற்கெனவே தண்ணீரால் நிரப்பப்பட்ட ஒரு பேசினில் வைத்தல். 
குழாயின் கீழ்முனை திறக்கப்பட்டது, அந்தக் குழாயில் இருந்த தண்ணீர் அடியிலிருந்த ஓட்டை மூலமாக பேசினுக்கு வெளியேறியது. எனினும் குழாயின் ஒரு பகுதி தண்ணீர் மட்டுமே வெளியேறியது, மேலும் குழாய்க்குள் இருந்த தண்ணீரின் நிலை ஒரு துல்லியமான இடத்தில் தொடர்ந்து அப்படியே இருந்தது, இது முப்பத்து மூன்று அடியாக இருந்தது, இந்த உயரமானது பாலியானி மற்றும் கலிலியோவால் கவனிக்கப்பட்டு தூம்புக்குழாய் மூலம் வரையறுக்கப்பட்ட உயரமாகும். இந்தப் பரிசோதனையில் முக்கியமானதாக இருந்தது என்னவென்றால் குழாயில் கீழிறங்கிய தண்ணீர் அதற்கு மேல் இருந்த இடத்தில் ஒரு வெற்றிடத்தை விட்டுச்சென்றது, இங்குக் காற்று நுழைந்து நிரப்பிக்கொள்வதற்கு இடையில் எந்தத் தொடர்பும் இருக்கவில்லை. இது தண்ணீருக்கு மேலாக இருக்கும் இடத்தில் ஒரு வெற்றிடம் இருப்பதற்கான சாத்தியத்தைப் பரிந்துரைப்பதாகத் தெரிகிறது.

கலிலியோவின் நண்பரும் மாணவருமான ஈவான்ஜிலிஸ்டா டாரிசெல்லி, இந்த ஒட்டுமொத்த சிக்கலையும் வேறொரு கோணத்தில் காணத் துணிந்தார். தண்ணீர் காற்றழுத்தமானியுடனான பரிசோதனைகள் தொடர்பாக 1644 ஆம் ஆண்டில் அவர் மைக்கேலான்ஜிலோ ரிச்சிக்கு எழுதிய கடிதத்தில் இவ்வாறு எழுதினார்:
பலர் ஒரு வெற்றிடம் என்பதே கிடையாது என்று சொல்லியிருக்கிறார்கள், வேறு சிலரோ இயற்கைக்கு முரண்பட்டும் கடினமாக இருந்தபோதிலும் அது இருப்பதாக கூறியிருக்கின்றனர்; அது கடினமில்லாமலும் இயற்கையிடமிருந்து எதிர்ப்பு இல்லாமலும் அது இருப்பதாகக் கூறியவர்கள் யாரும் எனக்குத் தெரியாது. நான் இவ்வாறு விவாதித்தேன்: ஒரு வெற்றிடத்தை நாம் உருவாக்க முயற்சிக்கும்போது உணரக்கூடிய எதிர்ப்புகளைப் பெறக்கூடிய வெளிப்படையான காரணம் ஒன்று கண்டுபிடிக்கமுடியுமானால், வேறொரு காரணத்திலிருந்து ஐயத்திற்கிடமின்றித் தொடர்ந்து வருவதாகக் கூறப்படும் இயக்கங்களை வெற்றிடத்திற்குக் காரணமாக்க முயற்சிப்பது முட்டாள்தனமானது என்று எனக்குத் தோன்றுகிறது; மேலும் சில மிக எளிமையான கணக்குகளைப் போட்டுப் பார்த்ததன் மூலம், என்னால் ஒதுக்கப்பட்ட காரணங்கள் (அதாவது வளிமண்டலத்தின் எடை) ஒரு வெற்றிடத்தை உருவாக்குவதற்காக நாம் முயற்சிக்கும்போது காட்டுவதைவிட தன்னாலே அது தனியாக இருந்து ஒரு பெரும் எதிர்ப்பைக் காட்டவேண்டும்.

காற்று பக்கவாட்டான எடையைக் கொண்டிருக்கவில்லை என்று பாரம்பரியமாக எண்ணப்பட்டு வந்துள்ளது (குறிப்பாக அரிஸ்டாடலியர்களிடத்தில்) : அதாவது, நமக்கு மேலே இருக்கும் மைல்கணக்கிலான காற்று நம் மட்டத்தில் இருக்கும் காற்றை அழுத்துவதில்லை. கலிலியோவும் கூட காற்றின் எடையில்லாத் தன்மையை ஒரு எளிமையான உண்மை என்று ஏற்றுக்கொண்டுள்ளார். டாரிசெல்லி அந்த ஊகத்தின் மீது கேள்வி எழுப்பினார், அதற்குப் பதிலாக காற்றுக்கு எடை இருப்பதாகவும், காற்றின் எடைதான் (வெற்றிடத்தின் ஈர்க்கும் ஆற்றல் அல்ல) தண்ணீரின் தூபியைப் பிடித்திருப்பதாகவும் (அல்லது தள்ளியிருப்பதாக) பரிந்துரைத்தார். 
தண்ணீர் நிலைத்திருக்கும் மட்டம் (முப்பத்து-நான்கு அடி) அதன் மீது தள்ளப்படும் காற்று எடையின் ஆற்றலைப் பிரதிபலிக்கிறது (குறிப்பாக, பேசினுக்குள் தண்ணீரைத் தள்ளி அதன்மூலம் குழாயிலிருந்து எவ்வளவு தண்ணீர் கீழே விழலாம் என்பதை வரையறுக்கிறது) என்று எண்ணினார். வேறு வகையில் சொல்வதென்றால், காற்றழுத்தமானியை அவர் ஒரு எடைகோலாக, அளவிடுவதற்கான ஒரு கருவியாக எண்ணினார் (அதை வெறும் ஒரு வெற்றிடத்தை உருவாக்குவதற்கான கருவி என்பதற்கு எதிராக), மேலும் அதை முதன் முதலாக அவ்வாறு எண்ணியவர் என்கிற காரணத்தினாலும், காற்றழுத்தமானியை அவர் கண்டுபிடித்தவராகக் கருதப்படுகிறார் (நாம் இப்போது பயன்படுத்தும் அந்த வார்த்தையின் பொருளில்).

டாரிசெல்லியின் வதந்தி நிறைந்த இத்தாலிய சுற்றுவட்டாரத்தின் வதந்திகள் காரணமாக, அவற்றில் அவர் மந்திர வித்தை அல்லது மாந்திரீகத்தில் ஈடுபட்டுள்ளதாக ஒரு வதந்தியும் அடங்கும், டாரிசெல்லி தன்னுடைய ஆராய்ச்சியை இரகசியமாக வைத்திருக்கவேண்டும் என்பதையும் அல்லது கைதுசெய்யப்படும் அபாயத்திற்கு ஆளாகவிருப்பதையும் உணர்ந்தார். அவருக்குத் தண்ணீரைவிட கனமானதாக இருக்கும் ஒரு திரவம் தேவைப்பட்டது, கலிலியோவுடனான முந்தைய தொடர்பு மற்றும் ஆலோசனையின் காரணமாக பாதரசத்தைப் பயன்படுத்தும் முடிவுக்கு வந்தார், அதற்கு ஒரு சிறிய குழாய் பயன்படுத்தமுடியும். பாதரசத்தின் பயன்பாடு மூலம், அப்போது "குய்க்சில்வர்" என்று அறியப்பட்ட அது தண்ணீரை விட 14 மடங்கு கனமானதாக இருந்ததால் 35 அடிக்கு பதிலாக இப்போது 32 அடியே உள்ள குழாய் தேவைப்பட்டது.

1646 ஆம் ஆண்டில், பிளேய்சி பாஸ்கல் பீயெர்ரெ பெடிட்டுடன் இணைந்து டாரிசெல்லியின் பரிசோதனையை மாரின் மெர்சென்னெ மூலம் கேள்விப்பட்டு அதை மீண்டும் மீண்டும் செய்து முழுமைப்படுத்தினார், 1644 ஆம் ஆண்டின் இறுதியில் டாரிசெல்லியின் பரிசோதனையை மாரின் மெர்சென்னே நேரடியாகப் பார்த்திருந்தார். மேலும் காற்றழுத்தமானியில் இருக்கும் வெற்றிடத்தை நிரப்பியிருப்பது அந்தத் திரவத்திலிருந்து வந்த நீராவி என்ற அரிஸ்டோடெலின் கூற்றைப் பரிசோதிப்பதற்கு பாஸ்கல் ஒரு பரிசோதனையை மேற்கொண்டார். அவருடைய பரிசோதனை தண்ணீருடன் வைன் ஒப்பிடப்பட்டது, பிந்தையது அதிகமான 'சாராயமுடைய'தாகக் கருதப்படுவதால் அரிஸ்டாட்டிலியர்கள் வைன் கீழே தங்கிவிடும் என எதிர்பார்த்தனர் (ஏனெனில் அதிகமான நீராவி என்றால் திரவ தூபிக்கு எதிராக அதிகமான தள்ளுதலாக அமையும்). பாஸ்கல் இந்தப் பரிசோதனையை பொதுமக்கள் முன்னிலையில் நிகழ்த்தி, விளைவை முன்னரே கணிக்குமாறு அரிஸ்டாடிலர்களை கேட்டுக்கொண்டார். அரிஸ்டாடிலர்கள் வைன் கீழ் நிலையில் இருக்கும் என்று கணித்தனர். அது அவ்வாறு அமையவில்லை.

எனினும், இயக்கமுறைக் கோட்பாட்டைப் பரிசோதிக்கவும் பாஸ்கல் முயற்சி மேற்கொண்டார். டாரிசெல்லி மற்றும் பாஸ்கல் போன்ற இயக்கமுறைத் தத்துவாசிரியர்களால் கருதியதைப் போல், காற்றுக்குப் பக்கவாட்டு எடை இருந்தால், உயரமான இடங்களில் காற்றின் எடை குறைவாகவே இருக்கும். அதனால் பாஸ்கல், புய் டி டோம் என்றழைக்கப்பட்ட ஒரு மலையின் அருகில் வசிக்கும் தன்னுடைய மைத்துனரான ஃப்ளோரின் பெரியர்க்கு ஒரு முக்கியமான பரிசோதனையை மேற்கொள்ளும்படி கடிதம் எழுதினார். ஒரு காற்றழுத்தமானியை புய் டி டோம் மீது கொண்டுசெல்லும்படியும், மேலும் வழியெங்கும் மெர்குரியின் அளவு எந்தளவுக்கு உயரத்தில் இருந்தது என்பதை அளவிடுமாறும் பெரியர் அறிவுறுத்தப்பட்டார். அதன் பின்னர் அவற்றை மலையின் அடிவாரத்தில் எடுக்கப்பட்ட அளவுடன் ஒப்பீடு செய்யுமாறு பணிக்கப்பட்டார், இது மேலே எடுத்துச் சென்ற பிறகு இந்த அளவீடுகள் உண்மையிலேயே சிறியதாக இருந்ததா என்பதைப் பார்ப்பதற்கானது. 1648 ஆம் ஆண்டின் செப்டம்பர் மாதத்தில், பெரியர் இந்தப் பரிசோதனையை மிகவும் கவனத்துடனும் விழிப்புடனும் செய்துமுடித்து பாஸ்கலின் கணிப்புகள் மிகச் சரியாக இருப்பதைக் கண்டார். பாதரச காற்றழுத்தமானி ஒருவர் மேலே செல்லச் செல்ல கீழ் நிலையிலேயே நின்றது.

வரலாறு
உயரம்
நீர்-ஆதார காற்றழுத்தமானிகள்
அனிராய்ட் காற்றழுத்தமானிகள்