நாடகத்தில், மூன்று மந்திரவாதிகள் இருள், குழப்பம் மற்றும் முரண்பாடு ஆகியவற்றைக் குறிக்கின்றனர், அதே நேரம் அவர்களின் பாத்திரம் தூதுவர்களாகவும் சாட்சிகளாகவும் இருக்கிறது. அவர்கள் இருப்பது துரோகத்தையும் துன்பம் நிகழ இருப்பதையும் வெளிப்படுத்துகிறது. ஷேக்ஸ்பியரின் நாளில், மந்திரவாதிகள் கலகக்காரர்களை விட மோசமானவர்களாகக் கருதப்பட்டனர், “மிகவும் பிரபலமான துரோகி மற்றும் கலகக்காரனாக இருக்கக்கூடிய” அவர்கள் அரசியல் துரோகிகள் மட்டுமின்றி, ஆன்மீக துரோகிகளும் ஆவர். அவர்களினால் உருவாகும் குழப்பங்களில் பெரும்பாலும், யதார்த்தத்திற்கும் அதீத சக்தி இயல்புக்கும், நாடகத்தின் எல்லைகளினூடே பயணிக்கத்தக்க அவர்களின் திறனிலிருந்தே உருவாகின்றன. அவர்கள் விதியைக் கட்டுப்படுத்துபவர்களா அல்லது வெறுமென அதன் தூதுவர்களா என்பது தெளிவாகத் தெரியாதபடி அவர்கள் இரு உலகங்களிலுமே ஆழமாக நிலைபெற்றுள்ளனர். அவர்கள் தர்க்கத்தை மீறுகின்றனர், யதார்த்த உலகின் விதிகளுக்கு அவர்கள் உட்பட்டிருக்கவில்லை.
முதல் நாடகப் பகுதியில் மந்திரவாதிகளின் வரிகள்: “வானிலை மோசமானது, மோசமானது குறைவானதே: மூடுபனிக்கும் மாசுபட்ட காற்றுக்கும் இடையே மாறிக்கொண்டிருக்கிறது” என்ற வரிகள், ஒரு குழப்ப உணர்வை உருவாக்குவதன் மூலம் நாடகத்தின் மீதப் பகுதிக்கான ஒரு தொனியை அமைப்பதாகக் அவ்வப்போது கூறப்படுகிறது. உண்மையில், நாடகமானது தீமை நன்மை என்றும் நன்மையானது தீமை என்றும் காண்பிக்கப்படும் விதமான சூழ்நிலைகளால் நிரம்பியுள்ளது. “இரட்டிப்பாக்குங்கள், பணியையும் சிக்கலையும் இரட்டிப்பாக்குங்கள்” (பெரும்பாலும் பொருளை இழக்கும் வகையில் புரிந்துகொள்ளப்படுவது) என்ற வரி, மந்திரவாதிகளின் நோக்கத்தைத் தெளிவாகத் தெரியப்படுத்துகின்றன: அவர்கள் தங்களைச் சுற்றி வாழ்பவர்களுக்கு துன்பத்தை மட்டுமே உருவாக்க முயற்சிக்கின்றனர்.

மந்திரவாதிகள் மக்பத்திற்கு, டங்கன் மன்னனைக் கொல்லுமாறு நேரடியாக அறிவுரைக்கவில்லை, அவர்கள் மக்பத்திடம் அவன் மன்னனாகக் கூடியவன் என்று சொல்வதன் மூலம் ஒரு நுண்ணிய உந்துதலை ஏற்படுத்துகின்றனர் இந்த எண்ணத்தை அவனது மனதில் உருவாக்குவதன் மூலம், அவர்கள் அவனது அழிவிற்கான பாதையில் அவனை சிறப்பாக வழி நடத்துகின்றனர். இது ஷேக்ஸ்பியரின் காலத்தில் ஆவிகள் பயன்படுத்தியதாகப் பலர் நம்பும், இவ்வகை உந்துதலைப் பின்பற்றுகிறது. முதலில் அவர்கள் வாதிட்டு, ஒரு எண்ணம் மனிதனின் மனதில் செலுத்தப்படுகிறது, பின்னர் அவன் அதை ஏற்றுக்கொள்ளலாம் அல்லது நிராகரிக்கலாம். மக்பத் ஏற்றுக்கொள்கிறான், பேங்க்வோ நிராகரிக்கிறான்.

கருப்பொருள்களும் மூலக்கருத்துகளும்
நீதிக்கதையாக
சூனியம் மற்றும் தீமை
பத்தொன்பதாம் நூற்றாண்டு