புதிய அரசாங்கங்கள் யூகோஸ்லாவிய மக்கள் மற்றும் இராணுவ படைகளுக்கு பதிலாக பிரிவினைவாத படைகளை இடம்பெறச்செய்ய முயற்சித்த போது போர் வெடித்தது. 1990 இல் செர்பியர்கள் அதிகமாக இருந்த க்ரோட் க்ராஜினா பகுதியில் காவலர்களை குரோஷியா வலுக்கட்டாயமாக இடமாற்ற முயற்சித்த போது, மக்கள் JNA காசென்ஸிலிருந்த அகதிகளையே முதலில் தேடினர், ஆனால் இராணுவம் அமைதியாகவே இருந்தது. பின்னர் குடிமக்கள் ஆயுதப் பயன்பாட்டு எதிர்ப்பை மேற்கொண்டனர். குரோஷிய ஆயுதப் படைகளுக்கும் ("காவலர்") குடிமக்களுக்கும் இடையே நடந்த இந்த ஆயுத மோதல்களே, அந்தப் பகுதியில் கொழுந்துவிட்டெரிந்த யூகோஸ்லாவியப் போரின் தொடக்கமாக அமைந்தது. அதே போல யூகோஸ்லாவிய முன்னணி காவலர்களுக்கு பதிலாக ஸ்லோவேனிய காவலர்களை இடம்பெறச்செய்வதற்கான முயற்சி, அந்தப் பகுதியிலான ஆயுத மோதல்களுக்கு வழிவகுத்தது, அதில் குறைந்தபட்சமானவர்களே பாதிக்கப்பட்டனர். போஸ்னியா மற்றும் ஹெர்ஜிகோவினா ஆகிய பகுதிகளில் நடைபெற்ற ஒரு முயற்சி 3 ஆண்டுகளுக்கும் மேலாக நீடித்த போருக்கு வழிவகுத்தது (கீழே காண்க). கிட்டத்தட்ட அனைத்து செர்பியர்களும் மூன்று பகுதிகளில் இருந்தும் நாடுகடத்தப்பட்டது, போஸ்னியா மற்றும் ஹெர்ஜிகோவினாவிலிருந்து பெரும் அளவிலான மக்கள் இடம்பெயரச் செய்யப்பட்டது மற்றும் 3 புதிய தனிச்சார்புடைய மாகாணங்களின் உருவாக்கம் ஆகியவையே இந்த அனைத்து மோதல்களுக்குமான விளைவுகளாக அமைந்தன. மெக்டோனியாவின் பிரிப்பு அமைதியான முறையில் நடந்து முடிந்தது, இருப்பினும் யூகோஸ்லாவிய இராணுவம், மெக்டோனிய எல்லையிலிருந்த ஸ்ட்ராசா மலையின் சிகரத்தை ஆக்கிரமித்தது.

குரோஷியாவில் செர்பியர்களின் எழுச்சி 1990 ஆகஸ்ட்டில் டால்மேட்டியன் கடற்கறையிலிருந்து நாட்டின் உள்ளே வரும் சாலைகளை அடைத்ததன் மூலம் தொடங்கியது, இது குரோஷிய தலைமை சுதந்திரம் குறித்த எந்த முடிவும் எடுப்பதற்கு ஓராண்டு முன்பே நடந்துவிட்டது. இந்த எழுச்சிகள் ஏறக்குறைய தனிப்பட்ட முறையில் செர்பியர்கள் ஆதிக்கம் மிக்க ஃபெடரல் இராணுவத்தால் ஆதரிக்கப்பட்டன. செர்பியர்கள் குரோஷியாவில் செர்பிய சுயாட்சிப் பகுதிகள் (பின்னாளில் செர்பிய க்ராஜினா குடியரசுஎன அழைக்கப்பட்டது) உருவானதாக அறிவித்தனர். ஃபெடரல் இராணுவம் 1990 இல் ஸ்லோவேனியாவின் ஆட்சிப்பரப்பு பாதுகாப்புப் படைகளை (இந்தக் குடியரசு ஹோம் கார்ட்போன்ற படையை தனக்கென வைத்திருந்தது) ஆயுதமிழக்கச்செய்யவைக்க முயற்சித்தது, ஆனால் முழுமையாக அது வெற்றி பெறவில்லை. இருப்பினும் ஸ்லோவேனியா இழக்கப்பட்ட தமது ஆயுதப் படைகளுக்காக ரகசியமான முறையில் ஆயுதங்களை இறக்குமதி செய்யத் தொடங்கியது. (ஃபெடரல் JNA படைகளின் மூலமான குடியரசுகளின் ஆயுதப் படைகளின் ஆயுத ஒழிப்பைத் தொடர்ந்து) குரோஷியாவும் சட்டவிரோத ஆயுத இறக்குமதியில் ஈடுபட்டது, பிரதானமாக ஹங்கேரியிலிருந்து இறக்குமதி ஆயுதங்கள் செய்யப்பட்டது, மேலும் தொடர்ந்த தீவிரக் கண்காணிப்பும் இடம்பெற்றது, அதன் மூலம் குரோஷிய பாதுகாப்பு அமைச்சர் மார்ட்டின் ஸ்பெகெல்ஜ் மற்றும் இரண்டு பேருக்கிடையே நடந்த சந்திப்பின் வீடியோ படம்கிடைத்தது, அதை படமெடுத்தது யூகோஸ்லாவ் கௌண்ட்டர் இண்டெலிஜென்ஸ் ("KOS, Kontra-obavještajna Služba" ). அவர்கள் இராணுவத்துடனான போரில் இருந்ததாகவும், ஆயுதக் கடத்தல் மற்றும் குரோஷிய நகரங்களிலுள்ள யூகோஸ்லாவிய இராணுவ அதிகாரிகளுடன் எவ்வாறு செயல்பட வேண்டும் என்பது பற்றிய முறைகளைக் குறித்தும் வழிமுறைகளை வழங்கியதாகவும் ஸ்பெகெல்ஜ் அறிவித்தார். செர்பியா மற்றும் JNA குரோஷிய மறு ஆயுதத்திரட்டலின் கண்டுபிடிப்பைப் தகவல் தேவைகளுக்காகப் பயன்படுத்திக்கொண்டன. அந்தப் படமானது ஒலி மாற்றங்களினாலும் குரோஷிய அமைச்சரின் குரலை செயற்கையாக குழப்பியதாலும் மிகவும் சுவாரஸ்யமாக்கப்பட்டது.

குரோஷியாவில் இராணுவ தளங்களிலிருந்து துப்பாக்கிச் சூடுகளும் நிகழ்த்தப்பட்டன. பிற இடங்களில் நெருக்கடி அதிகமாகியது.

அதே மாதத்தில் யூகோஸ்லாவிய மக்கள் இராணுவம் ("Jugoslovenska Narodna Armija, JNA" ), நாட்டினை இராணுவக்கட்டுப்பாட்டின் கீழ் கொண்டுவர அனுமதிக்கும் அவசரநிலையை அறிவிப்பைப் பெறுவதற்கான முயற்சியாக, அதிபரை சந்தித்தது. அந்த நேரத்தில் இராணுவமானது செர்பிய சேவையாக் கருதப்பட்டது, அதனால் பிற குடியரசுகள் செர்பிய ஆதிக்கமிக்க ஒருங்கிணைப்பு ஏற்பட்டுவிடுமோ என பயந்தன. செர்பியா, மாண்டினீக்ரோ, கொசோவா மற்றும் வோஜ்வோடினா ஆகியவற்றின் பிரதிநிதிகள் முடிவுக்கு ஆதரவாக வாக்களித்தனர், குரோஷியா (ஸ்டைப் மெசிக்), ஸ்லோவேனியா (ஜேனஸ் ட்ரெனோவ்செக்), மெக்டோனியா (வாசில் டுப்புர்க்கோவ்ஸ்கி) மற்றும் போஸ்னியா மற்றும் ஹெர்ஜிகோவினா (போஜிக் போஜிஸ்விக்) ஆகிய மற்ற அனைத்து குடியரசின் பிரதிநிதிகளும் எதிராக வாக்களித்தனர். கருத்து வேறுபாடுகள் அதிகமாக இருந்ததால் இந்த ஒப்பந்தம் தாமதிக்கப்பட்டது, ஆனால் நீண்ட காலம் தாமதிக்கப்படவில்லை. ஸ்லொபோடான் மிலோஸெவிக் யோகர்ட் புரட்சிகளின் போது இந்தக் கருத்தின் ஆதரவாளர்களை வோஜ்வோடினா, கொசோவா மற்றும் மாண்டினீக்ரோ ஆகிய பகுதிகளில் ஏற்பாடு செய்தார்.

முதல் பலகட்சி தேர்தல் முடிவுகளைத் தொடர்ந்து, 1990 இன் இலையுதிர்காலத்தில், ஸ்லோவேனியா மற்றும் குரோஷிய குடியரசுகள் யூகோஸ்லாவியாவை ஆறு குடியரசுகளைக் கொண்ட தளர்வான கூட்டமைப்பாக மாற்ற முன்மொழிந்தன. இந்த முன்மொழிதாலால், குடியரசுகளுக்கு சுய தீர்மான உரிமைகள் கிடைக்கும். இருப்பினும், மிலோஸெவிக் ஸ்லோவேனியர்கள் மற்றும் குரோஷியர்களைப் போல செர்பியர்களுக்கும் (குரோஷிய செர்பியர்களை மனதில் கொண்டு) சுய தீர்மான உரிமைகள் வழங்கப்பட வேண்டும் என வாதிட்டு, இது போன்ற அனைத்து முன்மொழிதல்களையும் நிராகரித்தார்.

மார்ச் 9, 1991 இல், ஸ்லொபோடான் மிலோஸெவிக்குக்கு எதிராக பெல்க்ரேடில் ஆர்பாட்ட நிகழ்ச்சிகள் நடத்தப்பட்டன, ஆனால் அமைதியை மீட்டமைப்பதற்காக காவலர்களும் இராணுவத்தினரும் பயன்படுத்தப்பட்டு, அந்தப் போராட்டத்தில் இருவர் கொல்லப்பட்டனர். 1991 ஆம் ஆண்டு மார்ச் மாத பிற்பகுதியில் நிகழ்ந்த ப்ளிட்வைஸ் லேக்ஸ் சம்பவமே, குரோஷியாவில் வெளிப்படையான போரின் தொடக்கத்திற்கான முக்கியக் காரணங்களில் ஒன்றாக அமைந்தது. செர்பிய இனத்தவர் அதிகமாக உயர் அதிகாரிகளாக இருந்த யூகோஸ்லாவிய மக்கள் இராணுவம் (JNA), நடுநிலையாக இருப்பதைப் போலவே தொடர்ந்து காட்டிக்கொண்டது, ஆனால் காலம் செல்லச் செல்ல அது மாகாண அரசியலில் அதிகமாக ஈடுபட்டது.

ஜூன் 25, 1991 இல் ஸ்லோவேனியா மற்றும் குரோஷியா ஆகியவையே யூகோஸ்லாவியாவிலிருந்து சுதந்திரம் பெற்றதாக அறிவித்த முதல் குடியரசுகளாயின. இத்தாலி, ஆஸ்திரியா மற்றும் ஹங்கேரி ஆகிய எல்லைப் பகுதியிலுள்ள ஸ்லோவேனிய ஃபெடரல் சுங்க அதிகாரிகளில் பெரும்பாலானோர் உள்ளூர் ஸ்லோவேனியர்களாக இருந்ததால் அவர்கள் வெறுமென சீருடைகளை மட்டும் மாற்றிக்கொண்டனர். ஸ்லோவேனியாவின் சுதந்திர அறிவிப்புக்கு முன்பே, எல்லைக் காவலர்கள் பெரும்பாலும் ஸ்லோவேனியர்களாகவே இருந்தனர். அடுத்த நாள் (ஜூன் 26), ஃபெடரல் செயலக கவுன்சில் "சர்வதேச ரீதியாக அறியப்படும் எல்லைகளின்" கட்டுப்பாட்டைப் பெறுமாறு இராணுவத்திற்கு பிரத்யேகமாக ஆணையிட்டது. காண்க பத்து-நாள் போர்.

ஸ்லோவேனியாவிலுள்ள பேரக்ஸ் மற்றும் குரோஷியாவை அடிப்படையாகக் கொண்ட யூகோஸ்லாவிய மக்கள் இராணுவப் படைகள், அடுத்த 48 மணி நேரத்திற்குள் அந்தச் செயலைச் செய்து முடிக்க முயற்சித்தன. இருப்பினும், யூகோஸ்லாவிய இராணுவ பணியாளர்களுக்கு வெளிநாட்டுப் படைகள் ஃபெடரேஷன் மீது தாக்குதல் நடத்துகின்றன என்ற தவறான தகவல் வழங்கப்பட்டதாலும் அவர்களில் பெரும்பாலானோர் தாங்கள் பணிபுரிந்த இடத்தின் மீது போர் தொடுக்க விரும்பாததாலும், ஸ்லோவேனிய பாதுகாப்புப் படைகள் இரு தரப்பிலும் குறைவான உயிரிழப்புகள் ஏற்படும் வகையில் சில நாள்களில் தங்கள் படைகளைத் திரும்பப்பெறப்பட்டன. ஆஸ்திரிய ORF TV நிலையம், மூன்று யூகோஸ்லாவிய இராணுவ வீரர்கள் ஆட்சிப்பரப்புப் பாதுகாப்புப் படையினரிடம் சரணடைவதைக் காட்டும் படத்தில் துப்பாக்கி சுடும் சத்தம் வரும் முன்பே படையினர் கீழே விழுவது காண்பிக்கப்பட்டதால், அது போர் குற்றம் என சந்தேகிக்கப்பட்ட ஒரு சம்பவமாக இருந்தது. இருப்பினும் அந்த சம்பவத்தில் எவரும் கொல்லப்படவில்லை. இருப்பினும் யூகோஸ்லாவிய மக்கள் இராணுவத்தால் எண்ணற்ற மக்களின் சொத்துகள் அழிந்தன, எண்ணற்ற மக்களும் கொல்லப்பட்டனர், வீடுகள், ஒரு தேவாலயம், மக்களின் விமான நிலையம் குண்டு வீச்சுக்கு இறையானதால் மக்களின் விமான நிறுத்துமிடம் மற்றும் அதிலிருந்த விமானங்கள் பாழாகின மற்றும் லூப்லியானே- ஜாக்ரப் சாலையில் இருந்த ட்ரக் ஓட்டுநர்கள் மற்றும் லூப்லியானே விமான நிலையத்திலிருந்த ஆஸ்திரிய பத்திரிகையாளர்கள் ஆகியோர் கொல்லப்பட்டனர்.
போர் நிறுத்தம் ஒப்பந்தமானது. அனைத்து குடியரசுகளின் பிரதிநிதிகளாலும் அங்கீகரிக்கப்பட்ட ப்ரியோனி ஒப்பந்தத்தின் படி, சர்வதேச சமூகம் ஸ்லோவேனியா மற்றும் குரோஷியாவை சுதந்திரத்தித்தை மூன்று மாத காலம் தள்ளிப்போட வற்புறுத்தின. இந்த மூன்று மாதத்தின் போது, யூகோஸ்லாவிய இராணுவம் ஸ்லோவேனியாவிலிருந்து அதன் படைகளைத் திரும்பப் பெறுவதை முடித்தது. ஆனால் குரோஷியாவில் 1991 இன் இலையுதிர்காலத்தில் இரத்த ஆறு ஓடிய போர் வெடித்தது. செர்பியர்கள் அதிகமாக வாழ்ந்த பகுதிகளில் தங்களுக்கென செர்பியன் க்ராஜினா மாகாண குடியரசை உருவாக்கிய செர்பியர்கள் மக்கள், அந்தப் போர் வெடித்த பகுதியை மீண்டும் குரோஷிய அதிகார எல்லையின் கீழ் கொண்டுவர முயற்சித்த குரோதிய குடியரசின் காவலர் படைகளை வரவிடாமல் தடுத்தனர். சில திட்டமிட்ட இடங்களில், யூகோஸ்லாவிய இராணுவம் நடுநிலை மண்டலமாக செயல்பட்டது, பிற பெரும்பாலான இடங்களில், புதிய குரோஷிய இராணுவம் மற்றும் அவர்களின் காவலர் படைகளுக்கு எதிரான அவர்களின் தாக்குதல்களில், வளங்கள் மற்றும் மனிதர்களையும் பயன்படுத்தி செர்பியர்களைப் பாதுகாத்தது அல்லது அவர்களுக்கு உதவியது.

1991 செப்டம்பரில் மெக்டோனிய குடியரசும் சுதந்திரத்தை அறிவித்தது, அதுவே பெல்க்ரேடு அடிப்படையிலான யூகோஸ்லாவிய அதிகாரிகளிடமிருந்து எதிர்ப்பு எதுவுமின்றி இறையாண்மையைப் பெற்ற முந்தைய ஒரே குடியரசாகியது. அப்போது செர்பியக் குடியரசு, யூகோஸ்லாவியாவுடனான மெக்டோனியாவின் வடக்கு எல்லைகளைக் கண்காணிக்க ஐக்கிய நாடுகள் அவையின் பெயரின் கீழ் ஐந்நூறு அமெரிக்க போர் வீரர்கள் ஈடுபடுத்தப்பட்டனர். மெக்டோனியாவின் முதல் அதிபர் கிரோ க்ளிகோரோவ், பெல்க்ரேடு மற்றும் பிற பிரிவு குடியரசுகளுடன் நல்ல உறவை தக்கவைத்திருந்தார், மேலும் கொசோவாவின் சிறு இடைப்பள்ளப் பகுதிகளும் ப்ரெசோவா பள்ளத்தாக்குகளும் மெக்டோனியா (Prohor Pčinjski part) எனப்படும் வரலாற்றுக்காலச் சிறப்பு மிக்க பகுதியின் வடக்கு எல்லைகளில் முடிந்தாலும், இதுவரை மெக்டோனிய மற்றும் செர்பிய எல்லைக் காவலர்களுக்கிடையே சிக்கல்கள் எதுவும் ஏற்படவில்லை, இதுவே முந்தைய மெக்டோனிய தேசியவாதம் இருந்திருந்தால் மீண்டும் எல்லைப் பிரச்சனையாகியிருக்கும். ("காண்க VMRO" ). யூகோஸ்லாவிய இராணுவம் 2000 வது ஆண்டு வரை ஸ்ட்ராஸா மலையின் மேல் பகுதியில் இருந்த அதன் இராணுவ கட்டமைப்புகளைக் கைவிட மறுத்தது.

இந்தக் கருத்து வேறுபாட்டின் விளைவாக ஐக்கிய நாடுகளின் பாதுகாப்பு கவுன்சில் [[UN பாதுகாப்பு கவுன்சில்]] தீர்மானம் 721 ஐ நவம்பர் 27, 1991 இல் ஒருமனதாக நிறைவேற்றியது, அது யூகொஸ்லாவியாவில் அமைதியை நிலைநாட்டுவதற்கான வழிகளை உருவாக்கும் ஒன்றாக இருந்தது.

போஸ்னியா மற்றும் ஹெர்ஜிகோவினாவில் 1991 நவம்பரில், போஸ்னிய செர்பியர்கள் ஒரு வாக்கெடுப்பை நடத்தினர், அதன் முடிவில் போஸ்னியா மற்றும் ஹெர்ஜிகோவினாவின் எல்லைகளில் செர்பியக் குடியரசின் எல்லைகளை உருவாக்கி, செர்பியா மற்றும் மாண்டினீக்ரோ ஆகிய இரண்டுக்குமிடையிலான ஒரு பொதுவான நிலையில் இருப்பது என்ற முடிவுக்கு ஆதரவாக அமோக வாக்குகள் கிடைத்தன. ஜனவரி 9, 1992 இல், சுய அறிவிப்பளித்த பொஸ்னிய செர்பிய சட்டசபை ஒரு தனி "போஸ்னியா மற்றும் ஹெர்ஜிகோவினாவின் செர்பிய மக்ககள் குடியரசை" அறிவித்தது. அந்த வாக்கெடுப்பும் SARகளின் உருவாக்கமும் போஸ்னியா மற்றும் ஹெர்ஜிகோவினா அரசாங்கத்தால் அரசியலமைப்பிலல்லாததாக அறிவிக்கப்பட்டது, மேலும் சட்ட விரோதமானது மற்றும் செல்லாதது என்றும் அறிவிக்கப்பட்டது. இருப்பினும், பிப்ரவரி-மார்ச் 1992 இல், அரசாங்கம் யூகோஸ்லாவியாவிலிருந்து போஸ்னியாவுக்கான விடுதலை என்ற கருத்தின் மீதான ஒரு தேசிய வாக்கெடுப்பை நடத்தியது. அந்த வாக்கெடுப்பானது BiH மற்றும் பெல்க்ரேடில் இருந்த ஃபெடரல் அரசியலமைப்பு நீதிமன்றத்தால் அமைக்கப்பட்ட ஃபெடரல் அரசியலமைப்புக்கு முரணாக அறிவித்தது. பெல்க்ரேடில் இருந்த ஃபெடரல் நீதிமன்றம், போஸ்னிய செர்பியர்களின் வாக்கெடுப்பு குறித்து முடிவெடுக்கவில்லை. அதன் விளைவாக 64-67% மற்றும் 98% க்கு இடைப்பட்ட வாக்காளர்கள் சுதந்திரத்திற்கு ஆதரவாக வாக்களித்தனர். மூன்றில் இரண்டு பங்கு பெரும்பான்மை தேவை என்பது உண்மையில் எதைக் குறிக்கிறது என்பதும் அது நிறைவேறியதா என்பதும் தெளிவாகவில்லை. குடியரசு அரசாங்கம் அதன் சுதந்திரத்தை ஏப்ரல் 5 அன்று அறிவித்தது, செர்பியர்கள் உடனடியாக ரிப்பப்ளிக்கா ஸ்ப்ஸ்காவின் சுதந்திரத்தை அறிவித்தனர். அதனையடுத்து குறுகிய காலத்தில் போஸ்னியாவில் போர் தொடங்கியது.

மீதமுள்ள கலாச்சார மற்றும் இன பந்தங்கள்
யூகோஸ்லாவிய போர்கள்
இன நெருக்கடிகள் மற்றும் பொருளாதார சிக்கல்
1930களில் யூகோஸ்லாவியா