1885 ஆம் ஆண்டில் வில்லியம் ஆர்ச்செர் வழங்கிய வாய்ப்பின் மூலம் பெர்னாட் ஷா ஒரு கலை விமர்சகரானார் அவர் "பால் மால் கெஸட்" (Pall Mall Gazette) டின் விமர்சன அலுவலர் ஆனார்.
அங்கு அவர் "“கோர்னோ டி பேஸ்ஸெட்டோ”" (Corno di Bassetto) (“பேஸ்ஸெட் ஹார்ன்”) என்னும் புனைப் பெயரில் எழுதினார் அது ஒரு ஐரோப்பியப் பெயராகும். "கோர்னோ டி பேஸ்ஸெட்டோ" என்றால் என்ன என்று யாருக்கும் தெரியாது என்பதே அந்தப் பெயரைத் தேர்ந்தெடுத்ததற்கான காரணமாகும். "ட்ரமாட்டிக் ரிவியூ" (1885-86), "அவர் கார்னர்" (1885-86) மற்றும் "பால் மால் கெஸட்" உள்ளிட்ட பிற பல வகைப் பத்திரிகைகளிலும் அவரது பல்சுவைப் பகுதிகள் உள்ளிட்ட பலவற்றிலும் அவரது புனைப் பெயர் " GBS" என்றே இருந்தது. 1895 முதல் 1898 ஆம் ஆண்டு வரை பெர்னாட் ஷா ஃப்ரேங்க் ஹேரிஸின் "சாட்டர்டே ரிவியூ" வின் நாடக விமர்சகராக இருந்தார். அதில் அவர் விக்டோரியன் மேடையின் செயற்கைத் தனம் மற்றும் கருத்தியல் வாதங்கள் ஆகியவற்றை உண்மை நிலை மற்றும் எண்ணம் என்ற அரங்காக மாற்றினார். விமர்சகராக இருந்து அவர் ஈட்டிய வருவாய் அவரை சுய ஆதரவுள்ள ஆசிரியராக மாற்றியது. "சாட்டர்டே ரிவியூ" விற்கு அவர் எழுதிய கட்டுரைகள் அவரது பெயரை பிரபலமாக்கின.

அயர்லாந்து மேடை நடிகர் பேரி சுலிவான் மற்றும் ஜான்ஸ்டன் ஃபோர்ப்ஸ்-ராபர்ட்ஸன் ஆகியோரின் ஹேம்லெட் வகை நாடகங்களை விரும்பினார் ஆனால் ஜான் பேர்ரிமோரின் ஹேம்லெட்களை (Hamlets) வெறுத்தார். பேர்ரிமோர் அவரை தனது பிரபலமான ஹேம்லெட்டைப் பார்க்க அழைத்திருந்தார். பெர்னாட் ஷா அதை கருணையுடன் ஏற்றுக்கொண்டார் ஆனால் அவரது நடிப்பைப் பற்றி தாறுமாறாக விமர்சித்து ஒரு கடிதத்தை எழுதினார். இதில் இன்னும் மோசம் என்னவென்றால் பெர்னாட் ஷா அந்த நாடகத்தை பேர்ரிமோரின் மனைவியுடன் சேர்ந்தே பார்த்தார் ஆனால் அவரிடம் அந்த நடிப்பினைப் பற்றிய தனது உண்மையான உணர்வுகளை வெளிப்படையாகக் கூற முடியவில்லை.

சிறு கருத்துரைகள் முதல் புத்தக நீளத்துடன் கூடிய கட்டுரையான "த பெர்ஃபெக்ட் வேக்னரைட்" வரையிலான பெர்னாட் ஷாவின் பெரும்பாலான இசை விமர்சனங்கள் ஜெர்மானிய இசைக் கலைஞர் ரிச்சர்டு வேக்னரின் படைப்புகளைப் பாராட்டுவதாகவே இருந்தன. வேக்னர் "டெர் ரிங் டெஸ் நிபெலஙஞ்சென்" படைப்பை உருவாக்க 25 ஆண்டுகள் பணிபுரிந்தார். அது மிகுந்த எதிர்பார்ப்பை உண்டாக்கிய நான்கு-பகுதிகளை உடைய இசை நாடகமாகும். அது கடவுள், பூதங்கள், குள்ளர்கள் மற்றும் ரைன் பெண்களைப் பற்றிய டியூட்டானிய (Teutonic) புராணங்களின் தாக்கத்தில் உருவானதாகும்; பெர்னாட் ஷா ஒரு மேதையின் படைப்பாக அதைக் கருதி விவரமாக விமர்சித்தார். இசையையும் கடந்து, “கண்ணுக்குத் தெரியாத பட்டினியின் பலமான அடிகளால்” இயக்கப்பட்ட உழைப்பாளிகள் தங்கள் செல்வந்த எஜமானர்களிடமிருந்து விடுதலை பெற முயற்சிக்கும் சமூக பரிணாம வளர்ச்சியின் ஒரு சிறு கதையாகப் பார்த்தார். வேக்னர் சமூக உணர்வு கொண்டிருந்தார் என்பதை பெர்னாட் ஷா கவனமாகக் குறிப்பிட்டுள்ளார் ஆனால் அவரது இசைப் படைப்பைப் பற்றி எதையும் உறுதியாகக் கூறவில்லை. அதற்கு மாறாக பெர்னாட் ஷா ப்ராம்ஸ் பற்றிய எதிரான எண்ணப்போக்கு கொண்டிருந்தார். "அ ஜெர்மன் ரெக்யூவம்" (A German Requiem) படைப்பைப் பற்றி வெறுத்துப் பேசுகையில் “ஒரு சிறப்பான இறுதிச்சடங்கு ஒழுங்கமைப்பாளரின் வளர்ச்சியிலிருந்து மட்டுமே வந்திருக்கக்கூடும்” என்று கூறியுள்ளார். ப்ராம்ஸ் புத்திசாலித்தனத்தில் குறைவானவர் என்று பெர்னாட் ஷா கருதிய போதும் அவரது இசைத் திறனை பாராட்டியுள்ளார். “...ப்ராம்ஸின் துல்லியமான உயர் இசையின் இயற்கையான ஒலியை எவரும் கேட்க முடியாது குறிப்பாக அவரது சேம்பர் படைப்புகளில் அவரது இயற்கையான அன்பளிப்பில் மகிழாமல் அது சாத்தியமில்லை” என்று கூறுகிறார். 1920களில் அவரது முந்தைய ப்ராம்ஸ் குறித்து இரத்தத்தில் ஊறிப்போயிருந்த அந்த வெறுப்பைப் பற்றி மறுக்கையில் "அது என் தவறே" என்றார். பெர்னாட் ஷாவின் இசையைப் பற்றிய எழுத்துகள் புரிந்துகொள்ளக் கூடியதாகவும் எளிமையாகவும் இருந்ததால் அவை மிகவும் பிரபலமாயின. மேலும் எளிய மனதுடனும் பாரபட்சமான பாச உணர்வுகள் ஏதும் இல்லாமலும் அவை இருந்தன. இதனால் அவருடைய விமர்சனங்கள், அவரது காலத்தில் இருந்த பகட்டான விமர்சகர்களின் விமர்சனங்களிலிருந்து மிகவும் வேறுபட்டு தனித்திருந்தது. அவரது இசை விமர்சனங்கள் அனைத்தும் "ஷா’ஸ் மியூஸிக்" (Shaw's Music) புத்தகத்தில் தொகுக்கப்பட்டுள்ளன. "சாட்டர்டே ரிவியூ" வின் ஒரு நாடக விமர்சகராக 1895 முதல் 1898 ஆம் ஆண்டு வரை அவர் வகித்த பதவியில் விக்டோரிய காலத்துப் பொதுமக்களை அதிர்ச்சிக்குள்ளாக்கிய குணம் கொண்ட யதார்த்த நாடகங்களைப் படைத்த ஹென்ரிக் இப்செனை எதிர்த்தார். செல்வாக்குமிக்க "குவிண்ட்டஸ்ஸென்ஸ் ஆஃப் இப்செனிசம்" (Quintessence of Ibsenism) என்னும் அவரது புத்தகம் 1891 ஆம் ஆண்டில் எழுதப்பட்டது.

தாக்கங்கள்
விமர்சனம்
இனமேம்பாட்டியலுக்கான ஆதரவு
எதிர்ப்புகள்