லெவொஃப்லோக்சசின் குறிப்பிடத்தக்க எண்ணிக்கையான மற்ற மருந்துகளுடனும், அதோடு பல மூலிகை மற்றும் இயற்கை உப பொருட்களுடனும்கூட இடைவினை புரிவது கண்டறியப்பட்டது. அது போன்ற இடைவினைகள் கார்டியோடாக்சிசிட்டி மற்றும் குருதி ஊட்டக்குறைகள், உறைவெதிர்ப்பி விளைவுகள், உட்கிரகிக்க இயலாத சேரமானங்களின் உருவாக்கம் அத்துடன் நச்சுத்தன்மைக்கான இடர்பாட்டை அதிகரித்தல் போன்ற ஆபத்துக்களை அதிகரிக்கின்றன.

சில மருந்து இடைவினைகள் குறிப்பாக NSAIDS மற்றும் தீயோபிலின் தொடர்புடைய இடைவினைகள் க்வினொலோன் வளையத்தின் மூலக்கூறு கட்டமைப்பு மாற்றங்களுடன் தொடர்புடையதாக இருக்கின்றன. ஃப்ளோரோக்வினொலோன்கள் காஃபீனின் வளர்சிதை மாற்றம் மற்றும் லெவோதைராக்சின் உட்கிரகித்தல் ஆகியவற்றுடனும் இடைவினை புரிவது கண்டறியப்பட்டது. காஃபீனுடனான வளர்சிதை மாற்றத்துடனான தலையீடு, காஃபீனின் இடைவெளியைக் குறைத்தல் மற்றும் அதன் நீர்ப்பாய அரை-ஆயுளின் நீட்சிக்கு வழிவகுக்கலாம். அதன் விளைவாக காஃபின் அளவு மிகைப்பு ஏற்படும். சிப்ரோஃப்ளோக்சசின் ஆனது தைராய்டு மருந்து உட்கொள்ளலுடன் (லெவோதைராக்சின்) இடைவினை புரிவது கண்டறியப்பட்டது, அதன் விளைவாக விவரிக்க இயலாத தைராய்டு சுரப்புக் குறை ஏற்படலாம். அதே போன்று, லெவொஃப்லோக்சசினும் தைராய்டு மருந்து உட்கொள்ளலுடன் இடைவினை புரிவதற்கான சாத்தியங்கள் இருக்கின்றன.

ஃப்ளோரோக்வினொலோன் சிகிச்சை மேற்கொள்ளும் போது NSAIDகளின் (ஸ்டெராய்டல்லாத அழற்சி விளைவிக்காத மருந்துகள்) பயன்பாடு தீவிர CNS தீய விளைவுகள் உள்ளிட்டு மற்றும் ஆனால் வலிப்புத்தாக்கச் சீர்குலைவுகளுக்கு வரம்புடையதாக இருக்கும் இடர்பாட்டின் காரணமாக முரண் அறிகுறி உடையதாக இருக்கிறது. நிலை 7 இல் பதிலிடப்படாத பைபராசினில் பகுதிக்கூறுடன் ஃப்ளோரோக்வினொலோன்கள் NSAIDகள் மற்றும்/அல்லது அவற்றின் வளர்சிதை மாற்றிகளுடன் ஆற்றலுடன் இடைவினை புரிவதாக இருக்கின்றன, அதன் விளைவாக GABA நியூரோடிரான்ஸ்மிசனின் எதிர்ப்பு ஏற்படும். சிகிச்சை முடிந்த பிறகு அது போன்ற விளைவுகள் ஏற்படுகிறதா என்பது தெளிவில்லாமல் இருக்கிறது. ஃப்ளோரோக்வினொலோன் சிகிச்சை நிறைவடைந்து நீண்ட காலத்திற்குப் பிறகு NSAIDS க்கு விளைவுகள் ஏற்படுவதாக நோயாளிகள் தெரிவிக்கிறார்கள். ஆனால் இந்த சிறு அறிக்கைகள் தவிர, வேறு ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்ட அல்லது மறுக்கப்பட்ட ஆய்வுகள் ஏதும் இல்லை.

சில க்வினொலோன்கள் சைட்டோகுரோம் P-450 அமைப்பின் மீது தடுக்கும் விளைவுகளைச் செயல்படுத்துகின்றன, அதனால் தியொபிலின் இடைவெளி குறைதல் மற்றும் தியோபிலின் இரத்த அளவுகள் அதிகரித்தல் ஆகியவை ஏற்படும். சில ஃப்ளோரோக்வினொலோன்கள் மற்றும் உடன் கொடுக்கப்படும் மற்ற மருந்துகளில், CYP1A2 (எ.கா., தியோபிலின், மீத்தைலெக்ஸாந்தினஸ், டிசானிடின்) மூலமாக முதன்மையாக வளர்சிதை மாற்றமடைகின்றன. அதன் விளைவாக பிளாஸ்மா செறிவு அதிகரிக்கும். மேலும் உடன் கொடுக்கப்படும் மருந்தின் மருத்துவ ரீதியான குறிப்பிட்ட பக்க விளைவுகளுக்கும் வழிவகுக்கலாம். கூடுதலாக, மற்ற ஃப்ளோரோக்வினொலோன்கள் குறிப்பாக எனோக்சசின் மற்றும் குறைவான அளவிலான சிப்ரோஃப்லோக்சசின் மற்றும் பெஃப்லோக்சசின் ஆகியவையும் தியோபிலினின் வளர்சிதை மாற்ற இடைவெளியைத் தடுத்து நிறுத்தும்.

அது போன்ற மருந்து இடைவினைகள் க்வினொலோன் வளையத்தின் கட்டமைப்பு மாற்றங்கள் மற்றும் சைட்டோகுரோம் P-450 அமைப்பின் தடுத்து நிறுத்தும் விளைவுகள் ஆகியவற்றுக்குத் தொடர்புடையதாகக் காணப்படுகிறது. அதே போன்று, ஃப்ளோரோக்வினொலோன்கள் தொடர்புடைய இந்த மருந்து இடைவினைகள், வகுப்பு விளைவுகளுக்கு மாறாக மருந்து-சார்ந்தவையாக காணப்படுகின்றன.

வாய்வழி கோர்டிகோஸ்டெராய்டுகளுடன் தற்போதைய அல்லது கடந்த கால சிகிச்சை குதிகால் தசைநார் சிதைவின் இடர்பாட்டை அதிகரிப்பதுடன் தொடர்புடையதாக இருக்கிறது. குறிப்பாக ஃப்ளோரோக்வினொலோன்கள் எடுத்துக்கொள்ளும் வயதான நோயாளிகளிலும் இவை ஏற்படுகின்றன. இந்த விளைவு 60 மற்றும் அதற்கு மேற்பட்ட வயதுடைய மக்களிடையே கட்டுப்படுத்தப்படுவதாகக் கருதப்படுகிறது. மேலும் இந்தக் குழுக்களில் கோர்ட்டிகோஸ்டெராய்டுகளின் உடன் நிகழ் பயன்பாட்டைக் கொண்டவர்களில் இந்த இடர்பாடு கணிசமான அளவில் காணப்படுகிறது.

முக்கியமான மருந்து இடைவினைகள்
செயல்பாட்டின் இயங்கமைப்பு
பொதுவான சமானங்கள்
நோய்க்கிருமி கட்டுப்படுத்தியைத் தவறாகப் பயன்படுத்துதல் மற்றும் பாக்டீரியா சார்ந்த எதிர்ப்புத்தன்மை