வைட்டமின் பி12 பொதுவாக உடலின் ஒவ்வொரு செல்லின் வளர்சிதைமாற்றத்திலும் தொடர்புபட்டிருக்கிறது. குறிப்பாக டிஎன்ஏ கூட்டுச்சேர்க்கை மற்றும் கட்டுப்பாட்டை பாதிக்கும். மற்றும் கொழுப்பு அமில சேர்க்கை மற்றும் எரிசக்தி உற்பத்தி ஆகியவற்றையும் கூட பாதிக்கும். ஆயினும் பி12 வைட்டமினின் செயல்பாட்டு விளைவுகள் பலவும் (எல்லாமே அல்ல என்றாலும் கூட) ஃபோலிக் அமிலத்தின் (இன்னொரு பி வைட்டமின்) போதுமான அளவுகள் மூலம் இடம்பெயர்க்கப்பட முடியும். உடலில் இருக்கும் ஃபோலேட்டை மறுஉற்பத்தி செய்ய பி12 பயன்படுத்தப்படுவதே இதன் காரணம். அநேக “பி12 பற்றாக்குறை அறிகுறிகள்” உண்மையில் ஃபோலேட் பற்றாக்குறை அறிகுறிகளாகும். ஏனெனில், உடலில் தைமைன் உற்பத்திக்கான ஃபோலிக் அமிலம் போதுமான அளவில் வழங்கப்படாத போது டிஎன்ஏ கூட்டுச்சேர்க்கை வறிய முறையில் நிகழ்ந்து தோன்றுகிற பித்தபாண்டு மற்றும் மெகாலோப்லாஸ்டோசிஸின் ஆகிய அனைத்து விளைவுகளையும் அவை அடக்கியிருக்கின்றன. போதுமான ஃபோலிக் அமிலம் இருக்கும்போது, அறியப்பட்ட அனைத்து பி12 தொடர்பான அறிகுறிகளும் இயல்பாகின்றன.

பி12 பற்றாக்குறைக்கு எந்த “தங்க நிர்ணய” பரிசோதனையும் இல்லை. ஏனெனில் ஒரு பி12 பற்றாக்குறை நிகழும்போது, சீரம் மதிப்புகள் பராமரிக்கப்படலாம், திசு பி12 சேகரங்கள் காலியாகலாம். பற்றாக்குறையின் வாயிற்புள்ளிக்கு மேலான சீரம் பி12 மதிப்புகள் போதுமான பி12 நிலையை சுட்டிக்காட்டுவதற்கான அவசியமில்லை. மையலின் கூட்டுச்சேர்க்கை (கீழிருக்கும் வகைமுறையைக் காணவும்) மற்றும் மைய நரம்பு அமைப்பின் குறிப்பிட்ட மற்ற செயல்பாடுகளுக்கு அவசியமாக இருக்கும் ஃபோலேட் துணையளிப்பால் MUT செயல்பாடு பாதிப்புற முடியாது. டிஎன்ஏ கூட்டுச்சேர்க்கை தொடர்பான MTR செயலின்மை (கீழே காணவும்) தொடர்பான பி12 வைட்டமினின் பிற செயல்பாடுகள் பல சமயங்களில் ஃபோலிக் அமிலத்தின் துணையளிப்பு மூலம் சரி செய்யப்படலாம். ஆனால் ஹோமோசைஸ்டீனின் அதிகரித்த அளவுகளைக் கொண்டு செய்யப்படக் கூடாது, இது பொதுவாக MTR மூலம் மெதியோனின் ஆக மாற்றப்படும்.

அதிகரித்த ஹோமோசைஸ்டீன் என்பது ஃபோலிக் அமில பற்றாக்குறை காரணமாகவும் நிகழ்ந்திருக்கலாம், ஏனென்றால் ஃபோலிக் அமிலத்தின் டெட்ராஹைட்ரோஃபோலேட் (THF) செயலூக்கமுற்ற வடிவத்தை மறு உற்பத்தி செய்ய பி12 உதவுகிறது. இவ்வாறாக திறம்பட்ட டிஎன்ஏ உற்பத்திக்கு அவசியப்படும் செயல்பாடுமிக்க ஃபோலேட் வடிவத்தை பாதுகாப்பது என்கிற பி12 வைட்டமினின் மிகச் சிறந்ததாக அறியப்பட்ட செயல்பாடு (இது டிஎன்ஏ கூட்டுச்சேர்க்கை, செல்பிரிப்பு மற்றும் ரத்தசோகை ஆகியவற்றுடன் தொடர்புபட்டிருக்கிறது) உண்மையில் பி12 மூலம் மத்தியஸ்தம் செய்யப்படும் ஒரு சிறப்பு செயல்பாடு ஆகும்.

1990களின் பிற்பகுதியில் இருந்து பல நாடுகளில் மாவினை உறுதிப்படுத்த ஃபோலிக் அமிலத்தை சேர்க்க துவங்கியுள்ளனர். இதனால் ஃபோலேட் பற்றாக்குறை என்பது மிகவும் அபூர்வமான ஒன்றாக ஆகியிருக்கிறது. அதே சமயத்தில், ரத்த சோகை மற்றும் ரத்த சிவப்பணு அளவுக்கான டிஎன்ஏ சோதனைகள் சாதாரண மருத்துவ சோதனைகளிலும் கூட வழக்கமாய் செய்யப்படுவதாகி விட்டது என்பதால் (எனவே இந்த ஃபோலேட் மத்தியஸ்த உயிர்வேதியியல் விளைவுகள் பல சமயங்களில் நேரடியாகக் கண்டறியப்படலாம்), பி12 பற்றாக்குறையின் MTR சார்ந்த விளைவுகள் ரத்த சோகையாக இல்லாமல் டிஎன்ஏ பிரச்சினைகளாக (பழமையில் இருந்தது போல) தோற்றமளிக்கின்றன. ஆனால் இப்போது முக்கியமாக ரத்தம் மற்றும் சிறுநீரில் ஹோமோசைஸ்டீனின் எளிமையான குறைந்து புலப்படும் அதிகரிப்பாக (ஹோமோசைஸ்டீனூரியா) இருக்கின்றன. இந்த நிலை ரத்தக்குழாய்களுக்கு நீண்ட கால சேதம் மற்றும் ரத்த உறைவில் (நெஞ்சுவலி மற்றும் மாரடைப்பு) முடியலாம். ஆனால் இந்த விளைவு ஆஸ்த்ரோஸ்கிளிரோசிஸ் மற்றும் வயதுறுவது ஆகியவற்றுடன் தொடர்புடைய பிற பொதுவான நிகழ்முறைகளில் இருந்து பிரிக்க கடினமானதாய் இருக்கிறது.

போதுமான ஃபோலேட் மற்றும் மெத்தியோனைன் அளவுகள் இருந்தும், பி12 பற்றாக்குறையால் விளையும் குறிப்பிட்ட மையலின் சேதாரம், MUT தொடர்பான வேதிவினைகளின் மூலம் பி12 உடன் நேரடியாகத் தொடர்புபட்டதாய் இருக்கிறது. அளவுக்கு அதிகமான MMA இயல்பான கொழுப்பு அமில கூட்டுச்சேர்க்கையை தடுக்கும். அல்லது அது இயல்பான மலோனிக் அமிலத்துடன் இணைவதற்குப் பதிலாய் கொழுப்பு அமிலத்துடன் தன்னை இணைத்துக் கொள்ளும். இந்த இயல்புமீறிய கொழுப்பு அமிலம் இதனைத் தொடர்ந்து மையலின் உடன் இணைவு கொள்ளும் போது, மையலின் மிகவும் பலவீனப்பட்டு டிமையலினேஷன் நிகழும். துல்லியமான வகைமுறை(கள்) நிச்சயமாகத் தெரியவில்லை என்றாலும் விளைவு மைய நரம்பு அமைப்பு மற்றும் தண்டுவடத்தின் கூர்மைகுறைந்த இணைந்த சீர்குலைவாக இருக்கிறது. காரணம் எதுவாய் இருந்தாலும், ஃபோலிக் அமிலம் நல்ல வழங்கல் இருந்து, அதனால் ரத்த சோகையாக இருக்க முடியாது என்கிற நிலையில், நரம்பு வியாதிகளுக்கு பி12 பற்றாக்குறை தான் காரணமாகிறது என்பது அறியப்படுகிறது.

பரிந்துரைகள்
பித்தபாண்டுவின் சிகிச்சை வரலாறு
செயல்பாடுகள்
மனித உட்கிரகிப்பும் பரவலும்