இதற்குப் பின்னர் 31 அக்டோபர் 31, 1956 வரை மனிதர்கள் யாரும் தென் முனையத்தின் மீது கால் பதிக்கவில்லை. அன்றைய நாளில் அமெரிக்க கடற்படை அட்மிரல் ஜார்ஜ் ஜே.துஃபேக் கடற்படை வானூர்தியில் சென்று அங்கு இறங்கினார். 1956-57ஆம் ஆண்டுகளில் வான்வழியே எடுத்துச்செல்லப்பட்ட கட்டிடப் பொருட்களைக் கொண்டு அமுண்ட்சென்-ஸ்காட் தென் துருவ நிலையம் நிறுவப்பட்டது. அது முதல் ஆய்வாளர்களும் ஆதரவு பணியாளர்களும் தொடர்ச்சியாக அனுப்பப்பட்டு இந்த நிலையம் இயங்கி வருகிறது.

அமுன்சென்னையும் இசுகாட்டையும் அடுத்து "நிலப்பரப்பு" வழியாக (சற்றே வான்வழி ஆதரவுடன்) தென் முனையத்தை அடைந்தவர்கள் எட்மண்ட் இல்லரியும் (சனவரி 4, 1958) விவியன் புக்சும் (சனவரி 19, 1958) ஆகும்."பொதுநலவாய அண்டார்ட்டிக்கா குறுக்கான தேடலாய்வின்" பகுதியாக இவர்கள் தங்கள் குழுவினருடன் இந்தப் பயணத்தை மேற்கொண்டனர். அடுத்து தரைவழியே பல தேடலாய்வுகள் மேற்கொள்ளப்பட்டன.

1987இல் பேட்றியட் ஹில்சில் ஏற்பாட்டு வசதி அடித்தளம் நிறுவப்பட்டபிறகு அரசு ஆதரவற்ற தேடலாளர்களும் தென் முனையத்தை எட்டுவது எளிதாயிற்று.

திசம்பர் 30, 1989 அன்று அர்வேட் புக்சும் ரைன்ஹோல்ட் மெஸ்னெரும் எவ்வித விலங்கின, தானூர்தி உதவியும் இன்றி பனிநடைக்கட்டைகளை மட்டுமேக் கொண்டு காற்றின் உதவியுடன் தென் துருவத்தின் வழியே அண்டார்ட்டிக்காவைக் கடந்து சாதனை புரிந்தனர்.

பெருங்கடலிலிருந்து எவ்வித உதவியும் இன்றி தென் முனையத்தை விரைவாக அடைந்த பெருமை நோர்வேயின் கிறிஸ்டியன் ஐடேவினதாகும்; 2011இல் ஹெர்குலிஸ் முனையிலிருந்து 24 நாட்கள் ஒருமணி நேரத்தில் தென் முனையத்தை அடைந்தார்.

2011/12 கோடைகாலத்தில், தங்களின் தனித்தனியான தேடல் பயணங்களில் நோர்வேயின் அலெக்சாண்டர் காம்மேயும் ஆத்திரேலியர்கள் ஜேம்சு கேஸ்ட்ரிசனும் ஜஸ்டின் ஜோன்சும் நாய்கள் அல்லது பருந்துகளின் உதவியின்றி அண்டார்ட்டிக்கா கடலோரத்திலிருந்து தென் முனையம் வரை சென்று திரும்பியதாக அறிவித்தனர். இரண்டு பயணங்களும் அடுத்தடுத்த நாட்களில் ஹெர்குலிசு இன்லெட்டிலிருந்து கிளம்பியபோதும் திரும்புகையில் கடைசி சில கிலோமீட்டர்களுக்கு இணைந்து வந்ததாகக் கூறுகின்றனர்.

நேரம்
1950 - நடப்பு
1900க்கு முன்பு
தாவரங்களும் விலங்கினங்களும்