தமிழ்ச் சூழலில் பண்டைக் காலத்தில் இருந்த முச்சங்கங்கள் இசையைப் பேணி வளர்த்தன.இசை நூல்கள் பல இயற்றப்பட்டன.
அவை காலத்தால் அழிந்துபோயின.இவ்வாறு
மறைந்த நூல்களாக முதுநாரை,முதுகுருகு,சிற்றிசை,பேரிசை,
பெருநாரை,பெருங்குருகு,பஞ்ச பாரதீயம்,பரதம்,அகத்தியம்,செயிற்றியம்,
குணநூல் ஆகியவை குறிப்பிடப்படுகின்றன.

தொல்காப்பியம்,எழுத்ததிகாரம்
33 ஆவது நூற்பாவான,
'அளபிறந்து யிர்த்தலும் ஒற்றிசை நீடலும்
உள வென மொழிப இசையொடு சிவணிய
நரம்பின் மறைய என்மனார் புலவர்'என்பதில் சுட்டப்படும் 'நரம்பின் மறை'யை இசைநூலாகக் கொள்கின்றனர்.

சிலப்பதிகார உரையாசிரியர் அடியார்க்கு நல்லார்,கி.பி.பன்னிரண்டாம் நூற்றாண்டில்
இசை நுணுக்கம்(சிகண்டியார்),
இந்திரகாளியம்
(யாமளேந்திரர்),பஞ்ச மரபு(அறிவனார்),பரத சேனாபதியம்(ஆதிவாயிலார்),
மதிவாணர்
நாடகத் தமிழ்(பாண்டியன் மதிவாணனார்)ஆகிய நூல்கள் இருந்ததாகக் குறிப்பிட்டுள்ளார்.
இவற்றுள் பஞ்ச மரபு இன்றும் உள்ளது.

இருபதாம் நூற்றாண்டில் பல்வேறு இசை நூல்கள் ஆராய்ச்சியின் அடிப்படையில் எழுதப்பட்டுள்ளன.அவற்றுள் குறிப்பிடத்தக்கவை ஆபிரகாம் பண்டிதரின் கருணாமிர்த சாகரம்,விபுலானந்தரின் யாழ் நூல்,எஸ்.இராமநாதனின் சிலப்பதிகாரத்து
இசை நுணுக்கம்,குடந்தை ப.சுந்தரேசனாரின் இசைத் தமிழ்ப்
பயிற்சி நூல், மதுரை பொன்னுசாமி பிள்ளையின் பூர்வீக சங்கீத உண்மை ஆகியவையாகும்.

கருநாடக இசை
சுரங்களின் வளர்ச்சி
இசை நூல்கள்
பழந்தமிழ் இசை