கி.பி.1786-இல் பிரிட்டிஷ் கிழக்கிந்தியக் கம்பெனிக்காகப் பினாங்குத்தீவு விலைக்கு வாங்கப்பட்டது. பிரான்சிஸ் லைட் என்னும் ஆங்கிலேயர் இத்தீவைக் கெடா சுல்தானிடம் இருந்து விலைக்கு வாங்கினார். இதற்குப் பின்னரே பினாங்குத்தீவில் தமிழர்களின் குடியேற்றம் தொடங்கியது. மேலும், டச்சு ஆதிக்கத்திலிருந்த மலாக்காவை ஆங்கிலேயர்கள் கைப்பற்றிய பின்னர் அங்கும் தமிழர்களைக் குடியேற்றுவது ஆரம்பித்தது. கி.பி.1830-ஆண்டில் மலாயா முழுவதுமிருந்த தோட்டங்களில் தமிழர்களின் குடியேற்றம் பன்மடங்காக அதிகரித்தது. 

இன்று மலேசியத் தமிழர்களாக நிலைத்துக் காணப்படுபவர்கள் அனைவரும் ஆங்கிலேயர்களால் கொண்டு வரப்பட்ட தோட்டப்புறத்தமிழர்களின் வழித்தோன்றல்களே எனலாம். அவர்களுடன் பத்தொன்பது-இருபதாம் நூற்றாண்டுகளில் வாணிபத்திற்காக நகர்ப்புறங்களில் வந்து குடியேறிய தமிழர்களும் இன்றைய மலேசியத் தமிழ்ச்சமூகத்தின் அங்கத்தினராக உள்ளனர்.

தோட்டப்புறங்களுக்குக் கொண்டு வரப்பட்ட தமிழர்களுள் தமிழகத்தின் பல்வேறு மாவட்டங்களைச் சேர்ந்தவர்கள் இருந்தனர். குறிப்பாக திருச்சி, மதுரை, இராமநாதபுரம், சேலம், தஞ்சை, செங்கற்பட்டு, வடஆற்காடு, தென்னாற்காடு, திருநெல்வேலி ஆகிய மாவட்டங்களைச் சேர்ந்தவர்களே அதிக அளவில் இடம் பெற்றிருந்தனர்.

தமிழர்களுக்கு அடுத்த நிலையில் ஆந்திரமாநிலத்திலிருந்து தெலுங்கு பேசும் இனத்தவர்களும் அதிக எண்ணிக்கையில் மலேசியாவுக்குக் குடிபெயர்ந்தனர். தமிழகத்திலிருந்து வந்த தொழிலாளர்களில் தொண்ணூறு விழுக்காட்டினர் கிராமப்புறங்களைச் சேர்ந்தவர்களாவர். அடிப்படைக் கல்விகூட அற்ற பாமரர்களாக அவர்கள் விளங்கினர். இவர்கள் தமிழகத்தில் பேசிய மொழிநடையிலேயே மலேசியாவிலும் பேசினர். தமிழகத்தில் வழங்கும் பேச்சுத்தமிழ் வழக்கு ஒவ்வொரு வட்டாரத்திலும் ஒவ்வொரு வகையாக அமைந்திருப்பதை இந்நூல் ஆதாரங்களோடு எடுத்துக் காட்டுகிறது.

தோட்டப்புறம் வளர்த்த பேச்சுத் தமிழ்
வரலாற்றுக் காலத்தில் பேச்சுத்தமிழ்
அண்மைக்காலப் பேச்சுத் தமிழ்
உட்தலைப்புகள்