பெஸ்கி "வீரமாமுனிவர்" என்னும் பெயரை எவ்வாறு பெற்றார் என்பது குறித்து உறுதியாகக் கூறச் சான்றுகள் இல்லை என்று அறிஞர் ச. இராசமாணிக்கம் கூறுகிறார். "தேம்பாவணி" என்னும் தலைசிறந்த காவியத்தை அவர் இயற்றியதால் மதுரைத் தமிழ்ச் சங்கப் புலவர் அவருக்கு இப்பட்டத்தை அளித்தனர் என்றொரு மரபுச் செய்தி உண்டு. கடைச் சங்க காலத்துக்குப் பிறகு, அதுவும் முனிவர் வாழ்ந்த காலத்தில் மதுரையில் தமிழ்ச் சங்கம் ஒன்று இருந்ததாகத் தெரியவில்லை. தற்போதுள்ள தமிழ்ச் சங்கம் பாண்டித்துரைத் தேவர் தலைமையில் பல புலவர்களின் ஒத்துழைப்போடு மதுரையில் 1901இல்தான் தொடங்கியது .

வீரமாமுனிவரின் வரலாற்றை 1822இல் எழுதிய முத்துச்சாமிப் பிள்ளை இக்குறிப்பைத் தருகிறார்:

இவ்வாறு வழங்கப்பட்ட "வீரமாமுனிவர்" என்னும் சிறப்புப் பெயரில் "வீரம்", "முனிவர்" என்ற இரண்டும் இயற்பெயர். "மா" என்ற ஒரு சொல்லே புதியது. தமிழ் மொழிக்கு இலக்கியம், இலக்கணம், உரைநடை, அகராதி போன்ற பல துறைகளில் பணியாற்றிய பெருமானின் பெருமையைச் சுட்டும் "மா" என்ற அடைமொழி முற்றிலும் பொருத்தம் எனலாம்.

வீரமாமுனிவர் எழுதிய சதுரகராதிப்படி "மா" என்பது செல்வம் என்றும் பொருள்படும். முனிவரது இயற்பெயர்களுள் ஒன்றாகிய "யோசேப்பு" (Giuseppe = Joseph) என்பதை "வளன்" என்று முனிவரே தமிழ்ப் படுத்துவதாலும், "வளம்" (வளன்) என்பதற்கு சதுரகராதி அழகு, வலி, மாட்சிமை என்று பொருள் கூறுவதாலும் "வீரமாமுனிவர்" என்னும் பெயரில் வரும் "மா" என்பது மாட்சிமையைக் காட்டி, வளம் என்பதையும் சுட்டி, முனிவரது இயற்பெயராகிய "யோசேப்பை" குறிக்கலாம். மூல மொழியாகிய எபிரேயத்தில் இப்பெயர் "யிஹோ ல்ஹோசிஃப்" (יהוה להוסיף = Yihoh Lhosif) என்னும் இரு சொற்களாலானது. அதற்கு "கடவுள் வளமுறச் செய்க" என்பது பொருள் . இக்காரணம் முன்னிட்டு அவர் "வீரமாமுனிவர்" என்னும் பெயரை ஏற்க "அனுமதி" தந்திருக்கலாம். ஆக, ஒரு பக்கம் இயற்பெயராகவும் மறுபக்கம் காரணப் பெயராகவும் அமைந்த இப்பெயரே, முனிவருக்கு உரிய பெயராக அவர்காலம் தொட்டு இன்றுவரை வழங்கிவருகிறது.

வீரமாமுனிவர்
மலர்களின் தந்தை
திருமுழுக்குப் பெயர்
தமிழ் மொழியின் தாந்தே