அந்த மரத்தில் அந்த தினத்திற்கான பழம் ஒன்று காய்த்திருந்தது. அந்த ஊரில் ஒரு விதவைப் பெண் வாழ்ந்து வந்தாள். அவள் தினமும் விடிவதற்கு முன்பே ஊர் கிணற்றில் நீர் எடுத்து, வீடு திரும்புவாள். அன்றும் வழக்கம்போல் அதிகாலையில் கிணற்றுக்கு நீர் எடுக்க சென்றாள். மரத்தில் பழுத்திருந்த தெய்வீக கனி தானாக கிணற்று நீரில் விழுந்தது. அதை கவனிக்காமல் நீர் இறைக்கும்போது நீரோடு பழமும் விதவையின் குடத்தில் வந்து சேர்ந்தது. அதை கவனிக்காத அந்த பெண் கனியோடு வீட்டிற்கு சென்று விட்டாள். 

மறுநாள் கனி களவு போயிருப்பதை அறிந்த காவலர்கள் வீடு வீடாக தேடினர். வீட்டுக்குள் காவலர்கள் நுழைய முற்படும் போது அய்யனார் தடுத்தார். அறியாப் பெண் தவறேதும் புரியவில்லை என்றுரைத்தார். மன்னன் அவற்றை காதில் வாங்கவில்லை. வீரர்கள் சோதனையிட்ட போது விதவை வீட்டு தண்ணீர் குடத்தில் அந்த கனி இருப்பதைக் கண்டனர். சினம் கொண்ட மன்னன் விதவைக்கு மரண தண்டனை வழங்கினான். தான் திருடவில்லை என்று அந்த பெண் எவ்வளவோ எடுத்துச் சொல்கிறாள். மன்னன் கேட்கவில்லை. 

ஒன்றுமறியாத அப்பெண் தன்னை குற்றமற்றவள் என்று நிரூபிக்க முடியாமல் சாபம் கொடுக்கிறாள். இந்த நாடு மண்மாரி பொழிந்து அழிந்து போகும்படி சாபமிடுகிறாள். தனக்கு ஆதரவாக பேசிய அய்யனார் இருக்குமிடம் மட்டும் அழியாதிருக்கும்படியும், அவரது பரிவாரங்கள் மென்மேலும் புகழ் சேரவும் வாழ்த்திவிட்டு மடிந்தாள்.

நாடு முழுவதும் செந்நிற மண்மாரி பொழிந்தது. அய்யனார் இருந்த இடம் மட்டும் தப்பித்தது. எல்லாம் அழிந்த பின் அய்யனாரும் அங்கிருந்த கருக்குவா மரத்தினுள் புகுந்து தன்னை அதனுள் ஐக்கியப்படுத்திக் கொண்டார். 

சில நூற்றாண்டுகள் கடந்தபின், மீண்டும் கிராமம் தழைத்தது. மக்கள் குடியேற்றம் நிகழ்ந்தது. அப்போது சிலர் கருக்குவா மரத்தை வெட்ட முயன்றனர். வெட்டிய இடத்தில் இரத்தம் கசிந்தது. அப்போது மரத்தினுள் இருந்து அசரிரீ ஒன்று 'அய்யனார் இந்த மரத்தில் வாழ்கிறார்.' என்றது. கிராமத்தினர் அந்த மரத்தை வழிபட தொடங்கினர்.

பெயர்க் காரணம்
காணாமல் போன எலுமிச்சைபழம்
பங்குனி உத்திரம்
அதிசய எலுமிச்சைமரம்