விலங்குகளுக்கான மருத்துவத்தில், வயதான வீட்டுப் பூனைகளில் "அதிதைராய்டியம்" என்பது பொதுவான உட்சுரப்பு நிலையாகும். 10 வயதுக்கு மேற்பட்ட 2% பூனைகளில் இது நடக்கிறது என சில விலங்கியல் மருத்துவர்கள் கருதுகின்றனர். 1970களில் அறிவிக்கப்பட்ட முதல் பூனைகளில் அதிதைராய்டியத்துக்குப் பின்னர் இந்த நோய் குறிப்பிடத்தக்க அளவில் பொதுவாகிவிட்டது. பூனைகளில், வலியில்லாத கட்டி என்பது அதிதைராய்டியத்தின் ஒரு முக்கிய காரணமாகும். ஆனால், பூனைகளில் இந்த கட்டி ஏற்படுவதற்கான காரணங்கள் இன்னும் ஆய்வு செய்யப்பட்டு வருகிறது.

ஆயினும், அமெரிக்க வேதியியல் குழுவின் வெளியீடான சுற்றுச்சூழல் அறிவியல் மற்றும் தொழில்நுட்பத்தில் வெளியிடப்பட்ட தற்போதைய ஆராய்ச்சியின் படி, பூனைகளில் ஏற்படும் அதிதைராய்டியத்தில் பல, பாலிப்ரோமினேடட் டைஃபினைல் ஈதர்கள் (PBDEகள்) என்ற சுற்றுச்சூழல் மாசினால் ஏற்படுகிறது எனக் குறிப்பிடப்படுகிறது. இது பல வீடுகளில் உள்ள தீச்சுணக்கிகளில் குறிப்பாக அறைக்கலண்கள் மற்றும் சில மின்னணு ஆகியவற்றில் காணப்படுகிறது.

இந்த அறிக்கைக்கு ஆதாரமாக அமைந்த ஆய்வு, EPA தேசிய ஆரோக்கிய மற்றும் சுற்றுச்சூழல் தாக்க சோதனைக் கூடம் மற்றும் இந்தியானா பல்கலைக்கழகத்தின் ஆராய்ச்சியாளர்களினால் நடத்தப்பட்டது. இந்த ஆய்வில், ஈடுபடுத்தப்பட்ட பூனை அதிதைராய்டியம் உள்ள 23 பூனைகளின் PDBE இரத்த அளவுகள் வயது குறைந்த அதிதைராய்டியம் இல்லாத பூனைகளில் காணப்படும் அளவுகளை விட மூன்று மடங்கு அதிகமாகக் காணப்பட்டது. சிறப்பாக, ஆரோக்கியத்தைப் பாதிக்கும் PDBE மற்றும் அது தொடர்பான உட்சுரப்பி தடுப்பிகள் எந்த விலங்குகள் அல்லது மனிதர்களின் இரத்தத்திலும் காணப்படாது.

தற்போது, தைராய்டு தூண்டும் இயக்குநீர் ஏற்புகளில் மாற்றங்கள் கண்டறியப்பட்டுள்ளன. இவையே தைராய்டு சுரப்பி செல்களின் ஒட்டுமொத்த செயல்படுத்துதலை ஏற்படுத்துகிறது. இந்த நோயின் தோன்றும் முறையில், கோய்ட்ரோஜென்ஸ் (கெனிஸ்டைன், டைட்சின் மற்றும் குவெர்செர்டின் போன்ற ஐசோஃப்லேவேன்கள்) மற்றும் அயோடீன் மற்றும் உணவுகளில் உள்ள செலினியம் அளவு போன்றவையும் பங்கு வகிக்கலாம்.

அதிகப்படியாகக் காணப்படும் பொதுவான அறிகுறிகளாவன: வேகமான எடை குறைதல், டகைகார்டியா (வேகமான இதயத் துடிப்பு), வாந்தி எடுத்தல், வயிற்றுப்போக்கு, அதிகப்படியான திரவங்கள் மற்றும் உணவு உட்கொள்ளுதல் (பாலிடிப்ஸீயா) மற்றும் அதிகப்படியான சிறுநீர் உருவாகுதல் (பாலியூரியா) ஆகியவையாகும். மற்ற அறிகுறிகளில், அதிகப்படியான செயல்பாடு, அதிக தன்முனைப்பு நடத்தை, அசாதாரண இதயத் துடிப்பொலி, சீரற்ற இதய ஒலி, ஒரு பராமரிப்பற்ற தோற்றம், மற்றும் பெரிய அடர்த்தியான நகங்களாகும். பாதிக்கப்பட்ட பூனைகளில் சுமார் 70% பூனைகளில் பெரியதான தைராய்டு சுரப்பிகள் (சுரப்பிக்கட்டி) காணப்படுகின்றன.

மனிதர்களுக்கென விவரிக்கப்பட்ட அதே மூன்று சிகிச்சை முறைகளும் பூனைகளின் அதிதைராய்டியத்திற்கும் உபயோகப்படுத்தப்படலாம் (அறுவை சிகிச்சை, கதிரியக்க சிகிச்சை, மற்றும் தைராய்டு எதிர் மருந்துகள்). பூனைகளின் எஞ்சியுள்ள வாழ்நாள் முழுவதும் மருந்துகள் கொடுக்கப்பட வேண்டும். இதுவே மிகக் குறைந்த செலவுள்ள ஒன்று, குறிப்பாக மிக வயதான பூனைகளுக்கு கொடுக்கப்படவேண்டும். கதிரியக்க சிகிச்சை மற்றும் அறுவை சிகிச்சை பொதுவாக அதிதைராய்டியத்தை குணப்படுத்தும். சில விலங்கியல் மருத்துவர்கள், மயக்க மருந்துகளின் அபாயங்கள் காரணமாக அறுவை சிகிச்சைக்குப் பதிலாக கதிரியக்க மருந்துகளையே விரும்புகின்றனர். ஆனால், பூனைகளில் அனைத்து இடங்களுக்கும் கதிரியக்க சிகிச்சை கிடைக்கப்பெறுவதாக இல்லை. இந்த சிகிச்சைக்கு அணு கதிரியக்க நிபுணத்துவம் மற்றும் வசதிகள் தேவைப்படுவது தான் இதற்குக் காரணம். விலங்கின் சிறுநீர், வியர்வை, எச்சில் மற்றும் மலம் ஆகியவற்றில் சிகிச்சைக்குப் பின் பல நாட்களுக்கு கதிரியக்கம் காணப்படுவதனால், பொதுவாக 3 வாரங்களுக்கு சிறப்பு உள் நோயாளி சிகிச்சை தேவைப்படும் (முதல் வாரம் மொத்தமாகத் தனிமைப்படுத்தப்பட்டு மற்றும் இரண்டு வாரங்கள் தீவிரமாக கண்காணிக்கப்படுகின்றன). கதிர் அளவுகளுக்கான வழிமுறைகள் மாநிலத்திற்கேற்றவாறு மாறும்; மாசசூஸட்ஸ் நகரில் இரண்டு நாட்கள் மட்டுமே மருத்துவமனையில் இருக்க வேண்டியதிருக்கும், அதன் பின்னர் பராமரிப்பு வழிமுறைகளோடு விலங்கு வீட்டிற்கு அனுப்பப்பட்டுவிடும். ஒரே ஒரு தைராய்டு சுரப்பி பாதிப்படைந்திருந்தால் மட்டுமே அறுவை சிகிச்சை நடத்தப்படுகிறது (ஒரு பக்க நோய்). ஆனால், அறுவை சிகிச்சையைத் தொடர்ந்து மற்ற சுரப்பியும் அதிக செயல்பாடு உடையதாகிவிடும். மனிதர்களைப் போலவே தைராய்டு சுரப்பிக் குறைதல் அறுவை சிகிசையின் அபாயமாக உள்ளது.

குறிகள் மற்றும் அறிகுறிகள்
கதிரயோடீன்
தைரோஸ்டேடிக்ஸ்
பூனைகள்