18 ஆம் நூற்றாண்டில் வங்காளத்தை நிருவகித்து வந்த வாரன் ஹேஸ்டிங் உப்பு வணிகத்தை முழுவதும் கிழக்கிந்திய நிறுவனம் கட்டுப்பாட்டில் கொண்டு வந்தார். இதனால் உப்பு கொண்டு செல்லப்படும் வழிகள் அடையாளம் காணப்பட்டு வழிகள் அடைக்கப்பட்டன. தலைச்சுமையாக உப்பு கொண்டு செல்வதைத் தடுக்கும் நடவடிக்கைகளுக்கு எதிராகப் பாரம்பரியமாக இதில் ஈடுபட்டு வந்த நாடோடி இன மக்களான உப்புக் குறவர்களும், தெலுங்கு பேசும் எருகுலரும், கொரச்சர்களும் தடையை மீறி உப்பைக் கடத்தி விற்க முற்பட்டார்கள். இதே போன்று லம்பாடிகள், பஞ்ஞாராக்கள் ஆகியோர் காலனியக் கட்டுப்பாடுகளை மீறி உப்பைப் பிற மாநிலங்களில் விற்றார்கள். இவர்களைத் தடுக்க வன்முறையை ஏவி விட்டதோடு இவர்களைத் திருடர்கள் எனக் குற்றம் சாட்டிய ஆங்கிலேய அரசு இவர்களையும் குற்றப்பரம்பரையில் சேர்த்தது.

ஆரம்ப காலகட்டங்களில் இந்தச் சட்டமானது தெற்காசியாவில் குறிப்பாக வடஇந்திய பகுதிகளில் வாழ்ந்த தக்கி எனப்படும் கொலை மற்றும் வழிப்பறியை தொழிலாகக் கொண்ட சமூகத்தினரை எதிர் கொள்வதற்காகவே உருவாக்கப்பட்டது. 1857களில் அந்தச் சட்டமானது புரட்சி செய்யும் குழுக்களையும் இதன் வரம்பிற்குள் அடக்கி அவர்கள் மீதும் பாய்ந்தது. இதன்மூலமாகப் பல்வேறு பழங்குடி தலைவர்கள் மீது துரோக குற்றம் சாட்டி துன்புறுத்தி வந்தமையினால் புரட்சி செய்யும் அனைவருக்கும் எதிராகப் பாயும் சட்டமாக மாற்றிக் கையாளப்பட்டது.

ஜார்ஜ் ஜோசப்
உப்பு வரியும் குற்றச் சட்டமும்
பெருங்காமநல்லூர்ப் போராட்டம்
சட்டத்திற்கான காரணங்கள்