14 ஆம் நூற்றாண்டின் துவக்கத்தில், யாதவப் பேரரசு, தற்போதைய மகாராட்டிரத்தின் பெரும்பாலான பகுதிகளை ஆட்சி செய்தது. இந்நிலையில் இவர்கள் தில்லி சுல்தானக ஆட்சியாளர் அலாவுதின் கில்ஜியால் அகற்றப்பட்டனர். பிறகு, முகமதுபின் துக்லக்கால் தக்காணத்தின் ஒரு பகுதி கைபற்றப்பட்டது, மேலும் தனது தலைநகரை தற்காலிகமாக தில்லியிலிருந்து மகாராட்ரிரத்தின் தௌலதாபாத்திற்கு மாற்றினார். 1347 இல் துக்லக்குகளின் வீழ்ச்சிக்குப் பிறகு, குல்பர்காவின் உள்ளூர் பாமினி சுல்தான்கள் அடுத்த 150 ஆண்டுகள் ஆட்சி செய்தனர். 1518 இல் பாமினி சுல்தானகம் உடைந்த பிறகு, மகாராட்டிர பிராந்தியம் ஐந்து தக்காண சுல்தானகங்களானது அவை; அகமத்நகர் நிசாம், பீஜாபூர் அதில்ஷா, கோல்கொண்டா குயிட்புஷ், பிதர் பிதர்ஷான், இலிச்பூர் இம்தீஷ் போன்றவை ஆகும். இந்த அரசுகள் ஒருவருடன் ஒருவர் சண்டையிட்டு வந்தனர். இவர்கள் ஒன்றிணைந்து தெற்கிலுள்ள விஜயநகரப் பேரரசை 1565 இல் வீழ்த்தினர். தற்கால மும்பை பகுதி 1535 இல் போர்ச்சுக்கல்லால் கைபற்றப்படும் வரை குசராத் சுல்தான்களால் ஆளப்பட்டு வந்தது, கந்தீஷ் பகுதி 1382 மற்றும் 1601 க்கு இடைப்பட்டக் காலத்தில் ஃபரூக் மரபினராலா ஆளப்பட்டு வந்தது இப்பகுதி பின்னர் முகலாயப் பேரரசால் இணைத்துக் கொள்ளப்பட்டது. அகமது நகரின் நிஜாம்ஷாஹி வம்சத்தின் பிரதிநிதியாக 1607 இருந்து 1626 வரை இருந்தவர் மாலிக் அம்பார் முர்டாஸா நிஸாம் ஷாவின் பலம் மற்றும் அதிகாரத்தை அதிகரிக்கும்வதமாக ஒரு பெரிய இராணுவப் படையை உருவாக்கினார். மாலிக் அம்பார் தக்காணப் பகுதியில் கொரில்லா யுத்த ஆதரவாளராக இருந்தார். மாலிக் அம்பார் உதவியுடன் முகலாய இளவரசர் குர்ராம் (பின்னர் ஷாஜஹான் ஆனார்) தன்னை ஆட்சிக்கு வரவிடாமல் தன் மருமகனை தில்லி அரியணையில் அமர்த்த முயற்சி மேற்கொண்ட அவருடைய மாற்றந்தாய், நூர்ஜஹானுக்கு, எதிராக வெற்றிபெற்று அரியனையைக் கைப்பற்றினார். தக்காண அரசாட்சியானது 17 ஆம் நூற்றாண்டின் இரண்டாம் பாதியின் இறுதியில் முகலாயப் பேரரசிடமிருந்து மராத்தா படைகளால் வென்றெடுக்கப்பட்டது. சிவாஜியின் மேல் நம்பிக்கை வைத்து அவர் வழி சென்ற மராத்தி மக்கள் துன்புறுத்தலுக்கு ஆளாயினர்.
இது மராட்டிய சாம்ராஜ்ஜியத்தின் விதியில் திருப்புமுனைப் புள்ளிகளில் ஒன்றாக ஆனது.

இஸ்லாமிய ஆட்சியின் துவக்கக் காலத்தில் முஸ்லிம் அல்லாதவர்களின், கோவில் இடிப்பு மற்றும் கட்டாய மதமாற்றம், ஜிசியா வரி விதிப்பு போன்ற அட்டூழியங்கள் காணப்பட்டன. எனினும், இந்து மத மக்களின் பெரும்பான்மையினால் காலப்போக்கில் இஸ்லாமிய ஆட்சியாளர்கள் அவர்களுடன் ஒத்துப்போக முன் வந்தனர். பெரும்பாலும் கணக்கு வழக்குப் பணிகள் பிராமணர்களிடம் ஒப்படைக்கப்பட்டது அதேசமயம் பட்டில்கி என்னும் வருவாய் வசூல் (கிராம அளவில் வருவாய் வசூல்) மற்றும் தேஷ்முக் என்னும் வரிவசூல் (ஒரு பெரிய பகுதிக்கு வருவாய் வசூல்) போன்ற பொறுப்புகள் வாடன் (பரம்பரை உரிமைகளாக) மராட்டியர்கள் கைகளில் இருந்தது. இத்தகைய வரிவசூல் பணிகளில் போஸ்லே, ஷிர்கே, கோர்பாண்டே, ஜாதவ், மஹாதிக், காட்ஜி என பல குடும்பங்கள் விசுவாசத்தோடு வெவ்வேறு காலகட்டங்களில் வெவ்வேறு சுல்தான்களிடம் பணியாற்றினார். வரிவசூலில் இருந்த வாடன் என்னும் பரம்பரை உரிமையாளர்கள் தங்கள் வாடன் பதவியில் கிடைக்கும் பொருளாதார சக்தி மற்றும் தங்களின் பெருமைக்கு ஆதாரமாக இது இருப்பதாக கருதினர். இதன் காரணமாக தங்கள் பொருளாதார நலன்களைக் காக்க சிவாஜியை ஆதரிக்கத் தயங்கி எதிர்த்தனர். மக்களிடையே பெரும்பான்மையாக இந்து மதம் இருந்தது மற்றும்,பெரும்பான்மையானோர் மராத்தி பேசினார், இதனால் இப்ராஹிம் அடில்ஷா போன்ற சுல்தான்கள் அரசவை மொழியாகவும், நிர்வாக மொழியாகவும், ஆவண மொழியாகவும் மராத்தி மொழியை ஏற்றுக் கொண்டனர்..,

சேயுனா யாதவப் பேரரசு 12வது-14வது நூற்றாண்டு
மராத்திய கடற்படை
முஸ்லீம்கள் ஆட்சி
கிமு 4 ஆம் நூற்றாண்டு-கி,பி 12 ஆம் நூற்றண்டு காலகட்ட மகாராட்டிரம்