தேசிய கணக்கிடுதலில், கடன்பட்டவர்களுக்கு ஏற்ப கடன்கள் சேர்க்கப்படுகிறது. குடும்பக் கடன்கள் என்பது குடும்ப உறுப்பினர்கள் வைத்திருக்கும் கடன். "தேசிய" அல்லது பொதுக் கடன் என்பது பல்வேறு அரசாங்க அமைப்புகளால் (கூட்டரசுகள், மாநிலங்கள், நகரங்கள்...) வைக்கப்பட்டிருக்கும் கடனாகும். வணிகக் கடன் என்பது வணிகங்களால் வைக்கப்பட்டிருக்கும் கடன். நிதியாதாரக் கடன் என்பது நிதியாதாரத் துறைகளால் (ஒரு நிதியாதார நிறுவனத்திடமிருந்து மற்றொன்றுக்கு) வைக்கப்பட்டிருக்கும் கடன். ஒட்டுமொத்தக் கடன் என்பது இந்த எல்லாக் கடன்களின் ஒரு கூட்டுத்தொகையாகும், இதில் இரட்டை கணக்கிடுதலைத் தவிர்ப்பதற்காக நிதியாதாரக் கடன்கள் விலக்கப்பட்டுள்ளது. இந்தப் பல்வேறு வகையான கடன்கள், ஜிடிபி/கடன் விகிதங்களில் கணிக்கப்படலாம். கடனின்மை மற்றும் நிலுவையிலுள்ள கடனின் அளவுகளுக்கிடையில் இருக்கும் வேறுபாடுகளின் வேகத்தை மதிப்பிடுவதற்கு இந்த விகிதங்கள் உதவுகின்றன. உதாரணத்திற்கு, அமெரிக்கா உயர்ந்த நுகர்வோர் கடன்களையும் குறைந்த பொதுக் கடன்களையும் கொண்டிருக்கிறது, அதே நேரத்தில் கிழக்கு ஐரோப்பிய நாடுகள் இதற்கு நேர்மாறாக இருக்கிறது.

தனியார் மற்றும் பொது முகவர்களுக்கான கடனைக் கணக்கிடுவதில் வேறுபாடுகள் இருக்கின்றன. ஒரு தனியார் முகவர் பின்னாளில் ஒன்றைத் திருப்பிக் கொடுப்பதாகச் சொன்னால் ஒரு கடன் ஏற்படுகிறது, இந்தக் கடன் பொது முகவர்களால் நடைமுறைப்படுத்தப்படுகிறது. ஒரு பொது அமைப்பு பின்னாளில் ஒன்றைத் திருப்பிக் கொடுப்பதாகச் (ஒரு வகையான உறுதிமொழி) சொல்லி சட்டம் இயற்றினால், அந்தச் சட்டத்தைப் பின்னாளில் மாற்றியமைக்கும் உரிமையை (மற்றும் திரும்பவும் செலுத்தாமல் இருப்பதையும்) அது தக்கவைத்துக்கொள்கிறது. இதனால் தான், உதாரணத்திற்கு, ஓய்வு பெறுபவர்களுக்கு பணம் செலுத்துவதாக அரசாங்கம் கூறிய உறுதிமொழி பொது கடன் மதிப்பீடுகளில் காட்டப்படுவதில்லை, ஆனால் தனியார் நிறுவனங்கள் ஓய்வு பெறுபவர்களுக்குப் பணம் செலுத்துவதான உறுதிமொழி காட்டப்படுகிறது.

இடர்ப்பாடற்ற வட்டி விகிதம்
நிதி ஆதாரமற்றவை
பணவீக்கம் உள்ளடக்கிய கடன்
கடனைக் கணக்கிடுதல்