அஸ்பாரகஸில் உள்ள சில சேர்மங்கள் வளர்சிதை மாற்றமடைந்து சிறுநீருக்கு ஒரு வித்தியாசமான நாற்றத்தை ஏற்படுத்துகிறது. இதற்கு பலவகையான சல்ஃபரை கொண்டுள்ள, சிதைவு செய்யும் பொருட்களே காரணமாக உள்ளன. இதில் பலவகையான தியோல்கள், தியோ-ஈஸ்ட்டர்கள் மற்றும் அம்மோனியா ஆகியவையும் அடங்கும்.

இந்த நாற்றத்திற்கு காரணமாக இருக்கும் விரைவாக ஆவியாகக்கூடிய கரிமக் கூட்டுப்பொருட்களாவன:

குறிப்பாக பார்க்கும் போது, முதலில் சொல்லப்பட்ட இரண்டும் மிகவும் காரமான (கடுமையான) நெடித்தன்மை உடையதாக உள்ளது. கடைசி இரண்டும் (சல்ஃப்ர்-ஆக்ஸிடைஸ்டு) வாசனையான நறுமணத்தை கொடுக்கும் தன்மையுடையதாக உள்ளது. இந்த சேர்மங்கள் அனைத்தும் சேர்ந்து "மாற்றியமைக்கப்பட்ட அஸ்பாரகஸ் சிறுநீர்" நாற்றத்தைக் கொடுக்கிறது.

இது 1891 ஆம் ஆண்டில் மெர்சிலி நென்கி என்பவரால் முதன் முதலாக ஆராய்ச்சி செய்யப்பட்டது. இவர் இந்த வாசனையை மித்தெனெத்தியாலுடன் தொடர்புப்படுத்தி விளக்கினார்.

இந்த சேர்மங்கள் அஸ்பாரகஸிக் அமிலமாக அஸ்பாரகஸில் வினைப்புரிய தொடங்குகின்றன. ஏனெனில் இது அஸ்பாரகஸிற்கு ஒத்திருக்கும் சல்ஃபர் அடங்கிய ஒரே சேர்மங்களாகும். இவை இளம் அஸ்பாரகஸில் அதிகமாக இருப்பதனால், இளம் அஸ்பாரகஸை உண்ட பிறகு, இந்த நாற்றம் மிகவும் அதிகமாக ஏற்படுகிறது என்பது கவனிக்கப்பட்ட உண்மையாகும்.

பயிரிடுதல்
தாய்மொழிப் பெயர்கள் மற்றும் சொற்பிறப்பியல்
வேதியல்
புற இணைப்புகள்