இரு பாலினத்தவரிடையே வேறுபாடு சட்டரீதியாகவும், சமூகரீதியாகவும் சமத்துவமின்மை நிலவியது. பெண்களுக்கு சொத்துரிமை சட்டப்படியாக இல்லாமல் இருந்தது. பொதுவாகவே, பெண்கள் ஆண்களுக்கு கீழ்ப்படிந்தவர்களாகவே கருதப்பட்டனர், நடத்தப்பட்டனர். இருப்பினும், சமூக வாழ்வில், பெண்கள் வணிகம் மற்றும் கேளிக்கை போன்றவற்றில் இயல்பாக ஈடுபட்டனர். நகரங்கள் மற்றும் பெருநகரங்களில், தாழ்த்தப்பட்ட வகுப்புகளைச் சார்ந்த பெண்கள் வேலைக்காரர்களாக, விற்பனையாளர்களாக, கடைக்காரர்களாக, பணக்கார குடும்பங்களில் இருந்த பணியாளர்களாக பணிபுரிந்தனர். கிராமங்களில், வயல்களிலும் தோட்டங்களிலும் வேலை செய்தார்கள். ஆண்களுடன் உடலுழைப்பில் சிரமங்களைப் பகிர்ந்து கொண்டனர். உயர் வகுப்புகளின் பெண்கள் தங்கள் வீட்டுப் பணிகளுக்கு மட்டும் பயன்படுத்தப்பட்டனர். ஆனால், அவர்கள் சமுதாயத்திலிருந்து ஒதுங்கி இல்லை. விழாக்காலங்களில் அவர்கள் ஊர்வலங்களில் கலந்து கொண்டனர். தங்கள் இல்ல நிகழ்வுகளுக்கும், உறவுகளுக்கும் வீடு வீடாகச் சென்று அழைப்பு விடுத்தனர். பெண்களால் அனுபவிக்கப்பட்ட சுதந்திரத்தின் காரணமாக, திருமணத்திற்கு முன் இளைஞர்களுக்கு ஒருவரையொருவர் நேரில் பார்த்துக் கொள்ள முடிந்தது. எனினும், விதவைகளின் நிலை மிகவும் மோசமாக இருந்தது - அவர்கள் மிக கடுமையான விதிகளின் படி வாழ்க்கையை வாழ வேண்டியிருந்தது. அவர்கள் தங்களை அலங்கரித்துக் கொள்ளவோ அல்லது எந்த விதமான கேளிக்கைகளிலும் பங்கேற்கவோ தடை விதிக்கப்பட்டது. சதி அல்லது உடன்கட்டை ஏறல் என்ற பழக்கமும் பழந்தமிழ் சமுதாயத்தில் எங்கும் நிலவுகின்ற ஒரு நடைமுறையாக இருந்தது. இந்நடைமுறை "தீப்பாய்தல்" என அழைக்கப்பட்டது. பாண்டிய அரசன் பூதப்பாண்டியன் மறைந்த போது, அவரது அரசி பெருங்கோப்பெண்டு கணவரின் சடலத்திற்கு மூட்டிய தீயில் பாய்ந்து தன் உயிரை மாய்த்துக் கொண்டார். பெண்கள் கல்வியறிவு பெற்றிருந்தனர். சங்க இலக்கியங்களில் முப்பதுக்கும் மேற்பட்ட பெண்பாற் புலவர்களின் படைப்புகளைக் காண முடிகிறது. அவர்களில் ஔவையார், முடத்தமக்கன்னியர், காக்கை பாடினியார், நாச்செல்லையார், நாகையார், நன்முல்லையார், பொன்முடியார், இளவேனியார் போன்றோர் உள்ளடங்குவர். 

வீடமைப்பு
சமூகத்தில் பெண்களின் பங்கு
குறிப்புகள்
மக்கள்