1940ல் நாசி ஜெர்மனியின் படைகள் பிரான்சு, பெல்ஜியம், நெதர்லாந்து, லக்சம்பர்க் ஆகிய நாடுகளை வென்று ஆக்கிரமித்தன. அடுத்த நான்காண்டுகள் இவை ஜெர்மனியால் ஆளப்பட்டன. ஜெர்மானியின் பிடியிலிருந்து பிரிட்டன் மட்டும் தப்பியது. பிரிட்டானியப் பிரதமர் சர்ச்சில் மேற்கு ஐரோப்பாவை மீட்க உறுதி பூண்டார். மேற்கு ஐரோப்பாவை வென்ற பின்னர் இட்லரின் கவனம் கிழக்கு நோக்கி திரும்பியது. அடுத்த நான்காண்டுகள் ஜெர்மனியும் சோவியத் ஒன்றியமும் கடுமையாக மோதின. ஜெர்மனியைத் தோற்கடிக்க வேண்டுமெனில் அதனை இருமுனைப் போரில் ஈடுபட வைக்க வேண்டுமென்று நேச நாட்டுத் தலைவர்கள் ஸ்டாலின், சர்ச்சில் மற்றும் ரூஸ்வெல்ட் ஆகியோர் முடிவு செய்தனர். இதற்காக 1942ல் டியப் திடீர்த்தாக்குதல் நடத்தப்பட்டு தோல்வியடைந்தது. பின் அது போல் சிறிய அளவிலான தாக்குதல்கள் வெற்றி பெறாது, மிகப்பெரிய அளவில் படையெடுப்பு ஒன்றை நிகழ்த்த வேண்டுமென்று முடிவு செய்யப்பட்டது. டியப் திடீர்த்தாக்குதலுக்குப் பிறகு மேற்கில் ஒரு படையெடுப்பு சாத்தியம் என்பதை ஜெர்மானியப் போர்த் தலைமையகமும் உணர்ந்து கொண்டது.

புதிய படையெடுப்புக்கான திட்ட வேலைகள் 1942ல் தொடங்கின. தொடக்கத்தில் சிலெட்ஜ்ஹாம்மர் நடவடிக்கை என்றும் ரவுண்ட்டேபிள் நடவடிக்கை என்றும் என்று குறிப்பெயர்கள் இடப்பட்டிருந்த படையெடுப்புத் திட்டங்கள் 1943ல் நிகழ்வதாக இருந்தன. பின்னர் இப்படையெடுப்புத் திட்டம் “ஓவர்லார்ட்” என்று பெயர் மாற்றம் செய்யப்பட்டு 1944 க்கு ஒத்தி வைக்கப்பட்டது. பிரான்சின் துறைமுகங்களை நேரடியாகத் தாக்கிக் கைப்பற்ற இயலாது என்பதை டியப் திடீர்த்தாக்குதலின் தோல்வி மூலம் நேச நாட்டு உத்தியாளர்கள் உணர்ந்தனர். இதனால் துறைமுகங்களைத் தவிர்த்து கடற்கரையில் நேரடியாகப் படைகளைத் தரையிறக்குவது என்று முடிவானது. புவியியல் காரணங்களால் இத்தகு படையெடுப்பு நார்மாண்டி அல்லது பா தெ கலே பகுதிகளில் தான் சாத்தியம் என்று கண்டறியப்பட்டது. இங்கிலாந்துக்கு மிக அருகிலிருந்த கலே கடற்கரையே படையெடுப்புக்கு மிக உகந்தது என்றாலும் அங்கு ஜெர்மானியப் படைபலம் அதிகமாக இருந்ததால், படையெடுப்புக்கு நார்மாண்டி தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டது.

முடிவு
உடைத்து வெளியேற்றம்
பின்புலம்
முன்னேற்பாடுகள்