தனிமங்களின் பண்புகளில் உள்ள மீள்வரிசைத்தன்மையை அவற்றின் எதிர்மின்னி கட்டமைப்பைக் கொண்டு விளக்கலாம் என்ற கருத்தை முதலில் (1923) மொழிந்தவர் நீல்சு போர் ஆவார். அவர் கருத்து அன்றைய நிகழ்வரவான போர் அணு மாதிரியின் அடிப்படையில் அமைந்ததாகும். போர் அணு மாதிரியில் எதிர்மின் கூடுகள் என்பவை கருவிலிருந்து குறிப்பிட்ட தொலைவில் உள்ள சுழற்தடங்கள் ஆகும். போரின் அசல் அமைப்புகள் இன்றைய வேதியலாளனுக்கு விந்தையாய் தெரியலாம்: சல்பரின் எதிர்மின்னி அமைப்பு 1s 2s 2p 3s 3p (2.8.6) என்பதற்கு பதிலாய் 2.4.4.6 என்றிருக்கும்.

அதைத் தொடர்ந்து அடுத்த ஆண்டே, ஈ. சீ. ஸ்டோனர் சாமர்பீல்டின் மூன்றாம் குவாண்டம் எண்ணையும் எதிர்மின்னி கூட்டின் விவரிப்பில் சேர்த்து, சல்பரின் கூடுகளமைப்பை 2.8.6 என்று சரியாய் கணித்தார். என்னயிருந்தும், போர் மற்றும் ஸ்டோனர் ஆகிய இருவரின் அமைப்பு முறைகளாலும் காந்த புலத்தில் அணுநிறப்பட்டையில் ஏற்படும் மாற்றங்களை (சீமன் விளைவு) சரியாய் விவரிக்க இயலவில்லை.

போர் இந்த குறைபாட்டை (மற்றும் பிறவற்றையும்) நன்கு உணர்ந்திருந்தார், மேலும் அவர் குவாண்ட்டவியல் கோட்பாட்டை (இப்பொழுது இந்த இயல் “பழைய குவாண்டம் கோட்பாடு” என்று அறியப்படுகிறது) காப்பாற்ற தன் நண்பர் வல்புகேங்கு பவுலியை உதவிக்கு நாடினார். பவுலி சீமன் விளைவு வெளிப்புற எதிர்மின்னிகளால் மட்டுமே உண்டாகிறது என்பதை புரிந்துகொண்டு, தன் நான்காவது குவாண்டம் எண்ணைச் சேர்த்தும், தனது தவிர்க்கைத் தத்துவதைக் கொண்டும் ஸ்டோனரின் கூடுகளமைப்பை, சரியான துணைக்கூடுகளின் வடிவோடு, மீளுருவாக்கம் செய்தார் (1925):

ஒரே முதன்மை குவாண்டம் எண்ணைக் கொண்ட இரண்டுக்கு மேற்பட்ட எதிர்மின்னிகள் மற்ற மூன்று k [l], j [ml] and மற்றும் [ms] ஆகிய குவாண்டம் எண்களுக்கும் ஒரே மதிப்பை பெறுவதை தடைசெய்ய வேண்டும்.

1926 வெளியிடப்பட்ட சுரோடிங்கரின் சமன்பாடு தனது ஐதரசன் அணுக்கான தீர்வின் நேரடித் தொடர்ச்சியாய் நான்கில் மூன்று குவாண்டம் எண்களைத் தந்துள்ளது: இந்த தீர்வே இன்றைய வேதியியல் பாடநூல்களில் காட்டப்பெறும் அணு சுழற்தடங்களை தருகிறது. அணுநிறப்பட்டையை ஆய்வது அணுக்களின் எதிர்மின்னியமைப்பை சோதனைவழியில் தீர்மானிக்க உதவுகிறது, மேலும் இது அணு சுழற்தடங்கள் எதிர்மின்னிகளால் நிரப்பப்படும் வரிசையை அறிய ஒரு செயலறிவுசார் விதியையும் ஈண்டுள்ளது (இதுவே மெடுலங் விதி என அறியப்படும், கீழே காண்க.)

வரலாறு
கட்டமைத்தல் கொள்கை
இடைனிலை உலோகங்களின் அயனியாக்கம்
கட்டமைத்தல் கொள்கையின் குறைபாடுகள்