1870 களில், வணிகரீதியான குளிர்ப்பதன பிரிவுகளின் மிகப்பெரிய பயனராக மதுபானம் இருந்தது. அப்பொழுதும் ஒரு பகுதியினர் அறுவடை பனியை நம்பியிருந்தனர். பனி-அறுவடை தொழில் 20 ஆம் நூற்றாண்டின் தொடக்கத்தில் மிக பெரிய அளவில் வளர்ந்து இருந்தது. பெருநகர பகுதியில் மாசு மற்றும் கழிவுநீர் இயற்கை பனியை பாதிக்க தொடங்கின. இறுதியாக வடிப்பகம் கறை பனி பற்றி புகார் செய்ய தொடங்கின. மேலும் நவீன மற்றும் நுகர்வோர்-உபயோக குளிர்ப்பதன மற்றும் பனி தயாரித்தல் இயந்திரங்களுக்கு தேவை அதிகரித்தது.

1895 இல், ஜெர்மன் பொறியாளர் கார்ல் வோன் லின்டி பெரிய அளவிலான திரவ காற்று உற்பத்தி செயல்முறையை உருவாக்கினார், அதனுடன் திரவ ஆக்சிஜன் உற்பத்தி செயல்முறையையும் உருவாக்கினார்.

1840 ம் ஆண்டு ஐக்கிய அமெரிக்காவில் பால் பொருட்களை குறுகிய தூரம் கொண்டு செல்ல குளிரூட்டப்பட்ட இரயில் வண்டி போக்குவரத்து அறிமுகப்படுத்தப்பட்டது. 1867 ஆம் ஆண்டு டெட்ராய்டின் JB சதர்லேண்ட், மிச்சிகன் குளிர்சாதன பெட்டி காருக்கான காப்புரிமை பெற்றார்.

1900 ஆம் ஆண்டு வாக்கில், சிகாகோவில் இறைச்சி பொதி வீடுகள் அம்மோனியா-சுழற்சி வகை குளிர்ப்பதன இயந்திரத்தை உபயோக்க ஆரம்பித்தனர். 1914 வாக்கில், கிட்டத்தட்ட அனைத்து இடத்திலும் செயற்கை குளிர்ப்பதன இயந்திரம் பயன்படுத்தப்பட்டது. பெரிய இறைச்சி பதப்படுத்துபவர்களான ஆர்மரின், ஸ்விஃப்ட், மற்றும் வில்சன் விலையுயர்ந்த அலகுகளை வாங்கி ரயில் கிளை வீடுகள் மற்றும் தொலை விநியோக பகுதிகளில் சேமிப்பு வசதிகளை நிறுவினர்.

20 ஆம் நூற்றாண்டின் மத்திய காலம் வரை குளிர்ப்பதனம் இயந்திரம் லாரிகள் அல்லது வேக பார விசைப்பொறி வண்டிகளுக்கு நிறுவ வடிவமைக்கப்படவில்லை. குளிரூட்டப்பட்ட வாகனங்கள் உறைந்த உணவுகள், பழங்கள் மற்றும் காய்கறிகள், மற்றும் வெப்பநிலை உணர் ரசாயனங்கள் விரைவில் அழுகி கெட்டு போகிற பொருட்கள், போக்குவரத்துக்கு பயன்படுத்தப்படுகின்றன. இந்த மிக நவீன குளிர்சாதனப்பெட்டிகள் -40 மற்றும் 20 °C இடையே வெப்பநிலை வைத்திருக்க கூடியவை.

முதல் குளிர்ப்பதன அமைப்புகள்
நுகர்வோர் மற்றும் இல்லம் பயன்பாடு
வரலாற்று பயன்பாடுகள்
பரந்த வணிக பயன்பாடு