குழந்தைகள் எப்பொழுதுமே மற்றவர்களைக் கவனித்துக் கொண்டே இருப்பவர்கள். மற்றவர்கள் என்னென்ன செய்கிறார்கள் என்பதைப் பார்த்து அவர்கள் என்ன மனதில் நினைக்கிறார்கள் என்பதைக் குழந்தைகள் மிக இளம் அகவையிலேயே கற்றுக் கொள்கிறார்கள். மெல்சாப் (Meltzoff 1995) என்ற ஆய்வாளர் பதினெட்டு மாதம் நிரம்பிய குழந்தைகளை வைத்துக் கொண்டு ஒரு சில ஆய்வுகளை நடத்தினார். இந்த ஆய்வின் நோக்கம் பதினெட்டு மாதக் குழந்தைகள் பெரியவர்களை எப்படிப் புரிந்து கொள்கின்றன என்று பார்ப்பதர்க்காகும். இதில் பங்கெடுத்துக் கொண்ட பெரியவர்கள் பதினெட்டு மாத குழந்தைகள் எதிரில் இரண்டு வகையான செயல்களைச் செய்தார்கள்: (1) ஒரு செயலை செய்வது போல் பாசாங்கு செய்து பிறகு அதை வேண்டுமென்றே செய்யாமல் விட்டுவிடுவது; (2) ஒரு செயலை செய்ய விரும்பி பிறகு செய்ய முடியாமல் போவது. இந்த இரு வகையான செயல்களுமே சரியாகச் செய்து முடிக்காத செயல்கள் தாம். ஆனால், முதல் வகையான செயலில் வேண்டுமென்ற உண்மையான விருப்பம் இல்லை; ஆனால் இரண்டாம் வகையான செயலில் செய்ய வேண்டுமென்ற விருப்பம் இருந்தது. பதினெட்டு மாதம் அகவை நிறைந்த குழந்தைகள் இந்த இரு வகையான செயல்களுக்கும் மன அளவில் உள்ள வேற்றுமையைப் புரிந்து கொண்டு இருக்கின்றன என்று ஆய்வில் தெரிய வந்துள்ளது. ஆனால் ஒன்பது அகவை நிறைந்த குழந்தைகளுக்கு இந்த வேற்றுமையைக் கண்டுகொள்ளும் திறமை இன்னும் வளர்ந்திருக்கவில்லை என்றும் தெளிவாயிற்று.
இது போன்ற ஆய்வுகள் மூன்று ஆண்டுகள் நிரம்பிய சிறுவர்களை வைத்தும் நடத்தப் பட்டது. பெரியவர்கள் ஒரு செயலைச் (action) செய்யும் போது அதை ஒரு குறிக்கோளோடு (goal, desire) செய்வார்கள். ஒரு குறிக்கோளை அடைய பல செயல்கள் செய்ய வேண்டி இருக்கும். ஒவ்வொரு செயலும் உள்நோக்கத்தோடு செய்யும் போதுதான் அதோடு சேர்ந்த குறிக்கோளும் வெற்றி அடைய வாய்ப்புண்டு. எனவே, ஒரு குறிக்கோளை சரியாக அடைய உள்நோக்கம் தேவைப் படுகின்றது. உள்நோக்கம் இல்லையென்றேல், குறிக்கோள்கள் நிறைவேறுவதற்கு வாய்ப்புக்கள் குறைவு. எனவே, ஒருவருடைய குறிக்கோள்கள் நமக்குத் தெரியும் பொழுது, அவர் செய்யும் செயல்களுக்குள்ளே அவர் உள்நோக்கம் என்னவென்றும் நமக்குத் தெரிகிறது. எடுத்துக்காட்டாக, எழிலன் (ஒரு சிறுவன்) மாம்பழம் வேண்டுமென்று ஒரு கல்லை எடுத்து மா மரத்தின் உச்சியில் உள்ள மாங்கனியைக் குறி பார்த்து எறிகிறான் என்று வைத்துக் கொள்வோம். இதில், அவனுடைய "குறிக்கோள்"(goal ) மாம்பழம் தரையில் விழ வேண்டும் என்பது; அதாவது, கிளையில் இருக்கும் பழம் தரையில் விழுந்து இருக்க வேண்டும். அவன் திட்டம் (plan ) ஒவ்வொரு கல்லாக எடுத்து பழத்தை நோக்கி வீசுவது. இங்கே, "வீசுதல்" என்பது செயல்(action ). அவன் திட்டத்தின் (plan ) படி, இந்த "வீசுதல்" என்ற செயலை அவன் பலமுறை செய்ய வேண்டும். இனி, நாம் அங்கே நின்றுகொண்டு அவனைப் பார்த்தால், அந்த வீசுதல் என்ற செயலை ஒவ்வொரு முறையும் செய்யும் போது, தன் குறிக்கோளை அடையவே அந்தச் செயலைச் செய்கிறான் என்ற எண்ணம் (அதாவது, உள்நோக்கம் - intention) அவன் மனதுக்குள் இருக்கும் என்று நம்மால் ஊகிக்க முடியும். எனவே, குறிக்கோளோடு ஒரு செயலைச் செயும் போது, ஒருவர் மனதில், உள்நோக்கம் இருக்கிறது என்று கருத முடியும். ஆனால், குறிக்கோள் இல்லாமல் ஒருவர் ஒரு செயலைச் செய்யும் போது, அவர் மனதில், அது தொடர்பான உள்நோக்கம் இருக்கும் என்று சொல்ல முடியாது. எடுத்துக் காட்டாக, மாடலன் என்ற சிறுவன் மா மரத்தடியில் பந்து விளையாடுகிறான் என்று வைத்துக் கொள்வோம். பந்தை வீசும் போது, பந்து ஒரு மாம்பழத்தின் மீது பட்டு, பழம் கீழே விழுந்து விட்டது. இதில், மாடலன் பந்து வீசுதல் என்ற செயலை "பழம் விழ வேண்டும்" என்ற குறிக்கோளோடு செய்தான் என்று சொல்ல முடியாது. பழம் விழுந்தது ஒரு எதிர் பாராத நிகழ்ச்சி; இதை accident (நேர்ச்சி) எனலாம். எனவே, நேர்ச்சி போன்ற நிகழ்வுகளுக்கு அடியில், மனதில், உள்நோக்கம் என்று ஒன்று இருக்கும் எனக் கூற இயலாது. ஆஸ்டிங்டன் (Astington) (1993) போன்ற ஆய்வாளர்கள், மூன்று ஆண்டுகள் நிரம்பிய குழந்தைகள் ஒருவரின் குறிக்கோளை வைத்து அவருடைய செயல்களின் உள்நோக்கத்தை உய்த்தறியும் திறம் வாய்ந்தவர்களாக இருக்கின்றனர் என்று நிறுவி உள்ளனர்.

ஒருவருடைய குறிக்கோள் என்பது வேறு, அவருடைய உள்நோக்கங்கம் என்பது வேறு என்று பிரித்தறியும் திறமையை குழந்தைகள் மிக இளம் அகவையிலேயே பெற்றுள்ளனர்.

மெய்ப் புள்ளி அசைவு, உள்நோக்கம்
குமுகாயப் பண்பாட்டுக் கண்ணோட்டம்
உற்று நோக்குதல், கவன ஈர்ப்புச் செயல்கள்
உள்நோக்கம் என்பதைக் குழந்தைகள் எப்படி புரிந்து கொள்கிறார்கள்?