உணர்ச்சியற்றதுப்பறியும் கதைகளைப் பிரபலப்படுத்திய சஞ்சிகையைப் பற்றிக் குறிப்பிடும் பொழுது ஆரம்பத்தில் தான் ஒரு" கருப்பு முகமூடி பட" த்தையே தயாரிக்க விரும்பியதாக டரான்டினோ குறிப்பிடுகிறார். "ஆனால் [அ]து வேறெங்கோ சென்றுவிட்டது". ஜியோஃபிரே ஒ'பிரையன்-இன் பார்வையில் அவ்விருப்பத்தின் விளைவானது அதற்கு இணையான மசாலா பாரம்பரியத்தோடு தொடர்புடையதாக அமைந்து விட்டது: பயங்கரம் மற்றும் தாங்க முடியாத கொடுமைகளடங்கிய கதைகளை எழுதிப் பழகிய எழுத்தாளர்களான கார்னல் வூல்றிச் மற்றும் ஃப்ரெடெரிக் பிரவுன்... இருவருமே நிகழ்தற்கரிய தற்செயல்கள் மற்றும் கொடூர, அண்ட சராசர நகைச்சுவைகளின் தாக்கத்தில் வியாபித்தது அத்தாக்கத்தைப் "பல்ப் ஃபிக்ஷன் " தனதாக்கிக் கொள்ள வைத்தது." குறிப்பாக பிரவுனின் கதைகளில் உள்ள நுட்மான சதி லீலைகள் மற்றும் திருப்பங்களுக்கும், "பல்ப் ஃபிக்ஷ" னின் மீள்சுருளாய் பின்னிப்பிணைந்த அமைப்பிற்கும் இடையே உறுதியான ஈர்ப்பு இருப்பதாக ஒ'பிரையன் கருதுகிறார். பில்லிப் ப்ரெஞ்ச் இத்திரைக்கதை வட்டவடிவ பாதை அல்லது மோபியஸ் நாடாவைப் போல் சென்று ரெஸ்னாய்ஸ் மற்றும் ராப் க்ரில்லட் ஆகியோர் விரும்பும் வண்ணம் அமைந்துள்ளதாக வர்ணிக்கிறார். ஜேம்ஸ் மோட்ரம் டரான்டினோவால் ஒப்புக்கொள்ளப்பட்ட கிரைம் நாவலாசிரியர் எல்மோர் லியோனார்ட் தான் இப்படத்தின் இலக்கிய முன்னுதாரணமாக கொள்ளப்பட்டுள்ளதாக கருதுகிறார். லியோனார்டின் "வளமான வசனங்கள்" டரான்டினோவின் "பிரசித்தி பெற்ற கலாச்சார தெளிப்புகள் நிறைந்த ஆனால் பண்பற்ற மொழியில் பிரதிபலிக்கிறது; லியோனார்ட் பிரயோகித்துள்ள கூர்மையான இருண்ட நகைச்சுவையுணர்வு வன்முறையின் தாக்கத்திற்கு வித்திட்டதாகவும் இவர் குறிப்பிடுகிறார்.

ராபர்ட் கோல்கர் அவ்வித "வளமான வசனங்களையும், அவ்வசனங்களின் புளித்துப் போன நகைச்சுவையையும், நேரத்தை வீணாக்கும் முட்டாள்தனத்தையும் பிறர் படைப்பு வந்தனங்களை மேவிய காலத்தின் கோலம் என்று குறிப்பிடுகிறார். டரான்டினோவின் மனதில் இருந்து எடுக்க முடியாத இரு படங்களைப் பற்றியே இவ்வந்தனங்கள்: "மீன் ஸ்ட்ரீட்ஸ் " [1973; இயக்கியவர் மார்டின் ஸ்கார்ஸெஸ்ஸ் ] மற்றும் "தி கில்லிங்" [1956; இயக்கியவர் ஸ்டான்லி க்யுப்ரிக்]" மேலும் அவர் "பல்ப் ஃபிக்ஷ" னை அதன் பின்நவீனத்துவ முன்னோடிகளான "ஹட்சன் ஹாக் " (1991 ;நடித்தவர் வில்லிஸ்)மற்றும் "லாஸ்ட் ஆக்ஷன் ஹீரோ" (1993; நடித்தவர் ஆர்னால்ட் ஷ்வார்ஸ்னேகர்)போன்றவற்றிலிந்து வேறுபடுத்திக் காட்டக் காரணம் "அவை நகைச்சுவையைத் தேவையை விட சற்று அதிகமாகக் கொண்டு சென்றுவிட்டன...வெற்றுக் கேலி செய்வதும் தாங்கள் பார்வையாளர்களை விட புத்திசாலிகள் என்று கூறுவதுமாய் இருந்து தோல்வியடைந்து விட்டன". டாட் மேக் கார்தி எழுதுகிறார் "இப்படத்தின் கவர்ச்சிகரமான அகல் திரை அமைப்புகள் பெரும்பாலும் காட்சிகளை மிக அருகே காட்டுவதும், ஒளிர்வுமிகு மாறுபாடுடைய வண்ணங்களை பிரயோகிப்பதும், டரான்டினோவால் ஒப்புக்கொள்ளப்பட்ட முன்மாதிரியான செர்ஜியோ லியோன்-ன் காட்சி யுத்திகளை மனதில் கொண்டு வருகிறது. மார்டின் ரூபினுகோ, "விரிவான, ஒளி வண்ணங்களுடைய அகல் திரைக் காட்சிகள் பிராங்க் தஷ்லினையோ அல்லது ப்ளேக் எட்வர்ட்சையோ பிரதிபலிக்கிறது.

திரைப்படத்தின் பலதரப்பட்ட பாப் கலாச்சார ஜாடைகள் எடுத்துக்காட்டாக பிரபல பாப்பாடகி மர்லின் மன்றோவின் பாவாடை சுரங்கப்பாதை மீது பறந்து ஜூல்ஸை வணங்குவது போன்ற சித்திரம், பம்ப்கினின் ஆங்கில தொனி காரணமாக அவனை ரிங்கோ என்றழைப்பது போன்றவை பின்நவீனத்துவப் படங்களின் கட்டமைப்புக்குள்ளேயே இப்படம் வருவதாகக் கூற வைக்கிறது. "பின்நவீனத்துவப் படங்களில் தலைசிறந்த"தாக 2005 ல் விவரித்த டேவிட் வாக்கர், "இது 1950 களின் படங்களின் மீதான விளையாட்டு வேடிக்கை கலந்த மரியாதையாலும், தொடர் கேலி மற்றும் பிற படங்களைப் பற்றிய பிந்தைய குறியீடுகளாலும் அடையாளங்காணப்படு"வதாகக் கூறுகிறார். அவர் அப்படத்தின் சுருண்ட கதையமைப்பு விதத்தை "பின் நவீனத்துவ குறும்"பாகக் கணிக்கிறார். இப்படத்தை "அறிவார்ந்த பின்நவீனத்துவப் படங்களின் காட்சித்தொகுப்"பாகக் கருதும் ஃபாஸ்டர் ஹிர்ஷ் "பல்ப் ஃபிக்ஷன் " ஒரு மிகச் சிறந்த சாதனையல்ல என்றும் மாறாக ஒரு "தோரணையான, செல்வாக்குடைய ஆனால் அர்த்தமற்ற பட"மெனவும் கூறுகிறார். "திரையுலகத்தில் மட்டுமே சாத்தியப்படக்கூடிய் அது ஒரு வளமான குற்ற உணர்வுள்ள இன்பம் எனவும் திரைப்படமெடுப்பவர்களுக்கே உரியவாறு அழகாக அமைக்கப்பட்டபோதும் சத்தற்ற உணவுப் பண்ட"மெனவும் கூறுகிறார். இருண்டவகைத் திரைப்படங்களுக்கு இணையாக "பல்ப் ஃபிக்ஷ" னைக் கருத மறுக்கும் ஒ'பிரையன் இவ்வாறு வாதாடுகிறார். பட்டி ஹோலி, மேமி வேன் டாரன், பிரத்தியேகப் கருப்பரினப் படங்களின் துணுக்குகள், ரோஜர் கார்மென், "ஷோகன் அஸ்ஸெஸ்ஸின் " மற்றும் இருபத்தி நான்கு மணிநேர வானொலி நிலையங்களின் பழைய பாடல்கள் ஆகியவைகளடங்கிய கலாச்சார கழிவுகளால் அலங்கரிக்கப்பட்டு ஐம்பதுகளுக்குப் பிந்தைய பத்தாண்டுகளை ஒருசேர கொண்டிருக்கும் நரகக் கருப்பொருளுடைய பூங்காவைச் சுற்றிக் காட்டப்படும் சுற்றுலாவே பல்ப் ஃபிக்ஷன் என்று கூறுகிறார். அட்ரினலின் ஊசியை நினைவற்ற நிலையிலுள்ள மியாவின் இதயத்துள் செலுத்தும் தருணத்தை காதரீன் கான்ஸ்டபிள் மிக உயர்வானதாகக் கருதுகிறார்.அது சாவிலிருந்து அவளை மீட்க வல்லதாக இருக்க வேண்டுமென முன்மொழிகிற அதே வேளையில் கோதிக் வழக்கப்படி மனித வேட்கையுடையவர்களின் நரபலியை அது வெளிப்படுத்துவதாகக் கருதுகிறார். இந்த மாதிரியில் முந்தைய வடிவங்கள் மற்றும் நடைகளின் குறிப்புகள் வெற்று வந்தனங்களைக் கடந்து கண்டுபிடித்து உறுதிப்படுத்தும் பின்நவீனத்துவ நெறியை நிலைநிறுத்துகின்றன."

மார்க் டி .கான்ராட் கேட்கிறார், "இப்படம் எதைப் "பற்றியது" ?"அவரே பதிலுமளிக்கிறார், "அமெரிக்க ஒன்றுமில்லாமை" ஹிர்ஷ் கூறுகிறார், "இப்படத்தில் சுய தம்பட்டத்தைத் தவிர வேறெதுவும் இருக்குமானால் அது மனித குடும்பங்களின் ஒரு பகுதி அடியாட்களால் ஆனது என்ற சந்தேகத்துக்குரிய கருதுகோளே." ரிச்சார்ட் அல்லீவா கூறுகிறார் ""பல்ப் ஃபிக்ஷ" னுக்கு குற்றம் அல்லது வன்முறையுடன் உள்ள தொடர்பு, பதினேழாம் நூற்றாண்டு ஃபிரான்ஸின் உண்மை நிலையோடு "சைரனோ டி பெர்ஜிராக்" குக்கு உள்ள தொடர்புக்கும் பாலகன் அரசியலோடு "தி ப்ரிசனர் ஆஃப் சென்டா" வுக்கு உள்ள தொடர்புக்கும் ஒப்பானது." அவர் இப்படத்தை காதலின் வடிவமாகக் காண்கிறார். அக்காதல் புத்திசாலி பையன், ஊடக பிரியர்கள் மற்றும் ஒழுக்கக்கேடு நிறைந்த விகடத் துணுக்குகளை நவில்பவர்களான பாத்திரங்களுக்கிடையேயான இயற்கைக்கப்பாற்பட்ட சம்பாஷனைகளின் ஈர்ப்பை மையமாகக் கொண்டது. ஆலன் ஸ்டோனின் பார்வையில் வின்சன்ட் தற்செயலாக மார்வினைக் கொன்று விட்ட பொழுது வின்சன்ட் மற்றும் ஜூல்ஸுக்கிடையேயான விபரீத வசனம், "எதிர்பாராவண்ணம் வன்முறை வரையறையின் அர்த்தத்தையே மாற்றி விட்டதாகக் கூறுகிறார்..."பல்ப் ஃபிக்ஷன் " ஆண்மைத்தன பாரம்பரியத்தின் முகத்திரையைக் கிழித்து அதை சிரிக்கத்தக்கதாக்கி ஹாலிவுட் வன்முறையால் கட்டவிழ்த்து விடப்பட்ட ஆள்பல ஆதிக்கத்தின் பிடியைத் தளர்த்துகிறது." ஸ்டோன் இப்படம் அரசியல் ரீதியாகச் சரியானதே என்கிறார். இப்படத்தில் நிர்வாணக் காட்சிகளோ பெண்களுக்கெதிரான வன்முறையோ இல்லை...இனங்களுக்கிடையேயான நட்பு மற்றும் கலாச்சார வேற்றுமையை இப்படம் கொண்டாடுகிறது; பலம் பொருந்திய ஆண்களும், பெண்களும் இப்படத்தில் நடித்துள்ளனர். இயக்குனரோ ஒரேபாணி எனும் நடைமுறைக்கெதிராக நீந்துகிறார்."

ஸ்டோன் கொண்டாட்டத்தைக் காண்கிறாரென்றால் கோல்கரோ வெறுமையைக் காண்கிறார்: ""பல்ப் ஃபிக்ஷ" னின் பின்நவீனத்துவ அக்கறையின்மை, வன்முறை, ஓரினச் சேர்க்கைக்கெதிரான நிலை மற்றும் நிற வெறி ஆகியவை முழுவதும் ஏற்கக் கூடியவை. ஏனெனில் இப்படம் நிதர்சனமானதாக வேடம் பூணவில்லையாதலால் அதை கேலி பேசுவதற்கில்லை." பின்நவீனத்துவ 90 கள் படத்தயாரிப்பின் உச்சகட்டமாக இதைக் கருதும் அவர், "பின் நவீனத்துவமென்பது வெளிப்புறத் தோற்றத்தைப் பற்றியது. சமமான சூழலைக் கொண்டு தருணத்தையும் பாத்திரத்தையும் நிதானமான நிலையில் வைத்து தாங்கள் பாப் கலாச்சார விற்பனர்கள் என்பதை நமக்கு நினைவுறுத்துவது அது என்று கூறுகிறார்." கோல்கரின் பார்வையில்,

எனவேதான் "பல்ப் ஃபிக்ஷன் " மிகுந்த பிரபலமானது. பார்வையாளர்கள் ஸ்கார்ஸெஸ் மற்றும் க்யுப்ரிக்கின் மீதான குறிப்புகளை பெற்றதினால் அல்ல. ஆனால் அதன் கதை வடிவமும் சூழலமைப்பும் முக்கியத்துவம் பெற முனையும் விதமாக அப்படங்களுக்கப்பாற்பட்டு செல்ல எப்பொழுதும் முற்படவில்லை. இப்படத்தின் இனவெறி மற்றும் ஒரினச்சேர்க்கைக்கெதிரான நகைச்சுவைகள் உலகின் அவலட்சணத்தை பறைசாற்ற முற்பட்டாலும், சிரித்துவிட்டு மட்டும் எவரும் சென்றுவிடாதபடிக்கு டரான்டினோவால் அமைக்கப்பட்ட நடிப்பின் அடர்பரிகாசமும், பதுங்கலும், எதிர்த் தாக்குதலும், வக்கிரமும், தடுப்புக் காவலும் காற்றில்லாத அசிங்கமும் தடுக்கின்றன.

ஹென்றி எ.கிர்யூ இவ்வாறு வாதாடுகிறார்" டரான்டினோ எந்தவொரு இக்கட்டான சமூக விளைவுகளிலும் வன்முறையைக் கட்டவிழ்த்து விடுவது ரசிகர்களுக்கு அதிர்ச்சி, நகைச்சுவை மற்றும் புரிதலற்ற முரண்பாடு ஆகியவைகளையே ஒத்திசைக்கான காரணிகளாக அளிக்கிறது. இத்தகைய காரணிகள் எதுவும் பாலின காட்சிகளின் வசீகரிப்பிற்கப்பால் செல்வதில்லை...அதிர்ச்சியை உண்டுபண்ணும் காட்சிகள் மற்றும் பிரமை அளிக்கும் ஆனந்தம் ஆகியவற்றின் எளிதான உட்கொள்ளல்லாகவே அமைகின்றன.

மர்ம கைப்பெட்டி
கதையமைப்பு
வரவேற்பு
ஆய்திறனுடை பகுப்பாய்வு