ஸ்பானிய ஆராய்ச்சியாளர் பால்போ 1513 ஆம் ஆண்டில் அமெரிக்காவிலிருந்து பசுபிக் கடலை பார்வையிட முதல் ஐரோப்பியர் ஆவார். 1521 ஆம் ஆண்டில் மாகெல்லன் தலைமையில் கஸ்டலின் பயணத்தை மேற்கொண்டது. 1565 முதல் 1815 வரையான காலப்பகுதியில் மெனிலா கலகலன்ஸ் எனப்படும் ஸ்பானிஷ் டிரான்ஸ்பாசிஃபிக் வழி மெக்ஸிகோவில் இருந்து பிலிப்பைன்ஸுக்குத் திரும்பியது . ஆசியப் பக்கத்தில், போர்த்துகீசியம் மற்றும் டச்சு டச்சு கிழக்கு இந்தியர்களிடமிருந்து ஜப்பானுக்கு வழக்கமான வர்த்தகத்தை கட்டியது. அமெரிக்கப் பக்கத்தில் ஸ்பானிஷ் சக்தி மெக்ஸிக்கோவிலிருந்து சிலிக்கு ஆயிரக்கணக்கான மைல் தொலைவில் இருந்தது. மிகப்பெரிய பசிபிக் பசிபிக் மானிலா கலகன்கள் மற்றும் எப்போதாவது ஒரு ஆய்வு செய்தார். தென் பசிபிக் முதன்முதலாக 16 ஆம் நூற்றாண்டில் ஸ்பானிஷ் படையெடுப்புகளால் கடந்தது, அவர் துவாலு, மார்க்சாஸ், குக் தீவுகள், சாலமன் தீவுகள் மற்றும் அட்மிரால்டி தீவுகள், பின்னர் பிட்வைர்ன் மற்றும் வனூட்டு தீவுகளான பல தீவுகளை கண்டுபிடித்தார். 
பசிபிக் அங்கீகரிக்கப்பட்டது: மேற்கில் ஒரு பரந்த கடல் இருப்பதாக ஐரோப்பியர்கள் அறிந்திருந்தனர், மற்றும் கிழக்கிற்கு ஒருவர் இருப்பதை சீனர்கள் அறிந்திருந்தனர். கற்றுக் கொண்ட ஐரோப்பியர்கள் உலகம் சுற்றிலும் இரு மலைகள் என்று ஒன்று இருந்தது. 1492-ல் கொலம்பஸ் ஆசியா என்று நினைத்ததை மேற்கிந்தியவாசி. அட்லாண்டிக் மற்றும் இந்திய சமுத்திரங்கள் வழியாக ஆசியாவிற்கான வழித்தடமான Pedro Alvares Cabral 1500 இல் பிரேசில் அடைந்த போது, அமெரிக்காவின் உண்மையான அளவு அறியப்பட்டது. 1507 ஆம் ஆண்டின் மார்டின் வால்ட்மெமுல்லர் வரைபடம் அமெரிக்கர்கள் இரண்டு தனித்துவமான கடல்களையும் பிரித்து காண்பித்த முதல்வர் ஆவார். இந்த யூகம் 1513 ஆம் ஆண்டில் உறுதி செய்யப்பட்டது, பல்போ பனாமாவை கடந்து உப்பு நீர் கிடைத்தது. 1519-22 இன் மாகெல்லன் பயணமானது அமெரிக்காவிலிருந்து ஆசியா வரை ஒரு தொடர்ச்சியான கடல் இருந்தது என்பதை நிரூபித்தது. 1529 ஆம் ஆண்டின் திமாவோ ரிபேரோ வரைபடம் அதன் சரியான அளவு பற்றி பசிபிக் காட்ட முதலில் இருந்தது. 

ஆசியா கடற்கரையில்: முதல் ஐரோப்பிய பசிபிக் பெருங்கடல் ஒருவேளை மார்கோ போலோ பற்றி 1292. போர்த்துகீசியம் 1498 இல் இந்தியாவுக்கு கூட்டி வந்தார், 1511 ஆம் மற்றும் 1512 ஆம் ஆண்டில் மலாக்கா வெற்றி அன்டோனியோ டி அப்ரியூவின் மற்றும் பிரான்சிஸ்கோ Serrão ஸ்பைஸ் தீவுகள் அடைந்தது இருந்தது பார்க்க. மே 1513 இல் ஜார்ஜ் அல்வாரீஸ் தெற்கு சீனா அடைந்தது அதே ஆண்டில் பால்போபா பனாமா கடந்தது. 1526-27 நியூ கினியா (இப்போது இந்தோனேசியா பகுதி) வடமேற்கு கடற்கரையில் உள்ள, டான் ஜார்ஜ் டு மெனசெஸ் தீவுகளில் தரையிறங்கியது உள்ள 1525 இல் டியோகு டா ரோக்கா மற்றும் கோம்ஸ் டி Sequeira கரோலின் தீவுகள், மற்றும் ஜோர்ஜ் டி மெனிசஸ் அடைந்தது, அந்தப் பகுதியின் என்ற இப்புஸ் டோஸ் பாப்புவாஸ் மற்றும் பாபூவாவின் ஐரோப்பிய கண்டுபிடிப்புடன் இது மதிப்புக்குரியது. 1542 ஆம் ஆண்டில் ஃபெர்னாவோ மென்டெஸ் பின்டோ ஜப்பானை அடைந்தது. பற்றி 1543 ல் 1614 வரை, போர்த்துகீசியம் Nanban வர்த்தகம் மூலமான, சீனா மற்றும் ஜப்பான் இடையே வர்த்தக ஏகபோகம். 1589 இல் ஜோவா வாஸ்கோடகாமா ஹொக்கைடோ அடைந்தது, சாத்தியப்பட்ட குரில் தீவுகளில் நோக்குடைய வழக்கமாக அதுவரை எடுத்து தடங்களை பசிபிக் இன்னும் வடக்கு கடத்தல். ஜப்பானின் வடகிழக்கில் அவர் இறுதியாக கண்டுபிடிக்கப்பட்ட நிலம், பின்னர் புராண மற்றும் சர்ச்சைக்குரிய விஷயமாகிவிட்டது.

ஸ்பானிஷ் மற்றும் போர்த்துகீசிய நூறு ஆண்டுகளுக்கு பின்னர் டச்சு குடியரசு அதன் குறிப்பிடத்தக்க விரிவாக்கம் தொடங்கியது. டச்சு 1596 ஆம் ஆண்டில் கிழக்கிந்தியத்தை அடைந்தது, 1602 இல் ஸ்பைஸ் தீவுகள் மற்றும் 1619 இல் பேட்வியா நிறுவப்பட்டது. 1600 ஆம் ஆண்டில் ஒரு டச்சு கடற்படை ஜப்பானை அடைந்தது. டச்சுக்கு சீனாவில் சிறிய வெற்றி கிடைத்தது, ஆனால் 1609 ஆம் ஆண்டில் நாகசாகி, ஹிரோடாவில் 1639 ஆம் ஆண்டில் இருந்து ஜப்பான் வர்த்தகத்தை ஏகபோகமாக ஸ்தாபித்தது. 1639 ஆம் ஆண்டில் மத்ஸ்ஜிஸ் குவாஸ்ட் மற்றும் அபெல் டாஸ்மான் ஆகியோர் ஜப்பானின் கிழக்கத்திய வெகுஜனமான 'ரிகா டி ஓரோ' ரிக்கா டி பிளாடா '. 1643 ஆம் ஆண்டில் மார்கன் ஜெர்ரிட்ஸ் வெயிஸ் சாகலின் மற்றும் குரில் தீவுகளை அடைந்தது. 1653 ஆம் ஆண்டில் ஹெண்டிரிக் ஹமெல் கொரியாவில் கப்பல் விபத்து ஏற்பட்டது. இந்த நேரத்தில் ரஷ்யர்கள் சைபீரியா வழியாக பசிபிக் நாடுகளை அடைந்தனர் (கீழே காண்க). ரஷ்ய மற்றும் டச்சு வர்த்தகங்கள் ஒருபோதும் தொடர்பு கொள்ளவில்லை என்பது குறிப்பிடத்தக்கது, சைபீரிய நாட்டுப் பைகள் எளிதாக சீனாவிற்கு பெரும் லாபத்தில் ஏற்றுமதி செய்யப்பட்டுவிட்டன.

மாகெல்லன் மற்றும் மணிலா காலின்கள்: 1519 ஆம் ஆண்டில், பெர்டினாண்ட் மாகெல்லன் தென் அமெரிக்காவின் கிழக்கு கடற்கரைப் பகுதியைக் கடந்து, அவரது பெயரைக் கொண்டிருக்கும் குறுக்கு வழியைக் கண்டுபிடித்து, நவம்பர் 28, 1520 இல் பசிபிக் பகுதியில் நுழைந்தார். அவர் வடக்கு நோக்கிச் சென்றார், பசிபிக் கடலுக்குள் நடத்திய வணிகக் காற்றால் அவர் கொல்லப்பட்ட பிலிப்பைன்ஸுக்குக் கொண்டு சென்றார். இந்தியப் பெருங்கடலில் ஒரு கப்பல் மேற்கு நோக்கித் திரும்பியது, மற்றொன்று வடக்கே சென்றது. சரியான காற்று கண்டுபிடிக்க முடியவில்லை, அது கிழக்கு இந்தியர்களுக்கு திரும்ப வேண்டிய கட்டாயம் ஏற்பட்டது. 1565 ஆம் ஆண்டில் (44 ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு) ஆண்ட்ரேஸ் துர்ட்டெட்டா ஒரு காற்று அமைப்பை கண்டுபிடித்தார், அது அமெரிக்காவிற்கு கிழக்கே கிழக்கே ஒரு கப்பலைத் தாக்கும். 1815 ஆம் ஆண்டு வரை, மணிலா காலின்ஸின் வருடாந்தர பசிபிக் கடற்பகுதி மெக்ஸிகோவில் இருந்து பிலிப்பைன்ஸ் வரை கடந்து, மீண்டும் மெக்ஸிகன் வெள்ளியை மசாலா மற்றும் பீங்கான் ஆகியவற்றைப் பரிமாறிக் கொண்டது. கேப்டன் குக்கின் காலம் வரை, பசிபிக் கடலைக் கடந்து செல்லும் ஒரே பெரிய கப்பல்கள்தான் இவை. இந்த வழி முற்றிலும் வணிக ரீதியாக இருந்தது, வடக்கிலும் தெற்கிலும் உள்ள பகுதிகள் ஆய்வு செய்யப்படவில்லை. 1668 ஆம் ஆண்டில், ஸ்பானியம் குவாமில் காலனித்துவத்தை நிறுவி, மேற்கு-பிணைந்த கலகலங்களுக்கான இடமாக இருந்தது. நீண்ட காலமாக இது பசிபிக்கில் உள்ள ஒரே கடலோர ஐரோப்பிய தீர்வு ஆகும்.

தென் அமெரிக்காவில்: 1513 ஆம் ஆண்டில், மாகெல்லனுக்கு ஆறு வருடங்கள் முன்பு, ஸ்பானிய ஆராய்ச்சியாளர் வாஸ்கோ நினீஸ் டி பல்போவா பனாமாவின் இசுமசுவை கடந்து பசிபிக் பெருங்கடலைக் கண்டது. 1517-18ல் பசிபிக் கடற்கரையில் இரண்டு கப்பல்கள் கட்டப்பட்டன. 1522 ஆம் ஆண்டில் பாஸ்குவல் டி ஆண்டகோயா கடற்கரையை எக்குவடோர் வரை சென்றது. 1532 ஆம் ஆண்டில் பிரான்சிஸ்கோ பிஸாரோ பெருவைக் கைப்பற்றியது. கரையோரப் பகுதிக்கு பெருவியன் வெள்ளியை பனாமாவிற்கு எடுத்துச்சென்றது, அது கரீபியன் பகுதிக்கு மேலப்பாளையம் மற்றும் ஸ்பெயினுக்குக் கொண்டு செல்லப்பட்டது. ஸ்பெயினில் குடியேறியவர்கள் மத்திய சிலிக்கு தெற்கே தென்பட்டனர். 1557-8 ஆம் ஆண்டில் ஜுவான் பெர்னாண்டஸ் லாட்ரில்லரோ ஜுவான் பெர்னாண்டஸ் தீவுகளை கண்டுபிடித்தார், சிலிக்கான் கடற்கரையை மாகெல்லனின் நீரோட்டத்தில் கண்டார்.
தென் பசிபிக்: பசிபிக் பெருங்கடலில் தென் அமெரிக்காவிலிருந்து 16 ம் நூற்றாண்டின் ஆரம்ப மற்றும் 17 ஆம் நூற்றாண்டின் முற்பகுதியில் பல ஸ்பானிஷ் பயணங்கள் அனுப்பப்பட்டன. அவர்கள் அனைவரும் தெற்கு வர்த்தக காற்றுகளைப் பயன்படுத்தினர். 1567/68 ஆல்வரோ டி மெண்டனா டி நீரா பெலுவிலிருந்து சாலமன் தீவுகளுக்குச் சென்றார். 1595 ஆம் ஆண்டில் அவர் மீண்டும் முயன்றார் மற்றும் சாண்டா குரூஸ் தீவுகளை (கிழக்கு சோலமன்ஸ் ஃபிஜி நோக்கி) அடைந்தார். அவர் அங்கு இறந்துவிட்டார் மற்றும் உயிர் பிழைத்தவர்கள் பிலிப்பைன்ஸ் அடைந்தது. 1606 ல் பெட்ரோரோ பெர்னாண்டஸ் டி கியரோஸ் சொலோமோன்களுக்கு வனுவாட்டுக்கு வந்தார். அவர் தொடர்ந்து ஆராய்ச்சியை மேற்கொண்டார், இறுதியில் மெக்ஸிகோவுக்கு திரும்பினார். லுயிஸ் வாஸ் டி டோரெஸின் கீழ் அவரது பிரிக்கப்பட்ட கப்பல்களில் ஒன்று மேற்கு நோக்கி கப்பல் மற்றும் ஆஸ்திரேலியாவின் வடக்கு முனையில் தனது பெயரைக் கொண்டிருக்கும் குறுக்குவெட்டு கண்டுபிடிக்கப்பட்டது. மற்ற ஸ்பானிஷ் படைகள் டுவாலு, மார்கோவாஸ், குக் தீவுகள், அட்ராலிட்டி தீவுகள் மற்றும் பிட்கேர்ன் ஆகியவற்றைக் கண்டுபிடித்தன. 1722 ஆம் ஆண்டில் டச்சுக்காரரான ஜேக்கப் ரோஜெவிவென் கேப் ஹார்ன்லிருந்து படாவியாவிற்கு கப்பல் எடுத்து ஈஸ்டர் தீவு மற்றும் சமோவா ஆகியவற்றைக் கண்டார்.

கேப் ஹார்ன்: மாகெல்லன் ஆறு வருடங்கள் கழித்து, 1526 ஆம் ஆண்டில், லோய்சா பயணத்தின் கப்பல்களில் ஒன்று மாகெல்லனின் நீரிணை வழியாக கடல்வழியாக வடகிழக்கு கடற்கரைக்குச் சென்றது. 1578 ஆம் ஆண்டில் பிரான்சிஸ் டிரேக் நீரிணை வழியாக கடந்து, ஸ்பானிஷ் கப்பல்களை வடக்கு வடக்கே கடந்து, கலிபோர்னியாவின் கரையோரத்தில் எங்காவது வைத்தார். டிராகுக்காக வேட்டையாடிய 1580 ஆம் ஆண்டில், பெட்ரோ சார்மியென்டோ டி கம்போவா, நீரிணையில் இருந்து ஐரோப்பாவிற்கு பயணம் மேற்கொண்ட முதல்வர் ஆவார். 1587 ஆம் ஆண்டில் தாமஸ் கேவென்டிஷ் டிரேக்கைப் பின்தொடர்ந்தார், ஒரு மணிலா கலகீன் கைப்பற்றி இந்திய பெருங்கடல் வழியாக திரும்பினார். 1599 ஆம் ஆண்டில் முதல் டச்சு கப்பல்கள் மாகெல்லனின் நீரிணையில் (ஆடம்ஸ், ஜப்பான் சென்ற முதல் ஆங்கிலேயர், போர்டில் இருந்தார்) கடந்து சென்றார். ஒலிவியே வான் நூர்த் தொடர்ந்து முதல் டச்சு சுற்றுப்பயணராக ஆனார். 

1525 ஆம் ஆண்டில் பிரான்சிஸ் டி ஹொக்ஸ், லாயிசா பயணத்தின் ஒரு பகுதியாக ஜலப்பிரளயத்திற்குள் நுழைவதற்கு முயன்றபோது, ஒரு புயல் மூலம் தெற்கே தென்பட்டார், நிலத்தின் முடிவு என்ன என்று அவர் நினைத்தார். 1578 ஆம் ஆண்டில் டிரேக் தெற்கே தெற்கே தென்பட்டார். அவர் திறந்த நீரைக் கருதினார். 1616 ஆம் ஆண்டில் வில்லெம் ஷூட்டென் மேலும் தென்கொரியாவின் பாதை மற்றும் வட்டமான கேப் ஹார்ன் எனத் தேடினார். 1619 ஆம் ஆண்டில் கார்சியா டி நோடால் படையெடுப்பு டச்சுக்கு வந்ததோடு, டையரா டெல் ஃபியூகோ ஒரு சுற்றுப்பாதையில் ஒரு தீவு என்று நிரூபித்தது. மாகெல்லின் நீரோட்டமானது பனமா கால்வாய் திறக்கப்படும்வரை, கேப் ஹார்ன் நகருக்கு குறுகிய மற்றும் கடினமான பாதையாகும். இது 1820 ஆம் ஆண்டுவரை அன்டார்க்டிக்காவிற்கு தெற்கே தெற்கே சென்றது, அது வரை அந்த கடல்களின் சிரமத்தை அளவிடுவது. 

வட அமெரிக்கா: ஸ்பெயின் 1521-ல் மெக்ஸிகோவைக் கைப்பற்றியபோது பசிபிக் கடலோரப் பகுதியை அடைந்தது. 1533 ஆம் ஆண்டில், ஃபோர்டு ஜிமேனெஸ் பாஜா கலிபோர்னியாவை அடைந்தார், 1539 ஆம் ஆண்டில் பிரான்சிஸ் டி உல்லோவா ஒரு தீபகற்பம் என்று காட்டியது, ஆனால் கலிஃபோர்னியாவின் ஒரு தீவின் தொன்முறை பல ஆண்டுகளாக தொடர்ந்தது. 1542 இல் ஜுவான் ரோட்ரிக்ஸ் காபிரிலோ சான் பிரான்ஸிஸ்கோவின் வடக்கே ஒரு இடத்திற்கு வந்தார். 1578 ஆம் ஆண்டில் டிரேக் கடற்கரையில் எங்காவது இறங்கியது. 1587 ஆம் ஆண்டில், பிலிப்பைன்ஸிலிருந்து வந்த பெட்ரோ டி யூனூனோ, கலிபோர்னியாவிலுள்ள மோரோரோவில் நிறுத்தப்பட்டது. 1592 ஆம் ஆண்டில், ஜுவான் டி ஃபூகா புகட் ஒலிக்கு வந்திருக்கலாம். 

1595 ஆம் ஆண்டில், மணிலா கலகோன் சான் அகஸ்டின் தளபதியான செபாஸ்டியன் ரோட்ரிகுஸ் செர்மெனோ (செபாஸ்டியோ ரோட்ரிக்ஸ் சொரனோஹோ) கலிஃபோர்னியா கரையோரத்தை ஆய்வு செய்தார். அவர் கலிபோர்னியாவில் உள்ள செயின்ட் ஜார்ஜ் மற்றும் டிரினிடாட் தலைவருக்கு இடையேயான கண்டத்தை அடைந்தார், ஆனால் டிராகேஸ் பேயின் புயலில் பின்னர் கலகம் ஏற்பட்டது, மேலும் உயிர் பிழைத்தவர்கள் மெக்ஸிகோவிற்கு மீண்டும் ஒரு சிறிய துவக்கத்தில் திரும்பிச் செல்ல வேண்டியிருந்தது. சிறிய கப்பல், எனினும், Cermeño கடற்கரை நெருக்கமாக பயணம் மற்றும் கடற்கரை அம்சங்கள் பயனுள்ள ஆய்வு செய்ய அனுமதி. 1602 ஆம் ஆண்டில், செபஸ்டியன் விஜேயியோ கலிபோர்னியா கடலோரத்தை மீண்டும் கண்டுபிடித்தார், ஒரேகான் நகருக்குச் செல்லும் கப்பல்களில் ஒன்று. அடுத்த 150 வருடங்களுக்கு கடந்த வடக்கே ஆய்வு மேற்கொள்ளப்பட்டது.
1595 Ām āṇṭil, maṇilā kalakōṉ cāṉ akasṭiṉ taḷapatiyāṉa cepāsṭiyaṉ rōṭ

1769 ஆம் ஆண்டின் போர்டோலாபா பயணமானது, அல்டா கலிபோர்னியாவின் நில ஆய்வுகளைத் தொடங்கியது, சான் பிரான்சிஸ்கோ வளைகுடாவிற்கு அப்பகுதியில் வடக்கே கடலோர மற்றும் வழிகாட்டுதலுக்காக செர்மியோ மற்றும் விஜ்யானோவின் அறிக்கையைப் பயன்படுத்தியது. 

மெக்ஸிகோவை வெற்றி கொண்ட பிறகு ஸ்பெயினில் மெக்ஸிகோவின் தென் மூன்றில் இரு பகுதியையும், மத்திய அமெரிக்கா மற்றும் தென் அமெரிக்க கடற்கரை முழுவதையும் சிலிக்கு கைப்பற்றியது. இந்த நிலப்பகுதிக்கு வடக்கே ஆட்சி புரியக்கூடிய மற்றும் வரிவிதிக்கப்பட்ட ஒரு அடர்த்தியான மக்கள்தொகையை ஆதரிப்பது மிகவும் வறண்டது. நியூ மெக்ஸிகோவில் வடக்கில் வசிக்கும் ப்யூப்லோ மக்கள் மட்டுமே விதிவிலக்கு. ஃபிரான்சிஸ்கோ வாஸ்கெஸ் டி கொரோனாடோ போன்றவர்கள் உள்துறைக்குள் நுழைந்தனர், ஸ்பேனிஷ் மதிப்பிட்ட எதுவும் எதுவும் இல்லை. வடக்கு மெக்ஸிக்கோவின் சிசீமேகா நாட்டின் மெதுவாக உறிஞ்சப்பட்டு பாஜா கலிபோர்னியா 1687 ஆம் ஆண்டில் குடியேறத் தொடங்கியது. திரும்பிய மணிலா காளான்கள் கலிஃபோர்னியாவின் கடலோரப் பகுதிகளுக்குப் பின்னால் இருந்தன, ஆனால் உடனடியாக தெற்கே திரும்பி, கடற்கரையை ஆராய்வதற்கான சில முயற்சிகள் மட்டுமே செய்தன. வட அமெரிக்காவின் மேற்கு கடற்கரை வரலாறு மற்றும் பசிபிக் வடக்கில் ஆரம்பகால அறிவைப் பார்க்கவும்.

பாலினேசியன்
ஐபீரியன் பயனியர்கள்
ஐரோப்பிய ஆய்வு
மேலும் தாக்குதல்கள்