ஒரு அழகியலாளராக, ஜஹாங்கிர் அவரது ஆட்சிகாலத்தை அவர் கண்ட "நீதியின்" முக்கியத்துவத்துடன் தொடங்குவதற்கு முடிவெடுத்தார். அதன் முடிவாக அவர் இயற்றிய பனிரெண்டு விதிகளானது அதன் நடுநிலைத்தன்மை மற்றும் மதிநுட்பத்திற்காக தனிச்சிறப்புடையதாக இருந்தது. அவரது ஆட்சிகாலத்தின் போது முகலாயப் பேரரசின் அளவை கணிசமாக உயர்த்துவதற்கு அரை டஜன் கிளர்ச்சிகள் ஒடுக்கப்பட்டன. போர்க் கைதிகள் விடுவிக்கப்பட்டனர். மேலும் அவரது தந்தை அக்பரைத் தொடர்ந்து இவரும் புகழ்பெறத் தொடங்கினார். அவரது தந்தையைப் போன்றே வெற்றிகளைப் பெறுவதன் மூலம் ஜஹாங்கிரும் முகலாயர்கள் ஆதிக்கம் செலுத்தும் பிரதேசங்களை அதிகரித்தார். அவரது ஆட்சியின் போது மேலும் காஷ்மீர் முதல் பெங்கால் வரை இமயமலை அடிவாரங்களில் இருக்கும் சார்பற்ற அரசர்களின் பிரதேசங்களை கட்டுக்குள் கொண்டுவருவதற்கு கிழக்கு எல்லைக்கு அருகில் உள்ள அஸ்சாம் மக்களை அவர் இலக்காகக் கொண்டிருந்தார். வட இந்தியாவினுள் செயல்பட்டுக் கொண்டிருக்கும் மத்திய ஆசிய வணிக மையங்களில் முக்கியமான மையங்களாக இருக்கும் காபூல், பெஷாவர் மற்றும் கந்தகார் போன்ற நகரங்களைக் கருத்தில் கொண்டு சஃபாவிடு ஆட்சி செய்யும் பெர்சியாவை ஆதிக்கம் செலுத்தும் சவாலை ஜஹாங்கிர் விடுத்தார். 1622 ஆம் ஆண்டில் பிஜப்பூர் உள்ள அகமதுநகர் மற்றும் கோல்கொண்டாவின் ஒருங்கிணைந்த படைகளுக்கு எதிராக ஜஹாங்கிர் அவரது மகன் இளவரசர் குர்ராமை அனுப்பினார். அந்த வெற்றிக்குப் பிறகு குர்ராம் அவரது தந்தைக்கு எதிராகத் திரும்பி ஆட்சியைக் கைப்பற்ற முயற்சித்தார். அவரது மூத்த மகன் செய்த கிளர்ச்சியைப் போன்றே ஜஹாங்கிர் அவரது குடும்பத்தினுள் இருந்து வந்த சவால்களை உடைத்து மீண்டும் ஆட்சியைக் கைப்பற்றினார்.

இஸ்லாமைப் பாதுகாப்பதற்கு ஜஹாங்கிர் உறுதி பூண்டார். மேலும் அவரது எதிர்ப்பாளர்களுக்கு பொது மன்னிப்பும் வழங்கினார். கலைகளை ஆதரிப்பதற்காகவும் ஜஹாங்கிர் போற்றப்பட்டார். குறிப்பாக அவருக்கு ஓவியம் வரைவதில் ஆர்வம் இருந்தது. அவரது ஆட்சிகாலத்தில் வேறுபட்ட பாணியுடைய முகலாயர் ஓவியங்கள் பரவலாகப் புகழ்பெற்றது. அவை ஓவியர்களின் மலர்ச்சியடையும் கலாச்சாரத்தை ஜஹாங்கிர் ஆதரவளித்தார்.

ஜஹாங்கிர் தங்கத்தால் ஆன அவரது "நீதியின் சங்கிலிக்காக" பெரிதும் புகழ்பெற்றிருந்தார். ஜஹாங்கிர் மக்களுக்கும் தனக்கும் இடையில் சங்கிலிப் பிணைப்பை அமைத்திருந்தார். அறுபது மணிகளைக் கொண்ட ஆக்ரா அரண்மனையின் வெளியில் இருந்து எவரும் அந்த சங்கிலியை இழுக்க முடியும். அந்த சத்தத்தை ஜஹாங்கிர் தனிப்பட்ட முறையில் கேட்க முடியும்.

மேலும் ஜஹாங்கிர் அவரது அரசாங்கத்தின் மிகவும் மையப்படுத்தப்பட்ட முகலாய பாரம்பரியத்தை பேணிப் பாதுகாத்து வந்தார். இஸ்லாம் மதத்திற்கு மாறிய இந்து ராஜபுத்ர தாயாரின் மகனான ஜஹாங்கிர் சன்னி இஸ்லாமின் கட்டளைகளை அவரது ஆட்சித் திட்டங்களின் அடித்தளமாக வைத்திருந்தார். ஒரு விசுவாசமுள்ள இஸ்லாமியராக அவரது பல வெற்றிகளுக்கான நன்றியுணர்வை அல்லாவுக்கு அவர் வெளிப்படுத்தியது அவரது வாழ்க்கை நினைவுக் குறிப்பின் ஆதாரமாக உள்ளது. ஒரு சமயபற்றுள்ள இஸ்லாமியரான ஜஹாங்கிர் அவரது தனிப்பட்ட நம்பிக்கைகளை அவரது ஆட்சித் திட்டங்களில் கட்டாயப்படுத்தவில்லை. ஜஹாங்கிரைப் பொறுத்தவரை அரசுரிமை என்பது "கடவுளின் நன்கொடை" ஆகும். இதில் கடவுளின் சட்டத்திற்கு கீழ்படியத் தேவையில்லை. ஆனால் "உலகத்தின் மனநிறைவை உறுதி செய்ய வேண்டியிருக்கிறது". குடியுரிமை வழக்குகளில் இஸ்லாமியர்களின் சட்டம் இஸ்லாமியர்களுக்குப் பயன்படுத்தப்படும். இந்து சட்டம் இந்துக்களுக்குப் பயன்படுத்தப்படும். மேலும் குற்றம் தொடர்புடைய சட்டமானது இஸ்லாமியர்கள் மற்றும் இந்துக்கள் இருவருக்குமே பொதுவானதாகும். திருமணம் மற்றும் பரம்பரை உடமை போன்ற விசயங்களில் இரு சமுதாயத்தினரும் ஜஹாங்கிர் மரியாதை அளிக்கும் அவர்களது சொந்த சட்டங்களைப் பின்பற்றினர். ஆகையால் ஜஹாங்கிர் மக்களின் நம்பிக்கையைப் பொருத்து அவர்களுக்கு நீதியை வழங்க முடிந்தது. மேலும் ஒருங்கிணைக்கப்பெற்ற குற்றவியல் சார்ந்த சட்டத்தின் மூலமாக பேரரசை அவரால் சிறப்பாக ஆட்சி செய்ய முடிந்தது. எனவே இந்த முகலாய ஆட்சியில் பேரரசுக்குரிய ஆணையின் மேல் எதிர்ப்பைத் தெரிவிப்பது இளவரசராகவோ அல்லது அரசியல் அதிகாரம் படைத்த எவராக இருந்தாலும் அல்லது இந்துவோ, இஸ்லாமியரோ சட்டம் ஒழுங்கின் முன்னால் தண்டிக்கப்படுவர்.

அச்சமயத்தில் மற்ற ஆட்சியர்களுடன் ஜஹாங்கிரின் உறவுமுறை நன்றாக இருந்தது என சர் தாமஸ் ரோவின் மூலமாக ஆவணப்படுத்தப்பட்டுள்ளது. குறிப்பாக பெர்சிய அரசர் ஷா அப்பாஸுடன் அவருக்கு ஆரோக்கியமான உறவுமுறை இருந்துள்ளது. ஜஹாங்கிரின் பல இலட்சியங்களில் ஒன்றாக வெற்றியைப் பெற்று வந்தாலும் அவர் ஒரு இயற்கை விரும்பியாகவும் கலைகளின் மேல் ஆர்வம் கொண்டவராகவும் இருந்தார். மேலும் பெர்சிய அரசரின் அதே போர் வீரனுக்குரிய இலட்சியத்தையும் விட்டு விடவில்லை. தந்திரமாக இது மறைந்திருந்தாலும் ஒருவருக்கு ஒருவர் பகைமை எண்ணத்தை வளர்த்தது என்பது ஜஹாங்கிரின் நீதிமன்றத்தினுள் இருந்த நோக்காளர்களுக்கு தெளிவாகத் தெரிந்தது. மேலும் அப்பாஸ் பல ஆண்டுகளாக ஜஹாங்கிர் ஆர்வம் கொண்டிராத கந்தாகர் நகரை மீட்க முயற்சி மேற்கொண்டிருந்தார். குறிப்பாக இந்த அரசரை சமமாகக் கருதுவதற்காக இதை அவர் கவனத்தில் எடுத்துக்கொள்ளவில்லை.

ஜஹாங்கிர் அவரது ஆட்சியில் அவரது மனைவிகளுடன் அதிக காலம் செலவழித்தார். இந்தக் குறைபாடு பலரால் பயன்படுத்திக் கொள்ளப்பட்டது. அவர் நிரந்தரமாக குடிப்பழக்கத்தை கொண்டிருந்தன் காரணமாக ஜஹாங்கிரின் விருப்பமான மனைவியான நூர்ஜஹான் அரியணையின் பின்னால் இருக்கும் உண்மையான சக்தியாக விளங்கினார்.

ஊடகங்களில்
ஆட்சிகாலம்
நூர்ஜஹான்
சுயசரிதை