வெனிலாவுக்கென்று சாகுபடி செய்யப்படும் முக்கியமான சிற்றினங்கள் "வெனிலா பிளானிஃபோலா" ஆகும். இருப்பினும் இது மெக்ஸிகோவைப் பிறப்பிடமாகக் கொண்டது என்பதுடன், தற்போது இது வெப்பமண்டலம் முழுவதிலும் வளர்கிறது. மடகஸ்கார் உலகின் மிகப்பெரிய உற்பத்தியாளராகும். "வெனிலா பம்போனா" மற்றும் "வெனிலா டஹிடென்சிஸ்" (டஹிடி மற்றும் நியூ ஆகியவற்றில் வளர்வது) ஆகியவை கூடுதல் மூலாதாரங்களாகும், இருப்பினும் இந்த உயிரினங்களின் வெண்ணிலின் உட்பொருள் "வெனிலா பிளானிஃபோலாவைக்" காட்டிலும் மிகவும் குறைவானது.

கொடியாக வளரும் வெனிலா, இருந்துவரும் மரம், கம்பம், அல்லது பிற ஆதாரங்களில் படர்கிறது ("டூடர்" என்றும் அழைக்கப்படுவது). இது மரத்திலும் (மரங்களில்), தாவரங்களிலும் (மரங்கள் அல்லது கம்பங்களில்) அல்லது "நிழல் தருபவற்றில்" அதிகரித்த உற்பத்தி அளவுகளில் வளர்கிறது. இதனுடைய வளர்ச்சி சூழல் இதனுடைய புவியமைப்பைக் குறிக்கிறது என்பதுடன் இது அருகாமையிலிருக்கும் தாவரங்களை மட்டுமல்லாது, காலநிலை, புவியமைப்பு மற்றும் உள்ளூர் "சூழியல்" ஆகியவற்றையும் உள்ளிட்டிருக்கிறது. தனியாக விடப்பட்டாலும், ஒரு சில பூக்களின் உதவியுடன் முடிந்தவரை உயரமாக வளரக்கூடியது. ஒவ்வொரு ஆண்டும், பயிரிடுபவர்கள் இந்தத் தாவரத்தின் உயரமான பகுதிகளை மடித்துவிடுகின்றனர், இதனால் நிற்கின்ற ஒரு மனிதனுக்கு எட்டும் அளவிற்கு தாவரம் வளர்கிறது. இது பூப்பதையும் பெருமளவிற்கு தூண்டுகிறது.
பிரத்யேக வாசனையுள்ள மூலப்பொருள்கள் இந்தப் பூவின் மகரந்தச் சேர்க்கையின் காரணமாக ஏற்படும் பழங்களில் காணப்படுகின்றன. ஒரு பூ ஒரு பழத்தை உற்பத்தி செய்கிறது. "வெனிலா பிளானிஃபோலியா" பூக்கள் இருபால் உறுப்புகளைக் கொண்டவை: அவை ஆண் (மகரந்தப்பை) மற்றும் பெண் (மலர்சூலகம்) ஆகிய இரண்டு இனப்பெருக்க உறுப்புகளையுமே கொண்டிருக்கின்றன; இருப்பினும் சுய-மகரந்தச் சேர்க்கையைத் தவிர்க்க ஒரு சவ்வு இந்த இரண்டு உறுப்புகளையும் பிரித்து வைக்கிறது. இந்தப் பூக்களால் மெக்ஸிகோவில் காணப்படும் குறிப்பிட்ட மெலிபோன் தேனீயால் ("அபெஜா டி மாண்ட்" அல்லது "மலைத் தேனீ" ) மட்டுமே இயற்கையால் மகரந்தச் சேர்க்கை செய்யப்படக்கூடியவை. இந்தத் தேனீ வெனிலா உற்பத்தியில், வெனிலா முதன்முதலாக ஐரோப்பியர்களால் கண்டுபிடிக்கப்பட்டும், பிரெஞ்சுக்காரர்கள் முதலில் இந்த தாவரத்தை தங்களுடைய அயல் காலனிய நாடுகளில் மாற்றி விதைத்ததிலிருந்து 300 வருடங்களுக்கும் மேற்பட்ட சர்வாதீனத்தை இந்த தேனீக்களுக்களுக்கான மாற்று கண்டுபிடிக்கப்படும்வரை வழங்கியது. கொடிகள் வளர்ந்தன, ஆனால் மெக்ஸிகோவிற்கு வெளியில் பழத்தை வழங்கவில்லை. சாகுபடியாளர்கள் இந்த தேனீயை பிற வளரும் உள்ளூர்களுக்கு இல்லாத இடங்களுக்கு கொண்டு செல்ல முயற்சித்தனர். செயற்கை மகரந்தச் சேர்க்கை மட்டும் இந்த தேனீக்கள் இல்லாமல் பழங்களை உருவாக்குவதற்கான ஒரே முறையாக இருந்தது. இன்று, மெக்ஸிகோவில்கூட கையால் மகரந்தச் சேர்க்கை செய்வது விரிவான அளவில் பயன்படுத்தப்படுகிறது.

1836 ஆம் ஆண்டு, தாவரவியலாளரான சார்லஸ் பிரான்கஸ் மோரன் பபாண்ட்லாவில் உள்ள (வெராகுருஸ், மெக்ஸிகோவில் உள்ளது) கடை ஒன்றில் காஃபி அருந்திக்கொண்டிருந்தபோது கறுப்பு தேனீக்கள் அவருக்கு அருகாமையில் இருந்த மேசையில் வெனிலா பூக்களைச் சுற்றி பறந்துக் கொண்டிருந்தன. அவை பூவின் உட்புறமாக சிறகடித்து மகரந்தத்தை மாற்றிக் கொண்டிருக்கையில் அவற்றின் செயல்களை கூர்ந்து கவனித்தார். ஒரு மணிநேரத்திற்குள்ளாக பூக்கள் மூடிக்கொண்டன என்பதோடு சில நாட்களுக்குப் பின்னர் வெனிலா நெற்றுக்கள் உருவாகத் தொடங்கியிருந்ததை மோரன் கவனித்தார். மோரன் உடனடியாக கையால் மகரந்தச் சேர்க்கை செய்வதை பரிசோதிக்கத் தொடங்கினார். சில வருடங்களுக்குப் பின்னர் 1841 ஆம் ஆண்டு, ஒரு எளிய மற்றும் பயன்மிக்க கையால் மகரந்தச் சேர்க்கை செய்யும் முறை ரியூனியனைச் சேர்ந்த 12 வயதான எட்மண்ட் ஆல்பியஸ் என்ற அடிமையால் உருவாக்கப்பட்டது. இந்த முறையே இப்போதும் பயன்படுத்தப்பட்டு வருகிறது. சீவப்பட்ட மூங்கில் சிம்பைப் பயன்படுத்தி விவசாயப் பணியாளர் ஒருவர் மகரந்தப் பையையும் சூலகத்தையும் பிரி்க்கின்ற சவ்வை உயர்த்தினார். பின்னர் கட்டைவிரலால் மகரந்தத்தை சூலகத்திற்கு மாற்றினார். சுய-மகரந்தச்சேர்க்கை செய்யப்பெற்ற அந்த மலர் பின்னர் பழத்தை உருவாக்கித் தந்தது. வெனிலா மலர் ஒருநாள் முழுவதும் அல்லது சிலபோது குறைவாகவும் உயிர்வாழ்கிறது. இதனால் பயிரிடுபவர்கள் திறந்திருக்கும் பூக்களை தினமும் பரிசோதிக்க வேண்டியிருக்கிறது, இது கடுமையான உழைப்பைக் கோரும் வேலையாகும்.

விதை உறையான பழம் செடியிலேயே விடப்பட்டால் கனிந்துபோய் முடிவில் திறந்துகொள்கிறது; அது உலர்கையில் பினோலிக் உட்பொருட்கள் படிகமாகின்றன. இது வைரம் போன்ற தோற்றமுள்ள பீனை வழங்குவதோடு பிரெஞ்சில் இதை "கைவர்" (வெண்ணிறமாதல்) என்று அழைக்கின்றனர். இது பின்னர் பிரத்யேகமான வெனிலா வாசனையை வெளியிடுகிறது. இந்தப் பழம் சிறிய, வாசனையற்ற விதைகளைக் கொண்டிருக்கிறது. முற்றிலும் இயற்கையான வெனிலாவைக் கொண்டு தயாரிக்கப்படும் உணவுகளில் இந்த விதைகள் கறுப்புக் கறைகளாக பார்க்கப்படுகின்றன.

பிற ஆர்க்கிட் விதைகளைப் போன்று, வெனிலா விதை குறிப்பிட்ட மைக்கோரைஸா பூஞ்சை இல்லாமல் முளைவிடுவதில்லை. மாற்றாக பயிரிடுபவர்கள் இந்த தாவரத்தை வெட்டி மறுஉற்பத்தி செய்கின்றனர்: அவர்கள் ஒவ்வொரு இலைக்கும் எதிராக இருக்கும் ஆறு அல்லது அதற்கு மேற்பட்ட இலை கணுக்களால் கொடியின் பிரிவுகளை நீக்கிவிடுகின்றனர். இரண்டு தாழ்வான இலைகள் நீக்கப்படுகின்றன என்பதோடு இந்தப் பகுதி ஆதாரப்பகுதியின் அடியில் உள்ள தளர்வான மண்ணில் புதைக்கப்படுகின்றன. மீதமுள்ள மேற்புற வேர் ஆதாரத்தைப் பற்றிக்கொள்வதோடு, தொடர்ந்து மண்ணின் கீழ்ப்பகுதி நோக்கி வளர்கிறது. சிறந்த நிலைகளில் வளர்ச்சி விரைவானதாக இருக்கிறது.

ரியூனியன் ஆகியவற்றில் வெனிலாவிற்கு பயன்படுத்தப்படும் சொற்பதமாக இருக்கிறது.




அழித்தல்
இனப்பெருக்கும், முன்-தாவர தயாரிப்பு மற்றும் அடித்தண்டின் வகை
வெனிலா ஆர்க்கிட்
பூச்சியும் நோய்க் கட்டுப்பாடும்