ரோமானியப் பேரரசின் மறுப்புடன், பொது குளியல் பெரும்பாலும் விதிகளுக்குட்படாத போக்கினைக் கொண்ட இடங்களுக்கு வந்தது, இது போன்ற பயன்பாடு நோயைக் குணப்படுத்துவதற்குப் பதிலாக பரவுவதற்குப் பொறுப்பேற்றுக்கொண்டது. தொடர்ச்சியான குளியல் நோயையையும் உடல் இயலாமையையும் வழங்கும் என்ற பொதுவான நம்பிக்கையானது ஐரோப்பிய மக்களிடையே உருவானது. இடைக்கால தேவாலய அதிகாரிகள் இந்த நம்பிக்கையை ஊக்கப்படுத்தி ஒவ்வொரு முயற்சியையும் பொதுக் குளியலை மூடுவதற்கு செய்தனர். தேவாலயம் சார்ந்த அதிகாரிகள், பொதுக் குளியலானது ஒழுக்கக் கேடு மற்றும் நோய் ஆகியவற்றுக்கு திறந்த சுற்றுச்சூழலை உருவாக்கியது என்பதை நம்பினர். ரோமன் கத்தோலிக்கத் தேவாலய அதிகாரிகள் மேகப் புண் தொற்று நோய்கள் நிறுத்தும் முயற்சியில் வெற்றி பெறமுடியாததால் பொதுக் குளியலையும் ஐரோப்பா முழுவதும் பரவுதலில் இருந்து தடைசெய்தனர். ஒட்டு மொத்தமாக, இந்த காலகட்டமானது பொதுக் குளியலுக்கான மறுக்கப்பட்ட காலமாக குறிப்பிடப்பட்டது.

மக்கள் சில தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட வெப்ப மற்றும் குளிர் நீரூற்றுக்களை எதிர்பார்க்கத் தொடங்கினர், பல்வேறு வியாதிகளக் குணப்படுத்த தெய்வீகக் கிணறுகள் இருப்பதாகவும் நம்பினர். மத உற்சாகத்தின் காலத்தில், நீரின் நன்மைகள் கடவுள் அல்லது புனிதங்களில் ஒன்றாக காரணம் கூறப்பட்டது. 1326ம் ஆண்டில், கொலீன் லே லூப் என்ற பெல்ஜியத்தின் லியேஜை சேர்ந்த இரும்பு உற்பத்தியாளர், பெல்ஜியத்தின் ஸ்பாவின் சலிபீற்று நீரூற்றுக்களைக் கண்டுபிடித்தார். இந்த நீரூற்றுக்களைச் சுற்றிலும், பிரபலமான உடல்நல ரிசார்ட் இறுதியாக வளர்ந்தது, மேலும் "ஸ்பா" என்ற சொல்லானது இயற்கை நீரூற்றுக்களுக்கு அருகில் அமைந்த எந்த உடல்நலம் சர்ந்த ரிசார்ட்டையும் குறிப்பிட வந்தது. இந்த காலகட்டத்தில், தனிப்பட்ட நீரூற்றுக்கள் குற்றம்சாட்டக்கூடிய வகையிலான நன்மைப் பெற குறிப்பிட்ட வியாதியுடன் தொடர்புகொள்ளப்பட்டு வந்தன.

இந்தக் காலகட்டத்தின் போது குளியல் செயல்முறைகள் பெரிதும் வேறுபட்டன. 16 ஆம் நூற்றாண்டில், போஹிமாவின் கார்ல்ஸ்பாத்தில் உள்ள மருத்துவர்கள் கனிமநீரை அக ரீதியில் அல்லது புற ரீதியில் எடுத்துக்கொள்வதைப் பரிந்துரைத்தனர். நோயாளிகள் குறிப்பிட்ட இடைவெளியில் கனிம நீரை குவளைகளில் பருகும் வேளையில் மிதமான வெப்ப நீரில் 10 அல்லது 11 மணிநேரம் வரை குளித்தனர். முதல் குளியல் அமர்வானது காலை வேளையிலும், இரண்டாவது மதிய வேளையிலும் நிகழ்ந்தது. தோலின் கொப்புளங்கள் உருவாகி உடைவதின் விளைவாக நோயின் மூலமாகக் கருத்தப்பட்ட "விஷங்களின்" வழிதல் வரையில் இந்த சிகிச்சையானது பல நாட்களுக்குத் நீடித்திருந்தது. பின்னர் தொற்றை நீக்கி சுத்தம் செய்யவும் வெடிப்புகளை மூடவும் குறைந்த, சூடான குளியல்களின் மற்ற தொடர்கள் பின்பற்றப்பட்டன.

1626ம் ஆண்டில் ஆங்கிலேயக் கடற்கரை நகரான ஸ்கார்போராவில், திருமதி. எலிசபெத் பாரோ அவர்கள் நகரின் தெற்குப் பகுதியில் உள்ள செங்குத்துப் பாறைகளில் ஒன்றிலிருந்து ஓடுகின்ற அமில நீரைக் கொண்ட ஓடையைக் கண்டுபிடித்தார். இது உடல்நலத்திற்கு நன்மை பயக்கும் பண்புகளைக் கொண்டதாக இருந்தது, மேலும் ஸ்கார்போரா ஸ்பாவிற்கு உயிர் கொடுத்தது. டாக்டர். ரைட்டியின் ஸ்பா நீர்களைப் பற்றிய புத்தகம் 1660 களில் வெளியிடப்பட்டு நகரின் பார்வையாளர்களின் கூட்டத்தைக் கவர்ந்தது. குணப்படுத்தலுக்கு கடல் குளியல் சேர்க்கப்பட்டது, மேலும் ஸ்கார்பாரோ பிரிட்டனின் முதல் கடற்கரையோர ரிசார்ட் ஆனது. குளியல் விரும்பிகளுக்கான முதல் சுற்றுகின்றன் குளியல் இயந்திரங்கள் 1735ம் ஆண்டில் மணலில் சாதனை படைக்கின்றது.

இடைகாலங்களில் குளியல்
சமீபத்திய போக்குகள்
19 ஆம் மற்றும் 20 ஆம் நூற்றாண்டுகளில் குளியல்
19 ஆம் மற்றும் 20 ஆம் நூற்றாண்டு அமெரிக்காவில் குளியல்