பிரெஞ்சு இயக்குநர் ஜீன் ஜெனெவின் 1950 ஆம் ஆண்டு கற்பனை-சிற்றின்பம் சார்ந்த படமான "உன் சாண்ட் டி'அமொர்" இரு தனிச் சிறையின் உள்ளிருப்பாளர்களானவர்களின் பரஸ்பரத் தொடர்பு அறைத் துவாரத்தின் மூலமானது, அவர்கள் சிறை கண்காணிப்பாளரால் உளவு பார்க்கப்படுகிறார்கள். புலனாய்வாளர் ஜேம்ஸ் டிரேவெர்ஸ் திரைப்படத்தை ஒரு "... காட்சிக் கவிதை ஓரினப்புணர்ச்சி விருப்பத்தைத் தூண்டுவது மற்றும் இருத்தலியல் துன்பம்" அது "...கடவுளற்ற பிரபஞ்சத்தின் உற்சாகமின்மையை வலியுடன் கூடிய நம்பிக்கையை வெளிப்படுத்துகிறது", அவர் அதை அழைப்பது "... ஒருவேளை மிக பாதிப்புடைய இருத்தலியல் தத்துவம் மற்றும் திரைப்பட கூட்டிணைவாகும்." 

ஸ்டேன்லி கூப்ரிக்கின் 1957 ஆம் ஆண்டு போர்-எதிர்ப்பு திரைப்படமான "பாத்ஸ் ஆஃப் குளோரி" " இருத்தலியலை விவரிக்கிறது, மேலும் ஒளிர்கிறதும் கூட..." ஆராய்வதும் கூட "மனித இருத்தலின் தேவையான அபத்தத்தையும்" மேலும் "போரின் பயங்கரம்". திரைப்படம் கற்பனையான முதலாம் உலகப் போர் பிரெஞ்சு இராணுவத்தின் படைப்பிரிவின் கதையைச் சொல்கிறது அந்தப் பிரிவு வெல்ல இயலாத பலம் பொருந்திய ஜெர்மன் வலுப்பிரதேசத்தை தாக்க ஆணையிடப்படுகிறது; தாக்குதல் தோல்வியில் முடியும் போது, தொடர்பற்ற முறையில் மூன்று சிப்பாய்கள் தேர்வு செய்யப்படுகின்றனர், ஒரு "வழக்கமற்ற அங்கீகரிக்கப்படாத நீதிமன்றத்தினால்" இராணுவ விசாரணைக்கு உட்படுத்தப்பட்டு, சுட்டுக் கொல்லும் படைப்பிரிவினரால் கொல்லப்படுகின்றனர். திரைப்படம் இருத்தலியல் அறநெறிகளை ஆராய்கிறது, பாரபட்சமற்றது என்பது சாத்தியமானதா எனும் விஷயங்கள் போன்றதானது மற்றும் "நம்பகத்தன்மையின் பிரச்சினை".

மென்மையாக புறங்களில் கண்டால் பிரிட்டிஷ் நகைச்சுவை குழுவான மோண்டி பைத்தன், அவர்களின் மூல தொலைக்காட்சி நிகழ்ச்சியான "தி ப்ளையிங் சர்க்கஸ்" சில் பல சிறு நகைச்சுவைக் காட்சிகளிலிருந்து, அவர்களின் பெரிய கடைசி வெளியீடான 1983 ஆம் ஆண்டுப் படமான "தி மீனிங் ஆஃப் லைஃப்" வரை படைப்புகள் முழுதும் இருத்தலியல் கருத்துக்களை தோன்றச் செய்தனர். பல பெயரடைகளில் (சில மேலேயுள்ள அறிமுகத்தில் பட்டியலிடப்பட்டுள்ளன) ஒரு இருத்தலியல் தொனியைக் குறிக்கலாம், குழுவினால் மிக அதிகமாக பயன்படுத்தப்படுவதானது அபத்தமாகும்.

சில சமகால திரைப்படங்கள் இருத்தலியலுடன் தொடர்புடையவைகளில் அடங்கியுள்ளவை "ஃபைட் கிளப்" , "வேகிங் லைஃப்" , மற்றும் "ஆர்டினரி பியூப்பிள்" ஆகும். அதேப் போல 20 ஆம் நூற்றாண்டு முழுதுமாக "தி செவந்த் ஸீல்" , "இகிரு" , "டாக்ஸி டிரைவர்" , "ஹை நூன்" , "ஈஸி ரைடர்" , "ஒன் ப்ளூ ஓவர் தி குக்கூ'ஸ் நெஸ்ட்" , "அ கிளாக்வொர்க் ஆரஞ்சு" , "அபோகலிப்ஸ் நவ்" , "பேட்லாண்ட்" , போன்றவற்றிலும் மற்றும் "பிளேட் ரன்னரும்" கூட இருத்தலியல் குணங்களைக் கொண்டிருந்தது. இருத்தலியல் படங்களுக்காக அறியப்படும் இயக்குநர்களில் இங்மர் பெர்க்மேன், பிரான்சிஸ் ட்ரூஃபோர்ட், ஜீன்-லுக் கோடார்ட், மைக்கலேஞ்சலோ அண்டோனியோனி, அகிரா குரோசோவா, ஸ்டேன்லி கூப்ரிக், ஆந்திரி தார்க்கோவ்ஸ்கி, ஹைடேக்கி அன்னோ மற்றும் வூட்டி ஆலன். சார்லி காஃப்மான்னின் "சைனக்டோசே, நியூ யார்க்" படங்கள் கதாநாயகனின் ஆசையான அதன் முடிவை அவன் காணும்போது வாழ்க்கையில் இருத்தலியலுக்கான பொருள் காணுவதை குறிக்கிறது. ஐ ஹார்ட் ஹூக்காபீஸ்(2004) இருத்தலியலைத் தொடுகிறது, கதாநாயகனால் அவனது வாழ்வில் ஏற்பட்ட தற்செயலான நிகழ்வைத் தீர்க்க இரு துப்பறிவாளர்களை பணிக்கமர்த்துவதைப் பற்றிய நகைச்சுவை கூற்றாகும்.

சமகால நியூயார்க் புதிய முற்போக்கு கலைஞர் பார்பரா ரோசெந்தால் பேரளவிலான "எக்சிஸ்டென்ஷியல் வால் வொர்க்ஸ்" மற்றும் "எக்சிஸ்டென்ஷியல் வீடியோ" வை தயாரித்துள்ளார்.

உண்மை நிலை
இருத்தலியல் உளவியல் ஆய்வுகள் மற்றும் உளவியல் சிகிச்சை
இறையியல்
திரைப்படம் மற்றும் வீடியோ