முஸ்லிம் வானியலாளர்கள் சூரியக் கடிகாரங்களை மேலும் விருத்திசெய்தார்கள். புராதன காலத்து கடிகார முகப்புகள் நேரான மணிநேரக்-கோடுகளுடன் சிக்கலான செய்தி (nodus) அடிப்படையில் அமைந்திருந்ததால், அவை பருவங்களுடன் வேறுபட்ட சமமற்ற மணிநேரங்களை-தற்காலிகமான மணிநேரங்கள் என்றும் அழைக்கப்படும்—குறிப்பிட்டுக்காட்டின. ஆண்டின் நேரத்தைக் கருத்தில்கொள்ளாமல், ஒவ்வொரு நாளும் 12 சமமான பிரிவுகளாகப் பிரிக்கப்பட்டன. ஆகவே, மணிநேரங்கள் குளிர்காலத்தில் குறுகியதாகவும், கோடைகாலத்தில் நீளமாகவும் இருந்தன. ஆண்டு முழுவதும் சமமான நீளமுடைய மணிநேரங்களைப் பயன்படுத்தும் திட்டம் 1371 ஆம் ஆண்டில் அப்துல்-ஹாசன் (Abu'l-Hasan) இபில் அல் சாதிரின் (Ibn al-Shatir) கண்டுபிடிப்பாகும். இது முகமது இபின் ஜாபிர் அல்-ஹர்ரனியால் (Muhammad ibn Jābir al-Harrānī al-Battānī)(Albategni) திரிகோண சாஸ்திரத்தில் மேற்கொள்ளப்பட்ட ஆரம்பகால மேம்பாடுகளை அடிப்படையாகக் கொண்டது. "பூமியின் அச்சுக்கு இணையாகவுள்ள கதிரவனின் உயரத்தை அளக்க உதவும் கோல் கொண்ட வானியல் கருவியைப் பயன்படுத்துவது சூரியக் கடிகாரங்களை உருவாக்கும், இவற்றின் மணிநேரக் கோடுகள் ஆண்டின் எந்தவொரு நாளிலும் சமமாம மணிநேரங்களைச் சுட்டிக்காட்டும்" என்பதை இபின் அல்-சாதிர் அறிந்திருந்தார். அவரது சூரியக் கடிகாரம் தற்போதும் வழக்கிலுள்ள மிகப் பழைமையான துருவ-அச்சுச் சூரியக் கடிகாரம் ஆகும். கோட்பாடானது 1446 ஆம் ஆண்டு முதல் மேற்குலக சூரியக் கடிகாரங்களில் காணப்பட்டது.

சூரிய மையம் மற்றும் சமமான மணிநேரங்கள் ஆகியவற்றையும், அதேபோல திரிகோண சாஸ்திரத்தில் ஏற்பட்ட மேம்பாடுகளையும் ஏற்றுக்கொண்டதை அடுத்து, மறுமலர்ச்சியின்போது சூரியக் கடிகாரங்களை பெருமெண்ணிக்கையில் செய்தபோது அவற்றின் தற்போதைய வடிவத்தில் அவை தோன்றின. 1524 ஆம் ஆண்டில், பிரெஞ்சு வானியலாளரான ஒரோன்சு ஃபைன் (Oronce Finé) என்பவர் ஒரு யானைத்தந்த சூரியக் கடிகாரத்தைக் கட்டமைத்தார். இது தற்போதும் இருக்கிறது. பின்னர் 1570 ஆம் ஆண்டில் இத்தாலிய வானியலாளரான ஜியோவன்னி படோவனி (Giovanni Padovani) சுவருக்குரிய (செங்குத்தான) மற்றும் கிடைமட்டமான சூரியக் கடிகாரங்களை உற்பத்தி செய்வதற்கும் திட்டமிடுவதற்குமான வழிமுறைகள் உள்ளடங்கலான ஒரு ஆய்வுக்கட்டுரையை வெளியிட்டார். இதேபோல, கியுசெப்பே பியான்கானியின் (Giuseppe Biancani's) "Constructio instrumenti ad horologia solaria" (c. 1620) என்ற நூல் சூரியக் கடிகாரங்களை எவ்வாறு அமைப்பது என்பதை விவரிக்கிறது.

போர்ச்சுக்கீசிய கப்பலோட்டியான ஃபெர்டினான்டு மகெலன் (Ferdinand Magellan) 1522 ஆம் ஆண்டிடில் உலகத்தைச் சுற்றும் தனது கடற்பயணத்தின்போது ஒவ்வொரு கப்பலிலும் 18 மணல் சொரிந்து காலங்காட்டும் கருவிகளைப் பயன்படுத்தினார். கடலில் நேரத்தை அளப்பதற்கான நம்பிக்கைவாய்ந்த சில முறைகளில் மணல் சொரிந்து காலங்காட்டும் கருவி ஒன்றாக இருந்த காரணத்தால், திசைகாட்டுவதற்கான ஒரு உதவியாக காந்த திசையறி கருவியை இது முழுமைப்படுத்தியிருந்த, 11 ஆம் நூற்றாண்டு காலத்திலேயே கடற்படைக் கப்பல்களில் இது பயன்பட்டுள்ளது. எனினும், இவற்றின் முதலாவது பயன்பாட்டுக்கான சான்றானது 1338 ஆம் ஆண்டிலிருந்து அம்புரோகியோ லாரன்செட்டி (Ambrogio Lorenzetti) வரைந்த ஓவியமான "அலிகரி ஆஃப் குட் கவர்ன்மெண்ட்" (Allegory of Good Government) என்பதில் உள்ளது. 15 ஆம் நூற்றாண்டிலிருந்து, கடல், தேவாலயங்கள், தொழிற்துறைகள் மற்றும் சமையல் ஆகியவற்றில் பல்வேறுபட்ட பயன்பாடுகளில் மணல் சொரிந்து காலங்காட்டும் கருவிகள் பயன்படுத்தப்பட்டன. அவையே முதலாவது நம்பத்தகுந்த, மீண்டும் பயன்படுத்தக்கூடிய, நியாயமாய் துல்லியமான, எளிதில் கட்டமைக்கப்பட்ட கால-அளவீட்டு கருவிகள் ஆகும். மணல் சொரிந்து காலங்காட்டும் கருவியும் கூட, இறப்பு, தன்னடக்கம், வாய்ப்பு மற்றும் வழக்கமாக தாடி வைத்துள்ள ஒரு முதியவராகச் சுட்டிக்காட்டப்படும் Father Timeபோன்ற குறியீட்டுமுறை அர்த்தங்களையும் மேற்கொண்டது. சீனாவிலும் பயன்படுத்தப்பட்ட போதிலும், அங்கே மணல் சொரிந்து காலங்காட்டும் கருவியின் வரலாறு அறியப்படவில்லை.

புராதன காலத்தில் தோன்றிய நவீன கருவிகள்
வானியல் ஆராய்ச்சிக் கடிகாரங்கள்
நவீன கருவிகள்
காலத்தைத் துல்லியமாக அளக்கும் கருவிகள்