ஏறத்தாழ எல்லா பட்டியலிலும் தற்பெருமை (லத்தீன், ) அல்லது இறுமாப்பு என்பது அசலான மற்றும் மிகவும் கடுமையான கொடிய பாவங்களாகக் கருதப்படுகிறது, உண்மையில் இதிலிருந்துதான் மற்றவை முற்றாக எழுகின்றன. இது மற்றவற்றைக் காட்டிலும் மிகவும் முக்கியமான அல்லது கவர்ச்சிகரமானதாக இருப்பதற்கான விருப்பமாக இருக்கிறது, மற்றவர்களின் சிறந்த பணிகளை ஒப்புக்கொள்ள மறுப்பது மற்றும் மிதமிஞ்சிய சுய காதல் (குறிப்பாக கடவுளை நோக்கிய நிலை என்பதற்கு வெளியில் சுயத்தைப் பிடித்துக்கொண்டிருப்பது). தாந்தேயின் வரையறை "சுய காதல் வெறுப்பிற்கும் ஒருவருடைய அயலாளர் குறித்த வெறுப்பிற்கும் திசைமாறிச்செல்வது" என்பதாக இருக்கிறது. ஜகோப் பைடர்மன்னின் மத்தியகால அற்புத நாடகமான "செனோடாக்ஸஸில்" தற்பெருமை என்பது எல்லாப் பாவங்களிலும் மிகவும் கொடியதாக இருக்கிறது என்பதுடன் தற்பெருமைக்குப் புகழ்பெற்ற பாரீஸ் மருத்துவரின் புகழ் அழிவதற்கு நேரடியாக இட்டுச்செல்கிறது. லூசிபரின் கதை நன்கறியப்பட்ட உதாரணமாக இருக்கலாம், தற்பெருமை (கடவுளுடன் போட்டியிடுவதற்கான அவருடைய விருப்பம்) அவரை சொர்க்கத்திலிருந்து வீழ்ந்துவிடச் செய்கிறது என்பதுடன் அவரை சாத்தானாகவும் மாற்றிவிடுகிறது. தாந்தேயின் "டிவைன் காமெடியில்" பாவமன்னி்பபுக் கோருபவர்கள் பணிவுடமை உணர்வுகளை அடைவதற்கு தங்களுடைய பின்பக்கத்தில் கற்பாளங்களை சுமந்து நடக்கும்படி விதிக்கப்படுகின்றனர்.

தற்பெருமை
பேராசை
வெஞ்சினம்
வழக்கமான ஏழு பாவங்களின் வளர்ச்சி