Anlamsız Sanrılarım
Birkaç haftadır hiçbir şey anlatmıyorum kendime..
Oysa ne çok şey birikti dilimin altında, ne çok şey yosun bağladı ve kayganlaştı.
Evet farkındayım. Avaz avaz sustuklarım yüreğime çöreklenmiş yılan gibi, her an sokmaya hazır olsa da ben beni bilirim.
Çürümeye yüz tutacak belki sustuklarım ve ömrümce susmak zorunda kaldıklarım..
Ben bunları yaşarken, her güne; diğer günler güzel olsun diye şans veren adamım
E bu da demek oluyor ki ben her gün aynı HAYALİN HAYALİNİ kurarım…
Akabinde birden neler oluyor biliyor musun ?
Koca bir ”SİKTİR ET” lafından sonra insan önce kendisini yaşamalı daha sonra hayatın içindeki saklı vahayı diyorum.
Susupta her şeyi içime atmaktan, hala ”tamam söz” diyenlerin yalanlarına alışmaktan yoruldum diyorum
Midemi bulandıran ama belleğime varlıklarını kazıyan bunca insanı, usumdan bir an önce kusarak boşaltmak istemi ile her gün yanıp tutuşuyorum.
Ulan Ulan Ulan Ahh HİSLERİM diyorum!
Akmaya meylederken yıkıp götürdüklerini, nereden temin edebileceğini hiç düşündün mü?
Hiç düşündün mü bazı konularda ne kadar cimri ve ne kadar çaresiz olduğunu diyor ve HAYKIRIYORUM!
Sonra birden ne alakaysa sana geliyorum.. Diyorum ki;
Düşlerinde parmak izlerimin, yaramaz çocuklar gibi saklambaç oynamasını izle
”ACI ACI UNUTURKEN” gecenin bir yarısı delirip adımı sayıkla
Bir de GÖZLERİMİ ve GÖĞSÜMÜ ÖPÜŞÜN aklına gelirse, gecenin bir yarısı kendi ellerinle YÜREĞİNİ DÖV!
Off..! İşte böyle be kardeşim.
Pasaklı ev kadınları gibi ruh halim, her yer dağınık ve pislik içinde!
Ümit Selimoğlu ( Ümîdî )