Nerdeyse son 15 yılın tamamı onunla birlikte geçti. Önce şiirlerine âşık olmuştum. 1995 yılında kendisini tanıdıktan sonra, bu muhteşem adamın bu kadar sade ve mütevazı hayatı beni fazlasıyla etkiledi. 1998 yılından sonra da yanından hiç ayrılmadım. 2001 yılından itibaren de evlerimiz komşu denecek kadar yakındı. Abdurrahim ağabey canı sıkıldığında beni arar; “hadi gel çay demliyorum” derdi. Bir yere gideceği zaman mutlaka beni çağırırdı. Hatta o kadar ki, Brüksel’deki Türk derneklerinden bir davet almıştı; “gelirim ama Mustafa Toygar’da yanımda olacak” şartını koymuştu. Biletlerimiz de gelmişti ama o aralar yine Abdurrahim ağabeyin romatoit artrit rahatsızlığı dolayısıyla gidememiştik.