Donanma inşaatındaki kuralların düşmanımız tarafından yönlendirilip yönlendirildiğini ve kurallara uyulmasını sağla.
Küçük bir hikayeler.
Yetmişlerin başında, ABD Donanması ideolojik ve örgütsel bir kriz yaşadı. Sonuçlarından biri, Sovyet Donanması'nın ABD'yi okyanuslarda ciddi şekilde "itebilmesi" ve bazı durumlarda Amerikalıları geri çekilmeye zorlamasıydı. Bununla birlikte, bu kuvvet gösterimi, yalnızca Amerikalıları kızdırdı ve nihayet ezmek için SSCB üzerindeki baskıyı sert bir şekilde artırmaya zorladı. Soğuk Savaşın sonunda ve sonrasında Amerikan deniz inşaatı deneyimini dikkatle incelemeliyiz ve kullandığınızdan emin olmalıyız.
1971'in sonunda, Hindistan'la bir savaş açığa çıkaran Amerikalı müttefiki, Pakistan İslam Cumhuriyeti, kendisini zor bir durumda buldu. Hint kuvvetleri karada başarılı bir saldırı gerçekleştirdi ve Hint Donanması Pakistan'da denizde felaket kayıpları vermeyi başardı. Bu koşullar altında, ABD, Vietnam'daki istihdamına rağmen, TG74 uçak gemisi grev grubunu atom uçak gemisi Teşebbüsü tarafından yönetilen Hint Okyanusu'na gönderdi. AUG'nin hedefi Hindistan'a baskı yapmak ve Hindistan'ı önden çekmeye zorlamaktı havacılık AUG'nin varsayımsal saldırısına karşı koymak, Wikrant uçak gemisinin Hindistan'ı Batı Pakistan'da bir saldırıdan korumak ve saldırmaktan alıkoymaktır. Birlikte bunun Pakistan'ın durumunu hafifletmesi gerekiyordu.
Ancak baskı işe yaramadı: Hint Okyanusu'nda AUG, 1134 Vladivostok füze kruvazörü (eski adıyla BOD olarak sınıflandırılmış), Varyag 58 füze kruvazörü (Eskiden BOD olarak sınıflandırılmış), Varyag 56 füze kruvazörü, 61 Heyecanlı projenin yok edici, 675 BDS proje kruvazörünün bir parçası olarak tökezledi gemi karşıtı seyir füzeleri, 31 "K-651" füze dizel denizaltı ve 120 ave'nin altı torpil D EPL'si ile donanmış olan 641 "K-XNUMX" projesinin nükleer denizaltı. Ayrıca kadroda amfibi gemi ve destek gemileri vardı. Amerikalılar geri çekilmek zorunda kaldı. Müthiş bir işaretti - Ruslar filosunun ABD Donanması için sayıca az olmasına rağmen, teknolojik olarak en azından eşit olduğunu ve zaten Amerikalıların planlarını bozacak güçte olduğunu gösterdi. Denizcilerimiz çok cesurca davrandılar ve ciddi biçimde Amerikalıları gergin olmaya zorladılar.
TG74 zammı anlamsız bir seyir haline geldi ve Ocak ayında AUG ayrılma emri aldı.
Aynı zamanda, Aralık 1972’te, SSCB, uçak taşıyan kruvazör “Kiev” i (ilk uçak taşıyan savaş gemisi) başlattı.
1973'in baharında ABD, her türlü silahlı kuvvetinin personelini önemli ölçüde demoralize eden Vietnam'dan çıkmak zorunda kaldı.
Ancak ABD Deniz Kuvvetleri'ndeki ana tokat, bir sonraki Arap-İsrail savaşında sonbaharda 1973 aldı. Daha sonra Deniz Kuvvetleri, nükleer olanlar da dahil olmak üzere on dokuz savaş gemisi ve on altı denizaltıdan oluşan bir grup oluşturdu. Füze denizaltıları, Amerikan gemi mürettebatı tarafından sürekli kapalı tutuldu; bu daha sonra, daha fazla ya da daha az yoğun bir voltaja karşı savunacak hiçbir şeyi yoktu. Tu-16 sürekli olarak Amerikan gemi bağlantılarının üzerinden gökyüzünde asılıydı. ABD Donanması filomuzun üzerinde genel bir üstünlüğe sahipti - tek başına iki uçak gemisi vardı ve ABD Donanması'nın tüm 6 filosunun bölgede kırk sekiz savaş gemisi vardı, üç birim halinde birleşti - iki uçak gemisi ve bir iniş gücü. Ancak, Sovyet denizaltılarının ilk voleybolu durumu, Amerikalılar için elverişsiz bir yönde durumu ciddi şekilde değiştirecekti, Donanmayı çok ciddi şekilde azaltacaktı ve bunu anladılar.
Amerika Birleşik Devletleri İsrail tarafında düşmanlıklara girmedi, ancak İsrail'in “eşiğinde” de olsa yönettiği kabul edilmelidir. Ancak İsrail'in duruşu tanklar Kahire yolunda Araplar SSCB'ye borçlu. O zamanlar, Sovyet denizcileri Süveyş Kanalı yakınlarında karaya gemiler açıyordu ve SSCB'den Arap ülkelerine giden hava köprüsü Hava Kuvvetleri için gerekli sayıda uçak tahsis etmek için durduruldu. İsrail durmazsa SSCB savaşa girecekti ve güçlü bir filo bu girişin gerçekleştirilebileceğinin garantisiydi.
Amerikalılar için bu durum kabul edilemezdi. Kendilerini denizlerin ve okyanusların üstatları olarak görmeye alışıklar ve bu şekilde muamele görmeleri, Amerikan kuruluşunu bir öfkeye düşürdü.
1975 yılında, Pentagon ve Beyaz Saray'daki sayısız toplantıda, ABD siyasi liderliği “trendi tersine çevirmenin” ve Rusların kendilerine baskı yaparak, okyanus bölgesindeki koşulsuz egemenliğe geri dönmenin gerekli olduğuna karar verdi. 1979 yılında, Çin’in Amerika’ya saldırdığı zamanki dost canlısı bir insanın kesinlikle Vietnam’a düşman olduğu zaman, Amerikalılar, onlara destek olmak ve Çin’le savaş sırasında Hanoi’ye baskı yapmak için “işe geri dönme” fikrinin bir parçası olarak AUG’yı Vietnam’a gönderdi. Ancak AUG, Sovyet denizaltılarına rastladı. Ve yine, hiçbir şey olmadı ...
Amerikalılar teknolojiye bahse girdi. Yetmişli yıllardan itibaren, Ticonderoga sınıfı kruvazör, Spruans avcısı, Tarava UDC, Nimitz sınıfı uçak gemisi uçağı hizmete girmeye başladı, Ohio SSBN'nin yapımı başladı (ana tekne 1981'te devreye alındı). Donanmaların beygir gücü - Amiral Zumwalt Perry sınıfı fırkateynlerin Yüksek-Düşük Donanması konseptinin beyni tarafından "yardım edildi". Teknik mükemmellik konusunda özel bir şeye dikkat çekmediler, ama birçoğu vardı ve aslında denizaltılara karşı etkiliydi.
Ancak rakipleri ayakta durmadı. 1143 projesinin uçak taşıyan grev gemileri, Amerikalıların korktuğu ilk grev ile son derece tehlikeli göründü, 1135 projesinin öncekilerinden çok daha verimli olan denizaltı karşıtı gemilerin sayısı arttı; оружияTu-22M bombardıman uçağı, ARL Ka-25Р, helikopteri ve yetmişli yılların sonundan itibaren büyük bir yerinden edilmenin bir dizi yeni tahripçisinin atıldığı, herhangi bir Amerikan yüzey gemisini çarpıcı bir güçle aştığı iddia edildi. Bunlar 956 projesinin yok edicileriydi. 1977'te, 1155 projesinin ilk BOD'u, verimlilikte rekor bir anti-denizaltı haline gelmeye mahkum edildi.
Son olarak, 1977 projesinin 1144 nükleer füze kruvazörü, XNUMX'te piyasaya sürüldü ve bu sayede tek başına tam teşekküllü bir AUG'ye karşı durdu ve küçük bir ülkenin Donanmasını desteksiz olarak ezebildi.
Aynı zamanda, yetmişli yılların sonunda, Sovyet nükleer denizaltılarının gürültüsü keskin bir şekilde azaldı ve SSCB ABD'yi denizaltıların sayısında çoktan aştı.
Bütün bunlar birçok yönden Amerikalıların teknolojideki risklerini seviyelendirdi - yalnızca teknolojiye sahip olmadılar. Ek olarak, bazı teknolojiler yalnızca SSCB’deydi - örneğin, titanyum denizaltıları veya süpersonik gemi karşıtı füzeler.
Amerikalılar için durum iç karartıcıydı. Okyanusların egemenliği sona erdi. Bir şey yapmak gerekliydi. SSCB Donanması ile savaşma fikrine ihtiyaç vardı ve bu fikri üretebilecek ve uygulayabilecek bir lider gerekliydi.
Bu lider, bir danışmanlık firmasının sahibi ve donanma rezervi, güvertedeki rezervci John Lehmann'ın yarı zamanlı kaptanı olacaktı.
Makalenin formatı, Lehman'ın Amerikan kurumuna nasıl sızdığını ve deniz inşaatının tüm liderliğine güvenebilecek bir kişi olarak ün kazanmasını sağladı. Kendimizi şu şekilde sınırlıyoruz - Amerika Birleşik Devletleri Başkanı olduktan sonra, Ronald Reagan, Lehman'a Donanma Bakanı görevini teklif etti. O anda henüz otuz sekiz yaşını doldurmuş olan ve çocuksu coşkuyla bile olsa, zaman zaman A-6 “Saldırgan” saldırı uçağını bir uçak gemisinin güvertesinden almak için işini yapan Lehman, hemen kabul etti. Batı’nın tarihine SSCB’yi ezen insanlardan biri ve tarihte ABD Donanması’nın en başarılı liderlerinden biri olarak girmeye karar verdi.
ABD Deniz Kuvvetleri Sekreteri John F. Lehman
Bu ismin arkasında ne var? Çok fazla: hem ABD Donanması’nın alışılmış görünüşü hem de Avrupa’daki savaşta (aynı zamanda Çin’i de dahil olmak üzere bazı durumlarda da dahil olmak üzere) Avrupa’daki savaş durumunda, SSCB’ye Doğu’ya saldırma ihtiyacı da dahil olmak üzere Lehman’ın Doktrini istihbarat, iletişim ve bilgi işlem alanları, Donanmanın savaş kabiliyetini keskin bir şekilde arttırdı. Bu, SSCB Donanmasının seksenlerin başından hemen sonra hissettiği ve ABD Deniz Kuvvetleri'nin Chukotka, Kuriles, Kamçatka ve Primorye'ye özel kuvvetleri tarafından tekrar tekrar basılan (ve bilmediğiniz, evet?) Seksenli yılların ve büyük kanatlı girişinin baskın yaptığı korkunç bir baskı. ABD Donanması'nın hemen hemen tüm gemileri ve denizaltıları ile Tomahawk füzeleri ve Iowa sınıfı savaş gemilerine dönüş ve insanlık tarihinin en pahalı denizcilik programı - 600 gemileri. Ve burada öğrenmek istediğimiz derslere başlayabilirsiniz. Çünkü iç filosunu canlandıracak olan liderlerden önce, ABD Deniz Kuvvetleri Bakanı John Lehman'ın önünde duran ve üstesinden geldiğine benzer kısıtlamalar olacak.
Kazananların tecrübesi buna değer ve Lehmann ekibinin ve seleflerinin deniz inşaatına yaklaşımlarını parçalarına ayırmak ve bunun aksine, Savunma Bakanlığımızın aynı alanda yaptıkları ile karşılaştırmak mantıklı. Şanslıydık - Lehman hala hayatta ve röportajları aktif olarak dağıtıyor, Zumvalt anılarını ve formüle edilmiş bir kavramı geride bıraktı, ABD Donanması Soğuk Savaş'ın bazı belgelerini ve genel olarak Amerikalıların nasıl davrandıklarını ve anlaşılır olduklarını gizli tuttu.
Öyleyse, Lehmann, Zumwalt ve ABD Donanmasının canlanmasının gerisinde kalanların yetmişli yılların sonlarında ve seksenlerin başındaki kuralları. Bunu, Donanma ile Rusya Federasyonu Savunma Bakanlığı'nın deniz inşaatı ile ilgili yapılarının yaptıklarıyla karşılaştırdık.
1. Çok fazla gemiye ihtiyacınız var. Herhangi bir savaş gemisi, düşmanın tepki vermesi, harcaması gereken bir tehdittir zorlar, zaman, para, gemi kaynağı ve savaş durumunda - kayıplara maruz kalmak. Gemilerin azaltılması çok büyük bir önlemdir; ya geminin potansiyeli tükendiğinde ya da eski gemilerin flama-flama düzeni kullanılarak yenileriyle değiştirilmesi sırasında ya da geminin başarısız olması ve varlığının bir anlam ifade etmemesi durumunda gerçekleşebilir. Her durumda, geminin kompozisyonu azaltılması - aşırı bir önlem.
Bu, Amerikalıların eski gemileri maksimum seviyeye “çekmesi” ve savaş gemilerini İkinci Dünya Savaşı gazileriyle iade etmelerinin sebebiydi. Sınıflandırılmamış belgelerin “Iowa” nın sahil boyunca değil, roket gemileriyle birlikte - Sovyet gemileri boyunca işe yaradığını gösterdiğine dikkat edin. Tomahawk'in en silahlı taşıyıcıları olmaları gerekiyordu. SSCB'nin grev uçağını tam olarak kullanamadığı bölgelerde - Karayipler'de, Kızıldeniz'de, Basra Körfezi'nde ve Hint Okyanusunda ve adalette olsalar bile, savaş gemilerinde Baltık'a gitmelerine rağmen, benzer yerlerde kullanımlarının planlandığı dikkat çekmektedir. Ancak gerçek bir savaşta başka bir yerde oynayacakları tam bir güç gösterisi oldu.
Benzer şekilde, ABD Donanması, Spruences ile birlikte onlarca eski yıkıcı, altmışlarda inşa edilen tüm Legy füze kruvazörlerini ve Bainbridge atom versiyonlarını, neredeyse Belknap, atom versiyonları Trakstan ve atom versiyonlarını aynı yaşta bıraktı. "Long Beach" kruvazörü, "Los Angeles" öncesi inşa edilmiş nükleer denizaltı saflarında ve hatta üç dizel elektriğinde durmaya devam etti.
Lehman, bir yüksek teknoloji filosunun bile SSCB'yi denizde yenmek için yeterli olmadığını gördü. Bu nedenle, bu numarayı savundu - ABD Donanması'nın gelişim programı "600 gemileri" olarak adlandırılan hiçbir şey için değil. Sayı önemlidir ve Tanrı sadece büyük taburların yanında değil aynı zamanda büyük filoların da tarafındadır. Böylece gemiler gerçekten işe yaramaz hale gelmedi, modernize edildi.
Karşılaştırma için: Rus Donanması'nın gemileri, kaynaklarının tüketilmesinden çok önce ve hizmet dışı bırakma için özel bir gerekçenin olmadığı koşullar altında yazıldı. Her şeyden önce, onarımı gecikmiş ve bu onarım koşulları altında “ölen” gemilerden bahsediyoruz. Bu, örneğin, 956 projesinin yıkıcıları.
Yazılan toplam gemi sayısından, asgari olsa da, yine de Donanma için bir miktar fon ortaya çıktığında, iki bininci ortalarında altı ünite kapatıldı. Şu anda ikisi, tamir fabrikalarında belirsiz umutları olan çürüyor. Gemilerin zaten çok modası geçmiş olduğu açıktır, ancak özellikle varsayımsal modernleşmelerini göz önüne alırsak, düşman için bir düzeyde tehdit oluşturdukları açıktır. BOD Amiral Kharlamov da belirsiz (ve ne yazık ki, ne yazık ki, açık) umutlarla da çürüyor.
Diğer bir örnek, Donanma'nın ihtiyaç duymadığı 11351 gemilerini Frontier Hizmetinden kabul etmeyi reddetmesidir. İki bin yıllık dönemin başında Sınır Muhafızları bu gemileri çok pahalı bir şekilde terk etmeye karar verdi - türbinlerle hafifletilmiş basitleştirilmiş bir fırkateyn ve denizaltı karşıtı silahların kullanımı çok pahalıydı. Filodan bu PSCR'nin kendisini alması istendi. Tabii ki, donanmada hizmet için, modernize edilmeleri ve yeniden donatılmaları gerekirdi, ancak bundan sonra filo çok büyük olmayan paralar için gemi ekipleri kurabilecekti.
Filo, FPS'den önce gemi tamiratını kendi pahasına yapmasını ve sonra devretmesini istedi. Elbette, Federal Sınır Servisi reddetti - neden gereksiz olarak verdiklerini onaracaklar? Gemiler nihayet iğnelere gitti ve bugün Pasifik Filosunda ilk sırada dört gemi harekete geçti.
Denizaltı filosu da dahil olmak üzere daha pek çok örnek var. Şimdi, eski gemiler kesildiğinde ve modernize edilecek hiçbir şey olmadığında, yenilerini inşa etmek zorunda kalacaklar, ancak sadece Sudoprom hayata geçtiğinde ve nihayet makul bir süre içinde bir şey inşa edebildiği zaman, yani görünüşe göre, yakında değil. Ve evet, yeni gemiler kesinlikle eskilerinin tamir ve modernizasyonundan birkaç kat daha pahalı olacak. Bir yandan, yine de inşa edilmeleri gerekirken, diğer yandan, daha fazla sayıda ve daha hızlı inşa edilmeleri gerekecek. Ve bu para, genel olarak konuşursak, hayır.
2. Bütçe harcamalarını azaltmak için azami çaba sarf edilmesi gerekmektedir, ancak flama zararına değil.
Lehmann, karşılıklı olarak özel koşullarla karşı karşıya kaldı. Bir yandan, Kongre'den en fazla fonu almak gerekiyordu. Öte yandan, görevlendirilen bir geminin maliyetini düşürme olasılığını göstermek için. Amerikalıların kredilerine göre bunu başardılar.
İlk olarak, Deniz Kuvvetleri bir sözleşme imzaladıktan sonra gemilerin teknik gereksinimlerini gözden geçirmeleri yasaklandı. Yüklenici bir dizi gemiyi sipariş ettikten sonra, tasarımlarındaki tüm değişiklikler dondu, sadece derhal yeni bir “blok” üzerinde çalışmaya başlaması sağlandı - bir çok gemi sistemini etkileyecek ve aynı anda her şeyi aynı zamanda planlanan onarımlarla yapabilecek bir toplu yükseltme. Bu, endüstrinin tüm seri için bileşenlerin ve alt sistemlerin siparişlerini bir seferde başlatmasına olanak verdi, bu da fiyatları düşürdü ve inşaat süresini kısalttı. Terimler, sırayla, fiyatları düşürmek için de oynadı, çünkü gemilerin maliyeti enflasyondan çok fazla etkilenmedi. Böyle bir önlem, destroyer Arly Burk gibi devasa bir gemi serisinin ortaya çıkmasına izin verdi.
İkincisi, gemiler sadece uzun, tip dizilerinde inşa edildi. Ayrıca uzun vadede maliyetleri düşürdü.
Ayrı bir gereklilik, aşırı teknik mükemmellik arayışı için doğrudan bir yasak oldu. En yeni sistemlerin gemiye kurulabilecekleri ve kurmaları gerektiğine, ancak sadece çalışma koşullarına getirildiklerinde ve “sadece iyi” bir alt sistem ile daha pahalı ve daha az bitmiş arasında seçim yaptıklarına inanılıyordu, ancak teknik olarak daha gelişmiş bir sistem seçildi. . Süper mükemmellik arayışı kötü ilan edildi ve “en iyinin iyisi düşmanıdır” ilkesi rehber yıldız oldu.
Nihai dokunuş, sabit fiyatların getirilmesiydi - yüklenici, halihazırda sözleşmeli binaların inşası için hiçbir koşulda bütçede bir artış bulamadı. Tabii ki, düşük Amerikan enflasyonu ile bunu başarmak, örneğin bizimkinden daha kolaydı.
Ayrıca ABD Donanması, kategorik olarak farklı sınıf ve tipteki gemilerde gemi alt sistemlerinin birleştirilmesini istedi. Bu zamanların olumlu sonuçlarından biri, tüm ABD Deniz Kuvvetleri gaz türbini gemilerinin bir tür gaz türbini - General Electric LM2500 ile yapılmış olmasıdır. Elbette farklı gemilerde çeşitli değişiklikler yapıldı, ancak bu bizim “hayvanat bahçemiz” ile karşılaştırılamaz. Spesifikler arası birleşmeye çok dikkat edildi. Ancak filonun maliyetini de düşürüyor.
Elbette, seksenli yıllarda ABD Donanması çeşitli savaş gemilerinden bir “hayvanat bahçesi” idi, ancak daha sonra SSCB'yi sayıca ezmek zorunda kaldılar. Ancak yapım halindeki gemiler kısaltılmış tipte farklılık gösteriyordu.
Ve sonuncusu. Bu, gemi üreticileri ve alt sistem üreticileri arasında müşterinin (Donanma) gemi fiyatlarını "düşürmesine" izin veren adil bir rekabet.
Ters tarafta, bir perakende adım olarak, en ciddi bütçe disiplini tanıtıldı. Donanma, bütçeleri dikkatlice planladı, gemi inşa programları bütçeleriyle birleştirdi ve gemi inşaatçıları için yapılan sözleşmelerin sağladığı paranın zamanında tahsis edilmesini sağladı. Bu, sanayinin gemilerin inşaat programına dayanmasına izin verdi ve bileşen ve malzeme arzındaki gecikmeler nedeniyle veya inşaat çalışmalarına devam etmek için yeni borç yaratma ihtiyacı nedeniyle fiyatların artmasına izin vermedi.
Şimdi Savunma Bakanlığı ve Rusya Donanması ile karşılaştırın.
Yeni Rus filosunun ilk toplu gemileri, 20380 projesi ve firkateyn 22350 projesinin korvetini tasarladı. Her ikisi de diğeri büyük serilerde planlandı, fakat Savunma Bakanlığı ne yaptı?
Amerikalılar geminin yapılandırmasını dondu, 20380'te büyük ölçüde revize edildi ve bir kereden fazla. Liderden sonraki tüm gemilerdeki DIRECT "Dirk" yerine Redut sistemi kuruldu. Bu yeniden tasarım için para istedi (ve bunun için gemiler çok ciddi bir şekilde yeniden tasarlandı). Daha sonra, ithal edilen dizel motorlar ve diğer bileşenlerle birlikte 20385'i tasarladılar, yaptırımların uygulanmasından sonra, bu seriyi terk ettiler ve 20380'e geri döndü, ancak entegre direkte, backlog'dan başarısız 20385'e kadar yeni radarlar ile geri döndü. Yine, tasarım değişiklikleri. Amerikalılar giderlerini planladılar ve gemi inşasını ritmik olarak finanse ettilerse, hem 20380 serisini hem de 22350'i kesintiler ve gecikmelerle finanse ettik. Amerikalılar denenmiş ve test edilmiş sistemleri toplu olarak çoğalttılar, ancak her şeyin işe yarayacağına güvenerek onları yenilerine değiştirdilerse, hem korvetler hem de fırkateynler kelimenin tam anlamıyla daha önce hiç kurulmamış ve hiçbir yerde test edilmemiş ekipmanla doluydu. Sonuç, uzun inşaat süreleri ve ince ayar ve çok büyük masraflar.
Ardından, işbirliğine dayalı birleşmenin olmamasından kaynaklanan ek masraflar başlar.
Aynı 20380'in yapımı ABD'de nasıl yaratılır? İlk önce, KONTOPLAR - Operasyonlar kavramı doğacak, yani “Operasyonel Konsept”, yani geminin hangi harekat operasyonlarının kullanılacağı kavramı. Bu konsept altında bir proje doğacak, bileşenler ve alt sistemler seçilecek, ayrı bir ihale altında, bazıları gerçek koşullar altında, geminin işletilmesi gereken koşullar altında yaratılacak ve test edilecektir. O zaman geminin inşası için bir ihale olacak ve teknik görevinden sonra donacaktı. Tüm seri derhal sözleşmeli olacaktı - otuz gemi planlandığı gibi, bu plana göre ilerleyecekti, ancak en zor durumlarda bile ayarlamalar yapılıyordu.
Gemiler tamamen aynı olacaktı ve ancak o zaman, tamiratlar sırasında, bir ihtiyaç olması halinde, örneğin tüm gemilerde torpido tüplerinin ve AK-630М'ın değiştirilmesi, elektronik silahların ve bazı mekanik sistemlerin modernizasyonu gibi - bloklarla modernleştirileceklerdi. tüm gemilerde aynı. Tüm yaşam döngüsü, yer iminden imha etmeye, planlı ve tamirat ve iyileştirmelere göre planlanacaktır. Aynı zamanda, gemiler inşa edildikleri tersanelerde tekrar döşenecek ve bu da inşaat süresinde bir düşüş sağlayacaktır.
Her şeyi tam tersi olarak yapıyoruz. Yalnızca sabit fiyatlar kopyalandı, ancak devlet zamanında zamanında para ödeyebiliyorsa ve inşaat için tüm finansman şeması müteahhitlerin maliyetlerinde ve geminin (gerçek) maliyetinde bir artışla birlikte taklacı uçuracaksa nasıl işe yarayabilir?
Ve elbette, mevcut olanın yerine yeni 20386 gemi tipiyle bir aldatmaca ve 20380 sınıfı için görevlerini yerine getirmek ve aynı şeyi yapmak bile başlamazdı.
Bu arada, Amerika Birleşik Devletleri’nden çok daha fazla türde savaş gemileri var, ancak bir bütün olarak filo zayıf (onu hafifletmek için).
Şimdi belirli sayıların örneğinin sonuçlarını düşünün. Rosstat'a göre, satın alma gücü paritesindeki dolar kurundaki rublenin dolar başına 9,3 rublesi olması gerekiyor. Bu bir pazar veya spekülatif rakam değil, Rusya'da bir dolara satın alabileceğiniz ABD kadar maddi zenginlik elde etmek için ne kadar ruble gerektiğinin bir göstergesi.
Bu rakamın ortalaması alınır. Örneğin, Amerika Birleşik Devletleri'ndeki yiyecekler dört ila beş kat daha pahalıdır, kullanılmış arabalar bizimkinden daha ucuzdur.
Ancak, ortalama olarak, PPP'nin karşılaştırılmasının kullanımı oldukça mümkündür.
Şimdi fiyatlara bak. Başlık "Arly Burke" uçuş IIa - 2,2 milyar dolar. Daha sonra - 1,7 milyar. PPP'yi düşünüyoruz, kafanın 20,46 milyar ruble ve seri 15,8 olduğunu görüyoruz. Amerika'da KDV yok.
Ülkemizde, 20380 corvette KDV'siz 17,2 bir milyar rubleye mal oluyor ve 20386 projesinin ana gemisi 29,6 milyara mal oluyor. Fakat korvetler nerede ve 96 roket hücreli okyanus destroyerleri nerede?
Tabii ki, satın alma gücü paritesi kavramına iddiada bulunabilirsiniz, ancak paramızı Amerikalılardan birkaç kat daha az verimli harcadığımız şüphesizdir. Yaklaşımlarımız ve bütçe disiplinimizle, Fransa veya İngiltere düzeyinde bir filoya sahip olabilirler, ancak oldukları gibi değil. Politik olarak ilgilenen vatandaşlar için, rezervasyon yapacağız - orada “kesintiler” ve yolsuzluklar da var.
Onlardan hem finansal planlama hem de üretim yönetimi öğrenmeliyiz.
3. Verimsiz ve pahalı Ar-Ge’yi azaltmak gereklidir.
Lehman'ın şartlarından biri, çeşitli mucize silah programlarının finansmanının baskılanmasıydı. ABD Donanması'nın görüşüne göre ne süper torpidolar, ne de süper roketler kendilerini haklı çıkarmadı. Standart silahlara, GEM'in standart versiyonlarına, birleşik silah ve teçhizata uymak ve mümkün olduğunca çok sayıda gemi perçinlemek gerekiyordu. Öngörülebilir gelecekte, program çok pahalı ve kitlesel değil, silahların seri üretimine hazır söz vermiyorsa, iptal edilmelidir. Bu ilke, Amerikalıların, bazıları üretilmekte olan silah ve mühimmat türlerini yükseltmek için kullandıkları çok para biriktirmelerine yardımcı oldu ve iyi sonuçlar aldılar.
O zamanki ABD'nin aksine, Donanma çok pahalı, süper roketli, süper roketli, süper gemi projelerine çok düşkün ve çıktının Moskova kruvazörünün onarımı için bile parası yok.
Bununla birlikte, Birleşik Devletler'de, son yıllarda, aynı zamanda kanondan geri çekildiler ve çıktıda, örneğin littoral savaş gemileri LCS'de çok fazla performans göstermeyen programlar aldılar, ancak bu, bu gerçekleşmeden önceki modern bozulmalarının bir sonucudur. Ancak, henüz seviyemize düşmediler.
4. Filo, yalnızca filo değil stratejik hedeflere ulaşmada bir araç olmalıdır.
80-ler'deki Amerikalıların net bir hedefi vardı - Sovyet Donanmasını üslerine geri götürmek. Aradılar ve başardılar. Donanmaları bu amaç için oldukça çalışan bir araçtı. Bunların nasıl yapıldığına bir örnek, Batı'da iyi bilinen bir olaydı, ancak çok az bilinen bir olaydı - ABD Deniz Kuvvetleri tarafından, Norpac FleetEx Ops'1982 egzersizinin bir parçası olarak, 82 sonbaharında Kamçatka'ya yapılan bir saldırının taklidi. Bu tür yöntemlerle Amerikalılar donanmayı yakıt, para ve gemilerin kaynaklarını harcamak ve okyanuslarda yer almak yerine güçlerini kıyılarını korumak için kıyılarına zorlamak zorunda bıraktılar. SSCB, denemesine rağmen bu zorluğa cevap veremedi.
Bu nedenle, Reagan yönetiminin (Lehman'da) Deniz Kuvvetleri için görevleri tanımladığı Denizcilik Stratejisi, ABD'nin dünyada hangi hedefleri takip ettiğini ve neyi takip ettiklerini tam olarak karşıladı. Strateji ve deniz inşaatındaki bu açıklık, para püskürtmeme ve sadece gerçekten gerekli olan şeylere yatırım yapmayı mümkün kılarak gereksiz her şeyi elden çıkardı. Dolayısıyla ABD, üsleri korumak için hiçbir korvet veya küçük denizaltı karşıtı gemiler inşa etmedi. Stratejileri, aktif saldırı eylemleriyle savunma hattını Sovyet karasularının sınırına kadar zorlamaları ve orada tutmasıydı. Bunun için korvet gerekli değildir.
Rusya'da Donanmanın rolünü ve ülkenin savunma kabiliyetindeki önemini belirleyen çok sayıda önde gelen belge var. Bunlar “Rusya Federasyonu Askeri Doktrini”, “Rusya Federasyonu Deniz Doktrini”, “Rusya Federasyonu Devlet Deniz Politikaları Alanındaki Politikalarının Temelleri” ve “Yılın 2050'una Gemi İnşa Programı” dır. Bu belgelerdeki sorun, birbirleriyle ilgili olmadıklarıdır. Örneğin, Temel İlkelerde belirtilen hükümler, Deniz Doktrini’nden gelmiyor ve eğer Gemi İnşa Etme Programındaki sızan verilere inanıyorsanız, o zaman onu hafifçe koymak için, hafifçe koymak için, birbiriyle ilişkilendirmediği konusunda hükümler de var. Belge gizli, ancak bir kısmı biliniyor ve anlaşılabilir. Eh, tam tersine, net değil.
Böyle koşullarda filoyu nasıl kurabilirsiniz? İlke meselelerinde bile netlik yoksa, örneğin “savunuyor muyuz” veya “saldırıyoruz”? Ne seçilir - iki PLO korvet veya bir okyanus fırkateyn URO? Akdeniz'deki müttefikleri (örneğin Suriye) korumak için bir fırkateyn gerekli ve üslerinin savunması için iki korvet almamız daha iyi, bunun için paramız yok. Peki nasıl olunur? Stratejimiz nedir?
Bu soru mümkün olduğu kadar açık ve net bir şekilde kapatılmalıdır, aksi halde işe yaramaz. Bu zaten imkansız.
5. Muazzam ve ucuz bir gemiye, her durum için bir işgücüne ihtiyacımız var, üstelik savaşta kaybetmek üzücü. Yalnız pahalı gemiler kazanamaz.
High-End Navy ilkesi Amiral Zumwalt tarafından icat edildi ve asıl destekçisi oldu. Kongre Zumvalt'ın tüm fikirlerini gömdü ve o da hızla “yenildi”, ancak bir şeyler yapmayı başardı. İlk teklif:
Tamamen yüksek teknolojili donanma o kadar pahalı olacak ki, denizi kontrol etmek için yeterli gemiye sahip olunması imkansız olacak. Tamamen düşük teknolojili bir donanma, bazılarına dayanamayacaktır. - Tercüme.] Tehdit türleri ve bazı görevleri yerine getirmek. Hem yeterli gemiye hem de oldukça iyi gemilere sahip olma gereği göz önüne alındığında [Donanma], yüksek teknoloji ve düşük teknoloji [filo] bir arada olmalıdır.
Bu Zumwalt kendisi tarafından yazılmıştır. Ve filonun kitlesel karakterini sağlama çerçevesinde, şunları önerdi: Pahalı ve karmaşık gemilerin yanı sıra, çok fazla yapılabilen ve görece konuşarak kitlesel karakterden dolayı “her şeyi yapacak” olan kitlesel, basit ve ucuz olanlara ihtiyaç vardır. Zumvalt, Deniz Kontrol Gemisi, Pegasus hidrofor roket botları, aerostatik boşaltmalı (amfibi olmayan hava yastığı) ve “devriye fırkateyn” olarak adlandırılan çok amaçlı bir gemi konsepti üzerine bir dizi hafif uçak gemisi inşa etmeyi önerdi.
Tüm bunlardan, sadece Oliver Hazard Perry adındaki fırkateyn seriye girdi. Tek şaftlı bir elektrik santraline sahip bu optimal olmayan, ilkel, rahatsız edici ve zayıf silahlı gemi, yine de ABD Donanması'nın gerçek bir "beygiriydi" ve bugün, hiçbir şeyle değiştirilemez. Bu fırkateynlerin kullanımdan kaldırılması, deniz silahları sisteminde henüz kapatılmamış bir “deliğe” yol açtı. Şimdi Deniz Kuvvetleri yavaşça yeni fırkateynlerin satın alma prosedürünü yürütüyor ve görünüşe göre bu sınıf ABD Donanması'na geri dönecek, ancak şu ana kadar silah sistemlerinde doldurması gereken hiçbir şey bulunmayan bir delik var. düzenli ve sürekli
Tüm önceliği ile, gemi iyi bir savaş karşıtıydı ve Soğuk Savaş'ın sona ermesinin tüm Amerikan gemi gruplarının bir parçasıydı.
Amerikalıların aksine, Rus Donanması yok ve sanayi devasa ucuz bir gemi geliştirmiyor. İşimizde ya da iş başındaymış gibi yaptığımız tüm projeler, karmaşık gemilerin pahalı projeleridir. Ne yazık ki, başkalarının deneyimi bir kararname değildir.
Tersini yaparız ve tersini alırız - filo değil, neflot.
6. Bürokrasinin azaltılması ve gemi yapımı alanındaki komut zincirlerinin basitleştirilmesi gerekmektedir.
Tüm röportajlarında Lehman bürokrasiyi azaltmanın önemini vurgulamaktadır. Amerikalılar oldukça şeffaf ve optimal bir gemi inşa kontrol sistemi getirdiler ve Lehman bu oluşumuna önemli katkılarda bulundu. Bürokrasinin optimizasyonunun yasaların gerektirdiği tüm formal prosedürleri ciddi şekilde hızlandırdığı gerçeğinin yanı sıra, gereksiz insanları azaltarak, yapmadan da yapabileceğiniz para tasarrufu sağlar.
Biraz daha karmaşık bir durumumuz var.
Savunma Bakanlığı'nın yapılarında çalışan kişilerin ifadesine göre, bürokrasi ile tam bir düzen var. Bir projenin veya acil olmayan bir siparişin koordinasyonu aylar alabilir ve öz güvenimizin tüm seti tam büyüme ile kendini gösterir. Eğer bu doğruysa, bunun için bir şeyler yapılması gerekir. Genel olarak, herhangi bir insan ekibine araba gibi, zayıf ve “dar” yerler bulmak, bunları ortadan kaldırmak, bilginin sanatçıdan sanatçıya geçişini hızlandırmak ve karar verme planlarını basitleştirmek, “fazladan” düşürmek gibi bir “sibernetik” yaklaşımıyla yaklaşılabilir. insanlar, sistemin zaten çalışmadığı kişiler.
Bu mümkün ve böyle şeyler çok yapıldı. Savunma Bakanlığında yapılmalarının bir sebebi yok.
Rusya’nın deniz gücünün kaybı kendi başına büyük tehlike arz ediyor - herhangi bir düşman, Rusya Federasyonu kıyılarından uzakta bir yere zararlı ve politik olarak yıkıcı, ancak aynı zamanda düşük yoğunluklu bir nükleer grevle çözülemeyen bir çatışmayı başarabilecek. Örneğin, kıyı şeridinin muazzam uzunluğu ve kırılganlığı, çok sayıda bölge ile iletişimin mümkün olduğu ancak deniz yoluyla (nadir hava uçuşları hariç), düşman ülkeler arasında güçlü deniz kuvvetlerinin varlığının mümkün olduğu çok büyük nedenler var. Filo ile durum kesinlikle dayanılmaz ve düzeltme gerektirir. Ve yakın zamanda bu düzeltmeyle kim ilgileniyorsa, düşmanın deneyimi, onun deniz gücünü geliştirdiği kurallar, çok, çok faydalı olacak ve yakın incelemeyi hak edecektir.
Tabii ki, Rusya Amerika Birleşik Devletleri değildir ve deniz inşaatı hedeflerimiz farklı olmalıdır. Ancak bu, Amerikan deneyiminin, özellikle de ev içi yararsız sonuçlar gösterdiği koşullarda, uygulanabilir olmadığı anlamına gelmez.
Düzeltilmenin zamanı geldi.