İzmir’in en acıklı sorunlarından birisi, Türkiye ortalamasının 1.5 katı durumundaki (yüzde 16’ya yakın) işsizliktir.
Bunun da en önemli nedeni, İzmir’in istihdam yaratacak yatırım alamamasından kaynaklanmaktadır.
Çünkü; kentin burnunun dibindeki Manisa bile, yatırım avantajları (vergi, elektrik, doğal gaz, istihdam yükü) açısından İzmir’in iki puan önündedir.
Dolayısıyla İzmir’e yatırım yapacak bir iş adamının, diyelim ki parça maliyeti 12 kuruşken, aynı fabrikayı Manisa sınırları içinde kurması halinde 10 kuruştur.
Siz parasını yatırıma çevirme kararı almış bir işadamı olsanız, fabrikanızı daha yüksek işletme maliyetini göze alarak İzmir sınırları içinde mi kurarsınız, yoksa yatırımınıza daha yüksek getiri sağlayacak Manisa’da mı? Bu basit sorunun cevabının “İzmir” olmayacağı kesin...
İzmirli sanayi ve ticaret ağırlıklı sivil toplum örgütü temsilcileri yıllardır İzmir’in işsizlik rakamlarını şişiren en önemli faktör olan bu bu kent bazındaki adaletsizliğin düzeltilmesi için dil dökmedik, önüne rapor, dosya, araştırma koymadık hükümet adamı ve siyasi parti temsilcisi bırakmadı.
Kendilerine sunular raporları ayrıntısıyla incelemeseler de, sözlü yakınmalara “haklısınız, mutlaka düzeltilmesi gerekir” dedikten sonra, maalesef bir kez daha “büyük gücün İzmir nefreti”ni aşamadılar, ufak-tefek düzenlemelerle “Gavur İzmir”i yine yatırımsızlığa mahkum ettiler.
10 Milyonluk Ege’nin Tek Bakanı...
Geldiğimiz noktada; Ege Bölgesi Sanayi Odası Başkanı, İzmir’in önemli bir işadamı Ender Yorgancılar, bu kente reva görülen haksızlığı bir kez de Kordon Rotaryenleri’ne anlatmış, 10 küsur milyon nüfusa sahip Ege’nin tek bakanı (o da arkadaş kontenjanından) Denizlili Nihat Zeybekçi’den beklentilerini artarmış.
Bakan Zeybekçi’nin, bundan bir süre önce EBSO’yu ziyaretinde yaptığı “hak teslimi”nin gereklerini yerine getirip getirmeyeceğini çok iyi bilsem de, konuya olumsuz yaklaşmamak adına “bilemem” diyerek geçiyorum.
Ancak Başkan ve Yorgancılar ve bir grup arkadaşının, elini vicdanına koyarak, bu ülkenin ve özellikle de bu kentin yetişmiş insanı, aydını olmanın sorumluluğunu yerine getirerek, her fırsatta doğruları söylemeye devam etmelerini, bu kentin bir ferdi olarak taktirle izliyorum. Özellikle de, kendilerine “doğru söyleme bedeli olarak kesilecek ve kesilmiş faturaların bedelini göze alarak” doğruları dile getirmeye devam etmeleri gerçeği, taktir hislerimi katlamaktadır.
Seçimde Adaleti Aramak...
Güncel konumuz, bir ay sonra seçmek üzere sandık başına gideceğimiz cumhurbaşkanlığı seçimleri ve aynı yarışa katılan adaylar arasındaki eşitsizlik... Birisi, devletin tüm kurum kuruluş, maddi manevi her türlü “dopingi-hormonu” ile yarışa katılırken, diğerleri “bu yarış adaletsiz” feryatları arasında başvuracak hakem arıyorlar.
Oysa gerçek zehir gibi acı; “hormonlu aday”, kendisine “diğer adaylara haksızlık yapılıyor. Kanunlarımız buna izin vermez” deme ihtimali olan “hakemler”i bile kendisi “özel yöntem ve araştırmalar” sonucu tayin seçmiş durumda.
Kimi kime şikayet edeceksin?...
Ben olsam, “halkımıza” tüm gerekçelerini anlatarak, böyle bir “adaletsiz yarıştan” çekilirim ve “devletin tüm olanaklarını, kendisine oy verecek veya vermeyecek tüm vatandaşların vergisini, kendi geleceği için harcamayı kendisinde özel hak olarak gören adayı” demokrasi sandığında tek başına bırakırım...
Bu durum, “adaletli seçim” peşindeki adayların sorunu olsa da, ben seçmen olarak zorlanarak aldığım 100 liralık akaryakıtın üzerindeki 60 liralık verginin, aldığım ekmeğin suyun üzerindeki KDV’nin, birilerine “gelecek harcaması olması”nı kabullenemiyorum. Maalesef “helal etmeme”nin dışında yapacak bir şeyim de yok.