Her yıl bir umut "bu yıl başıma gelmeyecek" diyorum. Ama nafile, yine kapılıyorum ona, her bahar olduğu gibi...
Sarhoş gibi başım dönüyor, içim gıdıklanıyor, her baharda karşılaştığım bu yabancıya karşı yine gardımı alamıyorum.
Hep en sevilenler midir, bizi en savunmasız bırakan?
Her bahar olduğu gibi, yine başıma gelecekleri bildiğimden, bu sefer farklı önlemler alayım dedim. Duyu organlarımdan en hassasını, her sabah bakımdan geçirdim.
Kapıya dayanmıştı bir kere, 10 gün boyunca alınan önlemler kar etmedi. Açtım kapıları, buyur ettim, yüzleşme zamanı çoktan gelmiş olanı...
Anlatamıyorum bedenime, "bu yabancı değil" diye, kabullenemiyor bi türlü.
Beni daha beter edip, ateşlere sarıp, hülyalara salmasına ramak kala aramıza duvarlar koydum. Daha bir kaç ay gitmez buralardan, hiddetlenip savunma duvarlarımı yıkmaya çalışacaktır bilirim.
Ama geçeceğini de bilirim, bildiğim içindir ki sabredebilirim. Her şey bittiğinde ise tüm bunlara sevdiğimin sebep olmasıdan dolayı hem üzülür hem de tekrar gelişini beklerim.
Ne çelişkili bir ilişkidir bu benimle bahar arasında yaşanan... Aynı derde düşenlerden henüz derman bulan olmadığından, daha uzun süreler bahar allerjimle birlikte yaşayacağız anlaşılan.