Kendini bilmektir.
Bu ise ubudiyet’le yani kullukla olur, yalnız ona kullukla.
Kul efendisine herkesten yakın olur.
Bir kul Tanrısının erişilmez ululuğundaki gücünü kavramış olursa beşeri yasakların ve dünya ilgilerinin kendinden ortaya çıkmasına imkan vermez.
Daima güçsüz ve her zaman kiymetsiz bir şey olduğunu bilir.
Esas yapısının sınırlarını geçmeye, büyüklenmeye, çekememezlik, gösteriş gibi yasaklara bulaşmaya istek duyamaz.
Kulluktaki sonsuz lezzeti tatmış olan, başka sevdanın esiri olmaz.
Resul şöyle demiştir;
Men arafe nefsehu fe-kad-anafe Rabbeh
‘Bir kimse nefsini bilirse, Rabbini de bilir.’