RİSALE-İ NURUN, Kuran ve Hz peygamberden (a.s.m.) öğrendiği bir bakıştır; eserden fiile sonra onun failine intikal etmek suretiyle Fail-i Hakikiye ulaşma metodu. Fiillerin güzelliği failin isim ve sıfatlarının güzelliğine işaret eder hakikatini unutmadan söylüyorum bu intikal sürecini. Her şey bir eserdir kâinatta. Düğüm de buradadır zaten; Varlığa eser olarak bakıldı mı gerisi çorap söküğü gibi gelir. Her varlık ilahi isimlere sıçramak için bir basamak vazifesi görür. Bu herşey için böyledir. Hz Peygamberin sünnetine de bu şeklide muhatap olmak gerekir sanırım. Yani onun yaptıklarını esma-i hüsnaya bir basamak kılmak için ona uymak.
Bediüzzaman Said Nursi Sünnet-i seniyyenin ehemmiyetinden bahsettiği 11. Lemâda, Rasulullahın söz ve fillerine uyarken geçirilmesi gereken tabir yerindeyse zihinsel süreci bakın nasıl anlatıyor;


Sünnet-i Seniyyenin küçük bir âdâbına mürâât etmek[uymak], ehemmiyetli bir takvâyı ve kuvvetli bir imanı ihsas ediyor[hissettiriyor]. Doğrudan doğruya Sünnete ittibâ etmek, Resul-i Ekrem Aleyhissalâtü Vesselâmı hatıra getiriyor. O ihtardan, o hâtıra, bir huzur-u İlâhi hâtırasına inkılâp eder. Hattâ en küçük bir muamelede, hattâ yemek, içmek ve yatmak âdâbında Sünnet-i Seniyyeyi mürâât ettiği dakikada, o âdi muamele ve o fıtrî amel, sevaplı bir ibadet ve şerî bir hareket oluyor. Çünkü o âdi hareketiyle Resul-i Ekrem Aleyhissalâtü Vesselâma ittibâını düşünüyor ve şeriatın bir edebi olduğunu tasavvur eder. Ve şeriat sahibi o olduğu hatırına gelir. Ve ondan, Şâri-i Hakikî olan Cenâb-ı Hakka kalbi müteveccih olur. Bir nevi huzur ve ibadet kazanır. (*1)|
Kısaca süreç şöyle işliyor, gündelik bir hareket Rasulullahın tarzında yapıldığı için akla öncelikle Rasulullah geliyor. Peki Rasulullah kim? Alemlerin Rabbi tarafından gönderilmiş, İslam dininin tebliğcisi ve kendisine uyulması emredilen en son elçi. Bu düşünce, o sünneti dinin bir tavsiyesi olduğu için uyma gibi müminane bir şuur üzerinden yaşama imkanı demek. Fakat burada da bitmiyor. Bir sonraki adımda ise din ve onun hakikatlerini tebliğ eden Hz. Peygamberi bizlere gönderen Alemlerin Rabbine -tabir yerindeyse- asıl merciye zihnin intikal etmesi gerekiyor. Varılan bu nokta ise kulun, Cenab-ı Hakkın huzurunda olduğu şuurunu kazanmasına matuf bir eylem. Ve hadiste anlatılan ihsan şuurunun kulun dünyasına yerleşmesi için çok önemli bir vesile. Her an Allahın huzurunda olduğu şuuruyla hareket etmek. Buradan da sünnette aslolanın, Allahı hatırlamak için bir vesile olduğu sonucunu rahatlıkla çıkartabiliriz. Evet, Sünnet, Allahı hatırlamak ve huzur-u daimiyi kazanmak içindir.
Bu sünnet-i seniyye için böyleyken, örneğin Hz. Peygamberi bize hatırlatan bir güzele, Güle de muhatab olurken dikkat etmemiz gereken bir hassasiyet olarak belirmesi gerekir. Yani başka herşeyde olduğu gibi Gülde de zihnin intikal etmesi gereken asıl nokta Esmâsı vasıtasıyla Cenab-ı Haktır. Çünkü Gülde evvel ve ahir görünen tüm güzellikler Cenab-ı Hakkın hatırlanması için ona tevdi edilmiştir. Tabi bu hâşâ- Rasulullahın akla getirilmesi uygun olmaz şeklinde kesinlikle algılanmamalı. Fakat sünnette olduğu gibi gül çiçeğinde de zihni Cenab-ı Hakka müteveccih kılmak ehemmiyet itibariyle birinci sıradadır.
Hâsılı Kelam, herşeyin mahiyeti ve varoluş amacı bir gayeye hizmet eder, Rablerine
Gül de, bülbül de, kainat bahçesinin Andelib-i Zişanı [şan sahibi bülbülü] Hz. Ahmed-i Mahmud-u Muhammed de (s.a.v)
Ayinedir bu alem, herşey hak ile kâim,
Mirat-ı Muhammedden Allah görünür daim
1. Bediüzzaman Said Nursî, Lemalar, Söz Basım Yayın, s.102.
© 2021 karakalem.net, Osman Sertuğ Çalışkan