Milyonlarca kelime kafamın içinde uçuşurken, oraya buraya yazamadığım, kimseye söyleyemediğim şeylerin varlığı beynime ve yüreğime fazla geliyordu ve yine aldım bu sanal günlüğü elime...
8 Ocak 2012 Pazar
Söyleyecek bir şeylerim olabilir..
O kadar garibim ki şu an bir yanım koşarak kaçmak istiyor bir yanım sessizce kalıp izlemek istiyor olanları. Gücüm yok! Tükendiğimi hissediyorum.
Ağlıyorum; içime akıyor gözyaşlarım..
Kliplerdeki terk edilmiş kadınlar gibiyim; fonda bir aşk şarkısı ama her şey bitmiş bense şarkı söylüyorum koca bir taşın üstünde. Klibin sonunu göremiyorum ya bitecek ekran siyaha dönecek ya biri gelecek arkamdan omzuma dokunup bana sarılacak.
Acıyorum aslında kendime, bu garip ruh halime.
Aslında yazı burada bitmişti fakat bir şey fark ettim bu yazının bir etiketi bile yok tıpkı benim gibi boş bu yazı da bomboş.