Her insanın bir anası, bir babası vardır.
Sizin de vardır.
Bir zamanlar benim de vardı. Ama şimdi yoklar.
Onlar öleli on yıllar geçti. Ama ben onları anarım, gözlerim dolar.
Hala onlara sarıldığım zaman hissettiğim sıcaklığı yeniden yaşarım.
Aslında ben baba olmadan önce onlara pek aldırış etmezdim. Bir gün baba oldum, bir buçuk yaşındaki kızım halının üzerinde oyuncakları ile oynuyordu. Dağıtıyor, bana da bakıyor gülüyordu. Ben de seyrediyordum. O zaman düşündüm ilk defa anamı ve babamı farklı olarak.
Ben bu kız için canımı verirdim. Ona zarar verenleri boğardım.
Düşündüm, anam ve babam da benim için öyle yaparlardı. Kimsenin bana en küçük zarar vermesine dayanamazlar, gözlerinden yaşlar akardı.
Siz de anne ya da babasınız. Ya da bir gün olacaksınız. İnsan evlat sahibi olunca anasını babasını daha iyi anlıyor.
Sağlığımda anam ile babam için pek fazla bir şey yapamadım. Kazandığım para onları daha güzel ortamlarda yaşatmaya yetmiyordu. Hastalıklarında elimde geleni yapıyordum ama bu da yeterli değildi.
Onlar bu dünyada iken ne yapmam gerektiğini Allah müminlere şöyle bildiriyordu.
Şimdi yoklar işte.
Düşündüm, acaba bu dünyaya veda etmiş olan anam ile babama ne yapabilirdim.
Kur’an bu konuda ne diyordu.
Rabbin, sadece kendisine kulluk etmenizi,
ana babanıza da iyi davranmanızı kesin bir şekilde emretti.
Onlardan biri veya her ikisi senin yanında yaşlanırsa, kendilerine «of!» bile deme;
onları azarlama;
ikisine de güzel söz söyle. İsra 23
Ben bunları yapmış mıydım? Düşündüm, evet yapmıştım.
Onlara her zaman iyi davrandım.
Anama babama “Offf1” dediğimi hatırlamıyorum
Onları azarlamadım.
İkisine de güzel sözler söyledim.
Onlar benim anamla babamdı.
Ben de babaydım. İki kızım vardı.
Bu güne kadar bana daima iyi davrandılar.
Asla “Offf!” demediler.
Sert bir tek sözleri olmadı.
Ve daima bana güzel sözler söylediler.
Onlarla gurur duyuyorum.
Sizlerin de ananız babanız var. Siz de onlara iyi daranıyor musunuz?
Onlara “Offf!!” diyor musunuz.
Kırıcı sözler söylüyor musunuz?
Daima güzel sözler söylüyor musunuz?
Ne güzel.
Çocuklarınız varsa, onlar da size aynısını yapıyorlar mı?
Eminim yapıyorlardır.
Ama unutmayın, siz ananıza babanıza ne yaparsanız, onlar da size onu yaparlar.
Ama günümüzde gençler Allah’ın bu emirlerinden haberleri bile yok. Anasına kafa tutanları mı ararsın, dövenleri, sövenleri mi ararsın, ağlatanları mı ararsın. İnsanın bunları düşününce içi sızlıyor.
Ana ve babanın hakkını bir kul ödeyemez.
Küçükken bizi emziren, altımızı temizleyen, aç kalınca yediren, soğuktan sıcaktan koruyan, kimsenin zarar vermemesi için her türlü fedakarlığı yapan anamız ile babamız ne yapsak azdır.
Bakınız aşağıdaki ayette ne diyor Rabbim:
Onları esirgeyerek alçakgönüllülükle üzerlerine kanat ger ve:
«Rabbim! Küçüklüğümde onlar beni nasıl yetiştirmişlerse, şimdi de sen onlara merhamet et!» İsra 24
Bu ayetin üzerine hiçbir şey söylenmez.
Onlar yaşlanmışlar, sıra bizim onlara bakmamıza gelmiştir.
Bu bakma, tatlı söz söyleyerek, güler yüz göstererek, onları hiçbir şekilde incitmeyerek, sevgi ile saygı ile olmalıdır.
Ana-babama bakıyorum diye, fırlatarak önlerine para atmak, bir şey dediklerinde karışma sen diye bağırarak anaya babaya bakılmış olmaz.
Onlar hassas insanlardır.
Bizden sevgi isterler..
Bizden saygı isterler.
Bizden fedakarlık isterler.
Bir zamanlar bunları onlar bize vermişti, şimdi sıra bizim onlara vermemize geldi.
Anamıza ve babamıza bu dünyada yapacağımız görevlerimiz var. Allah, bunları bize açık açık bildiriyor.
Onlar ölünce anamıza babamıza yapacağımız bir şey kalmıyor mu?
Elbette kalıyor.
Geleneklere bakılırsa, mezarlarına gidip Kur’an okutuyorlar.
Mevlüt okutuyorlar.
Onların hayrına ona buna yardım ediliyor.
Dualar okunuyor onlar için.
Kur’an’da dua hariç diğerlerinin hiç birine yer yok.
Allah, ölmüş ana-babalarımız için dua edilmesini Hazreti İbrahim’in dilinden şöyle istiyor.
Şimdi o ayete bakalım.
Rabbimiz!
Hesabın kurulduğu günde
benim için,
anam-babam için,
ve mü’minler için bağışlamada bulun!” İbrahim 41
Bir gün kıyamet kopacak ve yeryüzüne ne kadar insan gelmişse, hepsi, Allah’ın huzurunda toplanacaktır. Ve orada dünya yaptıklarımızdan, ya da yapmamız gerekirken yapmadıklarımızdan sorguya çekileceğiz. İşte bu günde, kendimiz için, ölen ana-babamız için ve müminler için bağışlanma dilememiz gerektiğini diyor Müminlerine.
Artık onlar için yapabileceğimiz şey bu. Yani onlara Allah’ın affı için istek ve dilekte bulunmak.
İnsanlar anasına babasına öldükleri vakit bayramlarda mezarlıklarına gidiyorlar, bir da hoca ya da Kur’an’ı yüzünden okuyan birini buluyorlar, onlara para vererek ana-babasına Yasin okutuyorlar. Bu olayda iki yanlış birden yapılıyor:
Birincisi, Kur’an para karşılığı okunmaz. Bunu okuyan da okutan da zarardadır.
İkincisi de ölenlere Yasin okumak diye bir şey yoktur. Yasin surusenin 70. Ayeti şöyledir:
Kur’an, (69. Ayet) diri olanları uyarman içindir. Yasin 70
Kur’an, sadece diri olanların kitabıdır. Ölülerin kitabı değildir. Bu anamız babamız bile olsa.
Diriler Kur’an’ı elina alıp okumazlar, ama ana-babasına minnet ve vicdan borcunu yerine getirmek içn okuturlar. Hem de okudukları surede Kur’an’ın dirilerin kitabı olduğu açıkca bildirildiği halde.
Artık gaflet uykusundan uyunalım. Neyin ne olduğunu bilelim.
Unutmayın ki, eğer şimdi değilseniz, bir gün sizler de ana baba olacaksınız. Sizin ana-babanıza yaptıklarınızı da onlar size yapacaklardır. Siz nasıl ana-babanız ölünce gidip Yasin okuttunuzsa, onlar da size aynısını yapacaklardır. Bu böyle devam eder gider.
Analarımızın ve babalarımızın kıymetini onlar yaşarken bilmeliyiz. Öldükten sonra ahlamanın vahlamanın bir önemi yoktur.
Öyle insanlar bilirim ki, anasını ya da babasını sevmezdi, ondan korkar çekinirdi, ölünce kıymete biniyor ve bir numaralı anacı babacı kesiliyorlar. Bu yanlıştır. Burada üzmeyelim onları, burada bakalım, sevelim, saygı gösterelim, öldükten sonra onlar için yapılacak şey İbrahim Peygamberin yaptığı gibi bağışlanmalarını isteyelim.
Şimdi şu ayete bir daha ve dikkatlice bakalım, üzerinde düşünelim. Siz böyle mi yapıyorsunuz, yoksa ana babanıza yaptıklarınızla Allah’ın dediklerinin hiç ilgisi yok mu?
Rabbin, sadece kendisine kulluk etmenizi,
ana babanıza da iyi davranmanızı kesin bir şekilde emretti.
Onlardan biri veya her ikisi senin yanında yaşlanırsa, kendilerine «of!» bile deme;
onları azarlama;
ikisine de güzel söz söyle. İsra 23
Saygılarımla…
Necmi AKGÜL
////////////////////////////////////////////////////
BİR AYET:
Verdiğiniz sözü de yerine getirin. Çünkü verilen söz, sorumluluğu gerektirir. İsra 34