Eşruhların Dansı...Yaşamın gizemi, herşeyin varlığını sürdürmesi ve ölmesinde yatıyor. Yalnızca bir süreliğine gözden kayboluyor, sonra geri dönüveriyorlar. Hiçbir şey ölü değildir. İnsanlar kendilerini ölmüş gibi gösterirler ve yapmacık cenaze törenleriyle dokunaklı ölüm haberlerine katlanırlar. Oysa, işte onlar orada durmakta, sağlıklı ve iyi durumda, tuhaf ve yeni bir kılık içinde pencereden bakmaktadırlar.
Hayatınızdan kimler kimler geçmiştir, ne sevdalar ve aşklar yaşamışsınızdır ama şimdi durum farklıdır. Sanki çocukluğunuzdan beri bugüne, onunla karşılaşmaya hazırmışsınız gibidir. Sonra ben hayatımın aşkını buldum dersiniz. Eşruhun bulunması da buna benzer birşeydir işte...
Bir eşruh, doğu öğretilerinde karma sözcüğüyle açıklanan ve genellikle kolaylıkla çözülemeyen ve anlaşılamayan, neden - sonuç bağlantılarının bir sonucu olarak bir araya geldiğiniz bir varlıktır.
Baştan söyleyeyim. Öyle çok fazla kalın bir kitap değil, bu... Kitap, totalde 196 sayfanın içerisine sığdırılan 24 bölümden oluşan ustaca bir kurguya sahip nitelikte.
Elizabeth annesinin ölümüyle sarsılmışken, Pedro'da aynı acıyı ağabeyinin ölümüyle yaşar. İkisinin de ortak özelliği hayatlarındaki yakın bireyleri kaybetmeleri ve sağlıklı ilişkiler yaşayamamalarıdır. Hayatlarına hiç kimse girmemiş midir? Elbette hayır. Hayatlarına giren insanlar elbette olur ama ruhları hiçbir zaman birlikte oldukları insanları istemez.
Nitekim kendilerini rahatsız eden bu durumdan kurtarmak için bir psikiyatrist'in gözetimi eşliğinde hipnoz tedavisinden yararlanarak, önceki yaşamlarına giderler. Kimi zaman bir önceki yaşamlarına, kimi zamanda biraz daha uzun süre 4 yüzyıl öncesine yolculuk yaparken bulurlar kendilerini.
Şu an ki zamanda birbirlerinden haberdar olmayan bu iki insanın yaşamları öyle bir yer ve şekilde kesişiyor ki, okurken siz bile hayrete düşüyorsunuz. Ben sonunu öğrendiğimde inanılmaz heyecanlanmış ve şaşırmıştım. Yalnızca bunu söyleyebilirim, ötesini paylaşmak okumayı düşünenlere haksızlık olacaktır ne de olsa. Okuyun ve bizzat kendi gözlerinizle görün...
Ralph Waldo Emerson'un sözleriyle başladığım Eşruhların Dansı kitabının yazısını Mevlana Celaleddin-i Rumi'nin şu sözleriyle sonlandırmak istiyorum.
"Taş olarak ölmüştüm, bitki oldum.
Bitki olarak öldüm ve hayvan oldum.
Hayvan olarak öldüm, o zaman insan oldum.
Öyleyse ölümden korkmak niye?
Hiçbir sefer daha kötüye dönüştüğüm yada alçaldığım görüldü mü?
Bir gün insan olarak ölüp, ışıktan bir yaratık, rüyaların meleği olacağım.
Fakat yolum devam edecek.
Tanrı'dan başka herşey kaybolacak.
Hiç kimsenin görüp duymadığı birşey olacağım.
Yıldızların üzerinde bir yıldız olup doğum ve ölüm üzerinde parlayacağım."
PS: Eh ne diyim, bir yerlerde sizin yolunuzu gözleyen, kalbi yalnızca sizin için atan bir eşruhunuz vardır ne de olsa. Eş ruhlarınızı tez zamanda bulmanız dileğiyle...