BİR MEKTUP İKİ SEVDA
1960 lı yıllar…
1960 lı yıllar…
O dönemde Almanya ile Türkiye arasında anlaşmalar yapılıyordu ve bu anlaşmalardan birisi de hiç şüphesiz işçi anlaşmasıydı. Almanya belli bir sayıda ve yine belli bir zaman için işçi istemişti Türkiye den. Almanya nın, Alamanya olarak anıldığı ve bizlerin de aklında hep bu isimle yer eden bir ülke olarak kaldı Almanya.
Anlaşma yapıldıktan sonra, zaman yine Anadolu erkek ve kadınına gereken rolü vermişti çoktan: gidenlere hasret, geride kalanlara ise beklemek düşmüştü… Sirkeci den trenler kalkmaya başladı işte o dönemler. Gerçi sirkeçiden trenler hep kalkıyordu ama bu kadar uzağa giden ve bird aha geri dönemeyecek olan işçiler için hiç hareket etmemişti trenler.
Sıraya dizilip ağızları, saçları ve daha çok şeyleri control edilen insanlarımız tutuyor Almanya nın yolunu. Birçok ayrılıkların, kavuşmaların yaşandığı sirkeci tren garı`nda izleri yıllarca silinmeyecek ve adına şarkılar yazılacak, dilden dile dolaşacak bir gurbetin hikayesi yazılıyordu o dönemler.
Belki de hayatında istanbulu o zamana kadar hiç görmemiş olan insanlar, gurbete giden bir yolun ilk durağı olarak kullanmak zorunda oldukları için görmüştü adına şiirler yazılan İstanbul` u. Ellerde tahta valizler, içlerinde memleketin sarı sıcağını taşımış rengi solmuş bir kaç elbise, hasretlere belki bir merhem olur diye alınan eş, çoluk çocuk , nişanlı ve sevgili resimleri yani kısacası içine hayatlar sığdırılan valizlerle tuttular gurbetin yollarını.
Çalar acı düdüğü trenin ve başlar yolculuk. Tam o esnada havaya kalklar “uğurlar olsun“ anlamında sallanan eller. Ve dillerde trenin acı düdüğünden duyulamayan“en kısa zamanda döneceğim“ vaadleri. Hiçbiri bilmiyordu tutamayacaklarını bu sözü, hiçbiri bilmiyordu Almanya`nın yanı gurbetin artık vatan olacağını, çıkarken yola bir vatandan bir yabancı vatana doğru…
Kimisi bir traktör parası biriktirmek için gitmişti, kimisi bir tarla alabilecek para için, kimiside parasızlıktan, Karın doyurmayan hatta saflığı maddiyattan sonra sorgulanmış, evin araban varmı sorusuna hep yenik düşmüş sevgisinin muhatabı olan genç sevgililerine kavuşmak için gitmişti. Gidiş sebebleri çok değişik olsa da hepsini Almanya`nın işçi pansiyonunda ayakta tuttan bir tek güç vardı: geri dönüş umudu.
Sonrasında mektuplar gidip gelmeye başladı, hasretli yüklü ve göz yaşını taşıyan mektuplar. İşçi pansiyonunda bir tencerede pişen yemeğin, bağlama çalan Anadolu insanı nın gurbet türküsü eşliğinde yazılan mektuplar. Mektuplardaki satırlar hep “geleceğim diye bitiyordu“ ve her gelen trene “ geldiler“ diye koşuyordu bekleyenler ama gelenler yoktu…
Bir arkadaşımdan duyuyorum daha sonraları ve şöyle yaşanmış hikaye anlatıyor: “kaldığımız işçi pansiyonuda köylüm ile beraber kalıyorduk. Okuma yazma bilmezdi bu yüzden ben yazardım mektuplarını. Ama ben yazarken beni hayretle izlerdi. Çünkü o bir kaç cümle söyler, ben yarım sayfa yazardım. Benim yazdığım mektubu eşi de okuyamazdı (okuma yazması yoktu) bundan dolayı eşi de evlerinin hemen yanında olan, benim yaşlarımda ki genç bir kıza okutur ve yazdırırdı. Kısacası biz o kızla (sevgilimle) yazısırdık bu mektuplar sayesinde. Ve bunu yıllar sonra öğrendiğinde bana mektubu yazdıran köylüm şakayla ve gülümsemeyle diyor “ bir mektup iki sevda taşıdı yıllarca desene“
- YÜREKLERİNDEN VURULDU EKMEK ALMAYA KOŞAN ÇOCUKLAR - 24 Mart 2018
- GİDENLERİN LAYIK OLDUĞU YER - 17 Mart 2018
- GÖÇ EDEN SANAT - 10 Mart 2018
- BURDA KONUŞURDUK YASAK DİLİMİZİ - 3 Mart 2018
- YİTİK HAYATLAR - 24 Şubat 2018
- BİR MEKTUP İKİ SEVDA - 18 Şubat 2018
- HASRET YÜKLÜ TÜRKÜLER - 10 Şubat 2018
- VURULMUŞTU UMUDUN TÜRKÜCÜLERİ - 4 Şubat 2018
- EN ÇOKTA VATANSIZLIKTI BiZi ÜŞÜTEN - 29 Ocak 2018
- SÜRGÜN DÜŞÜNCELER - 21 Ocak 2018