2003 yılında, Güney Afrika’nın o zamanki başkanı Thabo Mbeki, şunları anlattı: Güney Afrika’nın ekonomisi iki katlı bir ev gibi. En üst kat oldukça peluştu, tüm donanımlar özenle bir araya getirilmişti. Bunu Güney Afrika’daki modern, çeşitlendirilmiş ekonomi olarak adlandırdı. Ancak bu seviyenin altında, yoksulların çok az beceriyle ya da hiç beceri olmadan yoksulluk içinde sıkışıp kaldığı kayıt dışı bir ekonomi vardı.
Mbeki’nin benzetmesi daha da ileri gitti: iki kat arasında birbirine bağlanan bir merdiven yoktu. Aslında Güney Afrika’nın iki ekonomisi vardı ve aralarında hiçbir köprü yoktu.
Mbeki’nin tarif ettiği şey, Güney Afrika’nın komşusu Zimbabve de dahil olmak üzere gelişmekte olan ülkelerde yaygın bir sorun. Meslektaşım Baldwin Guchu ve ben yakın zamanda Araştırma yürüttü Zimbabwe’de sorunu çözmeye çalışan bir girişimde. Makalede, aracıların ülkedeki kayıtlı ve kayıt dışı ekonomileri birbirine bağlamada oynadıkları rolü inceledik. Güney Afrika bundan ders çıkarabilir.
1994’ten beri Güney Afrika, merdivenlere fazla dikkat etmeden mevcut iki katlı altyapıyı inşa etti. En azından, yukarı doğru hareketi teşvik edecek kadar geniş veya sağlam değil. Bu, birçok gelişmekte olan ekonomi tarafından paylaşılan ciddi bir kalkınma sorunu teşkil ediyor.
Akademik Araştırma tipik olarak bunu düalizmin bir işlevi ve bu ikili ekonomiler arasındaki kurumsal bağlantıların eksikliği olarak etiketler: kurumlar bu ekonomilerin her birinde ekonomik aktiviteyi yöneten “oyunun kurallarını” belirlemesine rağmen, kurumlar iki farklı ekonomi arasında köprü oluşturmaz ve böylece birlikte ama ayrı ayrı yaşarlar.
Büyük işletmelerin küçük işletmelerle iş yapmadığına dair nakaratı ne sıklıkla duyuyoruz?
Bu eksik bağlantının sonucu, iki ekonominin birbiriyle ilişki kurmakta zorlanması, verimsizliklere ve önemli ölçüde kaybedilen fırsatlara yol açmasıdır. Daha da kötüsü, sosyal ve ekonomik bölünmeleri pekiştiriyor ve eşitsizliği derinleştiriyor. Bunun tezahürünü Güney Afrika’da çeşitli şekillerde görüyoruz.
Güney Afrika, son derece işleyen ve iyi düzenlenmiş bir bankacılık sektörü ile birlikte derin ve likit finansal piyasalara sahiptir; bu, en üst kattaki finansal sistemimizin dünyanın önde gelen ekonomilerinden herhangi birine karşı iyi önlemler aldığı anlamına gelir. Bu nedenle, sermayeye erişim geniş çapta erişilebilir olmalıdır.
Ama değil. Küçük işletmelerin bir kısmı, en üst düzeyde finansman için belirlenen kriterleri karşılamıyor. Gelişmiş ekonomilerde, küçük işletmeler, teminatlı ve teminatsız seçenekler de dahil olmak üzere bankalardan veya diğer sermaye piyasalarından finansman için bir dizi alternatife sahiptir.
Bu nasıl düzeltilebilir? “Bu hükümetin işidir” iddiasında bulunmak, daha yenilikçi bir aracı rolü oynama yeteneğine sahip diğer oyuncuları görmezden geliyor.
Güney Afrika’nın iki katlı ekonomisi telaffuz edilirse, Zimbabwe’ninki ağırdır. Evi piramit şeklindedir. Yine de farklı seviyeleri birbirine bağlamaya yönelik girişimler var. Araştırmamız bunların ne olduğuna baktı.
Aracıların rolü
Zimbabwe, zayıf ve sömürücü siyasi ve ekonomik kurumlarıyla ünlüdür. bu Dünya Bankası kayıt dışı ekonominin toplam ekonominin yaklaşık %60’ını oluşturduğunu tahmin ediyor; “Çalışan” olarak kabul edilenlerin yaklaşık %90’ı kayıt dışı ekonomide çalışmaktadır.
Bu, özellikle, sömürgecilik mirasının ve daha yakın zamanda toprak gaspının birleşik mirasının, büyük ölçekli ticari çiftçiler ile küçük ölçekli, genellikle geçimlik çiftçiler arasında bir uçurum oluşturduğu tarım alanında geçerlidir.
Bu daha küçük tarım üreticileri, karşılıklı güven sistemi aracılığıyla köylerinde işbirliği yapıyor, ancak bu şekilde iş yapmak köylerin ötesine geçmiyor. Daha büyük perakende sektörü oyuncularına satış yapmak için sıkı yasal sözleşmelere ihtiyaç var. Ek olarak, küçük ölçekli çiftçiler, makinelere erişim sağlamak için bir miktar finansmana ve mahsullerini dikmek, hasat etmek ve depolamak için gerekli girdi maddelerinin sürdürülebilir bir tedarikine ihtiyaç duyarlar.
Bu, bir krediyi garanti etmek için teminat olmadan veya perakendecilerden sözleşme satın almadan imkansızdır. Sonuç olarak, bir kısır döngüye hapsolmuşlardır – üretmek için borç alamazlar, borç para almak için de üretemezler.
Özel, kar amacı gütmeyen kuruluş gibi bir organizasyonun paladyum devreye girebilir. Yaklaşımı işbirlikçidir. Bu durumda, küçük ölçekli çiftçileri kayıtlı pazarlara bağlayan kayıtlı ve kayıt dışı ekonomiler arasında bir köprü görevi görerek bağışçılar tarafından finanse edilen bir projeyi destekledi. Başka bir deyişle, iki kat arasındaki merdiven.
Paladyum çeşitli şekillerde aracı olarak işlev görür. Girdi tedarikçileri ile küçük ölçekli çiftçiler arasında bağlantı kurarak sözleşmeli çiftçiliği kolaylaştırır, bu çiftçiler daha sonra ürünleri önceden kararlaştırılan gelecekteki bir fiyattan onlara geri satmayı kabul eder. Bu, girdi finansmanını ele alır ve çiftçilerin çıktısı için garantili bir pazar sağlar.
Ayrıca mobil satın alma sistemlerini etkinleştirmek için özel sektörle ortaklıklar kurar. Bu, çiftçileri bir pazar bulma zorunluluğundan kurtarır ve onlara adil bir fiyat sağlar; ayrıca onları depolama ve paketleme probleminden kurtarır.
Konsinye stok girişiminin bir parçası olarak aracı, çiftçilerin gelecekte krediye erişmek için kullanabilecekleri elektronik işlem geçmişini, aksi takdirde eksik olacak kayıtları ve bilgileri sağlayarak tutar.
Çözümler
Tüm bu müdahaleler, bürokratik hükümetin aşırı erişiminden ziyade aracılar tarafından daha iyi hizmet görür. Bu, özellikle hükümetin kurumsal kapasitesinin zayıf olduğu ve yolsuzluğun yaygın olduğu durumlarda geçerlidir.
Girişimci zihniyeti çok az olan veya hiç olmayan hükümetler bu konuda başarısız oluyorlar çünkü sürdürülebilir bir şekilde doldurabilecekleri bir boşluk görmüyorlar. Hükümetlerin yapabileceği şey, bu aracıları destekleyen politikaların etkin bir şekilde işlemesini sağlamak ve kamu ve özel sektör arasındaki geleneksel sınırların giderek bulanıklaştığını ve hibrit ortaklıkların yenilikçi çözümler için potansiyel sağladığını kabul etmektir.
Büyük işletmelerin kendi payına, ikili ekonomilerin statükosunu korumanın piyasaları gayri meşrulaştırdığını ve fırsatların kaybedilmesine yol açtığını anlaması gerekiyor.
Aracılar için soru, köprü desteğinin proje girişimlerinin ötesine geçebileceği yolları hayal etmektir. Bu projeler, sınırlı bütçelerle zamana bağlıdır. Uzun ömürlülük düşünülerek uygulanmazsa, bu tür müdahaleler onları çözmekten ziyade bağımlılıklar yaratabilir. Bu nedenle kayıtlı ve kayıt dışı ekonomileri birbirine yaklaştırmak için daha uzun vadeli, daha sürdürülebilir çözümler hayal edilmelidir. Ve ayrıca kalıcı entegrasyonu sağlamak için.
Bu tür yanal düşünme olmadan Zimbabwe ve Güney Afrika gibi ülkeler merdivensiz iki katlı evlere sahip olmaya devam edecek ve vatandaşların çoğunu zemin katta mahsur bırakacak ve yukarı bakacak. Böyle bir yapısal eşitsizlik sürdürülemez.
Baldwin Guchu, bu makalenin ortak yazarıdır. Mali yönetimde geçmişi var. Çalışmaları, gelişmekte olan bölgelerdeki kurumlar ve finansal piyasalar arasındaki bağlantıya odaklanmaktadır.
Kaynak : https://3-mob.com/the-economy/insights-from-zimbabwe-on-how-to-link-formal-and-informal-economies/