Bay Chappelle’in anahtarsız olması kimsenin umurunda değildi. Hepsi aylar öncesinden hayal bile edilemeyecek bir deneyime katılıyordu. Bir gün torunlarına New York’un yeniden canlanıp en sevdikleri grubun başka bir grubun şarkısını seslendirdiği ve baş vokal yapan efsanevi bir çizgi romanla bir melodi taşımaya çalıştıkları o geceyi anlatacaklar.
Çoğu insan, duyguları öncelikle veya hatta yalnızca kafalarında var olarak görür. Mutluluk bir ruh hali olarak kabul edilir; melankoli, akıl hastalığının potansiyel bir uyarı işaretidir. Ancak gerçek şu ki, duygular doğal olarak sosyaldir: Etkileşimlerimizle örülürler.
Araştırmalar, insanların başkalarıyla birlikteyken yalnız olduklarından beş kat daha sık güldüğünü buldu. Bir trende bir yabancıyla sohbet etmek bile neşeyi ateşlemek için yeterlidir. Bu, Netflix’te bir şov izlemekten zevk alamayacağınız anlamına gelmez. Sorun şu ki, aşırı yeme bireysel bir eğlencedir. En yüksek mutluluk, çoğunlukla kolektif faaliyetlerde yatar.
En büyük mutluluğumuzu kolektif coşkunluk anlarında buluruz. 20. yüzyılın başlarında, öncü sosyolog Émile Durkheim tarafından, ortak bir amaç etrafında bir grupta bir araya geldiklerinde insanların hissettikleri enerji ve uyum duygusunu tanımlamak için ortaya atılan bir kavramdır. Kolektif coşku, dans pistinde yabancılarla, beyin fırtınası seansında iş arkadaşlarınızla, dini bir törendeki kuzenlerle veya bir futbol sahasında takım arkadaşlarınızla ritme girdiğinizde hissettiğiniz eşzamanlılıktır. Ve bu salgın sırasında, büyük ölçüde hayatımızdan çıkmadı.
Kolektif coşku, yaşama sevinci bir gruba yayıldığında gerçekleşir. Covid’den önce araştırmalar, insanların dörtte üçünden fazlasının haftada en az bir kez toplu köpürme bulduğunu ve neredeyse üçte birinin bunu günde en az bir kez yaşadığını gösterdi. Bunu korolarda şarkı söylerken, yarışlarda koşarken ve kafelerde ve yoga derslerinde daha sessiz bağlantı anlarında hissettiler.
Ancak sokağa çıkma yasağı ve sosyal mesafe norm haline geldikçe, bu anların sayısı giderek azaldı. Odadaki insanlarla birlikte gülerken toplu bir coşkunun tadına varmayı umarak stand-up komedi spesiyallerini izlemeye başladım. İyiydi ama aynı değildi.
Bunun yerine, çoğumuz kendimizi kara bir bulutun içine çekilmiş bulduk.
Duygular bulaşıcı hastalıklar gibidir: İnsandan insana yayılabilirler. Wharton yönetim profesörü ve konuyla ilgili önde gelen bir araştırmacı olan meslektaşım Sigal Barsade podcast’imde “Duygusal bulaşma, kelimenin tam anlamıyla diğer insanların duygularıyla enfekte olduğumuz zamandır” dedi. “Neredeyse tüm çalışmalarımızda, insanların bunun olduğunu fark etmediğini bulduk.”
Kaçırdığımız belirli bir neşe türü var.
2020’de pandemi başladığında, yayılan ilk olumsuz duygu korkuydu. Toplulukları saran panik dalgaları, insanları paketleri temizlemeye ve el dezenfektanı biriktirmeye zorladı. Çok fazla insan sevdiklerini kaybettikçe, çok fazla insan işini kaybetti ve herkes normal hayata dair bir parçayı kaybetti. Depresyon veya anksiyete semptomları olan yetişkinler, 10 Amerikalıdan birinden 10’da dörde yükseldi.
Ve bunların yalnızca krizin kendisinden kaynaklanmadığına inanmak için sebepler var – aslında insandan insana aktarıldılar. Araştırmalar, eşiniz, aile üyeniz veya oda arkadaşınız depresyona girerse, bunun için yüksek risk altında olduğunuzu gösteriyor. Ve bulaşma yüz yüze etkileşimle sınırlı değildir: Duygular sosyal medya gönderileri ve kısa mesajlar yoluyla da yayılabilir.
Duygusal bulaşma, çoğunlukla hareketsiz oturmaya, büyük boyutlu sanal kafalara bakmaya, kendi yansımanızı görme konusunda bilinçli hissetmeye ve hatalı yüz ifadelerini okumanın bilişsel yükünü dengelemeye atfedilen bir fenomen olan Zoom yorgunluğunu kısmen açıklayabilir. Bulaşma bilimi, aşırı görüntülü arama kullanımından kaynaklanan olumsuz duyguların kısmen aynı zamanda üzgün, stresli, yalnız veya yorgun insanlarla saatlerce iletişim kurmamızdan kaynaklanabileceğini öne sürüyor. (Bir Zoombie kıyametinde nasıl hayatta kalınır: ne pahasına olursa olsun göz temasından kaçının.)
İnsanların evde kalmaya ve büyük kalabalıklardan kaçınmaya teşvik edileceği ilk kez netleştiğinde, içedönüklerin “Hayatım boyunca bu an için hazırlandım” dediği bir şaka dolaştı. Ancak veriler farklı bir hikaye anlatıyor: Pandemi sırasında genellikle daha fazla depresyon, kaygı, stres ve yalnızlık bildirenler dışa dönükler değil içe dönükler oldu. Dışa dönükler daha fazla bağlantı arayabilir, ancak içe dönüklerin de buna ihtiyacı vardır – aynı zamanda sosyal etkileşimden güç alırlar. İzolasyonda, birçok içe dönük kişi, kendini yalnız hissetmeye şaşırmış olabilir. Kolektif coşkuyu da kaçırıyorlardı.
Bu bahar, durgunluk hakkında bir makale yazdım – depresyon vadisi ile gelişmenin zirvesi arasındaki durgunluk ve can sıkıntısı. İnsanların hevessizliklerini tartışma konusunda bu kadar hevesli olduğunu hiç görmemiştim. Şikago’da bir fırını olan ve ekmek pişirmek için harcadığı saatleri özlediğini benimle paylaşan bir kadından dokunaklı bir yanıt geldi. Belki de sadece bireysel bir görevde akış bulmakla ilgili değildi. Başkalarıyla birlikte ve başkaları için pişirmenin kolektif coşkusunu da kaçırmış olabilir mi?
Émile Durkheim 1912’de toplu köpürme hakkında ilk yazdığında, I. Dünya Savaşı’nın arifesiydi ve İspanyol gribinin ölümcül yayılmaya başlamasından altı yıl önceydi. Ama Kükreyen Yirmiler onu tam gücüyle geri getirdi. İnsanlar birlikte şarkı söyleyip dans ettiler, birlikte spor yapıp izlediler. Önemsiz faaliyetlerin sığ eğlencesinde sadece kolektif bir coşku bulmadılar; aynı zamanda birlikte yaratmanın ve sorunları birlikte çözmenin derin eğlencesinde de şekillendirdiler. Bu on yıl, caz ve konuşma filmleri gibi popüler sanatta, su kayağı gibi eğlencelerde ve insülin gibi tıbbi gelişmelerde bir patlama getirdi.
Bazı ülkeler yeniden açılmaya başladıkça, toplu bir coşku doğal olarak gerçekleşecek – ve zaten öyle. İnternette pijama altlarıyla dolaşan ve bilgisayar ekranlarından kayıtsızca uzanan Zoombilerin sayısı azalacak. Bazılarımız işte yaratıcı çarpışmaların heyecanını ve gerçek bir tatilin telaşını şimdiden hissetmeye başladık. Ancak evden çıkmak, mutluluğu en iyi şekilde takip edeceğimizi garanti etmez.
Psikologlar, insanların bireysel olarak mutluluğun peşinden koştukları kültürlerde, aslında daha yalnız olabileceklerini bulmuşlardır. Ancak sosyal olarak mutluluğun peşinden koştukları kültürlerde – bağlantı kurarak, önemseyerek ve katkıda bulunarak – insanların refah kazanma olasılığı daha yüksek görünüyor.
Amerika Birleşik Devletleri’nde normale dönüş veya buna benzer bir şey, zihinsel sağlık ve esenlik anlayışımızı yeniden düşünmenin zamanıdır. Gelişmeyi daha az kişisel coşku ve daha çok kolektif coşku olarak düşünmeliyiz. Mutluluk, Covid’in ilk günlerinde, insanların dayanışmayı İtalya’da pencerelerinden dışarı çıkıp birlikte şarkı söylerken, Brezilya’da mutfak zeminlerini koşu bandına dönüştürmek için bulaşık deterjanı kullanırken ve el çırparak ve kaşıklarla tencereleri vururken buldukları anlarda kutladığımız türden anlarda yaşar. dünyadaki temel çalışanları onurlandırın. 15.000’den fazla yabancı Dave Chappelle’in “Ben buraya ait değilim” şarkısını duyduğunda New York’ta yeniden doğdu ve hepsi oraya ait olduklarını hissettiler.
Bağımsızlık Bildirgesi, Amerikalılara yaşam, özgürlük ve mutluluk arayışı için devredilemez haklar vaat etti. Bu arayışın bize mutluluk getirmesini istiyorsak, bir Karşılıklı Bağımlılık Bildirgesi oluşturmanın zamanı gelmiş olabilir. Yalnız başına depresif ve endişeli hissedebilirsin, ancak yalnız gülmek veya yalnız sevmek nadirdir. Paylaşılan sevinç, sürdürülen sevinçtir.