Agatha Christie... Bu polisiye üstadını, herhangi bir kitabını okumamışsanız bile, mutlaka duymuşsunuzdur. Ben de şimdiye dek kendisinin bir kitabını hiç okumamıştım ta ki Kahverengi Elbiseli Adam'a kadar. Sonuç: fevkalâde. Öncelikle üslubundan bahsetmek istiyorum. Oldukça yalın ve akıcı. Cümleleri coşkulu bir nehir gibi ardı ardına sıralanıp, pürüzlenmeden akıp gidiyor. Bunu oldukça sevdim. Beni hiç mi hiç yormadı. Kurgusu da oldukça iyiydi. Neden polisiye kraliçesi konumunda olduğuna şaşmamak gerek. Her şey birbirine mükemmel bağlıydı ve en ufak ayrıntılar mükemmel verilmişti. Her bir ayrıntının da bir değeri vardı, yani hiçbiri boş yere anlatılan laf kalabalığı değildi.
Ana hatlarıyla konudan bahsetmek istiyorum. Anne Beddingfeld ana karakterimiz. Babasıyla beraber monoton ve sıkıcı bir hayat sürmüş, ta ki babası öldükten sonra Londra'ya yerleşinceye kadar bundan kurtulamamış genç bir kadın. Her zaman içinde var olan macera tutkusu bir gün metro istasyonunda tanık olduğu kaza, ama sebebi olan bir kaza, sonucu açığa çıkar. Elinde, tesadüfen ona geçen bir ipucu niteliğinde kağıtla, babasından kalan küçük mirasın tamamını bir gemi yolculuğuna yatırır ve bu olayın gerçeğinin peşine takılır. O adamın ölümünden bir saat sonra bir cinayet işlenir. Ve her nasılsa Anne bunların bağlantılı olduğunu anlar. Aslında bu olay görüldüğü kadar basit değildir, ardında daha başka olaylar zinciri ve başında da 'Albay' diye bilinen biri vardır. Ve herkesin cinayeti işlediğini düşündüğü Kahverengi Elbiseli Adam da bu Albay'ın günah keçilerinden biridir. Maceraperest genç kadınımız Anne, bu yakışıklı adam ve birkaç yoldaşıyla beraber cinayetin failinin peşine düşer. Bu arada Christie, hikayenin içine bir küçük de aşk kondurmuş ki bence pek de iyi etmiş.
Polisiye ve aşk bu kitapta çok güzel yoğrulmuş. Sevenlere şiddetle öneririm. Bu arada kitaptaki ana sözcük: Elmaslar.