Libyalı alim Dr. Ali Muhammed Es Sallâbî‘nin Gazze ve Filistin’deki Soykırıma İlişkin ABD Yönetimi ve Müttefiklerine Açık Mektubu
Bu açık mektubum; Amerikalı liderlere, müttefiklerine ve onların halklarına yöneliktir. Bu mektubu kaleme alan kişinin, Rab olarak Allah’a, din olarak İslam’a ve peygamber olarak Hazreti Muhammed sallellahu aleyhi ve sellem’e inanan bir Müslüman olduğunu; iyiliği emredip kötülükten sakındırma, zulme engel olma, insanlar arasında adalet, esenlik ve eşitliği sağlama esasına dayanan insanî ve manevî değerlere sahip biri olduğunu akılda tutulmasını umuyorum. Bu mektubu okurken, mektubu yazan kişinin dinine, derisinin rengine veya yaşadığı yer açısından bakmadan; her zaman yapıldığı gibi insanları yer, kültür, renk, halk ve ırkları kategorize etmeden okumalısınız.
Bu mektubu Kur’ân’ın yolundan giden bir Müslüman olarak açık ve net bir şekilde yazıyorum. Kur’ân-ı Kerim, Yüce Allah’ın insanlık tarihini onunla koruma altına aldığı güvenilir bir kaynaktır. Bu kaynak, atamız Hazreti Adem’den başlayarak Hazreti Nuh, Hazreti İbrahim, Hazreti Musa, Hazreti Harun, Hazreti Yakup, Hazreti İshak, Hazreti Yusuf, Hazreti Hud, Hazreti Salih ve Hazreti İsa (salat ve selam üzerlerine olsun) ve Peygamberlerin sonuncusu Hazreti Muhammed sallellahu aleyhi ve sellem’e varıncaya kadar, nebî ve resûllerin hayatlarını doğruluk ve tarihî gerçekler açısından birebir ve tam bir güvenilirlikle aktarır. Onlar yeryüzünün tamamında insanlık için lider, en güzel örnek ve en ideal önderlerdir.
Resûl ve nebîler, yeryüzünde insanlara yeryüzündeki gerçekleri dile getirmemizi öğrettiler. Umulur ki; düşünüp öğüt alır, tedebbür eder ve âlemlerin Rabbi olan Allah’tan korkarlar. Böylelikle ıslah olanlardan ve ıslah edenlerden olurlar.
Hazreti Musa aleyhis selam’ın Firavun, Haman ve Karun’a; Hazreti İsa aleyhis selam’ın Roma hükümdarına ve Peygamberlerin sonuncusu Hazreti Muhammed sallellahu aleyhi ve sellem’in Mekke’de Ebu Cehil’e, Roma’da Herakleios’a ve İran’da Kisra’ya ulaştırdığı mesaj buydu. Mesaj verilmek istenen tarafın olumlu karşılaması veya kulak kabartması şart değildir, ancak bu, Allah’ın mesajını tebliğ etmek ve O’nun indinde mazur görülmek içindir.
Bu zalimane savaşı başlatan İsrail’dir ve yaşananlar sadece askerî bir operasyondan ibaret değildir. İsrail, insanlığa karşı suç işlediğini bunu daha geniş çapta artırarak yapmaya devam edeceğini kamuoyu önünde ilan ediyor. İsrail Güvenlik Bakanı Yoav Gallant’ın kullandığı tabir ile Filistinlilere “hayvanımsı insanlar” muamelesi yapmak, onları “yiyecek, su ve ilaç” gibi temel yaşam haklarından mahrum bırakmak ve Filistinlilere sürekli saldırılarda bulunmak gibi davranışları ortaya çıkaran asıl neden; İsrail’in hiç beklemediği olaylar karşısında yaşadığı şok, onların apaçık ırkçı zihniyeti ve Batı’nın koşulsuz destek ve dayanışmasını arkalarına almalarından ötürüdür.
Filistin halkına karşı en sert hamlede bulunmayı destekleyen aşırı yönetici elitlerin sahip olduğu Siyonist ırkçı ve yerleşimci eğilim, İsrailli tarihçi Benny Morris’in 11 Ocak 2019’da Haaretz gazetesine “Bu yer batacak” başlığıyla verdiği röportajdaki yorum ve teorilerinden kaynaklanıyor. Röportajda Benny Morris, Filistinlileri bir halk olarak görme tenezzülünde bile bulunmadan, onlar hakkında acımasız bir tablo çizerek ve onları kaderlerinden sorumlu tutarak böylelikle onlar için en uygun olanın, onları öldürmek olduğunu haklı göstermeye çalıştı.
O, büyük olasılıkla bir tarihçi hissiyatıyla, bir ülkenin yerli halklarının kendi ülkelerinde tamamen soykırımdan geçmeden veya yerlerinden sürülmeden hayatta kalmalarının, dünyanın daha önce bildiği işgalci sömürge deneyimlerinin sona ermesine yol açtığını idrak edebiliyor. Çünkü, başka bir halkı tamamen kontrol altına almak, onlara baskı yapmak, onları sonsuza kadar askerî işgal gücüne boyun eğdirmek geçmişte rasyonel bir seçenek olarak sayılmadı. Peki bu seçeneğin üçüncü milenyumda var olma şansı var mı?!
İşgalci İsrail hükümetleri böyle saldırgan bir vizyona dayanarak, yerleşimlerin genişletilmesine, Filistinlilerin yaşama olanaklarının kısıtlanmasına, topraklarına el konulmasına, su kaynaklarının, ekonomilerinin ve üretim kaynaklarının kontrol edilmesine, Filistinlilere inşaat ve barınma kısıtlamaları getirilerek baskıcı koşulların dayatılmasına, günlük tutuklama operasyonlarına, ırksal ayrımcılık yapılmasına, şehir ve köyleri birbirinden ayıran kontrol noktalarının arttırılmasına dayanan yavaş, sessiz ve zorla yerinden etme politikalarını sürdürüyor. Bu durumu İsrail Meclisi (Knesset) üyesi Smotrich şöyle ifade ediyor: “Her yıl 20.000 Filistinli Batı Şeria’yı terk etmek zorunda kalıyor.”
Hamaset, bazı Siyonist çevrelerde öyle aşırı bir noktaya vardı ki, İranlı Cyrus ve Amerikalı Trump’ın yer aldığı, büyük bir tarihî mesaja işaret eden hatıra bir para bastılar. Onlara göre, Cyrus Yahudileri Babil esaretinden kurtarmıştı. Beyaz Saray’ın efendisinden özellikle istedikleri şey ise, -yeni bir felaket yaşanmasını gerektirse bile- Filistin davasını sonsuza kadar yok edecek son bir darbe ile tarihin sonuna karar vermesidir
Siyonist çevrelerin ve onların Batılı müttefiklerinin niyeti, ilk adım olarak Arapları Filistin’den sürmek, ardından Fırat’tan Nil’e kadar kendi varlıklarını (Büyük İsrail Devletini) kurmak olduğu gayet açıktır. Tabii burada Amerika ve Britanya’nın İsrail’in antisemitizmi suç sayan kanunlar kapsamında, İsrail’in suç işlerken bu suçları planlamaya ve desteklemeye aktif olarak katıldıklarını, aslında bunu yaparken Arapların da Sami kökenli olduklarını kabul etmeye göz yumduklarını görüyoruz.
Filistin’deki Siyonistlerin “kadim tarihî kökenlerini” kanıtlamak için uydurdukları en büyük iddialardan biri de “Tapınak ve Vaat Edilmiş Topraklar” yalanıdır. Söze sondan başlayıp Mescid-i Aksa’nın Hz. Süleyman zamanından çok önce inşa edildiğini söylersek, o zaman nasıl olur da “sözde” Süleyman Tapınağı Mescid-i Aksa’nın altında olabilir? Siyonistlerin Kudüs’ü işgal ettikleri günden bu yana Mescid-i Aksa’nın altında yaptıkları çok sayıdaki kazılar, tapınak iddialarından hiçbir şey kanıtlayamamışlardır.
Yahudi ve diğer arkeologlar, Siyonistlerin (burada tüm Yahudileri kastetmiyoruz, çünkü onların bir kısmı Siyonist oluşumun projesine ilk etapta karşı çıkmıştı.) Mescid-i Aksa’nın altında Tapınağın varlığına ilişkin iddialarını yalanladılar.
1930 yılında o zamanki Birleşmiş Milletler’in himayesinde uluslararası bir komite kurulduğunda, bu komite bir ay boyunca incelemelerde bulundu, çok sayıda Arap ve Yahudi tanığı dinledi. Ayrıca kendisine sunulan tüm belgeleri inceledi. Her iki grup tarafından getirilen avukatların savunmalarını dinledikten sonra şöyle bir rapor hazırladı: Batı (Ağlama) Duvarı’nın mülkiyeti yalnızca Müslümanlara aittir. Bu konuda gerçek hak yalnızca onların elindedir. Çünkü orası Selahaddin Eyyubi’nin yeğeni Melik el-Afzal’ın vakfiyesi ve Müslümanlara ait olan Mescid-i Haram alanının ayrılmaz bir parçasını oluşturmaktadır.
Duvarın önünde ve El Meğâribe Mahallesi olarak bilinen bölgenin önünde yer alan kaldırımın mülkiyeti de İslam Hukuku hükümlerine göre vakfedildiği için Müslümanlara aittir. Bu uluslararası rapor, Müslümanların tarihî, dinî ve hukukî yönden “Burak Duvarı” üzerindeki haklarını doğrulamaktadır. Encyclopædia Britannica bunu şu sözlerle doğrulamaktadır: “Tapınağın Mescid-i Aksa hareminde olduğu kesin değil; özellikle de Titus MS 70 yılında onu yıktığında, orada hiçbir şey bırakmamış ve tüm izlerini yok etmişti. Bu yüzden Süleyman Tapınağı için herhangi bir arama/ araştırma abesle iştigaldir.”
Müslümanlar Filistin’i fethettiğinde, Müminlerin Emiri Halife Ömer b. el-Hattâb radıyellahu anh, Kudüs ve Filistin halkını güvence altına almak ve korumak için “el-Uhdetü’l Ömeriyye/ Ömer’in Taahhüdü” ilan etti ve ardından Filistin’in bütün arazileri ve hatta Mescidi Aksa ile birlikte sonsuza kadar Müslümanlara vakfedildiğini ilan etti. Ta ki bu hak kaybolmasın, insanlar onun bereketine ve ganimetlerine göz dikmesinler ve orada ikamet edenler güvende olsunlar. Bu taahhüt ve insanlığa barış mesajı, Kudüs’teki Kıyamet Kilise’sinde (bilinen ismiyle Kutsal Kabir Kilisesi’nde) mevcuttur.
Dolayısıyla Batılı liderlere düşen; Filistin toprakları ve Müslüman Arapların bu topraklar üzerindeki tarih boyunca süregelen hakları konusunda akl-ı selimi, insan mantığını ve hukukî delilleri hakem kılarak temel soruları yanıtlamaya çalışmaları gerekmektedir:
- Burası kimin toprağı?
- Buraya sonradan gelen kim?
- Neden Filistin halkını değil de Yahudileri destekliyorlar?
- Mescid-i Aksa’nın yahudileştirilmesine, yerleşim birimlerinin genişletilmesine ve insan hakları ihlallerine neden bu kadar körler?
Filistin halkının işgalci yapay Siyonist varlığa karşı dik duruşu, bir özgürlük mücadelesidir ve meşru bir mücadeledir. Onların bu konudaki dayanağı Azîz ve Cabbâr olan Allah’a olan imanları ve muhkem ayetleriyle Allah yolunda ölmenin, saldırganların ve zalimlerin karşısına dikilip onları engellemenin, Allah’a yaklaştıran en üstün ameller olduğunu beyan eden Kur’an-ı Kerim’in öğretileridir. Rab olarak Allah’a, din olarak İslam’a, nebî ve resûl olarak Muhammed’e iman eden kimse, bu konuda hiçbir kınayıcının kınamasından korkmaz. Yüce Allah şöyle buyurur: (kendi dinine) (o müminler)
Bu soruları cevaplamaya çalıştığımızda, Batı Medeniyeti’nin, fikrî konularda ve din propagandasında uzmanlaşan Siyonist istihbaratının gerçek manada nüfuz ettiği, “Vaat Edilen Topraklar” ve “Süleyman Tapınağı” meselesine benzer pek çok tarihî gerçekleri çarpıttıkları dışında bir cevap bulamıyoruz. Batı’nın ahlakî ve hukuk sistemine nüfuz etme ve onları çarpıtma konusunda başarılı oldular. Üstelik bunu Batı’nın desteğiyle yaptılar. Bu fikirler, sağduyuya hitap eden değerlerin yok edilmesinde rol oynadı. Öyle ki farklı konumlardaki birçok Batılı liderin, halklarının değerleri, kurumları ve uzun zamandır savundukları insaniyet ve medeniyet şiarları pahasına tekebbür ve adaletsizlik çukurlarına düşmesine neden oldu.
Biz Müslümanlara gelince, bizim, inancımızdan ve tarihimizden esinlenen açık ve gerçek bir vizyonumuz var. Aziz Kitabımız Kur’an-ı Kerim’in zikrettiği Davud, Süleyman ve İsrailoğullarının peygamberleri hakkındaki gerçek şudur: Onların metodu, barış, adalet, ıslah etme ve Allah’ın dinine tabi olmaya çağrıda bulunma, zulüm, haksızlık ve başkalarına karşı saldırganlıktan uzak durma çağrısıdır. Bu nedenle bu konuşmayı akıl ve mantık diliyle konuştuğumuzda, Allah’ın; insanlık hikayesi, nebî ve resûllerin akış hareketleri ve medeniyetlerin birbirini takip etmesi hususlarında bahsettiği gerçekleri dinleyeceğinizi umuyoruz.
İyiyle kötünün, hakla batılın mücadelesini anlamak isteyen, (yeni kaleme aldığım) “El Enbiyaü’l Mülûk/ Kral Peygamberler” adlı kitabımı okuyabilirler. Dileyen bu kitabı resmî web sitemde bulabilir. Bu kitap; Davut ve Süleyman aleyhis selam ve sözde Süleyman Tapınağı, Filistin ve tarihî hakkındaki gerçekler etrafında kafa karıştırıcı tüm sorulara tatmin edici yanıtlar içermektedir.
Sömürgecilik konusunda tecrübeli olan Batılı liderlerin, Filistin’i işgal eden İsrail’in yok olmaya mahkûm olacağını hesaba katmaları gerekir. Tıpkı, bu işin başını çeken Amerika olmak üzere, İngiltere’nin işgal ettiği birçok ülkenin ve Fransa’nın işgal ettiği diğer ülkelerin -en başta Cezayir olmak üzere- kaderi gibi. Cezayir halkı İslam’a ve onun hoşgörülü inancına tutundu, onun ilkeleriyle amel etti, inanç ve ilkelerle 1 Kasım 1954’te ayaklandı. Fransa 1830’dan 1954’ün başlarına kadar Cezayir halkına karşı sürdürdüğü Haçlı savaşı çerçevesinde yaklaşık 124 yıl boyunca Fransızlaştırma ve Hristiyanlaştırma ve politikasını uyguladı.
Cezayir toplumunun, Arap ve İslamî kimliğini ve kültürünü yok etmek ve Cezayir’i bir Fransız toplumuna dönüştürmek için tüm maddî, askerî, güvenlik ve kültürel imkanlarını seferber etti. Ancak Cezayir halkı inançlı bir halk olduğu ve İslam inancına, Kur’ân’a ve Arapça diline sımsıkı bağlı kaldığı için, o köklü ve inatçı direnişi ve güçlü imanı sayesinde, sarsılmaz dağlar gibi dimdik ayakta kaldı. Böylece Cezayir halkı; Fransa’nın, Cezayir’in inanç ve kültürüne nüfuz edip onu dininden, dilinden ve İslam ümmetiyle olan kültürel bağlarından ayırmaya yönelik tüm aşağılık girişimlerini boşa çıkardı.
Cezayir’in bağımsızlık mücadelesi, bir milyondan fazla Cezayirlinin şehit edildiği (Allah onlara rahmet etsin) onlarca yıl süren silahlı mücadelenin ardından 5 Temmuz 1962’de Fransa’dan bağımsızlığını ilan ederek en güçlü sömürgeci bir güçten kurtuldular. O zamanın en büyük küresel güçleri ABD ve Avrupa Birliği olmasına rağmen Sovyetler Birliği, Cezayir’i sömürgeleştirmelerinde ve Cezayir halkına karşı savaşlarında Fransızları destekledi. Bugün Filistin meselesinde de durum aynıdır. Zira Filistin halkı özgür, mücadeleci ve haklı bir millettir. Allah’ın izniyle diğer halklar bağımsızlıklarına ve özgürlüklerine kavuştukları gibi Filistin halkı da bağımsız ve özgür oluncaya dek hakkını elde etmeye kararlıdır.
İngilizlere karşı mücadelenin ve bağımsızlığın lideri, Amerika Birleşik Devletleri’nin ilk kurucusu George Washington ne diyor? “Özgürlüğün kökleri derinlere kök saldığında, hızlı büyüyüp yayılır.” Washington’un ülkesini bağımsızlaştırmak için mücadelesine nasıl başladığını anlatan “George Washington ile Bir Röportaj” kitabı, okuyucularını Washington’un devrimci vizyonuna dair bir yolculuğa çıkarır. O “ülkenin babası” unvanını kazanmış savaşçı ünlü bir kahramandır. Bu yolculukta okuyucular, İngiliz sömürgeciliğinden kurtulduktan sonra Amerika’yı en iyi yer haline getiren kahramanlığın anlamından ilham alırlar.
İslam Şeriatı’na göre öğüt vermek, yüce değere sahip olup hem Müslümanlar hem de gayrimüslimler için bir görevdir. Dünya aynı gemidedir ve dünyanın herhangi bir yerinde yaşananlar, olumlu-olumsuz her yere yansır. İslam ümmeti şu anda, Hazreti İsa aleyhis selam’ın Romalıların saldırısına maruz kaldığı ve Romalıların İsa aleyhis selam’a eziyet ettikleri durumuna benzer bir durumla, saldırı ve terörle karşı karşıyadır.
Roma, kendisini medeniyet değerlerinin sembolü, dünyanın süper gücü ve Yunan medeniyetinin mirasçısı olarak görüyordu. O zamanın şartlarında bir senatosu ve demokrasisi vardı. Romalı birey inanç ve şahsî davranışlarında özgürdü. Roma’yı o zamanın diğer bölgelerindeki zalim imparatorluklardan daha iyi yapan da buydu. Ancak, Romalıların Hristiyanlara yaptıkları iğrenç suçlar nedeniyle, insanlık tarihi bu ülkeyi pek iyi yad etmiyor. Bu süper güç; mutlak güç, mutlak kuvvet, izzet ve adalet sahibi olan Yüce Allah’a inanan bir gruba eziyet edince her türlü değerli meziyetlerini kaybetmiş oldu. Çünkü Yüce Allah’ın cezası şiddetlidir, zalime mühlet verir ama (asla ihmal etmez ve) bir gün mutlaka ondan intikam alır.
Yüce Allah, Romalılara kuzeydeki barbar halklar olan Almanları musallat etti ve oranın altını üstüne getirerek kültürel simgelerini yakıp yıktı. Almanlar, MS 5. yüzyılın sonlarında Romanın ihtişamını yerle bir etti.
Bundan iki yüzyıl sonra, Yüce Allah, Mesih aleyhis selam’ın yaşadığı kutsal toprakları, nebî ve resûllerin sonuncusu Hazreti Muhammed sallellahu aleyhi ve sellem’in ümmetini mirasçı kıldı ve burada Mesih büyük bir zafer kazandı. Çünkü İslam ümmeti, dünyanın birçok bölgesini fethederek zulüm ve diktatörlüklerden kurtardı ve oraları merhamet ve adaletle doldurdu. İnsanlara Mesih’in büyüklüğünü, risaletinin doğruluğunu, havarilerinin ve onlara tabi olanların faziletini ortaya çıkardı. Bütün bunlar Kur’ân-ı Kerim’de ayrıntılı olarak belirtilmiştir.
Zira İslam ümmeti kendisini, Halilürrahman Hazreti İbrahim aleyhis selam ile başlayan, Hazreti Musa aleyhis selam ve Hazreti İsa aleyhis selam’ı da içine alan, peygamberlere tabi olanların oluşturduğu aynı uzun zincirinin son halkası olarak görüyordu. Bu ümmet, Hazreti İsa aleyhis selam’ın düşmanlarının; Mesih’i yalanlayıp insanları ona karşı kışkırtan Roma ve onun gücüne tapanların veya Hazreti İsa’nın risaletini çarpıtan Pavlus ve onun peşinden gidenlerin, özgürlük ve insanî değerlere düşman olduklarını tüm dünyaya gösterdi.
Benim üzüldüğüm nokta ise; baskı ve zulümden kaçan göçmenlerin kurduğu ABD, Kanada, Avustralya ve bazı Batı ülkelerinin, kendilerini, zulüm ve işkencelerine maruz kaldıkları mütekebbir despotların yerlerine koymalarıdır. Bu, zulmü destekleyen güçlerin yok olacağının, korkunç sonlarının ve Yüce Allah’ın er ya da geç onları cezalandıracağının habercidir. Yüce Allah şöyle buyurmaktadır:
Hiç şüphe yok ki, Allah’ın milletler, halklar ve medeniyetler hakkındaki hükmü, takdiri ve sünneti işlemektedir ve belki de zulüm ve tekebbürün ortadan kalkmasını, Allah’ın kullarına yeryüzünü yönetmede ilahî bir imkân sağlaması ve ardından zulmeden müstekbir ve tağutlar için korkunç bir yenilgisi olacaktır. Bu ilahî sır bize, zulme uğrayan müstaz’af İsrailoğullarının eliyle despot Firavun’un başına gelenleri hatırlatmaktadır.
Yüce Allah şöyle buyurmaktadır: (faydalı olmak üzere) (Mısır) (mukaddes topraklara) (İsrailoğullarından gelecek diye)
Cenab-ı Hak, aziz kitabında bize, bu topraklarda güç gösterisinde bulunup sağa sola saldıran, despotluk ve zulüm yapan Âd Kavmi’nin medeniyetinden bahseder ve onların, Peygamberleri Hz. Hud’a (a.s.) şöyle dediklerini bildirir: (mucizelerimizi) ”
Bu kıssa, kibir, zulüm, baskı ve üstünlük sağlama üzerine kurulu olan, insan haklarını, kadınların, çocukların, savunmasız yaşlıların hayatlarını umursamayan, medeniyetler, krallıklar ve hükümetler için dersler ve ibretler içermektedir. Ellerindeki yıkıcı araçlarla lisan-ı halleri “bizden daha güçlü kim var?” der gibi. Bu insanlar için sünnetullah işlemektedir ancak onun zaman ve süresi Yüce Yaratıcı’nın katındadır. Medeniyetlerin dolaşım ve değişim yasasına şu ayet-i kerime de değinir: (zaferi bazen bir topluma bazen öteki topluma nasip ederiz.)
Müslümanlar, adalet, barış ve iyiliği esas alan ve aynı zamanda ahlakî duruşu açısından da darda olan kimseyle alay etmeyi asla kabul etmeyen bir ümmettirler. Amerika’nın başını çektiği Batılı çevrelerin ve liderlerinin politikalarını gözden geçirip, adalete daha yakın olmalarını umarlar. Bu konuda emsal gösterilecek bazı liderler var ve bu da İslam ümmetinin Batı’nın attığı bazı adımları nasıl değiştirme yönünde katkıda bulunduğunu açıkça gösteriyor.
ABD Başkanı Wilson, Birinci Dünya Savaşı’nın sonunda açıkladığı on dört madde içerisinde en önemlisi şuydu: “Halklar, kendi kaderini tayin etme hakkına sahiptir.” İslam ümmeti bu açıklamayı, Müslüman halkların bağrına çökmüş Avrupa sömürgeciliğine karşı adil bir duruş olarak algıladı. Evet, Müslümanlar, Batılıların içinden yükselen bir sese ve ezilenlere yapılan zulmü ve halklar arasındaki ayrımcılığı reddeden ve onlara yönelik zulüm girişimlerini önleyen bir gücün ortaya çıkmasına sevindiler.
Ancak Amerika’ya ve onun insan hakları projesine olan güven kısa sürede sarsıldı. Ardından Amerika’ya karşı beslenen hüsnüzannı ortadan kaldıran delil niteliğindeki eylemleri nedeniyle söz konusu güven dibe vurdu. Bu kanıtların belki de ilki, Başkan Nixon ve Sekreteri Kissinger’ın 1973 Ekim Savaşı’nda ve ardından Filistin’deki işgale verdikleri destekti. Sonra baba-oğul George W. Bush geldi ve çifte standardı dünyanın gözü önünde yaptılar. Afganistan’ı ve Irak’ı işgal edip yok ettiler, halklarını öldürdüler ve onları yerlerinden ettiler.
Mescid-i Aksa’nın büyük azgınlar ve suçlular tarafından onlarca kez yağmalanmasının ve Filistin’de meydana gelen onca şeye rağmen Amerika’nın Siyonist oluşumla stratejik ittifakını devam etmesi, Amerika’nın ve Batılıların sergiledikleri duruş, insanî değerler pusulasından saptığı iyice pekişmiş oldu. Günümüzün Batılı liderleri, Amerika’nın Vietnam, Afganistan ve Irak’taki savaşlarda yaşanan trajediler ve buradaki halkların cesurca topraklarını savunduğunu ve düşmanlarını geri püskürttüğünü unutmasınlar. Filistin’deki Arapların ve Müslümanların, en az Afganistan Vietnam ve Kore halkı kadar cesur ve fedakâr olduğunu bilsinler.
Batı’da, özellikle Amerika ve İngiltere’de yaşayan Müslümanlar, yasalara uyum, seçimlere özgür katılım, demokrasinin uygulanması, adil rekabet, farklı kültürlerle bir arada yaşama ve iyiliğe çağrıda bulunma hususunda en güzel ahlakî tabloyu çizmişlerdir. Bunun üzerine uzun uzun düşünmeleri gerekir. Müslümanlar, Batılı halkların bir takım iyi niteliklere sahip olduğu kanaatine sahiptir. Onların en başında da Amerika halkı gelir. Çünkü onların çoğunluğu Allah’ın varlığına inanır ve onlar hayır işlerine dünyadaki diğer insanların harcadığından daha fazla para harcıyorlar. İslam’ın Batı Avrupa’da şaşırtıcı bir şekilde yayılması ve kabul görmesinin yanı sıra, Amerika halkı, dünyada İslam’ı en çok kabul eden ve en hızlı benimseyen halktır.
Allah’a hamd olsun, bu halklar geçmiş yıllarla karşılaştırıldığında yöneticilerine göre daha uyanıktır. Bu halklara düşen, temiz fıtratlarıyla, sahtekâr medyadan ve gerçeklerin basınyayın ve siyasî lobiler tarafından çarpıtılmasından kurtulmalı, insan haklarıyla ilgili değerleri benimsemeli ve dünyanın her yerinde onlar için yardım eli uzatmalıdır.
Size, saldırganlıktan vazgeçmenizi ve bu büyük insanî ve ahlakî meseleyi adalet, merhamet ve vicdanla çözmenizi tavsiye ediyor ve sizi Allah’tan korkmaya çağırıyorum. Kur’an’ın da bildirdiği gibi insanlar kardeştir ve bir baba ile bir annenin çocuklarıdırlar:
İnsan, Allah’ın yeryüzündeki halifesidir ve O’nun mahlûkatı arasında en şerefli olanıdır. Bütün âlemler, insanın hizmetinde olmak üzere Allah’ın irade etmesiyle yaratılmış ve onun emrine sunulmaya amade kılınmıştır. İslam adaleti; insanlar arasında renk, cinsiyet veya mekân temeline dayalı ayrımcılığı reddeder. Hiçbir Müslüman “Aydınlıklar filozofunun” söylediğini söylememiştir! Fransa’da Montesquieu siyah ırk (Afrikalılar) hakkında şunları söylemişti: “Tanrı, siyah bir bedene ruh koymayacak kadar bilgedir.”
Biz, insanlık kavramını, halkların kendi kaderini tayin hakkını, af, bağışlanma, hayırseverlik, barış ve başkalarıyla barış içinde bir arada yaşama hakkını tesis etmede kadim medeniyete sahip bir ümmetiz. Batılı liderlerin de bu değerlere sahip olmaları gerektiğine inanıyoruz. Onların düzgün ve hazır kanunları var. İşgalcilerle birlikte kaosa, yıkıma ve saldırganlığa ortak olmak yerine, Filistin’de ve dünyanın diğer bölgelerinde iyiliğin ve barışın savunucusu olsunlar.