Farklı bir kitaptı benim için, hem de her yönüyle. Şöyle ki, günümüz klasik korku romanlarında sadece korkuyordum fakat burada hissettim. Evet, korkmak ile korkuyu hissetmek nasıl ki iki ayrı kavramsa, bir gotik eser olan ''Yürek Burgusu'' ile diğer katalog içinde yer alan korku romanları da iki ayrı kavramdır. Nasıl bir korkuydu ki bu; genç bir yaştaki Mürebbiyeden, küçücük bir çocuktan korktuğum kadar hiçbir şeytandan, hiçbir hayaletten ve yine hiçbir öcüden korkmadım! Peki, yazarımız böylesine donanımlı böylesine temkinli bir karakteri nasıl yarattı? Onu, daha ilk sayfalardan okuyucunun ruhunda derin çukurlar açmasına, damarlarında gezinen kanın her zerresine karışmasına nasıl vakıf eyledi?
18. yüzyıl sonlarında yazılmış bu eser bir konakta geçen gizem dolu bir yaşamı anlatır. Amcası tarafından sahiplenmiş, öksüz kalmış iki kardeş bu konakta kalır. Ve bu çocuklara bakmak için amcaları tarafından bir Mürebbiye tutulur. Mürebbiyenin konağa gelmesi ile birlikte ikinci bir yaşam başlar. Çünkü daha ilk günlerden konakta esrarengiz olaylar gerçekleşir. Mürebbiye ise bu durumdan rahatsızlanır. Korkunun hakim olduğu bu konakta, çocukları korumak adına Mürebbiye büyük bir çaba gösterir. Fakat bu durum küçükhanım için hiç de kolay olmayacaktır.
100 yaşını devirmiş bu hikâye olayın geçtiği mekan olsun, Mürebbiyenin kendi ruhu ile yaşadığı savaş olsun tamamen bir gotik korku romanı olarak karşımıza çıkmıştır. Kimi zaman geceleri elinde şamdan ile ahşap zeminde gezen bir Hizmetçi, kimi zaman ise yukarı kattaki bir penceren gelen sesler... Hepsi ama hepsi birer korku unsuru olmuştur. Fakat bu pencere veya kapı menteşelerinden gelen gıcırtı seslerinden ziyade , Mürebbiye ve konak sakinlerinin iç dünyalarında duydukları sesler bizim için en önemli unsurdur. Ki kitabı da okutan bu etmenlerdir. Kemal Sunal'ın rol aldığı bir film olan Gulyabani de hemencecik hatrıma geliyor. Gulyabanin hangi saatte konağa geleceği, kimlere gözükeceği, izleyici ile oyuncuları aynı bir havada etkisi altına alacağı gerçek bir başarıdan kaynaklanır. Mürebbiye ve çocukların gördüğü hayaletler de eğer ki bizi korkuya meylediyorsa elbette bu da başarıdır.
Esasında görünen veya gözükecek hayaletlerden ziyade Mürebbiye'nin kendi içinde yaşadığı sıkıntılar eserin ana kaynağı olmuş bence. Yazarın hiçbir müdahalede bulunmadığı Mürebbiye, gerek çocuklar, gerekse okuyucu üzerinde hakimiyeti sağlamaya çalışır. Bilinmez sorularla ve kuşku uyandırıcı meraklarla bizleri istediği mekana, istediği dünyalara götürmekten çekinmez. Ve biz hayaletleri onun gördüğü gibi mi görüyoruz yoksa kendi hissettiğimiz bir bakışla mı? Psikolojik kalıntılarla dolu bu eserde korkunun bir yıkım mı yoksa bir kurtuluş mu olduğunu okudukça göreceğiz. Belki Mürebbiye için üzüleceğiz belki de çocukların mutluluğu adına Mürebbiyeden uzak duracağız. Fakat perilerle dolu bu konağa adım atmak pek de kolay değil. Saygılar...