Küçük dostlarımız aramızda…
27 Mayıs 2011, Cuma - 17:46
Fidel evimize geldiğinde 2 aylıktı. İlk geldiği gece sabaha kadar bir bebek nasıl ağladıysa öyle ağladı, hıçkıra hıçkıra ve de iç geçirerek. Deniz onunla sabahladı, çok istemişti ya, ilk geceyi beraber geçirdiler. Anasından ayrılmıştı ve onun için yeni bir hayatın başlangıcıydı.
Şimdi 9 yaşının içinde, daha önce verdiğimiz şansları iyi kullanamadı. Anne olma şansını 9 yaşına girmeden yakaladı. Bobo’yu ilk doğurdu, ikincisini ise doğarken kaybetti. Çok iyi huylu olan, arkadaşlığı mükemmel, bizi hiç üzmeyen Fidel’in, iyi bir anne olacağını tahmin ediyorduk ve öyle de oldu. Fakat Bobo, yaramaz mı yaramazdı, büyüdükçe annesinin emdiği sütü burnundan getirdi ama Fidel anneydi ve katlandı.
Bobo 5 aylıkken, Fidel kapımızda sabahlayan sevgilisi ile yakalandı ama nafile… Golden Retriever siyahi damadımızı kabul etmek zorunda kaldık. Derken 2 ay sonra, 25 Mayıs günü 6 yavru meydana getirdi ama 1’ini kaybettik. Şimdi 5 yavrusunu emdiriyor ama baba ortalarda yok… Bobo’yu ise annesini ve yavruları düşünerek, alması gereken zorunlu eğitime gönderdik.
İnsanların birbirine düştüğü, çıkar ilişkilerinin dostlukların önüne geçtiği bu ortamda inanın, onlardan çok şey öğreniyorsunuz. Fidel’le geçirdiğimiz anlar dertlerimizi unutuyoruz, stresimizi alıyor, hasta olunca da anlıyor, gözlerinizin içine bakıyor. Şimdi bu mutluluğu hakeden dostumuz, yavrularıyla mesut bir şekilde yeni sorumluklarıyla yaşamaya devam ediyor.
Tüm dostlarımıza da öneriyoruz, mutlaka bu sevgiyi tadın. Sevgi ve dostlukla…