bir yaprak düştü dalından sabaha karşı. Penceremden gördüm onu. uykulu gözler di.
bir anda sen gelmiştin aklıma, yine bir gün sabaha karşı sen gider olmuştun, gözlerimden
düşer gibiydin o yaprak gibi. nasıl oldu bilmiyorum ama bir anda gitmiştin. dönermiydin bilmem ama
o yaprağı izlemiştim. biliyordumki artık geri dönmeyecekti. bilmiyorum belkide o yaprağı kendime benzetmeliyim, belkide sana. sen bırakıp gittin beni dalından ayrılır gibi. ama şimdi ben kuruyacağım sensiz
arkandan ağlamak gelmedi içimden. kaptmıştım kapımı sen çıkınca. git diye konuşuyordum kendimle
ve şimdi ağlıyordum. belki sen görme diye saklamıştım göz yaşlarımı, belkide gururuma yenik düşmüştüm
sustum sonra arkandan ne kadar zaman konuşmadım bilmiyorum, ne kendimle ne de herşeyle. çok sevdiğin
kuşlarla çok sevdiğim arkadaşlarımla hiçbiriyle. sanki mühürledim ağzımı bir daha açmamak için.
konuşmamak için hiç bişeyle. hiç kimselerle. duydun benim halimi, gittiğin o günün sabahından beri böyleyim ben. kaldırımlara çıkıp seyrederim gezdiğimiz yolları. ben her ne kadar yoldan yürüseydim bile. belki bir iz kalmıştır gezdiğimiz yollarda diye. bilmiyorum artık olurmusun sen bu hayatta yoksa o yaprak gibi kurumayamı mahkum edersin bizi. belkide sadece beni kurutur. sen yeni yapraklar açarsın belkide dalında ama benim için yok artık
ben dönmeni bekliyorum dönermisin bilmiyorum ama bilki SENİ ÇOK SEVİYORUM...
Bu kelime anlatır belki herşeyi. anla dönmeni istiyorum..
(alıntı)