Nerede yaşlı birini görsem kendime çeki düzen verir, önümü ilikler, yılların yaş aldırdığı o güzel insanlara selam verip derdi varsa derdini ya da mutluluklarını paylaşmak için dakika yanlarından ayrılmadan onları dinlemek isterim.Ya bir köy kahvesi ya da misafir gezisi ya da herhangi bir zamanda herhangi bir mekanda nerede olursa olsun her yerde bir şeyler öğrenebilirsiniz onlardan.
Kimi çok ciddi kimi de şakacı, kimi sert mizaçlı kimi de tam tersi güleç yüzlü ama benim en çok sevdiğim de sert mizaclı büyüklerimiz. Onlar dışarı öyle bir sert imajı verirler ama biraz konuşup,dertleşince ne kadar yufka yüreklii,merhametli ve vicdan sahibi olduklarını anlamak çok kolay olacaktır. Onlar bir şey anlattıklarında ne kadar mutlu olurlar eğer iyi bir dinleyiciyseniz bir cümlede bile bin anlam çıkartabilirsiniz.
Kimi gemici hikayeler anlatır kimi yıllarını toprakla geçirmiş bir çiftçi kimi eski bir futbolcu kimi de esnaf ayrı ayrı mesleklerde ayrı ayrı hikayeler biriktirilmiş.İşin tuhaf yanı da nasıl da çalışkanlar boş duramıyorlar elden ayak düşene kadar çalışmayı,üretmeyi felsefe haline getirmiş o eski çınarlar şimdiki gençlere sadece nasihatla bir şeyler anlatmak değil bunu davranışlarında da hala aktarabiliyor.
Eskiden elektrikçi amca şimdi bahçeli müstakil evinin bahçivanı,ocağında en iyi çaycı çünkü artık gözleri eskisi kadar iyi görmüyor ve elleri de titriyor bir elektrik işi yapamaz ama ah bir içseniz de tatsanız çayı çok güzel demliyor vallahi tavşan kanı.Çayın demini muhabbet de süsleyince tadına doyulmaz işte birde bahçesinde yetiştirdiği rengarenk çiçekler bembeyaz papatyalar,mor sümbüller,kıpkırmızı güller..
Hiçbir gençte olmayan yaşam arzusu onlar da var o bilgilerini aktarmak nasıl hoşlarını gidiyor ancak biz de ne kadar dinleyiciz ki şimdi nerede bir yaşlı amca veya teyze görsek başka tarafa kaçıyoruz.Bunu neden yaptığımızı soyleyeyim isterseniz; Onlarında bir gün genç olduğu aklımıza gelmiyor ve bizim de onlar gibi bir gün yaş alıp yalnızlığa doğru itileceğimizi düşünemiyoruz belki de.Halbuki bir konuşsak ne de güzel akıl verirler ee nitekim tecrübe her zaman bir sıfır öndeler. Peki biz onlara ne kadar yaklaşıyoruz ki ne kadar tanıyoruz iç dünyalarının neresindeyiz hiç sorguladınız mı?
Hiç unutmam çocukken okula giderken yakın bir tanıdığımızın evinin önünden geçerken ben daha yeni yeni kendimi bir birey olarak hissettirdiğim yaşta ve yeni yeni bir şeylerin öğrenmenin yaşındayken hayatta çok önemli bir olguyu ben okula giderken öğrendim.
Kazım dede vardı her sabah ben okula giderken balkonda oturur ve ben ordan geçerken hafif sert bir mizacıyla bana baktığını hissediyordum sanki akşam da okuldan çıkışta yine aynı yoldan eve gitmek üzere yürürken Kazım dede yine ayı yerinde oturup etrafı izlerdi ve ben yine selam vermeden geçerdim ordan.Ve bir sabah yine okula giderken bu sefer Kazım dede durdurdu beni. Hafif bir içim ürpermedi desem yalan olur ve sert bir mizaçla bana bakarak;
__Sen neden bana selam vermeden geçiyorsun bakalım buradan ? Beni tanımıyor musun ?,
__Tanıyorum tabiki ama biraz utangaçım özür dilerim.
__Bir daha burdan geçerken selam vermezsen seninle hesaplaşacağız.
Aslında basit görünen ama çok anlamlı bir diyalog geçti.Çünkü ben selam vermeyi Kazım Dededen öğrendim ve o sıkılgan,utangaç yapımı yenmemde büyük bir etkisi oldu.Artık her sabah günaydın ve her akşam iyi akşamlardan öteye geçmiştik.Her gün neden o balkonda oturduğunu neden hiç dışarda onu yürürken görmeme sebebini de bir gün okuldan dönerken öğrendim.
Kazım Dede meğer hastalanmış ve felç olmuş bir gün okuldan dönüşte de yere düşmüştü ve bende o an ordaydım ona yardım ederken öğrendim sakat olduğunu çok üzülmüştüm yardım ettikten sonra o kadar mutlu olmuştum ki o acı gerçeği öğrendiğimde nasıl üzüldüysem yardım ederken de bir o kadar mutlu olmuştum.Şimdi nurlar içinde yatsın..
Askerde bir gün refakatçiydim.Ameliyat olan bir askere bakmakla görevlendirildim ve asker ameliyathanedeyken gecenin bir yarısı ameliyatının güzel geçmesi üzere dua ederken yaşlı bir karı kocanın lobide yüksek sesle tartıştığını gördüm.Kafamı çevirmem ile yaşlı teyzem’’ bak oğlum gör işte kıymet bilmiyor huysuz deden’’diye söylenince gittim yanlarına.Asker olduğum belli tabiki nerelisin oğlum diye başladı muhabbetimiz.
Tartışma falan da bitti unutuldu her şey.Meğer canları sıkılıyormuş konuşacak birini de bulunca da başladılar anlatmaya.Ben dinledikçe onlar anlattı güldük ,eğlendik,selfi bile çekildik. Ben onlarla konuşunca hiç bu kadar muhabbet etçeğimizi düşünmezdim.Kendi akranlarımla yapamadığımız muhabbetleri onlarla yapmak çok güzeldi. Nerede bir yaşlı insan bana seslense kanımla, canımla ,heyecanımla onlara en güzel şekilde cevap vermek boynumun borcudur çünkü onlar olmasaydı bizler olmayacaktık.
Onların saçının her beyazı bence anlamlı zamanında kara kara dertlerle boğuşarak o beyazlar türedi ve bembeyaz ,pürüssüz yüzleri hayatın yüklerini sırtlanmaya başlayınca kırışıp, o çizgilerin her biri de bir hikayeyi içinde barındıyor. Unutmayın hep genç kalmayacağız,hep güzel olmayacaksınız,üç günlük dünyada sizi üzen insanlarla yaşlanmayın,hepimiz bir gün yaşlanacağız ve o zaman belki de elimiz ayağımız da tutmayacak belki gözlerimiz de görmeyecek ve beraber yaşlandığımız kişi gözünüz yoksa gözünüz,eliniz yoksa eliniz olsun. Ünlü bir düşünürün dediği gibi ‘’Gençler ümitleriyle,yaşlılar anılarıyla yaşar.’’
GÜZEL ANILAR BİRİKTİRMEK İÇİN GÜZEL İNSANLARLA BİRLİKTE OLUN , HERŞEY GÖNLÜNÜZCE OLSUN SAĞLICAKLA KALIN..