Lisede yatak odamdaki DSLR-selfie dönemimdi. İşaret parmağı-tükenmez kalem-bıyık-dövme dönemim. Hashtag dönemim.
2010’du ve ben yuvarlak etekler ve “asitle yıkanmış” bantlı tişörtlerin üstleri kesilmiş puantiyeli taytlar giyiyordum. Bir çift tükenmiş ürünü başarıyla avlamıştım. Jeffrey Campbell Lita platform çizmeler ve burkulan bir ayak bileğine rağmen her yerde onları giydi. Hatta 12 $’lık çivili kot indirimleri üzerinden bir internet dolandırıcılığına kandım çünkü onları çok istiyordum ama yerel alışveriş merkezim sadece düşük belli Bermuda şortları satıyordu. Modanın, ~Tumblr modasının~ özü olabilecek her şey. Önümüzdeki on yılı kendimle dalga geçmek için harcayacağım bir şey olan çok özel estetiğe şiddetle susadım. Ama şimdi söz konusu bakış bir kez daha ortaya çıktı (bkz: Megan Fox ve Machine Gun Kelly, Kravis, grungecore-meets-Jess- from-Yeni–Kız tüm yayınlarınızda titreşimler), bir şeyin farkına vardım: sinmiş olabilirim ama en azından özgürdüm.
Yeni bir Cheesecake Fabrikası için kurdele kesme töreninin heyecan verici bir haber olduğu küçük Tennessee kasabasında, Tumblr’ı banliyölerin dışındaki hayata açılan pencerem olarak gördüm. İngiliz TV dizilerinin GIF’lerine baktım, One Direction hayran kurgularını okudum ve henüz memleketime ulaşamayan modaya uygun internet modasını takip ettim (eğer öyleyse – Bermuda şort sorununu yeterince vurgulayamam). Sınıf arkadaşlarım beni bir “trend belirleyici” olduğum için övdüler ve ben de oradaki büyük blogculara kıyasla stil konusunda gerçekten geri kaldığım sırrını korurken iltifatı kabul edecektim.
Bu blogcular, arkadaşlarımla ve benim “fotoğraf maceraları” dediğimiz şeyi yaptığımız, en yaratıcı ve kendimi ifade edebildiğim yıllarımdan bazılarında bana ilham verdi. Günlerimizi kasabada koşuşturup park banklarında ve boş tren raylarında (yasa dışı!) Melodram neredeyse elle tutulabilirdi. Bu fotoğrafları bazen saçma sapan alıntılarla (“Seni var olmayan renklerde düşünüyorum”) bir ton Beğeni ve yeniden bloglama almayı umarak yayınlardık. Ve viral olmaya hiç yaklaşmamış olsak da, olma olasılığı her zaman havada asılı kaldı. Kendimi tatmin olmuş hissettim, sanki ne istersem onu giymekten ya da yaratmaktan kurtulabilirdim – eleştiriden ve en önemlisi, kendimden şüphe duymadan.
Şimdi etrafıma baktığımda, bu ünlü çiftleri punktastic platform ayakkabılarında ve şeffaf topluluklarında (ve acımasız PDA’larında) en iyi emo-bitişik moda hayatlarını yaşarken görüyorum. Ve sanırım böyle giyindiğimde nadiren hissettiğim gibi hissediyorum. Belki de bunun nedeni, çeşitli sorumluluklar ve yoğun kaygılarla dolu dolu dolu bir yetişkin olmamdır. Ya da belki de günümüzde ilham bulmak daha zor olduğu içindir (hayır, Instagram aynı değil, sorduğunuz için teşekkürler). Ve sanırım yalnız değilim. TikTok, kültürel an öfori 2. Sezon, ve tasarımcılar bu duyguyu tekrarlıyorlar çünkü insanlar bir kez daha Tumblr’ın kışkırtıcı, asi gardıroplarını istiyorlar (daha az kedi kazağı ve Olivia Rodrigo’nun giydiği her şeyden daha fazlası hariç). Ve bunu yargılamadan istiyorlar.
Bunların hepsi bana eski kontrol panelime tekrar giriş yapma dürtüsü verdi. Ama dehşete düşüyorum ki, hesabım kilitlendi. Benim fotoğraflar. Rebloglarım. Benim “şiirim”. Kaybolmuş, gitmiş, artık kullanılmayan bir .edu e-posta adresinin ardında rehin tutulan her şey. Hayatımın en iyi – eğer evet, en kavrulmuş – yıllarından bazıları, olası bir yeniden birleşme yolu olmadan internetin uçurumunda yüzüyor. Eski uygarlıklar İskenderiye Büyük Kütüphanesini kaybetti ve ben Tumblr arşivimi kaybettim. Ama en azından bugünün modasına sahibim – ve onun hafıza şeridinde yolculuk.
Bu içerik, üçüncü bir tarafça oluşturulur ve korunur ve kullanıcıların e-posta adreslerini sağlamasına yardımcı olmak için bu sayfaya aktarılır. Bu ve benzeri içerikler hakkında daha fazla bilgiyi piano.io adresinde bulabilirsiniz.
Kaynak : https://www.cosmopolitan.com/style-beauty/fashion/a39757272/tumblr-fashion-trend/