We are searching data for your request:
Upon completion, a link will appear to access the found materials.
Ayın ufukta nerede doğduğunu/battığını görmeye çalışıyoruz. Ne yazık ki, ay işbirliği yapmıyor. Ayın doğuş/ayar zamanlarını bildiğimizde bile (timeanddate.com), çoğu zaman ayı ufukta bulamıyoruz.
Ayın, güneşin yalpaladığı gibi ufuk boyunca ileri geri sallanıp sallanmadığını merak ediyoruz. Ayın ufukta nerede olduğundan bahseden herhangi bir web sitesi bulamıyoruz.
Ayın, güneşin yalpaladığı gibi ufuk boyunca ileri geri sallanıp sallanmadığını merak ediyoruz.
Evet, ancak Güneş için tam bir yıla kıyasla 27 günlük bir süre.
Bir pusulayı görselleştirirseniz, bir yıldızın doğup battığı açı, güneyden ölçülen açıyla aynıdır (kuzey yarım küredekiler için). Bu şekil, güneyden 60 derece yükselen bir yıldızı göstermektedir (120 derecelik bir azimutta). Aynı yıldız tam güneyden 60 derece (240 derecelik bir azimutta) batıyor.
Yükselme açısı ve ayar açısı şu şekilde hesaplanabilir: $$cos(açı) = -frac{sin(dec)}{cos(lat)}$$ nerede $ara$ yıldızın düşüşü ve $lat$ gözlemcinin enlemidir.
Aynı hesaplama Güneş ve Ay için oldukça iyi bir şekilde geçerlidir. (Görünür çaplar, atmosferik kırılmada olduğu gibi küçük bir fark yaratır. Şimdilik bu etkileri görmezden gelelim.) Ay'ın gün içindeki hareketinden (ve daha küçük ölçüde Güneş'ten) dolayı, sapmadaki değişiklik yükselişi değiştirir ve açıları az miktarda ayarlayın - en fazla birkaç derece. Aşağıdaki grafikler için gün boyunca bu hareketi görmezden geldim.
2021 yılı için, Ay'ın yükseliş/ayar açısı ve azimutunun bir ay boyunca (yaklaşık olarak) "doğu/batının kuzeyi"nden "doğu/batının güneyine" nasıl değiştiğini görebilirsiniz. Tabii ki, Güneş'in aynı döngüden geçmesi için bütün bir yıla ihtiyacı var.
Azimut, eğim değiştiği için değişir ve eğim, Dünya'nın ekseni yörünge düzlemine dikten 23,5 derece eğildiği için değişir. Ay'ın yörüngesi bundan 5 ila 6 derece daha eğimlidir. Uhoh'un da belirttiği gibi, Ay'ın yörüngesinin eğimi bazen sapmayı artırır, bazen de ondan çıkarır. Bu daha uzun döngünün tamamlanması 18,6 yıl sürer. Tam bir döngü için yükselme/ayar açısı aşağıdaki gibi görünür:
İşte gözlemlerinizi etkileyebilecek başka bir faktör. Yeni Ay ile Dolunay arasında gün içinde Ay yükselir. Dolunay yakınına gelene kadar Ayın Doğuşunu görmek zor olabilir. Bu zaman aralığında, Ay batışı geceleri meydana gelir. (Yani Ay Batışını "ölçün" ve tam güneyden ayarlanan açıyı hesaplayın.) Dolunay'dan Yeni'ye tam tersi gerçekleşir: Gece doğar ve gündüz batar.
Ayın, güneşin yalpaladığı gibi ufuk boyunca ileri geri sallanıp sallanmadığını merak ediyoruz.
evet ama yıllar sonra hatta daha fazla Güneş'in yaptığından daha fazla!
Bal ayının bir presesyon sorunu var mı? ve diğerleri görebiliyoruz ki Ay çoğunlukla Güneşi takip eder, bu nedenle yaz aylarında Güneş tepedeyken öğlen yükselir ve batar. kuzeyinde kuzey yarım kürede sırasıyla doğu ve batıya, kışın ise doğunun güneyine ve batıya doğru hareket eder.
Güney yarım kürede ya kuzeyi güneyle ya da yazı kışla değiştirir, ancak doğuyu ve batıyı olduğu gibi bırakır.
Ancak Ay'ın yörüngesi tutulmaya göre yaklaşık 5 derece eğimli olduğu için Ay, Güneş'in doğup battığı yere göre 18 yıllık ek bir +/-5 derecelik yalpalama gerçekleştirir.
Cevapları Gezegenlerin, yıldızların, uyduların, yapay uyduların vb. konumlarını nerede bulabilir ve görselleştirebilirim? enleminize ve bir dereceye kadar boylamınıza bağlı olarak Ay'ın belirli bir günde nerede yükseleceğini ve batacağını bulmanıza yardımcı olabilecek bir dizi yararlı kaynak sağlayacaktır.
Manyetik pusulanız varsa (gerçek veya telefonunuzda), bulunduğunuz yere bağlı olarak 10 derece veya daha fazla olabilecek manyetik sapmayı düzeltmeyi unutmayın!
Gibbous Moon, ayın doğuşundan ne kadar önce tespit edilebilir?
Merak ediyorum, gök kalitesi ölçerleri olan millet, ne kadar uzun olduğunu hiç fark ettiniz mi? önce ayın doğuşu gibbous Ay başlar biraz bozulmak gökyüzü.
Sonuçta Güneş, ufkun 18 dereceden daha az altındayken astronomik alacakaranlıkta gökyüzüne ışık vermeye başlar. Sivil alacakaranlıkta, Güneş ufkun altı derece altındayken, farsız sürmek yasaldır.
Ay'ın da ayın doğuşundan çok önce bir etkisi olmalı, ama bunu hiç fark etmedim. Bu kısmen, bir doğu ufkumun olmamasından kaynaklanıyor, sahip olduğum şey, yatayın 15 ila 20 derece üzerinde yükselen sırtlar. Bu ön plan sırtları ve doğudaki dağ sıraları, resmi ayın doğuşundan sonraya kadar ay ışığını oldukça etkili bir şekilde engeller.
Örneğin, Pazartesi sabahı erken saatlerde, kambur Ay, son dördün iki gün öncesindeydi. Ayın doğuşu burada sabah 01:24 PDT'deydi, ancak ayın doğuşundan 29 dakika sonra saat 1:53'te PDT'de sert 14.0 kadir büyüklüğünde bir gökada bulana kadar güneybatı gökyüzünde yüksek gözlemlediğim yerde fazla bozulma fark etmedim. Gökyüzü kesinlikle güneydoğuda aydınlanıyordu, ama beni kapatmadan önce ayın doğuşundan neredeyse yarım saat sonraydı.
Sadece gökyüzü kalite ölçeri olan birinin, kambur bir Ay'ın gökyüzünü bozmaya başladığını fark edip etmediğini merak ediyorum.
#2 Astrojensen
Çok düşük bir doğu ufkum var, temelde deniz seviyesi. Ayın ne kadarının aydınlatıldığına bağlı olarak, ufkun üzerine tırmanmadan en az yarım saat önce yükselen kavisli Ay'dan gökyüzündeki aydınlanmayı görebiliyorum. Ayrıca ekliptiğin ufukla olan açısına da bağlıdır.
Ay, dolunay ile son dördün arasında bir yerdeyse, ufkun birkaç derece altında olduğunda (karanlık bir yerden gözlemlerseniz) kesinlikle gökyüzünü fark edilir şekilde aydınlatır.
#3 james7ca
Açıkçası, gökyüzünüzün normalde ne kadar karanlık olduğuna bağlıdır. Işık kirliliği ile, gerçekten ufkunuza gelene kadar ayın yükselişini fark etmeyebilirsiniz. Astronomik şafağa gelince, hangi filtreyi kullandığıma ve hedef konuma bağlı olarak "şafaktan" sonra görüntülemeye devam edebilirim (H-alfa'da şafaktan 30 dakika sonra gidebilirim). Aslında, ışık kirliliğimden dolayı, astronomik şafağın başlangıcından yirmi veya daha fazla dakika sonrasına kadar (görsel olarak) şafağı tespit edemeyebilirim.
Bununla birlikte, karanlık bir yerde, genellikle zodyak ışığını şafakla karıştırdım.
#4 TOMDEY
Neredeyse hepimiz için yapay ışık kirliliği, ufkun altındaki ayı büyük ölçüde bunaltıyor. Dolunay güneşten yaklaşık 400.000 daha sönüktür, çeyrek ay ise ondan on iki kat daha sönüktür. Bu gerçeklerle, iyi belgelenmiş güneş etkilerinden Ay'ın etkisini hesaplayabilirsiniz. Tom
#5 Tom Polakis
Çok düşük bir doğu ufkum var, temelde deniz seviyesi. Ayın ne kadarının aydınlatıldığına bağlı olarak, ufkun üzerine tırmanmadan en az yarım saat önce yükselen kavisli Ay'dan gökyüzündeki aydınlanmayı görebiliyorum. Ayrıca ekliptiğin ufukla olan açısına da bağlıdır.
Ay, dolunay ile son dördün arasında bir yerdeyse, ufkun birkaç derece altında olduğunda (karanlık bir yerden gözlemlerseniz) kesinlikle gökyüzünü fark edilir şekilde aydınlatır.
Açık gökyüzü!
Thomas, Danimarka
Thomas'ın yukarıda yazdıklarına katılıyorum. Yaklaşık -5 derece yükseklikte, ayın doğuşu yönünde "ay alacakaranlığını" fark etmeye başlarsınız. Ay yerel gece yarısına yakın yükselen Üçüncü Çeyrek yıldız partileri yapardık ve bu bizim deneyimimizdi.
#6 Ateşli
Şehrin batısında, dış banliyölerde yaşıyorum.
Doğu ufku her zaman alacakaranlık parlaktır.
Evin batı tarafında, hemen yanında gözlemliyorum. Gökyüzünün sadece batı yarısını görüyorum.
Birkaç kez fark ettim, Samanyolu'nun göründüğü aylarda aniden MW kaybolacak. Aynı çıplak gözle yıldızlar, MW olmadan da görülebilir.
Bu, azalan kambur ayın yakında yükseleceğinin bir işaretidir. 30-15 dakika gibi.
Ay yükseldiğinde çıplak gözle yıldızlar azalır.
Arka bahçede küçük bir akçaağaç var. Ay yükseldiğinde ve dolunay yakınken, ağaç gözlem için gölge sağlar. Direkt ay ışığında oturmaya göre görme keskinliğinde önemli bir gelişme.
#7 Gezgin 3
Birkaç kez fark ettim, Samanyolu'nun göründüğü aylarda aniden MW kaybolacak. Aynı çıplak gözle yıldızlar, MW olmadan da görülebilir.
Bu, azalan kambur ayın yakında yükseleceğinin bir işaretidir. 30-15 dakika gibi.
Ay yükseldiğinde çıplak gözle yıldızlar azalır.
#8 JimK
Birkaç yıl önce bahçemde bir ayın doğuşunu bekleyen çift yıldızları izlerken (
%90 aydınlatılmış), SQM-L cihazımla bir sürü gökyüzü karanlığı okuması yapmaya ve bunları çizmeye karar verdim. Denememin grafiği ektedir.
Albuquerque şehrinin yakınında (batımda) vasat bir görüşle (dağlar hemen doğumda 4000 fit yükseliyor) yaşıyorum, ancak mükemmel şeffaflık (orada olduğumdan beri)
6000 ft). İster evden ister karanlık bir yerden gözlemliyor olsam da, ay doğumundan en az 40 dakika önce gökyüzünün aydınlandığını her zaman görsel olarak algılayabilirim.
Ekli Küçük Resimler
#9 realdmt
Tam olarak sorduğun şey değil, ama bir tam (ya da neredeyse dolunay) Ay, bana öyle geliyor ki, Ay'ın doğuşundan/setinden yaklaşık 45 dakika sonra (güvende olmak için) işler daha da kötüye gitmeye/kötü kalmaya başlıyor
#10 Tony Flanders
Tam olarak sorduğun gibi değil ama tam (ya da neredeyse dolunay) Ay, bana öyle geliyor ki, Ay'ın doğuşundan/setinden yaklaşık 45 dakika sonra (güvende olmak için) işler daha da kötüye gitmeye/kötü kalmaya başlıyor
Ay dolunay olduğunda, neredeyse Güneş'in battığı anda yükselir. Bu, ayın doğuşundan 45 dakika önce Güneş'in hala batı ufkunun oldukça üzerinde olduğu anlamına gelir. Bu durumda gökyüzü, Ay'dan dolayı değil, Güneş'ten dolayı gözlemlenemeyecek kadar parlaktır.
Ufkun altındaki Ay'dan gelen ışık, muhtemelen tutulmanın gerçekleştiği tropiklerdeki bazı aşırı durumlar dışında, Ay dolunayı en az 2 gün geçinceye kadar - ufkun üstünde veya altında - Güneş'ten gelen ışık kadar parlak olamaz. gün batımında neredeyse dikey.
#11 realdmt
Ay dolunay olduğunda, neredeyse Güneş'in battığı anda yükselir. Bu, ayın doğuşundan 45 dakika önce Güneş'in hala batı ufkunun oldukça üzerinde olduğu anlamına gelir. Bu durumda gökyüzü, Ay'dan dolayı değil, Güneş'ten dolayı gözlemlenemeyecek kadar parlaktır.
Ufkun altındaki Ay'dan gelen ışık, muhtemelen tutulmanın gerçekleştiği tropiklerdeki bazı aşırı durumlar dışında, Ay dolunayı en az 2 gün geçinceye kadar - ufkun üstünde veya altında - Güneş'ten gelen ışık kadar parlak olamaz. gün batımında neredeyse dikey.
Pekala, sanırım "dolu"dan bahsetmiştim ve bunu "neredeyse dolu" olarak değiştirdim, ancak yarısından biraz fazla doludan bahsetmediğimi vurgulamak için. Spesifik olarak, bu bahar oldukça dolunay setinden sonra, ufkun altına düştükten sonra bir süre DSO'lar için gökyüzümü hala etkilediğini fark ettim. Hiç zamanlamadım, ama kesinlikle hiçbir etkisi olmaması için 45 dakikayı düşündüm. Belki bu çok fazla.
Her neyse, güzel dolunay battı ve gökyüzünün tamamen kararması biraz zaman aldı. Bu benim hikayem ve buna bağlı kalıyorum Ay tam olarak battı ve sonra patlamadı, gökyüzü tamamen karanlıktı. Bu konumdaki enlem 32° kuzeydi.
Düşününce, o noktada battığı (veya yükseldiği) ufk hakkında tam olarak net bir görüşüm yok, bu yüzden bu, o dakikaların bazılarında bir faktör olabilir.
Kent Astronomu
Belirli faktörlere dalmadan önce, temelleri gözden geçirelim. Ay da güneş gibi doğudan doğar ve batıdan batar, ancak elbette güneşin doğuş noktası yıl boyunca değişir. Güneş, günlerin daha uzun olduğu yaz aylarında kuzeyden, kış aylarında ise günlerin kısaldığı zamanlarda doğudan güneye doğar. Scott'ın geçen ay görüntüleri çizerken gözlemlediği dolunay, güneşe kıyasla tam tersi bir davranış sergiliyor. yani ay, güneşe kıyasla gökyüzünün zıt tarafındadır ve bu nedenle, kışın ay doğunun kuzeyinden (dolunay gecelerinin daha uzun olduğu zaman) ve yazın doğunun güneyinden (dolunay olduğunda) yükselir. ay geceleri daha kısadır).
Ayın doğuşunun konumunda bir yıl boyunca gün doğumuna kıyasla bu makro değişikliğe ek olarak, ayın doğuşunun konumunda günlük değişiklikler vardır. Ay, Dünya'ya güneşten çok daha yakın olduğundan, Dünya çevresindeki 29 günlük yörüngesinde hızla hareket eder ve bir günden diğerine bir önceki geceye göre yaklaşık 12 derece doğuya doğru hareket eder. Yükselen bir ayın her akşam yaklaşık bir saat sonra yükselmesinin ana nedeni ve yukarıdaki çizimde gösterilen birincil faktör budur. Ay'ın hareket ettiği yere ulaşmak için Dünya'nın daha fazla dönmesi gerekiyor, bu durumda 20:00 - 21:00/ arası.
|Ayın doğuşu pozisyonu değişiyor|
Ancak Scott'ın çiziminde yakaladığı ince bir ikincil etki var. Bu, ayın doğuşunun yerinin ufukta biraz kaymış olmasıdır. Bu durumda, bir günden diğerine güneydedir, sadece daha sonraki bir ayın doğuş zamanı değil, aynı zamanda bir önceki günün güneyindeki ufukta bir noktadır. Burada olan şey, Ay'ın Dünya etrafındaki yolunun, güneşin gökyüzü etrafındaki yoluna oldukça benzer olması ve bu, ekliptik olarak da adlandırılan, gökyüzünün etrafındaki zodyak kuşağını izleyen bir yoldur. Ay bu yolu izlediğinden ve ardışık gecelerde dolunayın gözlemlendiği bu özel durumda, kış dolunayı, son dördün ay evresine geçinceye kadar ardışık gecelerde daha da güneye doğru yükseliyormuş gibi görünür. her gece geç saatlerde yükseldiği için kuzeye (doğunun kuzeyine) doğru yolculuğuna devam eder. Aslında, ay sadece bilinen Zodyak takımyıldızları Başak, ardından Terazi (soldaki resme bakın) ve nihayetinde hepsi ufukta alçak ve ekliptikte alçak olan ve bu nedenle bir parçası olan Akrep ve Yay burcunda hareket ediyor. kışın art arda gecelerde ayın doğunun daha da güneyine yükselmesinin nedeni. Görüntü, ayın geceden geceye Zodyak'ta nasıl hareket ettiğini gösteriyor, ancak ayın neden ardışık gecelerde daha doğuda olduğunu tam olarak anlamak için bunu doğu ufkunda yan yana getirmek biraz yaratıcılık gerektirecektir. Bunu düşün. Biraz büyük resim düşünmeyi gerektirir.
Birbirini izleyen gecelerde ayın doğuşunun konumunun, ayın yörüngesel eğimine dayalı olarak değişmesi için üçüncü bir faktör daha vardır, ancak bu, tam olarak anlamak için oldukça uzman gök mekaniği bilgisi gerektirir, bu yüzden onu başka bir zamana saklayacağız. ya da bir yıldız partisi.
Bugün 9 Mart 2020 dolunay. Doğu ufkuna yakından bakarak ve ardışık akşamlarda ayın doğuşunu görebileceğiniz önemli noktaları belirleyerek Scott'ın deneyini şimdi yeniden oluşturmaya çalışabilirsiniz. Sonraki 3 veya 4 akşam boyunca, ay her akşam yaklaşık bir saat sonra doğacak ve aynı zamanda bir önceki geceye kıyasla doğunun daha güneyinde bir noktada yükselecek.
3. Daha yüksek doğruluk: yineleme
Yukarıda özetlenen yöntem, yalnızca Güneş'in doğuş/batma zamanlarının yaklaşık bir değerini verir. Hata nadiren bir veya iki dakikayı aşar, ancak yüksek enlemlerde, Gece Yarısı Güneşi yakında başlayacak veya henüz sona erdiğinde, hatalar çok daha büyük olabilir. Daha yüksek doğruluk istiyorsanız, yineleme yapmalısınız ve gün doğumu ve gün batımı için ayrı bir yineleme yapmalısınız:
a) Bir istisna dışında, yukarıdaki gibi gün doğumu veya gün batımını hesaplayın: LHA'yı dereceden saate dönüştürmek için, 15.0 yerine 15.04107'ye bölün (bu, güneş günü ile yıldız günü arasındaki farkı açıklar. sadece Yineleme yapmak istemiyorsanız 15.04107'yi kullanın, yineleme yapmak istemiyorsanız, daha önce olduğu gibi 15.0'ı kullanın, çünkü bu, Dünya'nın gün içindeki yörünge hareketi için yaklaşık bir düzeltme verecektir).
b) Hesaplamayı yeniden yapın, ancak en son hesaplanan gün doğumu veya gün batımı anı için Sun'ın RA ve Decl'ini ve ayrıca GMST0'ı hesaplayın.
c) Hesaplanan gün doğumu veya gün batımı artık önemli ölçüde değişmeyene kadar b) yineleyin. Genellikle 2 yineleme yeterlidir, nadir durumlarda 3 veya 4 yineleme gerekebilir.
d) Bir gün önce veya sonra bir gün doğumu veya gün batımı değil, hesaplamak istediğiniz gün doğumu veya gün batımına doğru yineleme yaptığınızdan emin olun. Hesaplanan artış veya ayarlanan saat, örneğin -0.5 saat yerel saat ise, bu gerçekten 23:30'da gerçekleştiği anlamına gelir. önceki gün. Yerel saatle 24 saati aşan bir değer alırsanız, oluyor demektir. ertesi gün. İstediğiniz buysa, tamam, aksi takdirde 24 saat ekleyin veya çıkarın. Bu, yalnızca Midnight Sun'ın yakında olacağı veya daha önce olduğu zaman bir sorun haline gelir.
e) Kutup dairesinin üzerinde, aynı takvim günü içinde ara sıra iki gün doğumu veya iki gün batımı olur. Ayrıca Güneş'in sadece battığı veya sadece doğduğu veya ne doğduğu ne de battığı günler vardır. Hesaplamalarınızda herhangi bir gün doğumu veya gün batımını kaçırmak istemiyorsanız buna dikkat edin.
f) Yükselme/ayar süreleri yerine alacakaranlığı hesaplarsanız, e) "alacakaranlık kutup dairesi" için geçerlidir. Normal kutup dairesi, 66,7 derece K ve G enlemlerinde (atmosferik kırılmayı ve güneş diskinin boyutunu hesaba katarsak 65,9 derece) yer almaktadır. "Alacakaranlık kutup dairesi" ekvatora 6, 12, 15 veya 18 derece daha yakın, yani hangi alacakaranlığı hesapladığınıza bağlı olarak 60.7, 54.7, 51.7 veya 48.7 derece enlemlerinde bulunur.
'Harvest Moon'u en iyi şekilde görmek için 3 kez
Hasat Ayı'nı en iyi şekilde görmenin en iyi zamanı, dolunay gününde ayın doğuşu olacaktır. Gün batımına çok yakın olan dolunay gününde. Bu yıl 1 Ekim Perşembe.
Gerçek zevk, çevre hala aydınlanırken ayın doğuşunu görmek Güneş yeni batmış olabilir, ancak ışığın sönmesi biraz zaman alır. Bu yüzden bu çok etkileyici bir manzara.
Ancak, şansımız yaver gidecekse, Hasat Ayı bir önceki akşam -30 Eylül 2020 Çarşamba günü- gün batımına çok yakın bir zamanda doğacak.
Erken kalkanlar için, 1 Ekim 2020 sabahı neredeyse dolunaylı Hasat Ayı batarken benzer, ancak farklı bir manzara görme şansı daha var.
Bu, Hasat Ayı'nı bu hafta en iyi şekilde görmek için toplam ÜÇ şans sağlar.
Avrupa ve Kuzey Amerika'daki üç şehri tam olarak ne zaman ve nerede arayacağınızı burada bulabilirsiniz (dolunayın yükselişinin tam zamanlarını öğrenin ve bulunduğunuz yere göre ayarlayın):
Yorumlar
Evet, yeşil flaşları izlemek ve fotoğraflamak eğlencelidir. Çoğu insan, gerçekten olacağından daha dramatik bir şey bekler, bu yüzden ince etkileri kaçırırlar. Bir zamanlar Kitt Peak'te, her gece gelen konuklarla gün batımını izliyorduk ve Güneş'in dibi ufka ulaşmadan çok önce, Güneş'in tepesinden yeşil lazer işaretçisine benzer parlak bir yeşilin geldiğini gördüm. Gördüklerimden neredeyse şüphe edecektim, birkaç kişinin nefesi kesilerek "Vay be! O NEDİ?" demesi dışında. Birkaç kişi gördüğünden, bunun gerçek ve muhteşem bir yeşil parıltı olduğu sonucuna vardım.
Onları defalarca fotoğrafladım. İşte Şili'deki Cerro Tololo Amerikalar Arası Gözlemevi'nden gelen çoklu yeşil bir flaş.
Bahsettiğiniz kalitesiz serap, sık sık bir omega gün batımı üretir. Bunu görürseniz, sonunda yeşil bir flaş arayın!
Güneş batıya doğru dağların arkasından batarken Tucson'dan yeşil parıltılar görebilirsiniz. Bazen pürüzlü dağlar nedeniyle birden fazla yeşil flaş görürsünüz.
Ve gerçek ödüllerimden biri, Tucson çevresinde belirli tarihlerde gidebileceğim ve Kitt Peak'in arkasında Güneş batarken yeşil flaşları fotoğraflamaya çalışabileceğim birkaç yer biliyorum. hatta ara sıra mavi ve mor yanıp söner.
Çeşitli arazilere sahip birçok eyalette yeşil parıltılar gördüm, bu yüzden kesinlikle dışarı çıkın ve nerede olursanız olun bakın derim! Tamam, şimdilik bu kadar yeter. Eğer söyleyemezsen, bunları avlamayı seviyorum!
Yorum yapabilmek için giriş yapmalısınız.
Teşekkürler Robert - harika şeyler! Çoklu flaş görüntüsünü gerçekten seviyorum - vay! Yorumlarınız, her yerde başkalarını kendilerini denemeye teşvik edecektir.
Yorum yapabilmek için giriş yapmalısınız.
Sizin de belirttiğiniz gibi, Yeşil Flaş'ın sadece bir su kütlesinin yakınında görülebildiğini de düşünürdüm. Şaşırtıcı bir şekilde, ilkimi Wagman Gözlemevi'nin bulunduğu tepeden görebildim. Allegheny County'deki en yüksek 4 yerden biri olduğu için mükemmel bir yer. O zamandan beri, geçen hafta da dahil olmak üzere çok daha fazlasını gördüm. Bu büyüleyici atmosferik olay hakkındaki yazınız için teşekkürler. Şimdi aynı izlenime sahip olan diğerleri bilgilendirilecek ve gösterinin tadını çıkarabilecekler.
Yorum yapabilmek için giriş yapmalısınız.
Rica ederim Tom. Yine, gökyüzü gözlemcilerinin yeşil flaşa su kütleleri dışındaki yerlerden erişilebildiğini bilmeleri yararlıdır, bu nedenle deneyiminizi paylaştığınız için teşekkür ederiz.
Yorum yapabilmek için giriş yapmalısınız.
İnanılmayı beklemiyorum, ancak geçen yıl üç kez Kaliforniya, Borrego Springs'ten 4 inçlik dürbünle gözlemlerken, Venüs birkaç mil ötede dağların üzerinden geçerken yeşil parıltıyı gördüm. Hava açık ve kuruydu. Gerçek hikaye.
Yorum yapabilmek için giriş yapmalısınız.
John,
Açıkçası neden olmasın anlamıyorum. Venüs yeşili parıltısını ilk kez seninki duymuş olsam da mantıklı olurdu.
Yorum yapabilmek için giriş yapmalısınız.
Venüs -- Evet! Ve Jüpiter de, eğer yeterince parlaksa. Batan bir gezegenden yeşil parıltıyı birçok kez doğru koşullarda gördüm -- açık gökyüzü, parlak gezegen, uzak ufuk. Gün batımı flaşlarından çok daha GÜZEL çünkü onu izlerken kendinizi kör etmiyorsunuz.
Yorum yapabilmek için giriş yapmalısınız.
1990'ların ortalarında San Diego Eyalet Üniversitesi'nden Prof Andrew Young için yerel kıyı manzaralarından yeşil parıltının fotoğraflarını çekerken çalıştım. Andy, kullandığım film için bana yaklaşık kamera ayarları (500 mm lens ile 35mm) vererek çalışmamı yönetti. Sanırım Andy ile birlikte farklı yüksekliklerden farklı filmler (Sarı filtreli Ektachrome 100) çekerek 50'ye yakın Kodachrome 64 X 36 kare (Paul Simon'un "Kodachrome" adlı şarkısı, size yazın yeşillerini veriyor) çektim. Deniz seviyesinden yukarıda.
Andy daha sonra yüksek lisans öğrencilerine, fenomenin en azından niteliksel bir analizini üretmek için çarpıklıkları, lekeleri ve çeşitli kırılmış görüntüleri (aşağı, üstün ve kanallı seraplar) ölçerek çekimleri analiz ettirdi.)
Sonuçlarını ve vardığı sonuçların yanı sıra tüm referanslarını ve alıntılarını detaylandıran çok bilgilendirici bir akademik web sitesine sahiptir. Yeşil flaşın farklı türlerinin örnekleri, farklı feromonu gösteren animasyonlu grafikler ve konuyla ilgili geçmiş incelemenin tartışılması vardır.
Burada, San Diego'da sonbahar, yeşil parıltıyı görmek için çok iyi bir zamandır. Meteorolojik, açık deniz 'Santa Anna' rüzgarları tüm pusları ve su buharını ufuktan dışarı üflerken, Güneş'i su ufkunun üzerindeki soğuk hava tabakasına kadar takip etmek için çok açık, nispeten kuru bir atmosfere sahip olursunuz. İşte sihir orada gerçekleşir!
Yerel sörf tarihi, yeşil parıltıyı görmenin büyüsünü anlatan hikayelerle doludur. Hikayem, uzun bir günün ardından eve gelmek, dalgaları kontrol etmek ve Windansea Sahili'nde gün batımını izlemek ve şimdiye kadar tanık olduğum en iyi, çıplak gözle yeşil parıltılardan birini görmek için durmak. Ejderha Yılı'ndaki ay döngüsünün Yeni Yıl arifesiydi. Ejderha, gelecek yıl için iyi bir talihin habercisi olarak bana bir göz kırptı. Kesinlikle iyi karma!
Ufuk Konumunda Ay'ın yükselişi/batımının bir arsası - Astronomi
Newark toprak işleri, MÖ 200 ile MS 500 yılları arasında bu vadide insan varlığı olan sözde "Hopewell" kültürünün insanları tarafından inşa edildi. Kültür ilk olarak Hopewell adında bir adamın çiftliğinde bir arkeolojik alanda tanımlandı, dolayısıyla akademik isim. Herhangi bir yazıcı bu topraklara ulaşmadan yüzyıllar önce yok olan, okuryazar olmayan, tarih öncesi bir kültür olarak, kendilerine ne dediklerini bilmiyoruz. Toplu olarak, Ohio Nehri drenajı boyunca (Licking ve Scioto Nehirleri dahil) çekirdek bölgesindeki bu kültür, ölülerini yalnızca çeşitli boyutlardaki mezar höyüklerine gömme alışkanlıklarından dolayı "Höyük Yapıcılar" olarak adlandırılmıştır. amacı en iyi ihtimalle belirsiz olan gizemli geometrik toprak işleri.
1980'lerin başında, bir fizikçi olan Ray Hively ve bir filozof olan Robert Horn, astronomik hizalamalar için Sekizgenin (aslında birleşik bir sekizgen ve daire - yukarıya bakın) estetik açıdan ideal geometrisini analiz ettiler. Yapıda güneş hizalamalarına rastlanmamıştı, ancak -çok şaşırdıkları bir şekilde- birkaç aysal hizalama buldular. Buldukları en önemli hizalama, birleştirilmiş sekizgen ve dairenin geometrisi tarafından tanımlanan ana eksenin yönüdür:
Eksen, gerçek kuzeyden ölçülen 51.8º'lik bir azimutu gösterir. Bu yönlenme ilginçtir, çünkü bu 40º 3' 4" K enleminde, ayın en kuzeydeki yükselişi, toprak işlerinin güneybatı kısmında yer alan "Gözlemevi" olarak adlandırılan büyük höyükten bakıldığında doğrudan eksen boyunca gerçekleşecektir.
Ayın doğuşunun tam azimutunu analitik olarak belirlemek için, gözlem noktasının coğrafi koordinatlarının yanı sıra ufkun görünen yüksekliğini bilmek önemlidir. Octagon'un özel bir golf sahası olarak mevcut durumunda olması durumunda, çok sayıda ağaç nedeniyle ufuk hiç görülemiyor. Bununla birlikte, ağaçlar teorik olarak temizlenmişse, ufuk yüksekliğinin ne olacağını belirlemek için USGS topografik haritasını kullanmak mümkündür. Aşağıda USGS haritasının genişletilmiş bir alanı bulunmaktadır (Newark 7.5' dörtgeni):
Yukarıdaki şekildeki çizgi boyunca bir yükseklik grafiği yapmak aşağıdaki kesiti verir:
Sekizgen'in, bir mil kadar sonra Raccoon Creek, Log Pond Run ve Licking River'ın Kuzey Çatalına doğru eğimlenmeye başlayan geniş bir düz terasta durduğu görülebilir. Bu nedenle, birkaç mil uzaktaki tepelere görüş hattını açmak için nispeten sınırlı bir ağaç alanının temizlenmesi gerekir. Karşılaşılan ilk tepe olan Firestone Hill, nehrin doğu kıyısında hızla yükseliyor. Arkasında ağaç yüksekliklerine bağlı olarak ufku da tanımlayabilen Atherton Tepesi var. Belki de görüş hattını vurgulamak için tepede bir şenlik ateşi kullanılmış olabilir. Bu tepelerde Hopewell faaliyetinin kanıtlarını bulmak ilginç olurdu. Tepe adları kolaylık sağlamak içindir ve toprakları daha önce bu tepeleri içeren çiftçilere atıfta bulunur. 2
- Sekizgen Toprak İşleri--'Gözlemevi' Höyüğü
40º 3' 4" K. enlem
82º 27' 2" B boylam
rakım 900 fit (gözlemci 'Gözlemevi' höyüğünün tepesinde duruyor)
eksen 51º 48' azimutu
eksen 0º 30' boyunca ufuk görünür yükseklik
ufuk mesafesi 3.6 mil
Bu hizalamayı anlamak için, ayın ufukta yükselen noktasının günden güne ve yıldan yıla nasıl değiştiğini anlamak gerekir.
Güneşin yükselme noktasındaki değişimi anlamak Ay'a göre çok daha kolaydır, bu nedenle önce kısaca ele alınacaktır. Güneş, her yıl 21 Haziran civarında, yaz gündönümünde en kuzeye doğru yükselir. Yaz gündönümünü takiben her gün biraz daha güneyde yükselmeye başlayacak, 21 Eylül civarında sonbahar ekinoksunda doğuya doğru yükselecek ve 21 Aralık civarında kış gündönümünde en güneydeki yükseliş noktasına ulaşacak. Kış gündönümünden sonra güneş yükselmeye başlayacak. 21 Mart civarında ilkbahar ekinoksunda doğuya doğru yükselir ve nihayet 21 Haziran civarında tekrar en kuzeydeki yükselme noktasına ulaşır. Güneşin doğu ufku boyunca yükselen azimutunun yavaş hareketi tam bir yıl sürer ve pratikte tam olarak kendini tekrar eder. Yıldan yıla. Binlerce yıl boyunca dünyanın ekseninin eğimindeki son derece yavaş değişimden dolayı davranışında her yıl küçük bir değişiklik vardır. Ancak pratik amaçlar için ve kesinlikle herhangi bir kişinin ömrü boyunca, güneşin yıllık döngüsü tam olarak kendini tekrar eder.
Güneşin hareketinin bir başka önemli yönü de, hareketinin kuzey veya güney uç noktalarına yakın bir yerde yükselirken, yükselme noktasının günden güne çok az değişmesidir. Bu fenomen "durma" olarak bilinir. Her iki gündönümü civarında birkaç gün boyunca güneşin yükselen azimutu neredeyse hiç değişmeyecektir. Buna karşılık, yükselen nokta uçlar arasında, örneğin ekinokslar civarında olduğunda, yükselen azimut günden güne biraz değişir. Bu aşırı uçlardaki "durma" fenomeni, göreceğimiz gibi, ayın hareketleri de dahil olmak üzere birçok türdeki periyodik hareket için geçerlidir.
Ayın yükselme noktası günden güne çok benzer bir şekilde değişir, kuzeyden güneye ve tekrar geriye doğru bir süpürme çizer, ancak tam bir döngüyü tamamlamak sadece bir ay sürer. Bu döngünün fiili periyodu, ortalama 27.21222 günlük "acımasız aydır". Ancak güneşten farklı olarak, en kuzeydeki ve en güneydeki yükselen azimutların uç noktaları her döngü için aynı kalmayacak. Bir ay boyunca ayın en kuzeydeki yükseliş noktasını kaydettikten sonra, bir sonraki ay daha da kuzeyde bir noktada yükseldiğini görebiliriz. Aslında, ayın yükselme noktasının uç noktalarında 18.61 yıllık bir varyasyon var. Buradaki bir resim, fenomeni açıkça gösterecektir:
- Ayın bu konumdaki yükselen azimutu her zaman yaklaşık 52º ila 130º aralığında sınırlıdır.
- Bazı yıllarda bu tam aralık yıl boyunca görülür.
- Diğer yıllarda, aralık sadece yaklaşık 66º ile 116º arasında olabilir.
- Bir döngünün tamamlanması yaklaşık 18-19 yıl sürer.
- Aralığın genişliğindeki değişiklik yaklaşık olarak sinüzoidaldir.
Genişletilmiş diyagram, ayın yükselen azimutundaki varyasyonun aslında biri 27.21222 günlük ve diğeri 18.61 yıllık bir periyoda sahip iki sinüsoidal dalgadan oluştuğunu ortaya koymaktadır. Ayın en kuzeydeki yükselen noktasının MÖ 291 yılı boyunca aydan aya nasıl yavaş yavaş değiştiğini, yılın başında yaklaşık 63,5 m'ye ve yıl sonunda 62 m'ye yaklaştığını not edin. Bu özel yıl, MÖ 283'teki "ay maksimum" yılından açıkça çok uzaktır.
Sinüzoidal fonksiyonlar, doğası gereği, fonksiyonun yavaş değiştiği uç noktalarına yakın bir yerde "durma" davranışı sergiler. Ayın yükselme noktasının değişimi, iki yakın sinüsoidal fonksiyonun bir kombinasyonu olduğu için, iki tür "durma" olacaktır - biri, ayın uç noktalarında yükselme eğiliminde olacağı 27.21222 günlük ay draconitic ayı ile ilişkili. art arda iki veya üç gece için neredeyse aynı yön, yükselen azimutun her gün 5 ve ordm'ye kadar değiştiği aşırı uçlar arasındaki art arda yükselmelerin aksine (yukarıdaki şemaya bakın). Böylece, ay, birkaç gün boyunca maksimumlar alanında rahatça oyalanarak, aylık aşırılıkları saptamaya çalışan gözlemcilerle işbirliği yapar. Diğer "durma", azimut aralığının en büyük olduğu yıllarda aşırı yükselme noktalarının aydan aya çok az değişeceği 18.61 yıllık varyasyonla ilişkilidir. Aslında, ana Sekizgen hizalamasında ilgilendiğimiz "ay maksimum" yıllarında ay doğumları, ay yeniden hizalamadan yeterince uzağa taşınmadan önce iki yıllık bir zaman diliminde gözlemlenebilir. Tipik olarak, göreceğimiz gibi, ayın doğuşu sonuncudan sonraki 18. yılda eksen boyunca yeniden meydana gelecek, ardından 19. yılda 18.61 yıllık bir döngüye uygun olarak birkaç tane daha gerçekleşecek.
Now is a good point to introduce an obvious complication, and that is that not all moonrises are visible. The moon may rise during the day, for one thing. Also, the phase of the moon is important, as a new moon obviously can't be seen, nor can a very slender moon that is necessarily near the glare of the sun. There is also the problem of weather or hazy air obscuring the moonrise. While the weather effects can't be predicted, the other factors can be accounted for.
First, let's just redo the diagram above, but leaving out the moonrises that aren't visible due to predictable factors. Also, the size of the data points will be used to indicate the phase of the moon at moonrise, another indication of visibility:
Looking at just the "maximum moonrises," i.e., those rising near the maximum azimuth for this particular year (around 63º), it can be seen that the maxmum moonrises are not visible for the first half of the year, and only start to become visible as thin crescents in about August, the maximum moonrise gradually becoming more full each month until the maximum moonrise near the winter solstice is a full moon. It's remarkable that this pattern of visibility and phase of the maximum moonrises is not unique to this particular year, but holds indeed for every year. Thus, there is a "season" for observations along the Octagon axis, occurring basically in the last quarter of the year. This will become more evident below when looking at the lists of actual maximum moonrises.
The reason for this constant pattern is not hard to discern. For example, the full moon--by definition opposite to the sun--always rises around the time of sunset on the opposite side of the sky. But at the winter solstice the sun sets as far south as it ever does. The full moon near this solstice, then, will rise in the opposing sky the furthest north it ever does. This is the definition of maximum moonrise.
Likewise, at the summer solstice the sun rises the furthest north it ever does. The new moon, by definition rising in conjunction with the sun, also will boast the "maximum moonrise" near this solstice. Unfortunately for would-be observers, the new moon is invisible, and hopelessly lost in the sun's glare anyway, so June is not a good time to look for maximum northerly moonrises, ever! In August or so the phase of the moon will be between new and full, and far enough away from the sun to be potentially visible. After that, it becomes progressively easier to observe the maximum moonrise, culminating in the full moon near the winter solstice. Following that the maximum moonrises occur during the day, and will not be seen again until the following August.
So it's interesting that this implies a regular pattern of activity of lunar observations at the Octagon, synchronized to the solar year, where activity is concentrated in the latter half of the year. Note that the maximum southerly moonrises exhibit a complementary behavior, where they are only visible during the first part of the year, ending around the summer solstice. An intriguing idea is suggested by the fact that the design of the High Bank earthworks near Chillicothe, Ohio, which include a practical carbon-copy of the Octagon structure, but oriented to the south, has been shown by Hively and Horn to include the maximum southerly moonrise azimuth. 1 Thus, as suggested by Hively and Horn, the two earthworks, over 50 miles apart, may be complementary parts of the same observatory. This speculation is strengthened by the remarkable findings of Brad Lepper, Archaeology curator of the Ohio Historical Society, who has traced remnants of a road, marked by two parallel earthen banks, that stretches between the Octagon and its counterpart at High Bank. 3
- Atwater (1820) speculated that these walls extended more than thirty miles to another complex of earthworks along the Hocking River. Squier and Davis (1848) made no reference to Atwater's claim and stated that the walls were only two and a half miles (4 km) long. James and Charles Salisbury (1862) traced this roadway the two and a half miles to Ramp Creek. But, unlike Squier and Davis, the Salisburys crossed Ramp Creek, found that the walls continued, and followed them for about six miles (9.7 km) before turning back. They claimed that the walls continued beyond that for an unknown distance, and likely went all the way to Chillicothe.
Plan of High Bank (Squier & Davis)
The predictable and complementary nature of the seasons suitable for observations at the two sites suggests that High Bank was used January through June (in our calendar) and the Octagon was used July through December. The solstices mark "the changing of the guard" and quite possibly the attendant ceremonies included a procession along this Hopewellian "Sacra Via," from Chillicothe to Newark after the summer solstice, and from Newark to Chillicothe after the winter solstice.
Maximum moonrises visible at the Octagon, 500BC to 2000AD
If we just consider those moonrises which are visible and which occur very near to the axis of the Octagon--say those with azimuth greater than 52.0º--then the total set of such moonrises even over the span 500BC-2000AD is manageable and interesting to see at a glance. In fact, by these criteria only 277 moonrises over the 2500-year period are found. They are represented graphically below:
The chart shows an interesting effect where there are fewer and fewer moonrises seen along the Octagon's axis over time. In fact, the last moonrise seen along the axis, where the moon was fully up, was in 1466 AD. The reason for this is the aforementioned slow change in the tilt of the earth's axis, which today is 22º 30', but in Hopewellian times was about 15' (0.25º) greater. This is interesting in that it implies the Octagon would not be a good lunar observatory today (for this alignment), but it was back in Middle Woodland times. As the chart shows, there were plenty of good moonrises to observe then. As one looks back in time before 500BC (not shown), the moonrises occur even further north, perhaps rising too far north of the alignment. Thus it is interesting that the alignment of the Octagon is suitable to gauge the maximum moonrise during the approximate life of the Hopewell culture, 100 BC through 500 AD, and not suitable very much earlier or later.
From the table, it's straightforward to determine the years corresponding to the maximum northerly moonrises. These mark the major lunar milestones that the Hopewell celebrated. For the years between 500 BC and 500 AD we have the following 54 lunar standstill periods:
|standstill number||year|
|1||490BC|
|2||471BC|
|3||452BC|
|4||434BC|
|5||415BC|
|6||397BC|
|7||378BC|
|8||360BC|
|9||341BC|
|10||322BC|
|11||304BC|
|12||285BC|
|13||266BC|
|14||248BC|
|15||229BC|
|16||211BC|
|17||192BC|
|18||174BC|
|19||155BC|
|20||136BC|
|21||118BC|
|22||99BC|
|23||80BC|
|24||62BC|
|25||43BC|
|26||24BC|
|27||6BC|
|28||14AD|
|29||32AD|
|30||51AD|
|31||70AD|
|32||88AD|
|33||107AD|
|34||125AD|
|35||144AD|
|36||163AD|
|37||181AD|
|38||200AD|
|39||219AD|
|40||237AD|
|41||256AD|
|42||274AD|
|43||293AD|
|44||312AD|
|45||330AD|
|46||349AD|
|47||367AD|
|48||386AD|
|49||405AD|
|50||423AD|
|51||442AD|
|52||461AD|
|53||479AD|
|54||498AD|
Click on any of the above standstills to see a chart of the moonrises. I've yet to add titles or legends to the charts, but see the chart for 107AD, which has been completed.
Patterns of Maximum Moonrises
Seasonal Patterns and the Minor Perturbation
Looking at the raw data for the 277 maximum moonrises in the chart reveals some interesting patterns. One pattern was mentioned previously, that is, the tendency of the maximum moonrises to occur in the latter half of the year. In fact, the moonrises can be seen to occur August through November. This then is the season for making observations along the Octagon axis.
A question that arises is why moonrises around the time of the winter solstice, in December or possibly January, do not appear in the list. As described, such winter solstice maximum moonrises will occur when the moon is full and very conspicuous. However, another small but capricious wrinkle in the moon's motion conspires to pull the winter moons off the alignment. This wobble is known as the "minor perturbation." Its discovery is credited to the Danish astronomer Tycho Brahe back in the 1500s. It's caused by a complicated interaction of the earth-moon-sun three-body system, but as such it might be expected to be somewhat synchronized with the solar cycle. Indeed, at the time of the solstices during lunar standstill years, the minor perturbation is always pulling the moon back away from its extremes.
The Metonic and Saros Cycles
Another pattern evident in the table is that the solar calendar dates of maximum moonrises often repeat, 19 years apart! For example, we have:
09/17/452 BC 4:38:29 UT 51.77º
10/14/452 BC 2:31:59 UT 51.72º
08/31/434 BC 5:27:58 UT 51.95º
09/17/433 BC 4:30:30 UT 51.81º
10/14/433 BC 2:23:05 UT 51.82º
08/31/415 BC 5:27:23 UT 51.74º
- And there is on this island both a magnificent sacred precinct of Apollo and a notable temple which is adorned with many votive offerings and is spherical in shape. The myth also relates that certain Greeks visited the Hyperboreans and left behind them there costly votive offerings bearing inscriptions in Greek letters. And in the same way Abaris, a Hyperborean, came to Greece in ancient times and renewed the good-will and kinship of the Delians. They also say that the moon, as viewed from this island, appears to be but a little distance from the earth and to have upon it prominences, like those of the earth, which are visible to the eye. The account is given that the god visits the island every nineteen years, the period in which the return of the stars to the same place in the heavens is accomplished and for this reason the nineteen-year period is called by the Greeks the 'year of Meton.' At the time of this appearance of the god he both plays on the cithara and dances continuously the night through from vernal equinox until the rising of the Pleiades, expressing in this manner his delight in his successes. And the kings of this city and the supervisors of the sacred precinct are called Boreades, since they are descendants of Boreas, and the succession to these positions is always kept in the family. 5
1 solar year = 365.2425 days
1 lunar synodic month (full moon to full moon) = 29.53059 days
19 years = 365.2425*19 = 6939.6075 days
235 lunar synodic months = 29.53059*235 = 6939.6887 days
This is a difference of only 0.0812 days, or about two hours. So, after exactly nineteen solar years the sun will return to the same position relative to the stars (by definition), and the moon will have very nearly the same phase (just two hours difference). This fact was much appreciated by the Greeks, as the dates of the new moon, full moon, etc., would repeat every nineteen years. Each year was assigned a "golden number," one through nineteen, which indicated immediately the dates of the phases of the moon. The "golden number" still forms the ecclesiastical basis for determining the dates of Passover and Easter. The small error of the Metonic cycle will accumulate and causes a shift of a day every 222 years or so.
For the purposes of maximum moonrises, the above coincidence alone would not be enough to ensure that maximum moonrises will occur on the same date 19 years apart, it only guarantees the phase will be the same on the same dates. We have seen that maximum moonrises occur at intervals of the lunar draconitic period of 27.21222 days. This is the time it takes the intersection of the moon and earth's orbit to complete one revolution relative to the fixed stars. But here we see that actually three cycles converge every 19 years:
255 lunar draconitic months = 27.21222*255 = 6939.1161 days
This is only about half a day different from the other cycles, so the moon is very close to its maximum azimuth again (remember that the rising azimuth changes very slowly near the "standstill"). So, after 19 years, practically the same conditions obtain at the Octagon. If the Hopewell kept a solar calendar, say tied to the day of the summer solstice, they would have noticed that the maximum moonrises occurred on the same dates 19 years apart. It might even have been the key to their (and the "Hyperboreans") noticing the Metonic cycle in the first place.
I'd note that it's not clear in Diodorus' account who cribbed the idea from whom, the Hyperboreans or the Greeks!
Another well-known aspect of the Metonic cycle is that since the sun, moon and earth return to the same relative positions, the pattern of eclipses of the moon and sun may repeat somewhat after 19 years elapses. The half-day difference of the lunar draconitic cycle however is enough to throw the eclipse repeatibility out of kilter fairly rapidly, but three or four eclipses may repeat, on the same dates 19 years apart, before this happens. But an even better interval in this regard is the Saros interval of 223 lunar months:
223 lunar synodic months = 29.053059*223 = 6585.3216
242 lunar draconitic months = 27.21222*242 = 6585.3572
So the two lunar cycles, so important for eclipse prediction, differ by only 0.0356 day, or 51 minutes. This is much closer agreement than in the case of the Metonic cycle, where they differed by a half day, and therefore eclipses will repeat more perfectly. In terms of the solar year, this is unfortunately not an integral number of years, but is rather 18 years, 11 1/3 days. So, eclipses, the phases of the moon, and more importantly for our discussion, the maximum moonrises, will occur exactly this interval apart. Very convenient given that sometimes maximum moonrises are seen in the 18th year as well as the 19th year of each cycle. For example, again from the table we have:
09/06/489 BC 5:04:37 UT 51.7º
10/03/489 BC 2:58:19 UT 51.79º
09/17/471 BC 4:50:33 UT 51.84º
10/14/471 BC 2:42:50 UT 51.67º
These pairs of moonrises occur 18 years and 11 days apart.
Again, if the Hopewell kept an accurate solar calendar (even if not written down), and made these maximum moonrise obervations as postulated, I don't think there is any question that they would have noticed these simple relationships of the moonrises occurring on the same dates 19 years apart, and the same dates shifted by 11 days, when observed 18 years apart. Whether or not they had such a solar calendar where the days were clearly enumerated is perhaps the biggest question, but nevertheless it is fascinating that two famous cycles, the Metonic and Saros, naturally fall out of simple observations at the Octagon, or indeed any observatory set up to observe lunar standstills. The "sacred precinct" in Diodorus' account has long been thought to refer to Stonehenge, which in the earliest stages of its construction was a simple circular raised embankment with an opening used for observing the maximum northerly moonrises. I think that it's easier to make the case that the 19-year cycle is something that naturally falls out of making such observations, and the tale by Diodorus is a smoking gun that Meton, and Western science, has taken credit for an idea from a "primitive" people intensely interested in tracking the moon.
- "The Moon is that which gives shape to the years."
[Rig Veda 10.85.5] 6
- True it is (I confess) that the invention of the ephemerides (to foreknow thereby not only the day and night, with the eclipses of Sun and Moon, but also the very hours) is ancient howbeit, the most part of the common people have been and are of this opinion (received by tradition from their forefathers): that all the same is done by enchantments, and that by the means of some sorceries and herbs together, both the sun and moon may be charmed, and enforced both to lose and recover their light--to do which feat, women are thought to be more skillful and meet than men. And to say a truth, what number of fabulous miracles are reported to have been wrought by Medea queen of Colchis, and other women and especially by Circe our famous witch here in Italy, who for her singular skill that way, was canonized a goddess. 5
Seated Female Figurine
Terra cotta h. 8.3 cm, w. 3.3 cm
Twenhofel site Jackson County, Illinois
Havana culture Middle Woodland period, AD 100-300
Illinois State Museum of Natural History and Art, Springfield
"But the planet of the moon, being the last of all, most familiar with the earth, and devised by Nature for the remedy of darkness, outgoeth the admiration of all the rest. She with her winding and turning in many and sundry shapes, hath troubled much the wits of the beholders, fretting and fuming, that of this star, being the nearest of all, they should be the most ignorant. At one time ye shall see her below, and anon aloft: and that not after one manner, but one while reaching up close to the highest heaven, and anotherwhile ready to touch the mountains: sometimes mounted up high into the north, and sometime cast down below into the south. Which several constitutions and motions in her, the first man that observed, was Endymion: and thereupon the voice went, that he was enamored with the moon." 7
- 1982: Geometry and Astronomy in Prehistoric Ohio,Archaeoastronomy 4:S1-S20.
1984: Hopewellian Geometry and Astronomy at High Bank, Archaeoastronomy 7:S85-S100.
- The coordinates of the hills are:
Firestone Hill-- 40 º 5' 0" N, 82 º 23' 48" W
Atherton Hill-- 40 º 5' 15" N, 82º 23' 21" W
click here for a street map
4. Lepper, B. T., The Newark Earthworks and the Geometrical Enclosures of the Scioto Valley: Connections and Conjectures, printed in A View from the Core: A Synthesis of Ohio Hopewell Archaeology, edited by Paul J. Pacheco (Ohio Archaeological Council, 1996).
5. Hawkins, Gerald S., Stonehenge Decoded, Doubleday 1965.
6. The Ley Hunter Journal, No. 130, Summer 1998, p. 6.
7. Pliny's Natural History in Philemon Holland's translation, selected by Paul Turner, Centaur Classics 1962.
Equipment
Astronomy doesn't have to be an expensive hobby, said Great Bear Cornucopia, a park astronomer at Chaco Culture National Historical Park.
While telescopes can be pricey, Cornucopia said a pair of strong binoculars on a tripod can be used as a less costly option. He encourages people to decide what aspect of astronomy fascinates them. For example, some may be more interested in constellations, while others prefer the lunar cycle or planets.
After deciding what they are interested in viewing, Cornucopia said beginners should talk to other astronomers about what telescopes work best to view that object before they purchase a telescope.
"Choose carefully and buy a good scope," he said.
He also suggested finding star charts and journals online to learn about the night sky.
NMSU Astronomy
I have created an adaptive online tutor for general astronomy, one that allows students to learn about astronomy and to hone their problem-solving skills. This 12,000+ question self-review library has been used successfully in the classroom since 2006, and in distance education mode since 2011. A recent in-class cohort of 80 students took over 26,000 5-question quizzes. This corresponds to an average of 325 quizzes (or over 1,600 questions) per student (versus the five hand-graded quizzes per student which were offered in the past). Students cite the immediate feedback (24/7), with worked solutions for all math problems, the ability to focus repeatedly on a single difficult concept, and the wide breadth of topics covered as extremely helpful aspects of the tutor.
- Extrapolation: How can our knowledge of the biodiversity found on Earth enable us to estimate the probability of finding life in the oceans of Europa?
Students work to complete sets of five questions at a time. Each such quiz contains links within each question to a hint (?) and to a relevant lecture page (i), as well as to an audio recording of the lecture. Students can thus refresh the connection between the question and general topics, or receive guidance on how to set up or think about the problem. A sample quiz is offered below.
#1. This figure shows the location of the Moon in the sky as we look from our position in the northern hemisphere toward the southern sky, with the horizon stretching from east (on the left) to west (on the right). If the figure shows the location of the Moon in the evening (9 pm), what phase must it exhibit?
|full||new|
|waning gibbous||waxing crescent|
|third quarter||first quarter|
|waning crescent||waxing gibbous|
#2. Which piece of evidence suggests that the Earth and the Moon formed at similar locations in the solar system?
|The Moon's density is 3.3 grams per cubic centimeter (versus 5.5 grams per cubic centimeter for Earth).|
|They are approximately the same size.|
|The oxygen detected in each object exhibits the same isotopic ratios.|
#3. The plot drawn below shows the decay of a radioactive sample of a certain element with time. Which of the following statements about it are true?
The amount of the original element which remains in the sample, as a function of time.
|[1] The half-life of this element is between 5,000 and 7,000 years.|
|[2] Twice as many atoms decay during the first half-life than during the second shown.|
|[1] and [2] are both true.|
|[1] and [2] are both false.|
#4. If a star has a temperature of 6810 K (recall that the temperature of the Sun is 5800 K), and is 109 times as large as the Sun, how bright is it? The luminosity, in solar units, is:
Write your answer in the box, using a standard format for numbers. For example, if the luminosity is one hundred and twenty five times brighter than that of the Sun type "125" or "1.25e2". If the luminosity is eight times fainter than that of the Sun type "0.125" or "1.25e-1".
#5. Because of the finite speed of light, when we observe the most distant galaxies we see them .
|as they were in the distant past|
|as they are today|
|as they will be in the future|
|at higher resolution than nearby galaxies|
Once students have submitted their answers, they are given a solution set with worked answers to all of the questions. A sample solution set is shown below.
#1. If the figure drawn below shows the location of the Moon in the evening (9 pm), what phase must it exhibit?
#2. Which piece of evidence suggests that the Earth and the Moon formed at similar locations in the solar system?
#3. The plot drawn below shows the decay of a radioactive sample of a certain element with time. Which of the following statements about it are true?
#4. If a star has a temperature of 6810 K and is 109 times as large as the Sun, how bright is it?
#5. Because of the finite speed of light, when we observe the most distant galaxies we see them .
#1. This figure shows the location of the Moon in the sky as we look from our position in the northern hemisphere toward the southern sky, with the horizon stretching from east (on the left) to west (on the right). If the figure shows the location of the Moon in the evening (9 pm), what phase must it exhibit?
|full||new|
|waning gibbous||waxing crescent|
|third quarter||first quarter|
|waning crescent||waxing gibbous|
If the Moon is rising on the eastern horizon around 9 pm, it must be in the waning gibbous phase. The waning gibbous Moon rises around 9 pm, transits six hours later in the early morning (around 3 am), and sets six hours later, in the west, around 9 am. We can observe it on the eastern horizon around 9 pm.
#2. Which piece of evidence suggests that the Earth and the Moon formed at similar locations in the solar system?
|The Moon's density is 3.3 grams per cubic centimeter (versus 5.5 grams per cubic centimeter for Earth).|
|They are approximately the same size.|
|The oxygen detected in each object exhibits the same isotopic ratios.|
The ratios between different isotopes of oxygen found in the Earth and Moon are identical. Since these ratios are determined by the environmental richness, temperature, pressure, and such (conditions that are determined by location in the solar system), the Earth and the Moon must have formed at the same place.
#3. The plot drawn below shows the decay of a radioactive sample of a certain element with time. Which of the following statements about it are true?
The amount of the original element which remains in the sample, as a function of time.
|[1] The half-life of this element is between 5,000 and 7,000 years.|
|[2] Twice as many atoms decay during the first half-life than during the second shown.|
|[1] and [2] are both true.|
|[1] and [2] are both false.|
Our sample begins with 100 counts, and we know that over the course of each half-life 50% of the remaining atoms of the radioactive element will decay. Over the course of one half-life, the first 100 counts drop to 50 counts. Measuring on the plot, we see that the time (measured along the x-axis) over which the amount of the original sample (measured along the y-axis) drops from a level of 100 to 50 is a bit less than 6,000 years.
We know that in each half-life, 50% of the remaining atoms of the radioactive element will decay. Over the first half-life, we begin with 100 counts and decay to 50 (losing 50). Over the second, we begin with 50 counts and decay to 25 (losing 25). Twice as many atoms do indeed decay during the first half-life as the second, because the sample is so much larger when it starts.
#4. If a star has a temperature of 6810 K (recall that the temperature of the Sun is 5800 K), and is 109 times as large as the Sun, how bright is it? The luminosity, in solar units, is:
We can use Stefan's Law to relate the luminosity L, temperature T, and radius R of the star. Because we know the values of R and T, we will express the relation in terms of L as a function of R and T.
The radius R is 109 times that of the Sun, and the temperature T is 6810 K. We need to rewrite T in terms of the temperature of the Sun (which has a temperature of 5800 K).
We now insert the values of R and T (in solar units) into the equation to find the value of L.
To check our numerical answer, we can estimate the location of the star on the Hertzsprung-Russell diagram shown in the lecture slide linked to below (i). At the intersection of a temperature of 6810 (roughly 6800) on the x-axis and a diagonal line representing a radius of 109 (roughly 100), we can draw a horizontal line to the left over to the y-axis to find that stars located here should have a luminosity of roughly 20,000 in solar units. Our answer has been verified!
What kind of stars inhabit this region of the Hertzsprung-Russell diagram? With a roughly solar temperature and a radius 100 times that of the Sun, we are in the regime of the giant stars (far above the Main Sequence where the Sun is found).
#5. Because of the finite speed of light, when we observe the most distant galaxies we see them .
|as they were in the distant past|
|as they are today|
|as they will be in the future|
|at higher resolution than nearby galaxies|
Light takes a finite amount of time to travel through space, and so light from the most distant objects takes the most time to reach us. When we observe the most distant galaxies, we see them not as they are today, but as they were in the distant past (billions and billions of years ago, when the Universe was young).
Please don't hesitate to contact me if you would like to explore the other 12,401 questions in the library, by yourself or with a group of your students. Project GEAS would love to hear from you!
I also offer topical tutorials, such as this one focused on the lunar phases.
This material is based upon work supported by the National Science Foundation (NSF) under Grant No. AST-0349155 and the National Aeronautics and Space Administration (NASA) under Grant No. NNX09AV36G. Any opinions, findings and conclusions or recommendations expressed in this material are those of the author(s) and do not necessarily reflect the views of the NSF or NASA.
Are tides higher when the moon is directly overhead?
This NASA image from the Apollo 8 mission shows the Earth viewed over the horizon of the moon. While the moon and sun cause tides on our planet, the gravitational pull of these celestial bodies does not dictate when high or low tides occur.
Tides originate in the ocean and progress toward the coastlines, where they appear as the regular rise and fall of the sea surface. Thanks to Sir Isaac Newton’s 1687 discovery, we know that tides are very long-period waves that move through the ocean in response to forces exerted by the moon and sun. However, these gravitational forces do not control when high or low tide events occur. Other forces, more regional than the moon or sun, control the tides. Many of them have to do with the geography and shape of the Earth.
The shape of our planet has a lot to do with differences in gravitational pull at various locations. If Earth was a true sphere covered by an ocean of constant depth, then it would be true that a high tide event would occur at the location with the moon overhead. The tidal "bulge" would move around the Earth with the moon, but this is not the case with our planet. The Earth is not a true sphere, but bulges slightly at the Equator. It is also dotted with large land masses (continents). Areas where the Earth’s surface is higher, such as mountains, have a stronger gravitational force than do places where the surface is lower, such as a valley or cavern. At the same time, the depth of the world ocean varies greatly. All of these factors play into the height of the tides.