Yalnızız, kalabalığız. Yürürüz, koşarız. Bakarız, görmeyiz. Gerçekçiyiz, hayal ederiz… Bir şeyler yapmayı severiz. Ne yapar ne eder yaşadığımızı hissederiz. Hissiyatlar hep vardır, hissiyatlar her kişide değişmez bir biçimde mevcuttur. Sadece birimiz daha az, birimiz daha çok hissederiz. Bazen mutlu olur güler, bazen acı çeker ağlarız. Eksiliriz. Gülerken ya da ağlarken, mutluyken ya da mutsuzken anılarımızdan oluşan geçmişimize kendimizden parçaladığımız zamanları bırakır ve eksiliriz. Eksildiğimizi farketmeyiz. Yaşarken gayet tabii eksiliriz fakat ölüm bizi bir bütün olarak alır. Geçmişimiz, şimdimizle birleşir ve parça parça ayırdığımız zamanlar tam o esnada birleşerek ömür dediğimiz koca saati oluşturur. Ömrümüz ölürken tamamlanıyor bir bakıma, ne garip. O zaman sevinir miyiz? Yaşarken öleceğimiz anda ömür saatimiz tamamlansın diye kendimizden parçalar bırakıp üzülürken öleceğimiz anda sevinir miyiz sahi? Gitgide hissiyatlarımızı da eksiltili olarak yaşarken öleceğimiz anda eksilmemiş hangi his kalır ki bize? Kalır mı? Belki ölüm korkusundan azıcık ya da bize verilen can emanetini artık sahibine teslim etmenin getirdiği huzur… Belki, bilemeyeceğim henüz ömrüm tamamlanmadı. Eksilmeye devam ediyorum. Eksilmeye hep beraber devam ediyoruz. Her gün kendimize bir şeyler kattığımızı söyler hayat hakkında bilirkişiler. Gün gün eksilirken kendimize kattıklarımız hangi fazlalığı oluşturuyor peki bizde? Bunu bilgi adı altında sınırlandırıyoruz bizler. Eksikliklerimizi bilgi olarak bile görmüyoruz. Fark etmiyoruz ki en başta. Fark etsek “ne az kalmış benden geriye” demek canımızı yakar belki, bunu da bilemiyorum. Belki de eksildiğimiz zaman zarfında yaşama yaşam diyoruz. Bu da mümkün. Ama mümkün olan diğer olasılıklar da var. Onun için ne neymiş bilemiyorum, bilemeyeceğim, bilemeyeceğiz. Bunu da bilinmezlik denizine attım. O deniz ne zaman taşar, taştığında boğulur muyuz bunu da bilemeyeceğiz. Ne komik.
-Deborah
Bu da sevdiğim bir gitar solosu. Paylaşmak istedim.