

_ Osman Hokelek Sayı 137, Nisan 2007
Havaalanında bekliyorum öyle. Yine sis var, bekletiliyoruz. Elimdeki gazeteleri basıldıkları matbaalara varıncaya kadar okudum. Vakit öldürüyoruz öylece. O an biri içtiğim suyun sertlik derecesini sorsa ezbere söylerim; elimdeki şişenin etiketini dahi, geri dönüşüm isareti olup olmadığına varıncaya kadar inceledim. Olacak gibi değil. Anons ha geldi ha gelecek diye de dışarıya çıkmıyor, bekliyorum. Terminalin internet bağıntısı da sunan kafetaryasına oturdum. Açtım ekranı, gazetelerin internet sayfalarına bakıyorum. Sabah gazetesinde bir haber: “….Düzenledikleri günlerde dedikodu yerine terapi yapan kadınlar yaşam koçu Aşkım Kapışmak'la birlikte börek çörek yiyip, sorunlarını çözüyor.. “ Benim aklım her ne kadar adı geçen şahsın adına takılmış olsa da asıl kilitlendiğim nokta ‘Yasam Koçu’ tanımlaması oldu.
Aklımı orada saklı tutup haberin devamını okumak için tıkladım. Bir fotograf:
Sekiz kadının hepsinin birden ellerini kavuşturmuş vaziyette oturmus oldukları üç parçadan oluşan kırmızı deri koltuk takımını satsalar yeni bir ev alınır. Buradan grubun sosyo-ekonomik düzeyini varın siz düşünün.
“Kadınların tümü, o erkek konuşmaya başlayınca susuyor, o anlattıkça kafalar sallanıyor. Adam tek tek kadınları dinliyor, sorularına yanıt veriyor. Çünkü onun işi bu; o bir yaşam koçu ve kadınlara 'gün'lerde toplu terapi yapıyor.”