Daha dördüncü sınıfa giderken tamamen bir hevesle kapandım. Değil ne istediğimi bilmek, daha oyun oynama yaşında bunu yapmışken altıncı senemi doldurdum.
Artık öylesine yoruldum ki bu durum deli gibi psikolojimi etkiliyor. Gün içerisinde bin kez telefona ve aynaya bakıp duruyorum, çok kötü gözüküyorum diye. Bir şeyler yapmam gerektiğini fark ettim, çünkü açılmazsam artık psikolojik olarak iyi olmadığımın da farkındayım. Ben de istediğimi giyebilmek istiyorum ve kapalıyken başımı bile çeviremeyecek kadar kısıtlıyım.
Yoruldum attık bu durumdan, ben de düşüncelerimi annem ile paylaştım. O da bana iki sene sonra üniversitede açılabileceğimi söyledi ama ben artık açılmak istiyorum. Gençlik yıllarımı kaybetmişken artık ihtiyacım var buna, babamdan çok korkuyorum.
Nasıl söylenir bir türlü bunu toparlayamıyorum. Döver mi, kızar mı kestiremiyorum bile. Sizce ne yapmalıyım? Nasıl söylenir?
(Görsel: Ricardo Fernandez Ortega)