Oheyy nerdeyse iki hafta olmuş yazmayalı. Gerçi bir şey olduğu da yok ama işleyen demir ışıldar filan diye yazayım ben gene de. (Merhaba Zihnin Arka Sokakları'nın blogger olmayıp buraları okuyan arkadaşı!) (Çok seviniyorum vallahi.)
Biraz dağınık olacak, iki haftadır aklıma ne geldiyse şöylece bırakıyorum.
Bu Kabataş hadisesi hakkında ne bulursam okudum, bayağı vakit harcadım buna. Şu yazı, çok derli topluydu. Sonra aklıma yıllaaar öncesinden bir fotoğraf geldi.
Bayağı üstü çıplak, kafası bandanalı erkek var yahu. Tamam bandana değil, tişört ama gene de yani. Datça burası, yıl 2001. Fotoğraf çekilecek diye bağladıydı kafasına, yoksa yarı çıplak çalışmıyoruz. Hoş Bodrum Kalesi'nde bikiniyle çalışmışlığım var ama o saylanmaz, öğle aralarında burçlardan denize atlıyorduk, başka türlü bir evrendi orası.
Stephen King kitaplarını barbar kocam aldı, Marquez biyografisini de Ada aldı doğum günümde. Bay Mercedes'i okudum, normel polisiyeymiş. İnanmazsınız, ne bir hayalet, ne bir kendi kendine yer değiştiren eşya; bildiğiniz dedektifli-katilli polisiye. Yazarı tanınmamış biri olsaydı, 3 liraya indirim sepetinden alırdık bence.
O ise sansürsüz yeni baskı. Çok emin değilim ama galiba ben kitabı okumadım, filmini seyrettim ergenken. Yani yakın zamana kadar Yüzüklerin Efendisi serisini okuduğumu zannediyordum, meğer tamamen uyduruyormuşum. Herhalde bu da öyle. Film yüzünden mi yoksa daha önce de var mıydı bilmiyorum, palyaçolardan hiç hoşlanmıyorum. Yolumu değiştiririm görünce, ter basar filan, öyle bir iç fenalığı. "Pennywise, you fucked my life" diyerek bu bahsi kapatıyorum.
Yani o kadar nefis bir hikaye ki, işçi sınıfı ve gey-lezbiyen dayanışması, filmin sonunda ağladım zarıl zarıl. Benim ağlama eşiğim düşük. Yoksa filmi beğenmedim.
İçinde Thatcher gibi bir insanlık düşmanı vampir, zorlu bir grev, açlık, işsizlik, geylerin mücadelesi, homofobi, AIDS'in aniden patlayıp yayılması gibi hayati meseleler olan bir filmi neredeyse bir Disney filmine çevirmeyi başarmışlar. Birileri aniden masaların üzerine çıkıp şarkı söylemeye başlıyor, herkes şarkıya katılıyor. Manasız bir neşe, oyuncuların şirin şirin kafalarını bir sağa, bir sola yatırmaları falan. Mark Ashton mesela, "Lezbiyenler ve Geyler Madencileri Destekliyor" grubunun kurucularından biri, gerçek hayatta Komünist Parti Gençlik Örgütü'nün üyesi, genel sekreterliğini yapmış bir dönem ama filmde tabii ki bahsi geçmiyor. Amerikalı seyirciler yabancılamasın diye kesip atmışlar çocuğun politik bağlarını. O Amerikalı seyirciler bir şeyi de yabancılamasın.
Arkadaşım S.'ye aynen bunları anlattım, "Ama belki filmin bu hafifliği daha iyidir, daha çok insana ulaşmasında bir sakınca yok" dedi. Hemen hak verdim ama filme olan gıcığım geçmedi. Billy Elliot da aynı dönemde, gene grevdeki bir ailenin içinde geçiyordu, bundan on kat daha iyi filmmiş Billy Elliot. O evdeki, kasabadaki çaresiz bekleyiş, grev kırıcılar, Billy'nin umutsuz dans tutkusu, o dünya güzeli arkadaşı. Daha gerçekçiydi.
Neyse yani, Pride da insana umut veren, iyiliğe ve bir araya gelebilmeye prim veren bir film. Ve tabii 1984'te yaşanan o dayanışma gerçekten tarihi bir dayanışma, ilerleyen yıllarda da devam ediyor. Çocuğum olsa seyrettirirdim.
Yandaki iletişim kutucuğundan bir tavsiye gelmişti, "tunein" diye bir uygulama varmış, hatta bir Morrissey radyosu varmış diye.
Hemen dahil oldum, memnuniyetle dinliyorum ne zamandır. Buradan Sena'ya teşekkür edeyim, valla çok makbule geçti, köpenklere selamını da ilettim.
Köpenk deyince, şuna çok gülüyorum birkaç gündür. Siz evden çıkınca köpekler bütün gün ne yapıyor diye merak ediyorsanız, cevabı aşağıda.
"Bak söylüyorum, öldü bu. Kesinlikle geri gelmeyecek."
"Kapa çeneni Skeeter."
"Ama ya haklıysa? O ZAMAN NOOLUCAK?"
Ben her seferinde çabucak geri geleceğimi söylüyorum, bilmiyorum faydası oluyor mudur. Kudi'nin pek bir şey anladığını zannetmiyorum, belki Koko anlıyordur. Ama tembihlerim ve vaadlerim Koko'nun tezgah üstünden malzeme yürütüp terasta ekmek arası kurabiyeyle piknik yapmasına engel olmuyor. Sanırım benim ölmemden ziyade aç kalmaktan korkuyor. Dobez.
Gideyim de faydalı bir şeyler yapayım. Haydin görüşürüz.