Fabian Melber / Kaydedildi
Joe Morris, teknelerin genellikle geceleri geldiğini, refakatsiz küçükler de dahil olmak üzere her yaştan 40-70 kişiyi taşıdığını söylüyor.
29 yaşındaki Joe Morris, Yunanistan’ın Midilli adasında ve İtalya ile Libya arasındaki mültecileri kurtarmak için iki yılını harcadı. Alman ortağı Elena Hermanns ve 5 aylık kızları Marta ile Wellington’da yaşıyor.
Wellington çocuğu musun? Şu anda yaşadığım yerin köşesindeki Seton Heights’lıyım. Büyürken küçük bir teknem vardı ve suda çok zaman geçirdim.
İlk plan tarihçi olmak mıydı? Victoria Üniversitesi’nde tarih okudum, ancak yüksek lisans programıma kaydolmadan önce bir molaya ihtiyacım vardı, bu yüzden 2016’da Londra’ya gittim ve Brick Lane yakınlarındaki şehir içi topluluk çiftliğinde bir kafe kurdum.
Ama denizi özledin mi? evet. Ayrıca haberlerde, çoğunlukla Afgan ve Suriyelilerin Yunanistan’a geldiğine dair mülteci teknelerinin hikayelerini görüyordum. Yelkencilik becerilerimi sunabileceğimi düşündüm ama aynı zamanda kutuları toplamaktan veya ne gerekiyorsa yapmaktan da mutluydum.
Devamını oku:
* Rapçi Scribe’ın babasının üzücü hikayesini anlatan yönetmen
* Grace Palmer Eğlenceli Bir İyileşme Kişisi Olmaktan Bahsediyor
* İnsan hakları savunucusu Vanessa Deru neden kimsenin savunmasız kalmasını istemiyor?
İsveç STK Deniz Feneri Yardımı için çalıştınız mı? Bir aydır ilk kez orada olduğumda, gelen tekneler için gözlemci olarak çalışıyorum. Dürbün, teleskop ve gece görüş gözlüğü kullanarak bir tepede bir kulübede oturuyorduk. Tek kivi gönüllüsüydüm ama daha sonra adadaki bazı kivi doktorlarıyla tanıştım.
Tekneler ne sıklıkla geldi? Çoğu gece tekneyle, bazen birden fazla tekneyle gelirdi. Ve sonra haftasız bir haftamız olabilir. Genellikle geceleri gelirler ve refakatsiz küçükler de dahil olmak üzere her yaştan 40-70 kişiyi taşırlar.
Daha sonra teknelerin güvenli bir iniş noktasına ulaşmasına yardımcı olmak için su üzerinde çalıştınız mı? Türkiye ve Yunanistan arasındaki bazı noktalarda sadece altı deniz mili uzaklıkta, ancak mülteci botları sızdırıyor ve denize açılmaya elverişli değildi – genellikle sadece onları bir arada tutan kontrplak ile şişme botlar. Takımımla dışarı çıkıp kayalara düşmek yerine sahile gitmelerine yardım ederdim. Hipotermi yaygındı, bu yüzden onlara termal battaniyeler veriyor ve onları derme çatma bir kampa götürüyorduk, burada onlara bir fincan çay ve ihtiyaç duymaları halinde BMMYK’ya götürülene kadar bir parça kıyafet veriyorduk. [United Nations High Commissioner for Refugees] tedavi edilecek merkez.
Zor iş gibi görünüyor. o idi. Uzun saatler çalıştık – 12 saatlik vardiyalar nadir değildi. Ama bu insanlara yardım edebilmek alçakgönüllülüktü. Acılı bir sınavdan geçmelerine ve seninle hiç tanışmamalarına rağmen, sana duydukları güven inanılmazdı. Eğer kayalıklara düşerlerse, çok zor kurtarmalar yapmamız gerekecekti ama yardım etmemiz için bize güvendiler.
Bu yetmezmiş gibi faşist saldırılarla da yüzleşmek zorunda kaldınız? Kuzeyde şanslıydık çünkü oradaki mültecilerin veya STK’ların onlara yardım etmesini istemeyen insanların saldırılarına karşı korunuyorduk. Bazı STK’lar bir süredir kapılarını kapatmak zorunda kaldı ki bu korkunç bir şey. Ama anneme saldırılardan bahsetmedim!
Korkunç sahneler görmüş olmalısın? En yürek parçalayıcı şeylerden biri, 10, 11, 12 numaralı çocukların yalnız seyahat ettiğini görmekti. Teknelerden birinde 13 yaşında çok iyi İngilizce bilen bir çocuk yanıma geldi, gözlerimin içine baktı ve “Çeviri konusunda yardıma ihtiyacın varsa, ben senin erkeğinim” dedi. Bir çocuk için fazla yetişkindi ve kısa ömründe çoğumuzun göreceğinden daha fazla acı çekmiş olabilir.
Bu deneyim, kariyer yolunuz da dahil olmak üzere sizi birçok yönden değiştirdi mi? Her zaman başkalarına yardım etmek istedim ama bu deneyim kariyerimin yönünü tarihten sağlığa değiştirdi. Küresel sağlık alanında yüksek lisans diploması almak için Barselona’ya gittim ve şu anda sağlık görevlisi olarak eğitim alıyorum.
Geçen yıl, Akdeniz’in ortasında, Libya ile İtalya arasındaki gemileri kurtarmak için Sea-Watch’ta çalıştım. Covid yüzünden kimse Avrupa’da dolaşamadı ama ironik bir şekilde altı haftalık bir tekne yolculuğu için İspanya’ya seyahat edebildim. Daha küçük bir tekneye biner, mültecileri gemimize geri götürürdük. Bir noktada, güvertede yaşayan, onları kuru tutmaya ve doyurmaya çalışan 450 mültecimiz vardı. Hepimiz onlar için pirinç pişirdik. İnanılmaz derecede politik bir durumdu ve İtalya, STK gemilerinin limana girmesine izin vermedi, bu yüzden dışarıda oturmak ve içeri girmemize izin verilmesini beklemek zorunda kaldık.
Neden Aotearoa’ya geri döndün? Geçen yılın Haziran ayında hamile olduğunu söylemek için bizi aradı. Vic Books’ta işte tanıştık ve 2019’da bir araya geldik, bu yüzden çiftle o kadar uzun sürmedi ve hamilelik beklenmedikti. Ama Wellington’a döndüm ve şimdi harika bir kızımız var.
Sırada ne var? Marta’yı altı aylığına Alman ailesiyle tanıştıracağız ve sonunda Almanya’ya taşınmak istiyoruz. Ayrıca, kalifiye olduktan sonra Seawatch için Paramedik olarak başka bir sözleşme imzalamak istiyorum.
Kiwis’in mültecilere neler olduğu hakkında ne bilmesini istiyorsunuz? Genellikle bu teknelerdeki insanların ekonomik mülteciler olduğuna dair bir algı vardır. Ama bir aile, geldikleri topraktan daha güvenli olmasaydı, çocuklarını bu güvensiz, sızdıran teknelere bindirmezdi.
“Kötü düşünür. Müzik konusunda bilgili. Yenilikçi dostu iletişimci. Bacon geek. Hobi ve İnternet tutkunu. İçine kapanık.”