yıldızları seyrederken sadece yıldızları düşüneyim mesela, bilmem kaç kilometre ötelerden kokun gelmesin burnuma..
bir selamına muhtaç olmayayım,güçlü kalayım. Ben de düşünüyorum merak etme,en az senin kadar…
Olmuyor çoğu zaman. Evet devam ediyorum hayatıma,etmek zorundayım ama olmuyor. Gülüşün geliyor hatırıma güneş bile almayan evimde çiçekler açtıran gülüşün. Saçların geliyor sonra, bunca acıya rağmen Allahın varlığına inanmama sebep olan saçların.Bir adamın avuçlarına en çok ne yakışırsa o kadar saçların… Başka saygısızlıklarda yapıyorum sana,bir gün seni mutlu edebilmek adına hayaller kurduğum oluyor kendiliğinden. Bağışla. Ben seni çok özlüyorum. Bazan ben devam edemeyeceğim diye el işareti yapıp beni oyundan almalarını istiyorum. Kendin gibi düşün,tutsak gibi.. Belki günün birinde bir şey olur diye beklemek de çok zor. İyi bir şey ! Bizim için bir şey…
O da olmuyor,olmadıkça daha çok kızıyorum sana. Yanlışlarına kızıyorum,beni sevmediğin zamanlara kızıyorum,bencilliğine,dikkatsizliğine.. Her neyse…
Bir gün bütün bu hislerimin uzağına düşmekten çok korkuyorum. Yani uzun zamandır seni bir kaç saniye düşünmem yetiyor beynimdeki bütün sana dair boktan,hastalıklı,kötü şeyleri yakıp yıkmaya..
Neyse kırık kalbim,
bu gece benden bu kadar,teşekkür ederim sevgilim…
her şeye rağmen güzel şeyler düşün. Kalbinde bana ait çizgiler varken de yokken de umudunu yitirme.
Senden bana gelen yolları kapattılar tek bir adım atmadın. Sesimi duyurmak için avazım çıktığı kadar bağırdım, daha fazla bağırarak kendini dinledin.
Ah, bilmez miydik terkedip gitmesini böyle çetrefilli güzele dönmez günlerde; bilemedik işte. Beklemek bizdendi, beklemek sen ile bendendi, beklemek gerekliydi. Bekledim, çok bekledim; hayat bir yandan oluk oluk akıyorken bekledim.
Ah, ben kokunu çok özledim! Şimdi kıvrımında tek bir uyku özleminde, köprüsünden geçmek istediğim özlemim. Aç olanı, aç biteni sana anlatacak hikayelerim var. Otur şöyle, kay biraz yana sana bahsetmem gereken kırıklıklarım var. Anla beni, bak gözlerime ne olur biraz dinle kaybedecek neyimiz var? Ne olur biraz söyle beni özlerken konuşamadığın neler var?
Bak şimdi geçiyor bir vagon içinde zeytin gözlü bir çocuk; umutlarını ver bana benim hiç geleceğim yok!
“Beline sarılırdım;
Melekler intihar ederdi kıskançlığından. Bulutlar ağlardı, gülüşür, yağmur sanırdık. Çıkartıp ruhumu üzerine örtmek isterdim ıslanmasın diye. ‘Birlikte örtünelim’ derdi. Hem iki ruh fazlaydı bize! Eğilip çantamdan umutlarımı çıkartırken çantamdan, biçilmiş kefenim batardı elime. Gülümserdim. Yani beline sarılırken ölüm bile umurumda değildi.”
“Ellerini tutardım;
Mutluluk darbe yapardı ruhuma, devrilirdi hüzün. Tatlı tatlı kanardı acılarım. Eğilip ayaklarına kapanmak isterdim, sırtıma basıp onu en çok yakıştırdığım yere, yıldızların yanına çıksın diye. Gece uyurken yastığımın altına şişelenmiş gözyaşları koyardı annem, üzüldüğümde lazım olur diye. Yani sen ağlama diye fazladan gözyaşı bulundururdum yedekte.”