sümüklüböceği hatırladı ve sorunsuz gitti kreşe. Ama ondan sonra sümüklüböcek tüm cazibesini yitirdi ve maalesef kreşte beni bırakmayan, ağlayan kızımla başbaşa bıraktı. Evde de onu kreşe bıraktığım için benden intikam almaya and içmiş bir cadı beni bekliyordu.
Sürekli ağlayan, zırtıllayan, kucak isteyen, isteklerini sinir bozucu bir ses ve şekilde dile getiren bir Ece .
Salı günü iş çıkışı parka götürdüm sadece salıncağa bindi. Öyle koşsun, zıplasın, kaysın falan faslı olmadı ve arabaya kadar yürümek istemedi. Hep kucağımda kalmak istedi. Ece nin sırf bu kucak takıntısı yüzünden dışarı çıkmaya korkuyorum.
Eve geldik yemek yemeyen, sürekli herşeye itiraz eden Ece modu devam ediyordu. Hatta ona yeni aldığım oyuncağın şablonunu bile kesti. Sesimi çıkarmadım. Kreş günlüğüne de Ece bugün hava durumu gibi yazmışlardı.
Dün kreşte de çok huysuzmuş. Hatta günlüğüne de yazmışlar. Sürekli Yıldız öğretmenini istemiş, sınıfta onu görmeyince ağlamış, yememiş içmemiş...vs.
Eve gittik çantalarımızı bırakıp , topumuzu alıp aşağı indik. Ama Ece pek top oynadı sayılmaz. Sadece eve girmek istemiyordu.
-Annecim sen bugün okulda ağladın mı? diye sordum
-Evet Yıldız'ı görmeyince ağladım. Ama ben onu özlüyoyuum. diye bir cevap aldım.
Su bardağına makarnaları doldurdu, yoğurtlu makarnasını halıya döktü. Vallahi de billahi de bağırmadım. Kendime şaştım. Hep saydım içimden. Ama en son lavaboda suyla oynamayı abartınca "TAMAAAM" diye bir defa bağırdığımı hatırlıyorum.
Üstünü soydurup pijamalarını giydirecektim, dakikalarca çıplak dolaşıp giymeyecem diye ağladı.
Sanırım Nilüferimin de dediği gibi "Jandarma Dönemindeyiz" . Aaa duymadınız mı?
-Ece jandarma kızım.
-Jandaracam işte.