20 aylık kesintiye uğrayan veya hiç olmayan eğitimin çocuklarımıza verdiği zararla ilgili sarsıcı gerçekler ortaya çıktığında, safça bir gümüş astar olduğunu varsaydık.
En azından, düşündük, onlar’ Bunu bir daha asla yapmayacağım. En azından çocuklarımızı, onlar için neredeyse sıfır tehdit oluşturan bir virüs için geleceklerini asla feda etmeyecekler. En azından okullar normale dönecek – evet, normal normal – Eylül’de.
Ne kadar aptaldık. Ne sanatsız, kaba saba kupalar.
Normal eğitim mi? Dalga geçiyorsun. İşte son durum: okullar, öğrencilerin sınava girmesine izin vermek için şaşırtıcı bir şekilde geri dönüyor. Birçoğu tek yönlü sistemleri ve sosyal mesafeyi koruyacak. Kalabalık ortamlarda maske takılmalıdır. Başöğretmenler ve tahmin ettiğiniz gibi sendikalar ekstra havalandırma önlemleri istiyor. Birisi kaçınılmaz olarak pozitif çıktığında, dersler ve toplantılar açık havada yapılır.
Dahası da var. Kabarcık grupları yeniden tanıtılabilir. İskoçya’da personel çocuklarla birbirlerinden en az bir metre uzakta kalacak ve maskeler en az ay sonuna kadar tutulacak. Kuzey İrlanda’da, en azından dönemin ilk altı haftası boyunca tutulacaklar.
Ah, eğer karantinaların sona erdiğini ve okulların daha da kapanmasını gördüğümüzü düşündüyseniz, Tanrı yardımcımız olsun. kış kötü geçiyor.
Bu önlemlerin hiçbiri çocuklarımızın öğrenmesine, büyümesine veya gelişmesine yardımcı olmuyor. Kimse çocuklarımızın geleceğini desteklemiyor. Her biri öğrenmeye zarar veriyor. Normal okullaşma? Gülüyorsunuz.
Geçen yıl şubatta akla bile gelmeyen bu acayip dayatmalara artık o kadar alıştık ki, bunların ne için olduğunu sormayı unuttuk. Belki de bir cevap olmadığı için.
Covid-19’un yaşam için çok az ciddi tehdit oluşturduğu çocuklar için kesinlikle değil. Bu o kadar önemli bir nokta ki sürekli tekrar etmeye değer – çocuklar kendi güvenlikleri için bunu yapmaya zorlanmıyorlar.
Covid ayrıca aşılar sayesinde öğretmenler için çok az tehdit oluşturuyor. Yakın tarihli bir İngiltere Halk Sağlığı araştırması, öğretmenlerin ve diğer okul personelinin yüzde 93’ünün aşı olduğunu gösteriyor. Diğer yüzde 7’nin riski dengelediğinden emin olabilirsiniz. Bu arada, bir öğretmenin yaş ortalaması 39’dur. Covid ile ölen birinin ortalama yaşı 80’den fazladır.
Şimdi bu riski (veya riskin eksikliğini) 20 aylık rahatsızlığın yaşam boyu etkisi ile karşılaştırın. , öğrenciler öğrenme süresinin üçte birini kaçırıyor. Bu son derece şaşırtıcı.
Kesinti o kadar büyük oldu ki, bir telafi hizmeti sağlamak en az 15 milyar sterline mal olacak – hükümetin asla karşılayamayacağını açıkça belirttiği para. Öğrenciler yarım yıllık ilerlemeyi kaybettiler. Daha fakir ve daha zengin evlerden gelenler arasında büyük ölçüde genişleyen bir kazanım var ve birçok çocuk zihinsel bozukluklardan ve aile içi istismardan muzdarip.
Milyonlarca çocuk temel fiziksel aktiviteye katılamadı, iyilik biriktirmek, sağlığın ne olduğunu biliyor sorunlar. Küçük çocuklar çatal-bıçak tutma gibi temel konularda gerilerken, hepsi sosyal yardımları, empati ve saygıyı öğrenmeyi kaçırdı.
Çocuklar, bunlarla birlikte uzun vadeli ücret kayıpları yaşayacaklar. 16 ya da 18 yaşında ayrılanlar, üniversiteye gidenlerden daha da kötü etkileniyor. Gece gündüzü takip ettikçe, daha az yaşam şansına sahip olacaklar – ve belki de daha düşük yaşam beklentileri olacak (eğitim ile ölüm yaşı arasındaki bağlantı çok açık).
Yine de tüm bunlara rağmen, yetkililer baskı altında. Sendikaların çoğu, bu hafta gençler okula döndükçe daha fazla kısıtlama getirmeyi, onların daha da geride kalmalarını ve onlara daha kötü bir geleceği garanti etmeyi düşünüyor.
Bunu nasıl bir toplum yapar? Nasıl bir sistem kendi evlatlarını feda eder? Ne tür bir hükümet tüm bunları sağlar? Nasıl bir ülke bunu bir yıl boyunca yapar, görevi gereği zararı belgeler ve ardından bunu yapmaya devam eder?
Tek bir açıklaması var: tamamen delirmişiz.