Görme ve bilme faaliyetinin giderek yozlaştığı günümüz dünyasında; şehir yaşantısı, mimari ve mekânsal kurgu, içinde olmayı artık mümkün kılmayan bir fenomene dönüşmüş durumda. İnşa edilen tüm devasa mekanlar içinde bir yaşam ya da kültürün gelişmesi mümkün olmayan büyük boşluklar yaratmıştır. Bugün insanın, fiziki olarak özellikle dışarıda bırakıldığı bir süreçten geriye bakıldığında üzeri örtülmüş ve mekânsal değer ya da ayrıntıları ortadan kalkmış bir tür siluet ya da gölgede yaşadığı gerçeğiyle karşı karşıyayız. ‘Blackout’ karşılık olarak karartma, göz kararması, örtbas etme, bilinç kapanması, bayılma gibi anlamları içerirken gözün gördüğü ile sınırlı bir düzlemde mekânsal bir değerden söz etmek mümkün değildir.
Özellikle inşaat sahasını kapatmak için kullanılan bu malzeme üzerine yapılmış resimler, şehir yaşamının geldiği son noktayı temsil eder.