Bir orospu için ağlamaktan daha mantıklıdır. insanlar gibi değiller sonuçta. insanlar yavşak.
- 1.
-
2.
iddaa'dan kazandığım parayla aldığım köpek maması yüzünden arabanın altında kalıp öldüğünü düşündüğüm ve bu ölümden kendimi sorumlu tuttuğum golden cinsi köpeğim vardı. annem ölüm haberi verdiğinde ankara'dan konya yolu istikametine doğru araç kullanıyordum. telefonu kapatıp o uzun yolda abartısız 1 saat ağladığımı hatırlıyorum. iyi ki yanımda başkası yoktu. bu halime gülebilirlerdi. sanırsam 4-5 yıl kadar oldu. bu acıyı yaşamayan bilmez.
size bir itirafta bulunayım. haftanın her günü en az bir kupon yapan ben, o acı olaydan sonra bir daha iddaa oynamadım. bu da hayatımda aldığım en radikal kararlardan birisidir.
-
3.
Evden bir aile üyesi gitmiş gibi oluyor. Evin içindeyken bazen değerini anlayamıyoruz. Evin içinde en çok zaman geçirdiği yerleri görünce, yerli yersiz zamanlarda vücudundan kopan tüyleri görünce üzülüyor insan. Dışardayken evde bekleyen bir arkadaşının olmadığını bilmek kötü. Allah cidden bu acıyı yaşatmasın. Tek avuntunuz ona iyi bir yaşam sürdürmesini sağladığınız düşüncesi.
-
4.
Eğer o hayvanla zaman geçirdiyseniz, hayatınızın bir parçası haline geldiyse ağlamamanız kolay değil. Çoğu arkadaşınızdan daha fazla dolduruyor çünkü hayatınızı. Sahiplenilen şeyleri kaybetmek kişiye hüzün verir.
Eskiden muhabbet kuşu beslerdim, tecrübeyle sabit.