Çölde bir özgür Mecnun
Bir süre sonra ne oluyor biliyor musun? Her sabah uyandığında adını andığın kişi, hiç tanımadığın, hiç sevişmediğin, hiç görmediğin biri edasına bürünüyor. Adını duyduğunda titreyen benliğin artık dimdik ayakta durabiliyor ve belki küçük bir tebessüm bırakıyor dudağında. Yaşanan onca şeyin ardından kendi kendine sorular sormaya başladığın bir noktaya geliyorsun. Neden bunca zamandır onu düşündüğünü, değip değmediğini, nasıl oldu da dimdik ayakta durabildiğini soruyorsun mesela. Sonrasında her şeye rağmen gülümseyebilmenin ve 'buradayım ulan, dimdik ayaktayım! ' diyebilmenin gururuyla dolduruyorsun benliğini. Daha ne kadar kırılabilirim sorusuyla karşılaştığında artık bunu kimsenin yapamayacağını biliyorsun mesela. Hissizsin artık. Kimseden medet ummuyor, kimseye minnet etmiyor, yalnızlığınla güçlü bir bağın içinde hareket etmeye başlıyorsun. Her şeyin tecrübeden ibaret olduğunu söylemek şöyle kenarda dursun, o anları kucaklıyorsun mesela. Herkes geçmişi çöpe atmaya çalışırken sen onları cayır cayır yakıyorsun. Küllerini topluyor, küçük bir kavanoza koymuşçasına saklıyorsun. Ne zaman yeni bir karar vermen gerekse kavanozdaki külleri hatırlıyorsun. Yaktığın, geride bıraktığın onca şeyin farklı bir silüetle tekrar karşına çıktığını görüyorsun o an. Nitekim kimseye minnet etmediğin gibi, kimseyi sevemiyorsun artık. Çünkü farklı bir silüetin bir avuç küle döneceği ihtimali önüne geçiyor sevmelerin, sevişmelerin.
Sonuç mu?
Yalnız kalıyorsun,
yalnız, tek başına.
Yeni hobiler ediniyor, yeni şarkılar keşfediyor, yeni gayretlerin peşinde koşuyorsun. Tek başına kaldığın bu hayatta yaptığın her şey kendin için oluyor. Bir başkası için vakit harcamıyor, bir başkasını düşünmüyorsun. Belki kimseyi tutkuyla sevemiyorsun ama sevgi zaten senin içinde, biliyorsun. Kendine Mecnun oluyorsun. Hiç bir yere, hiç kimseye aidiyet duygusu hissetmiyorsun. Tebrikler, artık özgürsün. Bir mecnun çölde ne kadar özgürse o kadar özgür...