Dün maket bıçağı ile elime uzunca bir çizik atmışım. Kan yok ama kırmızı bir çizgi var elimin üzerinde. İzi geçer mi bilmiyorum. Aynı elimde bir maket bıçağı yarası daha var. Ona altı dikiş atmışlardı. Tetonoz iğnesi filan. Bu pek derin olmayan ama var olup her defasında bana çok acı çekmişim hissi uyandıran (tom&jerry’de tom kuyruğunun yandığını görmedikçe canı yanmazdı hani, öyle) yarayı gördükçe aklımda şu soru beliriyor:
"Tetonoz aşısı mı yaptırsam?"
Kafamı toparlayamazsam odamı toparlayamıyorum. Direk bir bağ var aralarında, hayat durmuş gibi oluyor o zamanda. Pisliğın ortasında öylece oturup sorunları çözmeye uğraşıyorum.
Bir lamba yapmaya çalışıyorum kaç gündür. Başka zaman olsa böyle bir fikri hayata koşmak bir saatimi alır ya da iki. Bu sefer başka. Bu lambayı çözersem bilin ki; kendi derdimin çözümünü de buldum. Çünkü hep böyle oldu. Bunu çözersem odamı toparlayamakla kalmaz, yeniden düzenler her şeyi bir sisteme oturtarak hayatımı buna göre yönlendiririm. Ama olmuyor bu sefer. Olmuyor. Bunu görmektense kaçıp gidesim geliyor. Şuraya saçma sapan şeyler yazarken bile darmadağınık cümlelerim.
Şairin dediği gibi:
arapsaçına döndüm,
çöz beni arapsaçı…