"Ahlak bilimciler kural olarak, deneyime bir ikaz yöntemi olarak bakmışlar, karakterin oluşmasında belirli bir ahlaki etkisi olduğunu düşünmüşler ve onu bize neyi izlememiz ve nelerden uzak durmamız gerektiğini öğreten bir şey olarak görmüşlerdi. Ama deneyimde hangi bir güdücü kuvvet yoktu. Vicdan ne kadar erken etken amaçlıysa deneyim de ancak o kadar etken erken amaçlıydı. Bize onun gerçekten gösterdiği tek şey, geleceğimizin de geçmişimiz gibi olacağı tiksinerek işlediğimiz bir günahı, keyif alarak tekrar tekrar işleyeceğimizdi."