Güney Denizi Tanrı Alemi'nin yıkılmasından ve şeytanilerin Güney İlahi Bölgesini işgal etmesinden bu yana, normalde barışçıl Yedi Yıldız Alemi yavaş yavaş daha kanunsuz ve şiddetli hale geliyordu.
Gökyüzü sadece karanlıkla örtülmüş ve gerçek bir felaket henüz başlarına düşmemiş olsa da, panik insan doğasının çirkin tarafının bir kez daha başını arkasına almasına neden olmuştu.
Çılgınlığa ve kötülüğe düşmüş insanlar, yıldız sistemlerindeki yasa ve düzeni yavaş yavaş söküyorlardı. Sonuç olarak, panik ve suç, bir pandemi gibi dünyaya yayılmaya başladı ve toplumun daha da hızlı bir şekilde bozulmasına neden oldu... bu devam ederse sonunda çöküş kaçınılmazdı.
Bu kasvetli dönemde, yedi suçlu, bu alandaki tüm zayıf kaynak gelişimcileri katletmek için güçlerini kullanıyordu. Onları yedi aç kurt gibi avladılar. Belki de uzak Batı İlahi Bölgesine kaçmak için yeterli kaynak biriktirmeye çalışıyorlardı ya da belki de karanlık kalplerinde iltihaplanan tüm tarif edilemez arzuları doyurmak için kaostan yararlanıyorlardı.
Ne de olsa, kral alemleri bile bu şeytanilere diz çökmüştü, o zaman neden bu adalet ve doğruluk cephesini korumaya devam etmek zorunda kalmış olsunlardı ki?
Ancak, bu kötü adamlar grubu bugün yanlış “hedefi” seçmişti.
Çoğu akşamdan çok daha ıssız ve sessiz görünen bir akşam boyunca, bir kadın yavaşça karanlıktan çıktı.
Basit bir açık mavi elbise giymişti ve kolları, açık ve yarı saydam kollarının alaycı bakışlarını ortaya çıkaran ipeksi yarı saydam bir malzemeden yapılmıştı. Belindeki su renkli kumaş kemer, zarif bir şekilde ilerlerken baştan çıkarıcı bir şekilde hışırdadı.
Yüzü o kadar güzeldi ki, parlak ay ve yıldızlar bile ona kıyasla soluk kalırdı. Cildi kar beyazdı, kıvrımları en iyi yeşimden oyulmuş gibiydi ve güzel gözleri saf su havuzları kadar berraktı.
Basit kıyafetleri ve mütevazi görünümüyle güzel gözlerinde hem üzüntü hem de kırılganlık izleri onu mükemmel bir hedef haline getiriyordu. Bununla birlikte, tüm bu şeylere rağmen ondan zayıf bir şekilde yayılan tarif edilemez bir asalete sahipti... böyle küçük bir yıldız aleminde üretilemeyecek bir asalet.
Şu anda ince kollarında yaklaşık sekiz ya da dokuz yaşında görünen küçük bir kız taşıyordu. Küçük kız ona benziyordu ve yeşim benzeri yüzü son derece sevimliydi. Kıza sıkıca sarıldı ve neredeyse kendi dünyasına sarılmış gibiydi.
Avlarını sessizce bekleyen yedi kötü kurt, uzun bir süre sersemlemiş bir sessizliğe düştü çünkü bu doğaüstü göksel leydi, sadece hayallerinde ortaya çıkan bir güzellik, aniden önlerindeki dünyada belirmişti. Duyularına geri geldiklerinde ve onu kuşatmak için koştuklarında, kaynak kristallerin tüm düşünceleri akıllarından kaybolmuştu. Sadece vahşi ve kötü arzuları mevcuttu ve önlerindeki uhrevi güzelliği kirletmek ve kullanmak için sabırsızlanıyormuş gibi görünüyorlardı.
Genç kız ne telaşlandı ne de panikledi, sadece yeşim parmakları hafifçe havayı çizdi. Yedi kötü adam, hepsi yere düştüğünde yumuşak bir şekilde bağırdı ama hiçbiri ölmedi. Güzel kız, küçük kızın önünde herhangi bir can almaya istekli değildi.
Sadece çok kısa bir an içinde, parmaklarının tek hareketi ile çıkardığı güç seviyesi İlahi Usta seviyesindeydi!
“Abla, son zamanlarda neden bu kadar çok kötü adam ortaya çıktı?” Küçük kız sordu. Gözlerinde tek bir korku izi yoktu ve onun böyle bir durumla ilk kez karşılaştığı sefer olmadığı belliydi.
Mavi cüppeli kız başını salladı ve yumuşak bir sesle cevap verdi, “Bu evrende her zaman birçok kötü insan vardı. Ancak, endişelenmemize gerek yok, burada bize zarar verebilecek kimse yok.”
“Evet!” Küçük kız, kız kardeşine en parlak gülümsemeyi göstermek için dönerken başını şiddetle salladı. “Ne kadar kötü adam olursa olsun, ablanı yenemeyecekler! Korkmuyorum!”
“Bu doğru, dün büyükbabamın kaynak gemisini hazırladığını gördüm ve hatta babamın bir süre alt alemlerde tatil yapacağımızı söylediğini duydum. Bu doğru mu?”
“Oh, çoktan öğrenmişsin gibi görünüyor,” Mavi cüppeli kız yumuşak bir sesle söyledi. “Wei'er, endişelenme. Nereye gidersek gidelim, ben her zaman…”
Her şey aniden karardı.
Mavi cüppeli kızın yüzündeki ifade, genişleyen gözlerine büyük miktarda dehşet patladığında dramatik bir şekilde değişti. Elinde tuttuğu Wei'er'e, korkuyla bağırırken güçlü bir itme hareketi ile bağırdı, “Wei'er, acele et ve koş ... acele et ve koş!”
Küçük kız çok uzağa itildi ve sonunda duruncaya kadar yerde yuvarlandı. Soğuk ve karanlık bir aura yayan bir adam aniden önlerinde belirdiğinde, şaşkın bir bakışla kız kardeşine bakmaya başlamıştı. Yanında siyah cüppeli bir kız da ortaya çıkmıştı.
Işık solmaya devam ettikçe, tüm dünya küçülüyor ve bu adamın korkunç aurasından korkarak kıvrılıyor gibiydi.
“Genç... Usta... Yun...” Mavi cüppeli kız, bir rüya içerisinde sıkışmış bir fani gibi adını sayıkladı... Belki de hiç görmek istemeyeceği bir kabustu.
“Jin Yue,” Yun Che mavi cüppeli kızın adını soğuk ve kuru bir sesle söyledi. Tüm evrendeki en tehlikeli gülümseme yavaş yavaş yüzünde belirdi: “Seninle böyle bir yerde ve iyi sıhhatinle buluşacağımı düşünmek. Bu gerçekten oldukça hoş bir sürpriz.”
Bu ürpertici sözler onu soğuk, acımasız gerçekliğe geri getirdi... önündeki adam uzun zamandan beri geçmişin Genç Ustası Yun olmaktan çıkmıştı, nazik gözleri kalbinin gizlice atmasına neden oldu. O şimdi Kuzeyin İblis Efendisiydi ve tüm Ay Tanrı Alemini yok eden ve ailesini rüzgara dağıtan adamdı. Ay Tanrı İmparatorunu öldüren ve tüm Tanrı Alemini dehşet ve karanlığa boğan adamdı.
Hem gözleri hem de vücudu kontrolsüz bir şekilde titredi ve onlara boş boş bakan şaşkın bir kızın önüne koştu. Buz gibi soğuk kollarını küçük kızın etrafına sıkıca sardı ve Yun Che'ye yüreklendirici bir sesle yalvardı. “İblis Efendisi, o sadece bir çocuk. Lütfen... lütfen gitmesine izin verin. Benimle başınızı belaya sokmanıza bile gerek yok... çünkü o gittiğinde kendimi öldüreceğim.”
Yun Che'nin dudaklarının kenarı acımasız ve uğursuz bir gülümsemeyle kıvrıldı. Sağ elini kaldırdı ve avucunun içinde bir siyah sis kümesi hayata döndü. Bundan sonra, bir ruh delici soğuk kelimeyi tısladı. “Öl.”
Jin Yue, Lian Yue ve Yao Yue Ay Tanrı İmparatoru Xia Qingyue'nin üç kişisel hizmetçisiydi. Üçü arasında, Jin Yue ona en yakın olanıydı.
Şahsen tüm Ay Tanrı Alemi'nin yıkımına tanık olmuştu. Onu bıraktığı güç, sadece bir Ay Tanrısı'nın kaçabileceği bir şeydi, peki bu durumda bir orta kademe İlahi Usta olan Jin Yue bundan nasıl kurtulmayı başarmıştı?
Meğerki o zaman Ay Tanrı Aleminde yoktu!
Her ne olduysa sebebi artık önemli değildi! Onunla karşılaştığıma göre, onu öldürmem gerek!
Xia Qingyue ve Ay Tanrı Alemine olan nefreti sınır tanımıyordu, bu yüzden Xia Qingyue'nin sevgisinin çoğunu alan kişi Jin Yue'yi nasıl bağışlayabilirdi?
Bu kız kader dönüşümünden önce onun üzerinde en iyi izlenimleri bırakmış olsa bile.
“Hayır! Yapma!” Jin Yue, Yun Che'nin önünde dizlerinin üzerine çöktüğünde kız kardeşine daha da sıkı sarıldı. Söylediği gibi puslu bir sis gözlerini doldurdu, “İblis Efendisi Jin Yue'ye istediği her şeyi yapabilir... ama küçük kız kardeşimi bırakman için yalvarıyorum. O sadece hiçbir şey bilmeyen masum bir çocuk. İblis Efendisine yalvarıyorum...”
“Masum mu?”
Jin Yue'nun kederli yalvarışı, Yun Che'nin kinini tek bir zerre azaltmadı. Aksine, aslında yüzünün nefret ve öfke içinde bükülmesine neden oldu. Tekrar konuştuğunda, sesi daha da karanlık ve soğuk bir hale büründü. “Bu kelimeyi önümde kullanmaya nasıl cüret edersin? Ailen masum... ama benim ailem... ölmeyi mi hak etti!?”
Jin Yue bu sözler karşısında tamamen suskun kaldı.
O anda, kollarındaki küçük kız aniden Jin Yue'nin kucaklaşmasından kurtuldu ve önüne atlarken titreyen bir güç gösterdi. Ardından kollarını açtı ve Yun Che'nin yolunu engelledi, “Kötü adam... ablamı incitemezsin... ablamı incitemezsin!!”
Küçük kızın vücudu korkuyla şiddetle titriyordu ama gözyaşı dolu gözleri inatçı bir kararlılıkla doluydu.
Duygu Yun Che'nin kalbinde bir saniyenin bir kısmı için zonkladı... ama sadece o küçük an için sürdü.
Güm!
Kızın boynunun arkasına ustaca bir darbe indirdi ve vizyonunun tamamen kararmasına neden oldu. Bundan sonra, sessizce Jin Yue'nun kollarına geri çöktü.
Sessizce ve dikkatli bir şekilde tüm gücünü küçük kızın vücuduna infüze ederken, Jin Yue son bir ricada bulundu. “İblis Efendisi, Wei'er'i bağışlamaya hazır olduğun sürece, Jin Yue... tüm hayatı boyunca senin kölen olmaya hazır…”
Yun Che artık bu sözleri dinlemek istemiyordu. Bunun yerine, karanlık onun etrafında ulumaya başladığında elini genişletti.
Sonuçta, Jin Yue bir orta seviye İlahi Ustaydı, bu yüzden Yun Che onu öldürmek için biraz enerji harcamak zorunda kalacaktı.
‘'Büyük Kardeş Yun Che!'’
Siyah kaynak ışık parlamaya başlarken Shui Meiyin'in eli aniden hareket etti. Yun Che Shui Meiyin'in ışıltılı gözlerine baktı.
“Onları bağışlayabilir misin? Lütfen?” Yumuşak ve nazik bir sesle sordu.
“...” Yun Che konuşmadan önce kısa bir an için tereddüt etti, “Kökleri tarafından gelecekte musallat olmasını engellemek için sıkıntı çekmek zorunda olduğumu biliyorsun. Dahası, o Ay Tanrı Alemi'nin sıradan bir kurtulanı değil.”
Jin Yue, olayların bu dönüşüyle hayrete düştü, şu anda tanık olduğu şeye inanamadı. Shui Meiyin'in onun adına müdahale etmesi için hiçbir sebep yoktu... babası Shui Qianheng, Ay Tanrı İmparatoru tarafından kişisel olarak sakatlandı ve kendisi uzun yıllar Ay Hapishanesi'nin dibinde hapsedildi.
Ayrıca Ay Tanrı İmparatoru ve Ay Tanrı Aleminden derinden nefret eden biri olmalıydı.
“Farkındayım.” Shui Meiyin'in sıvı gözlerindeki ışık bir an için dalgalandı ve güçlü rüzgarlar tarafından karıştırılan su gibi dalgalandılar. “Ama gerçekte, Kız Kardeş Jin Yue artık Ay Tanrı Alemi'nin bir üyesi değil. Ay Tanrı Alemi'nin yıkımına rağmen tamamen güvenli ve sağlam olmasının nedeni, Ay Tanrı İmparatoru tarafından Ay Tanrı Alemi'nin sürülmesidir.”
“Sadece Xia Qingyue'nin yanından sürülmedi, hatta tüm klanı Ay Tanrı Aleminden kovuldu.”
“...” Jin Yue, yüzünde şaşkın bir ifade olan Shui Meiyin'e bakmak için döndü.
Nasıl... bunu nasıl biliyordu?
“Hmmm? ”Böyle bir şey gerçekten oldu mu?” Yun Che'nin kaşları, Jin Yue'ye doğru uzun bir bakış attığında seğirdi. Sırıttı ve şöyle dedi, “Ay Tanrı İmparatoru'nun en çok değer verdiği kişi sen değil misin? Tüm klanını neden Ay Tanrı Aleminden kovdu? Söyle bana. Ona bu şekilde cevap vermesi için ne yaptın?”
Yun Che'nin sözleri, Ay Tanrı İmparatoru'nun soğuk ve kayıtsız gözleri, ruhunu delen tokat gibi kalbindeki en acı verici anıları anında karıştırdı...
Xia Qingyue'nin kişisel hizmetçisi olmak hayatının gururu ve ihtişamıydı. O yıllarda, Xia Qingyue'ye olan saygısı, kalbindeki diğer tüm inançları bile aştı. Hayatı boyunca onun altında hizmet etmeye istekliydi ve onun için herhangi bir anda hayatını feda etmekten bile çekinmeyecekti.
Ama...
Başını acı içinde sallarken, Jin Yue fısıldadı, “Bu bir yanlış anlaşılmaydı... Ustayı hayal kırıklığına uğratacak hiçbir şey yapmadım... asla yapmadım.”
Şimdi bile, bu noktaya geldiğinde, kalbi Ay Tanrı İmparatoruna zarar verecek bir şey yapmasına izin vermedi.
“Bir yanlış anlaşılma mı? Bu gerçekten çok yazık gibi geliyor,” Yun Che soğuk bir kahkaha ile söyledi. Elindeki karanlık ışık tekrar toplanmaya başladı. “Durum böyle olduğu için, onu bulmak ve adını temizlemek için cehenneme gitmelisin!”
“Ah! Yapma!”
Shui Meiyin bir kez daha elini tuttu ve başını çok güçlü bir şekilde salladı. Yıldızlı gözlerine bir yalvarış izi sızmıştı.
Şu anki Yun Che için, Shui Meiyin'in yürekten yalvarması şüphesiz dünyada reddedemeyeceği tek şeydi.
Yun Che oldukça şaşkın bir sesle cevap verdi, “Meiyin, baban Xia Qingyue tarafından sakatlandı ve Ay Tanrı Alemi'nin Ay Hapishanesinde uzun yıllar hapsedildin. Neden onu korumak için bu kadar uğraşıyorsun?”
Shui Meiyin kesinlikle dünyanın yollarında naif ve ters olmayan biri değildi. Aynı zamanda merhametle dolup taşan bir aziz değildi. Aksine, çok kurnaz ve zekiydi... bu yüzden şu anki eylemleri Yun Che'yi kesinlikle hayrete düşürdü.”
Shui Meiyin, bu sulu gözlerle ona bakmadan önce alt dudağını hafifçe ısırdı ve şöyle dedi: “Ay Tanrı Aleminde hapsedildiğim süre boyunca, Kız Kardeş Jin Yue bana her zaman çok iyi davrandı. Bu yüzden, ben... ondan gerçekten hoşlanıyorum.”
“...” Yun Che ona inanılmaz bir bakış attı.
“Sadece bu yüzden mi?”
Ancak, Yun Che'nin bilmediği şey, Jin Yue'nin kalbindeki şokun şu anda kendi şokunu aşmasıydı.
Shui Meiyin Ay Tanrı Alemine geldiğinde, Ay Hapishanesinin en alt tabakasında hapsedilmişti ve geldiği ilk gün, Xia Qingyue, kimsenin açık izni olmadan Shui Meiyin'e yaklaşmaması için sert bir emir vermişti.
Xia Qingyue'ye en yakın kişi olan Jin Yue, o yıllarda sadece iki kez Ay Hapishanesinin dibine gitmişti ve her ikisi de Xia Qingyue'nin emrindeydi. Dahası, her zaman Xia Qingyue'nin emirlerine köle olarak itaatkar olmuştu, bu yüzden açıkça kendisine emredilenden başka bir şey yapmazdı. Bu nedenle, bu ziyaretlerden herhangi biri sırasında bir kez bile Shui Meiyin ile konuşmadı.
Böylece, “ona çok iyi davrandı” sözlerinin gerçekte hiçbir temeli yoktu.
Shui Meiyin'in kalbindeki şefkatine sadece sessizce ve hararetle teşekkür edebilirdi.
“Ayrıca, bir şeyi unuttun mu, Büyük Kardeş Yun Che? İlahi Paslanmaz Ruhum, bir kişinin ruhuna bir dereceye kadar bakabilir ve iyi ya da kötü olup olmadıklarını belirleyebilir. Tüm düşüncelerinin şu anda ailesine yönelik olduğunu garanti edebilirim. Kesinlikle Büyük Kardeş Yun Che'nin gelecekte endişelenmesi gereken bir sorun olmayacak.”
Shui Meiyin'in yıldızlı gözleri güldüğü gibi hafifçe eğildi. “Bir an önce kız kardeşini korumak için hayatını atabilecek bir kişi, her şeyden önce barış ve sükunete değer verecektir. Nasıl bir tür gelecekteki ‘veba’ haline gelebilir? Dahası…”
Jin Yue'ye bakmadan önce Yun Che'nin elini sıkıca kavradı ve şöyle dedi: “Abla Jin Yue çok nazik ve harika bir insan. Büyük Kardeş Yun Che'nin bunu çoğundan daha iyi bildiğine inanıyorum, değil mi?”
Elindeki siyah kaynak ışık dağılmasa da, gözlerindeki öldürme niyeti yerini korudu.
Artık bir zamanlar olduğu gibi yumuşak kalpli ve şefkatli bir insan değildi. Aslında, önceki nezaketine ve merhametine karşı inanılmaz bir nefret ve kızgınlık taşıyordu.
Bu tamamen Shui Meiyin'in ciddi yalvarışının sonucuydu.
“Pekala.” Öldürme niyeti tamamen dağılmıştı ama siyah kaynak ışıkla parlayan elini uzatmaya devam etti. “Bugün seni öldürmeyeceğim. Sadece kaynak gücünü sakatlayacağım. Bunun için minnettar olmalısın!”
“Dur! Dur! DUR!!!”
Shui Meiyin bir kez daha kolunu tuttu. Cilveli bir sesle konuştuğu gibi o kolu şiddetle salladı, “Onu bağışlamaya karar verdiğinden, o zaman bunu sonuna kadar yapmalısın! Büyük Kız Kardeş Jin Yue iyi birisi! Eğer onun kaynak gücünü sakatlarsan, gittiği her yerde zorbalığa uğrayacak!”
Ay Tanrı İmparatoru'nun kişisel görevlisi olmak için, bir kişinin sadece son derece yüksek güç ve yeteneğe sahip olması değil, aynı zamanda bir şehri devirecek kadar iyi görünümlü olması gerekiyordu. Bu nedenle, Jin Yue kesinlikle çoğu Alem Kralını delirtecek kadar güzeldi.
Yaratılışın çoğunda hüküm sürmesine izin veren güçten mahrum bırakılırsa, doğaüstü güzelliği kesinlikle gelecekte onun için bir kabus haline gelecekti.
“Hahh.” Yun Che kasten ağır ve çaresiz bir nefes verdi. Gözlerindeki karanlık ışık tamamen ortadan kayboldu ve aniden Shui Meiyin'in ihale ve sevimli yüzünü hafifçe sıkıştırmak için elini kaldırdı. “Bugün neden bu kadar kasten davranıyorsun? Bunu bilerek mi yapıyorsun?”
“O zaman... Büyük Kardeş Yun Che bir kez daha kasıtlı olmama izin verebilir mi?” Shui Meiyin, diğer elini yüzüne kaldırırken söyledi. Gözleri buğulanırken peri gibi sesi titriyordu.
“Başka ne yapabilirim?” Yun Che çaresiz bir kahkaha ile söyledi. “Eğer değerli Meiyin'imin ruh halini sadece Ay Tanrı Aleminden kovulan bazı sefiller yüzünden mahvedersem, kendimi ayağımdan vurmuş sayılmaz mıyım?”
“Heehee.” Shui Meiyin'in gözleri, müzikal bir kahkaha boğazından kaçarken zevkle daraldı. Gülümsemesi tatlıydı ve tatmin olmuştu, gözlerinde parıldayan gözyaşları bile vardı.
Jin Yue'ya karşı çok soğuk ve kötü davranıyordu ama her zaman ona karşı çok nazik ve kibardı... sadece bu an onun içinde sonsuza dek eriyebilmesini diledi.
Jin Yue'nun gözlerindeki şok ve korku henüz dağılmamıştı ancak gerginlik narin vücudundan kanamaya başlamıştı. Wei'er ile güvenli ve sağlam bir şekilde ayrılabileceğine inanmak için kendini zorlayabilirdi.
“Ancak!” Yun Che'nin sesi aniden Jin Yue'nin olduğu yere doğru dönerken karanlık ve soğuk bir hale büründü. “Şu anki durumu ne olursa olsun, hangi koşullara sahip olursa olsun, bugün ne düşündüğü önemli değil, Xia Qingyue'nin yanında duran biriydi, bu yüzden onu böyle bırakmamın bir yolu yok.”
“Hala... bunun bedelini ödemek zorunda!”
Konuşmayı bitirdiğinde, Yun Che'nin eli aniden öne doğru iterken bir pençe haline geldi. Jin Yue'ye doğru bir fırtına rüzgarı vurdu.
“Aaaah…”
Jin Yue korkmuş bir çığlık attı ama direnmeye cesaret edemedi. Vücudu rüzgara yakalanmadan ve Yun Che'ye doğru sürüklenmeden önce sadece küçük kız kardeşini itmeyi başardı.
Yun Che'nin parmakları, Jin Yue'nin karlı boynunu acımasızca kavradığında hafifçe kıvrıldı. Pürüzsüz etini sıkıca kavradığında, güç elinden fırladı...
Rıp!
Jin Yue'nun dış ve iç giysileri anında toz haline geldi
Kar kadar beyaz olan kusursuz ve saten cildi, tüm dünyanın görmesi için aydınlandı.