Savaş bitince yabancı ülkelerde kalmak istemiyoruz. Hemen vatanımıza döneceğimizi biliyoruz.
Sığındığımız ülkeler bizi anlayabilecek mi? Sığınmacı olmak ne kadar zor biliyorum. Bir ülkede yabancı olmak da zor, bunu da biliyorum. Benim yüreğim koskocaman bir ülke, içinde herkese yer var. Dillerini bilmediklerime de yer var. İnsanlar benim gibi olsa acaba savaşlar olur muydu?
Her insan vatanında otursa, sadece çalışsa, kendi ürettiklerini yese ve tüketse, diyorum. Dünya, çok büyük görünüyor haritalarda, okulda öyle öğretmişlerdi. Her ülkenin toprakları kendisine yetmez mi? Öğrendiklerimiz okullarda mı kaldı. Dil, din, ırk, renk ayrımı yok diye öğretmişlerdi. Cinsiyet ayrımı da yok demişti ak saçlı, ak yürekli öğretmenlerimiz. Hepsi okulda, kitaplarda mı kaldı? Bizim öğrendiklerimizi, bu teröristleri topraklarımıza gönderen devletler bilmiyor mu?
Biz insanların kardeş olduğuna inanmıştık. Kardeşler birbirini öldürür mü? Bizim başkasının topraklarında gözümüz yok! Onlar bizim vatanımızdan ne istiyor? Bunun cevabını öldürdükleri insanlara ve sığınmacılara kim verecek? Dünya bize insanlık borcunu nasıl ödeyecek?
Avrupa’ya bizden önce gidenler sınırlarda dikenli tellerle karşılaşmışlar. Ellerinden paraları ve değerli eşyaları da alınmış. Karşılığında sığınmacılara yardım edeceklerini söylemişler. Avrupa uygarlığı bu mu? Hayal kırıklığı sığınmacılar arasında gittikçe yayılıyor. Geri dönemeyiz! Arkamızda savaş var. Önümüzdeki ülkeler bizi almamak için çeşitli zorluklar çıkarıyor. Avrupa’da kış başladı.
Anadolu kıyılarından Midilli Adası’na denizden şişme botlarla geçip sığınmaya çalışanların çoğu denizde boğuldu. Botlara ödenen paralar çok yüksek. Şişme botlara çok sayıda sığınmacı binince, dalgalara dayanamıyor, batıyor. Botlar ve deniz yelekleri sağlam çıkmıyor, su çok soğuk, yüzme bilenlerin sayısı az. Ölenler arasında en çok çocuklar ve kadınlar var.
Udaydin, birkaç gündür kampın çevresinde dolaşan, motosikletli bir adamla konuşuyordu. Sonunda o adamla anlaşmış. Adam, ‘motosikletimin arkasında seni Almanya’ya götürürüm.’ demiş. Çaresizlikten Udaydin onunla gitmeye karar verdi. Kızlar için yol tehlikeliymiş. Ben, bunları dinledikçe ağladım, ağlarken uyuyakalmışım. Udaydin, ertesi sabah erkenden gitmiş. Bana yardım edeceğini söylüyordu ama nasıl
yapacağını o da bilmiyordu. Günlerce haber alamadım. Sonra Facebook’da gördüm. Almanya’ya ulaşmış.
Udaydin, Senden uzaktayım. Her gün bin defa ölüyorum. Beni bırakıp Avrupa’ya gittin. Sen zalim bir insansın. Ben her dakika seninle beraber olmak istiyorum. Yüreğimde, canımda yaşıyorsun. Seni unutmalıyım biliyorum. Ama unutamıyorum. Yüreğimde boşluk var.
Udaydin, uzun saçlarımı bugün dibinden kestim. Islanınca denizde ağırlık yapar, batmaya sebep olurmuş. Saçlarımı sığındığımız barakada bırakıyorum. Biz yarın botla Midilli Adası’na geçmeye çalışacağız. Hava çok soğuk, deniz çok dalgalıymış.”
Ayvalık sahildeki aramalar sonunda otuz bir kişinin cansız bedenleri morga kaldırıldı. Saçları dibinden kesilmiş genç bir kızı, kumlara belenmiş durumda bulup sedyeye koydular, Görevliler, kayaların arasında sayfaları ıslanmış bir defter gördüler. Karakoldaki Yüzbaşı, Arap alfabesini bilen birini hemen buldurdu. Defterin sayfaları özenle kurutulunca düzgün bir yazı ve anlatımla yazılmış anı defterini tercüman, sayfa sayfa Türkçe’ye çevirdi.
Selva’nın umutları, sitemleri, beklentileri anı defteri sayfalarının arasındaydı. Yüzlerce sığınmacının, çok ağır bedeller ödeyerek yaşamlarını, “Umut Yolculuğu’nda” kaybettiklerini öğrenenlerin yürekleri acıyla kavruldu. Bu yolcuların ilki değildi Selva, sonuncusu da olmayacaktı! “Umut Yolcuları’nın” yüzlercesi, Akdeniz’in dibinde sessizce, kim olduğu bilinmeden yatıyordu. Yüzlerce yıl sürecek bu insanlık savaşında, kısa çöp uzun çöpten hakkını alabilecek miydi?
Solan yaseminler artık kokmuyordu. Yukarı Mezopotamya’nın yaseminli bahçeleri, tarumar olmuştu. Yasemin devrimi boğulurken hırsın, doymazlığın, aç gözlülüğün sarmalında uygarlık, utançtan elleriyle yüzünü kapattı. Vatansızların feryatlarının yükseldiği bu topraklar; yazının bulunduğu, ilk kez Hamurabi kanunlarının yapıldığı kadim topraklardı. Yaşlı Tarih bilgesi, kederden ne yazacağını bilemiyordu. Kalemini kırdı.