İbrahim ALAÇAMLI yazdı...
Sevgili Okurlarım…
Baframıza uzun yıllar hizmet edebilme çabasında içerisinde oldum.
Hatırı sayılır maddi gücüm olmadı ama hiçbir zaman da dostlara mahcup, muhanete muhtaç olmadım.
Şükürler olsun…
Bu yıllar içerisinde en büyük sermayem, dostluk yatırımım oldu.
Hani derler ya; “Düşte gör, herkes iyi gün dostu, kötü gününde dost dediklerin yanından kaçar. Onları bulamazsın… vefasızlık yaparlar… derler ya, bana göre çok yanlış.”
Hani bir söz vardır.
Güya ATASÖZÜDÜR
Ben atalarımızın böyle bir söz söylediğine inanmıyorum.
Neymiş bu atasözü?
“Bana dokunmayan yılan bin yaşasın.”
Şimdi sizlere soruyorum, “Bizim Atalarımız böyle bir söz söyler mi?”
Nitekim araştırdım…
Bu sözün “ÇİN ATASÖZÜ OLDUĞUNU ÖĞRENDİM.”
Yukarıda da ifade ettim ya…
Ben kimsenin kuyusunu kazmadım.
Karınca kararınca, insanlara Rabbim beni vesile kıldı.
Hayır duaları aldım.
Bu nedenle şükürler olsun Dost dediklerimin çoğu sıkıntılı günlerimde beni bırakmadılar.
Buradan kendilerine sonsuz teşekkür ve saygılarımı gönderiyorum.
HERKESİN HAYATINDA GÜVENDİĞİ BİRİ OLMALI
Sevgili Okurlarım…
Biri olmalı, varlığını daima bildiğin, kendini güvende hissettiğin. Biri olmalı, “üzülme üzülürüm” diyen biri olmalı hayatınızda.
Kimi zaman hayatımızın sekteye uğradığı, işlerin ters gittiği olur. Her şeyin üstümüze geldiğini sanırız. Böyle zamanlarda, umduğumuz ya da güvendiklerimizden yeterince destek görmediğimizde kendimizi kandırılmış, terk edilmiş ya da unutulmuş hissederiz.
İnsanlar en çok, sevinçlerinin ve üzüntülerinin sevdikleri ile paylaşılmasını ister ve beklerler. Ancak iyi ve kötü gününde dostlarının yanında olmayanların böyle bir beklentiye girmesi hayaldir.
Vefa sözcüğü sözlüklerde, “sözünü yerine getirme, sözünde durma, borcunu ödeme; sevgi, bağlılık ve dostlukta sebat; yetme ve yetişme; güzel ahlâk” anlamlarında değerlendirilir.
Vefa, dostların kalbinde yetişen müstesna bir güldür. Vefa kaderde kıvançta yüreği bir atan, birbirini beklentisiz ve çıkarsız seven, duygu ve düşüncelerde aynı şeyleri paylaşan kişilerin karakteridir.
Kin, nefret, kıskançlık, haset vb. duygular “vefa” nın düşmanıdır. Böyle duyguların yer aldığı gönüllerde sevgi barınamadığından, hoşgörü, merhamet, özveri, affetme, değer verme, fedakârlık vb. güzel hasletler yer almaz.
VEFA İNSANIN GÖNLÜYLE BÜTÜNLEŞMELİDİR
Sevgili Okurlarım…
Çok iyi bir yazar olamayabilirim ama ben, ifadeleri ve kelimeleri kaleme alırken, kalbimi ve yüreğimi o yazının içine katarım.
Vefa, insanın gönlüyle bütünleşmesidir. Vefa sahibi olan kin tutmaz, dostları hata yapsa da affeder, insanlık gereği hataları görmez. Fert, vefa duygusuyla güvenirliğini kazanır ve yükselir.
Vefanın içinde samimiyet, sadâkat, sevgi, hoşgörü, sabır, vb. kavramlar bulunmaktadır. Vefasızlıkta ise; aldatma, hıyanet, nankörlük vb. mevcuttur.
Vefa, fertlerin birbirleriyle kaynaşıp bütünleşmesine yardımcı olan temel unsurdur. Dostluk ve sevgiyi de o ayakta tutar. Vefa sayesinde ayrı ayrı parçalar bir araya gelerek güçlü bir birlik oluşturur. Mayası vefa olan birliktelik, toplumun önünü tıkayan engelleri ortadan kaldırır.
Arkadaşlık ve dostluk sevgi ve bağlılığı, o da vefayı çağrıştırır. Dostluklarını bu şekilde kucaklayan kişilerin bir araya gelişi, sıradan bir araya geliş değildir. Bu arkadaşlıkta yürekler aynı duygu ve heyecanla, hep aynı düşünceler etrafında çarpmaktadır.
Böyle bir beraberlikte “birimiz hepimizdir” görüşü hâkimdir ve tam bir gönül birliği söz konusudur. Aralarında aynı heyecan yaşanmakta, birbirlerinin dertleriyle dertlenip, sevinçleriyle sevinmektedirler.
Tehlikeyi sezince ortalarda görünmeyen, zoru görünce dostlarını terk eden insanların birlikteliği arkadaşlık değildir. Vefa sahibi olamayanlar, uzun süreli, gerçek arkadaşlıklar kuramazlar.
Vefa, her zaman, her koşul altında dostlara destek olmaktır. Böyle dostlar, en yalnız olduğumuz anlarda, tebessümleri ile, en samimi davranışları ile karanlıklardan çeker çıkartırlar bizi. Umutsuzluğumuza ışık, dertlerimize merhem olurlar.
Bize yaşama sevinci veren, böylesi nadide insanlara bizim de sevgi ve saygı adına, insanlık değerleri adına, daha fazlasını vermemiz gerekmez mi?
Vefalı dost, yanlışlarını gördüğünde, sorgulamadan, rencide etmeden, uygun biçimde fikir veren, asla otorite kurmaya çalışmayan, en zor anında bile aramadan, çağırmadan yanında olan kişidir.
Vefa, sadece “adam gibi adamların” , nisyan ise, insani değerlere sahip olmadığı halde “kendisini adam sananların.” vasfıdır!
Hz. Mevlana bu anlamda ne güzel söylemiştir: “Ne elbiseler gördüm içinde insan yok, nice insanlar gördüm üzerinde elbise yok...”
Yaşam gülmeyi, sevgi hak etmeyi, vefa unutmamayı, dostluk sadık kalmayı bilenler içindir.
Sevgiyle kalın…
- 0SEVDİM
- 0ALKIŞ
- 0KOMİK
- 0İNANILMAZ
- 0ÜZGÜN
- 0KIZGIN