Hep söylüyoruz, UEFA Avrupa Ligi bizim takımlarımız için çok daha gerçekçi bir platform. Son 16 takım arasına kalan Fenerbahçe’yi kutlarız. Bu kadro Avrupa Ligi’nde başarıyı hak ediyor ama teknik direktör Pereira için aynı şeyleri söylemek güç. Neredeyse sezon bitiyor, hala ne oynattığını, planının ne olduğunu, futbol mantalitesini anlamak mümkün değil.
Maça gelince İstanbul’daki net skor Fenerbahçe’yi ayakta tuttu. Soyunma odasına gitmek üzereyken Fabiano’nun duble hatasından gelen gol, Lokomotif Moskova’yı bir anda umutlandırdı. Soyunma odasına kafaları yukarıda gittiler. Teknik direktörleri çok daha heyecanlı bir devre arası toplantısı yaptı, hiç yoktan motive oldular. İkinci yarıda yine Fabiano’nun sektirdiği bir topta, tura ortak olma şansı da yakaladılar. Ama şans yanımızdaydı.
Fenerbahçe’de ise kimin ne yaptığını pek anlayamadık. Volkan’ın zaman zaman biraz hareketlendiğini gördük. Van Persie’nin maçın hemen başında iki kişiden söktüğü topla klasını konuşturduğuna tanıklık ettik. Kendi yerinde oynadığında çok daha verimli olan Ozan Tufan’ın etkili dalışlarını izledik. Ama tüm bunlar saman alevi gibi parlayıp sönen bireysel girişimler olarak kaldı. Takım halinde başlayan, olgunlaşan ve sonuçlanan bir hücum organizasyonu yoktu. Top yine bir oraya bir buraya gidip geldi. Fenerbahçe oyunun kontrolünü bir türlü eline alamadı. Almak istedi mi, ya da istese alabilir miydi, orası da şüpheli.
Pereira’nın bu dağınık oyuna, bu kaos futboluna bir çare bulmasını beklerken çok mu iyimser davranıyoruz bilemiyorum. Ama önemli oyunculardan kurulu kadrosuyla Avrupa Ligi’nin favorileri arasında gösterilen Fenerbahçe’nin, bundan sonraki turları bu oyun sistemiyle çıkarması kolay görülmüyor. Rakipler zorlaşacak, seviye giderek yükselecek. Fenerbahçe’nin yoluna devam edebilmesi için futbol anlayışını mutlaka geliştirmesi gerekiyor. Kısa dönemde bu mümkün olamazsa, o zaman en azından bir noktaya kadar kura şansının yanında olması lazım.
Pereira’nın Ozan Tufan-Kadlec değişikliğiyle ne yapmak istediğini, Kadlec’in hangi pozisyonda oynadığını tam anlayamadım. Bir ara sahada 5-3-2 gibi bir görüntü vardı. Tüm topları ezen Nani’nin oyundan alınması geç ama doğru bir hamle oldu. Geçen maçın yıldızı Josef’in bildiğimiz vasat görüntüsüne döndüğünü gördük.
Mehmet Topal dengeli oyununu, kritik bir golle süsledi. Golden sonra yedek kulübesinin hep birlikte Topal’ı kutlaması ve o dakikalardaki kenetlenme görülmeye değerdi.
Bir kez daha altını çizmek gerekirse; Fenerbahçe’nin takım savunmasını ön planda tutan, 2. bölgede iyi basan, mücadele gücüyle ayakta kalan ve kadro kalitesiyle sonuca giden oyun tarzı bu tura kadar yeterli oldu. Ama bundan sonrası için daha fazlası gerekecek.