DEPREM VAR ÜLKEMDE
Vakit, karanlığın zifirisi, saatler dördün çeyreğinde,
Sessizliği yırtan bir uğultu, zelzele var Cennet ülkemde.
İnsan ölüm uykusunda, rüyalar mayhoş bir mefhum-i halde,
Kar-boran kış mevsimi, soğuk çok şedid, yakıcı zemheride.
Kara haber tez dağıldı, figan var sabahın ayaz vaktinde,
Depremle sarsıldı yurdum, canlar yekpare ölüm pençesinde.
Sinsice bir fay kırılır, yüreğimin en izbe köşesinde,
Ölsem mi ben ağlasam mı? yaşlar tükenir gözümün ferinde.
Kıyameti anımsatan bir vaveyla kopar Diyarbekir'de,
Kahraman edalı Maraş, virane duaların en ilkinde.
Adıyaman'a bir haber salın! Canlar cananının derdinde,
Hatay için yürek ağlar, al yazmalı anneler eşliğinde.
Yine mi gazi oldun ey Antep! Yiğitlik var senin özünde.
Yalnız değilsin Osmaniye! Hüzün var millettinin gözünde.
Malatya'ya ahuzarım, dilde ağıt, takat bitti dizimde,
Viran olmuş Urfa, Kilis! sanki zehirli diken var gözümde.
Hicran düştü yüreğime, sanki matem hali var alfabemde,
Bahara küstü günlerim, hayaller soğuk zemheri iklimde.
Depremle bitti düşlerim, sararıp solmuş güller var bahçemde,
Tûrab oldu sevinçlerim, gözüm Arş'ın gizemli hikmetinde.