İnsanın hem başkalarının hem de kendi gözündeki yerini belirleyen kimi kavramlar vardır. Bunlar namus, haysiyet, şeref, vicdan, ahlak ve meslek ahlakı kurallarıdır. Çıkarları için inandığının tersine yaşayan, suç olduğuna inanmadığı halde insanları haksız yere mahkûm eden, çıkarları için yalan haber yazan, insanları kişiliklerini haksız yere karalayan medya mensupları da var. Son zamanlarda bu kişilikler çokça türedi.
Medya çalışanları meslek ahlakına her daim sahip çıkmalıdır. Görevleri kalemşorluk değildir. Gücünü kaleminden alması gerekir. Birilerinin arkasına sığınanlar hep ezik yaşarlar, özgüvenleri yoktur.
Bir insanın haysiyeti ve onuru, onun kendine karşı duyduğu saygı ve şerefine verdiği önem kadar vardır. Onurlu ve şerefli olan insanlar başkalarının da onur ve şerefini muhafaza eder. Şeref, onur ve haysiyet insanın insan olma duygularıdır. Başkalarının haysiyeti ile oynamayı adet edinen onursuz ve haysiyetsiz kişiler, insan olma özelliğini kaybetmiştir, çukur derecesine düşmüşlerdir.
Hayatta öyle insanlar var ki, nasıl bir karaktere sahip olduklarını anlamak mümkün değildir. İnsanda haysiyet, şeref, namus ve vicdan olmadıktan sonra insani vasıflarının tam olduğu zikredilemez. İnsanı insan yapan yegâne özelliktir bunlar.
Güç ve iktidar hırsı insanları öyle bir hale getirdi ki şeref ve onur isim olmaktan öteye geçemedi. Fiziksel olarak insani özelliklerin tamamını barındıran; fakat ahlaki ve insani birçok değerden yoksun birkaç kişinin kişisel hırs ve egoya dayalı davranışlarını gördükçe, vicdan ve ahlaktan nasıl soyutlandıklarına tanık olabiliyorsun.
Kişinin yüzüne ayrı, arkasından ayrı konuşmak alçaklıktır. Soruyorum sizlere, para için her gün yüz yüze kaldığın yakınını, arkadaşını, meslektaşını satmak için iki yüzlülük şart mıdır? Sadece kendi işinizle uğraşsanız başarılı olamaz mısınız? Bir gazetecinin görevi, kendi meslektaşını suçlamak değildir, haber yazmaktır, kamuoyunu bilgilendirmektir. Basın Meslek İlkeleri´ni okuyanlar şunu iyi bilirler: “Suçlu olduğu yargı kararıyla belirlenmedikçe hiç kimse ‘suçlu´ ilan edilemez.” Gazetecilik mesleğini yerlerde süründürdünüz. Mesleğimiz hiç bu kadar düşmemişti. Sizin sayenizde bunu da gördük. Çok yazık!
Kişiler hakkındaki düşüncelerinizi bahsi geçen kişinin yüzüne değil de gıyaben söyleyince bir şeyler ters gitmeye başlıyor. Bu durumda düşünceye sahip kişinin acziyetinden ve korkaklığından kaynaklanmaktadır. Eğer ki amacın bir şeyleri değiştirmekse, yanlış bulduğun noktalar varsa bu görüşlerini kişiyle paylaşırsın.
Bu durumda amacın dedikodu değil yanlışı düzeltmek ya da yanlış düşüncelerinden kurtulmak olur.
Bir düşünür şöyle demişti; Cesurlar bir gün kaybeder, korkaklar her gün. Biz dik duruşumuzu bozmadan her kesimden insanın sesini duyurmaya çalışmaya devam edeceğiz. Buna engel olacak olanlara şunu söyleyeyim, sizin gibi haysiyetsizlere bir cevabımız her zaman vardır. Bekleyin, hep birlikte göreceğiz.
Son söz olarak şunu söyleyeyim: Bir insanı onu tanımayan kişilere karşı gıyaben karalamak ve kötülemek haysiyetsizlikten öteye geçmez. Kırık kalemlerden de hiçbir zaman gazeteci olmaz.