Bu günr kadar pek çok hikaye okudunuz ve dinlediniz. Bir de bu hikayeyi okuyun , bakalım ne anlayacaksınız…
Hikaye şöyle :“Size küçük bir kızın hayat hikayesini anlatmayı ve hiçbir zaman vazgeçmemeyi anlatmayı çok isterdim. Fakat, isteyenler yine benim anlattıklarımı değil, anlamak istediklerini okuyacak. Bu yüzden tamamını yazmıyorum.
Küçük bir sahil kasabasının stadyumunda yetişen, konservatuvarda eğitim alan ve İzmir’in en güzel spor salonlarında tecrübe kazanan sıradan birisiyim. O ağır antrenmanlarda yoktunuz.
Canım yanarken yoktunuz. 11 saat sadece dönüş provası yaparken yoktunuz. 39 kilo olmak için pamuk yediğimde yoktunuz. Ayak tırnaklarımı sökerken de yoktunuz. 6. pilates dersimden sonraki eve gidiş yolumda da yoktunuz.
Elektrik faturamı düşünürken de yoktunuz. Sakatlandığımda, düştüğümde, ağladığımda da yoktunuz. Şimdi ne değişti? Zaten yoktunuz. Olmayan bir şeyi göremem öyle değil mi?
.Şimdi olmasanız da olur. Ben ne geldiğim yeri ne de kimsesizliğimi unuttum. Saygı ve selamlarımla…”
Küçük kızın ınstagram da yazdklarını noktası virgülüne dokunmadan sizinle paylaştım. Sizi bilmem ama ben sözün bittiği yerdeyim.
Birey olarakta toplum olarakta başarı için çaba srfeden tüm ülkemizin çocuklarına sahip çıkalım ; olmazmı ?…