"Yanlış adım attığını bilir insan" öyle mi?? ne zaman yanılır, ne zaman yanılmaz bunu bilebilir..doğru yolu yanlış adımlara kurban etmiş birisi var karşında ne de olsa.. benim hayatım nedir ki senin yanılgılarının yanında?? sadece kalbimin başka atması yeterli, kalbimden beynime ulaşan o garip hissi, -acı veya sızı.. ya da ruh ağrısı evet- duymam yeter.. hiç gözünün yaşına bakmıyorum sarfettiğim onca emeğin ardındaki bana, biliyorum düşeceğimi ve yokedeceğimi her bir zerremi.. biliyorum geceler benim için bir anlam ifade etmeyecek ve uyku girmeyecek gözüme ; hep aynı kabusları örtündüğüm battaniye misali çekeceğim yine üzerime.. neden o anlamsız tekrarlayışlar ismini, adının her harfi, yüzünün her bir noktası, bana bakarkenki sen gözlerimin önünde? ne kadar yakınmışım meğerse uçuruma değil mi ama, her uçuruma giden yol yanlışlıktan mı kaynaklıdır sence? insan bilerek hata yapabilir, yanlış mıdır her hata? aklının ve kalbinin bilinmeyende kalmaması uğruna bütün sınırları ihlal edip, yeni topraklar yaratmak kendine hükmedebileceğin - bütün sınırları uçurumlarla bezenmiş, istila edilme ihtimali ihtimalsiz- ve içinde biz olan..
söylesene, ben bütün sınırlarımı ihlal ederek
sırf sen yanıldın diye
yanlış bir adım mı atmış oldum sana gelmekle?
Bağlantıyı al
Facebook
Twitter
Pinterest
Google+
E-posta
Bu blogdaki popüler yayınlar
Kalbimdeki sızının adı sensin şu an, çünkü kaç kere kabuk bağlattım zorla, yeni iyileştim, düzeldim, kendime geldim, uykulara isimsiz hayalsiz dalmaya alıştırdım kendimi ve ortaya çıktın.. Çizikler ata ata kanatıyorsun, ayyuka çıkarmaya çalışıyorsun.. O sızıyı hissediyorum; hissedebiliyor olmanın sızısını..
Yapabilsem bakışlarını iki avucumun arasına alır, sımsıkı orada tutardım.
Ağzından çıkan kelimeleri içime çeker, belirsiz tebessümüne sarılırdım..
Sarhoş olmamı hatırlıyorum bilmediğim bir meyhanede daha önce görmediğim insanların arasında..
Kimseye tek kelime etmeyişimi, etrafımdakileri dinliyor gibi yapıp "neler saçmalıyor bu orospu?" diye düşünmemi, tırnaklarımı dizine batırmamı ve sana savurduğum küfürleri hatırlıyorum..
Şu an film şeridi gibi bile geçmiyorsun gözümün önünden, sansüre uğrayan filmler gibisin.. Senin olduğun her sahne kesilip atılıyor aklımdan..
Şu an bunu da ilerde bir gün hatırlayayım diye yazdım..Biliyorum ki unutacağım..
"Benim" yaşadığım şehirde, "benim" yaşadığım semtte keşke tek bir anımız bile olmasaydı ve değmeseydi ayak izlerin benim semtime..
Keşke senle kaldırdığım son kadehim kırılsaydı da saplansaydı şah damarına..