Her şeyin bir kabı vardır. Güneş sistemi içinde ve ötesinde olduğu için yeryüzündeyiz. Tanrı bile Cennette bulunur. Eğer bu doğruysa, bir şey varlığın kendisini içermelidir. Fakat bu kadar imkansız sonsuz bir şey ne içerebilir? Hiçbir şey yeterince büyük değil! Ama orada! Hayatı birinci şahısta yaşarız. Asla üçüncüsü. (Beden dışı deneyimler sayılmaz.) Bu nedenle, tüm bireysel evrenimizin gözlerimizde olduğunu varsayabiliriz. Gözümüz var olmanızı sağlayan şeydir. Kör bir kişi gerçeği gezdiğinde bile, görme dokunma, tatma, işitme, vb. Hareket eder. Hellen Keller bile diğer kusurlarına rağmen görebildi. Görme, şu ya da bu şekilde, gerçekliğin mutlak bir gerçeğidir.
Şimdi soruya yalvarıyorum, hayat nedir? Doğa değil – yaşamın kendisi. İnsanlar olmadan bile hayat devam ediyor. Kendi başına var olan hayvanlar, gezegenler, su olmadan bile, duyulacak şeyler olduğu sürece hayat olarak kabul edilebilir. Fakat bu da kendisiyle çelişiyor çünkü bir şey hala bu hayatı bir şekilde GÖRMEK zorunda. Gerçek hiçlik var olamaz. Hiçbir şey yoksa, hala bir şey vardır. Hiçbir şey bir şey haline gelmez. Hala bir şey var ve onun var olması için hala bir şeyler görülmesi gerekiyor. Her şeyin var olabilmesi için her zaman bir şeyler görmek için bir şeyler olmalı. Ve bu hayat. Hayat devam ediyor.
Hayat bilinçlidir. Hayatın kendisiyle devam etmesi içgüdüsel bir ihtiyacı vardır çünkü hiçbir şey var olamaz. Bunu devam ettirmek için görmelisin. Ama bu zımbanın katlarına sahip olmanıza gerek yok, sadece birine ihtiyacınız var. Hepsini görmek için bir şey. Fazla görmemize gerek yok, ama hiçbir şey göremiyoruz. Yaşam / Evren kendini tanımak ister, böylece kendi kendini anlaması için gerekenleri elde etmek için evrimle bir tür bilinç üretir. Zeka için doğanın bir kuralı öğrenmeye devam etmektir. Bizim görüşümüzle, bizim aracılığımızla öğrenir. Hepimiz bu görüşe sahibiz çünkü tek bir şey hiçbir şey yapamaz. Dünya, birbirleriyle seksen bir grup uzay kayası olmadan var olamazdı. Güneş bile aşırı ısıtılmış parçacıklardan ya da her neyse. Bir şey olamaz, ama bir şey, bir kağıt yığınına mandallanan bir zımba gibi, varlığımızın onu sabit tutmak ve parçalanmaktan kaçınmak için gereken tek şey. Bu yüzden sadece bireyin hayatında birinci şahıs POV'su olmak üzere üçüncü taraftaki herkesi deneyimleyerek hayattan geçebilmesi için “Öteki Tarafta” olmak için var olmak zorundayız. Hepimiz birinci şahısta kendimizi görüyoruz, ancak yaşam perspektifinde sadece bir gerçek birinci şahıs var.
Görüş alanınızın kenarlarına bakın ve kafanızdaki bir çizgiyi takip edin. Sadece gözlerinizin şekli o gözün şeklini oluşturması önemli olduğu için. Tek Gözün. Bir gözünü kapat ve hala bu şekil. Başka herhangi bir hayvan için fazla bir şey söyleyemem ama konuya giriyorum. Bir hidrojen atomunun şekline bakın. Tek göz. Monad'a bak. Tek göz. Göz dünyanın gerçeğidir. Bildiğimiz her şey, bilmemize izin veriyor. Fakat ölüm, yaşamın gerçek görüşüne sahip olana geldiğinde, ne olur? Dediğim gibi, hiçbir şey var olamaz. Bir şey şu ya da bu şekilde olmalı. Yani ne olacağına dair beş tahminim var: yaşamı ev sahibinin doğumundan tamamen aynı şekilde yeniden başlatıyoruz (tahmin ettiğim en olası şey budur); tekrar başlıyoruz ama görüşün kendisi yeryüzünde veya başka bir gezegende bir noktada yeni bir ev sahibine taşınıyor, böylece Hayat kendisi veya her şeyi öğrenebiliyor; bir tür cennet ve cehennem vardır; tüm bunlar karardı ve görüntü sadece bu karanlıkta asılı kaldı; ya da … unuttum. Belki sadece dört tane var, idk. Haha. ama bu görüş bir şekilde bir yerde var olur ve gözlerini kapattığında hepimiz onunla gideriz.