Zaman zaman eski günleri anımsadığımda gazeteciliğin ne kadar zor bir iş olduğunu görüyorum.
Ben ve benim kuşağın mesleğe başladığı yıllarda bir daktilonuz ve bir de iyisinden bir fotoğraf makineniz var ise; donanımı tam bir gazeteci idiniz. Bunların dışında sizin yeteneğinize ve becerinize kalıyordu mesleği yapmak.
Bugün geldiğimiz noktada hemen herkes kendi gazetesinin sahibi gibi. Hemen herkes birer muhabir konumuna gelmiş diyebileceğimiz noktada. Fotoğraf makineleri ceplerimize kadar girdi. Omuzumuzda, bir çantanın içinde taşımamıza gerek kalmadı. Makineler tamamen amatörlerin daha rahat, daha kolay ve iyi fotoğraf çekebilmelerine olanak sağlayacak duruma geldi.
Fotoğrafı çektikten sonra öyle daktilo başına geçip haberi yazmanız da gerekmiyor. Zira fotoğrafı çektiğiniz cep telefonu ile aynı anda internette fotoğrafı paylaşıyor ve altına da olayı özetleyen bir iki cümle koydunuz mu tamamdır.
Bugün öyle çektiğiniz haber filmlerini İzmir otobüsüne yetiştirmek ve filmi otobüse verdikten sonra gazeteye telefon edip plaka bildirmek diye bir şey de yok.
Film banyo edilecek, karta basılacak diye bir sorun da kalmadı. Her şey dijital ortamda olup bitiyor. Fotoğrafı da dijital ortamda görüyorsunuz, gazeteye göndereceğiniz haberi de yine bilişim çağının en önemli aygıtlarından olan bilgisayarda yazıp yine dijital ortamda gazeteye gönderiyorsunuz.
Hatta daha da ileri boyutlara gidiyor. Haberi kaynağında iken gazeteye servis etme şansınız var. Siz haberden dönene kadar haber sizin gazetenin internet sayfasında çoktan okurlarla buluşmuş bile oluyor.Bugünkü genç gazeteciler bu olanaklardan yararlanıyorlar. Kim bilir onlar benim kuşağın bugünkü durumuna geldiklerinde ne gibi yeniliklerle karşılaşacaklar.