

Verin Veysel Kardeşi
Ethem Dinçer - mersinyasam.com
Sahibini arayan mektuplar* kitabını okumuş 12 yaşını yeni bitiren kızım. 12 Eylül darbesinden sonra Mamak Cezaevinden dışarıya gönderilen (daha doğrusu gönderilemeyen!) mektupların yer aldığı kitaptan söz ediyorum. Kadınlar koğuşundan henüz 20li yaşlarının başındaki genç kadınların gönderdiği, ama sahiplerine ulaşamayan mektuplardan.
Bunlarda ne var ki baba? diyor kızım, yılbaşı kartları çoğu. Yeni yıl için yazılmış kartları niye göndermemişler ki?
Kızımın şaşkınlığı bana geçiyor. Ne diyeceğimi bilemiyorum. Zalimliğin sınırı yok diyorum, şerefsizler!
Sokakla, kentle, ülkeyle bağlarını koparıp tecrit etmeye çalışıyorlar demeliydim belki de. Yalnız olmadıklarını hissedecekleri belki de tek yolu böylece kapatıyorlar da diyebilmek mümkündü.
Ama olmuyor. Sistem, kapitalizm, faşizm, devrim, mücadele
bir yığın söz sıralayabilecekken, ağzımdan zalimler sözcüğü dökülüyor.
Her biri neredeyse sanat eseri güzelliğinde hazırlanan mektupları ve yılbaşı kartlarını neyse ki çöpe attığını söyleyen bir görevli on yıllarca saklıyor, sonra da 78lilere ulaştırarak 30 yıl sonra da olsa sahiplerine ulaşmasını sağlıyordu.
Yine Adanada üç devrimcinin (Serdar Soyergin, Mustafa Özenç, Ali Aktaş) idamına katılan bir görevli 30 yıl kadar sonra, yıllardır sakladığı veda mektuplarını, Özenç ve Aktaş ailelerine ulaşması için bir gazeteciye veriyordu. Bu mektuplar da yıllar sonra yerine ulaştı.
Yılbaşı kartlarını, veda mektuplarını sahiplerine göndermeyen cunta yönetiminin Veysel Güneyin cenazesine uyguladığı kaybetme suçu ise halen sürüyor.
12 Eylül Cuntasının işlediği insanlık suçları saymakla bitmez. Bir milyondan fazla kişi gözaltına alındı
diye başlayıp, işkencelerle, gazete dergi toplatmalarla, gözaltında kayıplarla, sendika, parti kapatmalarla sürüp gidecek bir liste yapmak mümkün.
Ama sayılar neyi ifade ediyor ki? Sıralanmış suç dökümleri, aileye gönderilip yerine ulaştırılmayan bir kartpostal kadar anlamlı gelmiyor insanlara.
Cuntanın suç dökümlerinin içinde şu kadar kişi işkencede öldü, şu kadar kişi gözaltında kayboldu
ifadeleri bile yıllar içinde küllendi gitti. 2004 yılında Ankarada düzenlediğimiz ilk darbe karşıtı mitingde o dönem öldürülen binlerce arkadaşımızın fotoğraflarını taşıdığımızda düzenleyiciler olarak biz bile şaşırmıştık! Ankara Garının önüne serdiğimiz binlerce fotoğraf nasıl bir dönemi yaşadığımızın canlı ( ne yazık ki cansız!) kanıtları olarak bize bakıyordu.
Suç dökümleri yaparken belki de suçların suçu sayabileceğimiz Veysel Güneyin cenazesinin verilmemesi olayına yeniden geldik.
Darbeyi anlamak mümkün. Siyasal uyanış, toplumsal hareketlilik korkutmuştu kurulu düzeni . Sistemi korumak için en büyük tehlike olan devrimci gençleri ezmek gerekiyordu. Bölgedeki gelişmeler, özellikle de İran halkının Şahı devirmesi ve İslami yönetimin ABD güdümünde olmaması Ortadoğudaki dengeleri alt üst etmişti. Türkiye devrimcilere bırakılmayacak kadar değerli bir konuma gelmişti ABD için. O nedenle our boys ları göreve çağırdılar! Onların çocukları sosyal uyanışı darbeyle bastırdı ve düzen korundu.
Düzeni korumak için yaratılan korku ve şiddet ortamını da bir dereceye kadar anlamak mümkün. Demokratik tepkileri yok edebilmek için gereken her türlü önlemin alındığı söylenince anlaşılmalıdır ki birileri devlet dersinde öldürülecektir!
Ama devlet dersinde resmen idam edilerek öldürülen bir insanın cenazesini vermemek hangi mantığın ürünüdür bunu anlamak güç! Devlet eliyle yok edilmiş birini hüviyeti meçhul olarak kaydedip, cenazeyi aileye vermemek, orduevinden gelen bir cenazeyi, ölüm nedeninde 'İD (idam)' yazan birini kimsesizmiş gibi gömmek, mezarlık görevlilerini mezar yerinin aileye gösterilmemesi için tehdit etmek darbecilere ne kazandırmıştır bilemiyoruz! Dünya cunta literatürüne geçecek bir durumdur bu! Resmen yargılayıp, resmen idam edilen birini hüviyeti meçhul olarak gömmek ancak bizim ülkemize özgüdür!
Dünyanın zalimleri pek çok yok etme yöntemi bulmuşlardır. Uçaklardan denizlere atmaktan tutun da stadyumlarda kurşuna dizmeye kadar alternatif kaybetmeler yaşanmıştır. Ama idam ederek kaybetmek dünya literatürüne darbecilerimiz tarafından armağan edilmiştir!
Hadi darbecileri anladık! Varsayalım ki darbenin hukuk tanımazlığını, zorunu, şiddetini mecburiyet olarak algıladık. Peki şimdi Necdet ve Erdal için gözyaşı dökenlere ne demeli?
Darbe döneminin neredeyse bütün idam karalarınınintikam niyetiyle alındığını, idam edilen devrimcilerinin büyük çoğunluğunun direniş gösterenler olduğunu, darbenin direnişi kırmak için şiddetini artırdığını ve büyük bir hızla idamları gerçekleştirdiğini biliyoruz ama idam edilerek kaybedilen Veysel kardeşimizin dosyasında açıkça görülen ismi darbecileri yargılayacak(!) hükümetin bulamamasını nasıl çözeceğimizi bilemiyoruz!
Defalarca söyledik, TBMMne iki soru önergesi verildi. Babası Ali Güneye teslim edilmek üzere Veysel Güneyin cenazesini teslim alan Yüzbaşı Burhan Erdemi bulamayan(!) bir hükümet darbeci generalleri nasıl yargılayacak?
Soru önergesine emekli olmuştur cevabını verenler, emekli kamu personelini bulup da cenazeyi nereye gömdün? diye soramayanlar Kenan Evreni nasıl yargılayacak?
TRTnin haber programlarında idam edilen devrimcilerin mektuplarını okuyanlar, Gaziantep Mezarlığında kimsesiz mezarları açıp DNA testi yapmayı düşünemiyorlar mı?
İdam edilen devrimciler için gözyaşı döken başbakan bir cenazeye ulaşamıyor mu? Doğru ya, işi çok onların! İdam edilen devrimcileri ananlara dava açmakla meşguller!
Referandumda birkaç oy fazla almak için, adlarını anarken bile gülden ağır söylemediğimiz güzel kardeşlerimizi kullanan devletliler!
Veyseli kaybedip, pantolonunu kemeri dört yıl muhafaza eden cunta görevlilerinden ne farkınız var?
Gaziantep Mezarlığı yerinde duruyor! Yüzbaşı Burhan Erdem Ankara Orduevine girip çıkıyor! Başvuru dilekçelerimiz Adalet ve İçişleri Bakanlığınızın arşivlerlerinde, soru önergeleri TBMM Başkanlığında bekliyor!
Bir tek talimatınızla harekete geçecek mekanizmalar elinizdeyken, gözyaşı dökmek neye yarıyor? Veyselin 80 yaşını geçen anne babası hala cenazeyi bekliyor!
Referandumunuz, oylarınız sizin olsun! Biz Veyseli istiyoruz. Kaybetme zalimliğine ortak olmayın.VERİN VEYSEL KARDEŞİMİZİ!
*Mamak Zindanı Kadınlar Koğuşundan 26 Yıl Sonra Sahibini Arayan MektuplarYayına hazırlayan, Devrimci 78'liler Federasyonu

