Kişisel Gelişim
Bazen Vazgeçmek Gerekir!
Bazen, arkana bakmadan dönüp gitmen gerekiyor. Bazen “şimdi” ağlamayı göze alıp, ömür boyu ağlamaktan kurtulman gerekiyor.
Bazen, insanın sevilmediğini de sevmediğini de görmesi gerekiyor. Hatta istenmediğini anlaması gerekiyor. Onca fedakarlığa değmediğini anlaman gerekiyor. Sana gösterilen sevgi ve ilgilerin, hatta “-mış gibi” yapılmış hareketlerin gerçek olmadığını anlaman gerekiyor. Bazı insanların seni kendi menfaatleri için kullandığını anlaman gerekiyor… Aslında herkesten çok, senin en iyi bilmen lazım! Çünkü seven taraf sensin! Sen, herkesten çok daha iyi biliyorsun insan sevdiğinde neler yapabilir, neleri göze alabilir, neleri görmezden gelebilir, neleri affedebilir, neleri unutmaya çalışabilir… Çünkü sen bunları yapıyorsun!
Gerçekten görmek isteyen insan, inan bana, seni olduğun gibi görebilecek. Anlamadığın en önemli şey de; onun bunu görmek istemeyişi…
“Ama”ların ya da “belki”lerin mi var?
Peki, bunlarla ölene dek mücadele etmeye hazır mısın?
Peki ya buna değer mi?
Önünde koskoca bir yol varken, sen ayağına takılan minicik bir çakıl taşına takılı kalıyorsun…
Ve…
Yolundan oluyorsun!
Buna değer mi?
Kabul et ve düşün artık!
Kim ve ne için bu kadar çaba?
Yavaş yavaş git. . . Yaşama artık gerçek olmayan sevgileri.
Bırak!
Vazgeç!
Sen kimseye kendini sevdirmek zorunda değilsin. Seni sevenler zaten seviyor.
Sen ilk önce kendini sev!
Ve kendine sahip çık şu andan itibaren.
Emek olmadan, çaba olmadan, fedakarlık olmadan sevginin olmayacağını anla.
Yüreğini acıtma bu kadar. Buna hakkın yok!
Kendi canını acıtmaktan vazgeç!
Bırak!
Gitsin. . .
Çünkü vazgeçmek zayıf olmak demek değil, güçlü olmaktır!