11.05.2002 - 01:00 | Son Güncelleme: 11.05.2002 - 01:00
Kapanmayan yara
Birden bir şimşek çaktı beyninde. Mete için olmalıydı, bu. Meteye bir kız istenecekti demek?.. Kimi isteyebilirlerdi ki Meteye?.. O hangi kızı sevip, evlenmek isteyebilirdi ki?.. Burçinden başka bir kızla tanışmıyordu ki Mete. Sakın beni istemeye kalkmasınlar?..
Burçin içeriye girip ahizeyi eline aldı. -Teyze yarın size geliyoruz. Annemin selâmı var.
-Tamam kızım. Teşekkür ederim.
-Bir şey değil.
-İyi günler.
-Size de iyi günler...
Burçin telefonu kapadıktan sonra salona geçti. Demek yarın Metelerin evine gideceklerdi. Aynanın karşısında dikilip, kendine baktı. Güldü, dilini çıkardı, saçlarını arkaya attı.
Annesinin masasına oturdu. Annesinin yazdığı bir romanı daktilo ediyordu. Tam tuşlara basacağı sırada Sevgi hanımın bir sözü aklına geldi. Hayırlı bir iş için bir şey danışacaktık demişti. Ne demekti bu? Hayırlı iş genelde evlilik için söylenen bir sözdü. Bir kızı istemek gibi filân. Onların böyle ne hayırlı işi olabilirdi ki?..
Birden bir şimşek çaktı beyninde. Mete için olmalıydı, bu. Meteye bir kız istenecekti demek?.. Kimi isteyebilirlerdi ki Meteye?.. O hangi kızı sevip, evlenmek isteyebilirdi ki?.. Burçinden başka bir kızla konuşmuyor, tanışmıyordu ki Mete. Sakın beni istemeye kalkmasınlar?..
Bu düşünceyle yerinden fırladı. Dehşete kapılmıştı birden. Bu iş tehlikeli olmuştu sonunda. Keşke bu oyuna hiç başlamasaydı. Ah sersem kafa, sana mı kalmıştı Meteyi topluma kazandırmak. Ayıkla bakalım pirincin taşını. Sana eninde sonunda âşık olacağı belliydi. Biliyordun bunu, hissediyordun. Nasıl çıkacağım bu işin içinden. Nasıl reddedeceğim onların teklifini. Öyle zor durumdayım ki!.. Ama kesinlikle evlenmem ben Mete ile. Asla evlenmem!..
Acaba olayı abartıyor muydu. Belki böyle değildi.
İnşaallah düşündüğüm gibi değildir. Yoksa çok kötü olacak. Ne olur biraz yakışıklı olsaydı. O zaman evlenirdim onunla.
Çok iyi ve efendiydi Mete, bu yönüyle seviyordu onu. Hatta bu haliyle zaman zaman heyecanlandırıyordu. Fakat o kadar. Ona karşı sadece acımak hissi duyuyordu. Yardım etmek istemişti ona.
Aynanın karşısına geldi koşarak. Mavi gözlerini bir hiddet bürümüş, yanakları al al kızarmıştı. Saçlarının her teli âdeta sinirden titriyordu. Benim gibi güzelliği dillere destan kız, nasıl Mete gibi birinin hayat arkadaşı olabilir ki?.. İcabında Meteyi sevmediğini, sadece dost olduğunu söyleyebilirdi ama annesinden korkuyordu. Annesi Meteyi çok seviyordu. Böyle bir teklife müspet cevap verir, Mete ile evlendirmeye kalkardı.
Kendim ettim, kendim buldum. Kimseye kabahat bulacak durumum yok. Bütün suç benim. Ama asla Mete ile evlenmeyeceğim. Sonuç ne olursa olsun, reddedeceğim onu!.. İnşaallah beni istemek gibi bir aptallık yapmazlar!..
Hava bozmuş, gökyüzü kapkara olmuştu. Bulutlar dokunulsa ağlayacak gibiydi. Yağmur ha yağdı, ha yağacaktı. Esen rüzgârdan ortalığı toz duman kaplamıştı. İnsanlar sağa sola kaçışıyor, sığınacak bir yer arıyor, arabalar varacakları yerlere bir an önce ulaşmak için acele ediyorlardı. Emel hanım yağmur başlamadan önce Metelere gitmek için gaza basıyordu.
Yağmura yakalanmadan eve varmışlardı. Coşkun Bey, Sevgi hanım ve Banu kapıda karşıladılar onu. Emel hanım ve Burçin arabadan inince eve koşarak girdiler.
-Hava nasıl bozuldu birden. Ortalığı seller götürebilir az sonra.
Emel hanımın bu sözlerine Coşkun Bey karşılık verdi.
-Evet. Keşke bugün gelmeseydiniz. Erteleyebilirdiniz aslında.
-Aklıma gelmedi değil. Fakat siz Burçine hayırlı bir iş danışacağız demişsiniz. Çok merak ettim, dayanamayıp geldim.
Hep birlikte gülüştüler. Gülmeyen bir tek Burçin vardı. Dünden beri bu konu üzerine kafa yormuştu. Aklına gelenin başına gelmemesi için dua ediyordu. Fakat yine de tahmin ettiği hadisenin gerçekleşeceğini hissediyor, şiddetli bir fırtınanın kopacağını anlayan gemi kaptanlarının takındığı karamsar tavırla kaşlarını çatıp, suratını asıyordu.
Üst kata çıkmayıp, alt kattaki salonun koltuklarına oturdular...