Hayallerimiz ve Gerçekleşme Olasılıkları
Sınavlara hazırlanıyoruz, meslek hayalleri kuruyoruz ve hatta iş başvuruları yapıyoruz. Gittiğimiz okullarda, aldığımız derslerden beklediklerimizden tutun, iş yerimizdeki başarılarımızın sonuçlarından beklediklerimize kadar yaşamımızın her köşesinde hayalimizdeki o sonuçları görmeyi ümit ediyoruz. Ev, araba, telefon, x marka fotoğraf makinesi, filanca kumaşından elbise, hayalimizdeki marka enstrüman; yani maddi konularda sahiplik istiyoruz. Bunların hayalini kuruyoruz. Bir hayale para biriktiriyoruz, bazen şükrediyoruz halimize ama bazen de şükür edemiyoruz. O kadar çok istiyoruz ki.. olmadığında yaşadığımız o duygu şiddeti, bizi paramparça ediyor. Almayı beklediğimiz ders notu veya maaş ile elimize geçenin arasındaki uçurum bizi üzüyor.
Ya insanlardan beklediklerimiz... ailemizden, sevdiğimiz kişiden, platonik aşkımızdan beklediklerimiz...
İstiyoruz ki insanlar bizim onlara davrandığımız gibi saygılı ve vicdanlı olsunlar. İstiyoruz ki bizi arayıp sorsunlar, sağlığımızı ve neler yaptığımızı merak etsinler, istiyoruz ki bizim onları sevdiğimiz kadar bizi sevsinler, istiyoruz ki bizi hayatımız sonuna kadar bırakmasınlar, aldatmasınlar, istiyoruz ki bize hediyeler alsınlar, istiyoruz... istiyoruz... istiyoruz ve bekliyoruz. Ne kadar büyük beklentilerimiz varsa bunun sonucunu elde edemediğimiz zaman o kadar yaralanıyoruz. Beklemek bizi biz yapan, bize hayatı devam ettirten bir eylemdir diyoruz, bekliyoruz.
Hoşlandığımız kişinin aldığımız hediyeye verdiği tepkinin hayalimizdeki gibi olmasını bekliyoruz, bugün bizi hasta olarak gördüğünde ertesi günü "nasıl oldun hayatım?" demesini bekliyoruz, sabah bize günaydın demesini bekliyoruz, sosyal medyada fotoğrafımızı paylaşsın ve varlığımızı tüm çevresine göstersin istiyoruz. Öğretmenimizin, hele ki çok değer veriyorsak ona, yazdığımız kompozisyonu övmesini bekliyoruz. Ailemiz bizi taktir etsin diye bekliyoruz. Müdürümüz bizi övsün bizi yükseltsin diye bekliyoruz. Fakat en çok da beklentilerimiz sevdiğimiz/aşık olduğumuz kişilerle alakalı oluyor.
Hepimiz çeşit çeşit insanlarız ve farklı beklentilerimiz var
Peki neler oluyor? Sonucu bize nasıl etki ediyor?
İşler istediğimiz gibi gitmiyor, hayalimizdeki gibi sonuçlar elde edemediğimiz binlerce an yaşıyoruz. Üzülüyoruz, içimiz parçalanıyor, günlerce ağladığımız oluyor. İnatla inatla beklediğimiz halde olmuyor. O kadar çok istemişiz ve hayal etmişiz ki gerçekleşmeyince dünyamız yıkılıyor. Hele ki ikili ilişkilerde: Bir insanın düşüncelerinin aynı bizimkisi gibi olmasını istiyoruz. Hemen "ben olsaydım şöyle tepki verirdim, ben olsaydım bunu yapardım" sonuçlarına varıyoruz.
Biliyoruz ki, herkes aynı şekilde düşünmüyor, ve aynı bizim hayal ettiklerimizi etmiyor
Gerçekleri idrak etmek ve onları kabullenmek zordur. Bunu kabul edemiyoruz. Bize bizim istediğimiz gibi davranılmadığı gerçekliği...
Beklentimiz ne kadar büyükse çektiğimiz acı da o kadar büyük oluyor.
Naçizane fikrim: Bazen insan hayallerini bile unutur, beklentiyi sıfıra kadar indirmeyi başarır. Sakin ve sabırlı olursak ve hiç beklemezsek, bize yapılan en küçük hareket bile yüzümüzde kocaman bir gülümsemeye sebebiyet verebilecektir. Burada hayallerimiz olmadan yaşayalım, hiçbir şey beklemeyelim, planlamayalım demiyorum, tabi ki onlar olmadan yaşanmaz. Söylemek istediğim bunun şiddetiyle alakalı.
Üzülmemek biraz da bizim elimizde
Hayallerimizden de vazgeçmeyelim tabi. Bir köşede onları istediğimizi ama rafa kaldırdığımızı düşünelim, böylece gerçekleşmediğinde fazla üzülmeyiz, gerçekleştiğinde ise tahminimizden daha çok seviniriz. Biliyorum hiç basit değil.. fakat beklentiler zamanla körelebiliyor. Yaralanmaktan ise görelsin daha iyidir diyoruz.