Bir süredir yavaştan çalışma hayatım başladığından beri, benim fındıklarda ayrılık kaygısı oluştu hafiften. Barış Çağan, mutfağa gitsem ağlıyor. Ben de mutfakta çalışacağım zaman kapıyı açık bırakıyorum, üstünü güzel giydiriyorum zira bizim evde doğalgaz yok. Peşimden gelmesine izin veriyorum. Ben çalışırken, etrafımda dolaşıyor, br şeyleri kurcalıyor. Buzdolabı magnetlerini ulaşabileceği şekilde alçağa koyuyorum ki oynasın, tutsun, el göz koordinasyonu oluşsun diye.
Deniz Baran, "annecim gitmeni istemiyorum" diye açıkça söylüyor. "Babam gitsin işe, sen gitme annecim" diyor. Ben de kısacık bir işe gideceğimi çok çabuk döneceğimi söylüyorum. "o zaman uzun işe gitme, kısaya git. Ortaya da gidebilirsin, ama sakın uzuna gitme" diyor. Sık sık beni sevdiğini söylüyor. Bana şarkılar yazıyor Pepee gibi. Anneeemmm canım annem, bal böceğiiiimmm, aşkııımmm, seni seviyoruuuummm diye hem söylüyor hem geziyor.
Böyle güzel sözler işitmek, benim çok hoşuma gidiyor. Kimin gitmez ki?