Puan:6.2
Fatih Akın'ın son filmi Yaşamın Kıyısında'yı izledim nihayet. Bittiğinde kafamda söyleyecek bir şeyler birikmişti, ama önce Fatih Özgüven'in eleştiri yazısını bir daha okuyayım dedim: uzun zaman olmuştu, unutmuşum ne yazdığını. Onu bir daha okuyunca da benim bir şey yazmam gereksizleşti aslında: Çoğu filmde olduğu gibi, harfi harfine katılıyorum yazdıklarına. Beni en rahatsız eden şey Fatih Özgüven'in bahsettiği, Akın'ın şu "buralı" olma arzusu, arzusundan da ziyade bunu dışavuruşundaki kör gözüm parmağına ve didaktik tavrı:
Vs
Kısaca, filmi izlerken sıkılmadım ve güzel de birçok sahneye ve ayrıntıya sahip, Synchronicity ile de çok büyük bir derdim yok; ama barındırdığı şok ölümlerin ve kara yazgılı karakterlerinin normalde yaratacağını varsayabileceğimiz o hüzünlü atmosferi ben hiç hissedemedim. Aksine, tüm bu "derinliği", "çokkültürlülüğü", "yerliliği" vs gösteriyor olmaktan, herkesin hikayesinin gelip bir noktada çakıştığı Yeşilçam klişesinin farkında olup da bilinçli olarak onu teğet geçiyor olmaktan (bunu da, Özgüven'in dediği gibi, karakterleri hikayenin uzamında buluşturmayıp, fikriyatında buluşturarak yapıyor) duyduğu garip bir keyif hali, kendinden memnunluk sezinledim devamlı. Fatih Özgüven'in de dediği gibi bu filmin "niyet ettiği duyguyla derdim yok", ama "iyi niyetler bir filme yetmiyor".