Tüm bunların dışında en önemli şey ise bana göre azla yetinme kabiliyetimizi geliştirdi Covid. Bugün markete gitmesem de olur, şimdi bunu almasam da olur, bunun şimdi zamanı değil diyerek daha çok -gerek yok- demeye başladık hepimiz. Bir parça tuvalet kağıdı veya peçetenin önemini, istediğimiz zaman istediğimiz şeye erişmenin tek gücünün para olduğunu sanma yanılgısı bitti, bişeyler değil çok şey değişti.
Kendimi nasıl upgrade edebilirim. Daha iyi bir insan nasıl olabilirim. Daha çok şeyi nasıl öğrenebilirim. Gibi sorularla kendi versiyonunuzu geliştirmek, hayattan daha çok zevk alabilmek, daha becerikli olmak peşinde iseniz. Sofranızı kurarken bile daha güzel gösterebilmek bir minicik hedef ise. Daha fazla adım attığınız gün daha mutlu oluyor ve kendinizle gurur duyuyorsanız. Sevindiğinizde içinizden alkışlamak geliyorsa. Kitaplar can simidiniz ise. Sergi gezerken doyma duygusu hissediyorsanız bizim gibi. Doğaya saygı duyup önünde eğiliyorsanız. Kırışıklıklarınız ile övünüyorsanız. Kendinizi olduğunuz gibi sevebiliyorsanız. Yaşadığınız her yeni günün bir kutlama nedeni olduğuna inanıyorsanız bizim gibi. Ve en önemlisi tek yarışınız kendinizle ise. Doğru adrestesiniz.
Ve 6 yıl önce ülke değiştirdiğimiz zaman, o kadar şeye aynı anda yeniden başladık ki, çok motivasyon kaybı yaşadığım, kendimi yok saydığım zamanlar oldu. Hayat altüst oldu. Başka bir hayata bebek adımları ile başladık ailece. Tüm bunların içinde beni en çok yoran şey ev işleri ve her gün aynı şeyi tekrar, tekrar, tekrar, yeniden yapmanın getirdiği tarif edilemez baskısı oldu derken, bu kitap bana şöyle seslendi: “Hey manyak tek derdin senden de manyak olan çocuklarının hergün itinayla yeniden boka çevirdiği evi, odalarını, banyolarını temizlemek, çamaşırlarını yıkamak katlamak olsun, hayatta ettiğin tek şikayet bu olsun”
“Ohhhh gittiniz Amerika’ya hayat ohh-la-la” Duydum bunu. “Ohhh kaçtınız kurtuldunuz” dedi biri. Duydum bunu da. Nereden, neden, niye kaçtık ki biz bu arada? Kendimize hiç kaçıyor muyuz diye sormadık biz. Sadece gittik. Kırıldık bişeylere. Sisteme. Eğitime. Umutsuzluğa. İstikrarsızlığa. Anlık değişimlere. Olan bitenlere. Olmayıp bitmeyenlere. Bir sürü başka başka şeye.
Betty, 82 yaşında bir komşum. Bir sabah elinde bir demet çiçekle geldi ama gözleri şiş olduğu halde gülümsüyor. Dedi ki -bu çiçekler size- Hayırdır dediğim zaman bir gece önce hayatta sahip olduğu en yakın arkadaşını kaybettiğini öğrendim. Dedi ki ‘Hayır hayır üzülme benim için de onun için de. Çok güzel uzun bir hayat yaşadı, bir sürü torununu gördü bu yaşına kadar sağlıkla yaşadı, ben onun yaşamını kutluyorum, bu çiçekleri de size o nedenle getirdim’