İsmail Sert medya analitik için yazdı...
Bazen size de öyle gelmiyor mu? Aslında bizim bir tek sorunumuz var ve de bir tek tartışma biçimimiz. O tek sorunu, her defasında değişen başlıklarla, değişen kavramlarla ancak değişmeyen biçimde yeniden yeniden tartışıyoruz.
‘Moderatör arayışı’ ortalığı toz duman etmeye yetti. İmamoğlu’na güzellemeler yazagelen Uğur Dündar önce usulünce ve duayence talep etti. Sonra lütfedip kabul etti. Sonra da her şeye rağmen, bir miktar itibar devşirerek ve zihinleri karıştırarak çekildi.
Moderatörlük, kökenindeki anlamı ile kullanıldığında önemli ve kritik bir görev. Çünkü ‘Moderatör’ sadece soru trafiğini yöneten bir ‘sunucu’ değil. Görevi, toplantıyı ya da tartışmayı yönetmek, yönlendirmek, anında sorularla konuyu açmak, anlatılanları özetlemek, anlaşılmayanların açılmasını sağlamak vd.
Tartışmanın ilgiyle izlenmesi ve verimli sonuç doğurması biraz da onun elinde.
Bilgi ve deneyimini ortaya koyarak, kalitenin artırılması ona bağlı. Kısacası; moderatör, konuşmacılar kadar olmasa da programda etkin biri.
Bu tarz, siyasetin ilgi çekmediği, seçime katılımın düşük olduğu ABD gibi ülkelerde tercih ediliyor. Adayların takacakları kravattan, el kol hareketlerine, yüz mimiklerine varıncaya kadar her şey hesaplanıyor. Her ayrıntı ‘asıl mesaj’ın küçük parçaları formatında kurgulanıyor. İki adayın atışması bir ekran şovuna, hatta eğlencesine dönüştürülüyor. Ve televizyon programının o akşam alacağı yüksek ratingin birazının demokrasinin ve siyasetin payına düşmesi bekleniyor.
Türkiye bu profile uymasa da iki İstanbul adayının ekranda buluşması iyi bir öneriydi. Moderatör arayışına girildiğinde Binali Yıldırım’ın bir adım öne geçerek, Uğur Dündar’ı önermesi de stratejikti. -Dündar, adaleti sağlama titizliğini abartıp dengeyi, kendisini önerme alicenaplığını gösteren Yıldırım tarafında bir yerde kurabilirdi.
-Üçlü fotoğrafta Binali Yıldırım, tek başına görüntü verebilir, deplasmanda maça çıkan tarafın mağduriyet hissini seyircilere geçirip avantaj kazanabilirdi.
-Uğur Dündar’ın muhafazakarlara ‘sevimsiz’ gelen görüntüsü, ekranda İmamoğlu ile buluştuğunda, AK Parti’nin küskün seçmeni, sandığa gitmeme kararından vazgeçebilirdi.
Ancak moderatörlüğü sabah kabul eden Uğur Dündar, aynı günün akşamında vazgeçti.
Moderatörlüğü üzerinden iki adayımıza ve demokrasimize zarar verilmesi ihtimalinden söz eden gerekçesinin anlaşılır bir yanı yok.
Sosyal medyadan gelecek tepkilerden korktuğu söyleniyor. Ancak öyle olsa bile baskının daha çoğunun kendi tarafından geldiği/geleceğinin tahmin edildiği de açık.
O yollara girip konuyu dağıtmak istemem.
Dündar tercihi, Binali Yıldırım açısından akıllıca bir hamle olsa da, bence isabetli değildi. Kısaca anlatmaya çalışayım. Yıllarca biz Uğur Dündar’ı, hiçbir gazetecinin, televizyoncunun giremediği yerlere, özel izinlerle girerken, gıda imalathanelerine kamera ile baskın yaparken, küçük esnafın korkulu rüyası olurken, irtica başlığı altında kurgulanan mizansenleri haberleştirirken gördük. Gözüne kestirdiklerini sonuna kadar kovalamasına şahit olduk. Ayrıcalıklı konumundan yararlanarak sansasyonel haberlere imza atan, ‘apolitik bir tv starı’ idi. Yaptığı her haberin en önünde mutlaka kendisi vardı.
Yıllarca tartışılmadı. ‘Duayen’ sıfatını kazandıktan sonra da zaten tartışılamazdı.
Hayatın doğal akışı içinde, televizyon ekranlarından uzakta kalınca yazarlığa başladı. Yani Sözcü gazetesinin, sürekli ezberlerini tekrar eden, vasatın üzerine çıkamayan ‘keskin kalemi’ olması çok sonradır.
Politik bir tartışmayı doğru eksende taşıyacak, izlenir hale getirecek bir altyapısı hiç olmamıştır. Dün de kendi adına bir cesaret göstermemiş, risk almamıştır. Bugün de alamayacağını kanıtlamıştır. Geçti gitti. Yeni moderatör hayırlı olsun.
Renksiz, kokusuz, heyecansız olmasını istemeyiz. Dürüst olması beklemek ise hakkımız. Taraflı olacaksa olsun varsın. İstanbul’dan yana taraf olsun da, program sonrasında biz onu “taraf tuttu” diye topa tutalım.