

İçini döken bulut
Beklemiyorum seni. Kabullenmek de bir çeşit yok oluş. Sonra anladım ki sen zaten yoktun. Ve aklım duygularım ısrarla seni yaşatmaya çalışmış. Düşünmüyorum seni. İyi biriydın belki kötü. Bu soru hala yanıtsız. Sevmiştim seni neden aradıkça saplantıya dönüstüğünde kötü huylu bir habistin belki sadece. Aramıyorum seni. Evet bir telefon numaran yoktu, aslında vardı ama ben sende yokken nedenlerim sana ait değildi. Seni dertleşmek için dahi paylaşamayacak kadar yasayamadiklarımız da seni unutmanın zorlu aşamalarından biriydi. Ben unutayım da varsın istediğiyle yaşasın demekti. Alışkanlığın ters yüz edilmiş astarının yüzünden pahalı gelmesiydi bu. Seni anlıyordum. Hatalarım vardı. Senin de vardı. Hangi insan kusursuzdu ki ? Zoru yaşamak beklentiye zarar ya. Hiç bilemedik ki hangimiz haklı çıkardı? Kavga ederek ayrılsaydık güzellikle anmasaydık birbirimizi yine böyle dokunur muydu? Yazı denen bir olgu varsa yazmaya çalıştıkça silindiğine göre. Olmayan duaya amin demek de ezberim olmuştu artık. Seni özlediğim için kendime kızıyorsam bunda suçun olmadığı için. Masum bıraktım seni. Onca olup biten kargaşa seninle gitti. Belki de bu yüzden unutamıyorum. Seni bilmeyen herkese seni soruyorum. Hesap yok. Kitap yok. Ezberler yok artık...