-
ne yazık ki 1 ay önce böbrek yetmezliğim olduğunu ve yakında diyalize girmezsem ya da nakil olmazsam öleceğimi nefroloji profesörü nün yaptığı testler sonucunda öğrenmiş bulunmaktayım. insan baştan şok oluyor tabi taş gibisin her gün spor yapıyorsun. bı kan değerinde böbreklerin bitmek üzere kardeş diyorlar.büyük şok. bundan sonra hiçbir şey eskisi gibi olmayacak tabi.
ağlayarak önce ablamı aradım ve sonunda bana böbreğini verir misin diye sormak zorunda kaldım can tatlı olunca. oda veririm demek zorunda kaldı ama anneme sonradan pat diye konuya girdi normalde ablasını aramaz diye serzenişte bulunmuş.
ailem sağlık durumuma çok üzüldü tabi. yıllardır ağlamayan ben hepsine sarılarak ağladım, ben bile kendime şaşırdım. ama artık hiçbir şey eskisi değildi ki zaten. ben eski ben değildim.
ailemle artık hep konu dönüp dolaşıp nakile geldiğinde kadavraya yazil insanlara çabuk çıkıyor tepkisini alıyordum. anne babada doku uyumu böbrek nakli açısından çok önemli diye söylediğimde aldığım tepki kolay mı yarım insan olacağız oğlum, bizimde belimiz suramiz buramiz ağrıyor şeklinde oluyor. anlamdan zaten hiçbir destek alamıyorum.soyledikleri tek şey ilaçlar işe yarar duzelirsin oluyor. oysa bir böbrek hastasının alacağı en güzel şey moral olmalı. hepsinden önce aile olmak bu değil mi zor zamanlarda çocuklarinin yanında olmak olmaliyken bu bencilliği anlamiyorum.cocugun orda ölüyor sen kendi derdindesin. kaldı ki tek böbrekle herkes hayatını sıkıntısız devam ettirebiliyorken insanı en çok yaralayan anne babadan destek görememek insanı mahvediyor. üstelik yaşlı insanlar değiller. benim evladım istesin ben beynimi veririm. ne için yaşıyoruz ki çocuklarimiz için değil mi ? lanet olsun diyor insan bu kadar mı sevilmiyorum diye hayiflaniyorum sürekli. siz vicdansizsiniz, sevgisizsiniz deyip çıktım evden. maalesef durumlar böyle buraya yazıp rahatlamak istedim arkadaşlar. allah kimseyi sağlıksız bırakmasın, buda benim kaderim ne yapayım.
son olarak lütfen organ bağışçısı olun arkadaşlar . kimse başına gelmeden önemsemiyor. ülkemizde organ bağışı çok düşük olduğu için her gün birileri aramızdan ayriliyor ne yazik ki yaşatmak elimizdeyken. bu dünyadan göçüp gidince birilerine hayat olmak kadar güzel bir şey yok.
edit: beni eleştirenler olmuş anne babasına isyan ediyor, organ bu vermek zorunda değiller diye. o arkadaşlara bı gün çocuk sahibi olunca bu yazıyı tekrar hatırlamalarını diliyorum.
edit 2: arkadaşlar çok fazla destek mesajı aldım. teşekkür ediyorum bu kadarini beklemiyordum. hatta böbrek bağışlamak isteyenler bile oldu, bir yabancı bile bunu yaparken öz anne babadan olumsuz cevap almak insanı utandırıyor.
bu saatten verseler de ne kadar içime siner bilmiyorum. bir şeyden gonulden gelmesi yoksa kimseye faydasi olmaz.hastalığımınn sebebi iga nefropatisi tamamen şanssızlık yani. bir de aileden şanssızım. buna da şükür demekten başka yapacak bir şeyim yok. şehir belirt diyenler olmuş bursa'da yaşıyorum. trollsun diyenlere de diyecek sözüm yok.