Lisede Din Kültürü öğretmenimiz sayesinde pek çok kişisel gelişim kitabı okumuştuk. Üniversiteye hazırlık döneminde olduğumuzdan mı yoksa ergenlik döneminden mi bilmem yazarların serilerini okuturdu bize. Bizden Ziya Baran'ı hatırlıyorum. Bir de Dale Carnegie. İlk okuduğum kitap ve çok etkilendiğim Üzüntüsüz Yaşama Sanatı olmuştu. Hatta notlar almıştım.
Ziya Baran ın konferans için ilimize geleceğini duyduğumuzda çok heyecanlanmıştık. Ne yazık ki o güzel konuşma bizim için biraz sıkıcı olmuştu. Her hikayesinin ve çoğu cümlesinin sonunu bilince dinlemekten çok birbirimizle yarışmış adeta sonunu tamamlamaca oyunu oynamıştık. Eğlenceliydi.
Geçenlerde yine karşımıza çıktı Ziya Baran Bey. Seminer döneminde uzaktan eğitim aldık ondan hızlı okuma konusunda. Teşekkür ederim kendi adıma. Lisede hızlı okuma kursuna gitmiş ve okuma hızımı dakikada 350-400 arasına çıkarmıştım ama o dönemde kalmıştı. Ales teki düşük puanımın (73) sebebi ve Ziya Bey tekrar hızlı okuma egzersizleri yapmam gerektiğini hatırlattı bana
Ama bir kitap var ki bilemiyorum ne amaçla yazılmış. Hayatımda bu kadar sıkılmamıştım bir kitaptan. Sırf arkadaşım çok güzel diye verdiği için zorla bitirdim. Ha şimdi bomba patlayacak ha şimdi diye diye. Allahııııımmm hala hatırladıkça sinir oluyorum. Böyle bir hikaye çocuk kitaplarında bile yokkkk