İfade için "kırgınlıkları ofisden atmak", ilk kez 1419'da ve yine 1618'de, Prag'ın (bugün Çek Cumhuriyeti) hayal kırıklığına uğrayan vatandaşları, önderlerinin üst düzey pencerelerinden tam anlamıyla önderlik ettiler. kamu binaları.
Pencereden birisini ya da bir şeyi atmak için kelime, pencereden fırlatılma, bazen bir kişinin otoritesini reddetmek anlamına da gelir; ve her iki Prag dafenestrasyonu ile, her iki anlam da geçerlidir.
İki olayın her biri, birçok tartışma gibi din ve siyasetin kesiştiği noktada ortaya çıktı. İlk olarak, 15. yüzyıldaki bu ilk noktada, Katolik Kilisesi içinde içten bir hoşnutsuzluk vardı; özellikle, sıradan insanlar, köylü sınıfının taşlama yoksulluğuna kıyasla din adamları ve asalet tarafından tutulan göreceli miktarda servetin üzerine getirildi.
Buna karşılık radikal vaizler, Želivsky adlı Hussite tarikatının nispeten popüler bir rahibi de dahil olmak üzere yükseldi. Prag belediye meclisi bazı Hussit üyelerini esir tuttuğu için serbest bırakmayı reddettikten sonra, ivelivsky takipçilerini Novomēstská radnice belediye binasına protesto yürüyüşüne götürdü.
Yürüyüş sırasında, belediye binasından bir kişi Želivsky'de bir taş attı; Bu, daha sonra yanan bir mafyanın altında bir ateş yaktı, daha sonra bir yargıç, bir burgomaster ve 13 konsey üyesi bulduğu binayı fırlattı. Yetkililerin her biri yakında bir üst hikaye penceresinden atıldı; Sonbaharda ölmeyenler, aşağıdaki mafya tarafından öldürüldü.
İkinci defenestrasyon Protestanlar ve Katolikler arasındaki bir anlaşmazlıktan geldi.
Martin Luther’in Wittenberg kilise kapısına 95 mağduriyetini (bir kaltak değil) çürütmesini takip eden kırk yıl boyunca, Avrupa’daki Katolikler ve Protestanlar bir dizi anlaşmazlığa karıştı. (İlginçtir ki, bugün Luther'in eylemi, kiliseye karşı bir isyankâr olarak görülmekle birlikte, bir zamanlar olduğu halde, grup e-postası ya da dijital mesaj panolarının olmaması nedeniyle, rahipler, bu tür bildirimleri, aralarında tartışacakları bir şeyler olduğunda, kilise kapılarına çivilenmişlerdir. gerçekte, Luther'in çalışmalarının genel halk tarafından geniş çapta tartışılması niyetinde değil, sadece rahiplerin akranları arasında tartışmak için çabalamadığı görülüyordu.
Her halükarda, 1555'te, Katolik Kutsal Roma İmparatoru (aynı zamanda Prag'ın başkenti olan Bohemya Kralı) ve onun Lutheran prensleri ve soyluları, Augsburg Barış'la (şimdilik) uyuşmazlıklarını çözmüşlerdir. Sonraki altı yıl boyunca aralarındaki iyi ilişkiler, Bohemyalı kralların soylulara giderek daha fazla din özgürlüğü ve sivil ve hukuki güçlerin artmasını sağlamıştır.
1618'de, bu düşkün hisler, krallığın mirasçısı, karşı-Reform (Avrupa'daki Katolikliği yeniden uygulamak) lehine bir dindar Katolik olarak iktidarda büyüdüğü ve nihayetinde tutulanların çoğunu ortadan kaldırmayı başardığı için aniden sona erdi. Protestan soyluları tarafından - kendi toplanmalarının çözüldüğü noktaya kadar.
23 Mayıs 1618'de, bu Protestan soyluların birçoğunun çaresizce çileden çıkması, Bohemian Şansölyesi'ndeki dört Katolik lordun karşı karşıya kalmasıyla son zamanlarda meydana gelen çöküşteki rolünü bilmeyi talep etti. Katolik lordlarının ikisi, Chlum Kont Vilem Slavata ve Martinice Kont Jaroslav Borzita, eylemlerinden gurur duyuyorlardı ve sadece tutuklanacakları varsayımıyla sorumluluk aldılar.
Protestan beylerin başka planları vardı. Grubun liderlerinden biri olan Kont Matyáš von Thurn, bir araya toplanan kalabalığa şöyle demişti: “Bizler, bizim ve dininin düşmanları, bizi Majesteleri Mektubumuzdan mahrum etmek istediler, Protestan'ınızı korkunç bir şekilde zedelediler. Özneler… ve onların dininin iradesine karşı onları zorla kabul ettirmeye çalıştıkları veya onları bu nedenle kovdukları için… ”dedi. Daha sonra mafyaya şöyle demişti:“ Bu insanları hayatta tutmalı mıydık, o zaman Majesteleri Mektubu ve Dininiz… Çünkü onlardan ya da onlardan kazanılacak bir adalet olamaz… ”
Bundan kısa bir süre sonra, mafya iki katın pencerelerinden sekreter Philipus Fabricius ile birlikte her iki sayıyı da attı; Her üç olayda da, her üç olayda da düşüş yaşandı. Protestanlar, yargılamayı izleyen bir kalabalık olmasına rağmen. İlk defenestrasyondan farklı olarak, görünüşe göre ikinci bir düşünceyi bitiren kimse yok.
Daha sonra, Katolik lordların hayatta kalmasının iki farklı versiyonu anlatıldı. Katolikler daha sonra Bakire Meryem ve meleklerin onları yakaladığını ve hafifçe yere koyduğunu iddia etti. Buna cevaben protestocular, pencerelerin hemen altında, düşmelerini hızlandıran büyük bir fekal madde yığını olduğunu iddia etti.
Bonus Gerçekler:
- İkinci sanıktan bir yıl sonra, Katolik mirasçı II. Ferdinand, Kutsal Roma İmparatoru ve Bohemya Kralı oldu; Seçimden memnun olmayan Protestan lordlar, kısa bir süre önce onu devirdi, ancak gelecek yıl, 8 Kasım 1620'de Ferdinand, Beyaz Dağ Muharebesi'nde Bohemya'yı geri aldı. Bu savaş, Otuz Yıl Savaşına dönüşen ilk savaştı. 8 milyon insanın ölümüyle sonuçlanan çatışmalar dizisi, onu tarihin en kanlı çatışmalarından biri haline getirdi.
- Otuz Yıllık Savaş, Osnabrück ve Münster'de dört yıllık bir süre boyunca müzakere edilen bir dizi antlaşma ile sona erdi. Son antlaşma, Münster Barışı, 1648'de imzalandı.
- Hristiyanlığın meşhur kötücülüğü de ölüm cezasına çarptırıldı - Jezebel.Görünüşe göre Jezebel, Tanrı'nın krallıklı Jehu'yu, üst düzey bir pencereden Jezebel’in hizmetkarlarına üç hadım atıp onu dışarı atması için bir öykü penceresinden alay ediyordu. Karar verdiler ve “kanının bir kısmı duvara ve atlara karşı çarptılar, Jehu cesedinin üzerine çıktı.”