Mevcut gidişata dur deme zorunluluğu, yapılan sömürüye ortak tepki koyabilme kültürü ve metotlarını geliştirmeye bağlıdır. Bu tedbirleri almak için kardeşlik bilincini geliştirecek bir irade oluşturması elzemdir. Bu gerçeklerle yüzleşirken İslam İşbirliği Konferansı’ndan İstanbul merkezli bir “İİT Polis İşbirliği ve Koordinasyon Merkezi” kurulması önerisinin kabul görmesi bir ufuksuzluk göstergesidir. İşbirliği bekleyen İslam ülkeleri için çılgın projeler ortaya koyamamak ise umudun ertelenmesidir.
Her Müslümanın, hakkı üstün tutma ve adaleti tesis etme sorumluluğu taşıması gerekirken bu ufuksuzluk ve umutsuzluk faydasız işbirliklerinden Allah’a sığınmayı gerekli kılmaktadır. Çünkü ufuk ve umut dolu bir ümmetin potansiyelinin küçümsenmesi, sorun çözme kabiliyeti ve heyecanını küçültüyor. Üstelik adaletin lafta, kalkınmanın rakamda kaldığı bir ortamda yaşanabilir bir dünya herkesin ortak umudu iken… İnsanlık, bugün her zamankinden daha fazla huzur, saadet ve barış içerisinde yaşayabileceği bir dünya özlemi içerisindeyse bu özlem, tarih şuuru ile sorumluluğu kuşanmayı ve geleceğe hazırlanmayı beraberinde getiriyor.
Her sorumluluk aksiyonu gerekli kılar. Bu aksiyon, medeniyetlerin tarihi seyrini kavrayarak geleceğe hazırlanmaktır. Ulusçuluk cereyanı ile 1. Dünya savaşı sonrası Osmanlı sancağı altında yaşayan Balkanlar, Afrika, Ortadoğu ve Kafkasya toplumlarının nasıl sömürge haline getirildiğini izah etmeden, kuvveti üstün tutanların kendi aralarında 2. Dünya savaşını yapmasını da anlayamayız. Soğuk savaş dönemi denilen sürecin, kültürel işgal olarak nasıl uygulandığını, sonrasında küreselleşme ile nasıl derinleştiğini de… Müslümanlar olarak hakikatle aramızdaki “ara” o kadar çok “yara” açıldı ki; yaraları sarmak için araları düzeltmek gerekiyor. Emperyalizmin kontrolü altına girmesiyle dünya, beklediği, özlediği huzur ve barışa kavuşmak şöyle dursun tam tersine adım adım bir felakete doğru sürükleniyor.
Kendisiyle savaşan bir düşünceden saadet gelmeyeceğini gören ufuk sahibi herkes, kimsenin kayırılmadığı bir çizgiye koşmak istiyor. Çünkü insanlar referanslarıyla değil, performanslarıyla yükselmenin önemini gördü. Yanlışa yanlış diyen herkes, haksız kazancın olmadığı bir ortam istiyor. Çünkü haksız kazançları değil, maddi ve manevi kalkınmayı sağlayan politikaların faydalı olduğu anlaşıldı. Yanlışlarından ders çıkaran herkes, borcu olmayan bir hayat istiyor. Çünkü iş bulma ve iyi bir meslek sahibi olma endişesi taşıyanların değil, üretim seferberliği ile geleceğe güvenle bakılan bir ülkenin evladı olmanın güzelliği algılandı.
Tarihi tecrübemizden hareketle, yaşanan olaylarının teşhisini doğru yapmak ve doğru tedavi yöntemleri bulmalıyız. Çünkü İslam dünyasının, görkemli, şatafatlı zirvelere, süslü laflara, ağdalı bildirilere değil, şahsiyetli bir duruşa, kararlı bir tutuma ihtiyacı var! Bu ufku ve umudu sergileyecek işbirliklerin peşinde koşmak, Müslüman ülkeler arasında çılgın işbirliği projeleri hazırlamak elbette “aidat” toplama hedefi olanların kârı değildir! O halde, savrularak “işbirlikçilik”in değil, şahsiyetli bir duruşla “işbirliği”nin lokomotifi olmalıyız.