Babilliler, Sâmî ırktan bir milletti. Yeryü- zündeki ilk medeniyetlerden birini kurmuşlar, bu arada astronomi ve astroloji ilimlerinde çok ileri varmışlardı. Yıldızların gezeğenleriyle durağanlarını ilk ayıranlar, Ay’la Güneş’in hareketlerini ilk önce ayırdedenler onlar olmuştur.
Babilistan denilen memleketlerinin Basra Körfezi’nden Hindistan’a deniz yolu ile yakınlığı bulunduğu için, Babilliler’in, medeniyeti Hindistan’dan almış olmaları ihtimali vardır. Tarihçi Herodotos’un ve çağdaşlarının iddialarına göre, Babil’in çok süslü, çok itinalı binaları Babilliler’in mimarlıkta pek ileri gitmiş bir millet olduğunu gösterir. Gene aynı kaynaklardan bu kavmin mimarlıkla at başı beraber giden daha başka sanatlarda da, devre göre parmakla gösterilecek kadar ilerlemeler kaydetmiş bulundukları anlaşılıyor.
Babilliler gibi Sâmî ırktan olan Asuriula- rın sonradan Babil’i zaptetmeleri bu iki milletin kaynaşarak bir tek millet vücuda getirmeleri sonucunu doğurmuştur. Asurluiar,. Babilliler kadar ileri bir medeniyete ulaşmış değillerdi. Ancak, savaşçılık bakımından ve kuvvetçe Babi11ilerden ileri oldukları için, bu iki kavmin birleşmesi, medeniyetle kuvvetin birleşmesi olmuş, Babibi11iler medeniyeti, Asurluiar kuvveti temsil ederek, her iki kavim de maddi ve mânevi iki kuvvet unsurunu nefsinde toplıyan bir büyük kitle vücuda getirmişlerdi. Bunun sonucu olarak, Babilliler, memleketlerini böylece paylaşmakla bir şey kaybetmiş olmadılar, tersine, kazandıkları kuvvet sayesinde ülkelerini genişletmek imkânını buldular. Buhtunnasr zama
nında, Cezire, Şam ve Filistin taraflarını zaptettiler.
Milâttan beş yüz küsur yıl önce, Iran hükümdarı Keyhusrev, Babil ülkesi ve Batı Asya üzerine yürüyerek Asur devletine son verince Babilliler büyük bir baskı altında kaldılar, eski medeniyetlerini büsbütün kaybettiler. Ancak, o tarihte memleketleri henüz pek mamur bulunduğundan, hanlıların bu işgali altında da tarım ve ticaretle uğraştılar, zenginliklerini devam etttirdiler.
Babilliler’in Çöküşü
İskender’den sonra ortaya çıkan küçük devletler zamanında, sonra Sasanîler devrinde, Babillîler’le Asurluiar biribirine karıştı, dilleri de biribirine yakın, biribirinin benzeri olduğundan, bir tek kavim haline geldiler; öte yandan, hanlılarla ve Araplarla da karıştılar. En sonunda, İslâmlığın doğuşunda, Babil’in Islâm memleketlerine karışması üzerine büsbütün Araplaştılar. Eski devirlerin Babil’i yerine İslâmlığın Bağdat’ı, Basra’sı, Kûfe’si kurulunca, bu şehirler Arap ve Islâm medeniyetinin merkezi olunca, Babilliler, tamamen Arap âlemi içinde eridiler, milliyetleri adına hiçbir şeyleri kalmadı.
Babilliler, Doğu dillerinde Keldanî diye de anılır. Bugün o çevrede hak. Cezire taraflarında Keldanî adiyle bir topluluğa raslanırsa da bu sırf bir mezhep topluluğundan ibarettir; bunlar Hıristiyanlığın Nasturî mezhebin- dendir. Kendi patrikleri, ruhani başkanları varsa da, ayrı dilleri yoktur, Arapça konuşurlar.
Babil Medeniyeti
Babilliler’in yazılı kitapları ele geçmediğinden, kurdukları medeniyet hakkında edinilen fikir, sadece tarihî rivayetlere, mimarlık eserlerinin taştan kalıntılarına ve yazıtlara göre verilmiş hükümlerden ibarettir. Yalnız, Buhtunnasr’ın esir ederek Babil’e götürdüğü İsrailliler, orada öğrendikleri Babil diliyle «Tevrat» gibi, daha başka kutsal kitaplar gibi eserler bıraktılar. İbranî yazısiyle yazılmış olan bu eserlere bakarak Babil dili hakkında bir fikir edinilebilmektedir. Bu kitapların İbranî yazısiyle Süryanî ve Arap dillerindeki tercümeleri karıştırılınca, bu diller arasında yakınlık bulunduğu görülür.