Değerli dostlar, kişisel gelişim başta olmak üzere hayatımızın her alanında ders alabileceğimiz sayısız hikâye var. Bu hikâyelerden birini sizlerle paylaşmak istiyorum. Bu hikâyeyi okuduğunuzdan, bir dost meclisinde veya bir arkadaş sohbetinde dinlediğinizden hiç kuşkum yok. Ve her defasından farklı anlamlar yüklediğinizde kesin. Bir kez de birlikte okumaya ve farklı bir açıdan bakmaya ne dersiniz?
Büyük imalat fabrikalarından birinin yönetim kurulu üyeleri kâr ve zarar hesaplarını incelerken, fabrika müdürünün aylığının yüksek olmasına takılmışlar ve bunu bir hayli indirmek gerektiğini düşünmüşler.
İçlerinden iki kişi seçerek fabrika müdürü denen bu adamın neler yaptığını görmelerini ve ondan sonra bu konuda karar verilmesini kabul etmişler.İki kişilik heyet bir sabah sessizce fabrikaya gitmiş ve fabrika müdürünün odasına girmiş. Gördükleri manzara şu olmuş:
Fabrika müdürü elinde kahve fincanı, etrafa halka gülücükler yaymakla meşgul. Masanın üstünde ne bir dosya, ne bir kâğıt hiç bir şey yok. Bir müddet kendisi ile oradan buradan konuşan heyet üyeleri bu müddet zarfında müdürün hiç bir işle meşgul olmadığını ve yalnız bir kaç basit telefon konuşması yaptığını görmüşler.
Bu durumu yönetim kuruluna rapor eden heyet, inceleme sırasında hiçbir işle meşgul olduğunu görmedikleri fabrika müdürünün 50 bin lira olan maaşından en az üçte iki oranında tasarruf sağlanabileceğini belirtmişler. Tabii bu indirime razı olmayan fabrika müdürü işten ayrılmış. Yeni maaşla çalışmayı kabul eden birçok istekli arasında bir zat yeni fabrika müdürü olarak tayin edilmiş.
Üç ay sonra yönetim kuruluna gelen imalat istatistiklerinde az, fakat dikkati çekecek kadar düşme olmuş. “Fabrika müdürü yenidir, tabii bu kadar acemilik olur” demişler. Altıncı ayın sonunda istatistik eğrisi bir hayli düşmüş. Heyet üyeleri bu kez yeni fabrika müdürünü odasında ziyaret etmişler. Adamcağız kan-ter içinde, bir elinde telefon, öteki eli evrak imzalamakla meşgul, başıyla gelenlere oturmalarını işaret etmiş. Gelen giden o kadar çok ki, adamla doğru dürüst konuşmaya bile imkân bulamamışlar. Heyetin kanaati şu olmuş: “Böyle canla başla çalışan bir adam başta olduğu müddetçe işlerin düzelmemesi için hiçbir sebep yoktur, biraz daha bekleyelim.”
Sene sonu gelmiş, her zaman kâr eden fabrikanın bilançosu zararla kapanınca yönetim kurulu üyeleri birbirine girmişler ve işi yeniden incelemek için başka bir heyet görevlendirmişler.
Yeni heyet müdürün odasına değil, fabrikaya gitmiş ve iş başında bekleyen insanlar görmüş, sebebini sorduklarında aldıkları cevap şu:
– “Hususi bir döküme başlayacağız, fabrika müdürü ben gelmeden başlamayın dedi, biz de bekliyoruz, her halde elektrik atölyesinden bir türlü ayrılmaya vakti olmadı.”
O sırada heyettekilerin gözleri, yaşlı bir ustabaşıya ilişmiş, adamı bir kenara çekmişler ve fabrikanın eskiye nazaran kötüye gidişinin sebeplerini sormuşlar. Yaşlı ustabaşı içini boşaltmak ihtiyacını uzun zamandır hissetmiş olacak ki:
– “Baylar demiş, eski müdürümüz teferruatla uğraşmaz, ileriye ait planlar yapar, işi bize bırakır, biz de normal zamanlarda onu rahat bırakırdık. Ani, içinden çıkamayacağımız olağanüstü bir problemle karşılaştığımız zaman ancak ona başvururduk ve o zaman da bilirdik ki, o bizim bu müşkülümüzü çözecek. O hakiki fabrika müdürü idi. Güler yüzlü idi, bizle şakalaşır, fakat hepimiz için düşünürdü.
Şimdiki müdür de çok dürüst, iyi niyet sahibi, hatta çok daha çalışkan bir adam. Fakat o hiçbirimize inanmıyor, her işin kendisi tarafından görülmesini istiyor. Yani o, bizim yerimize ustabaşılık yapıyor, tabii biz de amele çavuşu mertebesine düşüyoruz, haydi neyse buna da aldırmayalım, ama fabrika müdürlüğü boş kalıyor. Elinde piposu, ileriyi görmeye çalışan, tedbir alan, düşünen adamın yerinde kimse yok.”
Bir senelik acı tecrübesinden sonra eski fabrika müdürünü tekrar göreve getirmek isteyen yönetim kurulu, 50 bin yerine 100 binliraya onu ancak gelmeye razı etmiş.
Değerli dostlar gelin bu anlamlı hikâyeyi bir de şu şekilde okuyalım. Büyük fabrika Türkiye olsun, fabrika müdürü AK Parti, yönetim kurulu vatandaşlar yani biz, heyet ise üst akıl tarafından yönetilen kuklalar.
Recep Tayyip Erdoğan liderliğindeki AK Parti ile 13 yıldır aralıksız büyüyen, IMF’ye olan borcu kapatan ve hatta borç verecek konuma gelen, eğitimde, sağlıkta, ulaşımda, savunma sanayinde, teknolojide dünyanın sayılı ülkeleri arasına giren Türkiye. Güçlü ekonomisi ile dünyanın gıpta ile takip ettiği Marmaray, dünyanın en büyüğü olan Yavuz Sultan Selim Köprüsü, yine dünyanın en büyüğü olan Üçüncü Havaalanı, Nükleer Santral ve boğazlardaki hâkimiyetimizi yeniden elde edeceğimiz Kanal İstanbul gibi projeleri hayata geçiren, 2023, 2053 ve 2071 yıllarından olmak istediği yeri planlayanTürkiye.
Üst akıl tarafından yönetilen kuklalar aracılığıyla365 garabetiyle, 27 Nisan e-muhtırayla, MİT kriziyle, Gezi kalkışmasıyla, 17-25 Aralık girişimiyle, 6-7 Ekim provasıyla eski karanlık ve yoksul günlerine döndürmeye çalışanlara boyun eğmeyen, üst aklın planlarını bir bir boşa çıkartan Türkiye.
Kişisel hak ve özgürlükler alanında Avrupa’nın önüne geçen, başımızın belası terörü bitirmek için baldıran zehri içmekten çekinmeyen, Milli İstihbarat Teşkilatı ile dünyanın sayılı gizli servislerinden birine sahip Türkiye.
Değerli dostlar maalesef biz çok çabuk unutan bir milletiz. Yapılan darbeleri, ekonomik krizleri, teröre verilen on binlerce şehidi, hastanelerde rehin kalan hasta ve cenazeleri, tek şerit stabilize ve patika yolları, dışarıya bağlı savunma sanayini, üreticinin izin vermediği için teröriste karşı silah kullanamadığımız günleri, faili meçhul cinayetleri, bırakın bir yıl sonrasını bir gün sonrasını garanti göremediğimiz yılları, memur maaşı ödeyebilmek için IMF kapılarında dilendiğimiz günleri unuttuk.Birçok Avrupa ülkesinin iflasın eşiğine geldiği dönemde bile sarsılmadan büyümeye ve güçlenmeye devam eden 13 yıllık istikrarın ve elde edilen kazanımların AK Partisiz de devam edebileceğine inanan/inandırılan vatandaş 7 Haziran’da AK Partiyi iktidardan indirdi.
Geride kalan yaklaşık 3 ayın bilançosu mu?
Her gün yeni bir zirveye koşan dolar ve borsadaki sert düşüşler ile zarar gören ekonomi.Abuk-sabuk nedenlerle durdurulan milli projeler.Yükselen faizler ile büyük düşüş yaşayan inşaat sektörü.Önünü göremediği için yatırım yapmaya cesaret edemeyen yatırımcı.Birçok projeyi askıya alan yerel yönetimler. Suruç’ta terör örgütü tarafından patlatılan bomba ile rafa kaldırılan çözüm süreci.Buna bağlı olarak son 45 gün içinde verilen 55 şehit (yazıyı kaleme aldığım saat itibari ile).Ağlayan analar, yetim kalan çocuklar ve eşler.Düzenlenen operasyonlara harcanan milyonlarca lira.Yapılan zamlar. Bozulan istikrar.
Evet değerli dostlar, bu açıdan bakınca yaşadığımız hikâye hiçte iç açıcı değil. Ya bu kadarcık acı tecrübeyle yetinip eski müdürü yeniden fabrikanın başına getireceğiz, ya da cennet vatan Anadolu’yu bölmek parçalamak üzere yazılan oyunları büyük bir ustalıkla, hayâsızca oynayan kuklaları izlemeye ve dinlemeye devam edeceğiz. Tabi ortada müdür atayabilecek bir fabrikamız kalırsa.
Son söz:Son olması dileği ile bugün toprağa verdiğimiz Afşinli şehidimiz Ömer Erüstün ve tüm şehitlerimize bir kez daha Rabbimden rahmet ve mağfiret ailesi ve aziz milletimize başsağlığı diliyorum.