Merhaba, uzun süre sonra sizlere tekrar merhaba diyorum. Ben uzun süredir, diğer kas hastalığımın kontrolü sonrası, hiç aklıma gelmeyen, ses tellerimdeki sorun için, devlet hastanesine gittim.
BU zamanda, bu çağda ne yazık ki, çocukluğumda yaşadığım bir sorunla tekrar karşı karşıya kaldım. Hala okuma yazması olmayan, yakınlarımız ve doktora ne soracağını bilemeyen, kadınlarımız vardı.
Ben engelli kontenjanından kolaylıkla, sorunumu çözdüm. Ama biçare ve eğitimsiz, soru sormaktan korkan ve yanlış soru soran dostlarla karşılaştım. Doktorlarımıza sabır dilemekten başka şey gelmedi elimden. Eğitimsiz bırakarak korkutarak engellediğimiz, yürüyen yakınlarımı düşündüm.
Bu aralar, yeni bir sorunla boğuşuyoruz. Bonzai denilen hapı kullanan gençler. İlk kez eroinle mutlu olduklarını, ona parası yetmeyince, 5 ile 10 Tl arası değişen bu hapı sigaraya koyarak içtiklerini ve rahatladıklarını söylediler. Daha korkuncu bu hapı satanların, sözde onları kurtaracak, kırmızı reçete ile satılan, SUBOX hapı tanesi 25.TL ye sattıklarını duydum.
Ben kendi gençlerimizin 3 aydır çalışamadıklarını, renklerinin sarı olduğunu, duyduklarını algılayamadıklarını, göz teması kuramadıklarını, en korkuncu da değer yargılarının bozulduğunu, günlük 5 ve 10 TL yakındakilerinden istediklerine şahit oldum.
Bu parayı toplarsanız, kriz anında tatlıya ihtiyaç duydukları için, sigara parası dahil günlük 20.TL ye sahip olmalarının zorunluluğunu siz düşünün.
AMETEM i aradığımda, günlük muayene 30 TL., tüm diğer tahlillerle 200TL. yi bulduğunu öğrendim. Ailelerin çalışmayan ve sigortası olmayan bu çocuklarla ne kadar engelli olduklarını ve çaresiz olduklarını düşündüm.
Hele toplumda gizlenen, gey, homoseksüel eğilimleri olan çocukların, komşularından utandıkları için evlerinden kovulan gençlerin de , sokakta ne kadar çaresizce zarar görmeye itildiklerini varın siz hesap edin.
Keşke bacağı kolu olmayan, göremeyen, birilerine yardım etmek mutluluk verirken, eğitimsiz bıraktığımız, bize benzemiyor diye kovduğumuz, aklı farklı diye alay ettiğimiz, ya da şizofren diye yanımıza yaklaştırmadığımız. İNSANLARI VE YAKINLARINI DA GÖREBİLSEK.
Bilmeden zarar vermek, öğrenmek ve anlamamak için bir kez mazeret olur. Bir gün bizde kendimizi bunlardan biri olarak görebiliriz.
Farklı insanlara, eğilimlere, ayıp saydığımız, engellediğimiz yakınlarımızı da ; severek, anlayarak korumaya, kollamaya umarım başlarız, bedensel engelliye sahip çıktığımız gibi, aklını yitirmiş yaşlılarımıza da, sadece para vererek değil temas ederek yardımcı oluruz.