Dostlarımız, yaşadığımız kötü zamanlarımız da tesellisine ve şefkatine ihtiyaç duyduğumuz, sevincimizi üzüntümüzü paylaştığımız, kendimizle ilgili bütün sırlarımızı rahatlıkla anlatabildiğimiz insanlardır. O insan, zor zamanlarımız da en fazla ihtiyaç duyduğumuz vazgeçilmez, bizim için kimi zaman kutsal bir varlık niteliğindedir. Başımız sıkıştığı zaman koştuğumuz ilk yer onun kapısıdır. Dostumuz bizi tamamlayan bir parçamız ve devamımız gibidir, onu kendimizden ayrı tutamayız. Dostumuz bizi en az kendimiz kadar kayırır. Gerçek dostlarımız bizim için ellerinden geldiğince vefakar ve fedakar davranırlar.
Dostumuz, her zaman bizim iyiliğimizi ister, başarılarımızı alkışlar, kötü bir davranış sergilediğimiz zaman bizi uyarır ve doğru olanı gösterir. Ona duyduğumuz ihtiyaç sonsuzdur ve bu yüzden yüzümüze vurduğu gerçekler ne kadar acı verici olsa da, bizi kırmaz veya incitmez. Hatalarımızı ve yanlışlarımızı düzeltmeye yönlendirir. Onun bize yol gösteren ve teselli eden varlığı, bizi mükemmelliğe yükseltmek için eleştirerek yaptığı eleştiriler sayesinde bizim için kötü olan şeylerle başa çıkmaya çalışırız. Dostumuzun gösterdiği yol bizi başarısızlığa değil, başarıya, mutsuzluğa değil, mutluluğa götürür.
Dostlarımızın iyi niyetini, sevgisini ve inancını hissetmek bizi güçlü kılar. Umalım ki, bunun kaynağı olan dostlarımız bizim hayatımızdan hiç eksik olmasın.