Sayın Arınç Manisa’da ellerine kelepçe vurulan başörtülü kadınlar konusunda “bu diktatörlüklerde bile olmadı, bu vicdanları yaraladı,” demiş.
Hatta demecine göre bunun böyle olacağı konusunda öngörüleri de varmış ve Manisa Valisi’ni ilin emniyet müdürü hakkında uyarıda bulunmuş.
Manisa’da…
Sözlerinin tamamına baktığınızda doğruluğunu tartışmaya bile gerek yok.
Suçlular bile insanca muameleyi hak ederler çünkü.
İnsanlar çünkü…
Ama Sayın Arınç keşke Manisa’da olan olayların benzerleri yıllar önce yaşanırken de “vicdanlar yaralandı” deseydi.
Keşke yargılanmadan suçlu diye hayatları kararanlar hakkında da benzeri açıklamalarda bulunsaydı.
Deyim yerindeyse tankların önünde dimdik dursaydı…
Neredeydi acaba o zaman?
Bazen düşünüyorum da insanlar bunları söylerken daha birkaç yıl önce yaşanan ve hepimizi üzen olaylar hiç akıllarına gelmiyor mu diye.
Zerre dünyadan habersiz yaşayan, hatta dünyanın başka bir ülkesinde kendi halinde yaşayan biri bile olsa; o günleri bir şekilde duyardı.
Duyar ve üzülürdü.
Duyar ve niye diye sorardı kendi kendine, niye suçları kesinleşmeden yargılar yapılıyor, hayatlar kararıyor…
Ama Sayın Arınç o zaman yoktu.
Yani vardı da yoktu.
Susuyordu.
Vicdanı yaralanmamış gibi…