HEP BİR SUÇLU ARAMAK… SUÇU BAŞKASINA ATMAK… KONTROL EDİLEMEYEN EGOLAR…
Kökü tarih kitaplarımıza dayanan, öz eleştiri yapmaktan kaçınan, yanlışları ortaya koymaktan korkarak meydana gelen olumsuzlukları bir başkasının üzerine yıkmaya çalışan bir kültür oluşturduk. Böyle bir kültür atalarımızda var mıydı, yoksa tarihçilerimiz mi fazla eyyamcıydı bilemiyorum.
Orta Asya’ya hâkim bir uçtan bir uca sancağı sallanan kocaman imparatorlukların yıkılmasını gencecik bir “Çinli Prensesin” entrikalarına, Kıtalara nam salmış sancak sallamış Osmanlının yıkılmasını tamamı ecnebi yengelerimize, bağladık.
Gerçek çürüme ve yıkılma sebeplerini tarih kitaplarında yazmayarak yetiştirdiğimiz milyonlarca genç insanın kafasında “Dış mihraklar” diye bir kavram oluşturup devlet bazında yaşadığımız zafiyetlerin kişi bazına inmesine sebep olduk.
İmparatorluklar bir “uçkura” bağlı ise bırakınız çöksünler, bırakınız batsınlar. Hak etmişlerdir zaten. “Uçkur” entrikalarının en yaygın ve günümüzde de yaşandığı İngiltere’de ne hikmetse bin yıldır bir şey olmuyor. Batmıyor, çökmüyor, sallanmıyor bile.
Hâlbuki gerçek tarih batışlarda, çöküşlerde hep iç çatışmaları işaret etmektedir. İç çatışmalar, bölünmeler, gruplaşmalar. Ulusal çıkarların net belirlenememesi, kişilere göre değişen yönetim denemeleri, eğitilmemiş halk…
Tarihin her evresinde çöküşün başlangıcı olmuş, eğitilmemiş halk gördüğü her gücün peşine düşmüş, güç gücünü kaybedince oluşan başka bir gücün peşine düşmüştür. Gücün her yeni sahibi bir önceki gücün nasıl buharlaştığını yorumlamadan, değerlendirmeden, analiz sentez yapmadan direk tekrara düşmüştür. Canlıların doğasında vererek mutlu etme, sürekli kendinden verme, çıkar sağlayarak kendine bağlama gibi bir davranış yoktur.
Bir insanı bir hayvanı karnını doyurarak kendine bağlayamazsın. Benim her gün yolumun üzerindeki bir marketten parçalanmış tavuk parçaları almam gibi. Veya başka bir arkadaşımın balıkhaneden ayıklanmış balık başları alması gibi.
Ramazan bayramında verdiğim 10 günlük arada ekibimin dağıldığını ve yeni “karnını doyuranlar” bulduğunu gördüm. İnsanda böyledir. Doyurursun, doyurursun, doyurursun ama 600. Yılda hoşafa yahni suyunu katmayı unutursun! İsyan çıkar.
İnsanları birbirlerine bağlayan kişisel çıkarlar değil ulusal, evrensel ortak çıkarlar olmalıdır. Yani ülkemin tam bağımsız bütünlüğü, ekonomik çıkarları, dünyanın yaşanabilir bir halde kalmasına tüm insanların katkısının sağlanması ekseninde oluşturulacak adaletli bir paylaşım, liyakat ve adalet. Ülkenin insana verdiği değer, güç zaten üzerinde güneş batmadan yaşamanın birincil kriterlerini oluşturacaktır. Adalet ve liyakat zedelenmemeli, yoksa maazallah, alimallah sıkıntılar yaşarsınız.
Bakınız Milli Eğitim Bakanımız Ziya SELÇUK hocamız Erzurum’da ne diyor; “Ziya Öğretmenle Eğitim Buluşmaları Haziran 2019 Erzurum: “Bakın eğer bizim arkadaş, bizim tanıdık, bizim aşiretten akraba, bizim takımdan, bizim ekipten diye birlerini yönetici yaparsanız inanın iki dünyada mahvolursunuz. Niye biliyor musunuz? Bu bir emanettir de ondan... Emanet dediğin şey emin olan, emin olmakla meşhur olmuş olan, el emin olmakla temayüz etmiş olan gönül pusulanın tam akis iş yapmış olursun. En kıymetlisinin anahtarını, Kâbe’nin anahtarını bir sahabeye değil de bir gayri Müslim aileye veriyorsun. Bütün sahabeler bekliyor, Kâbe’yi aldık, anahtarı kim, hangi kabile alacak diye. Hiç birine vermiyor. Gayri Müslime veriyor. Çünkü işin ehli onlar diyor. En kıymetlisinin anahtarını gayri Müslime verebilen bir medeniyet, kenar mahalledeki okulun anahtarını işin ehline veremiyor. O hale geldik.”
Her sıkıntıda bir suçlu aramayalım. Suçlu ve sorumlu bizleriz. Sayın Bakanımıza söylediği her sözde her harfte katılıyorum. Mucizeleri kişilerden beklemeyelim. Sorunun adını Sayın Bakanımız gibi net koyup “ne yapabiliriz?” e bakalım. (Devamedecek)