Bulunan 1 den 15 - Toplam 15
Murat Elbay anısına
Genel Güncel Olaylar Forumunda Murat Elbay anısına Konusunu İncelemektesinizNurettin Abacıoğlu AKDENİZ Üniversitesi'nde Araştırma Görevlisi 28 yaşındaki Murat Elbay intihar etmiş... 19 Nisanda posta ...
- 25-04-2013, 18:22 #1
Murat Elbay anısına
Nurettin Abacıoğlu
AKDENİZ Üniversitesi'nde Araştırma Görevlisi 28 yaşındaki Murat Elbay intihar etmiş...
19 Nisanda posta kutusuna düşen iletideki başlık aynen böyleydi. Başlığa bakılırsa Murat Elbay artık bir mişli geçmiş zaman... Veya başka bir çıkarsamayla, Murat Elbay artık bir istatistik...
Ne acımasız değil mi? Yaşamını sonlandırma iradesini gösteren birisinin ardından, istatistik betimlemesi yapmak. Oysa, bu bile bir akademik çalışma konusu. Bir tarihlerde, Türkiye ölüm istatistikleri içinde, kronobiyolojik olarak intihar vakalarının mevsimsel bir ritmi olup olmadığını incelemiştim. Yani tam da o çalışmanın sonucuna uyan bir son Muratın ki. Türkiye verileri Mart-Nisan aylarında, intihar vakalarında ki artışın, pik yaptığını gösteriyor. Bakarmısınız işe; Muratın taze haberi 19 Nisanda da benim posta kutusuna düşüyor.
Murat Elbayı tanımam. Artık tanıma şansım da yok. Şimdi ona dair olanları, onu bilenlerin anlatılarından öğrenerek hikayesini yazmaktan başka elimden ne gelebilir ki...
Yani haberi okuduğumda veya ÜKD yazışma sayfasındaki gönderileri izlediğimde, hem acının derinliğini öğreniyorum; hem de tamam işte Perşembe yazısını (her perşembe bu portala yazılan yazılar) bu konuya ayırmalıyım diye düşünüyorum.
Sonra kendi kendime duyduğum utanç ve bir isyan. Yani Muratı haftanın kapak konusu olarak düşünmek bile yeterince başka bir acı veriyor... Vazgeçiyorum...
Ta ki 23 Nisana değin. SoL Portalda İlke Kızmaz onun hakkında yazıyor. İlkede Murat gibi aynı yaşlarda bir genç. İTÜ Asistan dayanışmasının mücadele erlerinden birisi. Muratın da ölümüne neden olan, bir dizi üniversite asistan sorunları için ve bu sorunların çözümü için uğraş veren gençlerden birisi. Doğrusu, onu tanıyıp tanımadığımı da hatırlamıyorum. Mart ayında bir akşam karanlığında, YÖK önünde direnişlerini sergilerken yanlarına gitmiştim. Ateş başında dayanışma adına, mücadele adına beraberce söyleşmiştik. Ben de hepsinin fotoğrafları var. Belki de İlkeyle aynı karede ve herşeye karşın hayata gülümsüyorduk. Yani lafı uzatmadan merama dönersem, sonuçta iki gün öncesi İlkein yazısını okudum. Ne mi oldu? Onun hocalara da bir çağrısı vardı. İşte tekrar bu yazının başına oturdum.
Bütün ölümler için yazı yazmak, söz söylemek zordur. Genç ölümleri için bu çok daha da zordur. Nihayet birşeyler yaşadı işte bile denilemeyecek bir yaşta, bir gencin yaşamdan göçüne tanık olmak, hele ki bunu kendi iradesiyle gerçekleştirdiğini öğrenmek insana daha da derinden bir acı veriyor.
Tamam da, en acısını, ölürken hayatın bu biçimine derin isyanını, Murat haykırıyor. Geriye ondan kalan son mektupta, "başarılı olduğunu düşünmediğini, iş yerinde mutsuz olduğunu" not düşmüş.
Başarılı olmak; akademide başarı; bilimde, bilimsellikte başarı, başar.., başa.., baş.., ba... Ya işte böyle; Murat gitmeye karar veriyor. Hem de mutsuz olduğunun altını çizerek...
Akademi işlerinde başarılı olanlar nedir, kimdir? Başarı indeksleri hangi kriterlere göre belirlenmiştir? Kriterlerin içini doldurdukça mutluluk indekslerinde nasıl bir artış ortaya çıkar? Ve işte bu ve buna benzer bir sürü laf...
Türkiye kapitalizminin akademisinde temel motto, buluşçuluk ve bunun mülkiyetini bilimcinin kendi üzerine tescil ettirmesi, yani patenttir. Bilimsel bilginin, ürüne dönüşebilir olanına prim vermek veya satılabilecek bir mal üretmektir. Zira bunlar olmaksızın, bilimin ancak bir hobi olduğunu ve böyle bilim yapılamayacağını yeni bilimsel gerçeklik olarak beyinlere çimento şeklinde dökmektir. Öyleyse akademide başarılı olmak ve mutluluğa erişmek için varını yoğunu satacak birşeyler üretmek veya meta üretirken, insanın kendisinin meta haline gelmesini gerçekleştirmek galiba yegâne hedeftir. Yani geriye kocaman bir yabancılaşma ve hiçlik kalmasıdır.
Murat bunların farkına derinden varmış olmalı ki, bu köleliğe isyanını herkese en acı veya acımasız bir biçimde göstermeyi tercih etti. Söz yanlış anlaşılmasın farkında olup ta, intiharı değil, mücadele tercihi yapanları da çok. Ama ne denebilir ki, o isyanının, çığlığının en keskinini duyurmak isteğini tercih ediyor işte.
Şimdinin asistanlık işi, bir kölelik rejimidir. Önce iş güvencesini ortadan kaldırmak ve asistana, hayatın yegâne çıkış noktasını, itaatte, biatta ve böylece önünde sallanan havucu kapmakta olduğunu göstermek, bu rejimin temel işleyiş mekanizmasıdır. Bu amorflaştırılan insan tipolojisi, kendi arasında da rekabetçi kılınmaktadır. Yani asistanlar arasında, patron hocanın iltifatına mazhar olmak için yek diğerini alt edip, ötekinin omuzuna basarak yükselme yolunu da açabilmektedir. Kendine torpil koyduranlar, bunun için çalışan çabalayanlar, bilinmez örnekler değildir...
Murat ÖYPli. Yani öğretim üyesi yetiştirme programı ile çiçeği burnunda asistan kılınmış ve fakat esaretinin bedeli olarak imzaladığı sözleşme ile eline bir borç seneti de verilmiş. Yani programı bitirmeden işten ayrılmaya karar verirse, kendisine yapılan harcamayı misliyle ödemeye mecbur bırakılmış. Tıpkı gazete haberlerinde ki gibi. Fuhuş sektörüne düşen kadınların, yaşamlarını idameleri nasıl borç senetlerine gömülüyorsa, akademinin köleleri de aynı dertten muzdarip kılınıyorlar.
İlke yazısınında şöyle diyor: ...çalışma saatleri, iş yükü, angaryalar, mobbing, güvencesizlik, 50 d, ÖYP ve asistanların sırtına yüklenen daha bir sürü şey... 2013 Türkiye'sinde araştırma görevlilerinin payına düşen akademi budur. Ne acı ki Murat'ı ölüme sürükleyen şeylerin bunlar olduğunu düşünmek insanı kahrediyor....
Akademi, dışarıdan bakarsan bir sırça köşktür. Kuşkusuz köşkün, köşklerin sahipleri de vardır; köleleri de... Nimetten pay sahibi olmak, birgün köşkün baş köşesine kurulmak için eza, cefa çekeceksin ki, hayatın kolay olmadığını öğreneceksin. Akademinin önemli şiarlarından birisidir bu saptamalar. Murat bunların hiç birine eyvallah dememiş anlaşılan.
Birisi çıkar da şimdi sorabilir. Şu yazdıkların bilimselliğe sığıyor mu, nesnel mi diye... Bu da ayrı bir hüzündür işte. Bu kastlaşmanın içinde, bilim denilene yakıştırılan ritüelik tabular, akademiyi çoğu kez engizisyondan daha da beter hale getirebilmektedir. Akademide elit haline erişmek için, önce akademi faşizminin işkence tezgâhlarından da geçmek gerekmektedir. Tezgâhlarda kıvrananı, bu memlekette hayli çoktur. Ancak, isyanını canı bahasına duyuran Murat, belki de bu haliyle dünyada tektir.
Murat Akdeniz Üniversitesi Hukuk Fakültesinde asistandı. Hayatının baharında ve ailesinin, yakınlarının, arkadaşlarının içini yakarak, bu dünyadan kendi iradesiyle gelip, geçti...
Paylaşım sitelerinde yazılıp, çizilenleri okuduğumda bir yığın genç insanın isyanını görmek kolay oluyor. Hocası Hayrettin Ökçesiz dışında, başka bir ünvanlının yazısı ise ortalıkta yok. Haksızlık olmasın Fakültesi, internet sayfasına zor bulunan bir acı kayıp ilanı koyup, ailesine taziye dilemiş. Oysa işte hepsi o kadar. Üniversite veya fakültesinin, işin boyutuna ilişkin irdeleyici gerçek hiç bir sözü yok.
Muratın bu hallere gelmesine onlarca neden sıralanabilir. Tarihi, iktisadi, toplumsal ve psikolojik bir sürü neden çevir, döndür irdelenebilir. Çözüm önerileri geliştirmek ve Muratın kendi onuru adına bu işin sahibi olduğu avuntusu içimizi serinletebilir. Ve muhtemeldir ki, Muratta aynen böyle yapmış olabilir. Ne var ki, bunların hiç birisi, artık Muratın geri dönüşünü sağlamayacaktır. Murat, ailesi ve yakınları için değilse bile, yarından geri, toplumun balık hafızasının içinde silikleşmeye başlayacaktır. Adını unutmadık, unutmayacağız ve seni yaşatacağız sözcükleri de muhtemelen ve giderek grileşen bir devrana duracaktır.
Tamam da bu işten hiç mi, kıssadan hisse çıkmaz. Kuşkusuz, Muratın fedakarlığı öğretici de olmuştur. Yani işte kapitalizmin eşitsizlik ürettiği; insanı kendine yabancılaştırıp, hayatı metalaştırdığı bir kez daha anlaşılmıştır.
Hoş bunu anlamak için bir defa daha ve Murat örneğine hiç de ihtiyaç olmamıştır. Zira bu melanet sistem, şimdiye değin bunun gibi nice örneğini gelip gözümüzün önüne dayamıştır. Doğaldır ki anlayana ya da anlamak isteyene...
Başka Muratlar olsun istenmiyorsa, akademinin kendi başına bir kurtuluşu olmayacaktır. İnsanı insanlıktan çıkaran, bilimi kendisine kalkan yapan, sonra bunu kendine bir mistifikasyon alanı kılan ve böylece bir yığın akademi canavarını hem yaratan ve hem de ona sahiplik yapan bu kapitalist sistem, mücadele edilmezse ve insanlık adına alaşağı edilmezse, daha pekçok Murat için gözyaşı akacaktır.
İşte hikayenin sonu budur.
Acı, yüreğimizi bir kez daha dağlamıştır...
email@example.com
Sen de bir ses ver: Murat Elbay anısına... - Nurettin Abacıoğlu | soL Haber Portalı
- 26-04-2013, 08:12 #2
Daha çok akmaması için örgütleniyoruz. Hem forum hem de ÖYPDER olarak Mayıs ayı hareketli geçecek. Mükemmel bir haber ve iletişim ağı kurmalıyız. O yüzden öncelikle Bölge Temsilcilikleri, Üniv. temsilcilikleri ve en nihayetinde Fakülte temsilciliklerini oluşturacağız. Mobbing ve diğer hukuksuz davranışlarda anında müdahele edeceğiz. Sadece 10.000 ÖYP li Araş. Gör. arkadaşımız var. Cari 33/a ve 50/d'li arkadaşlarımızla bu rakamlar katlanmaktadır. Birlik olma zamanı. Bize dokunmaya kalkan HUKUK kalkanını karşısında görmeli. Mobberde HocaCIK ta karşısında tek ses olmuş hakkını arayan bir topluluk olduğunu bilmeli. En geç 2014 Mayısında bu yapılanma meyvesini verecektir. MOBBİNGDER de bizimle ortak çalışmaya hazırken durmanın manası yok.
28-04-2013, 14:47 #3
Merhabalar, ben de bu programda bezdirilenlerdenim. Akademisyenlik hep hayalimdi ve ne yazık ki hata ederek cari usule başvurmak yerine ÖYP denen sistemi seçtim. Bu işe girerken de farklı anabilim dalındaki yükseklisans ders aşamam ve 9 aylık avukatlık stajıma son verildi.
Mezun olduğum okulda yükseklisansa başladıktan sonra 6 ay sonra görevlendirmem geldi ve kabuslar başladı. "Hoca asistanını kendisi seçmeli", "Nasıl yani siz doktora sınavına da mı girmeyeceksiniz?" "Oh valla kendi asistanlarımıza bütçe falan yok siz kitap da alırsınız, bilgisayar da" gibi cümlelerle adım adım bunalıma sürüklendim. (ki 6 ay önce talep ettiğim kitaplar ve bilgisayar hala gelmiş değil ve gelse de kütüphaneye verilecek)
Bardağı taşıran son damla, bir konferansta kendi anabilim dalımdaki hocamın söz isteyip ÖYP asistanlarını istemediğini alenen beyan etmesi oldu. Devlet bir üniversitesinde hizmet vermesi için bir elemanını yetiştirilmek üzere başka bir üniversitesine yolluyor, hocalara ne oluyor da bu kadar düşmanlar öyp'lilere anlamış değilim. Size verilen astını seçebilme yetkisi elinizden gidince niye dünyanız başınıza yıkıldı?
Yükseklisans tezim tamamlanmak üzere o bitince kadromun bulunduğu okula gidip geri dönmek istediğimi söyleyeceğim, doktora sınıfları olmadığı için muhtemelen kabul etmeyecekler ve ben o senedi ödemek zorunda bırakılacağım. Sonra dava süreci...
O yüzden Murat en doğrusunu mu yaptı diye düşünmüyor değilim. Bu kadar şeyle nasıl baş edilirdi ki...
Kimsenin öyp'linin çektiğinden haberi yok, herkes bizi tepeden inme beceriksiz bir çalışan olarak görüyor. Omzumuzdaki senedin ağırlığı bir yandan, Amerikalı zenci muamelesi görmek diğer yandan üzüyor bizi. Daha kaçımızın intihar etmesi gerekiyor bu sistemin düzelmesi için?
28-04-2013, 15:15 #4
Kimse intihar etmeyecek. Sıkıntı olursa irtibata geçin bizimle. O tip HocaCIK lar istediklerini alamadıkları için kızgınlar. Hükümetin yaptığı programa YÖK ün atadığı insanlara zulmetmek neymiş gösterelim. Artık Mobbingderle beraberiz. O hocanız kimse özelden yazın. Biz durumu görüşelim kendileriyle. Kimse kimseyi sevmek zorunda değil ama saygı durmak zorunda. Yapılanlara sessiz kalmayalım. Artık farkındalık oluşturmalıyız. Biatla alamadıkları için her işlerini yaptıramıyorlar. Yazık o zihniyeti kuranlara. Saygıda kusur etmesekte aldıkları yalaka asistanlardan kat kat iyi olsakta bizi sevmeyecekler. Ama seve seve saygı duyacaklar... Sıkıntınızı paylaşırsanız dekanlıkle rektörlükle bu konuyu görüşebiliriz. Belki çözüm bulunur bu tip insanların baskılarına.
28-04-2013, 20:17 #5
Yılmak yok, sıkıntıları gidip gereken yerlerle konuşmak var, yalnız değiliz..
29-04-2013, 08:07 #6
hocam lütfen sakin olun; emin olun hepimiz belli kişi ve tavırlar nedeniyle dertliyiz. vahdet hoca da yazmış, onunla bi konuşun.
29-04-2013, 09:14 #7
Öyp'de revize şart. Belki bu ölümün doğrudan ÖYP ile bir ilgisi yok, belki de çok ilgili ama ortalıkta bilgi kirliliğinden başka bir şey yok.
Resmi bir açıklama yok henüz ortada. Ancak ilişkili olsun ya da olmasın, böyle söylentilere imkan tanımayacak düzenlemeler yapılmalı senetler konusunda.
30-04-2013, 11:42 #8
Hocam bu arada öypli y.lisans ve doktorasını başka başka üniversitelerde yapabiliyor gerekirse yöke yazı gönderin doktora kadrosu için başka üniversite istediğinizi (tabi başka üniversitelerde anabilimdalınız varsa) ama lütfen karamsarlığa kapılmayın belki daha zorlu sınavlarımızda olacak...İnş. halledebilirsiniz..
30-04-2013, 15:08 #9
Doktorada gideceğim yerde de daha iyi bir muameleyle karşılacağımı sanmıyorum, bir çok arkadaş pek çok okulda bunları yaşıyor. Bahsettiğim hocanın aynı zamanda anabilim dalı başkanı ve dekan olması, rektörlük ve hükümetle arasının iyi olması da elimi kolumu bağlar durumda. Ancak doktora ders aşamasından sonra tez yazarken kendi üniversiteme gitmem mümkün ama o zamana kadar sabredebilir miyim bilmiyorum...
30-04-2013, 15:48 #10
07-05-2013, 11:57 #11
Salı, 23 Nisan 2013 - 09:23
Bir asistanın ölümü... Murat Elbay'ın ardından... (İlke Kızmaz)
Geçtiğimiz hafta ajanslara genç bir akademisyenin, araştırma görevlisi Murat Elbay'ın intihar haberi düştü. Murat, veda mektubunda "başarılı olduğunu düşünmediğini, iş yerinde mutsuz olduğunu" yazmış. Okurken tüyleri ürperiyor insanın...Ajanslar 28 yaşında olduğunu söylüyor Murat'ın. Anlaşılan bir yaş küçük benden...Ölümü düşünüyorum. Daha da boğuluyorum. Genç ölmek ne zordur, bu topraklar misliyle bilir bunu. Ama yine de alışamayız buna, alışmamalıyız da...
Sevgili Murat ile hiç tanışmadık. Ama muhtemelen birbirimizden haberdardık. Meslektaştık. 8 aydır iş güvencesizliğine ve işten atılmalara karşı yürüttüğümüz İTÜ Asistan Dayanışması mücadelemizi duymuş olduğunu tahmin ediyorum. Belki bir yerlerde kesişmiştir yollarımız, kimbilir...
2 yıllık asistanlık deneyimini İTÜ Rektörü Mehmet Karaca'nın işten çıkardığı 63 asistandan biri olarak 6 ay önce geride bıraktım. Dolayısıyla Murat'ın çalıştığı koşulları tahmin edebiliyorum. Bu mücadele sürecinde kendi deneyimlerimin ötesinde, tanıştığım farklı üniversitelerden onlarca asistanın anlatılarıyla akademinin gerçeklerini öğrendiğimi düşünüyorum.
Çalışma saatleri, iş yükü, angaryalar, mobbing, güvencesizlik, 50 d, ÖYP, ve asistanların sırtına yüklenen daha bir sürü şey...2013 Türkiye'sinde araştırma görevlilerinin payına düşen akademi budur. Ne acı ki Murat'ı ölüme sürükleyen şeylerin bunlar olduğunu düşünmek insanı kahrediyor. Şimdi birileri çıkıp Murat'ın ölümünü yaşadığı kişisel sorunlara, depresyona bağlayacak, Murat'ın içine kapanıklığından, sessizliğinden, 'efendiliğinden" bahsedecek, atıp atıp tutacaklar. Doğrudur belki de; Murat'ın içini bilemeyiz. O gencecik yüreğinde ne fırtınalar kopuyordu, ne yangınlarla boğuşuyordu bilemeyiz. Ama bildiğimiz şeyler de var elbet; O da yaşamın her alanını arenaya, bizi de o arenada sahipleri için birbirini öldürmek zorunda bırakılan kölelere çeviren bu lanet olası sistemdir. Belki de bu ölümcül rekabettir Murat'ı öldüren, sistemin "başarı" olarak tarif ettiği o ne idüğü belirsiz, o sahte eşiğe ulaşamamak, ırgat gibi çalışmak gece gündüz demeden, kriterler içinde boğulmak, akademinin 'patronlarına' yaranamamak, bir türlü mutlu olamamak... belki de Murat'ı öldüren köle olmayı reddetmesidir.
Öyle ki; Murat'ın araştırma görevlisi olarak istihdam edildiği ÖYP kadrosu, çalışana istifa etme şansı bile tanımayan, istifa ettiği takdirde onbinlerce liralık tazminat ödemek zorunda bırakan, çalışanın üstlerine koşulsuz itaat etmesini zorunlu kılan tam bir kölelik kadrosuydu. Elbette tek suçlu bu kadro değil. Akdeniz Üniversitesi'ndeki çalışma koşulları, mobbing ve soruşturmalar...Bunların da Murat'ın yaşamını çekilmez hale getirdiğini düşünmek pek de zor değil.
Böyle durumlarda belki de en anlamsız şeydir "keşke" demek. Ama keşke demekten alıkoyamıyorum kendimi. Keşke Murat gitmeyi değil de kalmayı tercih etseydi. Keşke bu köleliğe karşı birlikte mücadele edebilseydik. Omuz verseydik birbirimize, kenetlenseydik. Keşke...
"Keşke" demenin ötesine geçmek zorundayız şimdi. Onurlu meslektaşımız Murat Elbay'a bir söz vermeliyiz. İTÜ Asistan Dayanışması, ODTÜ Asistan Dayanışması, Hacettepe Asistan Platformu, Marmara Üniversitesi Asistan Dayanışması, İstanbul Üniversiteli asistanlar, Boğaziçi Üniversiteli asistanlar, Kocaeli Üniversiteli asistanlar, Akdeniz Üniversiteli asistanlar, ve Türkiye'nin tüm üniversitelerinden asistan dostlarımız... Bu söz bize düşmektedir. Akademide kölelik düzenini yok etmeden, 50 d ve ÖYP zulmünü tarihe gömmeden, üniversiteleri özgürlüğe kavuşturmadan alnımız ak, başımız dik gidemeyiz Murat'ın mezarına!
Genç bilim insanı Murat Elbay'ı verdiğimiz mücadeleyle onurlandıralım. Murat'ın ölümünü üçüncü sayfa haberlerinden çıkaracak, hakkettiği saygınlığı verecek yegane şey asistanların mücadelesi olacaktır.
Bir çift sözüm de onurlu kalmaya çabalayan hocalarımıza; Öğretim üyeleri, profesörler, doçentler...Yeter artık bir kenarda söylendiğiniz! Gözünüzün önünde köle gibi çalıştırılıyor asistanlar, işten atılıyorlar, ölüme sürükleniyorlar. Ne zaman sahip çıkacaksınız bu genç bilim insanlarına? Ne zaman bir "dur" diyeceksiniz? Bilimden bahsetmeyiniz insanı yaşatamadıktan sonra! Cenazemizde ağlamaya hakkınız yok! Ya şimdi 'biz de varız' diyeceksiniz, ya da yok olacaksınız her gün daha da karanlığa gömülen okullarımızda...
Teselliye karnımız tok. Şimdi mücadele etme zamanıdır. Asistanların sesine kulak verin. Omuz verin. Güç verin. Daha da geç olmadan.
Murat Elbay'ın anısına saygılarımla...
Bir asistanın ölümü... Murat Elbay'ın ardından... (İlke Kızmaz) | soL Haber Portalı
23-09-2014, 15:38 #12
Allah rahmet eylesin.öyp sistemini araştırırken bu habere denk geldim.yüreğim parçalandı.hocaların bir kısmı öypli öğrencileri hiç istemiyormuş baskı ile karşılaşma ihtimali var.akademisyen olma arzusuyla öypye başvurmak istiyorum ama senet imzalamak istemiyorum.bu yüzden kazandığım üniversitede yüksek lisans ve doktora eğitimi verilmesi gerek değil mi?
23-09-2014, 15:46 #13
23-09-2014, 15:52 #14
26-09-2014, 14:46 #15
Bu Konu için Etiketler
-