|aciz insan|
Aşağıdaki şiir Nefsi ile mücadeleye girip, bu savaşta yenildiğini düşünen, dünya hayatında insan olmanın zorluğunun bilincinde olan birinin şiiri...
Sözlere dikkat edilirse, kişinin içinde yaşadığı mücadeleyi çok daha iyi anlayabiliriz.
İnsan nereye gideceğini bilinç altı bilsede, dünyadaki güzellikler insanları şaşırtmakta...
Önemli olan şaşırdığının farkında olmak. Güzelliği ile gözü boyayan, gerçeklerin görülmesine mani olan fani dünyada, ahiretide unutmamak.
Ahiret unutlmazsa, kendimize ve başkalarına zarar değil faydalarımız dokunur.
ACİZ
Tamahım yok dünyaya
Hiçbir şey beklemedim ondan
Nedense sevmedim sevemedim
Bu dünyada hiç gülemedim.
Bir satranç tahtası bu alem
Yaşamsa bir oyun
İnsanlar birer piyon
Sonu ise şah ve mat.
Hiç kalp kırmak istemedim
Günahı hele hiç düşünmedim
İrademe sahip olamadım
İnsan olmakta zorlandım.
Ne insanlar gördüm
Kimleri tanıdım
Kimseden fayda bulamadım
Yine kendimle kaldım.
Ahsen-i takvimiz biz
Ama kıymetini bilmeyiz
Niye hiç şükretmeyiz
Affet bizi rabbim cahiliz biz.
İlmimizde alim değiliz
Düşünmekte görmekte aciziz biz
Bu ne zalimlik bu ne zulüm
Hep kendimize etmişiz.
Dost sandığım eller pençe olmuş
Yumuşak bildiğim kalpler taş kesilmiş
İnsan dediğim insanlar nefse uymuş
Yalan dünyada yaşamak nede zormuş.
Yazan: N.T
Google+ Sayfamız