İlk yaptığım da kek kalıbın dışına taştı ince bir şekilde,bende bilmiyorum ya hiç,
-"kelepçelinin raconu bu heralde" dedim mal gibi,kek pişti tabii dışına taşan ince kekçikte pişti.Kelepçeyi açmam için gereken boşlukta pişmiş kekçik var.
Kelepçe mümkün değil açılmıyor tabii doğal olarak.Ben kelepçeyi zorlarken kelepçe sen kırıl,parça sen elimde kal,kek kalıpta mahsur kal.Ben gerizekası spatulayla kenarlarından kaldıra kaldıra keki esaretten kurtardım ertesi gün gidip olayı anlattım ve 3 yıl garantili bu kalıptan bana yeni bir tane daha verdiler.Ama bir kere soğudum ya kullanasım gelmiyordu.Ablam nihayet korkularımı yenmemi sağladı:
Ve -"Kullan artık şunu,memnun kalmazsan götür, memnun kalırsan mis gibi kullan,evde süs gibi duracak mı o kalıp hep" dedi.
Derin bir nefes alarak mutfağa gittim,buzdolabından 3 yumurta çıkartıp kek kalıbımla yarım saat bakıştık,konuşmadan sessizce.Neden yarım saat mal gibi bakıştım çünkü yumurtaların oda sıcaklığına gelmesi geren süre o kadardı.Korkunun ecele faydası yok Biyo,Ya Allah bismilah deyip harika bir kek yaptım.Kalıptan şakkadanak çıktı.Yıkadım kuruladım fakat kötü kader peşimi bırakmamaya kararlıydı.Bu sefer de kelepçeli parça alt bölüme oturmuyor,langır lungur oynuyordu.Hayırdı,Allahıım olamazdı,ertesi gün soluğu züccaciyecimde aldık.
Kocam:
-"Eskiden seninle bi işi 2 kere yapardık şimdi aynı işi 3 kere yapıyoruz,kendini bayağı aştın,kelepçe senin neyine Biyo,bir şey ne kadar teferruatlıysa o kadar sorun çıkartır,anam babam usulü eski kalıplardan alsana yine,o neyine yetmiyor sanki"dedi.
Züccaciye adam beni ve elimdeki kalıbı görünce kalbini tutup hafifce sendeledi ve elemanına:
-"kepenkleri indirin,yokuz deyin,kapattık deyin,dükkanı devrettik deyin"diyordu ama geç kalmıştı.Ben dükkandan çoktan içeri girmiş kek kalıbımı ona doğru uzatmıştım bile.
ZüccaciyeMen dil altı hapını aldıktan sonra:
-"Allaa allaa Biyo hanım,bu en iyi ürünümüzdür,şimdiye kadar tek bir şikayet gelmedi,siz neden kullanamadınız acaba?"dedi.Üstelik buna benzer cümleleri arkadaşım olacak namussuzlar da söyleyip duruyordu:
-"Aaa ben pazardan 5 liraya,yok kipadan 10 liraya aldığım kelepçeli kalıbı yıllardır kullanıyorum birşey olmadı,sen o güzelim kalıbı neden kullanamadın Biyoo?"demişlerdi.
Bu cümleyi duyduktan sonra ağlayarak ve koşarak dükkanı terketmek ve züccaciyeMen'i ömür boyu unutmak istiyordum.Sanıyorsanız yanılıyorsunuz.Ban gayet yüzsüz şekilde:
-Valla ne biliim,ben istemezmiyim dr ötker amcanın bu nefis ürününü kullanmayı ama kimyamız uyuşmadı,elektriklerimiz tutmadı.Ben bu paraya mahsuben başka şeyler almak istiyorum"dedim.
Kocam:
-"Sadece kalıp parası kadar Biyo!Abartma!Lütfen!"diye fısıldadı kulağıma ama sesi o kadar cılız çıkmıştı ki ben onu duymadım bile.Artık özgürdüm,yıllardır hayalimi süsleyen kelepçeli kek kalıbının boş bir hayal olduğunu anlamış,onu unutturacak yeni yepyeni ürünler almak için çıldırmıştım.Kendimi dükkanın o enfes rafları arasında kelebekler gibi koşarken buldum.Bunu alayım,şunu alayım,ayy onu da koyun lütfen diye 3-5 parçacık!,evimde hiç olmayan!başka şeyler aldım.Ben mutluluk sarhoşuyken kocamın sinirle cüzdanından 75 lira daha çıkarttığını gördüm,gerisini hatırlamıyorum.
Yazarın Notu:Abla bu yazı ellerinden öper,yazın gelirken bana tupperware slikon kalıplardan getirmek sana farz oldu yoksa kocam iyi bir boşanma avukatı arıyormuş :)))