16.02.2000 - 01:00 | Son Güncelleme: 16.02.2000 - 01:00
Onu hiç unutamıyorum...
Birgün sarı çantamın köşesindeki 96 numaralı evin adresi elime geçti. Yıllar bir film gibi canlandı gözlerimde... Vefasızlığımdan utandım. Böylesi bir insan nasıl olurdu da unutulurdu?
Durumu eşime anlattım. Onunla birlikte her işimizi iptal edip bu can arkadaşı ziyarete karar verdik.
Çorumdan Sıdıka Sipahinin duygu yüklü hatırasına, minik bir hatırlatmayla başlarsak kızmazsınız değil mi? Aslında fazla da önemli değil. Sadece mektuplarınızı gönderirken adrese Hayatım Roman diye de ilave ederseniz, mektubunuz orda burda dolaşmadan direkt olarak elimize geçer diyoruz hepsi bu.
Gelelim, Sıdıka Sipahinin birkaç yer dolandıktan sonra elimize ulaşan ve bir hasret, bin pişmanlık dolu satırlardan oluşan hatırasına...
Yüreklerdeki sevgi, bâkiye namzet kılındığı vakit, ara sıra tazelenen anılar da gözyaşlarıyla sel olup akıyor...
Andıkça gözyaşlarımın sel olduğu, hasret türkülerimde ismi dilimden düşmeyen dost isimlerinden bir tanesine olan hasretimi sizlerle paylaşmak, belki bu sayede ona kavuşmak arzusuyla kaleme alıyorum mektubumu.
1975-76 yılları arasıydı. Hemen her gurbetçinin birbirine kol kanat gerdiği yıllardı. Ben de onunla Almanyanın Köln şehrinde tanışmıştım. O sıcak ve samimiyet dolu hareketleri, deyim yerindeyse bir gurbetçi olarak bize sahip çıkmaları asla yabana atılamaz cinstendi. Onun sayesinde gurbet ilde bile dostluğu yaşıyordum doya doya...
Evet, o elinden gelen bütün fedakârlığı hiç düşünmeden sergiliyordu. Böylesi bir ilgi, böylesi bir himayeye karşı insan nasıl vefa duygusu beslemezdi. Gerçekten vefa borçluydum ona.
Onunla aynı fabrikada çalışıyorduk. Burası Kölnün 4711 isimli kolonya fabrikasıydı. Bir gün yine gülümseyerek geldi yanıma ve dedi ki:
-Taşınıyorum biliyor musun?
-Dünyada inanmam. Nereye?
-Bak işte bu adrese taşınıyorum. Sana da adresimi yazdım. Mutlaka beklerim tamam mı?
-Aaa, gelmez olur muyum hiç? En kısa zamanda geleceğim.
Bu görüşmeyi yaparken takvimler 1980i gösteriyordu... Nerden bilirdim bu görüşmemizin son görüşme olduğunu?
Manevi değeri benim için büyük olan o adresi, ben de tutup sarı çantamın bir köşesine yazmıştım. Ama ne acıdır ki, ne vefasızlıktır ki, ha bugün giderim, ha yarın derken, bir türlü ziyaretine gitmek nasip olmadı.
Aradan yıllar geçti. Evlenip çoluk çocuğa karıştım... Ama o adrese gidemedim. Derken bir gün sarı çantamın köşesindeki 96 numaralı evin adresi elime geçti. Yıllar bir film gibi canlandı gözlerimde... Vefasızlığımdan utandım. Böylesi bir insan nasıl olurdu da unutulurdu?
Durumu eşime anlattım. Onunla birlikte her işimizi iptal edip bu can arkadaşı ziyarete karar verdik. Heyhat ki, çok geç kalmıştık.
Eşimle birlikte yaptığımız yoğun çabalar boşa çıkmıştı. O adresten çoktan ayrılmıştı. Nereye gittiğini de bilen yoktu. İşte o an yıkıldım. Son bir kez bile helâlleşemeden kaybetmiştim izini. Oysa yıllar önce ayrılırken sık sık görüşeceğimizi sanıyorduk. İnsan yanındayken öyle sanıyormuş. Oysa şimdi ona ancak rüyalarımda rastlıyorum...
Bu aziz dostum sevgili Fatma Akgündü. Eşi de Sinan Akgün. O yıllarda 4-5 yaşlarında Handan isimli bir kızı vardı. Sonradan bir de oğlu olduğunu duymuştum. Onun hakkında bildiklerim sadece bunlar.
İnanırsanız ismini andıkça pişmanlığın verdiği ruh haliyle gözyaşlarıma hâkim olamıyorum. Ama ne yapayım ki bütün çabalarıma rağmen kendisine ulaşamıyorum.
1990 senesinde de Türkiyeye, memleketim olan Çoruma döndüm. Fakat hâlâ onu arıyor, hâlâ onu anıyor ve hâlâ o hasret ile ağlıyorum.
Şu an kendisi nerede, ne yapıyor bilmiyorum. Ama bir kerecik görmek, hiç olmazsa sesini duymak ve onunla helalleşip vicdanımı rahatlatmak istiyorum.
10 yıldır abonesi olduğumuz gazetemizdeki Hayatım Roman köşesi her defasında farklı bir hissiyata sürükledi beni. İşte şu an da içinde bulunduğum zor durumu yine Hayatım Romana bildiriyorum. Hiç olmazsa içimde kopan küçük kıyametlere bir son verilmeye sebep olur.
Yaptığınız çalışmaları sonuna kadar destekliyor, bütün Türkiye Gazetesi çalışanlarına teşekkürü borç biliyorum.