Waking Life (Hayata Uyanmak), önce dijital bir kamera ile çekilen, ardından animasyona dönüştürülen bir yapım.
Filmin konusuna kısaca değinecek olursak, rüyaların içine sıkışıp kalmış bir gencin yaptığı yolculuğu izliyoruz. Film, diyaloglar üzerinden ilerliyor. Rüyasında karşılaştığı insanlarla bilim ve felsefe üzerine konuşmalarda bulunan gencimiz kimi zaman da konuşanları uzaktan izliyor. Ethan Hawke ve July Delpy gibi ünlü isimler bu yapımda yer almaktadır.
Filmin fragmanını da aşağıya bıraktıktan sonra repliklere geçiyorum:
Bir yere varmaktansa, hep yola çıkmak en güzeli.
Yolculuk açıklama değil sadece yolcu ister.
Asla kendimizin değerini küçümsememeliyiz ve kendimizi değişik güçlerin kurbanı olarak görmemeliyiz. Kim olduğumuzun kararını biz veririz.
Aşk dediğimde ses ağzımdan çıkar, sonra diğer kişinin kulağına çarpar, beyninin kıvrımlı kanallarında yolculuğunu yapar. Yani sevginin bulunduğu ya da bulunmadığı anılardan geçerek, dediğimi kaydederler. Sonra “evet” derler, anlamışlardır belki ama anladıklarını nasıl bilebilirim? Çünkü sözcükler uyuşuktur. Sadece simgedirler, ölüdürler. Anlıyor musun?
Biz bir başkasıyla iletişim kurduğumuzda ve bir bağlantı kurduğumuzu hissettiğimizde, anlaşıldığımızı düşündüğümüzde, zannedersem manevi bir birlik hissetmiş oluruz. Bu duygu geçici olabilir ama galiba bunun için yaşıyoruz.
Kendi yıkımını hazırlayan insan kendini yabancılaşmış, sapına kadar yalnız hisseder. Toplumun dışındadır. Kendine şöyle der, “deliriyorum galiba”. Anlamadığı şudur: toplum da tıpkı kendisi gibi büyük zarar ve felaketlerden kârlı çıkar. Bu savaşlar, kıtlıklar, su baskınları ve depremler çok belirli gereksinimleri karşılarlar.
Hepimiz medyanın işlevini biliyoruz. Dünyadaki kötülükleri yok etmeye çalışmaz, onun görevi bu kötülükleri kabul etmemizi ve onlarla birlikte yaşamamızı sağlamaktır.
Bırak duyulsun sessizliğim.
Özgürlük istiyorum! İstediğim bu! Senin de istemen gereken bu!
Komik olan da şu, hücrelerimiz her yedi yılda bir yenileniyor. Biz zaten birkaç kere tümüyle farklı insanlar oluyoruz ama yine de hep, tam da kendimiz olarak kalıyoruz.
Dünyada iki çeşit acı çeken insan vardır. Yaşama sevinci eksikliği çekenler ve yaşama sevinci fazlalığından muzdarip olanlar.
Diyorlar ki, düşler sadece sürdükleri sürece gerçekmiş. Aynı şey hayat için de söylenemez mi?
Sevdiğimiz şeyleri keşfetmeye çalışırken, bildiğimiz şeylerden nefret edebiliriz. Arzuladığımız şeylere giden yolu, her şey tıkayabilir.
“Kredi kartı mı, hesaba mı yazalım, bununla ketçap mı istiyorsunuz?”
Samandan değil insani, hakiki anlar istiyorum. Seni görmek istiyorum, senin de beni görmeni istiyorum. Vazgeçmek istemiyorum.