İngiltere’de, “özel eğitim gereksinimi” olan bir çocuktan bahsettiğimizde tanı konulmuş öğrenme zorluğu olan çocukları kastediyoruz. Fakat aslında herkesin “özel eğitim gereksinimleri” var: sorunlara kendimizce yaklaşıyoruz, kavramları kendi hızımızda anlıyoruz ve farklı geri bildirimlere farklı karşılıklar veriyoruz.
İyi öğretmenler bunu daima dikkate alırlar ama geleneksel okulların yapısı öğretmenlerin öğrenimi kişiye özel hale getirme derecesini sınırlamaktadır. Çoğu okulda herkes aynı şeyi aynı şekilde işlemektedir. Genel olarak, kişiye özel olan öğrencilerin ne kadar anlamasının beklendiğidir. Bunun nedeni, bir öğretmenin büyük bir sınıfa materyal sunup sonra öğrencilerin her birinin bu materyali uygulamak üzere ne kadar öğrendiklerini ölçtüğü için her öğrenciye uygun kişisel bir öğrenim süreci sunacak yeterli zamanın olmamasıdır. Bununla birlikte, bu anlayış (tamamen olmasa da) kısmen dijital teknoloji sayesinde değişmeye başlamaktadır. Dijital teknoloji öğretmenlerin öğrencilerin gelişimini not vermeye saatlerce vakit harcamadan sürekli izlemelerini sağlamakta – ve böylece kişiye özel öğrenme olanakları yaratmaktadır.
Bunun en çarpıcı örneklerinden biri ABD, New York Citiy’de pilot denemesi yapılan bir matematik programı olan School of One’dır. Her sabah, her öğrenciye ders anlatımı, seminerler, küçük tartışma grupları, bilgisayar oyunları ve öğretmenle birebir oturumlar içeren ısmarlama bir ders “listesi” verilir. Bu listeleri hazırlamak için kimsenin zaman harcamasına gerek yoktur: listeler her öğrencinin bir önceki güne ait performans değerlendirmelerine göre bilgisayarda hazırlanır. Böylece, öğrenciler akranlarıyla grup olarak öğrenmenin avantajlarından faydalanırken kendilerine özel bir program takip ederler. Bu arada, (not verme yükü ve planlama zamanı azalan) öğretmenleri projeler tasarlamaya ve öğrencilerle küçük gruplarda birebir çalışmaya daha çok zaman ayırabilmektedir. Bu örnek, bilgisayarların öğretmenlerin öğrenimi kişiye özel hale getirmesine yardım etme potansiyeliyle ilgili uç bir örnek ama yeni teknolojiden yararlanan okul örneklerinden sadece bir tanesi.
Proje tabanlı öğrenme daha radikal kişiye özelleştirme imkânları sağlamaktadır çünkü öğrencilerin kendileri için anlamlı olan çalışmalar yapmak için isteklerini, ilgi alanlarını ve becerilerini kullanmalarını sağlamaktadır. Bu yöntem işe yaramaktadır çünkü her projenin öğrencilerin kendileri için kişiselleştirebilecekleri birkaç “tartışılmazı” ve bazı unsurları vardır – proje tabanlı öğrenmede çalışmaları kişiye özel hale getirmek öğretmenlerin değil, öğrencilerin sorumluluğudur.
İngiltere, Greater Manchester’daki Matthew Moss Lisesi’nde öğrenciler projelerini kendi isteklerine göre tasarlamakta, planlarını öğretmenlerinin ve akranlarının yardımıyla gözden geçirmektedir – öğrenciler tarafından yürütülen bu projeler arasında mancınık yapma, “en başından itibaren” tişört tasarlama ve yapma, parçalardan bir araba motoru yapma, netbol maçında hakemlik yapma (bu proje ağır öğrenme güçlüğü çeken bir öğrenci tarafından seçilmiştir) gibi projeler yer almaktadır. Bazı öğretmenler bu “istek odaklı” öğrenmeye karşı daha yapılandırılmamış bir yaklaşım benimsemektedir. Örneğin; öğrencilere günün başında ellerindeki tüm kaynakları kullanarak neyle ilgileniyorlarsa onu yapmaları için yarım saatlik bir “serbest zaman” vermektedirler.
Dijital teknoloji, proje tabanlı öğrenme ve istek odaklı öğrenme öğrencilerin okulda kendileri için önemli olan çalışmaları yaptığı, öğrencilerin bilmeleri gereken kavramları ilerleme kaydettikçe öğrenmelerini ve her öğrencinin bu kavramları ne kadar sürede olursa olsun iyice öğrenmesini sağlayan sık (ama örtülü) değerlendirmelerle destekleyen tamamen farklı öğrenme şekillerine işaret etmektedir.