

Birlikte Yaşama Kültürü
Kafkas Haber Ajansı (KHA) yazarı Faruk Ocak’ın “Birlikte Yaşama Kültürü” yazısı:
İnsan sosyal bir varlıktır. Diğer insanlarla beraberce yaşaması fıtridir. Yani doğası gereğidir. Onun için bazı kuralların herkes tarafından uygulanması gerekir. Aslında bu kurallar toplumda yaşayan herkesin ahlakı olmalıdır.
Birlikte yaşama ahlakının toplumda yaygınlaşabilmesi için, önce, toplumun en küçük birimi olan ailede bu duygunun geliştirilmesi gerekir. Eşlerin, kardeşlerin ve ebeveyn ile çocukların ailede beraber yaşama şuuru. bu duygu canlandırılmalıdır. Karşılıklı saygı, sevgi, sorumluluk, sadakat ve sabırlaşma gibi çok önemli ahlak kuralları fertlerce özümsenmelidir. Bunlara ilaveten dayanışma, hoşgörü ve yardımlaşma gibi kurallar da ihmal edilmemelidir.
Birbirine saygısı olmayan fertler arasında, diğer kuralların uygulanması da mümkün değildir. Bu eşler arasında da aynıdır, diğer fertler arasında da değişmez. Birbiri ile alakalı kurallardır. Biri diğerini intaç eder. Yani saygı duyarsan seversin. Tersinden okursak, seversen saygı duyarsın. Öyleyse sosyal barışı sağlamak ve huzur içinde yaşamak için kişiler, karşısındakinin fikrine, inancına ve yaşam tarzına saygılı olmak zorundadır. Karşılıklı saygı, sevgiyi doğurur. Birbirini seven insanlar kavga etmeden yaşarlar. Birbirinin inancına, kültürüne, diline ve dinine hoşgörü ile bakarlar. Saygı duyarlar. Birbirine yardımcı olur, dayanışır ve tahammül ederler. Dayanışma sayesinde insanlar daha çabuk ve daha çok iş yapabilir. Atalarımız bu konuda "Bir elin nesi var, iki elin sesi var" diyerek konuyu özetlemişlerdir.
Mevlana; “Sevgide güneş gibi ol, dostluk ve kardeşlikte akarsu gibi ol, hataları örtmede gece gibi ol” demiş ve birlikte yaşamanın kurallarını ne güzel ifade etmiştir.
Toplu yaşayan insanlar birbirlerine tahammül göstermek zorundadır. Yanlış bir davranış gördüğünde toleranslı davranmalı ve yutkunmasını bilmelidir. “Yaratılanı hoş görmeli, yaratandan ötürü”.
Peygamber Efendimiz sav ;”Hoş gör ki, hoş görülesin” buyurur. Nasıl muamele edersen misli ile karşılık görürsün. Öyle ise, kötülüğe ve hoş görgüsüzlüğe kapımızı kapatmalıyız.
Yine Peygamberimiz sav; “İman etmedikçe cennete giremezsiniz. Birbirinizi sevmedikçe de iman etmiş olamazsınız.”(Müslim, İman) buyurarak sevginin önemine işaret etmiştir.
Beraber yaşayan kimselerin en önemli görevlerinden biri, karşısındaki insana iyi davranmak, hatalarından dolayı affedici olmaktır. Birbirlerine hoşgörülü davranmak ve bütün insanlığın huzuru ve mutluluğu için çalışmaktır. Peygamberimiz s.a.v; ”Allah katında insanların en hayırlısı, arkadaşlarına ve komşularına iyi davrananlardır” buyurarak birlikte yaşamanın en mühim formüllünü ortaya koymuştur.
Konumuz ile alakalı olarak Mevlana ; “Aynı dili kullananlar değil, aynı duyguları paylaşanlar, daha iyi anlaşırlar” der. Aynı vatan topraklarında yaşayan, aynı geçmişe sahip olan ve yüzlerce müşterek değerlere sahip bulunan bizler birlikte yaşama ahlakına sahip olmalıyız ki, mutlu olalım ve geleceğimizi güven altına alalım. Değilse aramıza tefrika ve fitne girer ve bizi perişan eder.
İnsan, farklılıkların doğal olduğunu kabullenmelidir. Bu kabul, birlikte yaşamanın da anahtarıdır. Herkes aynı şekilde düşünemez. Aynı şeyi sevemez. Aynı dili konuşamaz ve aynı inanca sahip olamaz. Herkes birbirinin inancına, düşüncesine ve yaşam tarzına saygı duymalıdır ki beraberce huzur içinde yaşasınlar. Camiye giden Müslüman, havraya giden Yahudi’ye, kiliseye giden Hristiyan’a saygı duyacak, Hristiyan ve Yahudi de müslümana ve camisine saygı gösterecektir.
Peygamber Efendimiz, Medine’ye hicret edip geldiğinde Medine’de her dinden ve ırktan insan yaşıyordu. Müslümanlar, Yahudiler ve Hristiyanlar, Arapın ve Arap olmayanlar vardı. Peygamberimiz sav Medine’yi yurt edindi ve diğer dine mensup olan özellikle Yahudilerle “Medine vesikası” denilen vatandaşlık anlaşması yaptı. Çünkü Medine ortak vatandı. Herkes orada yaşıyordu. Bu adlaşma, bir arada yaşamaya mecbur olan insanların birbirlerine saygılı ve hoşgörülü olmaları gerektiğinin en güzel örneğidir
Osmanlı Devletinde de beraber yaşama kültürü akı hâkimdi. Her dinden, her ırktan insan bir arada asırlarca yaşamıştı. Aynı mahallede hem cami, hem kilise ve hem de sinagog bulunan bir toplum olarak iç içe yaşadılar. Kişiler vatandaşlık şuuru ve ahlakına sahipti.
Günümüzde de, Ülkemizde her ırktan ve dinden vatandaşlarımız bir arada yaşamaktadır. Araya fitne sokmak ve milletimizi tefrikaya düşürmek isteyenler olsa da biz bu tuzaklara düşmemeliyiz. Dinimiz ve ahlakımız buna müsaade etmemelidir. Kur’an-ı Kerimde “Hiç kimsenin bir diğerine üstünlüğünün olmadığı, üstünlüğün ancak takvada bulunduğu”(Hucurat;13) hakikati ortaya konmaktadır. Peygamberimiz s.a.v de ”Arabın Arap olmayana, Arap olmayanın da Arap olana üstünlüğü yoktur” buyurarak, herkesin insan olarak eşit olduğunu ifade etmektedir.
Türkü ile kürdü ile arabı ile acemi ile Hristiyan’ı, Yahudi’si ve Müslümanı ile birlikte yaşamaya kararlı olduğumuzu davranışlarımız ile ortaya koymalıyız. Aramızdaki farklılıkların güzelliklerimiz olduğunu unutmamalıyız.
(BA-BA-S) GAZİ KARS (KHA) – KAFKAS HABER AJANSI