müt.hiş.!
tek kelimeyle bu. müt.hiş.!
haşlama yapmaya bayılırım, ama herkesin yaptığı haşlamalara benzemez benimkiler.
terbiyeli yemeklere hastayım, sabah akşam pişirip-yiyebilirim, ama başkalarının terbiyesine benzemez benimkiler.
haşlamayı da daha çok terbiyesinden dolayı severim. hafif sulu ama terbiyeden kalınlaşmış hali, hissedilen ekşisi, eklemeyi seçtiğin aromatik tatlarıyla hem damağımı şenlendirir, hem ruhuma iyi gelir. ilaç gibidir. yaparken içim titrer, yerken beni benden alır.
ama sanmayın başkalarının yaptığı haşlamalarda, terbiyeli yemeklerde böyle olur. yine severek yerim, ama kendimden falan geçmem. ben, terbiyeyi, yemeği bambaşka noktalara taşıyabilen bir araç olarak görürüm. lezzeti katlıyan, taçlandıran bir araç. ve terbiye konusunda da üstüme tanımam.
son numaram da tahinli terbiye oldu. n’oldu da, nereden aklıma geldi, bilemiyorum. ama bugün Kantin’de “tahinli piliç haşlama” yaptım. bir kere içinde klasik havuç patates yok. patates yine var, ama Brüksel lahanası, pazı sapları, şeker kurufasulye ve bebecik ıspanaklarla. ve tabii tahinli terbiyesi ile.
piliç butlarını tencerede çevirip, yarı yarıya tavuk suyu-su karışımında haşladım. haşlanınca kenara aldığım butları ılınınca kemik ve kıkırdaklarından kurtardım. haşlama suyunda tüm sebzeleri, ayrı ayrı, bir tavada önce biraz çevirip, sonra haşladım.
terbiyeye gelince: Sibel A’nın çiftliğindeki tavukların yumurtalarının sarılarını kullandım. limon suyu, limon kabuğu, tahin, Ayvalık sızma, tuz, taze dövülmüş karabiber, kırmızı pul biber ve sarımsak. sonrası klasik; terbiyeyi yemeğe alıştırarak katmak.
terbiyelenmiş haşlamayı tabağa koyunca, yaprak yaprak maydanoz, incecik gezdirilmiş bir tahin, deniz tuzu, Emine U’nun Bademli sızması, kırmızı pul biberin pulları ve taze çekilmiş karabiber. şiir!