Enderûnlu Fâzıl (1759 - 1810), 18. yüzyılda yaşamış olan divan şairlerindendir. Enderûn mektebinde yetiştiği için "Enderûnlu" lâkabını almıştır. Akkâ’da doğdu. Asıl adı Hüseyin'dir. Akkâ muhafızı Zâhir Ömer’in torunudur. Babası öldürülünce Fazıl ve kardeşi Hasan amcaları ile birlikte İstanbul’a getirildi. Hükümdarın fermanı ile kendisi ve kardeşi 1775’te Enderun’a alındı.Sefahate düşkünlüğü ve aşk maceraları dolayısıyla saraydan çıkarıldı İstanbul sokaklarında on iki yıl serseri bir hayat sürdü. Daha sonra devlet büyüklerine yazdığı övgü dolu kasidelerle memurluk talep etti. Anadolu ve Rumeli'de memuriyetlerde bulundu. Hicivlerinden rahatsız olanlarca şikayet edildi ve 1799’da Rodos’a sürüldü. Rodos’ta iken gözlerini kaybetti. Daha sonraki on yılını yatakta geçirdi. Ölmeden bir- iki yıl önce gözlerinin açıldığı belirtilmektedir. 1810'da ölmüştür. Osmanlı döneminde toplatılan ilk kitap olan[kaynak belirtilmeli] Zenanname'yi (Kadınlar Kitabı) yazan şairdir.