

Oz krallığı'nı çocukken gezdim, on dört kitabın hepsini okudum. Karakterlere ve maceraların geçtiği efsunlu ülkelere aşık oldum.
"Gerçek mi anne? Oz gerçek mi?"
Bütün anneler gibi yanıtlardı, bazen o tek cümle bir ömür sürerdi: "Yazarın zihninde gerçekti, şimdi de senin zihninde gerçek."
İyi haber-kötü haberle tanışmam o güne rastlar Oz var! (Ama oraya trenle gidilmez.)
O zamanlar zihnimdekileri nasıl soracağımı bilmediğimden, sonraki yarım yüzyılı sorularımı netleştirmeye çalışarak geçirdim:
Eğer Oz zihnimdeyse, on a zarar verebilirler mi?
Dünya da mı zihnimizde?
Ya kendimizle ilgili gördüklerimiz, sadece düşüncelerimizin bir yansımasıysa?
Düşüncelerimizi değiştirmeye karar verdiğimizde dışarıya ne yansır?
Haritaların ötesindeki ülkelere erken yaşlarda yaptığım o geziler sayesinde bugün olduğum yerdeyim, kötülerle ilgili dramlardan, savaş, kin ve suçla ilgili filmlerden bütün hücrelerim sıkıldı. Eğer ekranda ister kurgu ister gerçek olsun bir cezaevi sahnesi, bir vahşet, bir devasa, görkemli, hayret verici patlama daha izlemek durumunda kalırsam, çıkıp gideceğime ve evreni yeniden inşa etmeye koyulacağıma söz verdim.
-Bum!-
İçinde kötülük, savaş ve suç barındırmayan yeni bir kültür filizlenirse, diye düşündüm bulunduğum yerden ayrılırken, ne olur?
Yıkmak için boşa harcadığımız bunca enerjiyle neler yapılırdı?
En karanlık yanlışları değil de en yüce doğruları seçtiğimiz bir dünyada yaşamak nasıl bir his olurdu, sürekli birbirimizi aşağıya çekmek yerine yüceltmeye çalışsaydık?
Böyle bir uygarlık nasıl başlar, nereye gider?
Böylece meraklılar doğdu, tek bir kişinin hareketiyle yön değiştiren lanetli bir uygarlığın hikayesi.
Richard Bach'ı özleyenler; "Hipnozcu"dan sonra "Meraklılar" romanıyla gerçek bir edebiyat şöleni yaşayacaklar… Yaşasın!…. Richard geri döndü!