ŞAŞKIN ADAMIN GÜNLÜĞÜ -9-
Otobüsten indiğinde sırtından büyük bir yük kalkmıştı sanki! Evine girmişti! Kalesine! Buradan daha güvenli bir yer yoktu onun için. Kimsenin onu yargılayamayacağı kör nokta.
Ertesi Gün; bilgisayardan kafasını kaldırdığı her an Ömer’i izliyordu! Yanlış anlaşılmaktan korkuyordu fakat orta yaşlı, yakışıklılıktan çok karizma ve heybet sahibi bu adamı izlemekten kendini alıkoyamıyordu! O kendinden emin tavırlar, tok ses tonu, kadınları her daşm neşelendiren esprili sözler… Öğle vakti bir cesaret bu özgüvenli adamın yanına yanaştı ve sordu “ Öğle yemeğinde sizlere katılmak isterim bugün” dedi. Ne kadar itici göründüğünün farkında değildi. sözcükler, mimikler, jestler, ses tonu… sanki hepsi farklı karakterlerin dinamiğindeydi! Toplama hareketleri dizisi… Ömer simsiyah kaşlarını kurnazca çatarak kısa bir düşünceye daldı ve ceketini sandalyeden çekip” Aslında bizim yemek grubu bugün dağıldı! Benim toplantım var Leyla ve diğerleri ne yapar bilemiyorum” diyerek hızla kapıdan çıktı!
Leyla’ya yaklaşması sözkonusu olmazdı. Fıtratından çok farklı girişken tavırları, hoşlandığı kadınla aynı masada yemek yemeyi teklif edecek kadar şekillenmemişti! Ofis bir anda boşalmıştı! Yemekhanenin merdivenlerine doğru ilerler iken genç ofisboy’un merdivenleri oruç açlığındaymış gibi alelacele tırmandığına şahit oldu! Kararını bir anda değiştirip, tek başınada olsa dışarıda yemek istiyordu!
Dışarıda dolanıyor, nerede yemek yiyebileceğine dair düşüncelere dalıyordu! Birkaç adımdan sonra, gördüğü görüntü onu şok etmişti! Evet bu kalabalık grup… Leyla hanım, Ömer, Burcu ve diğerlerinin aynı yemek masasında hoşbeş gülüştüğünü izliyordu. Başından aşağıya adeta kaynar sular akmıştı. Yüzü kıpkırmızıydı ve devasa bir utanç duyuyordu. Neredeyse gözleri yaşaracaktı! Onlar kalkmadan ofise dönmek istiyordu fakat kalbinde oluşan şimdi ki his belki de takdire şayandı! Onsuz yemek yedikleri için kimseyi utanca boğmak istemiyordu. Çünkü şu an kendisini haksız hissediyordu!