google-site-verification=xfFz-F1IWG-jrKWY1FSzE2BoEKXyCxwkXubRPveg5wU


|Selam olsun aynalara;...|
|Neslihan YÜKSEL|


Aynalar, ah aynalar!... Acı bir gerçek gibi her baktığınızda yüzünüze yüzünüze vururlar. Her şeyi olduğu gibi tüm çıplaklığı ile yansıtırlar. Gençken bir sivilceyi abartıp dünyasını karartırken, oysa ne kadar güzel olduğundan habersizdir insan. Yıllar sonra anlar gerçeği, Her geçen yıl yüzümüze insafsızca yeni çizgiler ekler. Ve bu çizgiler yaşadıkça artarak devam eder. Sanki yaşadığımızın işareti bedenimize yansıtılır. Gençlik ne olduğunu anlamadan geçip giderken, olgunluk evresi başlar. Sebepsiz olur olmaz şeylere gülmenin, kızmanın mevsimi olan gençlik de, tıpkı çocukluk gibi çok çabuk geçer. Olaylar ve durumlar karşısında insan, bu olgunlukla birlikte farkında olmadan bir sebep- sonuç ilişkisi analizine girer. Kendiliğinden olup geliştiğini düşündüğü olayları bir sebebe ve sonuca bağlamaya başlar. Kendine göre varsayımlar geliştirir. Ve bu varsayımların gerçekleşmesini bekler, ister. Aslında evrene böyle bir mesaj gönderdiğinden mi, böyle olur? Ya da, maddenin doğası mıdır bu döngü? Veya kader?... Bunun cevabını tam olarak bildiğimden emin değilim...
“En güzel yaş, hangi yaş?” diye sorulsa, herhalde “orta yaşlar” derdim. Belki biraz uzun sürdüğünü düşündüğümdendir. Belki çocukluk ve gençlik evresinin ne olduğunu bile anlayamadan son sürat giden bir tren gibi çok çabuk geçmesindendir... Neyin ne olduğunu bilerek yaşamanın daha güzel olduğu kanısındayım. Her ne kadar akışına göre yaşamak daha heyecanlı olsa da; durum böyle... Elimizden geldiğince bu orta yaş dönemini uzatmalı bence, bir sonraki evreye geçmemeli. Orta yaşlarda kalmakta ısrar etmeli. Öyle düşünmeli, hissetmeli, yaşamalı. Yeni bir hüküm çıkarmalı. Kırkından sonra takvim dönemi duraklamalı, duraklatılmalı. Hem zaten insan hissettiği yaşta değil midir? Nüfus cüzdanınındaki rakamda ne ki?
Boş verin. Biz yaşasak da, yaşamasak da ömür bitecek. En iyisi her yaşın ayrı bir güzelliği olduğu görüşünde birleşelim... Bir an öncesine bile geri dönmemiz mümkün değilken, olayları ve hayatı bu kadar ciddiye almanın da bir gereği ve kazanımı yok bence. Kaç yaşında olursak olalım mutlu olalım. İyi tarafından bakalım. “Ey ,hayat şartları ne kadar zorlasan da; bu oyunda ben de varım!” diye haykıralım. Aynalara dost olalım. Ve dost kalalım. En iyisi biz, aynalarla barışalım...
Sevgili hanımefendiler ve beyefendiler! Ne dersiniz? Her sabah uyandığımızda ilk iş olarak aynalara en yakışıklısından veya güzelinden bir gülüş atalım. “Aman sende hayat!” deyip selam olsun o aynadaki en kıymetliye;...
Sevgi ve saygılarımla;
Instagram/tcneslihanyuksel
Facebook/İçsel Algılar
|Etiketler: Selam, olsun, aynalara;...,|