Girizgah:
1. İşyerim evime pek bi uzak olduğundan dolayı her gün yaklaşık 2,5 saatini serviste geçiren bir kişiyim. Bu nedenle servise günde 5 tane gazete alırız ve gidiş gelişlerde o gazeteleri magazin haberleriyle beraber hatmederim. Dönem dönem de kitap okurum. (Tabi kimisi uyumayı tercih eder.)
2. Hıncal Uluç'u pek sevmem ama takdir ederim. Ülkenin en popüler gazetelerinden birinde hergün yarım sayfa yazı yazmanın kolay olmadığının farkındayım. Üstelik sadece tek bir konuda değil, dereden tepeden. Biraz ekonomi, biraz spor, biraz kültür sanat. Hemen her konuda yazmışlığı vardır heralde. 1 numaralı başlıkta açıklamış olduğum gazete okuma sürelerinin hergün 10 dk. sı Hıncal Uluç'a aittir. Bu bende alışkanlık olmuştur.
Ve sadet:
İzinli olduğum dönemde Hıncal Uluç şöyle bir yazı yazdı. Yazar, normaldir, o her konuda yazar. Enteresan olan ise gazetede hemen o sayfanın yanındaki sayfada da şöyle bir haberin oluşuydu.
Bekleyelim görelim bakalım ne olacak dedim. Gerçi ne olacağını zaten tahmin ediyordum. Sonucun ne olduğu da şurada yazıyor.
Eşcinsel değilim, hemcinslerime karşı eğilimim hiç olmadı, kız veya erkek hiç eşcinsel arkadaşım olmadı. Ya da belki oldu ama ben bilmedim. Tahmin yürüttüğümüz, uzaktan gözlemlediğimiz durumlar oldu ama gidip de soramadık tabi. Ve hep kafamın bir köşesinde şu soru durdu: Bir çocuğum olsa ve ileride bana eşcinsel olduğunu söylese ne yaparım? Cevap basit aslında: O mutlu olduğu müddetçe ben de mutlu olurum.
Ama bunu gerçekten uygulamaya koyabilir miyim? Sanırım evet.
Homoseksüelliğin hastalık veya sapıklık olduğunu düşünmüyorum. Ama farklı bir beyne sahip olduklarına inanıyorum. Bir kere son derece yaratıcılar. Dünyaca ünlü modacıların, şarkıcıların, tiyatrocuların eşcinsel olmaları bir tesadüf olamaz herhalde. Bir eşcinselin çocuk yaştan itibaren ruhunda fırtınalar estiğini, hissettikleriyle kendisine öğretilenler arasındaki farkı kimseye soramadığı için kendi kafasında sorgulamasının getirdiği huzursuzluğu tahmin etmek pek de zor değil. Ve sanırım ruhlarındaki bu gelgitler nedeniyle bu kadar yaratıcılar. Benim anlayamadığım esas nokta, mitolojik hikayelerde bile yer bulduğuna göre yüzyıllardır insanlığın bir parçası olan bu olguyu, insanoğlunun kabullenmekte neden bu kadar zorlandığı?
Bir de gece otobanlarda gördüğümüz, TV haberlerinde izlediğimiz, bir önceki paragrafta açıklamaya çalıştığım profilin dışında kalan bir transeksüel grubu var ki bu gruptaki kişiler tıp biliminin de ilerleyişiyle birlikte (hadım edilenleri saymaz isek eğer) son 20-30 yıldır dünyadaki yerlerini aldılar. Kendi halinde yaşayanları konu dışı tutarak, bir kısmı -yani bu özelliklerini gelir kaynağı olarak kullananlar- tavır,davranış ve cümleleriyle gerçekten çok irite edici, rahatsızlık vericiler. Aynı ortamda bulunmak istemem. Gerçi aynı şekilde davranan "gerçek" kadınlar da var ama konunun o kısmına girmeyeceğim.
Sonuç:
Başlıkta öyle yazılı ama homofobik değilim. Durup dururken neden bu konuda yazma gereği hissettim, bilmiyorum. Galiba 3 gündür Radikal'de yayınlanan yazı dizisinin etkisi var biraz.
Salı, Ağustos 22, 2006
Girizgah:
Gönderen CHROMA zaman: 3:05 ÖS