22 Temmuz 2013 Pazartesi
Bebek de yaparım kariyer de
Geçen hafta Maya sling içinde üniversiteye gitti ve kıpırdanınca (yaygarayı basınca diyemedim kibarlıktan, anlayıverin siz) slingden çıkıp kürsüye geçerek (nasıl bir kariyer atlamasıdır bu 6 haftalık bir bebek için anacığım?!) hocanın kucağında ders dinledi. Lakin bu tüm amfide dalga dalga yayılan "ınga"lar ve dersin ortasında pörtdenek çıkarılan meme (bu güzide kentte mememi görmeyen bir onlar kalmıştı zaten) bana tam "ders" oldu ki, dersten çıktığım gibi topuklarım totoma vura vura "öğrenci işleri"nin yolunu tuttum. Niyetim üniversitenin cüzi bir fiyat karşılığı öğrencilerine sunduğu kreş imkanını soruşturmak, mümkünse dersler sırasında Maya'yı uzmanların şefkatli kollarına bırakmaktı. Lakin öğrenci danışmanı "annelik izni diye bişey var bacım, al kurtul" diyince bu doktora dondurma işi birden bana çok mantıklı görünüverdi. Nasılsa çalışamıyorum, Maya emdikçe tek kollu canavar gibiyim, e dondurdum gitti ayol. Üstelik Maya 3 yaşına gelene dek de uzatabiliyorum bu donuk doktorayı. Evden çalışırım yine keyifli keyifli, en azından sunum tarihi sınav tarihi anam tarihi babam tarihi peşimden kovalamaz.. Neyse, hayırlı bir iş oldu bu. İşten de 6 ay izinliyim (ki o da 1 seneye çıkabiliyor tabii, üstelik maaşımı ala ala!), oooh kızımla keyif yapıyorum..
Beyaz Atlı Prens de 2 ay babalık izni kullanıyor, evde. Koca kişisinin evde olması pek bana göre değil ama baba kız pek mutlular ve gerçekten "kolik zamanlarında aşk" romanı tek başına bir annenin yazabileceği bir roman olmadığı için, şükredip oturuyorum. Lakin koca kişisinin evde olması zor anacıım, tekrar belirteyim. O çoraplar neden makina yerine odanın ortasına çıkarılıyor ve her gece karanlıkta o kot neden ayağıma dolanıp kafamı gözümü yarmama ramak bırakıyor bilemiyorum. Neyse koca dedikodusunun sınırı sonu yok, kesiyorum.. Bir güzel şey yazayım da günahını almayayım; çok güzel yemek yapmaya başladı Beyaz Atlı Prens.. Her gece ayrı bir muhteşem yemek masada; somonlu pırasalı kiş, elde açma ravioli makarna üzerine karidesli ıspanaklı sos, bulgurlu taze soğanlı tavuk falan gibi "mişlen sıtar"lı restoranlara taş çıkartacak yemekler yiyorum - hem de süt arttıran tarifler çoğu (bak şimdi paranoya yaptım, bu adam beni mi doyuruyor çaktırmadan asıl aşkı olan kızını mı doyuruyor ayol) Neyse, dedikodu yok.
Süt dönemi bebesiyle hayat nasıl geçiyor derseniz; pek muhteşem, azıcık da meşakatli derim. Maya gülümsemeye ve dizimde yatarken ayaklarını kendi rızasıyla burnuma ve ağzıma sokma oyunu oynamaya başlayalı beri, kendisini daha bir içimize sokasımız, daha bir yüksek seslerle sevesimiz tuttu. İşin doğrusu; sadece "bez değiştir, meme ver" kısırdöngüsünü kırıp, bu hizmetler karşılığında gülücüklerle ödüllendirilmek çok hoş birşeymiş..
Konumuza geri dönecek olursak; "bebek de yaparım kariyer de" benim daha önceki "bebeği asla bizim odada yatırmam" ve "asla kimseye öptürmem okşatmam" söylevlerim gibi puf oldu, yandı bitti kül oldu.. Ama; elbet bir gün o kendi odasında yatarken ben harıl harıl tezimle uğraşıyor ve haftanın iki günü de işe gidip geliyor olacağım. İkimiz (pardon üçümüz) de hazır olduğumuzda, neden olmasın ki? Şimdilik bu annelik izni lüksünü sonuna kadar kullanıp, Maya'nın büyümesini izlemek ve onun yanında olmak bence en güzel kariyer.. Ama birazcık büyüdüğünde annesini örnek alabilmesi için eski aktif, entellektüel halime geri dönmeye de kararlıyım tabii!