‘Eserim bedenim,
bedenim eserimdir.’
Helena Almeida
1934 yılında Lizbon’da doğan ve heykeltıraş bir babanın kızı olan Helena Almeida, üç boyutlu bir fotoğrafa bakıyormuşuz veya neredeyse kanvasın arkasını görebiliyormuşuz gibi hissettiren eserleriyle klasik resim ve kanvas anlayışımıza meydan okuyan bir ressam ve sanatçı.
Çağdaşları gibi Brezilya’da filizlenen yeni-somut (neo-concrete) akımından etkilenen sanatçının eserlerindeki renk, şekil ve çizgiler basit bir fotoğraf veya resimden çok bir görsel performans izliyormuşuz gibi hissettirir. Çalışmaları genellikle öz-temsile (self-representation) dayanan sanatçının her işi mutlaka bir kadın unsuru barındırır.
Siyah beyaz fotoğraflar üstüne vücudunun bir uzantısıymış gibi kondurduğu mavi fırça darbeleri, sadece fotoğraf ve yağlı boyayı sentezlemekle kalmaz, aynı zamanda Almeida’nın hem ataerkil dünyanın hem de klasik sanatın sınırlarını aştığını ilan eder. ‘Study for Inner Improvement (1977)’ adlı seriye baktığımızda, sanatçının adeta ‘yediği’ mavi boya, Yves Klein’in kullandığı mavi renge çok benzer ve Klein’in sanat eserlerinde kadını bir obje gibi kullanmasını protesto eder. Bir anlamda kadını özgürleştirir.
En bilinen eserlerinden biri olan, bir kanvası taşıdığı resmi, İsa’nın çarmıhı taşımasını andırır. Aslında kendisi ve eserinin nasıl bütünleştiğinin, bedeninin ve eserinin nasıl ayrılmaz bir bütün olduğunun bir dışavurumudur.
Sanatçının diğer çalışmalarına https://www.tumblr.com/tagged/helena-almeida adresinden ulaşabilirsiniz.