hani bebek taşıyan arabaların arkasına yazarlar ya arabada bebek var diye, hani insanlar içinde küçük bir can taşıyan araçlar konusunda daha dikkatli olsunlar diye. oysa o canların biraz büyümüş versiyonlarını kimsenin önemsediği yok. evet hayat var dünyanın her bir köşesinde, varolma sebebi sadece varolması olan, bu yazıyı yazan ve bu yazıyı okuma yeteneğine sahip herkes gibi olan, itinayla acı çekme ve ara sıra mutlu olabilme yeteneğine sahip hayatlar her yerde. reha erdemin bizi sorunlarıyla sorumlu kılan hayat karakteride böyle işte. kendi hayatlarına tutunurken nefret suçları işleyen ve herkesin böyle yaşadığı bir dünyada kendilerini ziyadesiyle haklı gören insanların dünyasında 13 yaşında bir kızın ne kadar şansı olabilir.
bu coğrafyada doğan her kız ilk evliliğini erkek egemen kültürle yapmak zorunda yoksa yersiz yurtsuz kalır, elbette bir insan için geçerli olan her inat ve inanç öyküsü bir kadını da anlatır; fakat hangi kadın usta bir sörfçü edasıyla büyük dalgalara karşı duracak kadar şanslı, profesör temelin yaptığı karınca deneyi gibi kadınların hayatı, hani temel önce karıncaların ayağını koparıyor sonrada zıplamalarını istiyordu, zıplayamayan karıncaları görüncede günlüğüne not düşüyordu, karıncalar bacağı koparıldığında sağır oluyorlar diye. evet hayat sağır ama onun sağırlığı yalanları duymamasından ileri gelen bir sağırlık. başına türlü işler gelir hayatın, ama o sağırlığından taviz vermez. sonra nefret suçu işlemeye başlar ve hayata tutunur.
hayatın öyküsünden alacağımız çok ders var, sinema sadece kendi hayatlarından mesul olmanızı engelleyen yönetmenlerle dolu. bu yönüyle sevimsiz bir yönetmen reha erdem, ama sevimsizliklerle yüzleşmek kendimizi bir tık daha fazla sevmemizi sağlıyorsa ne mutlu hayat var filmiyle kurduğumuz 2 saatlik ilişkiye.