Osmanlı Devleti’nde Hekim Olmak: XVI. yy’da Tıp Anlayışı, Eğitim ve Gelenek
Son değişiklik: 19-10-2018
Özet
16. yüzyılda Osmanlılar coğrafi ya da kültürel miras yoluyla devraldıkları tıp anlayışına ve kurumlarına yenilerini ekleyerek tıbbın alanını zaman, mekan ve anlayış olarak genişlettiler. İnsanı bir bütün olarak ele alan, tıbbı da diğer insani alanlarla ilişkilendiren bütüncül ilim yaklaşımını ortaya koydular. Sözgelimi hekim adayları hem klasik medrese eğitimi hem de tıp eğitimi alıyorlardı çoğu kez. Osmanlı hekimini ya da tabibini bugünkü disipliner yaklaşım çerçevede anlamak zordur. Bir hadis âliminin, fıkıhla, tasavvufla, tefsirle ya da benzer bir İslami ilim ile uğraşması ya da kitap yazması ne kadar anlaşılabilir bir durumsa, aynı âlimin tıp ilmiyle uğraşması da o kadar anlaşılır bir durumdu ve dönemin ilim paradigması içerisinde bir karşılığı vardı.Bu tebliğimizde 16. yy’da tipik bir tıp aliminin beslendiği ilim havzalarını ve gelenekleri, döneme damgasını vuran Süleymaniye Daruşşifası ve Tıp Medresesi gibi tıp müesseselerini ve bu müesseselerinin mevcut geleneklere katkısını ele alacağız.