Hani bazen benim doğal doğum konusunu abarttığımı söyleyenler oluyor, neden bu kadar “takık” olduğumu soranlar çıkıyor ya… Neden olduğunu anlatayım:
Severek takip ettiğim bir yabancı blog var: PhD in Parenting. Yazarı, Türkçeye “doğal ebeveynlik” olarak çevrilen “attachment parenting” akımının öncülerinden olan, iki çocuk annesi Kanadalı, Kuzey Amerika’da (en azından Kanada’da) kadınların emzirme (ve bebeklerin de emzirilme) haklarının önde gelen savunucularından.
Annie’nin bir yazısı var: “What gives you the right?” — Türkçesi: Size bu hakkı kim veriyor?
Yazıda, annelerin bebeklerini ortak alanlarda emzirmesine karşı çıkanlara veryansın ediyor Annie. Biliyorsunuz Amerika ve Kanada’da emzirme oranları Türkiye’ye göre çok daha düşük. Ve bunu tercih olarak kullanan, yani hiç emzirmeyen, emzirmek istemeyen, emzirmeyi gereksiz, rahatsız edici ve hatta “iğrenç” bulan insanlar da daha fazla. Dolayısıyla oralarda toplum içinde emzirmek Türkiye’dekine göre daha fazla tepki çekebiliyor. İnsanlar buna sadece “başkalarının memesini görmek” istemediğinden değil, “emzirmenin iğrenç bir şey olduğunu” düşündüğünden tepki gösteriyor.
Kısacası, oldukça doğal bir eylem olan emzirme bazı insanlarca rahatsızlık verici ve hatta iğrenç olarak karşılanabiliyor. Olabilir. Herkesin kendi fikridir. Saygı duymak gerekir. Falan filan. Bana da kalkıp birisi “Emzirmek bence iğrenç bir şey” dese onu anlamam, ama düşünce özgürlüğü gereği öyle düşünmesine saygı duyarım. Ve fakat o öyle düşünüyor diye bebeğimi emzirmekten -toplum içinde de- vazgeçmem.
Aynı yaklaşım doğal doğum için de söz konusu. Normal doğuma itiraz edenlerin belirli sebepleri var:
- Kadının cinsel organını tahrip ediyor
- Bu devirde “köylü gibi” doğurmaya ne gerek var, “tarlada doğur o zaman”
- Sezaryen anne için de, bebek için de en güvenli yöntem
- Kadınlar ilerleyen yaşlarda çişlerini tutamıyorlar
- Madem dikiş atılacak, yırtılmaya ne gerek var?
- Bıdı bıdı
O veya bu sebeple, doğanın tasarladığı en doğal bir süreç olan doğum, yerini sezaryen ameliyatına bırakabiliyor. Ya da doğum aslında hiçbir müdahale olmadan, ağrı kesiciye bile gerekmeden gerçekleşebilecekken, “ağrısız doğum” başlığı altında kadın hastaneye gider gitmez hemen, hop! epidural devreye giriyor. Çünkü modern çağ bunu gerektiriyor.
Farkında mısınız, bütün bunlar teknoloji geliştikçe, medeniyet ilerledikçe oluyor. Ne kadar “gelişirsek”, özümüzden, doğamızdan o kadar uzaklaşıyoruz. Dedelerimizin “yazıhanelerinden”, babalarımızın “bürolarından” çıkıp kutu kutu plazalardaki “ofislerimize” girdikçe buzdolabında gördüğümüz anne sütü kimimize iğrenç geliyor. Doğumu evlerden çıkarıp, ebelerin elinden aldıkça, hastanede güle oynaya, planlı programlı, ağrısız sancısız gerçekleşmeyen doğumlar gözümüze tuhaf, ve hatta çağ dışı görünüyor.
Aynı şey beslenme alanında da geçerli. Asırlardır ineğin memesinden çıkan sütü kaynatıp içen insanoğlu, şimdi pastorizasyon, UHT gibi “modern” teknikler karşısında çiğ süte burun kıvırıyor.
Kısacası, geliştikçe, modernleştikçe özgürlük, medeniyet adı altında yeni “haklar” türetiyoruz kendimizce: Anne sütünden iğrenme hakkı. Doğal doğumu küçümseme özgürlüğü. Doğal olan her şeyi banal bulma akımı.
Ve bunlara itiraz etmek, “Yapmayın, etmeyin, bakın bu işin doğası budur” demek de bu hakları görmezden gelmek olarak algılanıyor.
Gidişat iyi değil.
İşte ben bu yüzden bu konuya, konulara “TAKIK” vaziyetteyim.