Tarih:
30 Eylül 2010
Nes Defne'yi yatırmış kitabını okumuştur. Odayı uyuması için terketmeden evvel öper ve sımsıkı sarılır kızına, usulca fısıldar kulağına
"Seni çok seviyorum"
Defne minicik kollarını iyice dolayıp Nes'in boynuna o da fısıldar
"Bana çok kızdığın zamanlar bile mi?"
Nes:
"Elbette o zamanlar bile, sana çok kızdıysam muhtemelen iyiliğin için söylediğim bir şeyleri dinlememiş olduğundandır. Ya da ben çok sinirli olup istemeden kızmışımdır. Olabilir her insan hata yapar. Ama hata da yapsam da kızsam da seni her şeyden çok seviyor olduğum gerçeği değişmez. Sen yaşama anlamımsın. Ne olursa olsun"
Defne:
"Bazen ben de haksız yere sinirlenebiliyorum. Olsuuun"
derken yüzünü saklamaktadır.
Nes usulca çenesinden tutup yüzüne bakar gözpınarlarında birer damlacık görür Defneciğin
"Nooldu"
der minik kızına
Defne
"Duygulandım sen bana sıkı sıkı sarılınca. Birden kötü bir şeyler olurda sen ölürsen ne olur diye düşündüm. Gözüme geldi...." (gözümün önüne geldi demeye çalışıyor)
Nes:
(gözpınarlarında minik birer damlacıkla)
"Ben ölsem bile, yanına gelemesem bile, gittiğim yerden seni gözleyip korumaya devam ederim. Söz. Ayrıca hiç de niyetim yok küçük hanım ölmeye falan. Bak katır gibiyim. Şimdi hemen uyu bakalım. Sabah okul var."
Defne
(minik gözlerini sıkıştıra sıkıştıra kapatarak
"Tamam anne iyi geceler. Seni seviyorum"
Nes
"İyi geceler meleğim. Seni Seviyorum"
...
Eeee ne?
tamaaam
hadi gidin
Bitti
bu kadar
yaaa bitti diyoruum
üff pekiii
eveeeet
Nes odadan kaçar gibi ayrılıp
Diğer odada hönkürdeyerek ağlamış olabilir
Nooolmuş
Size ne
Halla Halla yaaaaaa...
sööledim işte
mutluuuuuuuu musunuz?
nck nck nck....