Ne güzel bir birliktelik...
Kimbilir kaçıncı izleyişim. Hangisine bakacağımı şaşırdım.
Birinin kızıma benzerliği ve tanıdık halleri, diğerinin çıngıraklı kahkahaları
ve mutluluğu.
Yüzlerce kez aynısını yaşadık. O aynı muzip yüz ifadesiyle beni ne
güldürdü ise aynısını ben yorulana ( o değil) ve yeter diyene kadar
tekrarlardı.
Sakin bir özlemle ve keyiflenerek daha çok kereler izleyeceğim. Eminim.
Paçoz da tatlı bir anı artık benim için...İçımi ısıtan...Yüzümü güldüren...
Tüm diğer gidenler gibi.
Yaşam devam ediyor. İnsana huzur veren tatlı sıradanlığı ile.
Çok tuhaf...Gerçekten çok tuhaf...
This entry was posted on 15.02.2013 at Cuma, Şubat 15, 2013 . You can follow any responses to this entry through the comments feed .