ölmüyor öldürmüyor
u ve (bkz:yersiz göksüz şehirler
)i de cok sevdim. bunun dışında albümün ana dusuncesini de sevdim açıkçası. kendileri bu ismi su sekilde aciklamislar.
(spoiler:"zaman, insan, bizler, gördüklerimiz, yaşam biçimi ve yaşadığımız çevreye dair her şey son sürat değişiyor. başını akıllı aygıtlardan kaldıramayan bizler, filtrelerle cilaladığımız hallerimizi başkalarına geçmişte hiç olmadığı kadar -mış gibi gösterme haline teslim olmuş durumdayız. kendimizi anlarımızı kısa süre sonra yok olan hikayeler yoluyla anlatır olduk. bizim için en kıymetli şeyi hafızamızı neredeyse sosyal medyaya, aracı aygıtlara teslim ettik. akıllı aygıtlarla bizi başbaşa yalnızlaştıran bir yaşam biçimine karşın halen eğlenceli ve kalabalık olduğumuzu anlatmaya çalışıyor bir yanımız. yüzümüzde gözümüzde emojiler, üzerlerine iliştirdiğimiz kalpler, gökkuşakları var, dünyanın, ülkenin en fena olduğu zamanlarda üstelik.
gerçekliğin eğilip büküldüğü, yerin göğün zamanın birbirine bulandığı bir çağın ilk deneyimleyicileriyiz, belki üstesinden geleceğiz belki de aygıtların içine hapsolmuşluğumuz türümüzün yeni yaşam biçimi olacak, kim bilir. sevgiyle kalın!.")
cogu sarkida bu ruhu hissedebiliyorsunuz (bkz:salla
). bazı sarkilari benimseyip, bazilarini cok benimseyemesem de arada açıp dinlediğim varligina sevindigim bir album olmuştur. ha daha iyi olabilir miydi, elbette olabilirdi. ama olsundu. seviliyorsun redd bebeyim.