Dün sabah 2018 yılı için tatillerimi planlama sabahıydı. Böyle söyleyince önümde takvim ne zamana istersem o zamana izin yazıyormuşum gibi oldu galiba. Halbuki durum pek öyle değil. Bana sunulan bir takım tarihler içinde bir tercih listesi yapmam gerekiyor. Şanslıysam bu tercihlerden birine planlıyor iznimi çalıştığım şirket. İşte dün sabah bilgisayarımda izin seçeneklerinin, elimde ise 2018 yılında katılmak istediğim Shadow Yoga kursların listesi oturup bu ikisini çakıştırmaya çalışmakla geçti. Sene sonu ve başında Defne Hocamızla yaptığımız yoğun kursalar var, diğer D. hocamızın bir kampı var, hocamın katılmama izin verdiği ve düşüncesiyle bile heyecanlandığım Zhander ve Emma hocaların kursu var. Açgözlülükle hepsine gitmek istesem de iznim hangisine denk gelirse ona yazılabileceğim. Belki okulumuzun resmi internet sitesinde 2018 kurs tarihleri açıklanmıştır diye sitenin adresini tuşladım (yeni alıp da tuşlarına basmaya kıyamadığım pembiş bilgisayarıma :)): Shadow Yoga sitesi şu anda update ediliyor, biraz bekleyip tekrar deneyin mesajıyla karşılaştım. Peki…
On dakika sonra sabırsızlıkla tekrar deneyince şu harika video ile karşıladı beni site. Gözlerim doldu ne yalan söyleyeyim. Güzel birşeyle karşılaşınca onun tadını çıkartmaya başlayamadan evvel ya onu kaybedersem korkusuna kapılıyorum. Hemen sangaya gönderdim linki, bakın bunu koymuşlar siteye, koşun, kaldırılmadan izleyin yazdım. Neden kaldırsınlar insanlar daha yeni koydukları videoyu? Bilemem. Ama durum bu, zihnim sevdiğim bir şeyden mahrum kalma ihtimalimi hemen öyle hızlı ve güçlü bir şekilde ortaya sürüyor ki, sevdiğim o şeye kavuşma sevincimi boğuyor o korku. Anlık bir şey bu tabi, sonra hemen içimden o ses yükseliyor. O ses korkuların, zihnin, egonun ulaşamayacağı kadar derinden gelen, en kıymetli gerçeğimden haberdar olan ses. Söylediği şey çok basit, benim zihnimin duymak istemeyeceği kadar basit.
Uzattım lafı yine…
Dün önce bu işleri bitirdim sonra da dolunay yüzünden yoga yapmayacağım için biraz okuyayım dedim. Büyük hocamız Z.’nin Shadow Yoga resmi sitesine girip ismini posta listesine kaydettiren herkeslere üç ayda bir (shadow yoga quartely ❤ bir nevi) yolladığı mektupların ilkini okumaya başladım. Geçen baktığımda ayın etkilerini anlamaya başlamaya dair bir cümleye takılıp kalmıştım.
Çok güzel bir mektup bu Mayıs mektubu, zaman zaman açıp okumaya anlamaya çalışıyorum. Z. hocanın mektupları da Shadow yoga kitabımız gibi şifreli.
Shadow Yoga adını ilk defa o zamanlar tanışmadığım ama bloğunun takipçisi olduğum Defne ( o zaman hocam değildi ya adıyla hitap ediyordum kendisine 🙂 )’den duymuş sonra Los Angeles’da bir kitapçıda karşıma çıkınca düşünmeden (ne düşünücem dolar iki lira bile olmamış daha) sepete atıvermiştim. Kitaba tarih atmışım 21 Haziran 2012.
Sonraki üç yıl boyunca kitabı açmamla kapatmam bir oldu desem yeridir. Hevesleniyorum, elime alıp okumaya başlıyorum ama bir türlü içine giremiyor gerisin geri bırakıyorum. Kim bilir kaç defa. Panço’yla bile konuşmuştum bunu. Shadow yoga hakkında ne düşündüğünü merak ediyordum. Bende kitapları var, demişti, kitaba bakılacak olursa adam neden bahsettiğini biliyor. Dudak kıvırmıştım. Çünkü ben de aynı kitaba bakıp duruyordum ama baktıkça kafam daha da karışıyordu.
Ne zaman Defne Hoca’dan Shadow Yoga öğrenmeye başladım o zaman bu bilgeliğin kapısı biraz aralanmaya başladı benim için. Şifreli kanala sonunda abone olmuşum da görüntü nihayet düzelmiş gibi . Anladım ki bu kitap yalnız başına okunacak bir kitaptan ziyade bir hocanın rehberliğinde adım adım öğrenilecek bir kitap.
Dün izlediğim video ile, okuduğum sözler ile içimde çağlamaya başlayan can dolunay molunay dinlemez oldu sonunda. Baştan çıktım. İtiraf ederim. Son günlerde uçuş kaçış yüzünden yapamamaktan dolayı bir suçluluk eksiklik, bir özlem de duyuyordum. Bir de dolunayın İstanbul saatiyle gece 21:40’ta gerçekleşeceğini öğrenince içim iyice rahatladı. Ben dün yoga yaptım sanghamu.
Bu sabah da yaptım . Dolunayın üzeinden 12 saat kadar geçmişti. Çok zorlamadım, çok merhamet de etmedim. Çabaladığımı, beklenti içinde olduğumu hissettiğim anlarda dün okuduğum newsletter’daki şu cümleler yine rehberim oldu bu sabah.
‘Where there is hope, there is disappointment. Where there is doubt there is sorrow. These cannot be avoided without initiation. Both are great ills.’
Dün de bu cümlelerden ilham ile feysbuka şunları yazmıştım:
stüdyoya yürüyen bu adımları takip ediyor olmak ile ilgili, hocalarımın ardından yürüyor olmak ile ilgili zerre kadar şüphe yok içimde.varmayı umut ettiğim bir mertebe de yok. o zaman yolun neresinde olduğumla ilgili kaygılarım da çözülüyor. zihnim zaten kendiliğinden teslim oluyor. bedenimi de her sabah ben kendim teslim ediyorum. hocalarımıza, bu yolu birlikte yürüdüğüm canım sangha’ma ve nabzımda atan can’a şükürler olsun. aşk’la ❤
Bu sabah yogaya başlarken al canım dedim gülümseyerek; kendimi sana getirdim; etim de kemiğim de, kasım da canım da nefesim de senin olsun. Teslim. Kime dedim bilmiyorum 🙂