"... Birden güldü Klingsor ve doğruldu. Sık sık ruhunda bu gibi duygular uyandığını, sık sık böyle düşündüğünü, böyle korkulara kapıldığını anımsamıştı. Yaşamının bütün olumlu, bütün verimli ve ateşli dönemlerinde, hatta henüz gençlik çağında böyle yaşamıştı, mumu iki ucundan yanıp durmuştu hep, çılgınca israfların ve yanmaların bazen sevinçten bayram ettiren, bazen hıçkırıklara boğan duygusuyla, kadehi dibine kadar boşaltmayı amaçlayan umutsuz bir aç gözlülükle, sonun çıkıp gelmesinden duyulan, saklanıp gizlenmiş derin korkuyla. Daha önce de sık sık böyle yaşamıştı, daha önce de cayır cayır yanıp kavrulmuştu. Çıkıp gelen son bazen yumuşak olmuştu, derin ve bilinçsiz bir kış uykusunu andırmıştı adeta. Kimi zaman da korkunç olmuştu bu son, anlamsız bir yıkım, çekilmez ağrılar, hekimler, hazin bir vazgeçiş, güçsüzlüğün zaferi. Ve kuşkusuz zaman zaman bir yangın döneminin sonu daha da kötü olmuştu, daha da hazin ve yıkıcı. Ama her defasında atlatılmıştı, haftalar ya da aylar sonra, çekilen işkencelerin ya da kendini uyuşturup duygusuzlaştırmaların ardından yeniden diriliş, yeni, yangın, yeraltındaki ateşlerin ansızın yeniden alevlenişi, ateşten yeni yaratılar, ışıl ışıl bir yaşam esrikliği. Böyle olmuştu hep, çile ve yetersizlik dönemleri, o sefil ara dönemler bellekten çıkıp gitmiş, derinlere gömülüp kaybolmuştu. Ve iyiydi böylesi. Sık sık nasıl üstesinden gelinmişse, yine öyle üstesinden gelinecekti..."
(Arka Kapak)
IDéEFIXE'in Notu:
Hermann Hesse, 1946 Nobel Edebiyat Ödülü sahibidir.