Kapadokya’da ikinci güne erkenden başladık. Haritamızı inceleyerek kendimize bir güzergah oluşturduk. Gezilecek yer çok, zaman ise kısıtlıydı. bu yüzden en çok görmek istediklerimize ağırlık vererek ilerledik.
Uzun zamandır gitmeyi düşündüğümüz bir rotaydı Kapadokya. Son zamanlarda o kadar tanıdığım gitti ki ben de gitmiş kadar olmuştum aslında 🙂 Yine de gidip görmenin yeri ayrı. Sonbahar’ın en güzel döneminde nasib oldu bize de.
Eğer bu yazının ilk bölümünü okumadıysanız, sizi şuraya alayım.
Birkaç gün sonra Mona’dan gelen mesaj; ‘ eğer vize alabilirsem kardeşimle beraber düğününe geliyorum’ oldu. Nasıl tarif etmeliyim bilmiyorum. Şaşırdım, tabiri caizse mutluluktan havalara uçtum. Üç yıl önce umrede tanıştığı bir kızın düğünü için kalkıp Mısır’dan geliyordu. Düğün bahane gezmek şahane değildi. Sadece Peygamberimizin sünnetini uygulamak için davete icabet ediyordu. Bu Nasıl bir kardeşlikti?
Bu aynı zamanda bir dua yazısıdır. İleride yapmak istediklerime dair bir temenni yazısı…
Oldum olası plan yapmayı seven bir insan olmuşumdur. Her zaman uygulama fırsatı bulamasam da severim plan yapmayı. Basit bir tatile giderken dahi ihtiyaç listesi hazırlarım. Hal böyle olunca umereye gideceğim belli olduğu zaman hemen liste hazırlamaya başladım. Sonuçta ilk defa gidecektim ve tecrübesizdim.
Daracık sokakları, taş yolları, cumbalı ahşap evleriyle güzel bir Osmanlı köyü Cumalıkızık. Uludağ’ın etekleriyle vadiler arasında kaldığı için burdaki köylere kızık adını vermişler. Civar köylerin cuma namazı için toplandığı kızık da Cumalıkızık ismini almış haliyle.
Annemler uzun zamandır Bursa’ya, eşimin ailesini ziyarete gitmek istiyordu. Geçtiğimiz hafta sonu bir fırsatını bulunca hep beraber gidelim dedik. Cumartesi günü kahvaltıya davetli olduğumuzdan, sabah namazına mütakip çıktık yola. Güzel bir kahvaltı sofrasında hasret giderip sohbet ettik. Ardından Uludağ için hazırlanmaya başladık. Eldivenler, içlikler, atkılar… Bizi sıcak tutan ne varsa kat kat giyindik. Artık zorlu kar mücadelelerine hazırdık.
06.04.2013
İşte o gün geldi. Son hazırlıklar, etrafta koşturmalar. Allah’a emanetler, Allah’a havaleler… Atatürk havaalanından kalkıyor Medine’ye gidecek olan uçağımız. Pilotumuz sefer duası ile uçuruyor uçağı. Şaşırıyorum; subhanellezi sahhara lena diyorum!
‘‘Allah’ın kulları arasında bir grup var ki, onlar ne peygamberlerdir ne şehidlerdir. Üstelik Kıyamet günü Allah indindeki makamlarının yüceliği sebebiyle peygamberler de, şehidler de onlara gıpta ederler.’’
Orada bulunanlar sordu: ‘‘Ey Allah’ın Rasulü! Onlar kim, bize haber ver?’’
‘‘Onlar aralarında ne kan bağı, ne de birbirlerine bağışladıkları mal olmadığı halde, Allah’ın Ruhu (Kuran) adına birbirlerini sevenlerdir. Allah’a yemin ederim, onların yüzleri mutlaka nurdur. Onlar bir nur üzeredirler. Halk korkarken, onlar korkmazlar. İnsanlar üzülürken onlar üzülmezler.’’ (Kütüb-ü Sitte, c.10, No: 3345)
Yasemin kokuyordu gece, aydınlıktı gök ve ılık bir rüzgar esintisi karışıyordu nefesimize… Yıllardan 2013 , aylardan mayıs… Harem-i Şerif’te, bir regaib gecesine tevafuk etti Mısırlı kardeşim Mona’yla tanışmamız.
04.04.2013
İşte şimdi yol vakti. Yolun ötesinde yolculuk vakti. İlk yolculuğum olacak bu kutsal topraklara. Tabi maddi olarak.Umremiz belli olduktan sonra kaç kez rüyalarıma girdi Kabe-i Muazzama. Kimi zaman avlusunda yüzdüm kimi zaman göremeden döndüm. Hep bir olaylar, bir karışıklıklar. Sonra daha da meraklandı kalbim. Şimdi gerçek oluyor hayalim. Hayal demişken belki de kirlenmemiş bir o kaldı elimde. Ya da öyle olmasını dilediğim.