sırayla sscb, çin ve afganistan ile ters düşüp asıl toprakları olan pamir
’den ayrılmak zorunda kalan ve sonunda yolu van’ın ulupamir
köyüne düşen pamir kırgızları'nın öyküsünü anlatan; göç, göçülen yerdeki öteki olma durumu, özlem, yabancılaşma üzerine düşündürücü bir belgesel. bir daha doğdukları yerlerle dönemeyeceklerinin bilinciyle pakistan’a yaptıkları göç, orada bir mülteci kampında geçirilen 4 yıl sonunda sıcaklar nedeniyle yaşanan hastalıklar ve ölümler cidden üzücü.
köyde yaşayan yaşlılar eski topraklarına, eski adetlerine özlem duyarken gençlerin derdi istanbul’a gitmek ve yırtmak. tabii küçüçük bir deri atölyesinde günde 12 saat çalışmak nasıl bir yırtmaktır orası da tartışılır. ama belli ki gençlerin ilgisi koyunlardan çok internet kafelere yönelmiş. kültürel erozyonu yoğun olarak yaşayan bu toplum, pamir'i hatırlayan yaşlıların da ölmesiyle geçmişle olan bağlarını tamamen yitirecek, belki ulupamir köyünde iki üç aile dışında kimse kalmayacak. rüyasında sürekli pamir'deki dağları, yaylaları gören amca buna güzel bir örnekti. kendisini orada bir yurt çadırının içinde sanırken uyanıp taş evinin içinde bulduğu zamanki hayal kırıklığı vaziyeti çok güzel ifade ediyordu.
güzel ve samimi bir anlatıma sahip, insanı sıkmayan aksine birçok yerde gülümseten bir belgesel bu. prime time'da izlenmez önyargısını yıkarak, her perşembe festivalde izleme fırsatı bulamadığımız belgeselleri ekran getiren ntv
de ayrıca tebrik edilesi.