İstanbul'da bir "Hachiko" hikayesi...
Köpeğin hikayesi, 2003 yılına dayanıyor... Üniversitenin Mütevelli Heyet Başkanı olan ve aynı zamanda Girnedeki Kıbrıs İlim Üniversitesine ciddi yatırım yapan Mustafa Aydının o yıllarda henüz kampus haline dönüşüm evresini tamamlamamış olan bölgenin teftişini yaparken bir sokak köpeğine rastlaması, olayların da tam olarak başlangıcı oluyor.
Nuran Çakmakçı, bu efsanenin doğuşuna köşesinde şu şekilde yer veriyor:
Soğuk ve yağmurlu bir gün, henüz tek blok halinde olan ve daha sonra kampusa dönüşecek üniversiteyi gezen mütevelli heyet başkanı Mustafa Aydın, bir sokak köpeğiyle karşılaşır. Önce öğrencileri korkuttuğunu düşündüğü için sinirlenir; Buradan atın der. Yerinden hiç kıpırdamayan ve kendisine dik dik bakan köpek daha sonra öğrencilerin ve çalışanların kralı olur. Kampusun inşaatından bugüne kadar üniversitenin kapısından bir an olsun ayrılmayan Rocky, şimdi arazide devriye geziyor, etrafta adeta kuş uçurtmuyor. Tanıdığı çalışan ve öğrenciler dışında kampusa giren yabancılara pek de göz açtırmıyor.
KAMPUSLA BİRLİKTE KRALLIĞI DA BÜYÜDÜ
Rockynin kampusu bu kadar sahiplenmesi karşısında duygulanan Mustafa Aydın, tam 10 yıl sonra onun heykelini dikiyor:
Adeta kraldı. Bütün kampusu sahiplendi. Aradan geçen 1015 yıl içinde kampusla birlikte onun krallığı da büyüdü. Kuruma sadakatle hizmet etti. Onun krallığı şimdi ebedi. Kurumu benimseyerek sadakatle hizmetin, ahde vefanın simgesi oldu heykeli.
Aydın, halen üniversitede hayatını sürdüren Rocky ile tanışmasını ve heykelini dikme nedenlerini de şöyle anlatıyor:
Burayı 2003 yılında kampus olarak belirlerken tek blok vardı. Çamur içinde, küçük bir yerdi. Açık alana çıktığımızda bizi karşıladı. O sırada pek de hoş bakmadım. Sık sık gelince güvenlik görevlisine Bu ne yapıyor? Ortalıkta miskin miskin dolaşıyor dedim. Güvenlik görevlisi de Hocam, akşamları aslan kesiliyor, içeri kimseyi sokmuyor dedi. Buraya tam olarak taşınınca öğrenciler ondan çekinmeye başladı. Ben de Atın bunu buradan dedim. Ancak bana öyle bir baktı ki sonra da Hiç kimse dokunmasın dedim. Şimdi 16-17 yaşında. Heykel bir vefanın göstergesi. Bizim aramızda kurumu en çok benimseyenlerin başında geliyor. Heykel fikrini ben düşündüm. Güzel Sanatlar Fakültemizin dekanıyla görüştüm. Heykelini yaptırdım. Kurum sadakati, bağlılık, kurumu koruma çok önemli. Bu aslında kurumun bütün çalışanlarına bir mesaj. Vefa olursa bir köpek de olsa heykeli dikilir. Bütün canlıların kutsal olduğuna inanıyorum. Vefa, sadakat, aidiyet temel ilkelerdir.
Nuran Çakmakçı'nın yazısını okumak için>>>