Köpekler de tıpkı insanlar gibi bir çok duyguyu deneyimler: neşe, üzüntü, korku, güven, mutluluk, öfke, kıskançlık, fedakarca sevmek ve koruyuculuk gibi. Kişiliklerine göre daha çok ya da az yoğun biçimde duygu çeşitliliği gösterirler. Sevdiklerine çok sadıktırlar ve çok çabuk bağ kurarlar. Şüphesiz ki bağlandıkları kişi yok olduğunda kederlenirler. Duman yaşadığı kayıptan dolayı acı çeken köpeklerin en iyi örneklerinden biri.
Dumanı anlamak için kardeşi güzel siyah köpek Çorniy’i tanımanız gerekiyor. Çorniy’nin hastalanıp veterinere giderken kaybolduğu güne kadar birlikte büyüdüler ve ayrılmaz ikiliydiler. Defne Çorniy’nin kayıp olduğunu öğrendiği anda Duman’ı arabasına koyup onun son görüldüğü civardaki tüm sokakları ve çevreleyen alanları aradı. Duman koklayarak Defne ise Çorniy’nin adını seslenerek onu haftalarca aradılar. Pes etmediler, Defne ne zaman sokakta siyah bir köpek görse onun Çorniy olup olmadığını kontrol etti.
Kardeşi geri dönmeyince Duman yas tutmaya başladı. Depresyonu iştahını kaybetmesi, içine dönmesi ve normalden daha çok uyumaya başlamasıyla gözle görülür bir hal aldı.
Duman hala diğer köpeklere soğuk davranıyor, Çorniy’i beklediği için başka bir köpekle de bağ kurabilmiş değil.
Duman’la tanışmaya gittiğimde ormandaki patikada bir yürüyüşe çıktık ve daha sonra ağaçların arasında oturduk. Defne onun hikayesini anlatırken Ahmet de onun kalın tüylerini tarıyordu. Duman başlangıçta konuşmamıza fazla kulak asmadı ancak Defne “Çorniy” ismini söyledikten sonra dikkat kesildi.
Defne gözyaşları içinde onu arayışlarını anlatırken Duman daha da yaklaştı, yüzlerimizi
izledi burnuyla Defne’ye dokunarak onun kendisine sarılmasını sağladı. Hem Defne hem de Duman benzer hisleri paylaşıyorlardı ve Duman’ın belirli aralıklarla patikaya bakarak Çorniy’nin gelmesini bekler gibi bir hali vardı.
Duman BU Patiler Barınma Merkezi’nde ayrılık acısı yaşamış olan tek köpek değil. İstanbul’daki sokak köpeklerinin pek çoğu candan bağlı oldukları insanlar tarafından terk ediliyorlar ve onlar bunun acısını asla unutamıyorlar. Al-Monitor’da yayınlanan Tülay Çetingüleç’in yazdığı “Neden Türkiye’nin köpekleri intihar ediyor?”başlıklı yazıda “Türkiye’de köpekleri terk etmenin kıyı şeridindeki yazlık sitelerde insanların yaz sezonu biterken şehirlere geri dönmeden önce köpeklerini terk etmeleriyle ortaya çıktığından bahsediliyor. Bu durum pet shoplardan uzun süreli bakımları göz önünde bulundurulmadan çocuklara karne hediyesi olarak, Sevgililer Günü hediyesi ya da yıldönümü hediyesi olarak alından köpekler yüzünden şehirlere de yayılmış durumda. Çoğu safkan ve eğitimli olan bu köpekler ya hayvan barınaklarına ya da zaten yüksek bir sokak köpeği ve kedisi nüfusu barındıran Türkiye sokaklarına bırakılıyor. Zavallı durumda ve çok üzgün olan bu köpekler acı içinde sahiplerinin gelip kendilerini almalarını beklerken genellikle açlıktan ölüyorlar.” Onun refahını korumayı uzun vadede taahhüt edebilir durumda olmadan köpek satın almak acımasız bir davranıştan başka bir şey değildir.
BU Patiler Barınma Merkezi köpekleri seven ancak onları evinde barındırabilecek durumda olmayan insanlar için harika bir alternatif oluşturuyor. Hediye olarak köpek almak yerine sevdiğiniz birinin adına bağış yaparak onun bir köpeğin Koruyucu Ailesi olmasını sağlayabilirsiniz. Ayda bağışlayacağınız 200 lira ile bir köpeğe koruyucu aile olabilir, onu istediğiniz zaman ziyaret edebilir, onu yürüyüşe çıkarıp onunla oynayabilirsiniz. Daha sonra köpeğin Barınma Merkezi’nde güvende olduğundan, sevildiğinden ve iyi bakıldığından emin olarak evinize dönebilirsiniz. Bu harika bir çözüm.
Boğaziçi Üniversitesi hocalarından olan ve aynı zamanda üniversitenin Doğal Hayatı Koruma Komisyonu üyesi Prof. Neş’e Bilgin Duman’a koruyucu ailelik yapıyor. Kendisine merkezdeki 66 köpek içinden neden Duman’ı seçtiği sorulduğunda, o kendisini sadece Duman’a karşı değil kampüsün sahipsiz tüm hayvanlarına karşı sorumlu hissettiğini söylüyor. Kampüste gezinirken
Boğaziçili öğrencilerin ve personelin sokak hayvanlarını camialarının bir parçası olarak kabul ettiklerini rahatça gözlemleyebilirsiniz. Bu sebeple Barınma Merkezi’nin böyle bir üniversitede yer alması hiç de şaşırtıcı değil. Boğaziçi Üniversitesi mezunu olan Defne Arsoy ise Boğaziçi öğretim üyelerinin bireysel olarak ya da bölümlerin grup olarak yer aldığı Koruyucu Aile Programını başlatan isim olarak karşımıza çıkıyor.
Bu noktada Çorniy’i tekrar görmemiz pek mümkün gözükmüyor ancak Defne ve Duman onu aramayı hiç bırakmayacaklar. Bizim yapabileceğimiz şey ise Barınma Merkezi’nde gönüllü olup onlara sevgi ve ilgi göstererek yaşadıkları kayıbın acısını hafifletmek. Doğa bilimci Jennifer Rigby’nin dediği gibi “ Geçmişte ne kadar acı çekmiş olurlarsa olsunlar köpekler her zaman affedici ve sevmeye hazırdırlar.”
Hem Defne hem de Duman benzer hisleri paylaşıyorlardı ve Duman’ın belirli aralıklarla patikaya bakarak Çorniy’nin gelmesini bekler gibi bir hali vardı.