Gün ağarmaya başladı ve ben çok ama çok güzel bir ses dinliyorum. Neyin de adamın da sesi çok güzel. Üstelik üfleyen de o, söyleyen de.
Aslında en güzeli, bir insanın on parmağında, ondan çok daha fazla yetenek olması. İçindeki güzellikten bahsetmiyorum bile, onu sesinden anlayabilirsiniz ama saygı duyuyorum işte. Benim yeteneksizliğim de değil bu saygının sebebi. İnanın bana, onun yapabildiği her şeyi yapsam da bunu hissederdim.
Bir insanı seviyorsam; o mutlu olduğunda mutlu olurum. Bunu beni sevdiğini söyleyen insanlarda göremediğimde kalbim çok kırılıyor. Sadece sevdiğim adamı kıskanırım, bir başkası ona ilgi gösterirse. Arkadaşım, dostum dediğim bir insan için onu mutlu edeni de severim. Kıskançlığı arkadaşlıkta kabullenmek çok zor geldi hep bana. Beni çok sevdiğini bildiğim halde, bir başka arkadaşımdan kıskanan, bunu üzüntü sebebi yapan insanların sevgilerini sorgulamadım ama anlayamadım da.
Bunu anlayamadığım ve böyle olmadığım için harika bir insan değilim. Olması gereken bu, sonuna kadar savunurum ve savaşırım gerekirse. Özgürlüğüm kısıtlanırsa vahşi bir hayvana dönüşebilecek kadar acımasız biri olabilirim. Böyle durumlarda sanırım biraz özgürlüğüme dokunuluyor gibi geliyor. Sevme özgürlüğüme.
Lütfen ellemeyin onu, çünkü kimsenin kalbini kırmak istemiyorum.