6-9 yaş, çocuğun yeteneklerini deneyerek kendini ispatladığı ve öz güvenini pekiştirdiği bir dönemdir. Çocuğun bağımsız bir kişilik kazanıp kazanmadığı bu dönemde belli olur. Ailede, okulda ve arkadaş çevresinde kabul gören, aranan, değer verilen bir çocuk 10 yaşına geldiğinde kurallara uyan, sorumluluğunu bilen, ailesi ve arkadaşları ile geçimli bir kimlik kazanmış olur.
Çocuğun bağımsız ve kendine güvenen bir kişilik kazanmasının önünde iki türlü olumsuz eğitim şekli vardır. Biri aşırı sevgi ve koruma merkezli eğitim, diğeri aşırı baskıya ve katı otorite dayanan eğitim. Her iki eğitim şeklinde de çocuk kendi ayakları üzerinde durmayı öğrenemez.
Okul başarısını her şeyin üzerinde gören, önüne yüksek hedefler koyarak onu ders çalışan bir makine haline getiren anne babalar, çocuğun sosyalleşmesini engellemiş olurlar. Yüksek okul başarısı uğruna çocuğu sokaktan, oyundan ve arkadaştan uzak tutmak demek, onu çocukluk haklarından mahrum etmek demektir. Oyundan ve sokaktan uzak kalan bir çocuk biriken enerjisini atamaz. Patlamaya hazır bir bomba gibidir. Sinirlerine hakim olamaz. Küçük bir bahane öfkelenmesine yeter.