Her şey kimchi! - Kore macera Vol. 2 (Altıncı Bölüm)
Her zaman ziyaret etmeye hazır olduğunuz bir varış noktasını ve oraya her gittiğinizde heyecanın gerçek olmadığını biliyor musunuz? Benim için o Güney Kore'ye gidiyordu. Zaten bir zamanlar orada olmama rağmen, bu muhtemelen tüm yıl boyunca beklediğim gezidi ve Eylül ayının ortasında Seul'e gidiyordum!
Geçen yıl Kore’ye yaptığım yolculuk muhtemelen çok kısa oldu - sadece üç günlüğündeydim, vize almaktaydım ve hepsi sanırım çok sıkıcıydı, çünkü belgeleri uçmadan bir gün önce tamamlamıştım. hepsi çok stresli. Yine de, o zamanlar Kore'nin biraz tadını çıkarmam gerekiyor ve oraya tekrar gitmek istememe yetecek kadar yeter!
İlk şey - Kore yemeği sadece şaşırtıcı! Balkanlar'da burada alışkın olduğumuz her şeyden çok farklı ve bu gerçek yüzünden onu çok sevdim! Her şey dengeli bir et ve sebze karışımıdır ve özellikle size bu küçük porsiyonların hepsine hizmet etmelerini sevmiştim - bir öğün için beş veya altı garnitür gibi, bazıları karıştırmak, bazılarını ayrı ayrı yemek, ama yine de bana inandıktan sonra aç olmayacaksın!
Fakat gezinin başlangıcı ve bu yıl Seul’e olan yolculuğumun nasıl başladığı ile başlayalım. 4 günlük bir barış konferansına katılmak için Kore'ye gidiyordum ve yine Türk Hava Yolları'yla (en sevdiğim havayolundan önce belirttiğim gibi) uçtuğum için, İstanbul'da yaklaşık üç saatlik bir konaklama yapmam iyi oldu. Oraya gitmek için çok heyecanlıyım ve İstanbul'dan Seul'a olan uçağın yaklaşık 10 saat sürdüğünü umursamadım, sadece en sevdiğim ülkeye ulaşmak için her şeye hazırdım! Ya da öyle düşündüm… çünkü sorunlar Üsküp'teki Türk Hava Yolları sayacına girdiğimde başladı.
İstanbul'a uçmak için biniş kartı almıştım, ancak Seul'e gitmek için değil… bu yüzden havayolu temsilcisi İstanbul'a dokunduğum anda bilgi masasına gitmem ve biniş kartı istemem gerektiğini söyledi. İstanbul'a uçuş bir saat kadar sürdü, sanırım özel bir şey yok, o yüzden indikten hemen sonra biniş kartımı almaya gittim. Yani, sadece bileti alacağımı ve bu olduğunu düşündüğümde, tezgahta sürpriz bir cevap aldım - beklemeye alındım. İlk başta bunun ne anlama geldiğinden emin değildim ama sonra biraz googling yaptım ve bunun gerçekten iyi bir şey olmadığı anlaşıldı - Havayolunun temelde uçuştaki koltuklardan daha fazla bilet sattığı anlamına geliyordu, bu yüzden ihtiyacım vardı. herkesin uçağa binmesini bekleyin ve sonra koltuk kaldığını görmek için bekleyin. Bu yüzden daha sonra ne olacağı ile meşgul olduğum için mesleğimin tadını çıkarmadım.
Kapıda, barış konferansı için Seul’e giden diğer yolcularla tanıştım - Kosova’dan Adriatik ve Alketa. Adriatik'i bir yıldan beri biliyordum ve ilk defa Alketa ile buluşuyorum. Her ikisi de Priştine'de yaşayan gazeteci adamdı. Alketa'nın da bekleme listesine alındığı ortaya çıktı, bu yüzden ikimiz de herkese binmeyi ve bizimle neler olacağını görmeyi bekledik. Seçeneklerden biri, gece İstanbul’da kalmak ve bir sonraki seferi Seul’e uçmaktı, ancak Kore’ye mümkün olan en kısa sürede ulaşmak ve zamanımın tadını çıkarmak istediğim için bunun olmasını ummuyordum!
Sonunda benim, Alketa ve iki Korelinin, beklemeye alınan bir erkek ve bir kız olduğu ortaya çıktı. Onlarla şaka yapmaya başladık, havayolunun bizi pilotların kabine koyabileceği ya da birkaç koltuk paylaşmamız gerekebileceği - yani bir kişi diğerinin otururken ayakta durması ve sonra yer değiştirmesi gerekirdi - tipik Balkan mizah ama şakalarımızı yaptıklarını sanmıyorum ve bu ihtimalden korkmuş gibiydi. Bununla birlikte, atıldığımız duruma hepimiz güldük ve sonunda her şey yolunda gitti, uçuşta koltuklarımız oldu.
Uçuşta yanımda olan insanlar hakkında fazla bir şey hatırlamıyorum, çünkü 10 saat boyunca müzik dinledim, bir film izledim ya da uyudum. Zaman farkı 8 saat gibi olduğundan, oraya 5–6 pm gibi bir şeye vardık ve pasaport kontrolü ve bagaj talebinden sonra, sonunda Seul'daydık! Güney Kore barış aktivizmi bir sivil toplum örgütü olan organizasyondan insanlar müthişdi ve bizi muhteşem bir karşılama attı. Ardından Seul ticaret bölgesindeki otelimize gittik - Gangnam! Yup, ünlü Opa Gangnam tarzı şey!
Yorulmamıza rağmen, yine de otele kısa bir yürüyüş ve akşam yemeği için gitmeye karar verdik.
Ben, Adriatik, Alketa ve Koreli misafirlerimiz güzel bir akşam yemeği yediğimiz bu restoranı ziyaret ettiler - tofu salatası, pilav, farklı kimchi ve et çeşitleri, biraz bira ve biraz soju (Koreli rakı gibi). votka belki).
İlk başta Koreli kızlar bu sojuya sahip olduğumuz için endişeleniyorlardı ve şüphelilerdi, çünkü ertesi gün konferans ve diğer şeyler ile ilgili çoktan bir gündem vardı, ama gerçekte bu soju alkol kadar güçlü değildi Balkanlar'da yaşıyoruz, böylece sorunsuz bir şekilde birkaç bira ve soyunma gibi içebildik.
Akşam yemeğinden sonra, konferansa katılan başka bir arkadaşımla da tanıştım - daha önce gelen ve daha önce Seul’ün bazı turistik yerlerini ziyaret etme şansı olan Banja Luka'dan Mito. Mito'yla dışarıda başka bir pancar vardı ve bir süre sonra bir kaç gece aramaya karar verdim, çünkü önümüzdeki birkaç gün telaşlı olacaktı.
Bir miktar jet gecikmesiyle uğraştıktan sonra, sabah kalktığım yolculuktan yorgunluk ve genel yorgunluktan sonra duş aldım ve gitmeye hazırdım! İlginç bir gün geçirecektim, çünkü aynı zamanda bir oturumda ana konuşmacı oldum - ve bu benim için bir ilkti, bu yüzden A-oyunumu Makedonya'daki politik durum hakkında yazdığım bir konuşma yaparken getirmek zorunda kaldım. ve Balkanlar.
Kahvaltıda, temelde bir suşi türü olduğundan, daha az karmaşık ve daha az malzemeyle birlikte, en sevilen Kore yiyeceklerinden biri olan kimbap vardı.
Ondan sonra konferansın ilk oturumunu yaptık, önceki seneyi de gördüğüm bazı kişilerle buluştuk ve dinledik; Bir sonraki bölüm aslında bir konuşma yapmam gereken bölümdü, bu yüzden ilk önce bir odada 20–30 kişiden fazla olmayan, sadece oturduğum ve konuşmamı sunan bir oda olacağını düşünmüştüm. bir sürpriz için.
İkinci bölümün yapıldığı oda doluydu, içinde 200 kişi vardı ve konuşmayı yapmam gereken ana sahne! İlk başta korkunç görünüyordu, ama deneyim için oradaydım, bu yüzden kendime söyledim, ne cehennem, bunu yapabilirsin!
Benden önceki konuşmacı, oradaki iç savaş hakkında bir konuşma yapan Kongo’nun saygısı ve gerçekleştiği zulmü… bir noktada, bir tür yamyamlığın olduğunu söyledi.
Ben de o noktada düşündüm, “bak, bu adam yamyamlık hakkında konuşuyor ve az tanınan Makedonya'da bazı küçük etnik huzursuzluklar hakkında bir konuşma yaptın” - bütün bunların önemi nedir? Yine de sahneye çıktım ve konuşmamı yaptım - sanırım ilk seferim olduğu gibi iyi gitti ve bir dahaki sefere nasıl daha iyi yapmam gerektiği konusunda çok şey öğrendim.
Seansların ortasında biz de güzel bir öğle yemeği yedik - kimchi ve et köfte, biraz bira ile - ev sahiplerimiz yine gün geçtikçe sarhoş olabileceğimiz için endişelilerdi. Yine de, oradaki alkol ortalama Balkan insanı için çok zayıftı, bu yüzden endişe etmemeleri gerekiyordu. Aldığımızdan beri Coex Alışveriş Merkezi'nde molalar veriyoruz, aynı zamanda muhteşem bir şey - Starfield kütüphanesi!
Bana sorarsanız bu kütüphane gerçekten merak ediyor ve daha önce gördüğüm hiçbir şeye benzemiyor! Bütün gün orada oturabiliyorum ve sıkılmayacağım, bana milyonlarca kitap vardı gibi görünüyordu - kesinlikle yabancılar için bir cazibe!
Akşam saat 7.00 civarında, aralarında bir Güney Sudan bakanı olan bazı ilginç insanlarla tanıştığım bir akşam yemeğine katıldım, sosyal refah olduğunu düşünüyorum, ve orada önemli bir rolü olan ancak İngilizce bilmiyordu. çok iyi, bu yüzden bu rolün gerçekte ne olduğunu tam olarak anlatamadı. Ayrıca gerçek bir prenses olmayan ama Filipinler'de bir barış aktivisti olan seyahat eden prenses Maria ile de tanıştım.
Hareketli bir ilk günün ardından, Cheonggyecheon Deresi yakınında Mito'yla birlikte yürüyüşe çıkacaktık - kentsel ve doğal olanı birleştiren bir alan, aynı zamanda bu yenilikçi tasarıma sahip, dere boyunca sanat galerileriyle.
Bir süreliğine oraya yürüdük, oraya varmak yaklaşık yarım saat sürdü ve sonra akarsuya yakın olan cadde boyunca yürüdük, sokak yemeği, farklı türden gıda kamyonları, mücevher satan ilginç standlar , hediyelik eşya vb.
Ertesi gün büyük konferans etkinliği yapıldı - Hwaseong adlı bir kentte, Kuzey Kore'den Hwasong roketleri gibi uzaktan gelen bir festivalde düzenlenen bir festivaldi.
Ama bunun bir bağlantısı olduğunu sanmıyorum. Öğleden sonra başlayacak olan etkinlikten önce sabahları Gangnam'da bir yürüyüşe çıktım, bazı gökdelenlere hayran oldum, biraz kahve içtim ve sanırım güneşin tadını çıkardım.
Hwaseong binmek yaklaşık üç saat sürdü ve biz vardığımızda aldığımız resepsiyon inanılmazdı! Toplanan kalabalığın içinden geçerken, bizi çok gürültü ile karşılayan gerçekten kendimi Başkan Tito gibi hissettim ve sanırım çok da çok ürkütücü hissettim - ama sanırım Balkanlar’da asla görmeyeceğimiz güzel bir jestti. Bu resepsiyondan yararlanın, özellikle gazeteciyiz ve insanlar sürekli olarak bize “pislik” diye atıfta bulunuyorlar.
Barış festivali, bir kart bölümü, çok sayıda konuşma, dans etme, şarkı söyleme, yaklaşık üç ila dört saat süren farklı performanslar sırasında görülmesi gereken bir gösteri oldu. Burada Mısır'dan Sarah ile tanıştım - Kahire'de çalışan bir gazeteci ve sevimli bir kız!
Otele en kısa sürede geri dönersek, şehirdeki içecekler için, sadece Seul gece hayatını hissetmek ve bu dokuz saatin sonunda dinlenip seyahat etmekle birlikte seyahat edeceğimizi kabul ettik.
Otele geri döndükten sonra, hafif bir akşam yemeği yedik ve sonra Mito ve Sarah ile birlikte şehrin daha çok uluslararası bir parçası olan Itaewon bölgesine gittik.
Kalabalık değil, ilginç bir yer aradık ve temiz görünen bu Fountain bar'ı bulduk. Orada bazı biralar vardı ve ben de bir süre Seul'de çalışan bazı Amerikalılarla tanıştım. Bir süre onlarla konuştuk ve onlardan birinin Chicago'da Makedon toprak sahiplerine sahip olduğu ve bu da dünyanın çok küçük ve küçük bir yer olduğunu kanıtladı.
Ondan sonra Itaewon'da biraz yürüyüş yaptım - hemen hemen her bar insanlarla doluydu, içiyor ve eğleniyordu - ama sanırım geç saatlere kadar kalmak için çok yorgunduk, bu yüzden saat 2 civarında otel için ayrıldık.
Seul yakınlarındaki bir adada bir veda ziyafetine katılmak üzereyken, öğleden sonra 5 gibi başlayan bir gündem vardı. Ancak oraya gitmek için saat 2'de ayrılmam gerekiyordu. Sabah ev sahibim beni Kore Savaş Müzesi'ne götürdü.
Gerçekten Kuzey Kore sınırına gidip rezil DMZ'yi görmek istediğim için, ama bu müzeyi ziyaret etmek hiç de şansım olmadı, sonuçta bu kadar kötü bir fikir değildi. Oradaki deneyimim ve Kore savaşı, birleşme süreci ve bugünlerde iki ülke arasındaki genel durum hakkında kapsamlı bir yazı yazdım - her şeyi buradan okuyabilirsiniz.
Bizim ana beni ve Mito yemeğe önce Ziyafet - öğle yemeğine götürdü ve Galbi - Kore Barbekü Barbekü yemek gerekiyordu, ancak biz çok zaman yoktu çünkü yapmak için benzer ve kolay bir şey yedik - biz bulgogi yedik ( bu ateş eti demektir).
İlk bakışta iyi görünmüyordu ama cehennem kadar lezzetliydi ve galbi'yi deneyene kadar bu kesinlikle benim en sevdiğim Kore yemeği! Ayrıca sebze çorbası olabilir bizim için yenilik olan bir şey denedik. Ve bir sürü kimchi! Ya da Mito'nun açıkça söylediği gibi - burada her şey kimchi!
Ada gezisi güzeldi, araba yolculuğu sonrası mekana bir tekne götürdük ve tekrar Tito'ya hoş geldiniz, bir sürü insanla barışa katkımız için bize teşekkür ediyoruz!
Ziyafet ilginçti, belki de yaklaşık 15 dakika süren birçok performans, dans, şarkı ve havai fişek gösterisi ile. Orada da pek çok yeni insanla tanışmak zorunda kaldım, çoğu dünyanın dört bir yanından gazetecilerden - Suriye, Endonezya, Lübnan vs.
Ziyafetin sonunda akmaya başladı, bu yüzden o yer tam anlamıyla yaklaşık olarak sular altında kaldı ve bu da biraz sert bir şekilde geri döndü ve sanırım gece yarısı ya da bir şey hakkında otele geldim.
Yine de çok yorgun hissetmiyordum ve ertesi gün Seul'daki son günüm olduğundan yakınlardaki bir barda küçük bir yürüyüş yapmak ve bir bira içmek için dışarı çıktım.
Son gün tamamen gezi ve hediyelik eşya satın almakla ilgiliydi, aynı zamanda geleneksel Hanok köyüne ve ünlü Hongdae bölgesine gitmeyi planlamıştık.
Güne çok sayıda balık gördüğümüz, canlı ahtapot yemeyi teklif ettiğimiz ve vatozu denediğimiz bir balık pazarına giderken kahve içmeye başladık. İğrençti, ama yine de bir deneyimdi, bundan sonra Tongin sokak pazarında gerçek yiyecek - sokak yemeğine gittik.
Kore sokak yiyecekleri hakkında biraz araştırma yaptım, bu yüzden ne alacağımı tam olarak biliyordum - biraz balık köftesi, biraz dallanmış (kızartılmış atıştırmalık türü) ahtapot, eritilmiş peynir ve Kimchi krepiyle! İçkiler için şaşırtıcı bir şekilde çok iyiydi sikhe - Bu pirinç içki aldı!
Bu muhteşem öğle yemeğinden sonra, aslında otantik mimarisi, hoş görünümlü evleri ve Seul'un geri kalanını gören harika bir manzaraya sahip olan geleneksel bir köy olan Hanok köyüne gittik! Çok sayıda turistle birlikte gezintiye çıktık, zaman geçtikçe bazı hediyelik eşyalar aldık. Geçen yıl hatırladığım başka bir bölgeye kısa bir yürüyüş yaptık - bazı hediyelik eşya aldığımız Myongdong bölgesi ve sonra bu Kore gezisi - Hongdae bölgesi için son istasyonumuza gittik.
Burası baştan beri gezmeyi çok istediğim bir yerdi ve sanırım sonunda en iyisi için ayrıldık! Yer çok canlıydı, birçok genç insan, birçok sokak gösterileri, farklı türden dükkanlar, yiyecek, kozmetik, kıyafet - tüm gününü Hongdae'da geçirebilir ve hayal kırıklığına uğramayabilirsiniz!
Daha önce okuduğum gibi, Hongdae'ın da iyi bir gece hayatı vardı, ama ne yazık ki erken ayrılıyorduk, buna şahit olamıyorduk. Ama bir dahaki sefere kesinlikle yapacağım! Twigim ve toppoki - sadece alan çevresinde pencere alışveriş ve bazı elveda aperatifler olan gün sona erdi! Lezzetli şeyler, Kore yemeklerinin çoğu gibi orada denedim!
Gün kesinlikle hızlı geçti ve otele geri dönme, eşyalarımızı toplayıp gece yarısı uçuşunun olduğu havaalanına gitme zamanı gelmişti. Bu sefer uçuş daha uzun sürdü - yaklaşık 11 saat, ve nedenini bilmiyorum.
Ama Mito ile şaka yaptığımız gibi - Makedonya ya da Bosna Hersek'te 11 saat daha az olduğu için sonuçta o kadar da kötü değil! Bu yüzden harika ev sahiplerimizle vedalaştık ve itiraf etmeliyim ki, bu yolculuk bu yıl yaptığım herhangi bir seyahatten çok daha yoğun olmasına rağmen - buna değerdi ve Kore'de daha fazla aşık oldum!