UNUTTURMAYACAĞIZ
“Yüzyılın Felaketi” Kocaeli Depremi, kentimizde 12 yıl sonra hala acıyla, korkuyla ve geleceğe yönelik kaygılar ile anılıyor. Bugün ve yarın Türkiye yine depremi, depreme hazırlığı konuşacak. 17 Ağusto
“Yüzyılın Felaketi” Kocaeli Depremi, kentimizde 12 yıl sonra hala acıyla, korkuyla ve geleceğe yönelik kaygılar ile anılıyor. Bugün ve yarın Türkiye yine depremi, depreme hazırlığı konuşacak. 17 Ağustos felaketinde kaybettiklerimizi anmaya yönelik tören ve etkinlikler de bu akşamdan itibaren başlıyor.
7. 4 ŞİDDETİNDE KORKUNÇ SARSINTI
Kocaeli kenti, 16 Ağustos 1999 Pazartesi gününü 17 Ağustos 1999 Salı gününe bağlayan gece saat 03. 02’de “Yüzyılın Felaketi”ni yaşadı. 7. 4 şiddetinde olduğu açıklanan, fay hattında 4 büyük parçanın arka arkaya kırılmasına neden olan korkunç deprem yaklaşık 45 saniye sürmüştü. Bugün ilköğretim okullarını bitirmeye hazırlanan çocuklar, o büyük felaketten sonra doğdukları için depremi bilmiyorlar. O korkunç felaketi yaşayan hemşerilerimizin önemli bir bölümü de vefat etti. Ancak, bu kentte
17 Ağustos 1999’u yaşamış son insan da ölene kadar “Yüzyılın Felaketi” unutulmayacak ve unutturulmayacak.
TÜRKİYE DERS ALMALI
Ülkemiz bir deprem ülkesi. Topraklarımızın büyük bölümünden dünyanın en riskli, en tehlikeli fay hatları geçiyor. Çok büyük bir olasılıkla önümüzdeki on yıllar içinde İstanbul ve Trakya bölgesini etkileyecek. Bölgemizde de hissedilecek yeni Marmara Depremleri yaşanacak. 17 Ağustos felaketinde yitirdiklerimizi anarken, bu büyük felaketten alınması gereken dersleri de bir kez daha hatırlamamız, Olası depremlere yönelik her türlü önlemi alarak, hazırlıklı olmamız gerekmektedir.
ZOR, ACI GÜNLERDİ
17 Ağustos 1999 depremi bir doğa olayının çok ötesindeydi. Kocaeli merkezli, İstanbul, Yalova, Sakarya, Bolu ve Düzce’yi de etkileyen hat üzerinde binlerce bina yıkıldı, resmi rakamlara göre 17 bin civarında kişi yaşamını yitirdi. İnsanlar yıllarca evsiz, barksız yaşadı. Aileler dağıldı, düzenler bozuldu. İnsanlar yıllar boyu psikolojik travmadan kurtulamadı. bu tabloları, yıkıntıları görmeyen insanlara o günleri, geceleri yaşamayanlara
“O gece”yi anlatmak gerçekten zor.