Federal yönetim, Roosevelt’in önderliğinde yetkilerinin, özellikle ekonomi üzerinde, büyük ölçüde genişletilmesine tanık oldu. Roosevelt’in güçlü bir toplum duyusu vardı. Denetimsiz bireyselliğe güvenmez ve acı çeken insanlara sempati duyardı. Ancak, ABD sistemine karşı bir kini yoktu. Kapitalizmi kurtarmak istiyordu; batırmak değil.
İkinci New Deal (1935-1938), daha çok patron karşıtı ve daha çok tüketici yanlısıydı. Roosevelt Çalışma Projeleri İdaresi’ni (WPA) kurarak tüketicinin alım gücünü harekete geçirmeye, 1933’te ülkeyi altın standardından çekmeye karar vermişti. Ne var ki, uluslararası ticaret altınla yapılabiliyordu. Hükümet onsu 35 dolardan altın satın alacağını açıklayarak, ülkeye büyük bir altın akınının başlamasına yol açtı. Böylece bu değerli metalin temel stoku 1940’ta eskisinin üçte biri kadar arttı. Bu para siyaseti ve işsizlere yardım harcamaları, 1940’a varmadan ekonomiyi iyileşmeye doğru götürmeyi başardı.
New Deal’in etkisi bir reform önlemi olarak Amerikan sistemini temelden değiştirdi. Tarım ürünlerinin fiyatları desteklenerek, tarım ekimleri merkezden planlandı. Güçlenen Federal Rezerv Kurulu’nun denetiminde, para dağılımı özel değil, federal bir sorumluluk oldu. Borsa, Güvenlik ve Kambiyo Komisyonu’nun düzenlemesi altına girdi. Federal Depozito Sigorta Şirketi, banka mevduatlarını sigortaladı ve bankacılık etkinlikleri Bankacılık Yasası’yla (1933) sıkı denetim altına alındı. Ulusal İşçi İlişkileri Yasası, işverenlerle çalışanlar arasındaki ilişkileri kamuoyuna mal etti. Özel tekeller kırılarak kamu düzeni altına sokuldu; anti-trost çabalar yeniden canlandı.
Ekonomik etkinlikler federal yönetim tarafından denetlenmeye başlandı. Halkın çoğunluğu için New Deal yasası minimum bir geçim standardı belirliyordu. İşçi Standartlar Yasası, asgari ücret veren ve en çok çalışma saati sınırlamaları getirdiği gibi, çocuk yaştakilerin çalıştırılmasını da yasaklıyordu. Sosylik Güvenlik Yasası, yaşlılara ve özürlülere emeklilik maaşı, işsizlik sigortası, bağımlı çocuklarıyla yalnız yaşayan annelere aylık ve körlerle sakatlara doğrudan yardım bağlanmasını güvence altına alıyordu.
New Deal ayrıca, örgütlenmiş sendikaların daha yüksek ücret kazanmalarını da olanaklı kıldı. 1938’de Sanayi Örgütleri Kongresi (CIO) kuruldu. New Deal ayrıca, felaket zamanlarında federal yönetimin olumlu önlemler alacağı konusunda da bir tür güven duygusu sağladı.