1 Mart 2011 Salı
Gülmek… hayatın en değerli iki anından biri bence, diğeri ağlamak. Ağlayana kadar güldüğüm anlarla, ağlarken bile güldüğüm anlar en tatlı anlarım. İçinde garip bir duyguyu barındırıyor, hani böyle aşk gibi ama aynı zamanda uçmak gibi, belki de böyle hızla bir şeylerden kaçmak gibi hatta belki saklanmak gibi.
Kızımdan sonra içimdeki ben sanki tamamlandı. Her gözyaşım peşi sıra gelen bir gülümsemeyle sonlandı. Onun beni güldürdüğü kadar hiçbir şey güldürmemişti beni böylesi içten. Eğer bir insan anneyse en sinirli, asabi hatta çekilmez anın peşi sıra gelen bir kahkaha atabilecek potansiyele sahiptir. Çünkü çocuk demek zaten gözlerinin içinden mutluluk veren bir enerji saçan yavru insan demektir. Çocuk demek her daim gülen yüz demektir. Onun olmadığı ama aslında o yokken de mutlu olduğun anların tadı bile yavan gelir kimi zaman. Bütün duygular sanki o geldikten sonra gerçeklik kazanmıştır anne ruhunda. O yüzdendir ki anne bir çocuk için sığınılacak en güvenli limandır.
Ben hep kızım beni en kızdırdığı anlarda gülerim aslında. Mesela ben giydirmeye çalıştıkça kaçan hali… Pijamaya sağdaki bacağını soktuktan sonra soldakini sokarken sağdakini çıkaran hali hatta bunun 2-3 döngü devam edişi. Altını değiştirirken bezini takmama izin vermeyip sağa sola dönen bol neşeli kahkahalı hali… Uyusun diye gözünün içine bakarken aradan geçen 1 saatin ardından uyumamakla birlikte o karanlıkta gözlerimin içinin içine bakıp gözünde bin damla uykuyla gülen hali… Mamasını yedirmek için bir kaşık hadi bir kaşık daha diye uğraşırken kaşığa bir şaplak atıp her şeyi etrafa saçmakla beraber bundan deli gibi keyif alan hali… Oyuncak verince ağlayan kumanda verince sevinçten dört köşe olan hali…
Aslında ben onu izlerken çoğu zaman yüzümde aptal bir gülümsemeyle buluyorum kendimi. Çocuk gülümsemektir, mutluluktur. Çocuk sevdirir, eğlendirir. Çocuk komiktir ve komik çocuktur. İyi ki vardır çocuk kirlenmiş dünyada saf olan tek şeydir, kirlense de kirlenmeyendir çocuk.
Nurefşan ın Annesi
http://www.benkizimindelisiyim.blogspot.com/