Sen babasızlığın ne demek olduğunu bilir misin baba...
Ben biliyorum .Bir 3 Nisan sabahında öğrendim.Öğrendik hep birlikte.O tarihten sonra hiç bir ay ,hiç bir mevsim ,hiç bir gün aynı değil.Hiç bir çiçek kokmuyor,hiç bir yağmur ıslatmıyor ,soğuklarsa üşütmüyor artık.
Babamız yaşıyorsa hala çocuğuz demektir. Ve bu, dünyalara bedeldir.O anların kıymetini bilmek ,dört elle sarılmak sıcağını ,kokusunu yanıbaşında hissedebilmek hayatta alınabilecek en büyük ödül,tadılabilecek en büyük mutluluk.
Bir evladın gözünde annenin yeri tartışılmaz şüphesiz. Ama babanın da ayrı apayrı bir yeri vardır.
Yalnızlıklarda, karanlıklarda, meçhullerde, garip kalındığında, çaresizliklerde aranır, destek beklenir.Çünkü baba sırtını dayadığın en sağlam yerdir,açıkta kalmaz o varken omuzların,sessiz kalmaz çağırışların ,gücün hiç eksilmez hayata karşı.Ama o an geldiğinde şirazen kayar,tutunacak dalın ,güvenecek sol yanın ,gücünün göstergesi yumrukların bebek acizliğinde iki yakanda birleşip kalıverir....
Babasızlık bir kor gibi yüreğimi dağladı ocağımıza düştüğü an, hâlâ da dağlamakta…
Gönlümün en yüksek yerinden başladı yuvarlanmaya bir çığ, büyüdü, büyüdü, büyüdü aldı beni içine. Sıktı, sıktı, sıktı tam boğulacakken bırakıverdi, fırlatıp atıverdi; Issız, karanlık, sadece fırtınaların hüküm sürdüğü diyarların en kuytu köşelerine… O köşelerde kaldığım(ız) gün sudan çıkmış balık gibi ,karaya vurmuş taka gibi anlamsızlaştım(ık).
İşsiz kalınabilirdi, aç susuz kalınabilirdi , ama babasız kalınamazdı .Hiç kondurmamışız demek ki onun olmadığı bir geleceği yaşamayı.
Şimdi kendimi okyanuslar ortasında dümeni kırılmış, rotasını kaybetmiş ve sığınacak liman arayan bir gemi gibi hissettiğim zor günlerimde, yine hep babam var aklımda.Kulağımdan hiç eksilmeyen sesiyle,o pek az insana bahşedilen öngürüsüyle ...
Babam gidince hayatımızdan , annem ve kardeşlerimle ortalık yerde kalıverdik. Ne kadar zor ne kadar aşılması güç bir yolmuş.Yaşamadan hiç katedilemeyecek bir yol.Biz kenetlendik acımızın bağrımızı delip geçtiği yerlerde ,onun türküleriyle ,ondan kalan ondan gelen sıcaklıkla yol aldık hayattan .Hem çok eksildik tamamlanmamacasına,hem de yokluğun birleştirdiği güçle ayakta kaldık bıraktığı emanetlerine sımsıkı sarıldıkça.
Derin bir uyku hali yaşıyorum yıllardır. 11 yıldır uykudayım. Uyanamıyorum.Uyanılamıyor böylesi derin bir uykudan.
11 yıldır da uykumda ağlıyorum.Küçük bir çocuk korkusuyla uyanıyorum babasız sabahlara.Var olmasını umudederek ama olmadığını her an derinlerde hissederek.
Babasız çocuk ipsiz uçurtmaya benzermiş.İpin ucu yıllar önce kaçmış uçurtmalar olduk herbirimiz .Ama baba ocağının üzerinden başka bir yere uçamadık, hiç öğrenememiştik ki başka rüzgarlarda başka gökyüzünde uçmayı.Gidemedik bir yere.Asılı kaldık gövdelerimizden bacanın bir köşesine.
1 kelimeden 2 heceden oluşur.Birde 4 harfi vardır BABA´ nın.Baba olmak cesaret,mutluluk ister..Bir kere kaybettiğin zaman bir daha geri gelmeyendir baba. Onu kaybettiğinde baba özlemiyle yaşamaya başlarsın çaresiz...Sonra yıllar geçerr babasız.Sadece fotograflar kalır elinde bir de bıraktığı emanetler,yıllar geçer hatta bir ömür geçer. O fotograflar sendedir ,bakidir sen yaşadıkça babanın yanağının köşesine kondurduğu öpücükleri gibi izi ,kokusu kalır.
Sen bir hayatsın baba, yaşadıkça güzelleşen ve güzelleştikçe anlam kazanan ve vazgeçilmez olan.
an geldi,
paldır küldür yıkıldı bulutlar
eski heyecanlar öldü
o an geldi ki
bitti muhabbetler
ışık söndü
baki karanlıklar
yalnız ağlamaklı
sabahlar
babasız mevsimler
başladı
o andan nefret ettim hep.İlk keskin virajıydı hayatımın.Dönemedim ama ,dönemedik.
4015 gündür yarım nefeslerle ,annemin gözündeki bir parça mutluluğa umutla bağlanarak,o virajın dönülüp dönülmeyeceğini bilmeden yaşamaya ,sana geleceğimiz günleri saymaya devam ediyoruz.Bekle babacığım ,bekle gelmek sırası bizde..
Aktarım anında Bu Yazı 473 kez okundu