Trene bindim. Boş bir yer baktım. Oturdum bir yere. Yan ve karşı koltuklar boştu. Karşıma zayıf, uzun saçlı, yorgun yüzlü biri oturdu. Tezer Özlü’ydü. Ne yapacağımı şaşırdım. Konuşmak istiyordum. Nereye gidiyorsunuz, diye sordum. Berlin’e dedi. Nerden geliyorsunuz, diye sordum. Trieste’den dedi. Pavese’nin evine ve intihar ettiği otele gitmiş. Anlatsanıza bana Pavese’yi dedim. Biliyorum onu çok seviyorsunuz. Yorgunum, dedi, dişim ağrıyor. İlaçlarımı aldım. Diş ağrım geçerse uyuyacağım.
Yanıma geldi. Başını omzuma yasladı. Hadi bana bir şeyler anlat, ağrım geçince de uyuyayım. Peki. Başladım bir şeyler düşünmeye. Urla ve Karaburun’a gitmiştim. Yolda Ambarseki adında bir köy var. Boşça bir köy. Köye girdim. Caminin yanında bir teyze vardı, önünde reçeller, zeytin, kuru üzüm vardı. Satıyordu. Sohbet etmek istedim. Teyze çok ilginç şeyler anlatmaya başladı. Adımı sordu, Girit adım dedim. Atalarım ordan geldiği için bana Girit adını vermişler. Teyze Giritli kadınlar dayanıklıdır, uzun yaşarlar dedi.
Konuşmaya devam etti. Bir gece rüya gördüm. Rüyamda bir ses bana, Atlantis tam beşyüz kilometre ötede battı dedi. Oğlumun haritaları vardı. İnceledim. Tam beşyüz kilometre ileride, deniz tarafına doğru gidince Yunanistan ile İtalya arasında kalan İthaka adası vardı. Atlantis kıtası burada batmış olmalı dedi, buna inanıyorum diye ekledi. Atlantis’ten kurtulanlar da var. Çok az sayıda kişi onlar. Ve o kişiler özel insanlar. Her şeyi hissedebilen, görebilen, üçüncü gözü olan insanlar onlar. Teyze buna adı gibi emindi.
Tezer Özlü ise ben bunları anlatırken uyumuştu bile. Diş ağrısı geçmiş olmalıydı. Diş ağrısı geçse de onun bedeninde birçok ağrı vardı daha. Hastalıkları nedeniyle. Berlin’de de kliniğe gidiyordu belli ki. Zaten hayatı Berlin’de geçmişti en çok. Hep böyle yolculuk yapardı. Trenle, otobüsle, gemiyle. Avrupa’yı gezerdi yalnız başına. İleride ölümü de bu kentte oldu zaten. Omzumda uyuduğu zaman ölümünden birkaç yıl önceydi.
(Sevgili yazarımız Tezer Özlü ile ilgili bir hayalim)