query: พระนางเธอลักษมีลาวัณ แต่งงานกับใคร ?

title: พระนางเธอลักษมีลาวัณ

text: หม่อมเจ้าหญิงวรรณพิมล ทรงเฝ้าทูลละอองธุลีพระบาทพระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัวเป็นครั้งแรกที่ห้องทรงไพ่บริดจ์ในงานประกวดภาพเขียน ณ โรงละครวังพญาไท ซึ่งนับเป็นงานชุมนุมของพระบรมวงศานุวงศ์ทั้งผู้ใหญ่และหนุ่มสาว[5] ในงานนี้บรรดาท่านหญิงทั้งหลายของราชสกุลวรวรรณจึงเสด็จมาในงานนี้ด้วยหลายองค์ซึ่งรวมไปถึงพระภคินีคือ หม่อมเจ้าวรรณวิมล[5] ซึ่งต่อมาได้ต้องพระราชหฤทัยของพระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัวเป็นอันมาก

title: พระนางเธอลักษมีลาวัณ

text: วันที่ 29 สิงหาคม พ.ศ. 2504 นายแสง หรือ เสงี่ยม หอมจันทร์ กับนายวิรัช หรือเจริญ กาญจนาภัย อดีตคนสวนที่ถูกพระนางเธอลักษมีลาวัณไล่ออกไปเห็นว่าพระนางเธอทรงเป็นเพียงเจ้านายสตรีทั้งยังชรา และอาศัยเพียงลำพัง กับทั้งเคยสังเกตว่าในตู้ชั้นล่างพระตำหนักลักษมีวิลาศมีเครื่องราชอิสริยาภรณ์ เข้าใจว่าเป็นของมีราคาทั้งสองจึงกลับเข้ามายังพระตำหนักลักษมีวิลาศ

title: อาคารวรรณสรณ์

text: ที่ดินของอาคารวรรณสรณ์ไม่ใช่วังเก่าของพระนางเธอลักษมีลาวัณ มีหลายคนเข้าใจผิด ว่าที่ดินและบ้านหลังดังกล่าวเป็น "วังลักษมีวิลาศ" ซึ่งเป็นวังเก่าของพระนางเธอลักษมีลาวัณ ในรัชกาลที่ 6 และเป็นสถานที่ที่พระองค์ถูกลอบปลงพระชนม์เมื่อวันที่ 29 สิงหาคม 2504 ซึ่งคลาดเคลื่อนจากความเป็นจริง ดังดูได้จากหลักฐานโฉนดที่ดินที่ระบุชัดเจนว่า จมื่นมานิตย์นเรศร์ (ล้วน คชนันท์น) หรือ พระยาคชนันทน์นิพัทธพงศ์ เป็นผู้ครอบครองมาตั้งแต่แรกเมื่อปี พ.ศ. 2460 เป็นต้นมาแล้วถูกเปลี่ยนมือเป็นผู้อื่นครอบครองหลายครั้งตามลำดับ ซึ่งความจริงแล้ววังลักษมีวิลาศ ของ พระนางเธอลักษมีลาวัณ อยู่ฝั่งตรงข้ามกับอาคารวรรณสรณ์ ปัจจุบันเป็นอาคารศูนย์รวมนักศึกษาแป๊บติสต์ (BSC) ที่อยู่หัวมุมถนนสี่แยกพญาไทเช่นเดียวกัน ดังมีประวัติอย่างชัดเจนอยู่ในหนังสือ“ประภาคารแห่งอนาคต” ของศูนย์รวมนักศึกษาแป๊บติสต์ ซึ่งมีรูปภาพและข้อความปรากฏเป็นหลักฐานอยู่

title: พระนางเธอลักษมีลาวัณ

text: พระเจ้าวรวงศ์เธอ กรมหมื่นนราธิปพงศ์ประพันธ์ พระเชษฐาต่างพระมารดา ได้รับโทรศัพท์จาก นางสาวแน่งน้อย แย้มศิริ นิสิตจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย เวลา 15.30 น. ของวันที่ 2 กันยายน พ.ศ. 2504 ว่าเธอไปกดออดและโทรศัพท์เข้าไปยังวังลักษมีวิลาศ แต่ไม่มีใครตอบหรือรับสาย อาจจะมีเหตุร้าย[15] พระเจ้าวรวงศ์เธอ กรมหมื่นนราธิปพงศ์ประพันธ์ เสด็จไปยังวังลักษมีวิลาศ พบว่าเครื่องฉลองพระองค์และพระราชทรัพย์ในห้องพระบรรทมถูกรื้อกระจาย และทรงพบพระศพอยู่บริเวณข้างโรงรถสิ้นพระชนม์มาไม่ต่ำกว่าสามวัน[15]

title: การสิ้นพระชนม์ของพระนางเธอลักษมีลาวัณ

text: เคลื่อนพระศพพระนางเธอลักษมีลาวัณสู่วัดมกุฎกษัตริยาราม โดยเชิญพระศพประดิษฐานในพระโกศกุดั่นน้อย ประดิษฐานที่ศาลามรุพงศ์ ภายใต้ฉัตรโหมดทอง 5 ชั้น รายล้อมด้วยอภิรุม ชุมสาย ฉัตร บังแทรก บังสูรย์ พัดโบก โดยมีพระเจ้าวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าวรรณไวทยากร กรมหมื่นนราธิปพงศ์ประพันธ์ เป็นองค์ประธานในการพระราชทานน้ำสรงพระศพ

title: พระนางเธอลักษมีลาวัณ

text: ในกาลต่อมาพระบาทสมเด็จพระมงกุฏเกล้าเจ้าอยู่หัว ได้ทรงสถาปนา หม่อมเจ้าวัลลภาเทวี ขึ้นเป็น พระวรกัญญาปทาน พระองค์เจ้าวัลลภาเทวี ในฐานะพระคู่หมั้นในเดือนพฤศจิกายนปีเดียวกัน[7] แต่กระนั้นพระบาทสมเด็จพระมงกุฏเกล้าก็ทรงคบหากับหม่อมเจ้าลักษมีลาวัณ พระขนิษฐาของพระวรกัญญาปทานอย่างเปิดเผย ทั้ง ๆ ที่อยู่ระหว่างที่ทรงหมั้นอยู่[8] และพบว่าทรงติดต่อกันทางจดหมายเพื่อระบายความทุกข์ส่วนพระองค์[9] และหลังจากที่พระบาทสมเด็จพระมงกุฏเกล้าเจ้าอยู่หัวทรงถอนหมั้นกับพระวรกัญญาปทาน ได้ทรงมีพระราชนิพนธ์ถึงหม่อมเจ้าลักษมีลาวัณอยู่เสมอ เช่น[9]

title: พระนางเธอลักษมีลาวัณ

text: หลังจากการเฉลิมพระยศได้เพียงหนึ่งเดือนสิบเก้าวัน พระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัวก็ทรงอภิเษกสมรสกับ พระสุจริตสุดา ธิดาของเจ้าพระยาสุธรรมมนตรี (ปลื้ม สุจริตกุล) เมื่อวันที่ 27 ตุลาคม พ.ศ. 2464[8] และทรงตัดสินพระราชหฤทัย "แยกกันอยู่" กับพระเจ้าวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าลักษมีลาวัณซึ่งยังมิได้อภิเษกสมรสกัน ต่อมาพระองค์เจ้าลักษมีลาวัณก็ได้รับโปรดเกล้าสถาปนาขึ้นเป็น พระนางเธอลักษมีลาวัณ เมื่อวันที่ 27 สิงหาคม พ.ศ. 2465[13] เสมือนรางวัลปลอบพระทัย[8]

title: พระนางเธอลักษมีลาวัณ

text: พระนางเธอลักษมีลาวัณถูกลอบปลงพระชนม์เมื่อวันที่ 29 สิงหาคม พ.ศ. 2504 สิริพระชันษา 62 ปี ซึ่งผู้ก่อคดีฆาตกรรมคืออดีตคนสวนที่พระองค์ไล่ออก และก่อคดีดังกล่าวด้วยประสงค์ในทรัพย์สินส่วนพระองค์

title: พระนางเธอลักษมีลาวัณ

text: พระนางเธอลักษมีลาวัณ ทรงแยกจากเจ้าพี่เจ้าน้องอยู่ตามลำพัง ณ พระตำหนักในซอยพร้อมพงศ์ริมคลองแสนแสบ ทรงใช้ชีวิตอย่างสงบ และทรงใช้เวลาว่างในการทรงพระนิพนธ์ร้อยกรอง บทละคร และนวนิยายไว้เป็นจำนวนมาก และทรงรับคณะละครปรีดาลัยไว้ในพระอุปถัมภ์ ทรงสร้างศิลปินนักแสดงที่มีชื่อเสียงจำนวนมาก เช่น มารุต, ทัต เอกทัต และจอก ดอกจันทน์

title: พระนางเธอลักษมีลาวัณ

text: หม่อมเจ้าวรรณพิมล วรวรรณ (10 มิถุนายน พ.ศ. 2442 - 21 ตุลาคม พ.ศ. 2463) หม่อมเจ้าลักษมีลาวัณ วรวรรณ (21 ตุลาคม พ.ศ. 2463 - 4 เมษายน พ.ศ. 2464) พระวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าลักษมีลาวัณ (4 เมษายน พ.ศ. 2464 - 8 กันยายน พ.ศ. 2464) พระเจ้าวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าลักษมีลาวัณ (8 กันยายน พ.ศ. 2464 - 27 สิงหาคม พ.ศ. 2465) พระนางเธอลักษมีลาวัณ (27 สิงหาคม พ.ศ. 2465 - ปัจจุบัน)

title: วังลักษมีวิลาศ

text: ภายหลังการสิ้นพระชนม์ของพระนางเธอลักษมีลาวัณ วังได้ถูกทิ้งร้างอยู่นานเป็นปีด้วยเหตุลอบปลงพระชนม์เจ้านายกลายเป็นข่าวหน้า 1 ของหนังสือพิมพ์ยุคนั้น วังจึงถูกทิ้งไว้จนรกร้างวังเวง ประกอบกับมีเรื่องโจษขานถึงวิญญาณของผู้เป็นเจ้าของสถานที่ตามความเชื่อแบบไทยๆ จึงไม่มีทายาทคนใดกล้าเข้ามาพำนักที่วังนี้ ต่อมานายฮาโรลด์ และนางโรส รีฟส์ มิชชั่นนารีจากคริสตจักรแบ๊บติสต์ในสหรัฐอเมริกาที่เข้ามาเผยแผ่ศาสนาในเมืองไทย กำลังมองหาที่ตั้งถาวรเพื่อสร้างอาคารศูนย์รวมนักศึกษาแบ๊บติสต์ จนกระทั่งมาพบที่ดินวังเก่าของพระนางเธอลักษมีลาวัณเข้า จึงมีการเจรจาขอซื้อที่ดินผืนนี้จากทายาทผู้สืบมรดกและสำนักทรัพย์สินส่วนพระมหากษัตริย์ ครั้งนั้นพระเจ้าวรวงศ์เธอ กรมหมื่นนราธิปพงศ์ประพันธ์ พระเชษฐาของพระนางเธอลักษมีลาวัณ ได้กราบบังคมทูลพระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดช ขอพระบรมราชานุญาตขายที่ดินผืนนี้ ที่ดินผืนนี้จึงตกเป็นสมบัติของคริสตจักรแบ๊บติสต์

title: การสิ้นพระชนม์ของพระนางเธอลักษมีลาวัณ

text: เคลื่อนพระศพจากวังลักษมีวิลาสไปยังโรงพยาบาลตำรวจ เพื่อทำการชันสูตรพระศพโดยมีพระเจ้าวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าวรรณไวทยากร กรมหมื่นนราธิปพงศ์ประพันธ์ ทรงเป็นประธาน และมีตำรวจ 30 นายรักษาความปลอดภัยรอบโรงพยาบาลตำรวจ มิให้ผู้ใดเข้าใกล้พระศพได้ ซึ่งแพทย์ได้วินิจฉัยว่าพระนางเธอฯ สิ้นพระชนม์มาแล้วไม่ต่ำกว่า 3 วัน

title: พระนางเธอลักษมีลาวัณ

text: การนี้ พระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระนราธิปประพันธ์พงศ์ พระบิดา ได้ประทานบทกลอนปลอบพระทัยพระนางเธอลักษมีลาวัณ ความว่า[12]

title: พระนางเธอลักษมีลาวัณ

text: และหลังจากการถอดถอนหมั้นเพียงไม่กี่เดือน[8] ก็ทรงสถาปนาหม่อมเจ้าลักษมีลาวัณ ขึ้นเป็น พระวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าลักษมีลาวัณ เมื่อวันที่ 4 เมษายน พ.ศ. 2464[10] ขณะพระชันษา 22 ปี และในวันที่ 8 กันยายน พ.ศ. 2464 ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้สถาปนาเป็น พระเจ้าวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าลักษมีลาวัณ พร้อมกับทรงหมั้น และมีพระราชวินิจฉัยว่า จะได้ทรงทำการราชาภิเษกสมรส[11] กระนั้น พระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระนราธิปประพันธ์พงศ์ ได้ประทานกลอนเตือนพระสติ ความว่า[12]

title: วังลักษมีวิลาศ

text: วังลักษมีวิลาศสร้างขึ้นในสมัยพระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว เพื่อเป็นที่ประทับของพระนางเธอลักษมีลาวัณ มีพื้นที่ประมาณ 2 ไร่ ตัววังมีลักษณะเป็นอาคารครึ่งปูนครึ่งไม้ พระนางเธอลักษมีลาวัณได้ประทับอยู่ที่นี่ตั้งแต่เป็นพระมเหสีตราบจนกระทั่งสิ้นพระชนม์

title: พระนางเธอลักษมีลาวัณ

text: หลังจากนั้นพระนางเธอลักษมีลาวัณก็ทรงพอพระทัยที่จะแยกพระตำหนักไปประทับอยู่ห่างจากเจ้าพี่เจ้าน้อง ทรงประทับอยู่อย่างสันโดษ และเพื่อเลี่ยงความเงียบเหงาพระนางจึงทุ่มเทไปกับงานพระนิพนธ์ และการเขียนบทละครร้องและการรื้อฟื้นคณะละครปรีดาลัยของพระบิดา ทั้งนี้หลังการสวรรคตของพระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว พระองค์ได้รับส่วนแบ่งจากพระราชมรดก อาทิ เพชร, ทอง, สังวาล, กระโถนทอง และพานทอง[14]

title: พระนางเธอลักษมีลาวัณ

text: พระองค์เป็นผู้ริเริ่มรื้อฟื้น คณะละครปรีดาลัย ของพระบิดาขึ้นมาอีกครั้ง ทรงปลีกพระองค์ประทับอยู่เพียงลำพัง ทรงใช้เวลาที่มีอยู่ในการประพันธ์นวนิยาย ร้อยกรอง และบทละครจำนวนมาก โดยใช้นามปากกาว่า ปัทมะ, วรรณพิมล และพระนางเธอลักษมีลาวัณ

title: การสิ้นพระชนม์ของพระนางเธอลักษมีลาวัณ

title: พระนางเธอลักษมีลาวัณ

text: พระนางเธอลักษมีลาวัณประสูติเมื่อวันที่ 3 กรกฎาคม พ.ศ. 2442 ณ วังวรวรรณ ตำบลแพร่งนรา จังหวัดพระนคร[1] พระนามเดิมว่า หม่อมเจ้าวรรณพิมล วรวรรณ เป็นพระธิดาในพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระนราธิปประพันธ์พงศ์ กับหม่อมหลวงตาด วรวรรณ (ราชสกุลเดิม มนตรีกุล) มีพระนามเรียกกันในหมู่พระญาติว่า ท่านหญิงติ๋ว ทั้งนี้พระองค์ได้รับการเลี้ยงดูและอบรมจากเจ้าจอมมารดาเขียน ผู้เป็นย่ามาตั้งแต่ทรงพระเยาว์ ต่อมาได้เสด็จไปประทับอยู่กับสมเด็จพระปิตุจฉาเจ้าสุขุมาลมารศรี พระอัครราชเทวี[2]

title: พระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว

text: ด้วยเหตุที่พระอินทราณีได้ตั้งครรภ์ จึงได้รับการสถาปนาเป็น พระวรราชชายาเธอ[45] และพระบรมราชินี[46] ตามลำดับ แต่ในปลายปีเดียวกันนั้นก็ได้สถาปนาพระเจ้าวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าลักษมีลาวัณ ขึ้นเป็น พระนางเธอลักษมีลาวัณ[47] แต่ทั้งสองพระองค์มิได้อภิเษกสมรสหรือมีโอรสธิดาด้วยกัน ท้ายที่สุดจึงตัดสินพระทัยแยกกันอยู่

title: พระนางเธอลักษมีลาวัณ

text: พระนางเธอลักษมีลาวัณ (3 กรกฎาคม พ.ศ. 2442 – 29 สิงหาคม พ.ศ. 2504) พระนามเดิม หม่อมเจ้าวรรณพิมล วรวรรณ เป็นพระธิดาในพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระนราธิปประพันธ์พงศ์ กับหม่อมหลวงตาด วรวรรณ (ราชสกุลเดิม มนตรีกุล) ทรงเป็นที่รู้จักในฐานะพระนางเธอในพระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว และพระขนิษฐาต่างพระชนนีของอดีตพระวรกัญญาปทาน พระองค์เจ้าวัลลภาเทวี

title: การสิ้นพระชนม์ของพระนางเธอลักษมีลาวัณ

text: เมื่อทรงพระชรา พระองค์ก็ทรงมีพระจริยาวัตรหงุดหงิดง่าย ใครเข้าพระพักตร์ไม่ใคร่จะได้ พระประยูรญาติจึงมิใคร่สามารถทนอยู่ถวายปรนนิบัติได้ ประกอบกับพระนางเธอฯ ปรารถนาจะประทับโดยสันโดษ ทรงโปรดความวิเวก ทำสวน และเพื่อประโยชน์ในการทรงงานประพันธ์ ซึ่งบรรดาข้ารับใช้ในพระนางเธอไม่มีผู้ใดจะทนอยู่ได้นานนัก

title: การสิ้นพระชนม์ของพระนางเธอลักษมีลาวัณ

text: พระนางเธอลักษมีลาวัณสิ้นพระชนม์เมื่อวันที่ 29 สิงหาคม พ.ศ. 2504 เวลา 15:00 นาฬิกา ณ พระตำหนักลักษมีวิลาศ พระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดชจึงทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ พระราชทานพระบรมราชานุมัติ หมายกำหนดการพระราชพิธีทรงบำเพ็ญพระราชกุศลถวายพระศพระหว่างวันที่ 4 กันยายน พ.ศ. 2504 - 17 ตุลาคม พ.ศ. 2504 ณ ศาลามรุพงศ์ วัดมกุฎกษัตริยาราม กำหนดการพระราชทานเพลิงพระศพฯ ระหว่างวันที่ 18 - 23 ตุลาคม พ.ศ. 2504 ซึ่งพิธีจะมีขึ้น ณ พระเมรุหน้าพลับพลาอิศริยาภรณ์ วัดเทพศิรินทราวาส

title: การสิ้นพระชนม์ของพระนางเธอลักษมีลาวัณ

text: สำนักพระราชวัง มีประกาศเรื่อง พระนางเธอลักษมีลาวัณ ในรัชกาลที่ 6 สิ้นพระชนม์ เมื่อวันที่ 3 กันยายน พ.ศ. 2504 มีใจความว่า

title: พระนางเธอลักษมีลาวัณ

text: หม่อมเจ้าวรรณวิมล เป็น หม่อมเจ้าวัลลภาเทวี หม่อมเจ้าวิมลวรรณ เป็น หม่อมเจ้าวรรณีศรีสมร หม่อมเจ้าพิมลวรรณ เป็น หม่อมเจ้านันทนามารศรี หม่อมเจ้าวรรณพิมล เป็น หม่อมเจ้าลักษมีลาวัณ หม่อมเจ้าวัลลีวรินทร์ เป็น หม่อมเจ้าศรีสอางค์นฤมล

title: การสิ้นพระชนม์ของพระนางเธอลักษมีลาวัณ

text: พระนางเธอลักษมีลาวัณ เสด็จพระดำเนินไปทรงร่วมงานการกุศลของมูลนิธิสตรีภาคพื้นแปซิฟิกนำโดยหม่อมในพระเจ้าวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าวรรณไวทยากร กรมหมื่นนราธิปพงศ์ประพันธ์ พระเชษฐา โดยมีชื่องานว่า งานเมตตาบันเทิงรื่นฤดี ซึ่งขอพระราชทานพระอนุญาตจัดขึ้นที่วังรื่นฤดีของพระนางเจ้าสุวัทนา พระวรราชเทวีและสมเด็จพระเจ้าภคินีเธอ เจ้าฟ้าเพชรรัตนราชสุดา สิริโสภาพัณณวดี โดยมีสมเด็จพระนางเจ้าสิริกิติ์ พระบรมราชินีนาถ เสด็จพระราชดำเนินเป็นองค์ประธานในงาน ซึ่งเป็นพระกรณียกิจครั้งสุดท้ายของพระนางเธอลักษมีลาวัณ

title: พระนางเธอลักษมีลาวัณ

text: พระนางเธอลักษมีลาวัณทรงใช้ชีวิตเพียงลำพัง ต่อมาโดยใช้เวลาว่างให้หมดไปกับการทรงพระอักษรและพระนิพนธ์ไว้หลายเรื่องโดยใช้นามปากกาว่า ปัทมะ และ วรรณพิมล โดยมีผลงานพระนิพนธ์ดังนี้

title: พระนางเธอลักษมีลาวัณ

text: พงศาวลีของพระนางเธอลักษมีลาวัณ 16. พระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลก8. พระบาทสมเด็จพระพุทธเลิศหล้านภาลัย17. สมเด็จพระอมรินทราบรมราชินี4. พระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว18. เงิน แซ่ตัน9. สมเด็จพระศรีสุริเยนทราบรมราชินี19. สมเด็จพระเจ้าพี่นางเธอ เจ้าฟ้ากรมพระศรีสุดารักษ์2. พระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระนราธิปประพันธ์พงศ์10. อ้น สิริวันต์5. เจ้าจอมมารดาเขียน11. อิ่ม สิริวันต์1. พระนางเธอลักษมีลาวัณ24. สมเด็จพระสัมพันธวงศ์เธอ เจ้าฟ้ากรมหลวงพิทักษ์มนตรี12. หม่อมเจ้าแบน มนตรีกุล6. หม่อมราชวงศ์ตาบ มนตรีกุล3. หม่อมหลวงตาด วรวรรณ7. หม่อมยิ้ม มนตรีกุล ณ อยุธยา

title: พระนางเธอลักษมีลาวัณ

text: พระนางเธอลักษมีลาวัณทรงมีพระสิริโฉมงดงาม ดังปรากฏในพระราชนิพนธ์ในพระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว ซึ่งพรรณนาไว้ว่า[16]

title: การสิ้นพระชนม์ของพระนางเธอลักษมีลาวัณ

text: ในการพอพระทัยแบบสันโดษนี้เอง ได้เคยมีพระประยูรญาติที่หวังดีเตือนพระสติว่าไม่เป็นการปลอดภัยและเสี่ยงต่อภยันตรายยิ่งนัก แต่ทุกองค์ที่หวังดีกลับได้รับสั่งจากพระนางเธอฯ ว่า “ก็ให้มันรู้ไป ใครจะมาทำพระนางเธอลักษมีลาวัณ บ้านก็อยู่ใกล้กรมทหาร ติดถนนใกล้โรงพักอย่างนี้” พระนางเธอฯ ทรงกล้าหาญเด็ดเดี่ยวไม่ทรงกลัว จึงยิ่งเป็นการเปิดโอกาสให้คนร้ายวางแผนชิงพระราชทรัพย์ได้

title: การสิ้นพระชนม์ของพระนางเธอลักษมีลาวัณ

text: พระเจ้าวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าวรรณไวทยากร กรมหมื่นนราธิปพงศ์ประพันธ์ พระเชษฐาต่างพระมารดาของพระนางเธอ ทั้งยังเป็นรองนายกรัฐมนตรี ได้รับโทรศัพท์จาก นางสาวแน่งน้อย แย้มศิริ นิสิตจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย อดีตข้าในพระองค์ของพระนางเธอฯ ในเวลา 15.30 น. ว่าเธอกับมารดาไปกดออดและโทรศัพท์เข้าไปยังวังลักษมีวิลาศ แต่ไม่มีใครตอบหรือรับสาย อาจจะมีเหตุร้าย พระเจ้าวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าวรรณไวทยากร กรมหมื่นนราธิปพงศ์ประพันธ์ จึงเสด็จโดยรถยนต์พระที่นั่งส่วนพระองค์ไปยังวังลักษมีวิลาศ เมื่อนายเสงี่ยม ศิริสัง เทียบรถพระที่นั่งกับพระทวารแล้ว ก็เสด็จขึ้นชั้นบน พร้อมตรัสเรียกพระขนิษฐาตลอดเวลา เมื่อเสด็จถึงห้องพระบรรทมพบว่าเครื่องฉลองพระองค์และพระราชทรัพย์ในห้องถูกรื้อกระจาย พอเสด็จลงมาด้านล่างก็ได้กลิ่นเหม็นคละคลุ้งขึ้นมา เมื่อทรงตรวจดูก็พบพระศพของพระนางเธอลักษมีลาวัณขึ้นอืดเสียแล้ว อยู่บริเวณข้างโรงรถ จากนั้นจึงทรงโทรศัพท์แจ้งตำรวจ สน.พญาไท เพื่อให้มาชันสูตรพระศพ เมื่อเสด็จไปที่พระทวารหลังวัง ก็ทรงพบกระเป๋าทรงของพระนางเธอทิ้งอยู่ เมื่อตรวจสอบก็พบว่าเงินสดจำนวนหนึ่งและปืนพกขนาดเล็กได้หายไป เหล่าพระราชวงศ์ พระอนุวงศ์ เมื่อทราบข่าวก็ทรงรีบเสด็จรุดมาเฝ้าพระศพที่วังลักษมีวิลาศ


query: ร่างกายมนุษย์มีกล้ามเนื้อกี่มัด?

title: รายชื่อกล้ามเนื้อในร่างกายมนุษย์

text: รายชื่อกล้ามเนื้อของร่างกายมนุษย์ โดยทั่วไปร่างกายมนุษย์ประกอบด้วยกล้ามเนื้อโครงร่างประมาณ 640 มัด อย่างไรก็ตาม ตัวเลขจำนวนกล้ามเนื้อที่แน่นอนก็ยังไม่แน่ชัดเพราะแต่ละแหล่งข้อมูลก็มีการจัดกลุ่มกล้ามเนื้อแตกต่างกัน ทำให้จำนวนกล้ามเนื้อในร่างกายมนุษย์มีตั้งแต่ 640-850 มัด[1] ซึ่งตารางนี้มีรายชื่อกล้ามเนื้อประมาณ 320 มัด

title: รายชื่อตัวละครในนินจาคาถาโอ้โฮเฮะ

text: ไก เป็นนินจาที่มีจุดเด่นในด้านสมรรถภาพทางร่างกายถึงขีดสุด ไม่ว่าจะเป็นในด้านปริมาณมัดกล้ามเนื้อ พละกำลัง ความรวดเร็ว ความอ่อนตัว และกระบวนท่าต่อสู้ที่แข็งแกร่งอันดับต้นๆในโลกนินจา นอกจากนี้ไกยังเป็น 1 ในไม่กี่คนที่ฝึกฝนร่างกายอย่างหนักจนปลดความสามารถในการเปิดประตูด่านจักระได้ครบทั้ง 8 ประตู

title: กล้ามเนื้อกลูเตียล

text:
กล้ามเนื้อกลูเตียลเป็นกลุ่มกล้ามเนื้อที่ใหญ่ที่สุดในร่างกาย มีความสำคัญมากในการงอและเหยียดข้อสะโพก (hip joint) โดยอาศัยการทำงานร่วมกันของมัดกล้ามเนื้อย่อยทั้งสามมัด
การบริหารกล้ามเนื้อในส่วนนี้จะช่วยให้การทรงตัวดีขึ้น และช่วยรักษาสมดุลของแนวแกนกระดูกสันหลัง
รายชื่อกล้ามเนื้อในร่างกายมนุษย์, กล้ามเนื้อสะโพกสำคัญอย่างไร

title: สรีรวิทยาระบบกล้ามเนื้อ

text: สรีรวิทยากล้ามเนื้อ เป็นสาขาหนึ่งของวิชาสรีรวิทยาที่ว่าด้วยเรื่องของลักษณะ คุณสมบัติ การทำงานของกล้ามเนื้อ ในร่างกายของมนุษย์ จะมีกล้ามเนื้ออยู่ราว 600 มัด ซึ่งใช้ทำหน้าที่สำคัญในสิ่งมีชีวิต อย่างเช่น การเคลื่อนไหวร่างกาย การหายใจ การทรงตัว การย่อยอาหาร หมุนเวียนเลือด และการรักษาอุณหภูมิของร่างกาย เป็นต้น

title: เอพิไมเซียม

text:
ประกอบด้วยเนื้อเยื่อเกี่ยวพันชนิด dense irregular connective tissue ซึ่งเป็นเนื้อเยื่อเกี่ยวพันที่มีการเรียงตัวกันอย่างหนาแน่นและไม่เป็นระเบียบ มารวมกันและห่อหุ้มมัดกล้ามเนื้อทั้งหมดเอาไว้ โดยด้านในเอพิไมเซียมจะประกอบไปด้วย ฟาสสิเคิล หรือกลุ่มของเส้นใยกล้ามเนื้อหลายกลุ่ม โดยแต่ละฟาสสิเคิลก็จะถูกห่อหุ้มด้วย เพอริไมเซียม และด้านในฟาสสิเคิลก็จะประกอบด้วยเส้นใยกล้ามเนื้อหลายๆเส้นมารวมกัน ซึ่งเส้นใยกล้ามเนื้อแต่ละเส้นก็จะมี เอนโดไมเซียม มาห่อหุ้มไว้อีกที
รวมเนื้อเยื่อเกี่ยวพันของกล้ามเนื้อย่อยๆไว้ด้วยกันทำให้เกิดเป็นมัดกล้ามเนื้อขึ้น และไปยึดกับเทนดอนซึ่งทำหน้าที่ยึดกับกระดูกอีกทีหนึ่ง โดยการหดตัวของมัดกล้ามเนื้อนั้นจะไปดึงส่วนของกระดูกทำให้ร่างกายมีการเคลื่อนไหวเกิดขึ้น
epimysium

title: กล้ามเนื้อไซโกมาติคัส ไมเนอร์

text: กล้ามเนื้อไซโกมาติคัส ไมเนอร์ (zygomaticus minor) เป็นกล้ามเนื้อในการแสดงสีหน้าของมนุษย์ เริ่มจากกระดูกโหนกแก้ม (zygomatic bone) และเข้าเกาะปลายที่ริมฝีปากบน ทำหน้าที่ยกมุมปากและช่วยในการยิ้ม กล้ามเนื้อนี้มีเส้นประสาทเฟเชียล (facial nerve, CN VII) เลี้ยงเช่นเดียวกับกล้ามเนื้อในการแสดงสีหน้ามัดอื่นๆ

title: รายชื่อกล้ามเนื้อในร่างกายมนุษย์

text: หน้าที่ของกล้ามเนื้อในตารางนี้เป็นหน้าที่มาตรฐานเมื่อร่างกายอยู่ในตำแหน่าค (anatomical position) ในตำแหน่งร่างกายอื่นๆ กล้ามเนื้ออาจมีหน้าที่ที่ต่า

title: กล้ามเนื้อไซโกมาติคัส เมเจอร์

text: กล้ามเนื้อไซโกมาติคัส เมเจอร์ (Zygomatic major) เป็นกล้ามเนื้อในร่างกายมนุษย์ ซึ่งทำหน้าที่ดึงมุมปากไปทางด้านบนและด้านข้าง กล้ามเนื้อนี้มีเส้นประสาทเฟเชียล (facial nerve, CN VII) เลี้ยงเช่นเดียวกับกล้ามเนื้อในการแสดงสีหน้ามัดอื่นๆ

title: จุดเกาะปลาย

text: จุดเกาะปลาย () เป็นจุดที่กล้ามเนื้อเกาะกับผิวหนัง, กระดูก หรือกล้ามเนื้อมัดอื่น ๆ ตำแหน่งจุดเกาะปลายเป็นโครงสร้างที่จะเคลื่อนที่เมื่อเกิดการหดตัวของกล้ามเนื้อมัดนั้น ๆ โดยทั่วไปแล้วจุดเกาะปลายของกล้ามเนื้อจะเป็นจุดที่เอ็นกล้ามเนื้อ (tendon) มาเกาะกับกระดูก ปลายอีกด้านหนึ่งของกล้ามเนื้อเราจะเรียกว่า จุดเกาะต้น (origin)

title: กล้ามเนื้อกลูเตียล

text: กล้ามเนื้อกลูเตียล หรือ กล้ามเนื้อสะโพก () เป็นกลุ่มกล้ามเนื้อที่มารวมตัวกันกลายเป็นส่วนกล้ามเนื้อก้นหรือกล้ามเนื้อสะโพกของมนุษย์ ประกอบด้วยกล้ามเนื้อ 3 มัด ได้แก่ กลูเตียสมินิมัส (gluteus minimus), กลูเตียสมีเดียส (gluteus medius) และ กลูเตียสแม็กซิมัส (gluteus maximus)

title: องคชาตของมนุษย์

text: ขณะที่ผลจากการศึกษาที่แตกต่างกัน ความคิดเห็นส่วนใหญ่ระบุว่าขนาดขณะแข็งตัวขององคชาตโดยความยาวอยู่ที่ประมาณ 12.9–15 ซม. (5.1–5.9 นิ้ว) โดย 95% ของผู้ใหญ่เพศชาย ซึ่งอยู่ในช่วง 10.7–19.1 ซม. (4.2–7.5 นิ้ว) ซึ่งทั้งอายุและขนาดขณะภาวะอ่อนตัวขององคชาตสามารถคาดการณ์ความยาวของอวัยวะเพศได้อย่างแม่นยำองคชาตของมนุษย์เกิดจากเนื้อเยื่อสามต้น ประกอบด้วยกล้ามเนื้อคอร์ปัส คาเวอร์โนซัม (Corpus cavernosum) สองมัดที่ด้านบน และกล้ามเนื้อคอร์ปัส สปอนจิโอซัม (Corpus spongiosum) ซึ่งอยู่ระหว่างกลางของกล้ามเนื้อส่วนแรก

title: กล้ามเนื้อ

text: กล้ามเนื้อหัวใจและกล้ามเนื้อโครงร่างจัดเป็นกล้ามเนื้อลาย (striated muscle) เพราะว่ามีซาร์โคเมียร์ (sarcomere) และเส้นใยจัดเรียงอยู่ในมัดกล้ามเนื้อ (bundle) อย่างเป็นระเบียบซึ่งไม่พบในกล้ามเนื้อเรียบ ใยกล้ามเนื้อโครงร่างจะเรียงตัวขนานกันอย่างเป็นระเบียบอยู่ในมัดกล้ามเนื้อ แต่กล้ามเนื้อหัวใจมีการแตกสาขา (branching) ในมุมที่แตกต่างกัน กล้ามเนื้อลายสามารถหดตัวและคลายตัวได้รวดเร็ว (contracts and relaxes in short, intense bursts) ในขณะที่กล้ามเนื้อเรียบหดตัวได้น้อยและช้า (sustains longer or even near-permanent contractions)

title: กล้ามเนื้อดีเพรสเซอร์ ซูเปอร์ซิลิไอ

text: กล้ามเนื้อดีเพรสเซอร์ ซูเปอร์ซิลิไอ (Depressor Supercilii) เป็นกล้ามเนื้อตาของร่างกายมนุษย์ ธรรมชาติของกล้ามเนื้อนี้ยังคงเป็นที่ถกเถียงกันในปัจจุบัน ตำราทางกายวิภาคศาสตร์บางเล่มนับกล้ามเนื้อนี้เป็นกล้ามเนื้อมัดหนึ่ง (เช่น Netter, et al) แต่ผู้เขียนส่วนใหญ่นับกล้ามเนื้อนี้เป็นส่วนหนึ่งของกล้ามเนื้อหลับตา (orbicularis oculi)

title: กล้ามเนื้อ

text: ร่างกายของมนุษย์ประกอบด้วยกล้ามเนื้อโครงร่างประมาณ 639 มัด จำนวนใยกล้ามเนื้อไม่สามารถเพิ่มได้จากการออกกำลังกายอย่างที่เข้าใจกัน แต่เซลล์กล้ามเนื้อจะมีขนาดโตขึ้น ใยกล้ามเนื้อมีขีดจำกัดในการเติบโต ถ้ากล้ามเนื้อขยายขนาดมากเกินไปเรียกว่า ภาวะอวัยวะโตเกิน (Organ hypertrophy) และอาจเกิด การเจริญเกิน หรือการงอกเกิน (hyperplasia)

title: เอ็น

text: เอ็นคล้ายคลึงกับเอ็นกล้ามเนื้อ (tendon) และพังผืด (fasciae) ตรงที่ทั้งหมดประกอบด้วยคอลลาเจน แต่เอ็นยึดระหว่างกระดูกชิ้นหนึ่งกับกระดูกอีกชิ้นหนึ่ง แต่เอ็นกล้ามเนื้อยึดระหว่างกล้ามเนื้อกับกระดูก และพังผืดเชื่อมกล้ามเนื้อมัดหนึ่งกับกล้ามเนื้ออีกมัดหนึ่ง

title: ระบบหายใจ

text: กล้ามเนื้อยึดระหว่างซี่โครงชั้นนอก (External intercostal muscles) มีทั้งหมด 11 คู่ ซึ่งกล้ามเนื้อแต่ละมัด มีขอบเขตเริ่มจากบริเวณปุ่มกระดูกของซี่โครงจากทางด้านหลัง และสิ้นสุดที่รอยต่อระหว่างกระดูกซี่โครงกับกระดูกอ่อนของซี่โครงทางด้านหน้าโดยที่จุดสิ้นสุดส่วนที่เป็นเนื้อเยื่อกล้ามเนื้อจะเปลี่ยนเป็นเยื่อหนา ๆ แทน ใยของกล้ามเนื้อมัดนี้จะมีลักษณะเฉียงจากทางด้านหลังมาด้านหน้า และจากบนลงล่าง โดยกล้ามเนื้อมีจุดยึดเกาะเริ่มต้นที่บริเวณขอบล่างของกระดูกซี่โครงชิ้นบน และเฉียงลงทางด้านหน้ามาเกาะยึดสิ้นสุดที่บริเวณขอบบนของกระดูกซี่โครงช้นล่าง สำหรับกล้ามเนื้อมัดล่าง ๆ ของทรวงอก ซึ่งอยู่ติดกับผนังช่องท้อง กล้ามเนื้อนี้จะเชื่อมต่อเป็นเนื้อเดียวกับกล้ามเนื้อผนังช่องท้องชั้นนอก (External oblique) กล้ามเนื้อนี้จะทำงานโดยการหดตัวในระยะที่มีการหายใจเข้า

title: กล้ามเนื้อ

text: กล้ามเนื้อส่วนใหญ่ประกอบด้วยเซลล์กล้ามเนื้อ ภายในเซลล์มีไมโอไฟบริล (myofibril) ซึ่งภายในมีซาร์โคเมียร์ (sarcomere) ประกอบด้วยแอกติน (actin) และไมโอซิน (myosin) ใยกล้ามเนื้อแต่ละเส้นล้อมรอบด้วยเอนโดไมเซียม (endomysium) หรือเยื่อหุ้มใยกล้ามเนื้อ ใยกล้ามเนื้อหลายๆ เส้นรวมกันโดยมีเพอริไมเซียม (perimysium) กลายเป็นมัดๆ เรียกว่าฟาสซิเคิล (fascicle) มัดกล้ามเนื้อดังกล่าวจะรวมตัวกันกลายเป็นกล้ามเนื้อซึ่งอยู่ภายในเยื่อหุ้มที่เรียกว่าเอพิไมเซียม (epimysium) หรือ เยื่อหุ้มมัดกล้ามเนื้อ Muscle spindle จะอยู่ภายในกล้ามเนื้อและส่งกระแสประสาทรับความรู้สึกกลับมาที่ระบบประสาทกลาง (central nervous system)

title: ตามนุษย์

text: กล้ามเนื้อตา 6 มัดที่ติดอยู่กับตาแต่ละข้าง จะเป็นตัวควบคุมการเคลื่อนไของตา ซึ่งทำให้เหลือบตาขึ้นลง เหล่ตาเข้า เหล่ตาออก และหมุนตาได้ กล้ามเนื้อเหล่านี้ควบคุมโดยทั้งจิตใต้สำนึกและเหนือสำนึก เพื่อตามมองวัตถุและชดเชยการเคลื่อนไหวศีรษะไปพร้อม ๆ กัน

title: เนื้อเยื่อกล้ามเนื้อ

text: เนื้อเยื่อกล้ามเนื้อ () เป็นเนื้อเยื่อชนิดหนึ่งที่พบได้ในร่างกายและจัดเป็นเนื้อเยื่ออ่อน (soft tissue) เมื่อเนื้อเยื่อกล้ามเนื้อมารวมกันจะกลายเป็นเส้นใยกล้ามเนื้อ (muscle fibers) ซึ่งเป็นหน่วยย่อยของมัดกล้ามเนื้อ โดยเนื้อเยื่อกล้ามเนื้อนั้นสามารถหดตัวได้ และทำหน้าที่เกี่ยวกับการเคลื่อนไหวของร่างกาย

title: กล้ามเนื้อเฟลกเซอร์ ดิจิทอรุม โปรฟันดัส

text: ในทางกายวิภาคศาสตร์มนุษย์ กล้ามเนื้อเฟลกเซอร์ ดิจิทอรุม โปรฟันดัส () เป็นกล้ามเนื้อในปลายแขนที่ทำหน้าที่งอนิ้วมือ จัดว่าเป็น "extrinsic muscle" เพราะว่าการเคลื่อนไหวของกล้ามเนื้อนี้อยู่ที่ตำแหน่งที่แตกต่างจากตัวหลักของมัดกล้ามเนื้อ

title: กล้ามเนื้อคอราโคเบรเคียลิส

text: กล้ามเนื้อคอราโคเบรเคียลิส () เป็นกล้ามเนื้อที่เล็กที่สุดในบรรดากล้ามเนื้อ 3 มัดที่เกาะอยู่กับโคราคอยด์ โพรเซส (coracoid process) ของกระดูกสะบัก (scapula) (กล้ามเนื้ออีก 2 มัดที่เหลือคือกล้ามเนื้อเพคทอราลิส ไมเนอร์ (pectoralis minor) และกล้ามเนื้อไบเซ็ปส์ เบรคิไอ (biceps brachii)) กล้ามเนื้อนี้อยู่ที่ส่วนบนและส่วนด้านใกล้กลางของแขน

title: กล้ามเนื้อสเตอร์โนไคลโดมาสตอยด์

text:
กล้ามเนื้อสเตอร์โนไคลโดมาสตอยด์ () ในกายวิภาคศาสตร์ของมนุษย์ เป็นกล้ามเนื้อที่อยู่ในส่วนนอกของลำคอ ชื่อของกล้ามเนื้อมัดนี้มาจากจุดเกาะทั้งสามจุดของกล้ามเนื้อ ซึ่งได้แก่ กระดูกอก (sternum, "sterno-" ) กระดูกไหปลาร้า (clavicle, "cleido-" ) และมาสตอยด์ โพรเซส ("mastoid" process) ซึ่งเป็นส่วนนูนขนาดใหญ่บนกระดูกขมับ (temporal bone) ในบางครั้งอาจเรียกชื่อกล้ามเนื้อนี้ว่า "สเตอร์โนมาสตอยด์" (sternomastoid)
กล้ามเนื้อสเตอร์โนไคลโดมาสตอยด์ทำหน้าที่หลักในการหมุนและการงอของศีรษะ นอกจากนี้ยังทำงานร่วมกับกลุ่มของกล้ามเนื้อสคาลีนนัส (scalenus muscles) เพื่อช่วยในการเคลื่อนไหวของช่องอกระหว่างการหายใจ แนวของกล้ามเนื้อนี้ยังใช้ในการแบ่งอาณาบริเวณทางกายวิภาคของลำคอเป็นสองส่วน คือพื้นที่สามเหลี่ยมลำคอด้านหน้า (anterior triangle of neck) และพื้นที่สามเหลี่ยมลำคอด้านหลัง (posterior triangle of neck)

title: ตามนุษย์

text: ตาแต่ละข้างมีกล้ามเนื้อหกมัดที่ควบคุมการเคลื่อนไหว คือ กล้ามเนื้อ lateral rectus, medial rectus, inferior rectus, superior rectus, inferior oblique, และ superior oblique เมื่อกล้ามเนื้อหดเกร็งต่าง ๆ กัน ก็จะเกิดทอร์ก/แรงบิดซึ่งหมุนลูกตา โดยเป็นการหมุนเกือบล้วน ๆ และเคลื่อนไปข้าง ๆ เพียงแค่ประมาณมิลลิเมตรเดียว[26] ดังนั้น จึงสามารถมองได้ว่าตาหมุนรอบจุด ๆ เดียวตรงกลาง

title: สภาพแข็งทื่อหลังตาย

text: สภาพแข็งทื่อหลังตาย, สภาพศพแข็งทื่อ () หรือการแข็งตัวของกล้ามเนื้อหลังตายเป็นการเปลี่ยนแปลงหลังการตายตามธรรมชาติอย่างหนึ่งของร่างกายมนุษย์ เกิดจากสภาพแข็งทื่อหลังตายในส่วนต่าง ๆ ของร่างกายภายหลังการตาย ซึ่งทางการแพทย์มีความเชื่อว่าสภาพแข็งทื่อหลังตายหลังการตายนั้น มีสาเหตุมาจากการที่สารให้พลังงานในเซลล์ชื่อว่า เอทีพี หรือ อะดีโนซีนไตรฟอสเฟต () ที่มีอยู่ในมัดกล้ามเนื้อตามส่วนต่าง ๆ ของร่างกาย เกิดการสลายตัวไป เอทีพีที่เกิดขึ้นจากการสันดาปอาหารในเซลล์ของกล้ามเนื้อ โดยใช้ออกซิเจนเป็นตัวช่วย เพื่อทำให้กล้ามเนื้อสามารถทำงานได้เป็นปกติ

title: กล้ามเนื้อไบเซ็ปส์ เบรคิไอ

text: ในกายวิภาคศาสตร์ของมนุษย์ กล้ามเนื้อไบเซ็ปส์ เบรกิไอ () เป็นกล้ามเนื้อที่สำคัญมัดหนึ่งที่อยู่ในพื้นที่ด้านหน้าของต้นแขน (Anterior compartment of arm) กล้ามเนื้อมัดนี้มีหน้าที่หลายประการ แต่ส่วนใหญ่จะเกี่ยวข้องกับการงอแขนและการหมุนของปลายแขนโดยมีข้อศอกเป็นจุดหมุน กล้ามเนื้อไบเซ็ปส์ เบรกิไอ ยังเป็นกล้ามเนื้อที่ผู้คนส่วนใหญ่รู้จักกันดี เนื่องจากเป็นกล้ามเนื้อที่เห็นได้ชัดจากภายนอก และสามารถบริหารกล้ามเนื้อนี้ให้มีรูปร่างที่ต้องการได้ง่ายโดยการยกน้ำหนัก

title: สภาพแข็งทื่อหลังตาย

text: โดยปกติระยะเวลาการเกิดสภาพแข็งทื่อหลังตายจะเริ่มเกิดประมาณ 1-2 ชั่วโมงหลังตาย และเกิดการแข็งตัวเต็มทั่วร่างกายประมาณ 6-12 ชั่วโมง ก่อนที่จะเริ่มมีการอ่อนตัวลงอีกครั้งพร้อมกับการเน่าเปื่อยของร่างกาย กล้ามเนื้อภายในร่างกายจะเริ่มแข็งตัวพร้อมกันทุกมัด แต่กล้ามเนื้อบริเวณมัดเล็ก ๆ เช่น บริเวณข้อเล็กๆเช่นข้อนิ้วมือ กราม และคอจะปรากฏให้ตรวจพบได้อย่างชัดเจนและรวดเร็วกว่ากล้ามเนื้อมัดใหญ่ กล้ามเนื้อมัดเล็กที่พบก่อนมักจะเป็นกล้ามเนื้อมัดเล็กที่ใช้ในการเคี้ยวอาหาร เพราะฉะนั้นเมื่อทำการชันสูตรพลิกศพจะพบว่าขากรรไกรมีการแข็ง กดไม่ลงก่อนกล้ามเนื้อมัดอื่น ๆ จากนั้นจะพบที่บริเวณนิ้วมือ แขน ขาแล้วจึงถึงบริเวณลำตัว

title: ร่างกายมนุษย์

text: ระบบกล้ามเนื้อและกระดูกประกอบด้วยโครงกระดูกมนุษย์ (รวมถึงกระดูก เอ็นยึด เอ็นกล้ามเนื้อ และกระดูกอ่อน) และกล้ามเนื้อที่ยึดติด ระบบนี้เป็นโครงสร้างพื้นฐานของร่างกายและเป็นตัวให้ความสามารถในการขยับ นอกจากจะทำหน้าที่เป็นโครงสร้างแล้ว กระดูกชิ้นใหญ่ในร่างกายยังบรรจุไขกระดูก ซึ่งเป็นที่ผลิตเซลล์เม็ดเลือด นอกจากนี้ กระดูกทุกชิ้นยังเป็นที่เก็บสะสมหลักของแคลเซียมและฟอสเฟต ระบบนี้สามารถแบ่งออกเป็นระบบกล้ามเนื้อและระบบกระดูก

title: องคชาตของมนุษย์

text: องคชาตของมนุษย์เป็นอวัยวะสืบพันธุ์เพศชายภายนอก และยังทำหน้าที่เป็นท่อปัสสาวะ มีส่วนหลักคือ ส่วนราก (Root / Radix) ส่วนลำตัว (Corpus) และส่วนเนื้อเยื่อบุผิวขององคชาต รวมถึงหนังบริเวณก้าน และหนังหุ้มปลายซึ่งห่อหุ้มส่วนหัวขององคชาต (Glans) ด้วย ส่วนลำตัวขององคชาตเกิดจากเนื้อเยื่อสามต้น ประกอบด้วยกล้ามเนื้อคอร์ปัส คาเวอร์โนซัม (Corpus cavernosum) สองมัดที่ด้านบน และกล้ามเนื้อคอร์ปัส สปอนจิโอซัม (Corpus spongiosum) ซึ่งอยู่ระหว่างกลางของกล้ามเนื้อส่วนแรก ท่อปัสสาวะของมนุษย์เพศชายจะผ่านกลางต่อมลูกหมาก ที่ซึ่งเชื่อมกับท่อฉีดอสุจิ และจากนั้นจะผ่านไปที่องคชาต โดยท่อปัสสาวะจะทอดตัวข้ามกล้ามเนื้อคอร์ปัส สปอนจิโอซัม และออกสู่รูเปิดบริเวณรูปัสสาวะ (Meatus) ซึ่งตั้งอยู่บริเวณปลายของส่วนหัวองคชาต โดยทำหน้าที่เป็นทางผ่านของทั้งปัสสาวะและการหลั่งของน้ำอสุจิ

title: กล้ามเนื้อปาล์มาริส ลองกัส

text: กล้ามเนื้อปาล์มาริส ลองกัสเป็นกล้ามเนื้อที่มีความแปรผันสูง ในประชากรชาวคอเคเซียน 16% ไม่มีกล้ามเนื้อนี้ และในประชากรอื่นๆ จะมีความถี่การไม่มีกล้ามเนื้อนี้น้อยกว่า ลักษณะของกล้ามเนื้อนี้อาจมีลักษณะเป็นเอ็นกล้ามเนื้อที่ด้านต้นและเป็นมัดกล้ามเนื้อในด้านปลาย หรืออาจเป็นมัดกล้ามเนื้อที่ตรงกลางขนาบด้วยเอ็นด้านบนและด้านล่าง หรืออาจเป็นมัดกล้ามเนื้อ 2 มัดที่มีเอ็นกล้ามเนื้ออยู่ตรงกลาง หรืออาจมีเฉพาะเส้นเอ็นกล้ามเนื้อตลอดทั้งเส้นก็ได้ ในบางคนอาจพบกล้ามเนื้อนี้ 2 มัด

title: หูชั้นกลาง

text:
การเคลื่อนไหวของกระดูกหูสามารถเปลี่ยนไปได้อาศัยกล้ามเนื้อสองมัด
กล้ามเนื้อแรกเรียกว่า stapedius muscle ซึ่งเป็นกล้ามเนื้อโครงร่างเล็กที่สุดในร่างกาย จะเชื่อมกับกระดูกโกลนและสั่งการโดยเส้นประสาทเฟเชียล
ส่วน tensor tympani muscle จะเชื่อมกับฐานของกระดูกค้อนและสั่งการโดย medial pterygoid nerve ซึ่งเป็นสาขาของ mandibular nerve ของ trigeminal nerve
กล้ามเนื้อเหล่านี้จะหดตอบสนองต่อเสียงดัง และดังนั้นก็จะลดการส่งเสียงต่อเข้าไปในหูชั้นใน
กระบวนการนี้เป็นรีเฟล็กซ์เรียกว่า acoustic reflex


query: นกที่ใหญ่ที่สุดในโลกคือนกชนิดใด?

title: นกอัลบาทรอส

text: นกอัลบาทรอสจัดว่าเป็นนกที่บินได้ที่มีขนาดใหญ่ที่สุดในโลก[2] เมื่อกางปีกออก โดยอาจกว้างได้ถึง 3.5 เมตร ในกลุ่มนกอัลบาทรอสใหญ่ แม้แต่ขนาดเล็กที่สุดก็ยังกว้างได้ถึง 2 เมตร นกอัลบาทรอสจะบินอยู่ตลอดเวลา โดยสามารถบินได้ไกลถึงวันละ 15,000 กิโลเมตร เพียงเพื่อหาอาหารกลับมาเลี้ยงลูกเท่านั้น แต่เมื่อนกอัลบาทรอสอยู่บนพื้นดินแล้วกลับมีพฤติกรรมที่งุ่มง่าม เนื่องจากไม่ถนัดในการเดิน เพราะมีฝ่าตีนที่แผ่แบนเป็นพังผืดเหมือนตีนเป็ด[3]

title: รายชื่อนกที่พบในประเทศไทย

text:
นกเป็ดผีเป็นนกน้ำขนาดเล็กถึงขนาดกลาง ปกติจะพบในแหล่งน้ำจืด แต่บ่อยครั้งก็พบในทะเลในช่วงฤดูอพยพและฤดูหนาว นิ้วเท้าแผ่เป็นครีบแต่ไม่ติดกันเป็นพังผืดสามารถว่ายและดำน้ำได้ดีเยี่ยม มี 20 ชนิดทั่วโลก แต่นกเป็ดผีอเลโอทรา (Alaotra Grebe) อาจสูญพันธุ์ไปแล้ว ในประเทศไทยพบเพียง 3 ชนิด
นกจมูกหลอดเป็นนกทะเลขนาดเล็กถึงใหญ่ มีจมูกเป็นหลอดเหนือโคนปาก รูจมูกมีผนังกั้นกลาง มี 75 ชนิดทั่วโลก พบสามชนิดในประเทศไทย
อันดับ: Procellariiformes วงศ์: Hydrobatidae

title: บึงละหาน

text: บึงละหานมีระบบนิเวศที่มีความสภาพสมบูรณ์ ยังมีความอุดมสมบูรณ์อยู่มากทำให้มีนกหลากหลายสายพันธุ์เข้ามาอาศัยอยู่ในพื้นที่ ซึ่งพบอย่างน้อย 56 ชนิด นกประจำถิ่น 24 ชนิด นกน้ำและนกชายเลน 27 ชนิด นกอพยพแต่มิใช่เพื่อการผสมพันธุ์ 29 ชนิดได้แก่ นกยางโทนน้อย นกยางโทนใหญ่ นกยางเปีย นกยางไฟธรรมดา นกยางไฟหัวดำ นกอพยพเพื่อการผสมพันธ์ 1 ชนิด ได้แก่ นกแอ่นทุ่งใหญ่ นกอพยพตามฤดูกาล 1 ชนิด ได้แก่ นกแซงแซวหางปลา นกที่อยู่ในสภาพใกล้สูญพันธุ์ ได้แก่ นกกระสานวล นกกระสาแดง นกกระแตหาง นกที่อยู่ในสภาพใกล้สูญพันธุ์อย่างยิ่ง ได้แก่ นกกระแตผีใหญ่ นกที่พบมาก ได้แก่ นกนางแอ่นทุ่งใหญ่ เป็ดแดง

title: นกเจ้าฟ้าหญิงสิรินธร

text: จากการตรวจสอบขั้นต้นยังไม่สามารถที่จะจำแนกนกชนิดนี้เข้ากับนกสกุลใด ๆ ของประเทศไทยได้ กิตติจึงได้เก็บตัวอย่างของตัวเบียน คือ เห็บ เหา และไร ของนกส่งไปให้สถาบันสมิธโซเนียนและพิพิธภัณฑ์บริติชช่วยตรวจและวิเคราะห์หาชนิดของนกดังกล่าว ผลก็คือมันมีเหาชนิดเดียวกับนกนางแอ่นแม่น้ำสกุล Pseudochelidon ซึ่งพบในแถบลุ่มน้ำคองโกของแอฟริกา และจากนั้นได้ทำการเปรียบเทียบลักษณะอวัยวะต่าง ๆ ภายในของนกตัวนี้กับตัวอย่างนกนางแอ่นแม่น้ำแอฟริกา (Pseudochelidoninal eurystominal) จึงลงความเห็นได้ว่านกตัวนี้จะต้องเป็นนกในสกุล Pseudochelidon อย่างแน่นอน แต่เนื่องจากว่านกในสกุลนี้เคยมีเพียงชนิดเดียวคือนกนางแอ่นแม่น้ำแอฟริกา ดังนั้นนกที่ค้นพบที่บึงบอระเพ็ดนี้ นักปักษีวิทยาทั่วโลกจึงยอมรับว่าเป็นนกสกุล Pseudochelidon ชนิดใหม่ของโลก

title: นกอินทรีทะเลชเตลเลอร์

text: นกอินทรีทะเลชเตลเลอร์ (; ) คือนกล่าเหยื่อขนาดใหญ่ในตระกูลวงศ์เหยี่ยวและอินทรี และเป็นนกอินทรีชนิดหนึ่งที่มีขอบเขตอาศัยอยู่บริเวณชายฝั่งเอเชียตะวันออกเฉียงเหนือ เหยื่อหลัก ๆ ของมันคือปลาและนกน้ำ โดยเฉลี่ยนกอินทรีชนิดนี้มีน้ำหนักมากที่สุดในโลก ที่ประมาณ 5-9 กิโลกรัม (11-20 ปอนด์) แต่อาจจะเชื่องช้ากว่านกอินทรีฮาร์ปีและนกอินทรีฟิลิปปินในการวัดโดยมาตรฐาน นกชนิดนี้ได้รับการตั้งชื่อตามนักธรรมชาติวิทยาชาวเยอรมันนามว่า "เกออร์ก วิลเฮล์ม ชเตลเลอร์" (Georg Wilhelm Steller)

title: แร้งคอนดอร์แอนดีส

text: มีพฤติกรรมอาศัยอยู่รวมกันเป็นฝูงใหญ่ ในแถบเทือกเขาแอนดีสและที่ราบสูงปาตาโกเนีย ในทวีปอเมริกาใต้ โดยอาศัยและทำรังบนหน้าผาสูงในระดับนับร้อยหรือพันเมตรจากพื้นดิน มีระดับการบินที่สูงจากพื้นดิน ขณะที่สายตาก็สอดส่องมองหาอาหาร ซึ่งได้แก่ ซากสัตว์ต่าง ๆ ที่ตายบนพื้นดิน เมื่อพบเจอซากสัตว์ แร้งคอนดอร์แอนดีสมักจะได้สิทธิกินซากก่อนนกหรือแร้งโลกใหม่ชนิดอื่น ๆ เนื่องจากเป็นนกที่มีขนาดใหญ่ ขณะที่แร้งคอนดอร์แอนดีสด้วยกันตัวอื่น ๆ แม้จะเจอซากสัตว์เหมือนกัน อาจมีการแย่งกินกันบ้าง แต่ก็ไม่รุนแรงเหมือนแร้งโลกเก่า (Aegypiinae) และนกตัวผู้จะได้รับสิทธิให้กินก่อน ต่อจากนั้นก็จะตามมาด้วยนกตัวเมีย และนกวัยรุ่นหรือนกวัยอ่อน ซึ่งในนกวัยรุ่นอาจมีการดึงแย่งเศษซากชิ้นส่วนกันด้วย

title: วงศ์นกหัวขวาน

text:
นกหัวขวานอาศัยอยู่ในป่าทั่วโลก ยกเว้นออสเตรเลีย, นิวซีแลนด์ และมาดากัสการ์ พบประมาณ 200 ชนิด ในประเทศไทยพบได้ราว 36 ชนิด และมี 2 ชนิดที่หายสาบสูญไปนานกว่า 50 ปีแล้ว จากการตัดไม้ทำลายป่าอันเป็นถิ่นที่อยู่อาศัย คือ นกหัวขวานอิมพีเรียล ("Campephilus imperialis") กับนกหัวขวานปากงาช้าง ("C. principalis") ซึ่งเป็นนกหัวขวานขนาดใหญ่ที่สุดในโลก 2 ชนิด
ด้วยลักษณะพิเศษที่สามารถเจาะต้นไม้ได้ด้วยแรงกระแทกรุนแรง โดยที่ส่วนหัวและสมองไม่ได้รับผลกระทบกระเทือน ทำให้มีนักวิทยาศาสตร์ได้ศึกษาหลักการนี้ มาพัฒนาเพื่อผลิตหมวกกันน็อกสำหรับขับขี่ยานพาหนะเพื่อความปลอดภัย ในขณะที่บางชนิดที่มีสีสันสวยงาม ก็นิยมนำมาเลี้ยงเป็นสัตว์เลี้ยง อีกทั้งนกหัวขวานได้ถูกสร้างเป็นตัวการ์ตูนชื่อ "วู้ดดี้" ในภาพยนตร์การ์ตูนชุด "Woody Woodpecker" ในสังกัดยูนิเวอร์แซลสตูดิโอส์ ที่มีเอกลักษณ์คือ เสียงหัวเราะที่เป็นธีมดนตรีประกอบอีกด้วย

title: เพนกวิน

text: เพนกวิน มีอายุขัยโดยเฉลี่ยประมาณ 15–20 ปี แต่บางชนิดก็อาจมีอายุที่ยาวกว่านั้น[7] ทุกชนิดจะอาศัยอยู่รวมกันเป็นฝูงใหญ่คล้ายนิคม ในบางครั้งอาจมีการรวมฝูงกันมากถึงจำนวนนับแสนหรือล้านตัว เพนกวินเป็นนกที่บินไม่ได้ แต่สามารถว่ายน้ำได้อย่างคล่องแคล่วและรวดเร็วมาก ซึ่งเพนกวินจะตกเป็นอาหารของสัตว์ล่าเหยื่อขนาดใหญ่ เช่น วาฬออร์กา, แมวน้ำเสือดาว หรือ นกจมูกหลอดยักษ์ เป็นต้น[8] เพนกวิน เป็นนกที่แพร่ขยายพันธุ์ในช่วงฤดูใบไม้ร่วง ซึ่งตรงกับปลายปีของเวลาในซีกโลกใต้ ซึ่งเป็นช่วงเวลาที่อากาศยังอบอุ่นและยังหาอาหารกินได้ เพนกวินจะออกไข่และฟักให้เป็นตัวในช่วงนี้ และจะเร่งเลี้ยงดูลูกให้เติบโตอย่างรวดเร็วเพื่อให้ทันฤดูหนาว ซึ่งเป็นฤดูที่ทั้งพื้นดินและทะเลในซีกโลกทางใต้เป็นน้ำแข็งทั้งหมด และเป็นฤดูกาลที่ยาวนานมาก เพนกวินบางชนิด อย่างเพนกวินจักรพรรดิ (Aptenodytes forsteri) ซึ่งเป็นเพนกวินชนิดที่ใหญ่ที่สุด ในเพศผู้อาจมีน้ำหนักตัวมากได้ถึง 40 กิโลกรัม ซึ่งเป็นการเตรียมตัวสำรองพลังงานอาหารไว้เพื่อรอรับกับฤดูหนาว[5]

title: นกกาน้ำ

text: อาศัยอยู่บริเวณป่าชายเลน, หนอง, บึง, ทะเลสาบ และแหล่งน้ำอื่น ๆ พบทั้งหมด 38 ชนิดทั่วโลก ในประเทศไทยพบทั้งหมด 3 ชนิด คือ นกกาน้ำเล็ก ("P. niger"), นกกาน้ำปากยาว ("P. fuscicollis") และนกกาน้ำใหญ่ ("P. carbo") ชนิดที่พบได้บ่อยมาก คือ นกกาน้ำเล็ก อาหารส่วนใหญ่ของนกกาน้ำ คือ ปลาชนิดต่าง ๆ มันจะดำลงไปในน้ำเพื่อจับปลามาเป็นอาหาร แต่ขนของนกกาน้ำจะไม่มีน้ำมันเคลือบกันน้ำได้เหมือนเป็ด ดังนั้นเมื่อโผล่ขึ้นมาจากน้ำแล้ว ทุกครั้งจะกางปีกออกเพื่อผึ่งให้แห้ง

title: รายชื่อนกที่พบในประเทศไทย

text:
นกโต้คลื่นเป็นนกขนาดเล็กที่ใช้เวลาส่วนมากหากินในทะเล จะกลับเข้าฝั่งเพื่อผสมพันธุ์เท่านั้น กินสัตว์พวกกุ้ง กั้ง ปู และปลาขนาดเล็กที่จับได้จากผิวน้ำขณะบินโฉบ มี 22 ชนิดเป็นทั่วโลก มีเพียงชนิดเดียวที่พบในประเทศไทยนกร่อนทะเลเป็นนกรูปร่างเพรียวสีขาวหากินในมหาสมุทรเขตร้อน มีขนหางคู่ตรงกลางยาวเป็นพิเศษ หัวและปีกที่ยาวมีสีดำแต้ม มี 3 ชนิดทั่วโลก ประเทศไทยพบ 2 ชนิดนกกระทุงเป็นนกน้ำขนาดใหญ่ มีลักษณะพิเศษคือมีถุงใต้จะงอยปาก นิ้วเท้ามีพังผืดยึดทั้ง 4 นิ้ว มี 8 ชนิดทั่วโลก ในประเทศไทยพบเพียงชนิดเดียวนกบูบีเป็นนกทะเลขนาดกลางถึงใหญ่ มี 9 ชนิดทั่วโลก พบ 3 ชนิดในประเทศไทย นกกาน้ำเป็นนกขนาดกลางถึงใหญ่ กินปลาเป็นอาหาร ส่วนมากมีขนสีดำ บางชนิดเป็นลายขาว-ดำ หรือสีสันสดใส มี 38 ชนิดทั่วโลก พบในประเทศไทย 3 ชนิด
นกอ้ายงั่วมีอีกชื่อหนึ่งคือ"นกงู"เพราะคอที่ยาวของมัน ซึ่งดูคล้ายงูเมื่อมันลงว่ายน้ำ มี 4 ชนิดทั่วโลก พบเพียงชนิดเดียวในประเทศไทยนกโจรสลัดเป็นนกทะเลขนาดใหญ่มักจะพบทั่วไปในทะเลเขตร้อน มีขนาดใหญ่ ขนมีสีดำและสีขาวหรือสีดำสนิท มีปีกยาว และหางเป็นแฉกลึก เพศผู้มีถุงลมใต้คอ มีช่วงปีกใหญ่ที่สุดเมื่อเทียบกับน้ำหนักตัว มี 5 ชนิดทั่วโลก พบ 3 ชนิดในประเทศไทยนกยางเป็นนกลุยน้ำขนาดกลางถึงใหญ่ หลายชนิดมีคอยาว มี 61 ชนิดทั่วโลก พบ 20 ชนิดในประเทศไทย
นกกระสาและนกตะกรุมเป็นนกลุยน้ำขนาดใหญ่ ขายาว คอยาว ปากยาวหนา หลายชนิดเป็นนกอพยพ มี 19 ชนิดทั่วโลก พบ 10 ชนิดในประเทศไทย
นกกุลาและนกปากช้อนเป็นนกน้ำขนาดกลางถึงใหญ่ ขายาว ปากยาวโค้งหรือแผ่แบนตรงปลาย มี 36 ชนิดทั่วโลกพบ 6 ชนิดในประเทศไทย
นกในวงศ์นี้ประกอบไปด้วยเป็ด ห่าน และ หงส์ มีพังผืดที่เท้า ปากแบน ขนเคลือบด้วยไขมันกันน้ำได้ดี มี 131 ชนิดทั่วโลก พบ 25 ชนิดในประเทศไทย
เหยี่ยวออสเปรเป็นชนิดเดียวในสกุล และวงศ์ เป็นนกล่าเหยื่อขนาดกลาง กินปลาเป็นอาหารหลัก มีการกระจายพันธุ์ทั่วโลกเหยี่ยวและนกอินทรีเป็นนกล่าเหยื่อที่มีจะงอยปากโค้งงอไว้สำหรับฉีกเนื้อจากเหยื่อ มีขาที่แข็งแรง อุ้งเท้าที่ทรงพลัง และมีสายตาแหลมคม มี 233 ชนิดทั่วโลก พบ 46 ชนิดในประเทศไทย
นกในวงศ์เหยี่ยวปีกแหลมจะเป็นนกล่าเหยื่อเวลากลางวัน ต่างจากนกอินทรีและเหยี่ยวคือจะฆ่าเหยื่อด้วยจะงอยปากไม่ใช่อุ้งเท้า มี 62 ชนิดทั่วโลก พบ 9 ชนิดในประเทศไทย
ไก่ฟ้า นกกระทา และนกคุ่มเป็นนกหากินบนพื้นดิน มีขนาดเล็กถึงใหญ่ ปีกสั้น มี 156 ชนิดทั่วโลก พบ 26 ชนิดในประเทศไทย
นกคุ่มอืดเป็นนกขนาดเล็ก หากินบนพื้นดิน เพศเมียตัวใหญ่ สีสดใส และเป็นฝ่ายเกี้ยวพาราสี เพศผู้กกไข่และเลี้ยงดูลูก มี 16 ชนิดทั่วโลก พบ 3 ชนิดในประเทศไทย
นกกระเรียนเป็นนกขนาดใหญ่ ขายาว คอยาว มี 15 ชนิดทั่วโลก พบ 2 ชนิดในประเทศไทยนกอัญชันเป็นนกขนาดเล็กถึงกลาง อาศัยอยู่ในดงพืชที่ขึ้นหนาแน่นใกล้ทะเลสาบ บึง หรือ แม่น้ำ หลบซ่อนตัวเก่ง ส่วนมากมีขาแข็งแรง นิ้วยาว ปีกสั้นกลม มี 143 ชนิดทั่วโลก พบ 15 ชนิดในประเทศไทย
นกฟินฟุตเป็นนกที่คล้ายเป็ด นิ้วเท้าเป็นแผ่นกลีบ มี 3 ชนิดทั่วโลก พบเพียงชนิดเดียวในประเทศไทย
นกอีแจวเป็นนกลุยน้ำที่พบได้ทั่วโลกในเขตร้อน มีขายาว นิ้วยาว สามารถเดินบนพืชลอยน้ำได้ มี 8 ชนิดทั่วโลก พบ 2 ชนิดในประเทศไทยนกโป่งวิดมีขาสั้นปากยาวคล้ายนกปากซ่อม แต่มีสีสดใสกว่า มี 2 ชนิดทั่วโลกประเทศไทยพบเพียงชนิดเดียว
นกหัวโตกินปูเป็นนกชนิดเดียวในวงศ์ มีขายาว ปากหนาและแบนด้านข้าง ขนมีสีขาว-ดำ
นกตีนเทียนเป็นนกลุยน้ำขนาดกลาง มีขายาวมาก และปากตรงหรือโค้งขึ้น หางสั้น มี 9 ชนิดทั่วโลก พบ 2 ชนิดในประเทศไทย
นกกระแตผีเป็นนกลุยน้ำขนาดกลางถึงใหญ่ที่พบได้ในเขตร้อนของโลก มีปากสีดำหรือสีดำเหลือง ตาสีเหลืองโต แม้ว่าจะจัดเป็นนกลุยน้ำ แต่ส่วนมากจะอาศัยอยู่ในแถบแห้งแล้งหรือกึ่งแห้งแล้ง มี 9 ชนิดทั่วโลก พบ 3 ชนิดในประเทศไทยนกแอ่นทุ่งมีขาสั้น ปีกยาวเรียว และหางยาวเป็นแฉก มี 17 ชนิดทั่วโลก พบ 2 ชนิดในประเทศไทย
นกหัวโตและนกกระแตเป็นนกขนาดเล็กถึงกลาง ตัวป้อม คอสั้นหนา ปีกยาวแหลม พบได้ทั่วโลก ส่วนมากมีถิ่นอาศัยใกล้แหล่งน้ำ มี 66 ชนิดทั่วโลก พบ 14 ชนิดในประเทศไทย
นกชายเลนและนกปากซ่อมเป็นนกลุยน้ำขนาดเล็กถึงกลาง ส่วนใหญ่กินสัตว์ไม่มีกระดูกสันหลังขนาดเล็กจากโคลนหรือดิน ความยาวและขนาดของปากและขาแตกต่างกันไปแล้วแต่แหล่งหากิน มี 89 ชนิดทั่วโลก พบ 39 ชนิดในประเทศไทย
นกสกัวเป็นนกขนาดกลางถึงใหญ่ ขนมีสีเทาหรือน้ำตาล บางชนิดมีสีขาวแต้มบนปีก เป็นนกอพยพระยะไกล มี 7 ชนิดทั่วโลก พบ 3 ชนิดในประเทศไทยนกนางนวลเป็นนกทะเลขนาดกลาง มีขนสีเทาหรือขาว บางชนิดมีสีดำแต้มที่หัวหรือปีก มีปากหนา ยาว และเท้าเป็นผังพืด มี 55 ชนิดทั่วโลก พบ 9 ชนิดในประเทศไทย
นกนางนวลแกลบเป็นนกทะเลขนาดกลางถึงใหญ่ ปกติมีขนสีเทาหรือขาว บางชนิดมีสีดำแต้มที่หัว นกนางนวลแกลบส่วนมากจับปลาโดยการดำน้ำลงไป แต่บางครั้งก็จับแมลงบนผิวน้ำกันเป็นอาหาร นกนางนวลแกลบเป็นนกที่มีอายุยืน บางชนิดมีอายุมากกว่า 25-30 ปี มี 44 ชนิดทั่วโลก พบ 16 ชนิดในประเทศไทย
นกกรีดน้ำมีปากล่างยาวกว่าปากบน หาอาหารด้วยการบนเหนือผิวน้ำและใช้ปากกรีดไปตามผิวน้ำเพื่อจับปลาขนาดเล็กเป็นอาหาร มี 3 ชนิดทั่วโลก พบเพียงชนิดเดียวในประเทศไทยนกพิราบและนกเขาเป็นนกลำตัวอวบ คอสั้น ปากเรียวสั้น มีแผ่นเนื้อที่โคนปาก มี 308 ชนิดทั่วโลก พบ 28 ชนิดในประเทศไทย
นกแก้วและนกหกเป็นนกขนาดเล็กถึงขนาดใหญ่ ปากงองุ้ม มีนิ้วเท้า 4 นิ้ว หน้า 2 นิ้ว หลัง 2 นิ้ว มี 335 ชนิดทั่วโลก พบในประเทศไทย 7 ชนิด
นกคัคคูเป็นนกขนาดเล็กถึงค่อนข้างใหญ่ ลำตัวเพรียว หางยาว ชอบวางไข่ใส่รังนกอื่นเพื่อให้เลี้ยงดูลูกแทน มี 138 ชนิดทั่วโลก พบ 31 ชนิดในประเทศไทย
นกแสกเป็นนกเค้าขนาดกลางถึงใหญ่ มีหัวใหญ่ หน้ารูปหัวใจ มีขายาวและอุ้งเท้าแข็งแรง มี 16 ชนิดทั่วโลก พบในประเทศไทย 2 ชนิดนกเค้าเป็นนกล่าเหยื่อขนาดเล็กถึงใหญ่ มีตาและหูขนาดใหญ่ วงหน้ามักกลม มี 195 ชนิดทั่วโลก พบ 18 ชนิดในประเทศไทย
นกปากกบเป็นนกหากินกลางคืนเป็นญาติกับนกตบยุง ปากกว้างแบน กินแมลงเป็นอาหาร มี 12 ชนิดทั่วโลก พบ 4 ชนิดในประเทศไทยนกตบยุงเป็นนกขนาดกลาง หากินกลางคืน มีปีกยาวเรียว ขาสั้น เท้าเล็ก ขนนุ่มพรางตัวได้ดี มี 86 ชนิดทั่วโลก พบ 6 ชนิดในประเทศไทยนกแอ่นเป็นนกหากินกลางอากาศขนาดเล็ก ขาสั้น ปีกยาวโค้งคล้ายเคียว มี 98 ชนิดทั่วโลกพบ 14 ชนิดในประเทศไทย
นกแอ่นฟ้าเป็นนกหากินในอากาศ เป็นญาติใกล้ชิดกับนกแอ่น มีหงอนบริเวณศีรษะ ลำตัวเพรียว ปีกและหางยาว มี 4 ชนิดทั่วโลก พบ 3 ชนิดในประเทศไทยนกขุนแผนพบได้ในพื้นที่ป่าทั่วโลก กินแมลงและผลไม้เป็นอาหาร ขนมีสีสันสดใส เพศผู้และเมียมีสีขนต่างกัน มี 33 ชนิดทั่วโลก พบ 6 ชนิดในประเทศไทย
นกกะเต็นเป็นนกขนาดกลาง มีหัวใหญ่ ปากยาวแหลม ขาสัน และหางสั้นหนา มี 93 ชนิดทั่วโลก พบ 16 ชนิดในประเทศไทย
นกจาบคาเป็นวงศ์ของนกที่ใกล้กับนกจับคอน ส่วนใหญ่พบในแอฟริกา แต่ก็มีพบทางใต้ของยุโรป ทางใต้ของเอเชีย ออสเตรเลีย และนิวกินี มีสีสดใส รูปร่างเพรียว หางคู่กลางยาว มีปากยาวโค้งลง ปีกยาวแหลม มี 26 ชนิดทั่วโลก พบ 6 ชนิดในประเทศไทย
นกตะขาบมีขนาดพอๆกับอีกา แต่เป็นมันญาติกับนกกระเต็นและนกจาบคา มีสีฟ้าและน้ำตาลเป็นหลัก มี 12 ชนิดทั่วโลก พบสองชนิดในประเทศไทยนกกะรางหัวขวานมีขนสีดำ ขาว และชมพู มีหงอนขนาดใหญ่บนหัว มี 2 ชนิดทั่วโลก พบเพียงชนิดเดียวในประเทศไทยนกเงือกเป็นนกที่มีปากรูปร่างคล้ายเขาวัวแต่ไม่บิดตัว บางชนิดมีโหนกเหนือปากบน บ่อยครั้งปากมีสีสันสดใส มี 57 ชนิดทั่วโลก พบ 13 ชนิดในประเทศไทยนกโพระดกเป็นนกตัวอ้วนกลม มีคอสั้นและหัวใหญ่ ส่วนใหญ่มีสีสันสดใส มี 84 ชนิดทั่วโลก พบ 15 ชนิดในประเทศไทยนกพรานผึ้งเป็นนกขาดเล็กถึงกลาง กินแมลงและขี้ผึ้งเป็นอาหาร มี 17 ชนิดทั่วโลก พบเพียงชนิดเดียวในประเทศไทยนกคอพันและนกหัวขวานเป็นนกขนาดเล็กถึงกลาง จะงอยปากแหลมเหมือนสิ่ว ขาสั้น หางแข็ง มีลิ้นยาวไว้จับแมลง บางชนิดมีนิ้วเท้ายื่นไปข้างหน้า 2 นิ้ว ข้างหลัง 2 นิ้ว บางชนิดมี 3 นิ้ว ทำรังในโพรงไม้ที่เจาะขึ้นเอง มี 218 ชนิดทั่วโลก พบ 36 ชนิดในประเทศไทย
นกพญาปากกว้างเป็นนกขนาดเล็ก สีสดใส กินผลไม้และแมลงเป็นอาหาร มี 15 ชนิดทั่วโลก พบ 7 ชนิดในประเทศไทยนกแต้วแล้วเป็นนกขนาดกลาง หางสั้น ปากอวบ หลายชนิดมีสีสันสดใส มี 32 ชนิดทั่วโลก พบ 13 ชนิดในประเทศไทย
นกจาบฝนเป็นนกขนาดเล็กกินแมลและเมล็ดพืชเป็นอาหาร พบ 91 ชนิดทั่วโลก พบ 3 ชนิดในประเทศไทยนกในวงศ์นี้เป็นนกกลุ่มนกจับคอน มีการปรับตัวเพื่อหาอาหารในอากาศ ในการปรับตัว มันมีลำตัวเรียวเพื่อความคล่องตัว ปีกแหลมยาวและปากสั้น กว้าง ขาถูกออกแบบมา สำหรับเกาะมากกว่าจะใช้เดิน มี 75 ชนิดทั่วโลก พบ 13 ชนิดในประเทศไทย
นกเด้าลมและนกเด้าดินเป็นนกจับคอนขนาดเล็ก หางยาว กินแมลงเป็นอาหาร มี 54 ชนิดทั่วโลก พบ 13 ชนิดในประเทศไทย
นกขี้เถ้าและนกพญาไฟเป็นนกจับคอนขนาดเล็กถึงกลาง ปกติมีสีเทา-เขา และดำ บางชนิดมีสีสดใส มี 82 ชนิดทั่วโลก พบ 18 ชนิดในประเทศไทยนกคอสามสีมีถิ่นอาศัยบนพื้นป่าในคาบสมุทรมลายูและเกาะสุมาตรา มีสปีชีส์เดียวในวงศ์ ที่พบในประเทศไทยเป็นชนิดย่อย "E. m. macrocerus" นกปรอดเป็นนกร้องเพลงขนาดกลาง บางชนิดมีสีสดใสด้วยสี เหลือง แดง หรือ ส้ม ที่แก้ม คอ หรือบริเวณตา แต่โดยมากแล้วมีขนสีน้ำตาลหรือดำ บางชนิดมีหงอน มี 130 ชนิดทั่วโลก พบ 36 ชนิดในประเทศไทย
นกเขียวก้านตองเป็นนกขนาดเล็ก เพศผู้มีขนสีสดใส ปกติเป็นสีเขียวและเหลือง มี 8 ชนิดทั่วโลก พบ 5 ชนิดในประเทศไทย
นกขมิ้นน้อยเป็นนกที่มีสีสันสดใส สามารถแยกเพศได้จากสีขน โดยเพศผู้จะมีสีสดใสกว่า ปกติเป็นสีเหลืองและเขียว มี 4 ชนิดทั่วโลก พบ 3 ชนิดในประเทศไทยนกมุดน้ำมีถิ่นอาศัยใกล้แหล่งน้ำ มี 5 ชนิดทั่วโลก พบเพียงชนิดเดียวในประเทศไทยนกเดินดงเป็นนกขนาดเล็กถึงกลาง กินแมลงเป็นอาหาร บางครั้งกินทั้งพืชและสัตว์ หากินบนพื้นดิน มี 335 ชนิดทั่วโลก พบ 21 ชนิดในประเทศไทย
นกยอดข้าวและนกกระจิบหญ้าพบในเขตอบอุ่นทางตอนใต้ของโลกเก่า มีขนาดเล็กมาก มีสีน้ำตาลหรือเทา พบในพื้นที่เปิดโล่ง เช่น ทุ่งหญ้า มี 111 ชนิดทั่วโลก พบ 8 ชนิดในประเทศไทย
นกกระจิบ นกพง และนกกระจิ๊ดเป็นนกกินแมลงขนาดเล็ก มี 291 ชนิด พบในประเทศไทย 58 ชนิด
นกจับแมลงและนกเขนเป็นนกจับคอนขนาดเล็ก ส่วนมากกินแมลงเป็นอาหาร มี 274 ชนิดทั่วโลก พบในประเทศไทย 69 ชนิด
นกอีแพรดเป็นนกกินแมลงขนาดเล็ก มีหางแพนค่อนข้างยาว มี 44 ชนิดทั่วโลก พบ 5 ชนิดในประเทศไทย
นกแซวสวรรค์เป็นนกจับคอนกินแมลงขนาดเล็กถึงกลาง มี 99 ชนิดทั่วโลก พบ 3 ชนิดในประเทศไทยมี 57 ชนิดทั่วโลก พบเพียงชนิดเดียวในประเทศไทยนกกินแมลงและนกกะรางแต่ละชนิดจะแตกต่างกันในสีและขนาด แต่มีขนอ่อนนุ่มเหมือนกัน มี 270 ชนิดทั่วโลก พบ 76 ชนิดในประเทศไทย
นกปากนกแก้วเป็นนกพื้นเมืองของเอเชียตะวันออกและเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ มีขนาดเล็ก หางยาว มี 20 ชนิดทั่วโลก พบ 5 ชนิดในประเทศไทยนกติตหางยาวเป็นนกจับคอนขนาดเล็กมีหางยาว กินแมลงและเมล็ดพืชเป็นอาหาร มี 9 ชนิดทั่วโลก พบเพียงชนิดเดียวในประเทศไทย
นกปากหนามเป็นนกจับคอนที่มีขนาดเล็กมากถึงขนาดกลาง มี 65 ชนิดทั่วโลก พบเพียงชนิดเดียวในประเทศไทยนกติตส่วนใหญ่มีขนาดเล็ก ปากอ้วนสั้น เป็นนกที่ปรับตัวเก่ง กินเมล็ดพืชและแมลงเป็นอาหาร มี 59 ชนิดทั่วโลก พบ 4 ชนิดในประเทศไทย
นกไต่ไม้เป็นนกขนาดเล็ก มีหัวขนาดใหญ่ หางสั้น ปากและขาแข็งแรง มี 24 ชนิดทั่วโลก พบ 6 ชนิดในประเทศไทย
นกเปลือกไม้เป็นนกป่าขนาดเล็ก ด้านบนมีสีน้ำตาลและด้านล่างสีขาว มีปากบางโค้งลง ใช้สำหรับจับแมลงออกจากเปลือกไม้ มีขนหางแข็งคล้ายนกหัวขวาน มี 6 ชนิดทั่วโลก พบเพียงชนิดเดียวในประเทศไทยนกติตหน้าแดงเป็นนกจับคอนกินแมลงขนาดเล็ก เป็นญาติกับนกติต มี 13 ชนิดทั่วโลก พบเพียงชนิดเดียวในประเทศไทยนกกินปลีและนกปลีกล้วยเป็นนกจับคอนขนาดเล็กมาก ส่วนมากกินน้ำต้อยเป็นอาหาร แม้บางครั้งจะกินแมลงบ้างโดยเฉพาะนำไปเลี้ยงลูกอ่อน มี 131 ชนิดทั่วโลก พบ 22 ชนิดในประเทศไทย
นกกาฝากเป็นนกขนาดเล็ก ตัวกลม มีสีสันสดใส หางสั้น ปากสั้นหนา และลิ้นเป็นหลอด มี 44 ชนิดทั่วโลก พบ 10 ชนิดในประเทศไทย
นกแว่นตาขาวส่วนมากมีสีจืดชืด โดยทั่วไปมีขนสีเขียวมะกอกในส่วนบน แต่บางชนิดมีสีขาวหรือเหลืองสดบริเวณท้อง อก หรือส่วนล่าง และ หลายชนิดมีปีกสีน้ำตาลอมเหลือง หลายชนิดมีวงแหวนสีขาวรอบดวงตา มี 96 ชนิดทั่วโลก พบ 4 ชนิดในประเทศไทย
นกขมิ้นเป็นนกจับคอนที่มีสีสันสดใส มี 29 ชนิดทั่วโลก พบในประเทศไทย 6 ชนิด
นกเขียวครามเพศผู้มีสีน้ำเงินเข้ม เพศเมียมีสีเขียวมัวๆ มี 2 ชนิดทั่วโลก พบเพียงชนิดเดียวในประเทศไทยนกอีเสือเป็นนกจับคอน ซึ่งนกอีเสือบางชนิดจะจับนกชนิดอื่นหรือสัตว์ขนาดเล็กที่ไม่ได้กินเสียบไว้กับหนาม มีทั้งสิ้น 31 ชนิดทั่วโลก พบ 5 ชนิดในประเทศไทย
นกเฉี่ยวดงมีลักษณะคล้ายนกอีเสือ แต่มักมีสีสันสดใสกว่าที่บริเวณหงอนหรือหัว มี 12 ชนิดทั่วโลก พบ 4 ชนิดในประเทศไทย
นกแซงแซวส่วนมากมีสีดำหรือเทาเข้ม บางครั้งแต้มด้วยสีเหลือบ มีหางเป็นง่ามยาว ขาสั้น มี 24 ชนิดทั่วโลก พบ 7 ชนิดในประเทศไทย
นกแอ่นพงเป็นนกจับคอนขนนุ่มสีมืด ขณะบินปีกเป็นรูปสามเหลี่ยม มี 11 ชนิดทั่วโลกพบเพียงชนิดเดียวในประเทศไทยวงศ์ Corvidae ประกอบไปด้วย นกกา, นกเรเวน, นกกาน้อย, นกกาภูเขา, นกสาลิกา และ นกกะลิงเขียด นกกาเป็นนกขนาดกลาง บางชนิดมีพฤติกรรมการเรียนรู้สูง มี 120 ชนิดทั่วโลก พบ 13 ชนิดในประเทศไทย
นกเอี้ยงเป็นนกเกาะคอนขนาดเล็กถึงกลาง อยู่กันเป็นสังคม ชอบที่โล่งเปิดกว้าง กินแมลงและผลไม้ ขนมีสีเข้ม มี 125 ชนิดทั่วโลก พบ 19 ชนิดในประเทศไทย
นกจาบเป็นนกเกาะคอนขนาดเล็กที่เป็นญาติกับนกจาบปีกอ่อน ปากทรงกรวยกลม กินเมล็ดพืชเป็นอาหาร ในหลายๆชนิด เพศผู้มักมีสีสันสดใส เช่น แดง หรือเหลือง และ ดำ บางชนิดจะเปลี่ยนสีเมื่อถึงฤดูผสมพันธุ์ มี 116 ชนิดทั่วโลก พบ 3 ชนิดในประเทศไทยนกกระติ๊ดเป็นนกเกาะคอนขนาดเล็กของโลกเก่าเขตร้อนและประเทศออสเตรเลีย ชอบอยู่เป็นฝูง มีปากสั้นหนาแต่แหลม กินเมล็ดพืชเป็นอาหาร มีโครงสร้างและพฤติกรรมคล้ายกัน แต่มีสีและรูปแบบขนต่างกันไป มี 141 ชนิดทั่วโลก ในประเทศไทยพบ 8 ชนิด
นกจาบปีกอ่อนเล็กเป็นวงศ์ขนาดใหญ่ของนกเกาะคอนกินเมล็ดพืชที่มีรูปจะงอยปากเฉพาะ มี 275 ชนิดทั่วโลก ในประเทศไทยพบ 8 ชนิด
นกจาบปีกอ่อนเป็นนกเกาะคอนกินเมล็ดพืชขนาดเล็กถึงกลาง จะงอยปากหนา ปกติเป็นรูปกรวยและในบางชนิดมีขนาดใหญ่มาก ทุกชนิดมีขนหาง 12 เส้นขนปลายปีก 9 เส้น มี 137 ชนิดทั่วโลก พบ 10 ชนิดในประเทศไทย
นกกระจอกเป็นนกเกาะคอนขนาดเล็ก ตัวกลม มีสีน้ำตาลหรือเทา หางสั้น และจะงอยปากที่หนา กินเมล็ดพืชและแมลงขนาดเล็กเป็นอาหาร มี 35 ชนิดทั่วโลก พบ 4 ชนิดในประเทศไทย

title: นกล่าเหยื่อ

text: ในประเทศไทย มีนกล่าเหยื่อทั้งหมดจำนวน 55 ชนิด มากกว่า 32 ชนิดเป็นนกอพยพย้ายถิ่นในฤดูหนาว หรือ นกอพยพจากแถบประเทศทางซีกโลกเหนือ เช่น มองโกเลีย, จีน, ธิเบต, ไซบีเรีย, เกาหลี, ญี่ปุ่น ผ่านประเทศไทยไปประเทศอื่นในคาบสมุทรมลายู เพื่อหลบหนีความหนาวไปทางซีกโลกทางใต้ที่อากาศอบอุ่นกว่าและอาหารการกินอุดมสมบูรณ์กว่า โดยสิ่งสำคัญที่มีผลต่อการบินของนกล่าเหยื่ออพยพ คือ มวลอากาศร้อนและกระแสลม มวลอากาศร้อนเป็นสิ่งสำคัญต่อการบินอพยพของนก เพื่อลดการสูญเสียพลังงานในระหว่างการบินอพยพเมื่อดวงอาทิตย์ส่องแสงส่งความร้อนมายังพื้นผิวโลก มีการดูดซับพลังงานความร้อนไว้แล้วค่อย ๆ ลอยตัวสูงขึ้นรวมตัวกันจนมีความหนาแน่นมาก เรียกว่า มวลอากาศ ซึ่งอาจเกิดในที่โล่งหรือแนวเทือกเขาก็ได้ เมื่อมีกระแสลมพัดเอามวลอากาศร้อนที่อยู่ตามทุ่งไปปะทะกับภูเขาซึ่งเปรียบเสมือนกำแพงกั้น ทำให้มวลอากาศร้อนรวมกันเป็นก้อนใหญ่ลอยสูงขึ้นสู่ฟ้า นกล่าเหยื่อที่บินอพยพจะมองเห็นและใช้มวลอากาศร้อนพยุงตัวไปข้างหน้า ซึ่งในแต่ละวันเมื่อถึงเวลาเย็นนกล่าเหยื่อจะหาที่พักผ่อนในเวลากลางคืน เพื่อเตรียมอพยพในวันรุ่งขึ้น เป็นอย่างนี้ทุกวันจนกว่าจะถึงเป้าหมายที่จะอาศัยอยู่ตลอดช่วงฤดูหนาว บริเวณประเทศแถบใกล้เส้นศูนย์สูตรในประเทศไทย, มาเลเซีย, สิงคโปร์ และอินโดนีเซีย เป็นประเทศหลัก โดยเมื่อเวลาผ่านไปถึงช่วงเดือนกุมภาพันธ์ถึงเดือนพฤษภาคมของปีถัดไป นกล่าเหยื่อเหล่านี้จะบินอพยพกลับไปถิ่นฐานเดิมเพื่อรังวางไข่อีกครั้ง

title: อันดับนกแก้ว

text: เป็นนกที่อาศัยและหากินบนต้นไม้ กินผลไม้และเมล็ดพืช บินได้ดีและบินได้เร็ว พบอาศัยอยู่เป็นคู่หรือเป็นฝูง ทำรังตามโพรงต้นไม้ ไข่สีขาว ลักษณะทรงกลม วางไข่ครั้งละ 2-6 ฟอง ลูกนกแรกเกิดมีสภาพเป็นลูกอ่อนเดินไม่ได้ พบกระจายพันธุ์ตามเขตร้อนทั่วโลก ในบางชนิดมีอายุยืนได้ถึง 50 ปี โดยเฉพาะนกแก้วชนิดที่มีขนาดใหญ่ และจากการศึกษาของนักวิทยาศาสตร์พบว่า นกแก้วขนาดใหญ่มีความเฉลียวฉลาดเทียบเท่ากับเด็กอายุ 4 ขวบ

title: วงศ์นกยาง

text: มีลักษณะโดยรวม คือ เป็นนกน้ำที่มีทั้งขนาดเล็ก, ขนาดกลาง และขนาดใหญ่มีคอและขายาว มักพบเดินท่องน้ำหากินหรือยืนนิ่งบนกอหญ้าหรือพืชน้ำ คอยใช้ปากแหลมยาวจับสัตว์น้ำเล็ก ๆ หรือแมลงบนพื้นเป็นอาหาร ขณะบินจะพับหัวและคอแนบลำตัว เหยียดขาไปข้างหลัง ทำรังรวมกันอยู่เป็นกลุ่มใหญ่บนต้นไม้ ใช้กิ่งไม้สานกันอย่างหยาบ ๆ พบทั้งหมด 61 ชนิดทั่วโลก พบในประเทศไทย 20 ชนิด หากินในเวลากลางวันนกยาง หรือ นกกระยาง เป็นนกที่ปรากฏอยู่ในความเชื่อร่วมของชาวเอเชียหลายชนชาติ ที่เกี่ยวข้องหรือเกี่ยวพันกับพิธีศพหรือความตาย โดยชาวญี่ปุ่นเรียกว่า "ตันโจะ" (; "อันเป็นชื่อร่วมกับนกกระเรียนมงกุฎแดง") เชื่อว่าเป็นนกที่เป็นพาหนะนำพาดวงวิญญาณผู้ตายไปสู่สัมปรายภพ หรือหลักฐานทางโบราณคดีของเวียดนาม ย้อนไปในยุควัฒนธรรมดงเซินเมื่อ 2,500 ปีก่อน ปรากฏรูปนกในกลองมโหระทึก เชื่อกันว่าเป็นนกยาง (บ้างก็ว่าเป็นนกกระเรียน)

title: นกอินทรีฟิลิปปิน

text: นกอินทรีฟิลิปปิน (; ) หรือเป็นที่รู้จักในชื่อนกอินทรีกินลิง คือนกอินทรีชนิดหนึ่งในตระกูลสิ่งมีชีวิตเฉพาะถิ่น วงศ์เหยี่ยวและอินทรีในเขตป่าของฟิลิปปินส์ นกชนิดนี้มีสีน้ำตาลและขนนกสีขาว และมีหงอนที่ดกหนา โดยสัดส่วนทั่วไปวัดความยาวได้ 86-102 เซนติเมตร (2.82 ถึง 3.35 ฟุต) และมีน้ำหนัก 4.7-8.0 กิโลกรัม (10.4-17.6 ปอนด์) นกชนิดนี้ได้รับการพิจารณาว่ามีขนาดใหญ่ที่สุดในบรรดานกอินทรีที่ยังมีอยู่ในโลกในด้านความยาว แต่นกอินทรีทะเลชเตลเลอร์ (Steller's sea eagle) และนกอินทรีฮาร์ปี (harpy eagle) มีขนาดใหญ่กว่าในด้านน้ำหนักและความใหญ่โต

title: การจำแนกชั้นทางวิทยาศาสตร์

text: สิ่งมีชีวิตแต่ละตระกูลอาจมีสมาชิกมากน้อยเพียงใดก็ได้ เช่น วงศ์ทานตะวัน วงศ์กล้วยไม้ เป็นวงศ์ใหญ่ที่สุดวงศ์หนึ่งของอาณาจักรพืช มีสมาชิกประมาณ 22,000 ชนิด ส่วนวงศ์ มีสมาชิก 1 สกุล และ 1 ชนิด บางครั้งนำไปรวมไว้กับวงศ์มะยมป่า () และในบางครั้งที่สกุลใด ๆ มีลักษณะอันแตกต่างอย่างเห็นได้ชัดเจนกับวงศ์ที่สังกัดอยู่ ก็จะมีการแบ่งวงศ์ออกมาใหม่ เช่น วงศ์นกเขียวก้านตอง (Chloropsis) และวงศ์นกแว่นตาขาว แยกออกมาจากวงศ์นกเขียวคราม

title: อินทรีฮาสท์

text: เหยื่อสำคัญของอินทรีฮาสท์คือบรรดานกโมอาชนิดต่าง ๆ โดยเฉพาะนกโมอายักษ์ที่หนักกว่า 250 กิโลกรัม แม้ว่าโมอายักษ์จะใหญ่กว่าอินทรีฮาสท์หลายเท่า แต่มันก็ค่อนข้างเชื่องช้าและยังมีคอและศีรษะขนาดเล็กทำให้ง่ายต่อการโจมตี โดยอินทรีฮาสต์จะโฉบลงที่ลำคอหรือไม่ก็ศีรษะของเหยื่อ ก่อนใช้กรงเล็บสังหารเหยื่อของมัน เนื่องจากเหยื่อของมันมีขนาดใหญ่มาก อินทรีฮาสต์จึงมักกินเหยื่อที่พื้นและอยู่กับซากเป็นเวลาหลายวัน การที่อินทรีฮาสต์ล่าเหยื่อขนาดใหญ่อย่างนกโมอายักษ์ ก็เพราะว่าในนิวซีแลนด์ มันเป็นนักล่าที่ใหญ่ที่สุดของดินแดนแห่งนี้ ตามปกติสัตว์จำพวกเหยี่ยวและนกอินทรีจะล่าเหยื่อที่มีขนาดเล็กกว่าพวกมันเพื่อให้ง่ายต่อการนำขึ้นไปกินบนกิ่งไม้สูงทั้งนี้ เพื่อไม่ให้ถูกสัตว์นักล่าบนพื้นดินชนิดอื่นที่แข็งแรงกว่ามาแย่งเหยื่อไป แต่ในนิวซีแลนด์ไม่มีสัตว์นักล่าบนพื้นดิน ที่แข็งแกร่งกว่าอินทรีฮาสท์ ทำให้พวกมันสามารถกินเหยื่อบนพื้นดินได้โดยไม่ต้องกลัวถูกแย่งไป ไม่เคยมีชาวผิวขาวคนใดได้เห็น นกอินทรีฮาสท์ คงมีเพียงชาวมาวรีเท่านั้นที่เคยเห็นมัน

title: วงศ์นกเค้าแมว

text: นอกจากนี้แล้ว นกในวงศ์นี้ ยังสามารถหมุนคอได้เกือบรอบตัวได้ถึง 270 องศา เนื่องจากมีกระดูกสันหลังตรงคอ 14 ชิ้น ซึ่งมากกว่าสัตว์ชนิดใด ๆ ในโลก

title: อุทยานแห่งชาติเขาหลวง

text: 2.สัตว์จำพวกนกหรือ สัตว์ปีก จากการสำรวจพบนกทั้งสิ้นจำนวน 157 ชนิด 37 วงศ์ เป็นนกประจำถิ่น 143 ชนิด และเป็นนกอพยพย้ายถิ่น 14 ชนิด ซึ่งจัดเป็นสัตว์ป่าคุ้มครองประเภทที่สอง จำนวน 2 ชนิด ได้แก่ ไก่ป่า(Grallus gallus) นกเขาเปล้าธรรมดา(Treron curvirostra) สัตว์ป่าคุ้มครองประเภทที่ 1 จำนวน 137 ชนิด นอกนั้นไม่ถูกจัดให้เป็นสัตว์ป่าคุ้มครองหรือสัตว์ป่าสงวนแต่อย่างใด จากการายงานของ Humphrey และ Bain (1990) พบว่ามีนกที่จัดเป็นนกที่ถูกคุกคาม (Treatened) 6 ชนิด ได้แก่ อินทรีดำ(Ictinaetus malayansis) ไก่ฟ้าหน้าเขียว(Lophura ignifa) นกหว้า(Argusianus argus) นกเงือกหัวหงอก(Berenicornis comata) นกเงือกปากดำ(Anorshinus galeritus) และ นกกก(Buceros bicornis) และมีจำนวน 2 ชนิด ที่ถูกจัดเป็นนกที่กำลังจะสูญพันธุ์ (endangered) คือ นกชนหิน(Rhinoplax vigil) และ นกโพระดกหลากสี(Megalaima raffesii)

title: อุทยานแห่งชาติดอยผ้าห่มปก

text: 2. สัตว์ปีก จำพวกนก (Birds) จากการสำรวจพบนกชนิดต่างๆ กว่า 340 ชนิด ซึ่งสามารถพบทั้งนกประจำถิ่นหายาก เช่น นกติ๊ดหัวแดง นกขัติยา นกกระรางอกลาย และนกหัวขวานอกแดง ซึ่งหลายชนิดเป็นนกที่สามารถพบได้เฉพาะในพื้นที่ดอยผ้าห่มปกเท่านั้น ส่วนนกอพยพที่เข้ามาอาศัยอยู่ในช่วงฤดูหนาว เช่น นกเดินดงสีน้ำตาลแดง นกเดินดงอกเทา นกเดินดงสีคล้ำ และนกเดินดงลายเสือ เป็นต้น นอกจากชนิดนกหายากดังกล่าวซึ่งส่วนใหญ่พบบริเวณดอยผ้าห่มปกแล้ว บริเวณพื้นที่อื่นของอุทยานฯก็สามารถพบเป็นนกหายากได้หลายชนิด เช่น บริเวณที่ทำการอุทยานฯ มีการสำรวจพบนกหายาก เช่น นกกระติ๊ดใหญ่ปีกลาย นกเขนหัวขาวท้ายแดง นกกางเขนน้ำหัวขาว และนกมุดน้ำ ซึ่งเป็นนกหายากที่พบอาศัยตามลำธารที่มีความอุดมสมบูรณ์สูง ในปัจจุบันเรายังไม่ทราบสถานะที่แน่นอนของนกชนิดนี้

title: นกกระจอกใหญ่

text: นกชนิดนี้มีแหล่งกำเนิดในตะวันออกกลางและกระจายออกไปพร้อมๆกับการเกษตรไปยังส่วนใหญ่ของยูเรเชีย และบางส่วนของอาฟริกาเหนือ ตั้งแต่กลางคริสต์ศตวรรษที่ 19 นกก็กระจายตัวอยู่เกือบทั่วโลก ส่วนใหญ่เกิดจากการที่มนุษย์นำเข้าไปอย่างตั้งใจ และยังมีจากการเดินทางของนกเองตามธรรมชาติ นกกระจอกใหญ่ถูกนำเข้าไปยังทวีปอเมริกาเหนือ อเมริกากลาง อเมริกาใต้ อาฟริกาใต้ บางส่วนของอาฟริกาตะวันตก ออสเตรเลีย นิวซีแลนด์ และเกาะต่างๆทั่วโลก จัดเป็นนกในธรรมชาติที่มีการกระจายพันธุ์กว้างขวางมากที่สุดในโลก ในบางที่นกชนิดนี้กลายเป็นสัตว์รบกวน และไปรุกรานนกเจ้าถิ่นจนแทบสูญพันธุ์

title: นกหัวโตกินปู

text:
นกชนิดนี้เลี้ยงชีวิตด้วยปู เป็นส่วนใหญ่และมันชอบกินปูที่ขุดรูอยู่ในทรายมากกว่าปูประเภทอื่น โดยใช้ปากอันใหญ่แข็งแรงและปลายแหลมไล่คาบอย่างรวดเร็ว ถ้าหากปูที่จับได้มีขนาดเล็ก มันจะกลืนกินทั้งตัวทันทีที่จับได้ แต่ถ้าปูที่จับได้มีขนาดใหญ่ มันจะใช้ปากของมันจับปูเหวี่ยงฟาดกับพื้นจนก้ามและขาหลุดออกเป็นชิ้น ๆ แล้วใช้ปลายปากกระทุ้งกระดองจนแตก แล้วมันจึงจิกกลืนกินทีละชิ้น โดยที่นกหัวโตกินปูจะเดินแล้วหยุดมองหาปูบนหาดทรายปนโคลน โดยเลือกจิกกินปูเฉพาะที่มีกระดองกว้างราว 1–7 ซม. เช่น ปู "Portunus pelagicus" และปูในวงศ์ Grapsidae อีกทั้งนกชนิดนี้สามารถหากินในน้ำลึกถึงขาท่อนล่างได้ด้วย นอกจากปู ซึ่งเป็นอาหารโปรดแล้ว มันยังกินสัตว์มีกระดองแข็งอื่นๆ หอยตัวเล็กๆ หนอนทะเล และสัตว์ไม่มีกระดูกสันหลังอื่น ๆ ที่อาศัยอยู่ในทรายในบริเวณที่น้ำทะเลท่วมถึงด้วย ยิ่งกว่านั้น ที่หมู่เกาะอันดามัน นกชนิดนี้กินกั้ง (Mantis Shrimp) และที่ประเทศอิรัก เคยมีผู้เห็นมันกินปลาตีน (Mudskipper) อีกด้วย
การอยู่ นกหัวโตกินปูเป็นนกที่ชอบอยู่รวมกันเป็นฝูงและส่งเสียงร้องหนวกหู ไม่ว่าจะอยู่ในแหล่งทำรังวางไข่ในช่วงฤดูผสมพันธุ์ หรือในขณะพักหากินระหว่างการบินอพยพย้ายถิ่นเดินทางไกล หรือในแหล่งหากินในช่วงนอกฤดูผสมพันธุ์ เมื่อน้ำทะเลขึ้น ซึ่งไม่อาจหากินได้อีกต่อไป นกที่หากินอยู่ไกล ๆ จะมารวมฝูงกัน และนกที่หากินอยู่ในรัศมีไม่เกิน 20 กิโลเมตร จะมารวมกันเป็นฝูงใหญ่อยู่ ณ ที่ใดที่หนึ่งแน่นอน เช่น ในอ่าวคูช (Gulf of Kutch) เมื่อน้ำทะเลขึ้น นกหัวโตกินปูจะไปรวมกันอยู่บนเกาะไบดาร์ (Bhaidar) มากถึง 1,200 ตัวทีเดียว
ในเวลาพักผ่อน มันจะยืนด้วยขาข้างเดียว โดยพับขาอีกข้างหนึ่งขึ้นแนบกับท้อง ทำนองเดียวกับนกหัวโต ในช่วงนี้ ถ้าหากมันจะเดินไปใกล้ๆ มันจะกระโดดไปด้วยขาข้างเดียวที่มันใช้ยืนอยู่ แทนที่จะเอาขาอีกข้างหนึ่งลงแล้วเดินไปตามปกติ ถ้าหากมันพักผ่อนโดยการยืนด้วยขาข้างเดียวไปนาน ๆ แล้วชักเมื่อยขา มันจะนั่งลง โดยการงอขาทั้งสองข้าง แล้วพักอยู่บนขาท่อนล่าง แต่ในบางครั้ง ถ้าหากเหน็ดเหนื่อยมาก มันจะหมอบลง แล้ววางตัวไว้กับขาท่อนล่างเลยทีเดียว ในขณะพักผ่อนนี้ ถ้าหากมันคันหัวขึ้นมามันจะยกขาข้างหนึ่งขึ้นเพื่อใช้เท้าเกาหัวอันโตของมัน โดยไม่ต้องยกเท้าข้ามปีกแบบนกชายเลนอื่นๆ นับว่ามันมีท่าทางแปลกไม่เหมือนนกชายเลนชนิดใด
การบิน มันบินได้ค่อนข้างช้า ซึ่งช้ากว่านกชายเลนส่วนใหญ่ ยกปีกขึ้นแข็งๆ ทำนองเดียวกับนกกระแตผี (Thick-knee) และมักบินต่ำๆ เหนือผิวน้ำทะเล ส่วนขาจะเหยียดตรงไปข้างหลังและเลยปลายหางออกไปมาก เพราะขาของมันยาว ดูเผิน ๆ จึงดูคล้ายกับว่ามันมีหางยาวกว่าปกติ ส่วนหัวและคอยื่นไปข้างหน้า หรืออาจหดมาอยู่ระหว่างไหล่ก็ได้ ถ้าหากไปกันเป็นฝูง มันจะบินชิด ๆ ติด ๆ กันเป็นกลุ่ม หรือไม่ก็บินเรียงเป็นแถวรูปตัววี (V) แม้ว่าบินเร็ว แต่นักดูนกสามารถบอกได้ง่ายว่าเป็นนกหัวโตกินปู แม้ว่าจะเป็นในขณะบิน เพราะจะแลเห็นขนปลายปีกสีดำ และแถบสีดำบนหลังแยกออกเป็น 2 แฉกยาวมาถึงตะโพก ตัดกับลำตัวสีขาวของมันได้ชัดเจน ส่วนใต้ของลำตัวเป็นสีขาวล้วน ถ้าหากมันบินอพยพย้ายถิ่น มันจะบินทั้งกลางวันและกลางคืน แต่ส่วนใหญ่จะเป็นเวลากลางคืน

title: วงศ์นกแซงแซว

text: วงศ์นกแซงแซว () ลักษณะโดยทั่วไปนกในวงศ์นี้จะมีขนสีดำ ปลายหางเป็นรูปสองแฉก บางชนิดตามีสีแดงเมื่อโตเต็มวัย ชอบอาศัยบนต้นไม้ สายตาจัดอยู่ในประเภทดีมาก กินแมลงเป็นส่วนใหญ่ หากินในที่โล่ง มักพบอยู่เป็นคู่ พบรวมกันเป็นฝูงได้ในช่วงฤดูหนาว หรือช่วงอพยพ ร้องเสียงดังฟังดูเหมือนเกรี้ยวกราด นิสัยดุร้าย สามารถเลียนเสียงนกหรือสัตว์ชนิดอื่นได้ สร้างรังอยู่ตามง่ามไม้ ทั่วโลกมีทั้งหมด 22 ชนิด พบในประเทศไทย 7 ชนิด

title: อุทยานแห่งชาติแหลมสน

text: ภายในอุทยานจะพบนกได้อย่างน้อย 175 ชนิด โดยเป็นนกประจำถิ่นอย่างน้อย 122 ชนิด เช่น นกยางทะเล เหยี่ยวแดง นกกระแตแต้แว้ดหรือนกต้อยตีวิด นกอพยพที่ไม่ได้มาผสมพันธุ์ประมาณ 60 ชนิด เช่น นกปากแอ่นหางลาย นกสติ๊นท์คอแดง นกเด้าดิน นกนางนวลแกลบธรรมดา และนกอพยพตามฤดูกาล 12 ชนิด เช่น เหยี่ยวนกเขาพันธุ์จีน เหยี่ยวนกเขาพันธุ์ญี่ปุ่น นกจาบคาหัวเขียว นกจับแมลงสีฟ้าท้องขาว ในจำนวนนี้มีนกชนิดหนึ่งที่ถูกจัดให้เป็นสายพันธุ์ที่ถูกคุกคามระดับนานาชาติ คือ นกหัวโตมลายู ซึ่งจัดเป็นนกชนิดหนึ่งในสองชนิดของนกที่พบในเขตอุทยานที่ใกล้สูญพันธุ์ไปจากประเทศไทยด้วย โดยอีกชนิดหนึ่งคือ นกนางนวลแกลบหงอนใหญ่ ส่วนนกที่อยู่ในภาวะเสี่ยงต่อการถูกคุกคาม มีอยู่ชนิดหนึ่งที่พบได้ในเขตอุทยาน คือ นกกระเต็นใหญ่ปีกสีน้ำตาล และมีนกอีก 2 ชนิดที่อยู่ในภาวะเสี่ยงต่อการถูกคุกคาม คือ นกออก และนกเงือกกรามช้าง

title: เพนกวินเจนทู

text:
เพนกวินเจนทูเป็นหนึ่งในสมาชิกสามชนิดในสกุล "Pygoscelis" โดยหลักฐานทางนิวเคลียร์ดีเอ็นเอแสดงให้เห็นว่า เพนกวินเจนทูแบ่งแยกออกจากเพนกวินชนิดอื่น ๆ ประมาณ 38 ล้านปีที่ผ่านมา ประมาณ 2 ล้านปีหลังจากบรรพบุรุษของเพนกวินสกุล "Aptenodytes" ปรากฏออกมา อย่างไรก็ตาม เพนกวินในสกุลเดียวกันชนิดอื่นอย่างเพนกวินอาเดลีแยกออกจากสมาชิกชนิดอื่น ๆ ประมาณ 19 ล้านปีที่ผ่านมา ส่วนเพนกวินชินสแตรปและเพนกวินเจนทูออกตัวออกมาเมื่อประมาณ 14 ล้านปีมาแล้ว
เพนกวินเจนทูเป็นเพนกวินที่มีความสูงเมื่อยืนเต็มที่ประมาณ 75 เซนติเมตร ทำให้เป็นเพนกวินที่มีขนาดใหญ่เป็นอันดับ 3 ของโลกรองมาจากเพนกวินจักรพรรดิและเพนกวินราชา แต่เพนกวินเจนทูว่องไวมากเมื่ออยู่ในน้ำ โดยสามารถทำความเร็วได้ถึง 35 กิโลเมตรต่อชั่วโมง ด้วยปีกที่ยาวใหญ่เหมือนครีบและรูปร่างที่เพรียวเหมือนตอร์ปิโด ทำให้เป็นนกที่ว่ายได้เร็วที่สุดในโลก โดยล่าเคย, หมึก และครัสเตเชียนเป็นอาหาร มีลักษณะเด่นคือ มีแถบสีขาวบริเวณขมับทั้งสองข้าง จะงอยปากเป็นสีเหลืองส้ม และพังผืดที่ตีนเป็นสีเหลืองสดใส

title: นกนางแอ่นแม่น้ำแอฟริกา

text: นกอีกชนิดหนึ่งในสกุลเดียวกันคือนกเจ้าฟ้าหญิงสิรินธร (Pseudochelidon sirintarae) ที่พบเพียงแห่งเดียวในโลกคือบึงพอระเพ็ดในประเทศไทยและอาจสูญพันธุ์ไปแล้ว ทั้งสองชนิดมีลักษณะเด่นที่แยกได้จากนกนางแอ่นอื่นๆหลายประการ ประกอบด้วย ขาและเท้าแข็งแรง ปากอวบ อวัยวะส่วนที่ส่งเสียงมีขนาดใหญ่ และโครงสร้างที่แตกต่างกันของหลอดลม[3] จากการศึกษาทางพันธุศาสตร์ยืนยันว่านกนางแอ่นแม่น้ำทั้งสองชนิดมาจากเครือบรรพบุรุษที่ต่างจากนกนางแอ่นในวงศ์ย่อย Hirundininae[7]

title: นกอินทรีฮาร์ปี

text: นกอินทรีฮาร์ปี (; ) คือสายพันธุ์อินทรีที่อยู่ในเขตร้อนของทวีปอเมริกา นกชนิดนี้เป็นที่รู้จักในฐานะอินทรีฮาร์ปีอเมริกา โดยแตกต่างจากอินทรีปาปัวซึ่งบางครั้งเป็นที่รู้จักในชื่ออินทรีฮาร์ปีนิวกินีหรืออินทรีฮาร์ปีปาปัว นกอินทรีฮาร์ปีเป็นนกล่าเหยื่อ ที่มีขนาดใหญ่และมีพลังมากที่สุดในทวีปอเมริกาและมีขนาดใหญ่ที่สุดท่ามกลางสายพันธุ์อินทรีที่ยังมีอยู่ในโลก โดยปกติแล้วอาศัยอยู่ในป่าฝนเขตร้อนทางตอนใต้ ในระดับที่สูงกว่าชั้นของร่มไม้ (canopy layer) การทำลายที่อยู่อาศัยทางธรรมชาติทำให้เห็นการสูญหายของนกชนิดนี้ในหลายๆ ส่วนของขอบเขตที่อยู่เดิมของมัน และเกือบที่จะถูกทำลายจนหมดสิ้นในทวีปอเมริกากลาง ในประเทศบราซิล นกอินทรีฮาร์ปียังเป็นที่รู้จักในฐานะเหยี่ยวหลวง (Royal-Hawk) และเป็นนกประจำชาติของประเทศปานามาอย่างเป็นทางการ

title: วงศ์เหยี่ยวและอินทรี

text: วงศ์เหยี่ยวและอินทรี (วงศ์: Accipitridae) เป็นหนึ่งในสองวงศ์หลักของอันดับ Accipitriformes (นกล่าเหยื่อในเวลากลางวัน) นกในวงศ์มีขนาดเล็กถึงใหญ่ มีปากเป็นตะขอแข็งแรง มีสัณฐานต่างกันไปตามอาหารการกิน เหยื่อเป็นตั้งแต่แมลงถึงสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมขนาดกลาง บางชนิดกินซากสัตว์ และสองสามชนิดกินผลไม้เป็นอาหาร วงศ์เหยี่ยวและอินทรีสามารถพบได้ทั่วโลก ยกเว้นทวีปแอนตาร์กติกา บางชนิดพบได้บนหมู่เกาะ และบางชนิดเป็นนกอพยพ

title: นกแสก

text: นกแสกนับได้ว่าเป็นนกที่มีการกระจายพันธุ์อย่างกว้างขวางมาก โดยพบได้แทบทุกมุมโลก ยกเว้นในทวีปอเมริกาเหนือในส่วนของรัฐอะแลสกาและประเทศแคนาดา บางส่วนของทวีปแอฟริกาทางตอนเหนือ และทวีปเอเชียในส่วนของภูมิภาคเอเชียเหนือ, เอเชียกลางและเอเชียตะวันออกเท่านั้น สำหรับในประเทศไทยสามารถพบได้ในทุกภาค จึงทำให้นกแสกมีชนิดย่อยมากมายถึง 32 ชนิดย่อยด้วยกัน เช่น "T. a. alba" พบในทวีปยุโรปและทวีปแอฟริกาบริเวณลุ่มแม่น้ำไนล์, "T. a. javanica" พบในภูมิภาคเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ เป็นต้นนกแสกนับว่าเป็นนกจำพวกนกเค้าแมวที่อาจนับได้ว่าใกล้ชิดกับมนุษย์มากที่สุด ด้วยความที่มีถิ่นอาศัยใกล้หรืออยู่ในชุมชนของมนุษย์ จึงทำให้มีความเชื่อในบางวัฒนธรรมว่า เป็นนกที่ส่งสัญญาณเตือนถึงความตาย เช่น ในความเชื่อของไทย เชื่อว่า หากนกแสกบินข้ามหลังคาบ้านผู้ใดหรือไปเกาะที่หลังคาบ้านใคร หรือส่งเสียงร้องด้วย จะต้องมีบุคคลในที่แห่งนั้นถึงแก่ความตาย จึงทำให้เชื่อกันว่าเป็นนกผีหรือนกปีศาจ

title: นกกระเรียนมงกุฎแดง

text: เป็นนกกระเรียนขนาดใหญ่ที่หายากเป็นอันดับ 2 ของโลกในบรรดานกกระเรียนทุกชนิด ในภูมิภาคเอเชียตะวันออก นกชนิดนี้ถือเป็นสัญลักษณ์แห่งโชคลาภและความซื่อสัตย์ มีความสูงถึง 55 นิ้ว ทำให้ไม่ตกเป็นเหยื่อของนักล่าได้ง่าย เมื่ออยู่ในถิ่นอาศัยธรรมชาติตามหนองบึง จะพบเห็นตัวได้ง่ายและเด่นชัด เมื่อโตเต็มวัย ขนทั้งตัวจะเป็นสีขาวหิมะ ด้านบนส่วนหัวจะเป็นผิวหนังสีแดง ผิวหนังส่วนนี้จะเป็นสีแดงสว่างขึ้นเวลาโกรธหรือตื่นเต้น เพศผู้มีน้ำหนักประมาณ 15 กิโลกรัม จัดว่าเป็นนกกระเรียนที่มีน้ำหนักมากที่สุด

title: นกกระเรียน

text: นกกระเรียน เป็นนกขนาดใหญ่ คอและขายาว อยู่ในอันดับ Gruiformes และวงศ์นกกระเรียน (Gruidae) มี 15 ชนิด คล้ายนกกระสาแต่เวลาบินนกกระเรียนจะเหยียดคอตรง ไม่งอพับมาด้านหลังเหมือนนกกระสา นกกระเรียนอาศัยอยู่ทั่วโลกยกเว้นทวีปแอนตาร์กติกาและทวีปอเมริกาใต้

title: มาลาเรีย

text: มีการระบุสปีชีส์ปรสิต "Plasmodium" เกือบ 200 ชนิดซึ่งติดเชื้อในนก สัตว์เลื้อยคลานและสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมอื่น และเกือบ 30 ชนิดที่ติดเชื้อไพรเมตที่มิใช่มนุษย์ตามธรรมชาติ ปรสิตมาลาเรียบางชนิดที่ติดเชื้อในไพรเมตที่มิใช่มนุษย์เป็นสิ่งมีชีวิตตัวแบบสำหรับปรสิตมาลาเรียของมนุษย์ เช่น "P. coatneyi" (เป็นแบบของ "P. falciparum") และ "P. cynomolgi" ("P. vivax") เทคนิคการวินิจฉัยที่ใช้ตรวจจับปรสิตในไพรเมตที่มิใช่มนุษย์คล้ายกันกับที่ใช้สำหรับมนุษย์ ปรสิตมาลาเรียที่ติดเชื้อในสัตว์ฟันแทะถูกใช้ในการวิจัยอย่างกว้างขวาง เช่น "P. berghei" มาลาเรียในนกมีผลต่อชนิดในอันดับ Passeriformes เป็นหลัก และเป็นภัยคุกคามค่อนข้างใหญ่สำหรับนกในรัฐฮาวาย หมู่เกาะกาลาปาโกสและกลุ่มเกาะอื่น ทราบว่าปรสิต "P. relictum" มีบทบาทในการจำกัดการกระจายและความอุดมสมบูรณ์ของนกฮาวายประจำถิ่น คาดว่าปรากฏการณ์โลกร้อนเพิ่มความชุกและการกระจายทั่วโลกของมาลาเรียในนก เพราะอุณหภูมิที่สูงขึ้นทำให้ภาวะเหมาะสมสำหรับการสืบพันธุ์ของปรสิต


query: ศึกสงครามนินจาโลกจิไรยะ มีทั้งหมดกี่ตอน?

title: ศึกสงครามนินจาโลกจิไรยะ

text: ศึกสงครามนินจาโลกจิไรยะ () เป็นภาพยนตร์โทคุซัทสึแนวเมทัลฮีโรลำดับที่ 7 ออกอากาศครั้งแรกเมื่อวันที่ 24 มกราคม ค.ศ. 1988 ถึงวันที่ 11 มกราคม ค.ศ. 1989 โดยออกอากาศทุกวันอาทิตย์เวลา 9.30 ถึง 10.00 น.ทางสถานีโทรทัศน์ทีวีอาซาฮีรวมทั้งสิ้น 50 ตอน

title: จิไรยะ (นารุโตะ)

text: จิไรยะ ศิษย์ของ โฮคาเงะรุ่นที่ 3 (ซารุโทบิ ฮิรุเซ็น) พร้อมกับ โอโรจิมารุ และ ซึนาเดะ ที่รู้จักในชื่อ สามนินจาในตำนาน จิไรยะเป็นอาจารย์ชั่วคราวให้กับ นางาโตะ (เพน)โคนัน และ ยาฮิโกะ (เพน วิถีสววรรค์)แห่งหมู่บ้านอาเมะงาคุเระ 3 ปี ก่อนจะกลับหมู่บ้านโคโนฮะ หลังจากนั้นจึงได้เป็นอาจารย์โดยตรงของ โฮคาเงะรุ่นที่ 4 (นามิคาเสะ มินาโตะ)กับลูกศิษย์ที่ไม่ปรากฏนามอีก 2 คน หลังจบสงครามโลกนินจาครั้งที่ 3(กำเนิดคาคาชิเนตรวงแหวนวีระบุรุษที่สะพานคันนาบิ)จิไรยะได้ออกเดินทางเพื่อเขียนหนังสืออีกครั้งตามคำทำนาย ก่อนจะกลับมาที่โคโนฮะและพบนารูโตะ(อายุ12ปี)ขณะฝึกวิชาเพื่อสอบจูนินรอบสุดท้าย และได้เป็นอาจารย์ของนารูโตะตั้งแต่นั้นมา จิไรยะมีฉายาคือ "เซียนกบ" เขาชอบท่องเที่ยวผจญภัย ในระหว่างการเดินทาง เขาได้แต่งหนังสือ สวรรค์รำไร หรือ อะจึ๋ยสวรรค์รำไร และได้ฉายาว่า "เซียนลามก" จากนารูโตะ

title: อุซึมากิ นารูโตะ

text: เวลาผ่านไปเข้าร่วมสอบจูนิน โดยสอบรอบแรก ตนพูดเตือนสติผู้เข้าสอบ กับส่งกระดาบเปล่าไป จนสอบผ่าน รอบสอง เข้าโซนอันตรายชิงคัมภีร์คู่แข่ง กับเอาชีวิตรอด ใน 5 วัน เพื่อไปเข้าสนามสอบ ถูกโอโรจิมารุที่แฝงตัวมาผนึกเพิ่มทำให้ใช้จักระ 9 หางไม่ได้ รอบ 3 สู้ชนะคิบะ ช่วงพักก่อนรอบตัดสิน คาคาชิให้เอบิสึช่วยฝึกให้เดินบนน้ำ แต่เอบิสึถูกจิไรยะทำร้าย จิไรยะถูกนารูโตะขอร้องให้มาฝึกแทน กับฝึกใช้จักระสัตว์หางเรียกสัตว์อัญเชิญ แต่ไม่คืบหน้า จึงถูกจิไรยะผักตกเหวจนใช้จักระ 9 หาง อัญเชิญกามะบุนตะจ้าวแห่งกบมาได้ บุนตะที่ตอนแรกไม่เชื่อ พอเห็นชื่อในคัมภีร์ทำสัญญา จึงพาไปส่งโรงพยาบาล ในรอบตัดสิน สู้ชนะเนจิ แต่การสอบต้องยุติลง เพราะนินจาซึนะบุกมา จึงร่วมทีมกับซากุระ ชิกามารุพาตัวซาสึเกะที่ไล่ตามกาอาระกลับมา ชิกามารุเป็นนกต่อล่อนินจาโอโตะตนเข้าใจความรูสึกของกาอาระจึงสู้กันจนชนะ กับบอกลา

title: โลกของนินจาคาถาโอ้โฮเฮะ

text: สามนินจาในตำนาน (伝説の三忍, ซังนิน) ของหมู่บ้านโคโนฮะ ได้แก่ โอโรจิมารุ,จิไรยะ,ซึนาเดะ เป็นศิษย์ของโฮคาเงะรุ่นที่ 3

title: ซึนาเดะ

text:
ซึนาเดะเป็นนินจาที่แข็งแกร่งมากในด้านพลัง มีจักระมหาศาล พลังช้างสารของซึนาเดะสามารถ ทำลายกำแพงหรือทำให้พื้นดินแตกเป็นหลุมระเบิดด้วยการอัด ชก หรือฟาดเท้าเพียงครั้งเดียว และเป็นนินจาแพทย์ที่ไม่มีวันตาย เธอสามารถชุบชีวิตตัวเองกี่ครั้งก็ได้ในการต่อสู้ และยังมีผนึกอักขระที่สามารถเปลียนมาเป็นการฟึ้นฟูสภาพ ตัวเองได้ด้วย แต่การชุบชีวิตและฟื้นฟูตนเองนั้น จะมีผลข้างเคียง ทำให้อายุสั้นลงเรื่อยๆ
ภายหลังจากโฮคาเงะรุ่นที่ 3 เสียชีวิต จิไรยะและนารูโตะ ได้ออกตามหาตัวซึนาเดะ เพื่อให้กลับมาเป็นโฮคาเงะของหมู่บ้านโคโนฮะและรักษานินจาที่บาดเจ็บจากการต่อสู้กับหมู่บ้านซึนะกับโอโตะ ในขณะเดียวกันโอโรจิมารุ ผู้สังหารโฮคาเงะรุ่นที่ 3 มีบาดแผลที่มือไม่สามารถใช้วิชานินจาได้ และต้องการให้นินจาแพทย์ที่เก่งที่สุดก็คือซึนาเดะรักษาให้เพราะไม่มีใครจะรักษาได้นอกจากเธอ โดยโอโรจิมารุให้ข้อเสนอเพื่อแลกเปลี่ยนกับการรักษา โดยใช้คาถาต้องห้ามที่คิดขึ้นมาช่วยรักษาน้องชายและชายผู้เป็นที่รัก แต่ซึนาเดะตัดสินใจไม่ได้โอโรจิมารุให้เวลา 1 อาทิตย์ในการตัดสินใจ หลังจากที่ปฏิเสธซึนาเดะ จึงทำให้เกิดการต่อสู้กัน ซึนาเดะได้ต่อสู้กับโอโรจิมารุและคาบูโตะ แต่เนื่องจากซึนาเดะในตอนนั้นร้างมือจากการต่อสู้มานับสิบปี พร้อมด้วยในขณะนั้นเป็นโรคกลัวเลือดจึงทำให้เกือบพ่ายแพ้ต่อคาบูโตะ แต่จีไรยะ นารุโตะ และชิซึเนะ มาช่วยไว้ทัน ทำให้เกิดศึกสองด้าน คือ นารูโตะกับชิซึเนะร่วมกันต่อสู้กับคาบูโตะ และจิไรยะต่อสู้กับโอโรจิมารุ จากเหตุการณ์นี้เองทำให้ซึนาเดะหายจากโรคกลัวเลือดเพราะเดิมพันชีวิตด้วยการปกป้องนารูโตะจากโอโรจิมารุ และได้มอบสร้อยคอของโฮคาเงะรุ่นที่ 1 ให้แก่นารูโตะ ในท้ายที่สุดซึนาเดะเป็นคนปิดฉากการต่อสู้ด้วยการชกโอโจิมารุจนหมดสภาพในหมัดเดียว ภายหลังซึนาเดะได้กลับมาหมู่บ้านรับตำแหน่งโฮคาเงะรุ่นที่ 5 และได้กลับมารักษา ลี คาคาชิ และซาซึเกะที่บาดเจ็บจากการต่อสู้หลังจากที่โฮคาเงะรุ่นที่ 3 เสียชีวิต

title: ขบวนการโจรสลัด โกไคเจอร์

text: โอซุ ไค (小津 魁) ปรากฏตัวในตอนที่ 2 และ 3 เป็นอดีตมาจิเรดแห่งขบวนการจอมเวทย์ มาจิเรนเจอร์ผู้ที่ต่อกรกับอินเฟรเชีย และน้องคนสุดท้องของบ้านโอซุ ปรากฏตัวขึ้นอีกครั้งเพื่อสั่งสอนและมอบความกล้าให้กับดอน และช่วยให้ดอนสามารถดึงพลังแฝงจากมาจิเรนเจอร์คีย์ อออกมาใช้ได้อย่างสมบูรณ์ ด็อกกี้ ครูเกอร์ (ドギー・クルーガー), เรมอน มาริกะ (礼紋茉莉花) หรือ จัสมิน ( ジャスミン), อาคาสะ บันบัน (赤座伴番) หรือ บัน (バン) ปรากฏตัวในตอนที่ 5 มาจาก ขบวนการมือปราบ เดกะเรนเจอร์ผู้ที่ต่อกรกับเอเลี่ยนไนเซอร์ อยู่ประจำ สน.โลก โดยด็อกกี้ ครูเกอร์ อดีตเดกะมาสเตอร์ได้ปรากฏตัวเพื่อจับกุมมาเวลรัส เนื่องจากแจ้งข้อมูลเท็จของซันการ์ค แต่เมื่อรู้ว่ามาเวลรัสไม่มีความผิดจึงทำให้เชื่อมั่นว่าโกไคเจอร์อาจจะไม่ใช่ผู้ร้ายที่กล่าวเอาไว้ จัสมินอดีตเดกะเยลโล่ ได้ทำการจับกุมมาร์เวลรัสเช่นเดียวกันกับด็อกกี้ ครูเกอร์ และบันอดีตเดกะเรด ได้กลับมาเยือนที่โลกอีกครั้งเพื่อบอกความจริงเกี่ยวกับซันการ์ค ที่ได้ใช้อิทธิพลมืดในการบิดเบือนและให้ข้อมูลเท็จ ทำให้ตำรวจที่สน.โลกได้รับรู้ความจริงว่าโกไคเจอร์เป็นผู้บริสุทธิ์ กันโด จาง (漢堂 ジャン), มาสเตอร์ ชาฟู (マスター・シャーフー) ปรากฏตัวในตอนที่ 7 อดีตเกคิเรดแห่งขบวนการจอมยุทธสรรพสัตว์ เกคิเรนเจอร์ที่ต่อกรกับรินจูเค็น ปัจจุบันยังคงทำหน้าที่เป็นอาจารย์ฝึกวิชาเกคิจูเคนให้กับคนทั่วไปโดยไม่คิดค่าเล่าเรียน ฝีมือการสอนของเขาเทียบเท่ากับมาสเตอร์ซาฟู โดยจาง ได้สอนวิชาเกคิจูเคนให้กับดอน และ ไอม์ ที่มีจิตใจท้อแท้และคิดว่าตนเองเป็นตัวถ่วงของทีม ให้ลุกขึ้นสู้และเรียนรู้ถึงความพยายามและการเข้าร่วมกับเพื่อนร่วมทีม ส่วนมาสเตอร์ ซาฟู ปรากฏตัวหลังจากที่โกไคเจอร์สิ้นสุดการต่อสู้ ชิชิ คาเครุ (獅子 走) ปรากฏตัวในตอนที่ 9 อดีตกาโอเรดแห่งขบวนการสรรพสัตว์ กาโอเรนเจอร์ผู้ที่ต่อกรกับออร์ก ปัจจุบันเป็นสัตวแพทย์ เป็นคนแรกในกลุ่มซูเปอร์เซ็นไตทั้ง 34 กลุ่ม ที่เปิดเผยฐานะของซูเปอร์เซ็นไต ต่อหน้าโกไคเจอร์ และเขาได้บอกให้โกไคเจอร์เชื่อมั่นในธรรมชาติ สรรพสัตว์ และพาวเวอร์แอนิมอลเหมือนอย่างที่เขาได้เชื่อมั่นกาโอไลอ้อนที่เป็นคู่หูของเขา โดยเชื่อมั่นว่า โกไคเจอร์จะสามารถปกป้องโลกนี้แทนเขาที่ไม่สามารถต่อสู้ได้อีกด้วยเหตุผลด้านการทำงานและพลังของกาโอเรนเจอร์ที่สาบสูญไปในศึกมหาสงครามในตำนาน และฝากฝังให้กาโอไลอ้อนร่วมมือกับโกไคเจอร์ในการต่อสู้กับซันการ์คแทนตน ชิบะ คาโอรุ (志葉 薫), ทันบะ โทชิโซ (丹波 歳三) ปรากฏตัวในตอนที่ 11 และ 12 อดีตเจ้าหญิงชินเคนเรดแห่งขบวนการซามูไร ชินเคนเจอร์ที่ต่อกรกับเกโดชู เป็น บุตรสาวแห่งตระกูลชิบะรุ่นที่ 18 ปรากฏตัวเพื่อต้องการเรนเจอร์คีย์ของชินเคนเจอร์ทั้งหมดคืนมาเป็นของตนด้วยเหตุผลบางประการ แต่เมื่อรู้ว่าโกไคเจอร์ไม่ใช่คนที่ใช้พลังในทางที่ผิดจึงมอบพลังที่ยิ่งใหญ่ของชินเคนเจอร์ไว้เพื่อต่อกรกับซันการ์ค จินไน เคียวสุเกะ (陣内 恭介) ปรากฏตัวในตอนที่ 14 อดีตเรดเรซเซอร์แห่งขบวนการรถซึ่ง คาร์เรนเจอร์ที่เคยต่อกรกับกลุ่มแก๊งซิ่งอวกาศ โบซอค ปัจจุบันประกอบอาชีพอิสระโดยทำอาชีพทำการสอนกฎจราจรให้กับเด็กๆ และได้สอนแก่พวกโกไคเจอร์โดยสอนเกี่ยวกับกฎจราจรและความปลอดภัยบนท้องถนนและให้โกไคเจอร์สอนแก่เด็กๆ โดยให้แสดงเป็นสัญญาณไฟจราจร นาคาได มิโคโตะ (仲代壬琴) / อาบะเรคิลเลอร์ (アバレキラー), ดราก้อนเรนเจอร์ (ドラゴンレンジャー), ไทม์ไฟเยอร์ (タイムファイヤー) ปรากฏตัวในตอนที่ 18 เป็นนักรบเพิ่มเติมจากขบวนการไดโนเสาร์ประคุ อาบะเรนเจอร์ ที่ต่อกรกับสิ่งมีชีวิตชั่วร้ายเอโวเลียน ปรากฏตัวพร้อมกับดราก้อนเรนเจอร์นักรบเพิ่มเติมจากขบวนการไดโนเสาร์ จูเรนเจอร์และไทม์ไฟเยอร์นักรบเพิ่มเติมของขบวนการอนาคต ไทม์เรนเจอร์ ซึ่งปรากฏในความฝันของไก เพื่อมอบพลังและอุปกรณ์แปลงร่างให้กับไกทั้งโกไคเซลลูลาร์และโกไคซิลเวอร์คีย์ รวมทั้งได้พลังอันยิ่งใหญ่ทั้ง 3 ขบวนการด้วย ฮิวกะ (ヒュウガ), เรียวมะ (リョウマ) ปรากฏตัวในตอนที่ 20 จากขบวนการสัตวเทวะ กิงกะแมน ผู้ต่อกรกับโจรสลัดอวกาศบารูบัน เป็นพี่น้องที่อาศัยอยู่ในบ้านเกิดของป่ากิงกะ และปรากฏตัวในตอนเดียวกัน ฮิวกะอดีตอัศวินดำ ถูกบาสโก้ไล่ล่าการชิงพลังที่ยิ่งใหญ่ของกิงกะแมน โดยได้รับความช่วยเหลือจากไกและได้สอนไกด้วยต้องการโกไคเซลลูลาร์เพื่อแลกเปลี่ยนสิ่งที่ไกต้องการให้เฮียวกะกลับต่อสู้โดยใช้โกไคเซลลูลาร์แทนความฝันที่ต้องการปกป้องโลก ภายหลังเฮียวกะมอบเรนเจอร์คีย์อัศวินดำให้กับไกเพื่อป้องกันไม่ให้บาสโกใช้พลังของซูเปอร์เซ็นไตทั้งหมดใช้ในทางที่ผิด ส่วนเรียวมะอดีตกิงกะเรด ได้ปรากฏในตอนท้ายของเรื่องและยังทำหน้าที่เฝ้าป่ากิงกะต่อไป อาคาชิ ซาโตรุ (明石暁) ปรากฏตัวในตอนที่ 21 อดีตโบเคนเรดแห่งขบวนการนักผจญภัย โบเคนเจอร์ผู้ที่ต่อกรกับเนกาทีฟซินดิเคด ปรากฏตัวบนโกไคแกลเลี่ยนเพื่อขอร้องให้โกไคเจอร์นำพรีเซียส หัวใจแห่งฮาเดส ให้รอดพ้นจากจาริวที่เพิ่งคืนชีพแทนตนเองเป็นคนที่เคยพบอาคะเรดครั้งหนึ่ง ทัตสึมิ มัตสึริ (巽 祭) ปรากฏตัวในตอนที่ 23 อดีตโกพิงค์แห่งขบวนการกู้ภัย โกโกไฟว์ที่ต่อกรกับเผ่าปีศาจภัยพิบัติไซมะ เป็นหัวหน้าแผนกพยาบาล ถูกบาสโก้ไล่ล่าชิงพลังอันยิ่งใหญ่ของโกโกไฟว์แต่ไม่สำเร็จ โดยสอนลูก้าและไอม์ให้รู้จักการช่วยเหลือและมีน้ำใจต่อผู้คน ชีนะ โยสึเกะ (椎名 鷹介) / เฮอร์ริเคนเรด (ハリケンレッド), โนโนะ นานามิ (野乃 七海) / เฮอร์ริเคนบลู (ハリケンブルー), บิโตะ โคตะ (尾藤 吼太) / เฮอร์ริเคนเยลโล่ (ハリケンイエロー) ปรากฏตัวในตอนที่ 25 และ 26 เป็นอดีตสมาชิกของขบวนการนินจาวายุ เฮอร์ริเคนเจอร์ ผู้ต่อกรกับนินจาอวกาศจาคังจะ ซึ่งทั้ง 3 คนได้กลับมาใช้ชุดแจ็กเก็ตแบบเดิมอีกครั้ง ปัจจุบัน โยสึเกะได้ประกอบอาชีพงานบริการ, นานามิเป็นนักแสดงหญิง, โคตะเป็นบุรุษพยาบาล โดยโยสึเกะได้รู้ถึงการมาของทายาทของจาคังจะ ทำให้โยสุเกะรวมตัวกับนานามิและโคตะ เพื่อไปหาโกไคเจอร์ โดยมีจุดประสงค์คือ การนำพลังของนินจาในรูปแบบเรนเจอร์คีย์กลับคืนมาสู่ตนแล้วมุ่งหน้ากำจัดทายาทของจาคังจะโดยเฉพาะ หลังจากที่กำจัดทายาทของจาคังจะได้ โยสึเกะได้คืนพลังนินจาในรูปแบบเรนเจอร์คีย์ ให้กับพวกมาร์เวลรัส เพื่อที่จะให้ใช้พลังของเฮอร์ริเคนเจอร์ ในการเรียกฟุไรมารุเพื่อใช้ในการกำจัดทายาทของจาคังจะในร่างยักษ์ได้จนสำเร็จ และฝากฝังให้ฟุไรมารุร่วมมือกับโกไคเจอร์ในการต่อสู้กับพวกซันการ์คแทนพวกตน ยูคิ ไก (結城 凱) / แบล็คคอนดอร์ (ブラックコンドル) ปรากฏตัวในตอนที่ 28 เป็นสมาชิกของขบวนการวิหคสายฟ้า เจ็ทแมนที่ต่อกรกับกลุ่มต่างมิติไวรั่ม เขาได้ปรากฏอีกครั้งในรูปแบบวิญญาณโดยมีเทพธิดาช่วยเหลือโดยที่สามารถแปลงร่างได้ด้วยจิตวิญญาณที่ต้องการปกป้องคนสำคัญและมีพลังจากรังสีเบิร์ดนิคที่หลงเหลืออยู่ โดยไม่ใช้แบล็คคอนดอร์คีย์ มีเพียงโกไคเจอร์ (ยกเว้นไก) ที่มองเห็นเขาและสอนให้มาเวลรัสมีความกล้าหาญและไม่หวาดกลัวในสิ่งที่ผ่านมาในอดีต อย่างไรก็ตามก็ได้เฉลยแล้วว่าไกเสียชีวิตหลังจากที่ถูกโจรแทง โดยยังเป็นวิญญาณที่เวียนว่ายในบาร์ที่มีชื่อว่า Golden Gate Heaven ซันโจ ยูคิโตะ (三条幸人), ซันโจ เอมิริ (三条 笑里) ปรากฏตัวในตอนที่ 29 อดีตอาบะเรบลูแห่งขบวนการไดโนเสาร์ประคุ อาบะเรนเจอร์ ปัจจุบันเป็นหมอนวดฝีมืออันดับต้นๆ ปรากฏตัวเพื่อบอกเงื่อนไขและความสามารถพิเศษของอาบะเรนเจอร์คีย์ คือ การรวมร่างพิเศษของโกจูจินและโกไคโอ ส่วนเอมิริอดีตอาบะเรพิงค์ เป็นภรรยาของยูคิโตะ และปรากฏตัวพร้อมกัน เพื่อมอบเรนเจอร์คีย์ อาบะเรพิงค์คีย์ ให้กับ ไอม์ เพื่อเป็นของขวัญในความกล้าของไอม์ โอฮาระ โจ (大原丈) ปรากฏตัวในตอนที่ 30 อดีตเยลโล่ไลออนแห่งขบวนการสัตว์ขั้นสูง ไลฟ์แมนที่เคยต่อกรกับกองทัพติดอาวุธสมอง โวลท์ ปัจจุบันเป็นนักวิทยาศาสตร์ เขาได้ช่วยเหลือโจ กิปเคนในการเจาะข้อมูลเพื่อช่วยเหลือซิด แต่ด้วยวิทยาการเฉพาะของไซเอน ทำให้ไม่สามารถเจาะข้อมูลได้สำเร็จ และสอนโจให้รู้ถึงจิตใจของเพื่อนพ้องแม้ว่าเพื่อนเขาไม่กลับมาเป็นอย่างเดิมก็ตาม โฮชิโนะ โกโร่ (星野 吾郎), มารุโอะ โมโมะ (丸尾 桃) ปรากฏตัวในตอนที่ 31 เป็นอดีตสมาชิกของขบวนการพลังมหัศจรรย์ โอเรนเจอร์ภายในองค์กร U.A.O.H. ที่ต่อกรกับจักรวรรดิจักรกล บารานอยด์ โดยโกโร่ อดีตโอเรด ได้รู้ข่าวเกี่ยวกับบาสโก้ได้ชิงพลังที่ยิ่งใหญ่ของสมาชิกเชนจ์แมนไป เขาได้ทำการท้าสู้กับบาสโกเพื่อหลอกล่อโดยใช้พลังของตนเป็นตัวล่อเพื่อต่อกรและเจรจา แต่ไม่สำเร็จจนเกือบถูกชิงพลังที่ยิ่งใหญ่ของโอเรนเจอร์เนื่องจากโกไคเจอร์ช่วยเหลือไว้ทัน ส่วนโมโมะ อดีตโอพิงค์ปรากฏตัวให้ไปถ่วงเวลาพวกโกไคเจอร์และมอบพลังที่ยิ่งใหญ่ของโอเรนเจอร์ให้กับพวกโกไคเจอร์ เพื่อไม่ให้พวกโกไคเจอร์มาช่วยเหลือเขา เพื่อที่จะได้ไปต่อรองและจะจัดการกับบาสโกด้วยตนเอง แต่โจและพวกโกไคเจอร์ได้รู้แผนการซะก่อน โมโมะจึงยอมบอกจริงของแผนการนี้และยอมให้โกไคเจอร์ไปสู้กับบาสโกและได้ช่วยเหลือโกโร่ ไว้ได้ทัน ดาวอัคคีสวรรค์ เรียว (天火星・亮) ปรากฏตัวในตอนที่ 33 อดีตริวเรนเจอร์แห่งขบวนการห้าดาว ไดเรนเจอร์ที่ต่อกรกับเผ่าโกม่า และมอบพลังอันยิ่งใหญ่พร้อมกับโบเคนเรดในช่วง 199 ฮีโร่ ผ่านริวเรนเจอร์คีย์ ปัจจุบันเรียวได้เลื่อนจากเด็กส่งอาหาร เป็น กุ๊ก ในร้านอาหารแห่งหนึ่ง และได้สอนให้ไกรู้ถึงการต่อสู้ที่มาจากจิตใจและต่อสู้โดยไม่พึ่งพาพลังหรือพึ่งพาอุปกรณ์แปลงร่างมากเกินความจำเป็น เอซุมิ โชสุเกะ (江角 走輔), เอนจิน สปีดอร์ (炎神スピードル), เอนจิน บัสออน (炎神バスオン), เอนจิน แบอาร์ V (炎神ベアールV), บอมเปอร์ (ボンパー) ปรากฏตัวในตอนที่ 35 และ 36 อดีตโกออนเรดแห่งขบวนการเอนจิน โกออนเจอร์ที่ต่อกรกับไกอาร์ค ปัจจุบันได้กลับไปทำหน้าที่เป็นนักแข่งรถเช่นเดิม โดยพลังอันยิ่งใหญ่นั่นได้มอบให้จาก โรยามะ ซากิ อดีตโกออนเยลโล่จาก 199 ฮีโร่แล้ว ส่วนเอนจินทั้ง 3 อย่างสปีดอร์, บัสออนและแบร์อาร์ V ปรากฏตัวในกันแมนเวิลด์ เพื่อต่อกรกับบาบัชชีดแต่ไม่สำเร็จทำให้สูญเสียพลังเอนจินไปทำให้ร่างกายเล็กลง โดยสปีดอร์ร้องขอให้เหล่าโกไคเจอร์และโชสุเกะช่วยมัคฮัลคอนเข้ามาช่วยเหลือเพื่อต่อกรกับบาบัชชีด ดาเตะ เคนตะ (伊達 健太) ปรากฏตัวในตอนที่ 39 อดีตเมกะเรดแห่งขบวนการแม่เหล็กไฟฟ้า เมกะเรนเจอร์ที่ต่อกรกับจักรวรรดิไฟฟ้ามาร เนจิเรเซีย และอดีตนักเรียนมัธยมปลาย ปัจจุบันเป็นอาจารย์สอนหนังสือโรงเรียนโมโรโบชิซึ่งเป็นโรงเรียนที่เคยเรียนในสมัยวัยรุ่นโดยเป็นอาจารย์ที่ปรึกษาชมรมดิจิตอลซึ่งเป็นชมรมที่เคยอยู่ในสมัยมัธยมปลาย เขาถูกบาสโกตามล่าเพื่อที่จะชิงพลังอันยิ่งใหญ่ของเมกะเรนเจอร์ไปแต่ชิงพลังไม่สำเร็จเนื่องจากไกได้ช่วยเหลือไว้ทัน แต่บาสโกก็วางระเบิดเวลาในรอบโรงเรียน แต่ก็ทำให้พวกโกไคเจอร์สามารถทำลายระเบิดเวลาไปได้ในที่สุด โดยได้สอนการเรียนรู้การเป็นนักเรียนและการใช้ชีวิตให้กับพวกโกไคเจอร์ว่าการเป็นนักเรียนนั้นไม่ได้มีหน้าที่เรียนรู้และหาความรู้จากหนังสือเพียงอย่างเดียวเท่านั้น แต่ยังสามารถการใช้ชีวีตแบบทั่วไป ก็ยังเป็นการหาความรู้ในสังคมต่างๆและยังสร้างเสริมประสบการณ์ชีวิตไปในตัวอีกด้วย โดมอน (ドモン), โมริยามะ โฮนามิ (森山ホナミ), โมริยามะ มิไร (森山 未来) ปรากฏตัวในตอนที่ 40 อดีตไทม์เยลโล่แห่งขบวนการอนาคต ไทม์เรนเจอร์ที่ต่อกรกับลอนดาซแฟมิลี่ ปัจจุบันเป็นตำรวจกาลเวลาในศตวรรษที่ 30 ปรากฏตัวด้วยการส่งข้อความมายังไทม์เอมเบลม เพื่อขอความช่วยเหลือโกไคเจอร์ ให้กลับไปในวันที่ 2 ตุลาคม ค.ศ. 2010 เพื่อปกป้องศาลเจ้าที่มีชิ่อว่า เนคาคุเระ และบอกพลังอันยิ่งใหญ่ไว้รวมถึง มิไรลูกชายเพียงคนเดียวของเขาที่เกิดกับโฮนามิให้รอดพ้นจากอันตรายที่เกิดขึ้นจากน้ำมือของเกโดชู และ แมทรินทิส อาเคโบโนะ ชิโร่ (曙四郎) ปรากฏตัวในตอนที่ 44 อดีตแบทเทิลเคนย่าแห่งแบทเทิลฟีเวอร์ เจที่ต่อกรกับสมาคมลับเอกอส ปัจจุบันทำงานอาชีพเป็นนักปศุสัตว์ เป็นผู้มอบพลังยิ่งใหญ่ของแบทเทิลฟีเวอร์ J ในคราบของซานตาครอสที่มาพร้อมกับแพนด้า ใน โกไคเจอร์ VS เกียบัน ชิโร่ และ ไดโกไร่ ได้แนะนำให้โกไคเจอร์ใช้แบทเทิลเคนย่าคีย์และเดนจิบลูคีย์ในการบุกไปยังคุกอวกาศเพื่อช่วยเหลือเร็ตสึ นินจาแมน (ニンジャマン), ซึรุฮิเมะ (鶴姫) ปรากฏตัวในตอนที่ 45 และ 46 มาจากขบวนการนินจา คาคุเรนเจอร์ที่ต่อกรกับโยไคมาก่อน โดยนินจาแมนเป็นลูกน้องของเทพโชกุน ถูกผนึกในโถอีกครั้งเนื่องจากว่าเมื่อ 10 ปีก่อนได้ไปก่อเหตุกับสัตว์ในสวนสัตว์ทำให้เด็กหญิงเกิดหวาดกลัวจนทำให้ 3 เทพโชกุนลงโทษนินจาแมนด้วยการถูกผนึกในโถและซ่อนตัวอยู่ในศาลเจ้าวัดเนคาคุเรและไม่ได้ร่วมศึกมหาสงครามในตำนาน เมื่อโกไคเจอร์ได้ทำการปลดผนึก เขาจึงรับรู้เรื่องราวที่เกิดขึ้นในยุคปัจจุบัน และพยายามที่จะเป็นส่วนหนึ่งในการปกป้องโลกพร้อมกับโกไคเจอร์ และเป็นพลังอันยิ่งใหญ่ของคาคุเรนเจอร์ ส่วนซึรุฮิเมะอดีตนินจาไวท์ปรากฏตัวเมื่อรู้ว่านินจาแมนได้ปลดผนึกโดยโกไคเจอร์จึงได้ฝากฝังให้นินจาแมนเรียนรู้และร่วมมือกับโกไคเจอร์ พร้อมกับมอบพลังอันยิ่งใหญ่ของคาคุเรนเจอร์ ฮิบะ ทาคายูกิ (飛羽高之), ฮายาเตะ โช (疾風翔), ได (ダイ), อากิระ (アキラ), โฮชิคาวะ เรมิ (星川 レミ) ปรากฏตัวในตอนที่ 49 อดีตวัลอีเกิ้ลคนที่สองจากขบวนการสุริยะ ซันวัลคันที่ต่อกรกับจักรวรรดิเครื่องจักรแบล็คพลาสม่า, อดีตเชนจ์กริฟฟอนจากขบวนการนักสู้สายฟ้า เชนจ์แมนที่ต่อกรกับกลุ่มดาวใหญ่ กอสม่า, อดีตกรีนแฟลชแห่งขบวนการซูเปอร์โนวา แฟลชแมนที่ต่อกรกับจักรวรรดิทดลองดัดแปลงเมส, อดีตบลูมาสค์แห่งขบวนการแสง มาสค์แมนที่ต่อกรกับจักรวรรดิใต้ดินทิวป์, อดีตไฟว์เยลโล่แห่งขบวนการแห่งโลก ไฟว์แมนที่ต่อกรกับกองทัพจักรวรรดิเงินโซน ทั้ง 5 ถูกบาสโก้ชิงพลังอันยิ่งใหญ่ไป แต่หลังจากที่โกไคเจอร์ชิงกลับมาได้ทำให้เรนเจอร์คีย์ประจำตัวนักรบได้ปรากฏในนิมิตภาพ และได้มอบพลังให้กับโกไคเจอร์ที่คืนมาจากบาสโก้ ในตอนสุดท้ายฮิบะ ทาคายูกิ และ โฮชิคาวะ เรมิ ได้ปรากฏตัวอีกครั้งหลังจากที่โกไคเจอร์เอาชนะซันการ์คได้และได้พลังกลับคืนมา โดยการปรากฏตัวนั้นฮิบะใส่ชุดเครื่องแบบทหาร, ฮายาเตะใส่เสื่อแจ็คเก็ตหนังสีดำกับผ้าพันคอสีแดง, ไดสวมที่คาดหัวที่มีหมุดรูปข้าวหลามตัดสวมเสื่อแจ็คเก็ตสีเขียวที่มีเส้นสีแดง, อากิระใส่ชุดเค็นโปสีแดง, เรมิใส่ชุดเสื้อเหลือง โกชิ (ゴウシ) ปรากฏตัวในตอนที่ 50 อดีตแมมมอธเรนเจอร์แห่งขบวนการไดโนเสาร์ จูเรนเจอร์ที่ต่อกรกับกลุ่มบันโดร่า เป็นอัศวินแห่งเผ่ามาชา ปรากฏตัวเนื่องจากเข้ามาช่วยเหลือผู้ประสบภัยจากการโจมตีของซันการ์ค พร้อมกับฝากฝังให้ไกช่วยปกป้องโลกต่อจากเขาแทนตนที่สูญเสียพลังจูเรนเจอร์ในศึกมหาสงครามในตำนานไป ยามาซากิ ยูกะ (山崎由佳), เทนจิ ชูอิจิโร่ (天知秀一郎) ปรากฏตัวในตอนที่ 50 เป็นผู้เกี่ยวข้องกับขบวนการจอมเวทย์ มาจิเรนเจอร์ และ ขบวนการเทพสวรรค์ โกเซย์เจอร์ ได้เข้ามาช่วยเหลือผู้ประสบภัยและเชื่อมั่นว่าเหล่าซูเปอร์เซ็นไตไม่ทอดทิ้งผู้คนและสามารถปกป้องโลกได้ ดาวแรงโน้มถ่วงสวรรค์ โซจิ (天重星・将児), ดาวกาลเวลาสวรรค์ คาซุ (天時星・知), ทัตสึมิ โช (巽 鐘), โอซุ โฮกะ (小津 芳香), ซึโต มิอุ (須塔 美羽), ซิกนอลแมน (シグナルマン) ปรากฏตัวในตอนสุดท้าย อดีตเท็นมะเรนเจอร์และคิรินเรนเจอร์แห่งขบวนการห้าดาว ไดเรนเจอร์, อดีตโกกรีนแห่งขบวนการกู้ภัย โกโกไฟว์, อดีตมาจิพิงค์แห่งขบวนการจอมเวทย์ มาจิเรนเจอร์, อดีตโกออนซิลเวอร์ของโกออนวิงค์สจากขบวนการเอนจิน โกออนเจอร์ และนายตำรวจที่ร่วมต่อสู้กับขบวนการรถซิ่ง คาร์เรนเจอร์ ปรากฏตัวหลังจากโกไคเจอร์เอาชนะซันการ์คลงได้และได้รับพลังกลับคืนมาทั้งหมด โดยโซจิและคาซุได้คืนพลังพร้อมกัน, โชได้สวมแจ็กเก็ตนักบินพร้อมตราทีมเดิม, โฮกะใส่ชุดสีชมพู, มิอุใส่ชุดหรู ส่วนซิกนอลแมนมาพร้อมกับด็อกกี้ ครูเกอร์ ไคโจ สึโยชิ (海城 剛) / อาคะเรนเจอร์ (アカレンジャー) ปรากฏตัวในตอนสุดท้าย หัวหน้าของขบวนการห้าจอมพิฆาต โกเรนเจอร์ที่ต่อกรกับกลุ่มองค์กรกางเขนดำ ในศึกมหาสงครามในตำนาน เขามีหน้าที่เป็นจอมทัพในการเข้าต่อกรกับซันการ์ค จนสามารถเอาชนะได้ในที่สุด และเป็นผู้มอบพลังอันยิ่งใหญ่ของโกเรนเจอร์ให้กับโกไคเจอร์ในช่วงปะทะกับราชากางเขนดำ หลังจากที่โกไคเจอร์เอาชนะซันการ์คได้และได้เรนเจอร์คีย์อาคะเรนเจอร์ได้ขอบคุณโกไคเจอร์ที่ปกป้องโลก

title: แสงอุษา (นินจาคาถาโอ้โฮเฮะ)

text: ทั้ง 3 ก่อตั้ง แสงอุษา เพื่อคอยปราบปรามสงครามในแคว้น รวบรวมคนเข้ามา ตอนแรกก็ราบรื่น แต่พอไปเป็นพันธมิตรกับฮันโซที่ถูกดันโซหลอกใช้ จนฮันโซจับโคนันเป็นตัวประกัน ตนถูกบังคับให้ฆ่ายาฮิโกะ ช่วยโคนันได้ จึงเป็นผู้นำแสงอุษา กับไล่ไปฆ่านินจาที่เคยรู้จักจิไรยะ กับนำศพมาเป็นหุ่นเชิดเพื่อปิดบังตัวตน จากนั้นไปฆ่าฮันโซเพื่อแก้แค้น

title: รายชื่อตัวละครในนินจาคาถาโอ้โฮเฮะ

text: อุซึมากิ นารูโตะ () เริ่มปรากฏในมังงะบทที่ 1 และอนิเมะ ตอนที่ 1 เกิดในวันที่ 10 ตุลาคม เลือดกรุ๊ปB มีพ่อชื่อ นามิคาเสะ มินาโตะ แม่ชื่อ อุซึมากิ คุชินะ พ่ออุปถัมภ์ชื่อ จิไรยะ ฉายา ผู้กอบกู้โลกใบนี้ เป็นนินจาของหมู่บ้านโคโนฮะ มีชีวิตที่น่าสงสารในวัยเด็ก เป็นผู้ที่ถูกผนึกจิ้งจอกเก้าหางใว้ในท้องโดยโฮคาเงะรุ่น ที่ 4 พ่อของตน มีนิสัยร่าเริง รักสนุก นอกจากนี้ยังเป็นศิษย์ของหนึ่งในสามนินจาในตำนาน "จิไรยะ" แอบชอบสาวซึ่งเป็นเพื่อนร่วมทีมและก็ได้สัญญากับตัวเองเอาไว้ว่า ฉันจะต้องเป็นโฮคาเงะให้ได้ แล้วหลังจากจบสงครามนินจาลงก็ได้ทำตามความฝันจนได้เป็น "โฮคาเงะรุ่นที่7" และได้มีลูกกับ ฮิวงะ ฮินาตะ 2 คน คือ อุซึมากิ โบรูโตะ กับ อุซึมากิ ฮิมาวาริ ซึ่งฮิมาวาริแปลว่าดอกทานตะวัน

title: แสงอุษา (นินจาคาถาโอ้โฮเฮะ)

text: ในภาคตำนานวายุสลาตัน ตนสั่งแสงอุษาไปรวบรวมสัตว์หาง พอจิไรยะมาสืบเรื่องตน จึงสู้กัน จนชนะกับฆ่าจิไรยะทิ้ง บจิไรยะกับฆ่าทิ้ง

title: รายชื่อตัวละครในนินจาคาถาโอ้โฮเฮะ

text:
นางาโตะ () เพื่อนของยาฮิโกะ นินจาแห่งอาเมะ ฉายา พระเจ้า ใช้วิชาเกี่ยวกับธาตุทั้ง 5 สายได้ยอดเยี่ยม มีเนตรสังสาระตั้งแต่ยังเด็ก เป็น1ใน3ลูกศิษย์ของจิไรยะเป็นเพื่อนสนิทของยาฮิโกะและเชื่อว่านารูโตะจะ ขจัดสงครามไปในโลกนินจา ถูกชุบชีวิตด้วยคาถาสัมพเวสีคืนชีพของคาบูโตะในช่วงสงครามนินจาครั้งที่ 4 และถูกสะกดไว้ในดาบโทอะซึกะของอิทาจิ
เพน (นางาโตะ) อดีตลูกศิษย์ของจิไรยะโดยมีร่าง 6 ร่างโดยทั้ง 6 ร่างมีเนตรสังสาระด้วยเป็นคนที่จิไรยะเคยพบทั้งนั้น ท้ายที่สุดได้เจรจากับนารุโตะและสละชีวิตเพื่อคืนชีพให้นินจาโคโนะฮะที่ตาย ในการบุกหมู่บ้าน

title: อุซึมากิ นารูโตะ

text: จากนั้นร่วมเดินทางกับจิไรยะตามหาซึนาเดะ ถูกแสงอุษาที่มีอิทาจิพี่ชายของซาสึเกะไล่ล่า ซาสึเกะตามมา สู้แพ้อย่างง่ายดาย อิทาจิกับคิซาเมะหนีไป เพราะจิไรยะกลับมาช่วย ตนรับฝึกกระสุนวงจักร กับตามหาซึนาเดะจนพบ แต่ซึนาเดะไม่ยอมกลับ จึงสู้โอโรจิมารุกับคาบูโตะ จิไรยะเรียกบุนตะไม่ได้ เพราะถูกยาของซึนาเดะ ตนก็หมดแรง จึงสู้กับคาบูโตะจนใช้กระสุนวงจักรสำเร็จแต่สลบไป 3 นินจาในตำนานสู้กันผลคือโอโรจิมารุแพ้กับหนีไป พอตนหายดีก็กลับโคโนฮะ ซึนาเดะเป็นโฮคาเงะรุ่นที่ 5 กับรักษาทุกคน ทางซาสึเกะที่เจ็บใจจึงสู้กับนารูโตะจนคาคาชิห้ามไว้ทัน วันต่อมาซาสึเกะกับนินจาโอโตะเดินทางไปหมู่บ้านโอโตะ นารูโตะ เนจิ คิบะ โจจิทั้ง 4 เข้าทีมของชิกามารุเพื่อพาซาซึเกะกลับมา โดยลีตามไป กับนินจาซึนะที่ตามมาช่วย ตนจึงสู้กับซาสึเกะที่หุบผาสิ้นสุดจนแพ้ ซาสึเกะก็ไปต่อ

title: โคนัน (นินจาคาถาโอ้โฮเฮะ)

text:
โคนัน เป็นคุโนะอิจิเพียงหนึ่งเดียวในกลุ่มแสงอุษา มีเอกลักษณ์ที่ดอกไม้ประดับบนผม และมักจะเห็นเธออยู่ข้างเพนเป็นประจำ
อดีตของโคนัน เธอและเพื่อนอีกสองคน คือ นางาโตะและยาฮิโกะ(ซึ่งชอบพอกับโคนัน) เป็นเด็กกำพร้าที่สูญเสียครอบครัวไปในสงครามระหว่างแคว้นในหมู่บ้านอาเมะงาคุเระ
และในอดีตนั้นพวกเธอทั้งสามก็ได้พบกับ สามนินจาแห่งโคโนะฮะ ซึ่งหลังจากพบกัน จิไรยะก็ตัดสินใจที่จะดูแลเด็กๆทั้งสามคน
และรับเธอกับเพื่อนเป็นศิษย์ชั่วคราว เพื่อให้พวกเขาเข้มแข็งพอที่จะดูแลตัวเองได้ พวกเขาอยู่ด้วยกันเป็นเวลาสามปี
จนถึงวันที่จิไรยะมั่นใจว่าเด็กๆเติบโตขึ้นจนดูแลตัวเองได้แล้ว เขาก็จากมา พร้อมกับย้ำให้เด็กๆรู้ว่า พวกเขาได้เติบโตขึ้นแล้ว
และต่อไปในภายหน้าก็ต้องใช้ความสามารถของตัวเองเปลี่ยนแปลงหมู่บ้านและโลกใบนี้ด้วยตัวเองให้ได้
อย่างไรก็ตาม ตลอดเวลาที่ผ่านมา เธอและเพื่อนถูกเข้าใจว่าตายในสงครามไปแล้ว

title: โอโรจิมารุ

text: หลังจากนั้นเริ่มถึงเวลาเปลี่ยนวิญญาณไปอยู่ในร่างของซาสึเกะ แต่โดนซาสึเกะกำจัดไปและไปอยู่ในอักขระสาปของซาสึเกะ แล้วออกมาในตอนที่สู้กับอิทาจิโดนอิทาจิใช้ดาบโทซึกะแทงเข้าทำให้ถูกผนึกเข้าไปในโลกแห่งคาถาลวงตานิรันดร์ แต่ก็มีงูขาวที่เป็นส่วนสุดท้ายของโอโรจิมารุหนีออกมาจากตัวซาสึเกะได้ตัวหนึ่ง ขณะหนีถูกเศษไฟของเทวีสุริยาเผาทำลายไป ในสงครามโลกนินจาครั้งที่ 4 หลังจากที่อิทาจิใช้อิซานามิกับคาบูโตะหยุดคาถาสัมปเวสีคืนชีพ ซาสึเกะได้ใช้ไคจาโฮอินเพื่อเรียกโอโรจิมารุออกมาจากตัวอังโกะ ทำให้อักขระสาปในตัวอังโกะหายไป โดยโอโรจิมารุไม่สนใจในสงคราม กับถูกใจเป้าหมายของซาสึเกะ และเอาจักระของตัวเองออกจากคาบูโตะ แล้วนำทางพวกซาสึเกะ ที่มีจูโกะกับซุยเงสึไปเอาหน้ากากของยมทูต ที่วัดของตระกูลอุซึมากิ จากนอกโคโนฮะแล้วไปที่ห้องใต้ดินของศาลเจ้านาคาโนะของอุจิวะ เพื่อทำพิธีให้ยมทูตสิงร่างโอโรจิมารุสลายคาถาสะกดปิดผนึกซากอสูร เพื่อที่จะนำแขนกลับมา ได้ใช้คาถาสัมปเวสีคืนชีพเพื่อเรียกโฮคาเงะรุ่นที่ 1 ถึง 4 ออกมาโดยใช้เซ็ตซึสีขาวที่ออกมาจากตัวของซาสึเกะถึง 6 ตัว โดยใช้ 4 ตัวสังเวย แล้วย้ายร่างเข้าไปในซ็ตซึสีขาว 1 ใน 2 ตัวที่เหลือ ส่วนตัวสุดท้ายถูกจูโกะดูดจักระเพื่อฟื้นตัว แล้วโฮคาเงะบอกคำตอบที่ซาสึเกะต้องการ จนซาสึเกะตัดสินใจจะเข้าร่วมสงครามเพื่อปกป้องสิ่งที่อิทาจิปกป้องไว้ โอโรจิมารุที่คลายการควบคุมสัมภเวสีคืนชีพ โฮคาเงะทั้ง4 จูโกะ ซุยเงสึ และคารินที่ออกมาจากโคโนฮะเพื่อมาหาซาสึเกะ โฮคาเงะรุ่นที่ 3 ถามว่าทำไมถึงช่วยซาสึเกะ โอโรจิมารุตอบว่าตอนที่อยู่ในตัวของคาบูโตะได้รู้บางอย่างว่าสิ่งที่คาบูโตะทำไม่ใช่ความสมบูรณ์แบบแต่แล้วล้มเหลว แต่ตอนนี้สนใจซาสึเกะที่ตัดสินใจเลือกเส้นทางที่ต่างออกไป ซึ่งไม่เหมือนคาบูโตะที่ไม่ยอมเลียนแบบตน ทั้งหมดเหิญไปด้วยคาถาของโทบิรามะเข้าร่วมสงครามโลกนินจาครั้งที่ 4 ในสงครามได้นำพาคารินกับซุยเงสึไปหาพวกคาเงะเพื่อรักษา เพราะบาดเจ็บสาหัสจากการต่อสู้กับอุจิวะ มาดาระ พร้อมกับบอกเหตุผลที่ช่วยซาสึเกะเพราะตนต้องการู้ว่าซาสึเกะจะเลือกทางแบบไหนต่อไป แล้วก็พาไปร่วมสงคราม พอสิบหางออกมาจากตัวโอบิโตะได้สำเร็จ โอโรจิมารุก็นำทีมเหยี่ยวไปสู้กับเซ็ตสึโทบิ จัดการจนเซ็ตสึโทบิเสียท่า แล้วพาไปหาซาสึเกะที่ใกล้ตายกับเพื่อไปหาดูว่าใครเป็นอยู่ข้างๆ ผลออกมาคือคาบุโตะช่วยรักษาซาสึเกะ พอซาสึเกะฟื้นไปสู้ จนมีแต่ทีมคาคาชิเท่านั้นที่รอดจากจันทรานิรันดร์ แตทุกคนทั้งโลกโดนหมด พอถูกนารุโตะกับซาสึเกะคลายจันทรานิรันดร์ จนทุกคนทั้งโลกรอดพ้นวิกฤตจนจบสงคราม พอหลังจากนั้นโอโรจิมารุนำทีมเหยี่ยวของซาสึเกะไปศูนย์วิจัยเพื่อสร้างศูนวิจัยทำการค้นคว้าโดยไม่ยุ่งเกี่ยวกับใครอีก ทางซาสึเกะกลับโคโนฮะแล้วออกเดินทาง ส่วนคาบุโตะที่เป็นมือขวาออกจากกลุ่มไปทำงานที่สถานกำพร้าที่เคยอยู่กับโดนโทษที่นั่น ทางโอโรจิมารุทำการค้นคว้าวิจัยไปหลายปีปัจจุบันมีลูกชายชื่อ มิสึกิ โดยสร้างมา 2 คน คนแรกสร้างมาโดยเพื่อดูทางเลือให้มิสึกิเลือกทางเลือกที่แตกต่างแต่ล้มเหลว จึงให้มิสึกิคนแรกเปลี่ยนชื่อเป็น ลอค กับ สร้างคนที่ 2 ขึ้นมา กับทำการทดสอบไป 6 ครั้งล้มเหลว โดยทุกครั้งให้กินยาลบความทรงจำ พอครั้งที่ 7 ก็ทำอีกครั้งผลอกมาแตกต่างกับมิสึกิใช้โหมดเซียนเหมือนจูโกะได้ กับปล่อยให้หนีไป กับมอบความหวังให้คือให้ไปโคโนะอเจอข้อมูลโบรูโตะที่โอโรจิมารุ เพราะจงใจให้มิสึกิมีเพื่อน อยู่โคโนะฮะพอเรียนจบเป็นเกะนินในทีมโคโนฮะมารุ ทางโอโรจิมารุก็ทำการวิจัยต่อ พอซาสึเกะกับนารูโตะมาทำคดีเรื่องชินกับแสงอุษา จึงบอกข้อมูลให้กับตนจะไม่ยุ่งเกี่ยวกับโลกภายนอกในอดีตตอนสงครามนิจาครั้งที่ 3 จิไรยะ ซึนาเดะ โอโรจิมารุ ได้ไปที่หมู่บ้านอาเมะงาคุเระเพื่อจะไปยุติสงครามภายในแคว้น แต่ทว่าได้ต่อสู้กับฮันโซ แต่ก็ไม่สามารถฆ่าซาลามานเดอร์ฮันโซได้

title: นามิคาเสะ มินาโตะ

text: เมื่ออายุ 10 ขวบ มินาโตะสอบไล่ผ่านระดับชั้นนักเรียนนินจาจนกระทั่งได้เป็นเกะนิน และได้เป็นลูกศิษย์ของจิไรยะ มินาโตะเป็นเด็กชายผู้ธรรมดาที่ไม่ธรรมดา ด้วยการอบรมสั่งสอนของผู้เป็นนินจาในตำนานอย่างจิไรยะ มินาโตะสามารถพัฒนาความสามารถของตนเองจนได้ชื่อว่าเป็นอัจฉริยะนินจาอีกคนหนึ่งของหมู่บ้านที่นานปีจะมีสักคน

title: รายชื่อตัวละครในนินจาคาถาโอ้โฮเฮะ

text: โคนัน () เป็นอดีตศิษย์ของจิไรยะ นินจาแห่งอาเมะ ฉายา นางฟ้า มีเพื่อนร่วมทีมคือ เพน และนางาโตะ จิไรยะสอนวิชานินจาให้เด็กทั้ง 3 คือ เป็นเวลา 3 ปี แล้วก็กลับโคโนฮะไป โคนันถูกโทบิฆ่าเพราะไม่ยอมบอกที่ซ่อนตัวของนางาโตะ ถือว่าเป็นคนที่รักเพื่อนอย่างแท้จริง เมื่อโคนันรู้ตัวว่า อาจสู้ไม่ได้ เธอได้ทุ่มกำลังอย่างเต็มที่ในการสู้กับโทบิ เป็นตัวละครที่น่านับถือมาก เมื่อตาย อาจารย์ และศิษย์ทั้ง3 จะได้พบหน้ากันอีกครั้ง...

title: แสงอุษา (นินจาคาถาโอ้โฮเฮะ)

text:
มีเป้าหมายเจตคติต่อโลกนิจจาทั้งหมดว่า คือลบล้างระบบเก่าสร้างขึ้นใหม่ แต่ละคนมีสปายกับฐานจากแต่แคว้น เพื่อสอดแทรกการเมืองภายในและการสร้างหายะนะ กัดกร่อนทีละส่วน
=ประวัติ=
แสงอุษา แต่เดิมเป็นองค์กรที่ก่อตั้งโดย ยาอิโกะ,นางาโตะ,โคนัน แต่เดิมทั้ง 3 เป็นศิษย์จิไรยะ ตอนสงครามโลกนินจาครั้งที่ 2 อยู่ด้วยกัน 3 ปี พอจิไรยะไปสงครามต่อ ทั้ง 3 สร้างกลุ่มเล็ก กับมีนินจาในหมู่บ้านเริ่มเห็นด้วยกับแนวคิดของยาฮิโกะ เข้าร่วมจนกลุ่มขยายตัวกลายเป็นองค์กร ในหมู่บ้านอาเมะงาคุเระ ในชื่อแสงอุษา เป้าหมายคือยุติสงครามกลางเมืองในแคว้นตน จึงไปเป็นเป็นพันธมิตรกับฮันโซ แต่ทั้งหมดถูกดันโซจัดฉาก เพื่อหลอกใช้ จนโคนันเป็นตัวประกัน ยาฮิโกะที่เป็นหัวหน้าถูกบีบคั้น จึงจงใจให้นางาโตะฆ่าตน เพื่อช่วยโคนัน

title: ศึกสงครามนินจาโลกจิไรยะ

text: โอนินิน โดคุไซ (鬼忍 毒斎;นินจาอสูร โดคุไซ) ผู้นำของโยมะเป็นผู้ครอบครองบอร์ดในอดีตเคยเป็นลูกศิษย์แห่งสำนักโทงะคุเระริวรุ่นเดียวกับทัตสึซันแต่กลับใช้พลังนินจาอย่างที่ผิด จูนิน เบนิคิบะ (蝶忍 紅牙;นินจาผีเสื้อ เบนิคิบะ) ลูกสาวของโดคุไซเป็นคู่ปรับของเคย์ ยูนิน คุโม โกเซน (妖忍 クモ御前;นินจาแมงมุม คุโม โกเซน) นินจาแมงมุมเป็นคู่ปรับเก่าของทัตสึซันสามารถใช้พลังที่เหนือกว่านินจาและสามารถเปลี่ยนร่างจากร่างแก่เป็นร่างวัยสาว โฮชินิน เรตสึกะ (星忍 烈牙;นินจาดวงดาว เรตสึกะ) ลูกชายของโดคุไซเป็นคู่ปรับของจิไรยะ โทรินิน คาราสึเท็นงุ (鳥忍 カラス天狗;นินจาวิหค คาราสึเท็นงุ) ลูกน้องนินจาของโยมะมีพลังต่อสู้ต่ำกว่าเหล่านินจานักสู้อื่นๆ

title: ศึกสงครามนินจาโลกจิไรยะ

text: คินิน เรย์ฮะ (貴忍 麗破;นินจาสูงศักดิ์ เรย์ฮะ) / ยางิว เรย์ (柳生レイ) นินจาหญิงปริศนาคอยต่อสู้กับจิไรยะและโยมะแต่แท้จริงแล้วเป็นตำรวจสาวจาก ICPO สืบคอยสืบเรื่องปาโกะและบอร์ดภายหลังคอยช่วยเหลือกับเหล่านักสู้นินจาและพวกจิไรยะ ยารินิน โทสึฮะ (槍忍 突破;นินจาหอก โทสึฮะ) / อาซึกะ ริว (飛鳥竜) เจ้าหน้าที่ของ ICPO เป็นคู่หูของเรย์คอยช่วยเหลือจิไรยะอยู่ตลอดเวลา โจนิน ฟุคุโร่ ดันซาคุ (城忍 フクロウ男爵;นินจาพระราชวัง บารอนฟุคุโร่) นินจาจากประเทศอังกฤษเชี่ยวชาญต่อสู้ทางด้านการขี่ม้าเป็นหลักมีเป้าหมายตามหาปาโกะและบอร์ดเพื่อช่วยเหลือเหล่าผู้ที่ทุกข์ยากในช่วงแรกเป็นศัตรูของจิไรยะภายหลังฟุคุโร่ได้ช่วยเหลือจิไรยะและครอบครัวยามาจิด้วยมิตรภาพในฐานะนักสู้ โรนิน ฮะบูรามุ (牢忍 ハブラム;นินจากรงขัง ฮาบูรามุ) บาคุนิน ร็อกเก็ตแมน (爆忍 ロケットマン;นินจาระเบิด ร็อกเก็ตแมน) ไรนิน ไวลด์ (雷忍 ワイルド;นินจาสายฟ้า ไวลด์) นินจาจากประเทศอเมริกามีความถนัดด้านการยิงปีน ฮานะนิน ยูเมะฮะ (花忍 夢破;นินจาบุปผา ยูเมะฮะ) อิเกียวนิน เบนนิ โทคาเงะ (異形忍 紅トカゲ;นินจาอัศจรรย์ จิ้งจกแดง) โฮนิน เจน (宝忍 ジャンヌ;นินจาสมบัติ เจน) เซย์นิน อารัมสะ (聖忍 アラムーサ;นินจาเทพ อารัมสะ) งามินิน อารูฮะ (紙忍 折破;นินจากระดาษ อารูฮะ) นินจาฝึกหัดแห่งสำนักนินจากระดาษ คาเซะนิน มาฟูบะ (風忍 馬風破;นินจาวายุ มาฟูบะ)

title: จิไรยะ (นารุโตะ)

text: ในวัยเด็ก จิไรยะได้ใช้คาถาอัญเชิญที่โฮคาเงะรุ่นที่ 3 ทำให้ดู โดยที่ยังไม่ได้ทำสัญญากับสัตว์อัญเชิญ ทำให้จิไรยะได้ไปที่ภูเขาเมียวโบคุ เพื่อฝึกวิชาเซียนกบแต่เพราะอยู่ในช่วงสงคราม ทำให้จิไรยะต้องไปๆมาๆระหว่างโคโนฮะและภูเขาเมียวโบคุ ท่านเซียนกบใหญ่ได้ทำนายว่าลูกศิษย์ของจิไรยะจะเป็นคนเปลี่ยนแปลงโลกนินจา เขาจึงเริ่มออกเดินทางเพื่อเติมเต็มประสบการณ์ในชีวิตของเขา ขณะที่เขาเดินทางเขาก็แต่งหนังสืออ่าจึ๋ยๆ ไปด้วย เมื่อจิไรยะกับมายังโคโนฮะอีกครั้ง นารูโตะได้ใช้คาถายั่วยวนจิไรยะ (คาถามหารั่นจวน) จนจิไรยะทนไม่ไหวและเขาก็ได้ออกเดินทางไปพร้อมกับนารูโตะพร้อมทั้งสอนทักษะระดับโฮคาเงะต่างๆ ให้กับนารูโตะ จนกระทั่งเขารู้สึกทึ่งกับความอีดของนารูโตะถึงแม้นารูโตะจะซื่อบื่อผิดจากมินาโตะลูกศิษย์คนโปรดของจิไรยะ แต่นารูโตะก็ไม่ยอมแพ้และมีความพยามสูง นอกจากนี้จิไรยะได้ให้นารูโตะทำสัญญาเลือดกับ กบกามะ กามะบุนตะ

title: ศึกสงครามนินจาโลกจิไรยะ

text: บทความนี้เกี่ยวกับโทคุซัทสึ สำหรับการ์ตูน ดูที่ จิไรยะ (นารุโตะ)

title: โลกของนินจาคาถาโอ้โฮเฮะ

text: นินจาล่าสังหาร (追い忍, โอะอินิน) เป็นกลุ่มนินจาที่ตามฆ่านินจาถอนตัวและเป็นหน่วยลับพิเศษของคิริงาคุเระ โดยเมื่อเจอตัวจะฆ่าทิ้งและทำลายศพตรงนั้นทันที เช่น โมโมจิ ซาบุสะ (เมื่อก่อน แต่ตอนนี้ถอนตัวไปแล้ว) ไรกะ แต่ตอนนี้ไม่เป็นแล้ว คุริอาราเระ คุชิมารุ

title: ศึกสงครามนินจาโลกจิไรยะ

text: แบล็คเซเบอร์ รถยนต์ของจิไรยะสามารถแปลงเป็นโหมดต่อสู้และติดตั้งอาวุธไว้ในตัวรถ ตัวรถมีต้นแบบมาจากนิสสัน รุ่น แฟร์เลดี้ แซด จิไรชิน (磁雷神)

title: โอโรจิมารุ

text: การต่อสู้สิ้นสุดลงโอโรจิมารุ ได้ตัดสินใจออกตามหาซึนาเดะ นินจาแพทย์อดีตเพื่อนร่วมทีมเพื่อให้มาช่วยรักษามือทั้งสองข้าง ซึ่งสภาพของโอโรจิมารุก็อ่อนแรงลงอย่างหนัก โดยได้ตกลงกับซึนาเดะว่า ถ้ารักษามือทั้งสองข้างให้ จะช่วยปลุกร่างของนาวากิ น้องชาย และดันอดีตแฟนของซึนาเดะ ที่ทั้งสองคนเสียชีวิตในช่วงของสงครามนินจาคืนมา แต่ซึนาเดะใช้เวลาตัดสินใจ 1 อาทิตย์และได้ปฏิเสธข้อเสนอของโอโรจิมารุ และได้ประกาศจะล้างแค้นให้ทุกคนในหมู่บ้านโคโนฮะ โดยทั้งสองคน รวมทั้ง จิไรยะ ได้เกิดการต่อสู้กัน แล้วโอโรจิมารุกับคบุโตะก็ได้หนีไป

title: แสงอุษา (นินจาคาถาโอ้โฮเฮะ)

text: เดิมทีไม่เนตรสังสาระ แต่ว่าถูกมาดาระฝังเนตรใส่ในตอนที่ครอบครัวถูกนินจาโคโนฮะฆ่าเพราะเข้าใจผิดว่าเป็นนินจา ในช่วงสงครามโลกนินจาครั้งที่ 2 เป็นเด็กกำพร้า กับเร่ร่อนจนพบลูกหมาตัวหนึ่ง จึงเลี้ยงไว้ พบยาฮิโกะและโคนัน ทั้ง 3 คอยขโมยอาหารเพื่อประทั่งชีวิต ทั้ง 3 ถูกลูกหลงของ 3 นินจาในตำนาน ลูกหมาเสียชีวิต กับเริ่มคิดว่าความฝันที่ยาฮิโกะเป็นความฝันตนด้วย ซึ่ง 3 ไปขอให้ 3 นินจาในตำนาน สอนวิชานินจา มีแต่จิไรยะคนเดียวที่สอน ตลอด 3 ปี กับได้มอบหนังสือเกี่ยวกับวิถีนินจากับโลกของตน ให้ตนก่อนจากลา

title: ศึกสงครามนินจาโลกจิไรยะ

text: นินจาสูท จิไรยะพาวเวอร์โปรเทคเตอร์ ชุดเกราะที่ได้รับพัฒนาจากนินจาสูทโดยเพิ่มส่วนต่างๆของนินจาสูททั้งส่วนตา, ไหล่, เอว และ เข่า ทำให้มีพลังสูงขึ้นและรับมือกับนักสู้นินจาและโยมะที่มีพลังมากขึ้น จิโคชินคูเคน (磁光真空剣) ดาบประจำตัวของตระกูลยามาจิ จิไรบัสเตอร์ ปีนของจิไรยะเป็นปีนจากพาวเวอร์โปรเทคเตอร์

title: ศึกสงครามนินจาโลกจิไรยะ

text: จิไรยะ (磁雷矢) / ยามาจิ โทฮะ (山地闘破) ลูกชายคนโตของตระกูลยามาจิ ผู้สวมนินจาสูทสีแดงเพื่อต่อสู้กับเหล่าร้ายในนามของ "จิไรยะ" เพื่อปกป้องแผ่นบอร์ดครึ่งนึงที่เป็นเสมือนลายแทงอันนำไปสู่ปาโก้สมบัติลับจากอวกาศที่มายังโลกเมื่ออดีตกาลให้พ้นจากมือของเหล่าร้าย แม้จะมีฐานะเป็นพี่ชายคนโตของตระกูลยามาจิแต่แท้จริงแล้วเขาเป็นลูกบุญธรรมของเท็ตซึซันเจ้าสำนักโทงะคุเระริวคนปัจจุบัน โดยพ่อแม่ที่แท้จริงของโทฮะนั้นเป็นเพื่อนกับเท็ตซึซัน ฉะนั้นเขาจึงไม่มีความเกี่ยวพันธ์ทางสายเลือดกับเคย์และมานาบุซึ่งเป็นลูกแท้ๆของเท็ตซึซันแต่กระนั้นทั้งสามก็รักใคร่กลมเกลียวกันราวกับเป็นพี่น้องที่คลานตามกันมาจริงๆ เห็นได้จากที่ทั้งสองคนยินดีให้โทฮะเป็นผู้สืบทอดของโทงะคุเระริวรุ่นที่ 35 แม้จะไม่ใช่ผู้ที่มีสายเลือดของตระกูลยามาจิก็ตาม โทฮะนั้นเป็นผู้ชายที่เก่งเรื่องทำงานบ้านและขยันทำงานพิเศษเพื่อหารายได้ตามประสาวัยรุ่นทั่วไปแต่ก็หมั่นฝึกวิชานินจาไม่ได้ขาดทำให้แม้ในช่วงแรกจะถือได้ว่าโทฮะฝีมือยังไม่ถึงขั้นแต่ก็สามารถพัฒนาความสามารถได้อย่างต่อเนื่องเช่นกัน ในฐานะของจิไรยะเขามีอาวุธประจำตัวคือ "ดาบจิโคชินคู (磁光真空剣)" ในการต่อสู้กับเหล่าร้ายร่วมกับ "จิไรยะสูท (ジライヤスーツ)" ซึ่งทั้งจิไรยะสูทและดาบจิโคชินคูเป็นของที่ตกทอดกันมาและเก็บรักษาเอาไว้ในสำนักโทงะคุเระริว โดยต้นตระกูลที่แท้จริงของโทฮะนั้นได้รับมอบมาจากมนุษย์ต่างดาวที่นำปาโก้มายังโลกเมื่อ 2,300 ปีก่อนซึ่งทั้งสองก็ถูกใช้งานมาก่อนโดยมนุษย์ต่างดาวผู้นั้นจึงกล่าวได้ว่าทั้งสองอย่างถูกสร้างขึ้นมาด้วยเทคโนโลยีของมนุษย์ต่างดาว โทฮะนั้นแท้จริงเป็นลูกหลานที่สืบสายเลือดมาจากมนุษย์ต่างดาวผู้นั้นเขาจึงสามารถสวมจิไรยะสูทและสามารถดึงพลังที่แท้จริงของดาบจิโคชินคูออกมาได้ จิไรยุสูทนั้นได้รับการซ่อมแซมและอัพเกรดด้วยความช่วยเหลือจากดอกเตอร์สมิธหลังจากที่สูทเสียหายอย่างหนักจากการต่อสู้กับจางกังฟูรุ่นที่สองและเรียวคุริว นอกจากจะมีความแข็งแกร่งเพิ่มขึ้นแล้วยังมีชิ้นส่วนป้องกันเพิ่มขึ้นมาประกอบด้วย เกราะหัวไหล่สองชิ้น เกราะป้องกันบริเวณคอและไวเซอร์บริเวณดวงตา ซึ่งจิไรยะสามารถประกอบเพิ่มเติมระหว่างต่อสู้หลังสวมจิไรยะสูทหรือสวมพร้อมกันเลยก็ได้ ภายหลังการต่อสู้กับพวกนินจาโยมะจบลงด้วยชัยชนะของฝ่ายจิไรยะเขาก็คบกับเรย์และแต่งงานกันในภายหลัง ในปี 2015 โทฮะในวัย 46 ปีก็ปรากฏตัวเป็นดารารับเชิญในซีรีส์ ขบวนการดาวกระจาย นินนินเจอร์ ในตอนที่ 34 ในตอนนี้เขาได้เป็นเจ้าสำนักโทงะคุเระริวรุ่นที่ 35 อย่างเต็มตัวและร่วมต่อสู้กับเหล่านินจารุ่นลูกทั้ง 6 ของนินนินเจอร์ในฐานะของจิไรยะอย่างเต็มภาคภูมิอีกด้วย ฮิเมะนิน เอมิฮะ (姫忍 恵美破;นินจาเจ้าหญิง เอมิฮะ) / ยามาจิ เคย์ (山地ケイ) น้องสาวของโทฮะและพี่สาวของมานาบุแม้ว่าเธอกับน้องชายจะไม่มีความเกี่ยวพันธ์ทางสายเลือดกับโทฮะแต่ทั้งสามก็ไม่เคยให้เรื่องนี้มาเป็นอุปสรรคในครอบครัว แม้ว่าเคย์จะวีนใส่โทฮะบ่อยๆและผลักภาระเรื่องงานบ้านทั้งหมดไปให้โทฮะทำคนเดียวแต่ลึกๆแล้วเธอก็เป็นห่วงเป็นใยโทฮะในฐานะพี่ชายแท้ๆของเธอเช่นกัน เคย์มีความสามารถในฐานะของนินจาไม่แพ้ผู้ชายสมเป็นทายาทของตระกูลนินจาต่อมาเธอได้สวมชุดนินจาสูทสีขาวที่มีลักษณะคล้ายจิไรยะสูทชื่อว่าเอมิฮะและร่วมต่อสู้กับเหล่านินจาจากทั่วโลก วิชาถนัดของเอมิฮะได้แก่ "วิชานินจาฝนกลีบบุปผา (忍法花吹雪)" ซึ่งสามารถทำให้คู่ต่อสู้หมดสติได้ด้วยพายุกลีบดอกไม้ อีกทั้งยังถนัดด้านวิชาแปลงโฉม (忍法顔うつし) ทำให้สามารถปลอมเป็นใครก็ได้อย่างแนบเนียน ยามาจิ มานาบุ (山地 学) น้องชายสุดท้องของโทฮะและเคย์ซึ่งเป็นลูกชายแท้ๆของเท็ตซึซัน แม้ว่าจะเป็นลูกชายแท้ๆของเท็ตซึซันแต่มานาบุก็ไม่เคยเสียใจที่โทฮะได้เป็นผู้สืบทอดของโทงะคุเระริวเพราะเขาเองก็รู้สึกว่าโทฮะเป็นพี่ชายแท้ๆของเขาโโยไม่สนใจเรื่องที่โทฮะเป็นลูกบุญธรรมของเท็ตซึซันแต่อย่างใดแต่ที่เขาไม่ชอบใจน่าจะเป็นเรื่องพ่อและพี่ๆปฏิบัติกับเขาเหมือนเป็นเด็กมากกว่า ทั้งที่มานาบุเองก็มีความสามารถในฐานะของนินจาไม่น้อยแม้จะมีอายุเพียง 9 ขวบก็ตาม มานาบุจึงทำชุดต่อสู้ของตัวเองขึ้นมาโดยมีเกราะป้องกันเพียงชิ้นเดียวและมีหนังสติ๊กยิงลูกเหล็กเป็นอาวุธคู่กาย นอกจากนี้มานาบุยังมีพรสวรรค์ทางด้านศิลปะโดยเฉพาะการวาดรูปเหมือน มานาบุยังไปปรากฏตัวในซีรีส์ "ตำรวจหุ่นยนต์ จีบัน" ในตอนที่ 31 โดยเขาใช้ความสามารถทางด้านนินจาช่วยเหลือจีบันในการต่อสู้กับ "นินจานอยด์" ยามาจิ เท็ตซึซัน (山地哲山) ผู้นำของตระกูลยามาจิและเป็นเจ้าสำนักโทงะคุเระริวรุ่นที่ 34 เป็นพ่อบุญธรรมของโทฮะและพ่อแท้ๆของเคย์และมานาบุ ภรรยาของเท็ตซึซันนามว่า (早苗) เสียชีวิตไปเมื่อ 8 ปีก่อนในเหตุการณ์กระทบกระทั่งกันของสำนักนินจาโยมะกับโทงะคุเระริวในขณะที่มานาบุเพิ่งมีอายุได้ขวบเดียว เท็ตซึซันได้เปิดโรงฝึกนินจาเล็กๆในอพาร์ทเม้นต์ของตนเองชื่อ "บุชินคัน (武神館)" แม้จะเป็นโรงฝึกเล็กๆแต่ก็มีห้องลับและกลไกมากมายเพียงพอที่จะสามารถรับมือกับผู้บุกรุกอย่างพวกโยมะได้สบายๆ นอกจากนี้เขายังมีสัตว์เลี้ยงที่คอยช่วยเหลือลูกๆทั้งสามได้แก่ พิราบสื่อสาร "ชิโร่ (シロ)" และสุนัขนินจา "คุโร่ (クロ)" เท็ตซึซันรู้ข้อมูลเกี่ยวกับนินจาจากทั่วโลกอย่างละเอียด อีกทั้งยังออกโรงช่วยลูกๆต่อสู้บ่อยครั้งอีกด้วย

title: ศึกสงครามนินจาโลกจิไรยะ

text: หมวดหมู่:เมทัลฮีโร

title: ศึกสงครามนินจาโลกจิไรยะ

text: คานิน จาง กังฟู (火忍 チャンカンフー;นินจาเพลิง จาง กังฟู) นักสู้นินจาจากประเทศฮ่องกงถนัดด้านหมัดมวยกังฟูรวมไปถึงใช้พลังเพลิงเป็นหลัก คานิน จาง กังฟู โนะมุตสึโกะ (火忍 チャンカンフーの息子;ลูกชายของนินจาเพลิง จาง กังฟู) ลูกชายของจาง กังฟูต้องการแก้แค้นแทนพ่อที่โดนจิไรยะกำจัด คานนิน เรียวคุริว (漢忍 緑 龍 ;นินจาแห่งประเทศจีน ลู่หลง) นินจาจากประเทศจีนถนัดด้านมวยหมัดเมามีความสามารถใช้คาถามังกรเขียว จูนิน มาคุมบะ (獣忍 マクンバ;นินจาสัตว์ มาคุมบะ) นินจาจากประเทศแอฟริกาเหนือ จูนิน มาคุมบะ โนะอานิ (獣忍 マクンバの兄;พี่ชายของนินจาสัตว์ มาคุมบะ) เคนิน พาร์ชิส (化忍 パルチス;นินจาจำแลง พาร์ซีส) นินจาจากประเทศอิตาลี่ มีความสามารถพิเศษในการปลอมตัวทั้งร่างกายและน้ำเสียง งามินิน อิชิโซคุ โทริโย (紙忍一族頭領;นินจากระดาษ อิชิโซคุ โทริโย) โกวนิน อาบูดาดา (剛忍 アブダダ;นินจาเหล็กไหล อาบูดาดา) ชาคุนิน สโตรว์ (灼忍 ストローボ;นินจาเผาผลาญ สโตรว์) นินจาจากสวีเดน เทตสึนิน กาแมซ (鉄忍 ガメッシュ;นินจาเหล็ก กาแมซ) เทตสึนิน กาแมซ 002 (鉄忍 ガメッシュ002;นินจาเหล็ก กาแมซ 002) ซุยนิน ซิลเวอร์ซาร์ค (水忍 シルバーシャーク;นินจาวารี ซิลเวอร์ซาร์ค) โอโตนิน อุฮะ (音忍 宇破;นินจาเสียง อุฮะ) ไซนิน กิวมะ (祭忍 ギュウマ;นินจาเทศกาล กิวมะ) มานิน ชิลเวียร์ (魔忍シルビア;นินจามาร ซิลเวียร์) จานิน คุโรอิ อิบาระ (邪忍 黒い茨;นินจาชั่วร้าย คุโรอิ อิบาระ) ฮานะนิน คุโรซาคุ (花忍 黒猿;นินจาบุปผา วานรทมิฬ) ยามินิน เดวิลแคท (闇忍 デビルキャッツ;นินจาความมืด เดวิลแคท) คิลเลอร์และคอมมานค์โด (キラーとコマンド) อูจูนิน เดมอส (宇宙忍 デモス;นินจาอวกาศ เดมอส) นินจาจากอวกาศหลับใหลจากโลกมนุษย์ 2000 ปีเป็นคู่ปรับของจิไรยะ

title: รายชื่อตัวละครในนินจาคาถาโอ้โฮเฮะ

text: โฮคาเงะรุ่นที่ 4 () ชื่อ นามิคาเสะ มินาโตะ (波風 ミナト) เขาเกิดมาพร้อมกับพรสวรรค์ต่างๆ มากมาย และได้ชื่อว่าเป็นนินจาที่เก่งที่สุดในประวัติศาสตร์ของหมู่บ้านโคโนฮะ ฉายา "ประกายแสงสีเหลืองแห่งโคโนฮะ" ช่วงแรกมินาโตะได้ถูกคิดว่าเป็นเด็กในคำทำนาย มินาโตะใช้คาถามิติโดยลงอัขระไว้ที่คุไน เป็นศิษย์เอกของ 1 ใน 3 นินจาในตำนานจิไรยะและเป็นอาจารย์ของคาคาชิ ริน และโอบิโตะ เนื่องจากสีผมที่โดดเด่นคือเหลืองทอง และเป็นผู้ที่มีความว่องไวสูงมาก รวมถึงฝีมือที่ร้ายกาจจนมีชื่อเสียงเลื่องลือในหมู่นินจาทุกแคว้น ซึ่งเป็นพ่อของนารูโตะ และทั้งยังมีวิชาต้องห้ามพวกคาถาสะกดรูปแบบต่างๆกับคาถาเคลื่อนย้ายข้ามมิติของรุ่นที่ 2 ที่เรียนรู้มาจากคุชินะซึ่งเป็น แม่นารูโตะ เสียชีวิตตนนารูโตะ เพื่อผนึก 9 หางไว้ในตัวเองครึ่งหนึ่ง กับอีกครึ่งในตัวนารูโตะ กับมีบทบาทมากในตอนที่ได้คุยกับนารูโตะตอนนารูโตะปลดปล่อย 8-9 หางเพื่อบอกเรื่องตน กับมีบทบาทมากในตอนสงครามเพื่อช่วยสู้

title: ศึกสงครามนินจาโลกจิไรยะ

text: ดร.สมิทธ์ (スミス博士) นักวิทยาศาสตร์จากเยอรมันเป็นเพื่อนกับทัตสึซันผู้สร้างแบล็คเซเบอร์และอัพชุดเกราะให้กับจิไรยะ เฮนรี่ ราคุจิน (ヘンリー楽珍) หมอดูผู้รู้เรื่องเกี่ยวกับสงครามนินจาโลกและคอยช่วยเหลือจิไรยะอยู่บางครั้ง แคทเธอร์รีน (カトリーヌ) ตำรวจสาวจาก ICPO เป็นชาวฝรั่งเศส เดินทางมาเพื่อสืบคดีดาบโนบุโทระ อิโยโนะ จิโร่ (伊予野二郎)