query: ใครเป็นผู้จัดตั้ง  กีฬามหาวิทยาลัยแห่งประเทศไทย ครั้งที่ 38 ?

text: เนื่องจากจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัยมีความพร้อมด้านบุคลากรที่มีประสบการณ์ในการจัดการแข่งขันกีฬาและได้รับเชิญให้เป็นกรรมการกีฬาระดับชาติและนานาชาติหลายครั้ง และมีความพร้อมในการเป็นเจ้าภาพในด้านต่าง ๆ ทั้งสนามการแข่งขัน ด้านการแพทย์ การคมนาคม การบริการ อาหาร สิ่งอำนวยความสะดวกรอบมหาวิทยาลัย สถานที่พักสำหรับเจ้าหน้าที่และนักกีฬา[3] ดังนั้น คณะกรรมการบริหารกีฬามหาวิทยาลัยแห่งประเทศไทย โดยมี รองศาสตราจารย์คิม ไชยแสนสุข อธิการบดีมหาวิทยาลัยรามคำแหง ประธานคณะกรรมการบริหารกีฬามหาวิทยาลัยแห่งประเทศไทยเป็นประธานในที่ประชุม มีมติให้จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัยเป็นเจ้าภาพในการจัดการแข่งขันกีฬามหาวิทยาลัยแห่งประเทศไทย ครั้งที่ 38 โดยไม่มีมหาวิทยาลัยอื่นเสนอตัวเป็นเจ้าภาพแข่งขัน[4] การรับเป็นเจ้าภาพในการจัดการแข่งขันในครั้งนี้นับเป็นครั้งที่ 4 ของจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัยซึ่งเคยรับเป็นเจ้าภาพมาก่อนแล้วในกีฬามหาวิทยาลัยแห่งประเทศไทย ครั้งที่ 2 (พ.ศ. 2518), ครั้งที่ 11 (พ.ศ. 2527) และครั้งที่ 21 (พ.ศ. 2537)

text: พิธีปิดจามจุรีเกมส์จัดขึ้นในวันที่ 22 มกราคม พ.ศ. 2554 ณ สนามกีฬาจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัยโดยมีพลากร สุวรรณรัฐ องคมนตรี เป็นประธาน โดยเริ่มด้วยโหมโรงพิธีปิดการแข่งขันโดยวง CU Band ทำการบรรเลงเพลงเพื่อนำนักกีฬาทั้ง 25 ชนิดกีฬาเข้าสู่สนาม [23][24]

text: การแข่งขันฯ ใช้สนามกีฬาจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัยเป็นสนามหลักในการจัดพิธีเปิด - ปิด ตลอดจนการทำการแข่งขันกรีฑาประเภทลู่และลาน ในส่วนกีฬาในร่ม จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัยได้จัดสร้างอาคารศูนย์กีฬาและนันทนาการขึ้นใหม่ เพื่อรองรับการแข่งขันดังกล่าว นอกจากนี้ยังมีการใช้สนามกีฬาอื่นๆ ในบริเวณกรุงเทพมหานคร ตลอดจนจังหวัดนครนายกสำหรับการแข่งขันกอล์ฟ โดยมีการจัดการบริการขนส่งนักกีฬาระหว่างสนาม

text: หมวดหมู่:กีฬามหาวิทยาลัยแห่งประเทศไทย หมวดหมู่:ประเทศไทยในปี พ.ศ. 2554

text: สนามกีฬาหลักในการแข่งขันครั้งนี้คือสนามกีฬาจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย เป็นสนามกีฬามาตรฐานมีความจุผู้ชมกว่า 25,000 คน มหาวิทยาลัยได้เริ่มดำเนินการปรับปรุงสนามดังกล่าวรองรับการแข่งขันกีฬาครั้งนี้ตั้งแต่วันที่ 18 กันยายน พ.ศ. 2553 สนามกีฬาจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัยสามารถทำการแข่งขันกีฬาในประเภทฟุตบอลและกรีฑาทั้งประเภทลู่และลาน สนามหญ้าเป็นหญ้าสังเคราะห์ระดับมาตรฐานที่สหพันธ์ฟุตบอลนานาชาติ (FIFA) รับรองเป็นแห่งแรกในประเทศไทย และลู่วิ่งยางสังเคราะห์ จำนวน 8 ลู่ ซึ่งได้รับรองจากสหพันธ์กรีฑานานาชาติ (IAAF) ในส่วนของการแข่งขันกีฬาในร่มจะดำเนินการแข่งขัน ณ ศูนย์กีฬาและนันทนาการเป็นหลัก นอกจากการปรับปรุงสนามกีฬาของมหาวิทยาลัยเพื่อรองรับการแข่งขันกีฬาดังกล่าว มหาวิทยาลัยยังมีความมุ่งหวังต่อการบริการด้านกีฬาแก่ประชาชนและนิสิตเพิ่มเติมอีกด้วย

text: การคมนาคมภายในมหาวิทยาลัย จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัยได้จัดระบบการเดินรถภายในมหาวิทยาลัยเพื่ออำนวยความสะดวกแก่นักกีฬาและผู้เข้าร่วมแข่งขันที่จะรับส่งเข้าสู่พื้นที่แข่งขันกีฬากับสถานีรถและป้ายรถประจำทางต่างๆ นอกจากนี้ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัยยังได้ปรับปรุงอาคารสถานที่จอดรถอีกหลายแห่งในมหาวิทยาลัยเพื่ออำนวยความสะดวกแก่ผู้เดินทางมาด้วยรถส่วนบุคคล

text: สำหรับคำขวัญประจำการแข่งขันในครั้งนี้ คือ ชัยชนะที่ยิ่งใหญ่ คือ น้ำใจนักกีฬา (SPORTSMANSHIP IS THE GREATEST VICTORY) ผลงานของสโมสรนิสิตจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย[18]

text: การประชาสัมพันธ์งานแข่งขันกีฬามหาวิทยาลัยแห่งประเทศไทย ครั้งที่ 38 นั้น คณะนิเทศศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย ศูนย์สื่อสารนานาชาติแห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย (CICC) และสำนักงานสารนิเทศ ทั้ง 3 หน่วยงานของจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย ได้รับมอบหมายให้เป็นคณะกรรมการดำเงินงานฝ่ายประชาสัมพันธ์ร่วมกัน

text: หลังการแข่งขันกีฬามหาวิทยาลัยแห่งประเทศไทย ครั้งที่ 38 เสร็จสิ้นลงแล้ว คณะกรรมการกีฬามหาวิทยาลัยแห่งประเทศไทยได้คัดเลือกและมอบรางวัลนักกีฬาดีเด่นและทีมกีฬาดีเด่น ดังนี้[31][32]

text: ตราสัญลักษณ์ประจำการแข่งขันกีฬามหาวิทยาลัยแห่งประเทศไทยในครั้งนี้ ออกแบบโดยปิติ ประวิชไพบูลย์ นิสิตคณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย ได้รับแรงบันดาลใจมาจากดอกจามจุรีซึ่งเป็นดอกไม้ประจำมหาวิทยาลัย โดยนำแฉกรัศมีของพระเกี้ยวมาเรียงเป็นดอกจามจุรี 3 ดอกในแนวตั้งจากใหญ่ขึ้นไปเล็กมีลักษณะคล้ายกับพระเกี้ยวอันสัญลักษณ์ประจำมหาวิทยาลัย และยังสามารถอ่านได้เป็นตัวเลข 38 อันเป็นครั้งของการจัดการแข่งขันกีฬามหาวิทยาลัยแห่งประเทศไทยในครั้งนี้ โดยเลือกใช้สีชมพูอันเป็นสีประจำมหาวิทยาลัยไล่เฉดสีจากอ่อนขึ้นไปเข้มสื่อความหมายถึงความรุ่งเรืองของจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัยที่พร้อมจะต้อนรับนักกีฬาทุกสถาบันในการแข่งขันกีฬามหาวิทยาลัย และดอกจามจุรีทั้ง 3 ยังสื่อถึงการรู้แพ้ รู้ชนะ และรู้อภัย ซึ่งเป็นคุณสมบัติของน้ำใจนักกีฬาด้วย[18] นอกจากนี้ บริเวณปลายดอกบนสุด จะแทรกด้วย สีฟ้า เขียว เหลือง แดง และชมพู โดยมีความหมายรวมกันเป็นคำว่า SPORT ซึ่งมีความหมายดังนี้ Success (ความสำเร็จ) แทนด้วย สีเขียว, Peace (ความสันติ) แทนด้วย สีฟ้า, Original (ความเป็นต้นแบบ) แทนด้วย สีเหลือง, Relationship (ความสัมพันธ์) แทนด้วย สีชมพู และ Teamwork (การทำงานเป็นหมู่คณะ) แทนด้วย สีแดง[19]

text: นอกจากการใช้สนามกีฬาภายในบริเวณมหาวิทยาลัยแล้วนั้น การแข่งขันกีฬามหาวิทยาลัยแห่งประเทศไทย ครั้งที่ 38 ยังได้ทำการแข่งขันบริเวณสนามในพื้นที่ของกรุงเทพมหานครอื่นๆ อาทิ สนามนิมิบุตร สนามกีฬาของการกีฬาแห่งประเทศไทย สนามกีฬาโรงเรียนสาธิตจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย สนามกีฬาโรงเรียนเตรียมอุดมศึกษา และในพื้นที่จังหวัดนครนายก คือสนามกอล์ฟวอเตอร์มิลล์อีกด้วย[29]

title: กีฬามหาวิทยาลัยกีฬาแห่งประเทศไทย

text: การแข่งขันกีฬามหาวิทยาลัยกีฬาแห่งประเทศไทย เกิดขึ้นจากการที่รัฐบาลได้มีมติเห็นชอบในหลักการให้จัดตั้งมหาวิทยาลัยกีฬาสุพรรณบุรีเป็นแห่งแรก เมื่อวันที่ 7 สิงหาคม พ.ศ. 2533 โดยเปิดทำการสอนตั้งแต่ปีการศึกษา 2534 จนถึงปัจจุบันมีมหาวิทยาลัยกีฬาในสังกัดสถาบันการพลศึกษา กระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา จำนวน 11 แห่ง เพราะเล็งเห็นความสำคัญการพัฒนากีฬา เพื่อความเป็นเลิศของชาติ และพัฒนาคุณภาพของประชาชนในชาติว่าส่งผลให้เยาวชนมีคุณภาพ ทั้งทางด้านสุขภาพ ร่างกาย จิตใจ อารมณ์ และรัฐบาลหวังว่าโรงเรียนกีฬาจะเป็นแหล่งผลิตและส่งนักกีฬาเข้าร่วมการแข่งขันกีฬาโอลิมปิก เอเชี่ยนเกมส์ และซีเกมส์

text: งานการประชาสัมพันธ์การแข่งขัน ได้จัดทำผ่านโปสเตอร์และสื่อมวลชนหลายแขนง นอกจากนี้ยังเปิดโอกาสให้นิสิตของมหาวิทยาลัยมีส่วนร่วมโดยการจัดประกวดสัญลักษณ์ โปสเตอร์ สัญลักษณ์นำโชค และเพลงประจำการแข่งขัน โดยสัญลักษณ์เป็นรูปดอกจามจุรี 3 ดอกเรียงในแนวตั้งมีลักษณะคล้ายกับพระเกี้ยวและสามารถอ่านได้เป็นตัวเลข 38 ส่วนคำขวัญประจำการแข่งขันในครั้งนี้ คือ "ชัยชนะที่ยิ่งใหญ่ คือ น้ำใจนักกีฬา" และสัญลักษณ์นำโชค ได้แก่ กระรอก 2 ตัว คือ น้องน้ำใจและน้องไมตรี

text: ในการแข่งขันในครั้งนี้ทางเจ้าภาพตั้งงบประมาณไว้ราว 60 ล้านบาท โดยมีผู้ให้การสนับสนุนการแข่งขันในครั้งนี้เป็นอย่างดีจากภาครัฐ เช่น สำนักงานคณะกรรมการอุดมศึกษา สำนักงานกองทุนสนับสนุนการสร้างเสริมสุขภาพ และภาคเอกชน ได้แก่ ธนาคารไทยพาณิชย์ บริษัท โรงงานฟุตบอลล์ไทย สปอร์ตติ้งกู๊ดส์ จำกัด เป็นต้น โดยได้รับการสนับสนุนเป็นเงินสดกว่า 35 ล้านบาท[11][12][13]

text: สัญลักษณ์นำโชคในการแข่งขันจามจุรีเกมส์ ได้แก่ กระรอก สองตัว ชื่อ น้องน้ำใจ (ตัวเมีย) และน้องไมตรี (ตัวผู้) ออกแบบโดยณัฐกรณ์ ไทยรัตนสุวรรณ นิสิตคณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย มีที่มาเนื่องจากกระรอกเป็นสัตว์ที่สามารถพบเห็นทั่วไปในจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย และเป็นสัตว์ที่มีความน่ารัก ฉลาดเฉลียว และมีลักษณะของความคล่องแคล่วปราดเปรียว ซึ่งทำให้สามารถสื่อได้ถึงการพัฒนาและเกิดความก้าวหน้าอย่างต่อเนื่อง มีลักษณะของความเป็นนักกีฬาผู้มากด้วยความสามารถ มีความมุ่งมั่น และเต็มไปด้วยน้ำใจของนักกีฬา เปรียบเสมือนตัวแทนของนิสิตนักศึกษาจากทุกสถาบันที่เข้าร่วมในการแข่งขันกีฬามหาวิทยาลัยแห่งประเทศไทยในครั้งนี้[18]

title: กีฬามหาวิทยาลัยแห่งประเทศไทย ครั้งที่ 2

text: การแข่งขันครั้งนี้มีการจัดตั้งคณะกรรมการบริหารกีฬามหาวิทยาลัยแห่งประเทศไทย โดยมีศาสตราจารย์ปัจจัย บุนนาค เป็นประธาน ผู้ช่วยศาสตราจารย์ จรินทร์ ธานีรัตน์ เป็นเลขาธิการ และผู้แทนจากสถาบันสมาชิกเป็นกรรมการ นอกจากนี้ ยังจัดตั้งคณะกรรมการร่างข้อบังคับคณะกรรมการกีฬามหาวิทยาลัยแห่งประเทศไทย พ.ศ. 2517 ขึ้น

text: หลังจากประธานในพิธีกล่าวปิดการแข่งขันแล้ว จะมีพิธีดับไฟกระถางคบเพลิง ตามด้วยการเชิญธง ก.ก.ม.ท. ธงจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย และธงจามจุรีเกมส์ลงจากยอดเสา และพิธีมอบธง ก.ก.ม.ท. ให้แก่มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ซึ่งเป็นเจ้าภาพในการจัดการแข่งขันกีฬามหาวิทยาลัยแห่งประเทศไทย ครั้งที่ 39 หลังจากนั้น ขบวนพาเหรดนักกีฬาเคลื่อนออกจากสนาม และเป็นการแสดงจากจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัยซึ่งจัดขึ้น 2 ชุด ได้แก่ การแสดงจากโรงเรียนสาธิตจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย (ฝ่ายประถม) ชุด Hello Thailand, การแสดงจากจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัยชุด Power of Wave เมื่อเสร็จสิ้นการแสดงแล้ว นักกีฬาร่วมกันร้องเพลง สามัคคีชุมนุม นับเป็นการเสร็จสิ้นพิธีปิดการแข่งขันกีฬามหาวิทยาลัยแห่งประเทศไทย ครั้งที่ 38[24]

text: การแข่งขันกีฬามหาวิทยาลัยแห่งประเทศไทย ครั้งที่ 38 ได้กำหนดให้ใช้สนามกีฬาทั้งในและนอกมหาวิทยาลัย จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัยใช้งบประมาณกว่า 395 ล้านบาทในการก่อสร้างอาคารศูนย์กีฬาและนันทนาการ[28] เพื่อเป็นสนามกีฬาหลักในการแข่งขันกีฬาในร่มและว่ายน้ำ และปรับปรุงภูมิทัศน์ตลอดจนอัฒจรรย์ของสนามกีฬาจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัยเพื่อเป็นสถานที่ใช้ในพิธีเปิดและปิดของการแข่งขัน และยังมีการใช้สถานที่ของมหาวิทยาลัยอีกหลายแห่งเป็นสถานที่แข่งขัน อาทิ ศาลาพระเกี้ยวในการแข่งขันลีลาศ สนามหน้าพระบรมรูปสองรัชกาลในการแข่งขันรักบี้

text: นอกจากนี้ มหาวิทยาลัยสยามได้รับถ้วยพระราชทานของพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว รางวัลชนะเลิศเหรียญรวม (ชาย) เหรียญรวม (หญิง) กรีฑาอุดมศึกษาแห่งประเทศไทยไปด้วย[33]

text: สำหรับการประชาสัมพันธ์จามจุรีเกมส์เพื่อให้เป็นที่รู้จักของประชาชนโดยทั่วไป เริ่มตั้งแต่การแถลงข่าวเปิดตัวกีฬามหาวิทยาลัยแห่งประเทศไทย ครั้งที่ 38 โดยได้เชิญสื่อจากทุกสำนักมาในงานเพื่อเป็นการประชาสัมพันธ์งานไปทั่วประเทศ[5] การประชาสัมพันธ์การแข่งขันในครั้งนี้ประชาสัมพันธ์ผ่านสื่อหลากหลายรูปแบบทั้งทางโทรทัศน์ หนังสือพิมพ์ เอกสารแผ่นพับ เป็นต้น โดยทางทีมประชาสัมพันธ์ได้เดินทางเข้าพบสื่อมวลชนสำนักต่าง ๆ เพื่อขอความร่วมมือในการประชาสัมพันธ์การแข่งขัน[6][7] และมีการเปิด "ศูนย์ประสานงานสื่อมวลชน" เพื่อการรับรองสื่อมวลชนที่มารายงานข่าวการแข่งขัน[8] รวมทั้ง การส่งโปสเตอร์ไปยังมหาวิทยาลัยต่าง ๆ เพื่อเป็นการประชาสัมพันธ์การแข่งขันในครั้งนี้

text: พิธีเปิดการแข่งขันกีฬามหาวิทยาลัยแห่งประเทศไทย ครั้งที่ 38 หรือ จามจุรีเกมส์ จัดขึ้นในวันที่ 15 มกราคม พ.ศ. 2554 ณ สนามกีฬาจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย ในระหว่างนั้น สมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารีได้เสด็จพระราชดำเนินทรงเป็นประธานในพิธี โดยเริ่มต้นด้วยขบวนพาเหรดของนักกีฬาจาก 117 สถาบันเข้าสู่สนาม ตามด้วยขบวนพาเหรดเชิญธงกีฬามหาวิทยาลัยแห่งประเทศไทย ธงจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย และธงจามจุรีเกมส์เข้าสู่สนาม จากนั้น ศาสตราจารย์ นายแพทย์ภิรมย์ กมลรัตนกุล อธิการบดีจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย และประธานคณะกรรมการจัดการแข่งขันกราบบังคมทูลรายงาน

text: ผลการแข่งขันปรากฏว่า จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัยครองตำแหน่งเจ้าเหรียญทองในการแข่งขันครั้งนี้ เป็นสมัยที่ 3 ติดต่อกัน[2] และมหาวิทยาลัยสยามได้รับถ้วยพระราชทานของพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว รางวัลชนะเลิศเหรียญรวม (ชาย) เหรียญรวม (หญิง) สำหรับกรีฑาอุดมศึกษาแห่งประเทศไทยไปด้วย

title: กีฬามหาวิทยาลัยแห่งประเทศไทย ครั้งที่ 2

text: พ.ศ. 2517 องค์การส่งเสริมกีฬามหาวิทยาลัยได้จัดตั้ง คณะกรรมการกีฬามหาวิทยาลัยแห่งประเทศไทย พ.ศ. 2517 และใช้ชื่อย่อว่า ก.ก.ม.ท. (THE UNIVERSITY SPORTS BOARD OF THAILAND หรือ U.S.B.T.) โดยให้อยู่ภายใต้การส่งเสริมของรัฐบาลและขึ้นตรงต่อองค์การส่งเสริมกีฬาแห่งประเทศไทย

text: สรุปเหรียญการแข่งขัน[30] ได้แก่

title: เริงยศ ศรีวรพงษ์พันธ์

text: เริงยศ ศรีวรพงษ์พันธ์ เป็นศิษย์เก่าโรงเรียนเตรียมอุดมศึกษา รุ่นที่ 32 และยังเป็นตัวแทนทีมชาติไทยร่วมกับเรืออากาศเอกสุทธิพงษ์ สันติเทวกุล ในการเข้าแข่งขันฟันดาบสากลในเอเชียนเกมส์ 1974 โดยเริงยศมีตำแหน่งเป็นประธานชมรมฟันดาบพระเกี้ยวในขณะนั้น นอกจากนี้ เขายังมีบทบาทในฐานะเป็นผู้ถ่ายทอดศิลปะการซ่อมดาบเอเป้ รวมถึงเทคนิคการเดินสายไฟฟ้าที่ดาบ และแม้กระทั่งการดัดมุมดาบ การตัดหางใบดาบ ตลอดจนทำหน้าที่เป็นคณะกรรมการกีฬาฟันดาบสากลในกีฬามหาวิทยาลัยแห่งประเทศไทย ครั้งที่ 38

text: หลังจากองค์ประธานมีพระราชดำรัสเปิดการแข่งขันแล้ว พิธีเชิญธงกีฬามหาวิทยาลัยแห่งประเทศไทย ธงจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย และธงจามจุรีเกมส์ ขึ้นสู่ยอดเสาจึงเริ่มขึ้น ตามมาด้วยพิธีจุดกระถางคบเพลิง ซึ่งเจ้าภาพจัดให้นักกีฬาที่เป็นศิษย์เก่าและศิษย์ปัจจุบันวิ่งคบเพลิงคู่กันเรียงตามยุค จำนวน 18 คน คือ รศ.จันทร์ ผ่องศรี, รศ.นพ.พินิจ ทวีสิน, รศ.มล.ปาณสาร หัสดินทร, ดร.วิชิต แย้มบุญเรือง, ธนากร ศรีชาพันธุ์, นราธร ศรีชาพันธุ์, ลดาวัลย์ มูลศาสตร์สาธร, สมพล คูเกษมกิจ, ศรสวรรค์ (ภู่วิจิตร) มีชัย, ธีรัช โพธิ์พานิช, ร.อ.ดำรงศักดิ์ วงศ์ทิม, สิทธิชัย สุวรประทีป, สัพพัญญู อวิหิงสานนท์, ชนาภา ซ้อนขำ, พิสิษฐ์ พูดฉลาด, ทรัพย์สิรี แต้รัตนชัย และสุดท้ายปานวาด จิตไพโรจน์ นักกีฬาว่ายน้ำทีมชาติไทย เป็นผู้จุดคบเพลิง[20] หลังจากนั้น จึงเป็นพิธีกล่าวคำปฏิญาณตนของนักกีฬาและผู้ตัดสิน โดยรดมยศ มาตเจือ เป็นตัวแทนนักกีฬากล่าวคำปฏิญาณตนและวิจิตร เกตุแก้วเป็นตัวแทนผู้ตัดสินกล่าวคำปฏิญาณตน[21]

text: กีฬามหาวิทยาลัยแห่งประเทศไทย ครั้งที่ 38 หรือ จามจุรีเกมส์ 38 เป็นการแข่งขันกีฬาระหว่างเหล่านิสิตนักศึกษาระดับอุดมศึกษาในประเทศไทย จัดขึ้น ณ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย ระหว่างวันที่ 15 - 24 มกราคม พ.ศ. 2554 โดยใช้สถานที่ทำการแข่งขันทั้งภายในจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย และศูนย์กีฬาภายนอก มีสถาบันการศึกษาเข้าร่วมแข่งขันทั้งสิ้น 117[1] สถาบันใน 25 ชนิดกีฬา การแข่งขันครั้งนี้นับเป็นครั้งที่สี่ที่จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัยเป็นเจ้าภาพในการจัดการแข่งขัน และเป็นเจ้าภาพครั้งแรกนับแต่ พ.ศ. 2537 (จามจุรีเกมส์ 21)

title: เกียรติศักดิ์ เสนาเมือง

text: 2530 รางวัลดาวซัลโว ฟุตบอลเขตการศึกษาแห่งประเทศไทย 2542 รางวัลดาวซัลโว ซีเกมส์ครั้งที่ 20 ประเทศบรูไน 2543 เกียรติประวัติ ผู้เป็นแบบอย่างที่ดีต่อสังคมไทย “คนต้นแบบ” โดยสำนักงานคณะกรรมการการประถมศึกษาแห่งชาติ 2543 รางวัลนักฟุตบอลทรงคุณค่า ไทเกอร์คัพครั้งที่ 3 ประเทศไทย 2543 รางวัลนักกีฬายอดเยี่ยม อีเอสพีเอ็น 2543 รางวัลนักฟุตบอลยอดเยี่ยม อีเอสพีเอ็น 2544 รางวัลดาราเอเชีย 2544 รางวัลนักฟุตบอลยอดเยี่ยม คมชัดลึกอวอร์ด ครั้งที่ 1 2544 รางวัลนักฟุตบอลดีเด่น ซันโย 2546 รางวัลนักกีฬาต่างชาติยอดเยี่ยม ประเทศเวียดนาม 2547 รางวัลนักกีฬาต่างชาติยอดเยี่ยม ประเทศเวียดนาม 2548 เข็มเกียรติยศ ผู้ทำคุณประโยชน์แก่ฟุตบอลเวียดนาม จากรัฐมนตรีกีฬาประเทศเวียดนาม 2547-ปัจจุบัน ผู้ให้การสนับสนุนกิจการ มูลนิธิสมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ 2550 โล่ประกาศเกียรติคุณ ชมรมเชียร์ไทย 2551 รางวัลสุดยอดคนต้นแบบ เมืองขอนแก่น 2557 รางวัลผู้ฝึกสอนยอดเยี่ยม สยามกีฬาอวอร์ดส์ ครั้งที่ 8 [36][37][38] 2557 รางวัลผู้ฝึกสอนนักกีฬาสมัครเล่นดีเด่น วันกีฬาแห่งชาติ[39] 2557 รางวัลผู้ฝึกสอนยอดเยี่ยม สยามโกลเดนอวอร์ดส์ 2558 ปริญญาศึกษาศาสตรมหาบัณฑิตกิตติมศักดิ์สาขาวิชาพลศึกษา มหาวิทยาลัยรามคำแหง[40] 2558 รางวัลผู้ฝึกสอนนักกีฬาสมัครเล่นดีเด่น วันกีฬาแห่งชาติ 2558 บุคคลแห่งปี สำนักข่าวเนชั่น[41] 2559 Fever Awards 2016 รางวัลนักกีฬาฟีเวอร์ปี 2016

text: สถาบันการศึกษาที่ส่งนักกีฬาเข้าร่วมการแข่งขันกีฬามหาวิทยาลัยแห่งประเทศไทย ครั้งที่ 38 มีจำนวนทั้งสิ้น 117 สถาบัน มีนักกีฬาและเจ้าหน้าที่เข้าร่วมกว่า 16,149 คน (ถ้านับนักกีฬาตั้งแต่รอบคัดเลือกจะมีจำนวนประมาณ 17,000 คน[25]) คณะกรรมการฝ่ายจัดการแข่งขันกว่า 1,500 คน กรรมการผู้ตัดสินกว่า 800 คน อาสาสมัครกว่า 1,800 คน สื่อมวลชนกว่า 300 คน รวมผู้เข้าร่วมการแข่งขันกว่า 20,549 คน[26] รายชื่อสถาบันที่เข้าร่วมการแข่งขัน มีดังนี้[27]

title: กิจกรรมระหว่างมหาวิทยาลัยในประเทศไทย

text: กีฬามหาวิทยาลัยแห่งประเทศไทย เป็นการแข่งขันกีฬาระหว่างเหล่านิสิตนักศึกษาระดับอุดมศึกษาในประเทศไทย โดยเริ่มต้นจัดการแข่งขันครั้งแรกเมื่อปี พ.ศ. 2513 ที่มหาวิทยาลัยเชียงใหม่ โดยมีมหาวิทยาลัยเข้าร่วมการแข่งขัน 8 มหาวิทยาลัย มีการจัดการแข่งขันมาแล้วรวม 37 ครั้ง โดยปัจจุบันในครั้งที่ 38 จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัยรับหน้าที่เป็นเจ้าภาพในการจัดการแข่งขัน


query: ละครเรื่องชีวิตเพื่อฆ่า หัวใจเพื่อเธอ ออกอากาศครั้งแรกเมื่อไหร่?

title: ชีวิตเพื่อฆ่า หัวใจเพื่อเธอ

text: ครั้งแรกเมื่อปี พ.ศ. 2541 บทโทรทัศน์โดย ศุภชัย สิทธิอำพรพรรณ กำกับการแสดงโดย นิพนธ์ ผิวเณร นำแสดงโดย ภูธเนศ หงษ์มานพ, เก็จมณี พิชัยรณรงค์สงคราม, รุจน์ รณภพ, สรพงศ์ ชาตรี, ณัฐนันท์ คุณวัฒน์, ณหทัย พิจิตรา, พูนสวัสดิ์ ธีมากร, นภาพร หงสกุล ออกอากาศทุกวันศุกร์ - เสาร์ - อาทิตย์ เวลา 18.45 น. 17 เมษายน พ.ศ. 2541 - 10 กรกฎาคม พ.ศ. 2541

title: ศรัณยู วินัยพานิช

text: เพลง ลำเดียวกัน ประกอบละคร พ่อแกแม่ฉัน เพลง กงจักรลายดอกบัว ประกอบละคร กงจักรลายดอกบัว เพลง ใจช้ำๆ ประกอบละคร กงจักรลายดอกบัว เพลง รักแรกพบ ประกอบละคร สะใภ้ลูกทุ่ง เพลง Perhaps Love (ภาคภาษาไทย) ประกอบละครซีรีส์เกาหลี Princess Hours เจ้าหญิงวุ่นวายกับเจ้าชายเย็นชา (Featuring โรส ศิรินทิพย์) เพลง อย่างไรก็รักเธอ ประกอบละคร ตี๋ตระกูลซ่ง เพลง บอลลูน ประกอบละคร Love Balloon รักพองลม (ต้นฉบับเดิม เบิร์ด ธงไชย) เพลง อะไรก็ได้เพื่อเธอ ประกอบการ์ตูน ซุปเปอร์ฮีโร่ หล่อช่วยได้ เพลง อยากหายใจ ประกอบละคร มณีสวาท เพลง หัวใจให้เธอ ประกอบละคร สองหัวใจนี้เพื่อเธอ ค่ายโซนิคบูม 2013 ออกอากาศทาง ช่อง 3 สังกัด (แชนเดอเลียร์มิวสิก) เพลง กรุณามารบกวน ประกอบซีรีส์ U-Prince Series ตอน เฟิร์สคลาส เพลง ตรงนี้ ที่หัวใจ ประกอบละครซีรีส์ ภารกิจรัก เรื่อง เหนี่ยวหัวใจสุดไกปืน ค่ายพอดีคำ ออกอากาศทาง ช่อง 7 เพลง ต้องมนต์ My Baby ประกอบละคร ชั่วโมงต้องมนต์ ค่ายทีวีซีน ออกอากาศทาง ช่อง 3 สังกัด (แชนเดอเลียร์มิวสิก) เพลง บุพเพสันนิวาส ประกอบละคร บุพเพสันนิวาส ค่ายบรอดคาซท์ ไทย เทเลวิชั่น ออกอากาศทาง ช่อง 3 สังกัด (แชนเดอเลียร์มิวสิก)

title: ขอโทษที่รักเธอ

text:
ขอโทษที่รักเธอ เป็นละครโทรทัศน์ นำแสดงโดย สินจัย เปล่งพานิช,นิธิดล ป้อมสุวรรณ,วรกาญจน์ โรจนวัชร,ธนทัต ชัยอรรถ และ มนชนก แสงฉายเพียงเพ็ญ ผลิตโดย เอ็กแซ็กท์ - ซีเนริโอ กำกับการแสดงโดย ผอูน จันทรศิริ ออกอากาศระหว่างวันที่ 2 มีนาคม พ.ศ. 2559 – 11 พฤษภาคม พ.ศ. 2559  กันตะ (นิธิดล ป้อมสุวรรณ) เด็กหนุ่มกำพร้าใช้ชีวิตอยู่ที่เกาะสมุย เขาได้รับการอุปการะเลี้ยงดูจากครอบครัวชาวต่างประเทศ แต่ถูกพ่อแม่บุญธรรมไล่ออกจากบ้าน เพราะความเกเรตั้งแต่ย่างเข้าวัยรุ่น เขาจึงมาใช้ชีวิตอยู่กับจีจี้ (สิรินทร์ ก่อเกียรติ) แฟนสาว วันเวลาผ่านไปจีจี้ก็ทิ้งเขาไปแต่งงานกับมหาเศรษฐีทำให้กันตะถูกยิงเข้าที่หัว ซึ่งไม่สามารถผ่าออกได้ จีจี้จึงมอบเงินจำนวนมากที่ยักยอกจากสามีให้กับกันตะ เพื่อที่เขาจะได้ไปทำตามฝัน คือไปตามหาแม่ที่แท้จริงที่กรุงเทพฯ และเป็นการหนีให้พ้นจากสามีของเธอที่ตามฆ่าเขาอีกด้วย ที่กรุงเทพฯ จั๊ก หรือ จักรเทพ (ธนทัต ชัยอรรถ) นักร้องหนุ่มชื่อดัง มีแม่เป็นนักแสดงดาวค้างฟ้า คือ ณหทัย (สินจัย เปล่งพานิช) ทั้งคู่เป็นแม่ลูก ที่มีคนกล่าวขวัญถึงมากที่สุด และยังมีครอบครัวของอานันท์ (เกรียงไกร อุณหะนันทน์) ซึ่งเป็นทั้งคนสนิท และผู้จัดการที่คอยดูแลทุกอย่างให้ณหทัย อานันท์มีภรรยาชื่อแป้น (ปวันรัตน์ นาคสุริยะ) ทำงานเป็นแม่บ้านให้ณหทัยด้วย แม้กระทั่งลูกสาวคนกลางคือต้องตา หรือ ตอง (วรกาญจน์ โรจนวัชร) ก็คอยดูแลคิวงานให้จักรเทพ ต้องตาหลงรักจักรเทพตั้งแต่ยังเด็ก โดยที่จักรเทพเองเห็นเธอเป็นเพียงน้องสาวเท่านั้น เพราะจักรเทพหลงรักดาราสาวชื่อดัง รสริน (มนชนก แสงฉายเพียงเพ็ญ) ซึ่งบังเอิญเป็นเพื่อนรักกับต้องตา กันตะได้พบกับพรพรรณ (พิชญา เชาวลิต) พี่สาวฝาแฝดของเขาผ่านรายการโทรทัศน์ ซึ่งเขาไปออกเพื่อตามหาแม่ พรพรรณมีสมองพิการเท่ากับเด็ก 7 ขวบ เพราะอุบัติเหตุรถชนตั้งแต่ยังเล็ก และมีลูกติดจากการโดนข่มขืนหนึ่งคนคือม่อน (ณัฐพัชร์ นิมจิรวัฒน์) เป็นเด็กฉลาดกว่าวัย การได้พบพรพรรณทำให้กันตะได้รู้ความจริงของชีวิตตัวเองจาก สุธรรม (สุประวัติ ปัทมสูต) อดีตนักหนังสือพิมพ์ที่คอยดูแลพรพรรณ ว่าแม่ที่แท้จริงของกันตะคือดาราชื่อดังที่มีฐานะรํ่ารวย และมีน้องชายเป็นนักร้องยอดนิยม ซึ่งไม่ได้เป็นอย่างที่เขาคิดมาตลอดว่าแม่จำเป็นต้องทิ้งเขาไปเพราะความยากจน เรื่องราวการแก้แค้นของเขาจึงเริ่มต้นขึ้น กันตะเข้ามาเป็นผู้จัดการให้กับจักรเทพ โดยผ่านทางต้องตา ซึ่งทั้งคู่เคยพบกันมาก่อนที่เกาะสมุย ต้องตาคิดว่ากันตะตามเธอมาเพราะหลงรักเธอ กันตะพยายามแย่งรสรินผู้หญิงของจักรเทพให้มารักตัวเองได้อย่างคลั่งไคล้ จักรเทพเสียใจมากแต่ไม่เคยรู้เลยว่าผู้ชายที่รสรินรักคือใคร  การผิดหวังครั้งนี้ทำให้จักรเทพเปลี่ยนใจมาหลงรักต้องตา โดยไม่รู้เลยว่าหัวใจของต้องตาเองก็เปลี่ยนไปแล้ว เธอหลงรักผู้ชายที่แสนเศร้า และมีชีวิตขมขื่นอย่างกันตะโดยไม่รู้ตัว และเมื่อเธอบอกความจริงกับจักรเทพไป เขากลับช็อกจนต้องนำส่งโรงพยาบาล และได้พบว่าตัวเองเป็นโรคหัวใจขั้นรุนแรงอาจเสียชีวิตได้ทุกเมื่อ ณหทัยเศร้าจนแทบฆ่าตัวตาย เธอทุ่มเทเวลาดูแลจักรเทพ และยอมทำดีกับกันตะผู้ซึ่งเธอไม่ชอบหน้ามาตลอด เพราะณหทัยรู้ว่ากันตะป่วย และจะอยู่ได้อีกไม่นาน เพื่อจะได้บริจาคหัวใจของตัวเองให้จักรเทพ ความจริงข้อนี้ยิ่งเพิ่มความปวดร้าวให้กับกันตะเป็นอย่างมาก สุดท้ายณหทัยทราบความจริงทั้งหมด กันตะเสียชีวิต ต้องตาได้ส่งจดหมายไปให้จักรเทพว่าเธอไม่ได้รักจักรเทพเลย ทำให้โรคหัวใจกำเริบ เสียชีวิต สร้างความเจ็บปวดต่อรสรินอย่างมาก ต้องตาตัดสินใจฆ่าตัวตายด้วยการเดินลงไปในทะเลลึกๆ แล้วจมน้ำเสียชีวิตละครเรื่อง ขอโทษที่รักเธอ เป็นละครแนวแนวรักโรแมนติกดราม่า โดยทางเอ็กแซ็กท์ และ ซีเนริโอ ได้ดัดแปลงจากซีรีส์เกาหลี เรื่อง Sorry,I love you (ขอโทษครับ ผมรักคุณ) เนื้อเรื่องกล่าวถึง ความรักที่ไม่สมหวังของ กันตะ และตอง จักรเทพ และ รสริน และในบางฉากได้ใช้ฉากที่สมจริง เช่น ฉากตบจริง ในตอนที่กันตะ ยืนเฝ้า จักรเทพ หน้าห้องไอซียู แล้วณทหัยเดินมาเห็น กันตะ จึงตบหน้ากันตะเพื่อสร้างอารมณ์ที่สมจริงมากยิ่งขึ้น สำหรับสถานที่ถ่ายทำ ได้ยกฉากไปถ่ายทำที่ ‘โรงพยาบาลบางโพ’ ในเหตุการณ์ที่ จักรเทพประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์
ด้านเสียงวิจารณ์ ผู้จัดการออนไลน์ ได้ทำสกู๊ปข่าวสัมภาษณ์ถึงแกงส้ม ธนทัต พระเอกของเรื่องว่าเป็นละครแนวดราม่าแต่บรรยากาศในการถ่ายทำสนุก ด้านผู้ชมละครก็ให้การตอบรับค่อนข้างดีมาก ด้านนก สินจัย ได้ให้สัมภาษณ์ถึงละครนี้ว่า เป็นละครคนละแบบกับละครไทย ต้องใช้ระยะเวลากว่าจะเข้าถึงอารมณ์และละครเรื่องนี้ค่อนข้างมีหลากหลายอารมณ์ ด้าน “ไนกี้ นิธิดล” ได้เสียงตอบรับว่าเล่นดีมาก

title: เจษฎ์พิพัฒ ติละพรพัฒน์

text: เจษฎ์พิพัฒ ติละพรพัฒน์เกิดเมื่อวันที่ 2 เมษายน พ.ศ. 2535 จบการศึกษาจากมัธยมศึกษาจาก โรงเรียนกรุงเทพคริสเตียนวิทยาลัย ปัจจุบันจบศึกษาระดับปริญญาตรี คณะบริหารธุรกิจ มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ โดยเขาเคยได้รับรางวัลเป็นสุดยอดหนุ่มป็อปดาวองก์ (Pop Da'vance) ประจำปี 2009 เส้นทางในวงการบันเทิง มีผลงานมากมาย เช่น มิวสิควิดีโอเพลง มีอยู่จริงหรือเปล่า ของ พินต้า และผลงานละครเช่น "บ่วงรัก", "คู่กรรม" แจ้งเกิดจากบท “เทพ” ในละคร "เรือนเสน่หา" และรับบทร้าย “สุธาวี” ในละคร "จ้าวพายุ" จากนั้นในปี 2560 รับบทพระเอกครั้งแรกกับละครเรื่อง "ชีวิตเพื่อฆ่า หัวใจเพื่อเธอ" ทาง"ช่องวัน"

title: อกธรณี

text: อกธรณี เป็นผลงานการประพันธ์เรื่องแนวชีวิต/ดราม่า ของ ธม ธาตรี หรือ เชิด ทรงศรี แฝงแง่คิดที่ว่าคุณค่าของคนวัดกันที่จิตใจมิใช่ฐานะหรือเงินทอง เรื่องราวของหญิงสาวผู้มีใจรักมั่นคงต่อพี่เขย เธอจึงยอมถูกตราหน้าว่าเป็นชู้กับเขา แถมยังรับดูแลหลานสาวที่ถูกทอดทิ้งเพราะพี่สาวหนีไปแต่งงานใหม่ ส่วนพี่เขยป่วยหนักและหายตัวไป แม้จะมีปัญหาและอุปสรรคเข้ามาทดสอบเธอกับหลานต่าง ๆ นานา แต่ด้วยความดี ทำให้ทั้งคู่ผ่านพ้นชีวิตที่แสนรันทดไปได้ หลานสาวได้คนดีมาดูแลหัวใจ ขณะที่เธอก็ได้เขากลับคืนมาพร้อมคำสัญญาว่าจะดูแลเธอไปจนชั่วชีวิต มีการสร้างเป็นภาพยนตร์ไทยออกฉายในปี พ.ศ. 2511 กำกับโดย เชิด ทรงศรี ถูกนำมาสร้างใหม่ในปี พ.ศ. 2525 และละครโทรทัศน์ออกอากาศทางสถานีโทรทัศน์สีกองทัพบกช่อง 7 ในปี พ.ศ. 2548 และ พ.ศ. 2560

title: เรดเวลเวต (วงดนตรี)

text: เวนดีเข้าสังกัดเอสเอ็มในปี ค.ศ. 2012 จากการออดิชันที่ประเทศแคนาดา ในปี ค.ศ. 2014 เธอร้องเพลงประกอบละคร"ปฏิทินรักแรกพบ" "บีคอสไอเลิฟยู" (Because I Love You) และร่วมร้องเพลง "รีเทิร์น" (Return) กับยูก จีดัม (Yuk Jidam) ประกอบละครเรื่อง "ฮูอาร์ยู: สคูล 2015" (Who Are You: School 2015) ในวันที่ 16 ตุลาคม ค.ศ. 2015 เธอออกเพลง "เลตอิตโนว์" (Let You Know) ประกอบละครเรื่อง "ดี-เดย์" ที่ออกอากาศทางช่องเจทีบีซี เมื่อวันที่ 4 มีนาคม ค.ศ. 2016 เธอร้องร่วมกับเอริก นัม (Eric Nam) ในเพลง "สปริงเลิฟ" (Spring Love) หนึ่งในเพลงโปรเจ็กต์ของเอสเอ็มสเตชัน ในเดือนกรกฎาคม ปีเดียวกัน เธอร้องเพลง "โดนต์พุชมี" กับซึลกี ประกอบละครเรื่อง "หยุดหัวใจไว้ลุ้นรัก"

title: ฮิลารี ดัฟ

text:
หลังจากที่ถอนตัวออกจาก Daddio เพียงหนึ่งอาทิตย์ต่อมา แม่ของเธอได้รับข่าวดีให้เธอไปคัดตัวแสดงในละครโทรทัศน์เรื่องใหม่ และเธอก็ได้รับบทนำมาในที่สุดในเรื่อง "Lizzie McGuire" เรื่องราวชีวิตของเด็กสาววัยรุ่นที่มีเรื่องต่างๆ เข้ามาในชีวิตช่วงมัธยมของเธอ เธอร่วมแสดงกับ ลาลีนน์, อดัมส์ แลมเบิร์ก, เจค โทมัส, เคย์ตัน ไซน์เดอร์, โรเบิร์ต คาร์ราดีน และ ฮัลลีย์ ทอดด์
Lizzie McGuire ออกอากาศครั้งแรกที่ช่อง Disney Channel ในวันที่ 12 มกราคม ค.ศ. 2001 กลายเป็นละครโทรทัศน์ดังระเบิดทันนี้ โดยมีผู้ชมชมกว่า 2.3 ล้านคนต่อตอน โดยได้ผู้ชมเด็กสาวอายุ 7-14 ปีเป็นแฟนประจำของละครเรื่องนี้ หลังจากที่ฉายไปได้ 65 ตอน ช่อง ABC ก็ติดต่ออยากจะให้เธอไปร่วมแสดงในรายการของตน แต่ท้ายที่สุดก็ยกเลิกไป เพราะเธอยังคงไม่ว่างที่ปลีกตัวไปจากละครฮิตเรื่องนี้ได้ จนในที่สุดในปี 2003 ตัวละครสร้างชื่อของเธอ ก็ถูกนำไปสร้างเป็นภาพยนตร์ใน "The Lizzie McGuire Movie"

title: หลัน เจี๋ยอิง

text: หลังจากที่อดีตดาราสาวผู้อาภัพ "หลันเจี๋ยอิง" ได้เสียชีวิตลงไป ถือได้ว่าเป็นการปิดฉากชีวิตอันแสนเศร้าที่เธอต้องเผชิญมานานกว่า 20 ปี และเมื่อไม่นานมานี้ก็มีหลายสื่อหลายสำนัก ออกมาเปิดเผยความจริงในเรื่องราวของเหล่าเพื่อนดาราที่ได้พยายามเข้ามาช่วยเหลือเธอในช่วงที่เธอตกต่ำ เมื่อเกือบ 10 ปีที่แล้วในยุคที่ยังไม่มีการโอนเงินสดผ่านแอปพลิเคชัน ครั้งหนึ่งพระเอกตลอดกาลอย่าง หลิวเต๋อหัว ผู้ซึ่งเคยแสดงประกบกับเธอในอดีตอยู่หลายเรื่องทั้งงานละครและงานภาพยนตร์ เช่นละครเรื่อง จอมเพชฌฆาตหมัดสิงโต (The Return Of Wong Fei Hung 1984) และละครเรื่อง ลิขิตฮ่องเต้ (Heir To The Throne Is 1986) รวมทั้งภาพยนตร์ดารม่าเรื่อง นี่แหละ..หัวใจแม่ (The Unwritten Law 1985) และภาพยนตร์เรื่องดังที่เป็นการรวมตัวมาแสดงของกลุ่ม 5 พยัคฆ์ทีวีบี ในเรื่อง เพื่อเพื่อนสับมันเลย (The Tigers 1991) เมื่อเขาได้รู้ข่าวว่าเธอได้ตกระกำลำบาก เขาก็รีบติดต่อเธอเพื่อมอบเงินสดช่วยในเรื่องค่าใช้จ่าย 100,000 ดอลลาร์ฮ่องกง เพื่อให้เธอได้เอาไว้ใช้จ่ายในการดำรงชีวิตไปก่อน

title: ชีวิตเพื่อฆ่า หัวใจเพื่อเธอ

text: วันนี้มีแต่เธอ โดย จิรากร สมพิทักษ์ (เพลงเปิดเรื่อง) แค่มีเธอ โดย พิจิกา จิตตะปุตตะ (เพลงปิดเรื่อง) ความเชื่อ โดย บอดี้สแลม Feat. ยืนยง โอภากุล จากคนอื่นคนไกล (มาช่า วัฒนพานิช) โดย วิริฒิพา ภักดีประสงค์

title: ชีวิตเพื่อฆ่า หัวใจเพื่อเธอ

text: วันนี้มีแต่เธอ โดย ศักดา พัทธสีมา (เพลงเปิดเรื่อง) แค่มีเธอ โดย ปนัดดา เรืองวุฒิ (เพลงปิดเรื่อง)

title: รายชื่อละครโทรทัศน์ทางสถานีโทรทัศน์ช่องวัน

text: ในช่วงปลายเดือนพฤศจิกายน หลังจบ เธอคือพรหมลิขิต และภารกิจลิขิตหัวใจ ทางช่องได้ปรับผังการออกอากาศละครใหม่ทั้งหมด โดยนำ ชายไม่จริง หญิงแท้ มาออกอากาศ 4 วันรวด และในวันจันทร์-อังคาร ยังเป็นการออกอากาศละครสองเรื่องต่อกัน คือชายไม่จริง หญิงแท้ ในช่วงสองทุ่ม และ ล่า ในช่วงสามทุ่ม โดยมีเหตุผลเรื่องของเรตและเนื้อหาของละครที่ไม่เหมาะสม จึงต้องเลื่อนเวลาออกอากาศให้ดึกกว่าเดิม

title: อภิษฎา เครือคงคา

text: ขณะเรียนอยู่ที่มหาวิทยาลัยรังสิต อภิษฎามีชื่อเสียงจากการเป็นนางแบบบนเวทีจริงและนางแบบนิตยสาร และเป็นนางแบบทางอินเทอร์เน็ต หรือทื่เรียก "เน็ตไอดอล" ด้วย โดยได้รับกล่าวขานว่ามีผมสวย เพราะขณะนั้นเธอยืดผมตรง และทำให้การยืดผมได้รับความนิยมในประเทศไทยมากขึ้น ต่อมา เธอได้แสดงผลงานแสดงมิวสิกวีดิโอเพลง "เธอเป็นคนอย่างนี้ ตั้งแต่เมื่อไหร่" ของวง PINK ที่เดี๋ยวนี้เลิกวงไปแล้ว ซึ่งทำให้เธอได้รับความนิยมอย่างรวดเร็ว จึงได้แสดงมิวสิกวีดิโอเพลง "อย่าบอกว่ารักเขา" ของ อ้อน ในเวลาไล่เลี่ยกันอีก และก็ทำให้เธอเป็นที่จดจำอย่างรวดเร็ว เธอจึงได้เข้าวงการบันเทิงจริง ๆ ครั้งแรกด้วยการแสดงเป็นนางเอกละครโทรทัศน์เรื่อง "ยายตัวแสบกับนายทรนง" ซึ่งออกอากาศทางช่อง 3 ใน พ.ศ. 2545 และเธอก็ได้แสดงภาพยนตร์หลายเรื่องตามมาด้วย

title: ชีวิตเพื่อฆ่า หัวใจเพื่อเธอ

text: เรตติ้งที่มีอันดับสูงที่สุดในละครแต่ละตอนจะแสดงด้วย สีเขียว, เรตติ้งที่มีอันดับต่ำที่สุดในละครแต่ละตอนจะแสดงด้วย สีแดง, เรตติ้งเฉลี่ยของละครจะแสดงด้วย สีน้ำเงิน

title: ชีวิตเพื่อฆ่า หัวใจเพื่อเธอ

text: การตอบรับของละครเรื่องนี้ทั้งหมด 18 ตอนที่ได้ออกอากาศไป (เมื่อวันที่ 27 มีนาคม พ.ศ. 2560 – 23 พฤษภาคม พ.ศ. 2560) Nielsen ได้วัดค่าเฉลี่ยเรตติ้งละครจากคนทั่วประเทศไทยอยู่ที่ 1.44

title: ชีวิตเพื่อฆ่า หัวใจเพื่อเธอ

text: อาคิด / คิตตี้ อาแท้ๆ ของวายุ และน้องสาวของสุรสีห์ ที่ทราบเรื่องของสุรสีห์ที่ฆ่าพ่อแม่วายุจนเสียชีวิต ในตอนอวสานก็จัดงานแต่งงานของวายุและภาวรินทร์พอจัดงานแต่งเสร็จ ก็เจอสุรสีห์อีกครั้ง กับบอกว่าวายุเป็นลูกในไส้ของสุรสีห์

title: ก็อบลิน คำสาปรักผู้พิทักษ์วิญญาณ

text: บทละครเขียนโดย คิม อึน-ซุก ผู้เขียนบทละครที่มีชื่อเสียงหลายเรื่อง เช่น "เสกฉันให้เป็นเธอ" (2010) "หยุดหัวใจ นายไฮโซ" (2013) และ"ชีวิตเพื่อชาติ รักนี้เพื่อเธอ" (2016) โดยได้ร่วมงานกับ อี อึง-บก ผู้กำกับละครอีกครั้ง หลังจากเคยร่วมงานกันในเรื่อง "ชีวิตเพื่อชาติ รักนี้เพื่อเธอ"

title: เรดเวลเวต (วงดนตรี)

text: ในเดือนมกราคม ค.ศ. 2015 เธอได้แสดงละครเพลงเรื่อง "สคูลออซ" (School Oz) ในบทบาทโดโรธี เกล ในเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 2016 เธอร้องเพลง "โดนต์พุชมี" (Don't Push Me) กับเวนดี ประกอบละครเรื่อง "หยุดหัวใจไว้ลุ้นรัก" ที่ออกอากาศทางช่องเคบีเอส2

title: รายชื่อผลงานของอุรัสยา เสปอร์บันด์

text: ในปี พ.ศ. 2556 อุรัสยาแสดงในละครซีรีส์ชุด "3 ทหารเสือสาว" เรื่อง "มายาตวัน" แสดงร่วมกับอธิชาติ ชุมนานนท์ หลังจากนั้นเธอแสดงในละครตลกเรื่อง "ดาวเรือง" แสดงคู่กับ ทฤษฎี สหวงษ์ กำกับโดย กฤษณ์ ศุกระมงคล ปีถัดมา เธอรับบทเป็นศัลยแพทย์ชาวญี่ปุ่น ในละครฟอร์มยักษ์ "ไรซิงซัน" เรื่อง "รอยฝันตะวันเดือด" ละครชุดนี้ได้รับเสียงวิจารณ์ทั้งดีและไม่ดี ในปี พ.ศ. 2558 เธอแสดงร่วมกับจิรายุ ตั้งศรีสุข ในละครย้อนยุคเรื่อง "หนึ่งในทรวง" ต่อมาเธอรับบทเป็นนักแสดงที่มีปมชีวิตในละครดราม่าปี พ.ศ. 2560 เรื่อง "คลื่นชีวิต" ในปี พ.ศ. 2561 อุรัสยาแสดงภาพยนตร์ครั้งแรกในเรื่อง "น้อง.พี่.ที่รัก" เข้าฉายในเดือนพฤษภาคม รวมทั้งมีผลงานละครเรื่อง "ลิขิตรัก" ออกอากาศทางช่อง 3 ในเดือนเดียวกัน

text: ตลอดทั้งเดือนตุลาคมได้งดการออกอากาศละครหรือรายการที่สื่อถึงความบันเทิงรื่นเริงใจเนื่องมาจาก พระราชพิธีถวายพระเพลิงพระบรมศพพระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดช ที่มีขึ้นในระหว่างวันที่ 25 - 29 ตุลาคม พ.ศ. 2560 อันเป็นคำสั่งและแนวทางในการออกอากาศรายการโทรทัศน์รวมไปถึงสื่อโฆษณาต่างๆ ที่ได้รับจากสมาคมมีเดียเอเยนซี่ และธุรกิจสื่อแห่งประเทศไทย จึงทำให้ต้องมีการพักการออกอากาศละครโทรทัศน์ และซีรีส์ 4 เรื่อง คือ เธอคือพรหมลิขิต ภารกิจลิขิตหัวใจ ดอกแก้วกาหลง และ Secret Seven เธอคนเหงากับเขาทั้งเจ็ด โดยในช่วงดังกล่าวช่องวันจึงได้นำละครดีสามเรื่องมาออกอากาศซ้ำ ได้แก่ บัลลังก์เมฆ พิษสวาท ราชินีหมอลำ และ แต่ปางก่อน และในช่วงต้นเดือนทางช่องได้นำ ดอกแก้วกาหลง มาออกอากาศใหม่แบบมาราธอนตั้งแต่ตอนแรกจนถึงตอนปัจจุบัน และในช่วงปลายเดือนทางช่องได้นำ เธอคือพรหมลิขิต และภารกิจลิขิตหัวใจ มาออกอากาศใหม่แบบมาราธอนเช่นกัน

title: เฉพาะหัวใจให้เธอ

text: ดำเนิน (อ่ำ-อัมรินทร์ นิติพน) เป็นคนขี้ตืดมากๆ คือไม่เคยให้ทาน ไม่แบ่งของ ไม่เลี้ยงสัตว์ ไม่ทำบุญ แต่ก็มาเจอคุณวา (นัท มีเรีย) ซึ่งเป็นคนเผื่อแผ่ ตรงข้ามกับนายดำเนินโดยสิ้นเชิง ทั้งคู่เจอกันก็รุ้สึกถูกผูกพันและชอบกันในทันที นายดำเนินต้องการทำให้วาประทับใจ จึงคิดบริจาคเลือด แต่เพราะเป็นคนกลัวแสนกลัว เลือดจึงทำให้เป็นลม แต่ก็ยังไม่ยอมแพ้กับวิธีจีบสาววิธีการนี้ ดำเนินต้องการทำให้ว่าประทับใจ เลยไปทำการบริจาคอวัยวะ แต่ก็ขอบริจาคเพียงส่วนเดียว นั่นคือ หัวใจ วันที่นัดบริจาคเลือดพี่ก็ประสบอุบัติเหตุ ความจำเสื่อม กว่าจะนึกออก ก็ถึงเวลานัดเดทแรกของคนทั้งคู่ดำเนินจึงให้จ๋อยขี่มอไซด์เพื่อความรวดเร็ว กลับประสบอุบัติเหตุเสียชีวิตทั้งคู่ ขณะเดียวกับที่ คุณวา เกิดโรคหัวใจกำเริบเช่นกัน หัวใจที่ดำเนินบริจาคไว้ จึงนำมาให้กับวา ดังพรหมลิขิต แต่หัวใจของดำเนินก็ไม่สมบูรณ์ ทำให้ วาไม่แข็งแรงเหมือนปกติ และไม่รู้ว่าจะมีชีวิตอยุ่ได้อีกนานเท่าไหร่ ฝ่ายดำเนินกับจ๋อยตายไปพบยมบาล ยมบาลเซ็งฮะ ไอ้หมอนี่ไม่เคยทำดี ไม่มีบริจาค แต่ก็ไม่เคยทำชั่วไม่รู้จะให้ขึ้นสวรรค์หรือลงนรกดี จึงต้องอยู่บนโลกมนุษย์ทำความดีเพื่อสะสมแต้ม ตรงข้ามกับจ๋อย ที่ทำความดี จนสามารถขึ้นสวรรค์ได้ พี่คุณดำเนินเลยวนเวียนอยู่ในโลกมนุษย์ เพื่อคอยเก็บสะสมแต้มความดี วาหลังจากได้รับหัวใจของดำเนิน ทำให้สามารถกลับมามีชีวิตอยู่ได้ ตลอดเวลาวารู้สึกว่าดำเนินอยู่ใกล้ๆ หลังจากหายดี แม่ของวาต้องการให้วาแต่งงานกับพี่ชายที่รู้จักกับคุณวามาตั้งแต่เด็กๆ ชอบคุณวามานานแสนนาน และจะมาหมั้นในงานหมั้น เพื่อนของดำเนิน มาทำหน้าที่เป็นช่างกล้อง ดำเนินเสียใจมากที่วาจะหมั้นกับคนอื่น จึงหาทางปรากฏตัวให้วาเห็นในงานหมั้น จึงทำให้เพื่อนของดำเนิน บอกความจริงกับวา ว่าดำเนินเสียชีวิตนานแล้ว วารู้ก็ช๊อคหมดสติไปทันทีดำเนินพยายามทุกวิถีทางที่จะทำให้วาฟื้นกลับคืนมา เมื่อวาฟื้นกลับมาก็เสียใจมาก จึงคิดที่จะฆ่าตัวตายไม่มีกำลังใจที่จะมีชีวิตอยู่ ระหว่างหมดสติ ในความฝัน ที่นั่น วาได้พบกับดำเนิน และอยู่อย่างมีความสุข พี่ชายกบก็เศร้าสิครับ ก็ต้องทำต่างๆนานาเพื่อชนะใจหญิง และเอาชนะผีหวงก้างคุณผีดำเนินก็ไม่ยอม หัวใจของผมอยู่ในตัวคุณวา ผมเป็นผู้เสียสละขนาดนี้ คุณวาก็รักผมคุณเทวดาที่คอยดูแลนายดำเนิน ก็ได้ให้นายดำเนินดูเหตุการณ์ในอดีต แบบพาย้อนเวลาไปสมัยคุณวายังเด็กๆ ให้ไปเห็นว่าคุณพี่กบ ก็เคยช่วยชีวิตคุณวาไว้เหมือนกัน คุณพี่กบเกือบถึงแก่กรรมด้วยถึงแม้จะไม่ได้สละชีวิตจริงๆ แต่พี่เขาก็ไม่ได้สนใจชีวิตตัวเองต่างจากดำเนินที่บังเอิญช่วยชีวิตดำเนิน จึงพบว่าตัวเองเป็นกบในกะลา คิดว่าตนเองเสียสละให้คุณวามากกว่าคนอื่นจริงๆแล้วคุณวาก็มีคนที่เสียสละ เพื่อเธอทุกอย่างทั้งในอดีต ปัจจุบัน และอนาคต แล้วคุณดำเนินก็เลยยอมเสียสละ เป็นฝ่ายจากไปในที่สุด ด้วยความเสียสละนี้ ก็ทำให้คุณดำเนินได้ไปเป็นเทวดาและรอคอยการพบเจอกันเมื่อถึงเวลา …

title: รักไม่เก๊ จัดเต็มหัวใจ

text:
รักไม่เก๊ จัดเต็มหัวใจ (ฮันกึล:개인의 취향, แกอินอึย ชวีฮยาง) เป็นละครโทรทัศน์แนวโรแมนติกคอมเมดี้ สร้างมาจากนวนิยายเรื่อง Personal Preference ที่เขียนโดย อี แซอิน (이새인) ออกอากาศทางสถานีโทรทัศน์ MBC กำกับการแสดงโดยโน จงชัน และซน ฮยองซอก ละครเรื่องนี้ได้รับความนิยมและโด่งดังมากเรื่องหนึ่ง และในเวลาต่อมาได้ออกอากาศในไต้หวัน สิงคโปร์ ฮ่องกง ญี่ปุ่น ฟิลิปปินส์ และประเทศไทย สำหรับประเทศไทยฉายทุกวันเสาร์ - อาทิตย์ เวลา 09.15 น. ทางช่อง 7 สี ตั้งแต่วันเสาร์ที่ 5 มีนาคม ถึงวันเสาร์ที่ 9 เมษายน 2554
พัค แกอิน อาศัยอยู่ในซังโกแจ ซึ่งเป็นบ้านเกาหลีโบราณเก่าแก่ (ฮันอก) เธอได้พบกับชอน จินโฮ สถาปนิกหนุ่มหล่อในระหว่างการเดินทาง และเรื่องยุ่งๆ ของทั้งคู่ก็เริ่มต้นขึ้น ฮัน ชางรยอล แฟนเก่าของแกอิน กลับไปแต่งงานกับคิม อินฮเย เพื่อนรักของเธอ ทำให้แกอินเสียใจมาก และชางรยอลก็กลายมาเป็นคู่แข่งของจินโฮในเรื่องงานออกแบบ

title: เฉพาะหัวใจให้เธอ

text: เฉพาะหัวใจให้เธอ เป็นละครโทรทัศน์ละครโทรทัศน์แนว แฟนตาซี-โรแมนติก-ดราม่า ผลิตโดย บริษัท เอ็กแซ็กท์ จำกัด และ บริษัท แกรมมี่ เอ็นเตอร์เทนเม้นท์ จำกัด (มหาชน) สร้างจากเค้าโครงเรื่องของ เกรียงไกร อามตยกุล เขียนบทโทรทัศน์โดย ปนิก กำกับการแสดงโดย เกรียงไกร อมาตยกุล ซึ่งละครเรื่องนี้ถือเป็นการพบกันครั้งแรกของนักร้องมากความสามารถ อย่าง อัมรินทร์ นิติพน ประกบคู่กับ มีเรีย เบนเนเดตตี้ ออกอากาศทุกศุกร์-อาทิตย์ เวลา 20.25 - 21.25 น. เริ่มออกอากาศวันแรกเมื่อวันที่ 11 ธันวาคม พ.ศ. 2541 – 10 มกราคม พ.ศ. 2542 ทางสถานีวิทยุโทรทัศน์กองทัพบกช่อง 5

title: ชีวิตเพื่อฆ่า หัวใจเพื่อเธอ

text: ชีวิตเพื่อฆ่า หัวใจเพื่อเธอ เป็นละครโทรทัศน์ไทย สร้างจากเค้าโครงเรื่องโดย นิพนธ์ ผิวเณร, ศุภชัย สิทธิอำพรพรรณ ถูกนำไปสร้างเป็นละครโทรทัศน์ 2 ครั้ง ในปี พ.ศ. 2541 (ช่อง 5) และ พ.ศ. 2560 (ช่องวัน)

title: 13 บันทึกลับหัวใจสลาย

text: 13 บันทึกลับหัวใจสลาย () เป็นซีรีส์โทรทัศน์อเมริกันในปี ค.ศ. 2017 อิงจากนวนิยายเรื่อง "เธอร์ทีนรีซันส์วาย" (Thirteen Reasons Why) ของเจย์ แอชเชอร์ ที่พัฒนาโดยไบรอัน ยอร์คีย์ ออกอากาศครั้งแรกที่ช่องเน็ตฟลิกซ์ เป็นเรื่องราวเกี่ยวกับแฮนนาห์ เบเกอร์ วัยรุ่นที่ตัดสินใจฆ่าตัวตายหลังจากประสบความล้มเหลวในชีวิต โดยเธอได้ทิ้งเทปเอาไว้ 13 หน้า ที่บอกเล่าเรื่องราวของคน 13 คนที่ทำให้เธอเลือกจบชีวิตลง ฤดูกาลแรกมีทั้งหมด 13 ตอนตามจำนวนเหตุผลของเทป

title: ชีวิตเพื่อฆ่า หัวใจเพื่อเธอ

text: หมวดหมู่:ละครโทรทัศน์ไทย หมวดหมู่:รายการโทรทัศน์ช่อง 5 หมวดหมู่:รายการโทรทัศน์ช่องวัน หมวดหมู่:รายการโทรทัศน์ที่เริ่มออกอากาศตั้งแต่ พ.ศ. 2541 หมวดหมู่:รายการโทรทัศน์ที่เริ่มออกอากาศตั้งแต่ พ.ศ. 2560 หมวดหมู่:ละครโทรทัศน์ไทยที่ออกอากาศตั้งแต่ พ.ศ. 2560

title: แซลลี ฮอว์กินส์

text: ฮอว์กินส์เริ่มต้นอาชีพด้วยการเป็นนักแสดงละครเวทีในหลายเรื่อง เช่น "โรเมโอและจูเลียต" ในบทจูเลียต คาปูเล็ต, "มัชอะดูอะเบาต์นอตติง" ในบทฮีโร และ "ฝัน ณ คืนกลางฤดูร้อน" ในบทเฮอร์เมีย เธอยังปรากฏในละครเวทีของโรงละครรอยัลคอร์ต ในลอนดอน และในปี ค.ศ. 2010 เธอแสดงละครบรอดเวย์ครั้งแรกในเรื่อง "มิสซิสวอร์เรนเพอร์เฟกชัน" ในปี ค.ศ. 2012 เธอได้แสดงเรื่อง "คอนสตัลเลชันส์" ที่โรงละครรอยัลคอร์ต ซึ่งต่อมาได้ย้ายไปที่โรงละครดยุกแห่งยอร์กในเวสต์เอ็นด์ บนจอโทรทัศน์เธอปรากฏในละครเลสเบียนทางช่องบีบีซีเรื่อง "ขอหยุดหัวใจไว้ที่เธอ" (2002) ดัดแปลงจากนวนิยายในชื่อเดียวกันของซาราห์ วอเตอส์ โดยรับบทเป็นเซนา เบลก และในเรื่อง "เล่ห์รัก นักล้วง" (2005) รับบทเป็นซูซาน ทรินเดอร์ เขียนโดยวอเตอส์อีกเช่นกัน เธอยังรับบทเป็นแอนน์ เอลเลียตในละครเรื่อง "เพอร์ซูเอชัน" (2007) ออกอากาศทางช่องไอทีวี สร้างจากนวนิยายของเจน ออสเตน

title: ดาบมังกรหยก: กระบี่อิงฟ้า ดาบฆ่ามังกร

text: ดาบมังกรหยก หรือ ดาบมังกรหยก: กระบี่อิงฟ้า ดาบฆ่ามังกร () เป็นละครโทรทัศน์ที่กล่าวถึงเรื่องราวของวรรณกรรมชิ้นเอกของ กิมย้ง เรื่อง มังกรหยก ภาค 3 ตอน กระบี่อิงฟ้า ดาบฆ่ามังกร อีกเวอร์ชั่นหนึ่ง ออกอากาศทางช่อง CCTV ในประเทศจีน ละครโทรทัศน์เรื่องนี้เป็นละครภาคสองของละครไตรภาคในเรื่อง มังกรหยก โดยละครเรื่องนี้เป็นภาคต่อของละครเรื่อง มังกรหยก และเรื่อง มังกรหยก ภาค 2 ตอน ตำนานศึกเทพอินทรี ละครเรื่องนี้ออกอากาศทางช่อง CCTV ในประเทศจีน ส่วนในประเทศไทย จะออกอากาศทางช่อง โมโนพลัส

title: อง เหม่ยหลิง

text: 4.ข่าวลือที่สร้างความเจ็บปวดในหัวใจของ อง เหม่ยหลิง มากๆ อีกข่าวคือ ช่วงต้นปีในขณะที่ ทัง เจิ้นเยี่ย ต้องห่างเหินกับเธอเพราะเขาต้องเดินทางไปถ่ายทำละครชุดที่ ไต้หวัน ต่อมาไม่นานสื่อที่ไต้หวันได้ออกข่าวซุบซิบในหนังสือบันเทิงว่า ทัง เจิ้นเยี่ย มีความสัมพันธ์กับสาว ๆ ที่ไต้หวันเป็นว่าเล่น ทั้งกับนักแสดงสาวที่เล่นละครด้วยกัน หรือแม้กระทั่งกับสาว ทั่วๆไป จนข่าวลือเรื่องนี้ ดังไกลมาถึงฝั่งฮ่องกง จนทำให้เธอกลุ้มใจเป็นอย่างมาก และเคยคิดฆ่าตัวตายเพราะข่าวลือเกี่ยวกับเรื่องนี้มาแล้ว เพราะเธอกลัวจะสูญเสียเขาไป ถ้าหากเขาไปเจอผู้หญิงคนอื่นแล้วเกิดเปลี่ยนใจไปจากเธอ

title: แพทย์มือใหม่ หัวใจเกินร้อย

text: แพทย์มือใหม่ หัวใจเกินร้อย () เป็นรายการดราม่าโทรทัศน์อเมริกันที่เกี่ยวกับแพทย์ ซึ่งได้รับรางวัลเอ็มมี่และลูกโลกทองคำมาแล้ว โดยออกอากาศครั้งแรกที่สถานีโทรทัศน์ ABC ในช่วง Midseason Replacement ณ วันที่ 27 มีนาคม ค.ศ. 2005 ซึ่งออกอากาศต่อจาก Desperate Housewives ภาพยนตร์ชุดนี้ถ่ายทอดชีวิตของแพทย์หญิง Meredith Grey (Ellen Pompeo) และเรื่องราวต่างๆ รอบๆ ตัวเธอ เมื่อเธอใช้ชีวิตเป็นศัลยแพทย์อินเทิร์น ณ โรงพยาบาล Seattle Grace (ในซีแอตเทิล, รัฐวอชิงตัน เธอและเพื่อนอินเทิร์นของเธอได้กลายเป็นแพทย์เรซิเด้นท์ ผ่านอุปสรรคต่างๆนานา จนได้เป็นอาจารย์แพทย์ในที่สุด ในภาพยนตร์ชุดนี้ประกอบด้วยนักแสดงทั้งหมดร่วมแสดง แต่ Meredith นั้นเป็นตัวละครกลาง และเป็นผู้บรรยายในตอนต้นและท้ายของรายการทุกๆ ตอนเป็นส่วนใหญ่

title: จ้าว หย่าจือ

text: 2 ปีต่อมาหลังจากห่างหายออกจากวงการเพื่อไปเป็นแม่บ้านอย่างเต็มตัว เธอทนคิดถึงชีวิตในวงการบันเทิงไม่ไหวจึงกลับเข้ามาสู่วงการบันเทิงอีกครั้ง แต่คราวนี้เธอหันไปรับงานแสดงให้กับทางประเทศไต้หวันแทน และเริ่มงานถ่ายละครรักโรแมนติก เรื่อง มนต์รักที่...ปักกิ่ง (Moment in Peking 1988) ในช่วงปลายปีพ.ศ. 2530 ซึ่งเป็นละครที่ออกอากาศในวันที่ 30 มีนาคม พ.ศ. 2531 หลังจากออนแอร์ไปได้ไม่นานเธอได้รับคำชมเป็นอย่างมากในประเทศไต้หวัน ละครเรื่องนี้ทำให้เธอกลับมาได้รับความนิยมในไต้หวัน อีกครั้ง พอสิ้นปีเธอได้รับรางวัลนักแสดงยอดนิยมในงานแจกรางวัลวิทยุโทรทัศน์ทองคำ ครั้งที่ 24 ที่ไต้หวัน อีกทั้งละครเรื่องนี้ยังได้รับรางวัล ละครชุดยอดเยี่ยม ในงานรางวัล Golden Bell Award ในสาขา Best TV Serial Award และตัวเธอยังได้รับการเสนอชื่อชิงรางวัลนักแสดงหญิงยอดเยี่ยม ในงานเดียวกัน อีกด้วย จากความสำเร็จในละครเรื่องนี้ทำให้เธอมีผลงานในแนวเดียวกันตามมาอีกคือเรื่อง ฟู๋หรงเจิ้น...รักนี้ไม่แปรเปลี่ยน (芙蓉镇 1989) ซึ่งออกอากาศ ในวันที่ 1 ธันวาคม พ.ศ. 2532 เป็นละครที่สร้างจากนวนิยายเรื่องเดียวกันของ กู่ฮัว (Guhua) โดย จ้าวหย่าจือ รับบทเป็นนางเอกของเรื่องที่ชื่อ ฮวนยูยีน อาศัยอยู่บ้านเล็ก ๆ กับสามีของเธอ หลีจีกุย (Li Guigui) มีอาชีพขายเต้าหู้ หลังจากละครเรื่องนี้ได้ออกอากาศ ปรากฏว่าผลตอบรับจากผู้ชมดีในระดับหนึ่ง แต่ไม่ประสบความสำเร็จเท่าเรื่องแรก

title: แองเจิลบีทส์! แผนพิชิตนางฟ้า

text:
ตัวละครเอกของเรื่อง มีนิสัยชอบดูแลคนอื่น และไม่อยากให้ใครต้องเจ็บปวด หลังจากที่เขาตายไปแล้ว เขาสูญเสียความทรงจำตอนที่เขามีชีวิตอยู่
เขามีน้องสาวชื่อฮาสึเนะซึ่งเป็นน้องสาวที่ป่วยและเขาดูแลอย่างดี หลังจากที่เธอตายไป เขาจึงได้ตั้งใจเรียนอย่างหนักเพื่อจะเป็นแพทย์ แต่ก็เกิดอุบัติเหตุรถไฟเสียก่อนที่เขาจะเข้าสอบเข้ามหาวิทยาลัย ทำให้โอโตนาชิได้รับบาดเจ็บอย่างหนักที่ท้อง
ในระหว่างที่รอการช่วยเหลือ เขาได้ช่วยผู้รอดชีวิตคนอื่นๆอย่างเต็มความสามารถ แต่เขาก็เสียชีวิตเสียก่อนที่หน่วยกู้ภัยจะมาถึงเพียงไม่กี่นาที เขาได้ตัดสินใจบริจาคอวัยวะก่อนที่เขาจะตายลง เป็นสาเหตุที่ทำให้โอโตนาชิไม่มีหัวใจ (ตอนเสียชีวิต) โอโตนาชิเริ่มฝึกฝนอาวุธเพื่อช่วยเหลือกองกำลังในปฏิบัติการต่างๆ
คานาเดะ เป็นประธานสภานักเรียน แห่งโรงเรียนโลกหลังความตาย เป็นศัตรูหลักของกองกำลัง SSS มีอาวุธคือ Hand Sonic เป็นมีดซ่อนในแขนเสื้อ ซึ่งสร้างจากโปรแกรม Angel Player
เธอมีหน้าที่ดูแลเหล่านักเรียนทั้งหลายไม่ให้แหกกฎ แต่ก็ช่วยเหลือในยามคับขัน อาหารโปรดของเธอคือ Mapo doufu (เต้าหู้ผัดเผ็ด) อาหารจีนรสเผ็ด ในขณะที่เธอยังมีชีวิต เธอเป็นคนที่ร่างกายอ่อนแอมาตั้งแต่กำเนิด เธอนั้นเสียชีวิตหลังจากได้เปลี่ยนอวัยวะได้ไม่นานนัก โดยอวัยวะที่เธอได้รับนั้นก็คือ หัวใจ ซึ่งเป็นหัวใจดวงเดียวกับหัวใจของโอโตนาชิ
หัวหน้ากองกำลัง SSS ที่พยายามต่อต้านพระเจ้า มีความฉลาด แยบยล และเชี่ยวชาญด้านอาวุธปืน เมื่อยังมีชีวิตอยู่ เธอเกิดในครอบครัวที่ร่ำรวย เธอเป็นพี่สาวคนโต และมีน้อง 3 คน
แต่วันหนึ่ง หัวขโมยเข้ามาบุกบ้านเพื่อปล้นทรัพย์สิน หัวขโมยได้ขู่ ยูริ ให้เปิดเผยที่ซ่อนทรัพย์สมบัติ ในเวลา 30 นาที มิฉะนั้น น้องทั้ง 3 คนจะถูกฆ่าทิ้ง แต่ยูริ กลับไม่รู้ที่ซ่อนของทรัพย์สมบัติเลย
เธอพยายามค้นหาสิ่งมีค่า อย่างสุดความสามารถ ยูรินั้นแห็นแจกันอันใหญ่อยู่ 1 อัน จึงพยายามยกไปให้หัวขโมย เพื่อจะแลก น้องทั้ง 3 คนคืนมา แต่ยูริตกบันไดทำให้แจกันแตก ในที่สุดยูริก็ไม่สามารถหาสิ่งมีค่าให้หัวขโมยได้ ได้แต่รอให้ตำรวจมา จนเวลาผ่านไป 30 นาที หัวขโมยจากบ้านไป ทิ้งศพของน้องทั้งสามคนไว้ในบ้าน มีเพียงยูริคนเดียวเท่านั้นที่รอด
นั้นคือเหตุผลที่หลังจากเธอได้ตายลง เธอจึงได้ลุกขึ้นต่อต้านพระเจ้า เธอมีชื่อเรียกอีกอย่างว่า ยูริปเป้


query: การสังหารหมู่นานกิง เกิดที่ประเทศอะไร ?

title: การสังหารหมู่นานกิง

text: การสังหารหมู่นานกิง (English: Nanking Massacre หรือ Nanjing Massacre) หรือรู้จักกันในนาม<b data-parsoid='{"dsr":[2562,2583,3,3]}'>การข่มขืนนานกิง (English: Rape of Nanking) เป็นการสังหารหมู่และการข่มขืนยามสงคราม (war rape) ซึ่งเกิดขึ้นเป็นเวลาหกสัปดาห์หลังญี่ปุ่นยึดนครนานกิง อดีตเมืองหลวงของสาธารณรัฐจีน เมื่อวันที่ 13 ธันวาคม 1937 ระหว่างสงครามจีน-ญี่ปุ่นครั้งที่สอง ในช่วงนี้ พลเรือนและทหารจีนที่ถูกปลดอาวุธหลายแสนคนถูกทหารกองทัพบกจักรวรรดิญี่ปุ่นฆ่า[7][8] ทั้งยังเกิดการข่มขืนและฉกชิงทรัพย์อย่างกว้างขวาง[9][10] นักประวัติศาสตร์และพยานประเมินว่ามีผู้ถูกฆ่าระหว่าง 250,000 ถึง 300,000 คน[11] ผู้ก่อการสังหารหมู่หลายคน ซึ่งขณะนั้นถูกตราว่าเป็นอาชญากรรมสงคราม ภายหลังถูกไต่สวนและตัดสินว่ามีความผิด ณ ศาลชำนาญพิเศษอาชญากรรมสงครามนานกิง และถูกประหารชีวิต ในการนี้ เจ้าชายยะซุฮิโกะ อะซะกะ พระอนุวงศ์ญี่ปุ่น อันเป็นผู้ก่อการสำคัญคนหนึ่ง ทรงรอดจากการฟ้องคดีอาญา เพราะฝ่ายสัมพันธมิตรได้ให้ความคุ้มครองไว้ก่อน

title: การสังหารหมู่นานกิง

text: แม้ว่าสงครามโลกครั้งที่สองจบลงไปแล้วด้วยความพ่ายแพ้ของจักรวรรดิญี่ปุ่น แต่จากการกระทำสังหารหมู่ชาวจีนในนานกิงครั้งนั้นทำให้ความสัมพันธ์ระหว่างจีน-ญี่ปุ่นตกต่ำอย่างถาวรไม่อาจฟื้นฟูขึ้นมาได้เลย เพราะชาวจีนโกรธแค้นญี่ปุ่นเป็นอย่างมากจึงได้ทำการต่อต้านญี่ปุ่นตลอดมาจนถึงปัจจุบัน ถึงแม้ปัจจุบันญี่ปุ่นจะเป็นประเทศมหาอำนาจทางเศรษฐกิจและรักสันติสุขมากขึ้นก็ตาม แม้ว่านายกรัฐมนตรีญี่ปุ่นหรือจักรพรรดิญี่ปุ่นมากล่าวขอโทษด้วยตนเองก็ไม่อาจทำให้ชาวจีนยกโทษให้ ในเนื้อหาหลักสูตรวิชาประวัติศาสตร์ของญี่ปุ่นยังถูกบิดเบือนด้วยการข้ามการกระทำอันโหดร้ายในนานกิงครั้งนั้นและบอกเพียงว่า เพียงแค่ยึดนานกิงเท่านั้น ทำให้ชาวจีนไม่พอใจและไม่ไว้ใจต่อญี่ปุ่นมาก

title: การสังหารหมู่นานกิง

text: 6 สิงหาคม ค.ศ. 1937 เนื่องจากกองทัพญี่ปุ่นไม่สามารถหาอาหารมาให้แก่เชลยศึกอย่างเพียงพอได้ จึงคิดทำการสังหารเชลยศึกเสีย แต่กฎหมายระหว่างประเทศในขณะนั้นได้ให้การคุ้มครองแก่เชลยศึกอยู่ จักรพรรดิฮิโรฮิโต จึงได้มีรับสั่งแก่ทหารทุกนายให้ยกเลิกการใช้คำว่า เชลยศึก กับชาวจีนที่ถูกจับได้ และนำเชลยศึกเหล่านั้นไปทำการสังหารที่บริเวณแม่น้ำแยงซี การสังหารเชลยศึกส่วนใหญ่เกิดขึ้นในวันที่ 18 ธันวาคม (ซึ่งถูกเรียกว่า String Gorge Massacre) ทหารญี่ปุ่นใช้เวลาในช่วงเช้าเพื่อมัดเชลยศึกเหล่านั้นเข้าด้วยกันเป็นจำนวนหลายแถว และเปิดฉากยิงใส่ด้วย ปืนกล เชลยศึกที่ถูกมัดอยู่ไม่สามารถหนีได้ ทำได้เพียงกรีดร้องเท่านั้น เชลยศึกราว 57,500 คนถูกสังหาร

title: การสังหารหมู่นานกิง

text: หญิงในนานกิงถูกข่มขืนชนิดไม่เลือกที่และไม่เลือกเวลา ประมาณว่าหนึ่งในสามของการข่มขืนทั้งหมดเกิดขึ้นตอนกลางวันแสก ๆ และไม่มีสถานที่แห่งใดปลอดจากการข่มขืน เช่น คนท้อง หญิงชรา ในเรือนแม่ชี ในโบสถ์ แม้แต่ในโรงเรียน

title: เขตปลอดภัยนานกิง

text: อย่างไรก็ตาม นักประพันธ์และนักการเมืองชาตินิยมฝ่ายขวาญี่ปุ่นได้กล่าวอ้างว่าในระหว่างการสังหารหมู่นานกิง เขตปลอดภัยนานกิงเป็นสิ่งที่ไม่เคยมีอยู่จริง พิพิธภัณฑ์ศาลเจ้ายะซุกุนิไม่ได้กล่าวถึงการสังหารหมู่นานกิงแต่อย่างใด และประกาศว่า "ฝ่ายญี่ปุ่นได้จัดตั้งเขตปลอดภัยสำหรับพลเรือนชาวจีนและพยายามเป็นพิเศษที่จะป้องกันแหล่งประวัติศาสตร์และวัฒนธรรม ภายในเมือง ชาวเมืองสามารถหวนคืนสู่ชีวิตปกติสุขได้อีกครั้งหนึ่ง"

title: เขตปลอดภัยนานกิง

text: เขตปลอดภัยนานกิง (; ) เป็นเขตปลอดทหารสำหรับพลเรือนชาวจีนซึ่งจัดตั้งขึ้นก่อนหน้ายุทธการนานกิง (22 พฤศจิกายน 1937) โดยยึดเอาตัวอย่างจากหลวงพ่อพระเยซูอิตในเซี่ยงไฮ้ ชาวต่างชาติในนานกิงได้ก่อตั้งเขตปลอดภัยนานกิงขึ้น อยู่ภายใต้การจัดการโดยคณะกรรมการระหว่างประเทศว่าด้วยเขตปลอดภัยนานกิง นำโดยนักธุรกิจชาวเยอรมันและสมาชิกพรรคนาซี ยอน ราเบอ เขตและกิจกรรมของคณะกรรมการดังกล่าวมีส่วนช่วยชีวิตพลเรือนชาวจีนหลายพันคนระหว่างการสังหารหมู่นานกิง

title: โยห์น ราเบอ

text: การสังหารหมู่นานกิงได้ทำให้มีผู้เสียชีวิตนับล้านคน ขณะที่ราเบอและผู้บริหารเขตปลอดภัยนานกิงพยายามอย่างกระวนกระวายเพื่อหยุดยั้งความรุนแรงที่จะเกิดขึ้น เขาได้ใช้สถานภาพสมาชิกพรรคนาซีเพื่อรับรอง แต่ก็ทำได้แค่เพียงชะลอเหตุการณ์ออกไปเท่านั้น ซึ่งเปิดโอกาสให้ผู้ลี้ภัยหลายพันคนหลบหนีไปได้ สารคดี "นานกิง" ได้ยกย่องเขาว่าได้ช่วยชีวิตพลเรือนชาวจีนกว่า 250,000 คน และกล่าวกันว่าราเบอได้ช่วยเหลือชาวจีนระหว่าง 200,000-250,000 คน

title: การสังหารหมู่นานกิง

text: ปลายเดือนพฤศจิกายน ทหารญี่ปุ่นสามกองทัพดาหน้าเข้าหานานกิง ทัพหนึ่งมุ่งตะวันตกทางฝั่งด้านใต้ของแม่น้ำแยงซี ทหารกองนี้เข้ามาทางแม่น้ำไป๋เหมา ซึ่งอยู่ทางตะวันตกเฉียงเหนือของเซี่ยงไฮ้ โดยเดินทัพมาทางรถไฟสายนานกิง-เซี่ยงไฮ้

title: การสังหารหมู่นานกิง

text: พฤติกรรมเช่นนี้ไม่ได้กระทำกันเฉพาะในหมู่พลทหาร แม้ระดับนายทหารก็ไม่เว้น บางคนไม่เพียงสนับสนุนการข่มเหง แต่ยังเตือนให้พลทหารจัดการเหยื่อเมื่อเสร็จธุระเพื่อกำจัดหลักฐาน

title: การสังหารหมู่นานกิง

text: เชลยศึกบางส่วน ถูกทหารญี่ปุ่นมัดเข้าด้วยกัน และให้เชลยศึกเหล่านั้นเหยียบ กับระเบิด เพื่อสังหารหมู่ บ้างก็มัดเชลยเหล่านั้นเข้าด้วยกันแล้วจุดไฟเผา

title: โยห์น ราเบอ

text: โยห์น ราเบอ (; 23 พฤศจิกายน 1882 — 5 มกราคม 1950) เป็นนักธุรกิจชาวเยอรมันผู้เป็นที่รู้จักกันในความพยายามที่จะหยุดยั้งการสังหารหมู่นานกิงของกองทัพจักรวรรดิญี่ปุ่นระหว่างการยึดครองนานกิง และการทำงานของเขาในการป้องกันและช่วยเหลือประชาชนจีนในช่วงเหตุการณ์การสังหารหมู่นานกิง เขตปลอดภัยนานกิงที่เขาช่วยสร้างขึ้นนั้น ได้กลายมาเป็นที่พำนักและช่วยให้ชาวจีนประมาณ 200,000 คน รอดจากการสังหารหมู่

title: การสังหารหมู่นานกิง

text: หมวดหมู่:เหตุการณ์ในประเทศจีน การสังหารหมู่นานกิง หมวดหมู่:การสังหารหมู่

title: การสังหารหมู่นานกิง

text: เขตปลอดทหารสำหรับพลเรือนจีนจัดตั้งขึ้นเมื่อ (22 พฤศจิกายน 1937) วันพักรบของญี่ปุ่น ก่อนยุทธการนานกิงวันพักรบของญี่ปุ่น เขตปลอดทหารเพื่อความปลอดภัยถูกสร้างโดย ยอน ราเบอ นักธุรกิจเยอรมันสมาชิกพรรคนาซี ร่วมกับโรเบิร์ต โอ วิลสัน แพทย์ชาวอเมริกันและชาวตะวันตกคนอื่น ๆ โดยขอความร่วมมือจากนายกเทศมนตรีเมืองนานกิงให้อพยพชาวเมืองเข้าไปในเขตปลอดภัย เขตปลอดภัยมีหน้าที่ในการช่วยชีวิตของพลเรือนหลายพันคนของจีนให้รอดพ้นจากการถูกสังหารหมู่

title: การฉาบปูนขาว

text: ญี่ปุ่นเองก็ถูกหาว่า ฉาบปูนขาวใส่ประวัติศาสตร์ด้านการยุทธและจักรวรรดินิยมของตน โดยละทิ้งหรือลดทอนประเด็นหลาย ๆ ประเด็นในหนังสือเรียน เช่น ที่เกี่ยวกับการสังหารหมู่ที่นานกิง

title: ยุทธการที่นานกิง

text: แม้ว่าในเมืองนานกิงที่มีการสังหารหมู่ชาวจีนไปทั่วทุกแห่ง แต่ได้มีการสร้างเขตปลอดทหารสำหรับพลเรือนจีนที่ถูกจัดตั้งขึ้นเมื่อ (22 พฤศจิกายน 1937) วันพักรบของญี่ปุ่นก่อนยุทธการนานกิง เขตปลอดทหารเพื่อความปลอดภัยถูกสร้างโดย ยอน ราเบอ นักธุรกิจเยอรมันสมาชิกพรรคนาซี ร่วมกับโรเบิร์ต โอ วิลสัน แพทย์ชาวอเมริกันและชาวตะวันตกคนอื่น ๆ โดยขอความร่วมมือจากนายกเทศมนตรีเมืองนานกิงให้อพยพชาวเมืองเข้าไปในเขตปลอดภัย เขตปลอดภัยมีหน้าที่ในการช่วยชีวิตของพลเรือนหลายพันคนของจีนให้รอดพ้นจากการถูกสังหารหมู่

title: ยุทธการที่นานกิง

text: หลังจากที่นานกิงถูกกองทัพจักรวรรดิญี่ปุ่นยึดครอง ทหารญี่ปุ่นได้จับกุมเชลยศึกทหารชาวจีนมาได้หลายคน ทางด้านผู้บัญชาการกองทัพได้มีคำสั่งให้มีการกำจัดเชลยศึกโดยได้รับคำสั่งจากจักรพรรดิฮิโรฮิโตทำให้เชลยศึกถูกสังหารอย่างโหดเหียม หลังจากนั้นทหารญี่ปุ่นก็ได้ทำการบุกเข้ายึดอาคารที่ทำการรัฐบาล ธนาคารและโรงเก็บสินค้า ยิงผู้คนตามท้องถนนอย่างไม่เลือกหน้า โดยใช้ทั้งปืนพก ปืนกล ปืนเล็กยาว ยิงเข้าไปในฝูงคนที่มีทั้งทหารที่บาดเจ็บ หญิงชรา และเด็ก ๆ โดยทหารญี่ปุ่นฆ่าพลเรือนทุกมุมเมือง ไม่ว่าจะตามตรอกเล็ก ๆ หรือถนนสายใหญ่ ในสนามเพลาะ หรือแม้แต่ในอาคารที่ทำการรัฐบาล นอกจากนั้นทหารญี่ปุ่นก็ได้กระทำทารุณชาวจีนด้วยวิธีต่างๆรวมทั้งกระทำข่มขืนหญิงชาวจีนเป็นจำนวนไม่ต่ำกว่า 20,000 คน ไม่ว่าจะเป็นสาว คนท้อง หรือคนแก่ เหตุการณ์นี้ได้ถูกเรียกว่า การสังหารหมู่ที่นานกิง(Nanking Massacre) เป็นเหตุการณ์ที่สะเทือนใจอย่างยิ่งต่อชาวจีนในสงครามโลกครั้งที่สอง

title: สาเหตุของสงครามโลกครั้งที่สอง

text: ผลที่ตามมา กองทัพจักรวรรดิญี่ปุ่นสามารถยึดเมืองหลวงของจีน คือ หนานจิง และกระทำความโหดร้ายทารุณ เป็นต้นว่า การสังหารหมู่ที่นานกิง

title: การสังหารหมู่นานกิง

text: เหตุการณ์นี้ยังเป็นประเด็นพิพาททางการเมือง เพราะนักลัทธิแก้ประวัติศาสตร์ (historical revisionist) และนักชาตินิยมญี่ปุ่นบางคนแย้งหลายแง่มุมของเหตุการณ์ดังกล่าว[8] โดยอ้างว่า การสังหารหมู่มีการบรรยายเกินจริงหรือแต่งขึ้นทั้งหมดเพื่อจุดประสงค์ด้านโฆษณาชวนเชื่อ ผลของความพยายามของนักชาตินิยมที่จะปฏิเสธหรืออ้างความชอบธรรมในอาชญากรรมสงคราม ทำให้เกิดข้อโต้เถียงเกี่ยวกับการสังหารหมู่ยังเป็นอุปสรรคในความสัมพันธ์จีน-ญี่ปุ่น ตลอดจนความสัมพันธ์ระหว่างญี่ปุ่นกับชาติอื่นในเอเชีย-แปซิฟิก เช่น เกาหลีใต้และฟิลิปปินส์

title: การสังหารหมู่นานกิง

text: ก่อนที่จะบุกถึงนานกิงนั้นทหารญี่ปุ่นได้เข้าโจมตีเมืองซูโจวและฆ่าทุกคนที่พบ การบุกเข้าเมืองซูโจวครั้งนี้ทำให้จำนวนประชากรลดลงจาก 350,000 คนลงเหลือไม่ถึง 500 ชีวิต

title: สงครามจีน–ญี่ปุ่นครั้งที่สอง

text: นักประวัติศาสตร์ได้ประมาณการชาวจีนถึง 300,000 คนที่ถูกสังหารหมู่ในการสังหารหมู่นานกิงซึ่งเกิดขึ้นหลังจากการล่มสลายของเมืองนานกิง ในวันที่ 13 ธันวาคม ค.ศ. 1937 ในขณะที่นักประวัติศาสตร์ญี่ปุ่นบางคนได้แก้ไขปรับปรุงประวัติศาสตร์ซึ่งได้ปฏิเสธการสังหารหมู่ของญี่ปุ่น

title: การสังหารหมู่นานกิง

text: จนถึงรุ่งสางของวันที่ 13 ธันวาคม กองทัพญี่ปุ่นสามารถบุกผ่านประตูเมืองนานกิงเข้ามาได้

title: เขตปลอดภัยนานกิง

text: ความโหดร้ายที่ทหารญี่ปุ่นกระทำในเขตปลอดภัยนั้นเป็นเพียงส่วนเล็ก ๆ ในการสังหารหมู่นานกิงที่ใหญ่กว่ามาก คณะกรรมการระหว่างประเทศได้ร้องขอให้กองทัพญี่ปุ่นหยุดการกระทำดังกล่าวหลายครั้ง โดยราเบอได้ใช้สถานภาพสมาชิกพรรคนาซีรับรอง แต่ก็ไม่เกิดประโยชน์อันใด ในบางครั้ง ทหารญี่ปุ่นเข้ามาในเขตปลอดภัยตามใจชอบ โดยนำชายและหญิงหลายร้อยคนออกไป แล้วจึงประหารชีวิตพวกเขาหรือข่มขืนก่อนจะฆ่าทิ้ง กองทัพญี่ปุ่นกล่าวอ้างว่ามีทหารกองโจรอยู่ในเขตปลอดภัยและกล่าวหาราเบอที่อนุญาตให้ใครก็ตามที่ไม่ได้อยู่ในเครื่องแบบทหารเข้าไปในเขตปลอดภัยได้ ทหารญี่ปุ่นจึงฝ่าฝืนเข้าไปในเขตดังกล่าวด้วยเหตุผลนี้

title: การสังหารหมู่นานกิง

text: ทั้งหมดนี้ได้รับการปฏิบัติอย่างง่ายดายกว่าที่ฝ่ายญี่ปุ่นคาด การต่อต้านมีเพียงบางจุด เพราะทหารจีนส่วนใหญ่ทิ้งอาวุธและทิ้งเมืองไปก่อนแล้ว

title: การสังหารหมู่นานกิง

text: ภาพยนตร์เรื่อง Black Sun: The Nanking Massacre สะท้อนถึงเหตุการณ์ของการสังหารหมู่นานกิงโดยกองทัพญี่ปุ่น ภาพยนตร์เรื่อง Don't Cry, Nanking หรือ สงครามอำมหิตปิดตาโลก เป็นภาพยนตร์ปี ค.ศ. 1995 บอกเล่าเรื่องราวความอำมหิตของกองทัพญี่ปุ่นที่กระทำต่อชาวนานกิงในช่วงปี ค.ศ. 1937 จนกลายเป็นหนึ่งในโศกนาฎกรรมของโลก โดยเล่าผ่านชีวิตครอบครัวของแพทย์ชาวจีนกับภรรยาตั้งครรถ์ชาวญี่ปุ่นพร้อมลูกสาวที่เดินทางกลับมายังเมืองนานกิง ก่อนจะพบว่าบ้านเมืองได้ถูกยึดครองทำลายและฆ่าล้างอย่างโหดร้ายโดยกองทัพญี่ปุ่น

title: การสังหารหมู่นานกิง

text: แม้รัฐบาลญี่ปุ่นจะยอมรับการกระทำการฆ่าพลเรือนจำนวนมาก การฉกชิงทรัพย์และความรุนแรงอื่นโดยกองทัพบกจักรวรรดิญี่ปุ่นหลังนานกิงแตก[15][16] ทว่า เสียงข้างน้อยกลุ่มเล็กแต่ทรงอิทธิพลทั้งในรัฐบาลและสังคมญี่ปุ่นแย้งว่า ยอดผู้เสียชีวิตนั้นแท้จริงเป็นทหารและไม่มีอาชญากรรมเกิดขึ้น การปฏิเสธการสังหารหมู่กลายเป็นส่วนสำคัญของลัทธิชาตินิยมญี่ปุ่น[17] ในญี่ปุ่น ความเห็นสาธารณะต่อการสังหารหมู่มีหลากหลาย และมีน้อยคนที่ปฏิเสธการสังหารหมู่ทั้งหมด[17] กระนั้น ความพยายามซ้ำแล้วซ้ำเล่าของนักลัทธิแก้ที่จะสนับสนุนประวัติศาสตร์เหตุการณ์ของลัทธิแก้ได้สร้างข้อโต้เถียงซึ่งปรากฏในสื่อระหว่างประเทศ โดยเฉพาะอย่างยิ่ง ในจีน เกาหลีใต้และชาติอื่นในเอเชียตะวันออก เป็นระยะ[18]

title: การสังหารหมู่นานกิง

text: คำสั่งนั้นเป็นไปอย่างเป็นเหตุเป็นผลและเหี้ยมโหดโดยปราศจากเมตตาเพราะไม่สามารถหาอาหารให้เชลยทั้งหมดได้ โดยสามารถช่วยขจัดปัญหาเรื่องอาหาร และลดการตอบโต้ได้

title: จักรวรรดิญี่ปุ่น

text: สมรภูมิในจีน ซึ่งกองทัพบกญี่ปุ่นได้ดำเนินการมานานก่อนที่จะเกิดสงครามโลกครั้งที่ 2 อย่างเป็นทางการ โดยได้ทำการยึดครองเมืองและบริเวณชายฝั่งของจีนเป็นส่วนใหญ่ รวมถึงการจัดตั้งประเทศแมนจูกัวซึ่งมีจักรพรรดิปูยีเป็นประมุข และได้ทำการยึดครองกรุงหนานจิง (นานกิง) ที่เป็นเมืองหลวงของจีน (ของรัฐบาลก๊กมินตั๋งในยุคนั้น) และได้ทำการสังหารหมู่ชาวจีนทีโด่งดังขึ้น ซึ่งรุนแรงมากจนกระทั่งทำให้สมาชิกพรรคคอมมิวนิสต์ในเมืองนานกิงยังรับไม่ได้

title: เขตปลอดภัยนานกิง

text: ปลายเดือนมกราคม ค.ศ. 1938 กองทัพญี่ปุ่นบังคับให้ผู้ลี้ภัยทั้งหมดในเขตปลอดภัยกลับบ้าน โดยอ้างว่าเป็น "การฟื้นฟูระเบียบ" วันที่ 18 กุมภาพันธ์ เขตปลอดภัยนานกิงถูกบังคับให้เปลี่ยนชื่อเป็น "คณะกรรมการช่วยเหลือระหว่างประเทศนานกิง" และเขตปลอดภัยได้สิ้นสุดการดำเนินการ ค่ายผู้ลี้ภัยค่ายสุดท้ายถูกปิดในเดือนพฤษภาคม ยอน ราเบอ และสมาชิกคณะกรรมการระหว่างประเทศว่าด้วยเขตปลอดภัยนานกิงได้รับการบันทึกว่าช่วยชีวิตชาวจีนกว่า 50,000-250,000 คนระหว่างการสังหารหมู่

title: การสังหารหมู่นานกิง

text: การประเมินยอดผู้เสียชีวิตในการสังหารหมู่อย่างแม่นยำนั้นทำไม่ได้ เพราะบันทึกทหารญี่ปุ่นเกี่ยวกับการสังหารจำนวนมากถูกทำลายหรือเก็บไว้เป็นความลับโดยเจตนาไม่นานหลังการยอมจำนนของญี่ปุ่นในปี 1945 ศาลทหารพิเศษระหว่างประเทศภาคพื้นตะวันออกไกลประเมินว่ามีผู้เสียชีวิตในเหตุการณ์กว่า 200,000 คน[12] ทางการจีนประเมินว่ามีผู้เสียชีวิตราว 300,000 โดยอิงการประเมินของศาลชำนัญพิเศษอาชญากรรมสงครามนานกิง การประเมินจากนักประวัติศาสตร์ญี่ปุ่นมีหลากหลายตั้งแต่ 40,000 ถึง 200,000 คน นักลัทธิแก้ประวัติศาสตร์บางคนปฏิเสธว่าไม่มีการสังหารหมู่เป็นระบบกว้างขวางเกิดขึ้นเลย โดยอ้างว่าการเสียชีวิตทั้งหมดมีคำธิบายทางทหาร เป็นอุบัติเหตุ หรือเป็นเหตุการณ์ความทารุณที่ไม่ได้รับอนุญาตที่ไม่เกี่ยวข้องกัน[13][14]

title: โยห์น ราเบอ

text: มีชาวตะวันตกจำนวนมากอาศัยอยู่ในนานกิงระหว่างสงครามจีน-ญี่ปุ่นครั้งที่สอง ส่วนใหญ่ประกอบอาชีพค้าขายหรือเป็นคณะเผยแผ่ศาสนา เมื่อกองทัพญี่ปุ่นมาถึงนานกิงและเริ่มต้นการทิ้งระเบิดถล่มเมือง ชาวต่างชาติเกือบทั้งหมดได้หลบหนีออกจากเมือง เหลือเพียง 22 คน ร่วมกับมิชชันนารีและนักธุรกิจชาวอเมริกันและชาวยุโรปจำนวน 15 คนได้ก่อตั้งกลุ่มขึ้น วันที่ 22 พฤศจิกายน ค.ศ. 1937 เมื่อกองทัพญี่ปุ่นรุกคืบมายังนานกิง ราเบอร่วมกับชาวตะวันตกคนอื่น ๆ ได้จัดตั้งคณะกรรมการระหว่างประเทศว่าด้วยเขตปลอดภัยนานกิง และก่อตั้งเขตปลอดภัยนานกิงเพื่อให้ที่พักและอาหารแก่ผู้ลี้ภัยชาวจีนจากการสังหารของทหารญี่ปุ่นอันจะเกิดขึ้นในไม่ช้า เขาได้อธิบายเหตุผลไว้ว่า:


query: การแข่งขัน ตูร์เดอฟร็องส์ 1903 จัดขึ้นในประเทศอะไร?

title: ตูร์เดอฟร็องส์

text: การแข่งขันครั้งแรกเมื่อปี ค.ศ. 1903 เกิดขึ้นเนื่องจากการท้าทายกันทางหน้าหนังสือพิมพ์ฝรั่งเศสชื่อ โลโต้ (L'Auto) มีนักแข่งเข้าร่วมจำนวนถึง 60 คน แต่สามารถเข้าเส้นชัยได้เพียง 21 คน ซึ่งกิตติศัพท์ของความยากลำบากในการแข่งขัน ทำให้การแข่งขันนี้เป็นที่สนใจ และมีผู้ชมการแข่งขันช่วงสุดท้ายในกรุงปารีส ตามสองฟากถนนระหว่างทางราว 100,000 คน และกลายเป็นประเพณี ที่การแข่งขันทุกครั้งจะไปสิ้นสุดที่ประตูชัย จตุรัสเดอเลตวล ปารีส

title: ตูร์เดอฟร็องส์ 1903

text: เดิมการแข่งขันกำหนดจัดขึ้นระยะเวลา 5 อาทิตย์ เริ่มตั้งแต่วันที่ 1 มิถุนายน ไปจนถึงวันที่ 5 กรกฎาคม โดยมีค่าสมัครเข้าแข่งขันจำนวน 20 ฟรังค์ (francs) ซึ่งเงื่อนไขดังกล่าวทำให้มีผู้สนใจเข้าร่วมการแข่งขันน้อยมาก โดยมีผู้สมัครเข้าแข่งขันเพียง 15 คน ทั้งที่เหลือเวลาอีกเพียง 1 อาทิตย์ก็จะเริ่มการแข่งขันแล้ว Desgrange จึงตัดสินใจเลื่อนกำหนดการแข่งขันออกไปเป็นวันที่ 1 ถึง 9 กรกฎาคม โดยเพิ่มเงินรางวัลให้สูงขึ้นถึง 20,000 ฟรังค์ และลดค่าสมัครเข้าแข่งขันให้เหลือเพียง 10 ฟรังค์ รวมทั้งยังการันตีว่า ผู้เข้าแข่งขันที่ทำเวลารวมได้ดีที่สุด 50 รายแรกจะได้รับเงินอย่างน้อย 5 ฟรังค์ ต่อวัน [6] ซึ่งผลจากการเปลี่ยนแปลงดังกล่าวทำให้มีผู้สมัครเข้าแข่งขันเพิ่มขึ้นเป็นจำนวน 79 คน และเข้าแข่งขันจริงจำนวน 60 คน [7]

title: ตูร์เดอฟร็องส์ 1903

text: การแข่งขันจักรยานทางไกลตูร์เดอฟร็องส์ ประจำปี พ.ศ. 2446 (ค.ศ. 1903) มีทั้งหมด 6 สเตจ (stage) หากเทียบกับสเตจของการแข่งขันสมัยใหม่ สเตจตูร์เดอฟร็องส์มีระยะทางที่ยาวมากกว่าปกติโดยมีระยะทางเฉลี่ยมากกว่า 400km (250mi) ในขณะที่ระยะทางเฉลี่ยของการแข่งขันจักรยานทางไกลตูร์เดอฟร็องส์ ประจำปี พ.ศ. 2547 (ค.ศ. 2004) มีเพียง 171km (106mi) ผู้เข้าแข่งขันจะได้พัก 1-3 วัน ระหว่างการเดินทางข้ามแต่ละสเตจ และเส้นทางส่วนมากจะราบเรียบ โดยมีเพียงสเตจเดียวเท่านั้นที่มีภูเขารวมอยู่ด้วย การแข่งขันจะเป็นแบบรายบุคคล และชำระค่าสมัครเข้าแข่งขันจำนวน 10 ฟรังค์ (€87.50 at 2003 prices) สำหรับการแข่งขันประเภทจัดอันดับผู้ชนะโดยนับจากเวลารวมที่น้อยที่สุด (general classification) หรือ 5 ฟรังค์ สำหรับการแข่งขันในแต่ละสเตจ และเนื่องจากระยะทางที่ยาวของแต่ละสเตจ ทุกสเตจจะเริ่มการแข่งขันตั้งแต่ก่อนฟ้าสางยกเว้นสเตจแรก และสำหรับสเตจสุดท้ายเริ่มการแข่งขันตั้งแต่ 21:00 [8]

title: ฌัก อ็องก์ตีล

text: ฌัก อ็องก์ตีล () นักจักรยานชาวฝรั่งเศส เป็นชาวฝรั่งเศสคนแรกที่ชนะการแข่งขันตูร์เดอฟร็องส์ 5 ครั้ง ในปี 1957 และสี่ปีติดต่อกันระหว่าง 1961 ถึง 1964 เป็นชาวฝรั่งเศสคนแรกที่ชนะจีโรดีตาเลีย ในปี 1960 และเป็นชาวฝรั่งเศสคนแรกที่ชนะครบทั้งสามรายการใหญ่ เมื่อเขาชนะวูเอลตาอาเอสปันญาในปี 1963 ในการแข่งขันตูร์เดอฟร็องส์เมื่อปี 1961 เขาได้ประกาศก่อนเริ่มการแข่งขันว่าจะสวมเสื้อแจกเกตสีเหลืองตั้งแต่จบวันแรก และจะสวมเสื้อตัวนี้ตลอดทั้งรายการ เขาสามารถทำได้เช่นนั้นจริง โดยเป็นผู้นำตลอดการแข่งขันตั้งแต่วันแรก

title: ตูร์เดอฟร็องส์ 1903

text: ผู้เข้าแข่งขันที่ทำเวลาได้เร็วที่สุด 8 อันดับแรกของแต่ละสเตจได้รับรางวัลตั้งแต่ 50 ฟรังค์ ไปจนถึง 1,500 ฟรังค์ แตกต่างกันไปในแต่ละสเตจ และสำหรับผู้เข้าแข่งขันที่ทำเวลารวมได้น้อยที่สุด 14 อันดับแรก ก็ได้รับรางวัลด้วยเช่นกัน คือ ผู้ชนะอันดับแรกได้รับ 3,000 ฟรังค์ และ ลำดับที่ 14 ได้รับ 25 ฟรังค์ [6] ผู้เข้าแข่งขันอีก 7 คนที่แข่งจนครบเวลาของประเภท general classification ได้รับรางวัลคนละ 95 ฟรังค์ (5 ฟรังค์ต่อวัน สำหรับการแข่งขันทั้งหมด 19 วัน) โดยมีข้อกำหนดว่า พวกเขาจะต้องไม่ได้รับเงินรางวัลเกิน 200 ฟรังค์ และมีความเร็วเฉลี่ยไม่ต่ำกว่า 20km/h (12mph) ในสเตจอันใดอันหนึ่ง [6]

title: ตูร์เดอฟร็องส์ 1903

text: ตูร์เดอฟร็องส์ 1903 เป็นการแข่งขันจักรยานทางไกลตูร์เดอฟร็องส์ครั้งแรก โดยได้รับการสนับสนุนจากหนังสือพิมพ์โลโต้ (L'Auto) ซึ่งเป็นชื่อเดิมของหนังสือพิมพ์รายวัน L'Équipe การแข่งขันจัดขึ้นระหว่างวันที่ 1-19 กรกฎาคม โดยแบ่งเป็น 6 สเตจ (stage) รวมระยะทางกว่า 2,428km (1,509mi) โดยผู้ชนะในรายการนี้ได้แก่ โมรีซ กาแรง (Maurice Garin) [1]

title: ตูร์เดอฟร็องส์

text: หมวดหมู่:การแข่งขันจักรยาน หมวดหมู่:กีฬาในประเทศฝรั่งเศส

title: ปาร์กเดแพร็งส์

text:
สถานที่ตั้งของปาร์กเดแพร็งส์ตั้งในภูมิประเทศซึ่งเคยเป็นสถานที่ล่าสัตว์ของเหล่าเชื้อพระวงศ์ของฝรั่งเศส ในช่วงศตวรรษที่ 18 โดยสนามที่ใช้อยู่ในปัจจุบันถือเป็นแห่งที่ 3 ที่ก่อสร้างในสถานที่แห่งนี้ โดยครั้งแรกเปิดใช้ ในปี ค.ศ. 1897 ตามด้วยครั้งที่ 2 ในปี ค.ศ. 1932
ปาร์กเดแพร็งส์เคยใช้จัดการแข่งขันฟุตบอลยูโรเปียนคัพ นัดชิงชนะเลิศ มาแล้ว 6 ครั้ง รวมถึงฟุตบอลสโมสรชิงแชมป์ยุโรปครั้งแรก ในชื่อยูโรเปียนแชมเปียนคลับคัพ ในปี ค.ศ. 1956 นอกจากนั้น ยังใช้จัดการแข่งขันฟุตบอลโลก 1938 (รอบชิงชนะเลิศ) และ 1998 และฟุตบอลชิงแชมป์แห่งชาติยุโรป (รอบชิงชนะเลิศ) ในปี ค.ศ. 1960, 1984 และ 2016
ปาร์กเดแพร็กส์เคยถูกใช้เป็นเส้นชัยของการแข่งขันจักรยานทางไกล ตูร์เดอฟร็องส์ ในช่วงปี ค.ศ. 1903 ถึง 1967 และยังมีประวัติศาสตร์ที่ยาวนานในฐานะสนามจัดการแข่งขันรักบี้ระดับนานาชาติของฝรั่งเศส

title: ตูร์เดอฟร็องส์

text: ตูร์เดอฟร็องส์ (French: Tour de France หมายถึง การท่องฝรั่งเศส) หรือบางครั้งเรียกว่า ลากร็องด์บุกล์ (La Grande Boucle) และ เลอตูร์ (Le Tour) เป็นการแข่งขันจักรยานทางไกลรอบประเทศฝรั่งเศส ซึ่งจัดขึ้นเป็นเวลา 3 สัปดาห์ในช่วงเดือนกรกฎาคมของทุกปี เริ่มจัดขึ้นตั้งแต่ ค.ศ. 1903 จนถึงปัจจุบัน (เว้นการจัดแข่งขันในช่วงสงครามโลกครั้งที่หนึ่งและสอง)

title: ตูร์เดอฟร็องส์ 1903

text: ภายหลังจากเหตุการณ์เรื่องเดรฟุส (Dreyfus affair) จบลง หนังสือพิมพ์เลอ เวโล (Le Vélo)ได้ถูกแย่งพื้นที่โฆษณาไป และมีการจัดตั้งหนังสือพิมพ์ขึ้นใหม่โดยใช้ชื่อว่า โลโต้เวโล (L'Auto-Vélo) ในปี พ.ศ. 2443 (ค.ศ. 1900) ซึ่ง Henri Desgrange อดีตนักแข่งขันจักรยานรับหน้าที่เป็นบรรณาธิการ ต่อมาในปี พ.ศ. 2446 (ค.ศ. 1903) หนังสือพิมพ์ดังกล่าวได้ถูกกดดันให้เปลี่ยนชื่อเป็นโลโต้ (L'Auto) Desgrange ต้องการรักษาฐานลูกค้าซึ่งเป็นแฟนคลับของการแข่งขันจักรยาน ซึ่งมียอดซื้อสูงถึง 20,000 ฉบับ [2]

title: ตูร์เดอฟร็องส์

text: ก่อนหน้าที่แลนซ์ อาร์มสตรอง นักแข่งจักรยานชาวอเมริกันจะถูกตัดสิทธิ์ในเดือนตุลาคม พ.ศ. 2555 จากข้อหาใช้สารกระตุ้น เขาเป็นผู้ที่ชนะการแข่งขันตูร์เดอฟร็องส์มากที่สุด คือ 7 สมัยติดต่อกัน ปัจจุบันผู้ที่ชนะการแข่งขันมากที่สุดเป็นสถิติร่วมระหว่างนักแข่ง 4 คน คือ มีเกล อินดูเรน (สเปน) ชนะ 5 สมัยติดต่อกัน แบร์นาร์ อีโนล (ฝรั่งเศส) ชาก อองเกอตีล (ฝรั่งเศส) และเอดดี เมิกซ์ (เบลเยียม) ชนะคนละ 5 สมัย

title: ตูร์เดอฟร็องส์ 1903

text: โมรีซ กาแรง เป็นผู้ชนะในสเตจแรกตั้งแต่การแข่งขันรอบ pre-race favourite และยังคงเป็นผู้นำตลอดการแข่งขัน เขายังเป็นผู้ชนะในสองสเตจ (stage) สุดท้าย โดยมีเวลานำผู้เข้าแข่งขันทีทำเวลารองลงไปถึง 3 ชั่วโมง ยอดจำหน่ายของหนังสือพิมพ์โลโต้ (L'Auto) เพิ่มขึ้นถึง 6 เท่า ทั้งระหว่างและภายหลังการแข่งขัน ซึ่งทำให้การแข่งขันดังกล่าวถือว่าประสบความสำเร็จเป็นอย่างมาก จนต้องมีการจัดขึ้นอีกครั้งในปีถัดมา และยังส่งผลให้หนังสือพิมพ์เลอ เวโล (Le Vélo) ต้องปิดตัวลงในช่วงเวลาดังกล่าวด้วย

title: ตูร์เดอฟร็องส์ 1903

text: ตลอดเส้นทางการแข่งขันจะมีเจ้าหน้าที่ประจำจุดเพื่อให้มั่นใจได้ว่าผู้เข้าแข่งขันปั่นจักรยานในเส้นทางที่ถูกต้อง[5][6] ในสมัยนั้นเสื้อสีเหลือง (yellow jersey) ซึ่งมอบให้แก่ผู้ทำเวลารวมได้น้อยที่สุดตลอดการแข่งขัน (general classification) ยังไม่ได้นำมาใช้ แต่จะได้รับสายรัดข้อมือสีเขียวแทน [5]

title: ตูร์เดอฟร็องส์ 2015

text: ตูร์เดอฟร็องส์ 2015 () เป็นการแข่งขันครั้งที่ 102 ของตูร์เดอฟร็องส์ ซึ่งเป็นหนึ่งในสามของรายการใหญ่ โดยการแข่งขันเริ่มขึ้นที่ ยูเทรกต์ ประเทศเนเธอร์แลนด์ ในวันที่ 4 กรกฎาคม จนถึงช็องเซลีเซ ปารีส ในวันที่ 26 กรกฎาคม รวมเป็นระยะทาง 3,360.3 กิโลเมตร (2,088 ไมล์) การแข่งขันนี้มีนักปั่นจักรยานเข้าร่วม 198 คน จาก 22 ทีมที่เข้ารอบในรอบ 21 ทีม โดยมีผู้ชนะคือ คริส ฟรูม ของทีมสกาย ส่วนอันดับสองและสามเป็นของไนโร ควินตานา และ อาเลคันโดร บัลเบร์เด นักปั่นทีมโมวิสตาร์ ตามลำดับ

title: ตูร์เดอฟร็องส์ 1903

text: ในปี พ.ศ. 2446 (ค.ศ. 1903) นักแข่งจักรยานอาชีพสามารถจ้างผู้นำหน้า (pacer) เพื่อให้นำทางระหว่างการแข่งขันได้ แต่ Desgrange ได้สั่งห้ามการกระทำดังกล่าว ซึ่งแท้จริงแล้ววัตถุประสงค์แรกเริ่มคือ ต้องการให้ใช้ผู้นำหน้าเฉพาะสเตจสุดท้ายและระยะทางยาวที่สุด อย่างไรก็ตาม การจ้างผู้นำหน้าได้ถูกยกเลิกไปหลังการแข่งขันสเตจที่ 5 [5][10][11]

title: ตูร์เดอฟร็องส์ 1903

text: เมื่อ Desgrange และลูกจ้างชื่อ Géo Lefèvre กลับมาจากการแข่งขันจักรยาน Marseille–Paris [3] Lefèvre ได้แนะนำให้จัดการแข่งขันรอบประเทศฝรั่งเศส ซึ่งคล้ายกับการแข่งขัน six-day races ที่โด่งดังและจัดการแข่งขันอยู่ [4] Desgrange จึงนำเสนอแนวคิดดังกล่าวให้แก่ Victor Goddet ผู้ดูแลด้านการเงิน ซึ่งตอบตกลงและการแข่งขันตูร์เดอฟร็องส์ก็ถูกประกาศลงในหนังสือพิมพ์โลโต้ (L'Auto) ในวันที่ 19 มกราคม พ.ศ. 2446 (ค.ศ. 1903) [5]

title: ตูร์เดอฟร็องส์ 1903

text: การแข่งขันตูร์เดอฟร็องส์ในสมัยนั้นแตกต่างกับการแข่งขันในปัจจุบัน คือ อนุญาตให้ผู้เข้าแข่งขันซึ่งออกจากการแข่งขันกลางคันในแต่ละสเตจสามารถเริ่มการแข่งขันใหม่ได้อีกในสเตจถัดไป แต่เวลารวมที่เขาทำได้จะไม่นำมานับรวมสำหรับการคัดเลือกผู้ชนะประเภท general classification ซึ่งทำให้ Hippolyte Aucouturier ซึ่งออกจากการแข่งขันไปในสเตจแรกกลับมาเป็นผู้ชนะในสเตจที่ 2 และ 3 รวมถึง Charles Laeser ผู้ชนะของสเตจที่ 4 ก็แข่งขันในสเตจที่ 3 ไม่จบด้วยเช่นกัน [7]

title: ฟีลิป อามอรี

text: บริษัทลูกของอีพีเอ ชื่อว่า องค์การกีฬาอามอรี (Amaury Sport Organisation - ASO) เป็นบริษัทผู้จัดการแข่งขันกีฬารายการสำคัญหลายรายการ เช่น การแข่งขันจักรยานตูร์เดอฟร็องส์, บูเอลตาอาเอสปัญญา, ปารีส-นิส, การแข่งขันรถวิบากปารีส-ดาการ์

title: ตูร์เดอฟร็องส์ 1903

text: ผู้เข้าแข่งขันทั้งหมด 60 คน มีทั้งนักแข่งอาชีพ (professionals) และกึ่งอาชีพ (semi-professionals) ประกอบด้วยผู้เข้าแข่งขันจากประเทศฝรั่งเศสจำนวน 49 คน เบลเยียม 4 คน สวิสเซอร์แลนด์ 4 คน เยอรมัน 2 คน และอิตาลี 1 คน โดยในจำนวนนี้ได้รับการสนับสนุนจากผู้ประกอบธุรกิจผลิตจักรยานจำนวน 21 คน และที่เหลือ 39 คน เข้าแข่งขันด้วยตนเอง [6][7][12] ผู้เข้าแข่งขันจำนวน 24 คน เข้าแข่งขันเฉพาะบางสเตจเท่านั้น โดยในการแข่งขันรายการนี้ มีนักปั่นจักรยานที่ไม่ได้เข้าร่วมการแข่งขันถือโอกาสเข้าร่วมปั่นในบางสเตจด้วย นักปั่นรายหนึ่งเข้าร่วมทั้งในสเตจที่ 2 และ 4 และอีกสามรายเข้าร่วมในบางส่วนของสเตจที่ 2 นอกจากนี้ยังมีรายหนึ่งเข้าร่วมในสเตจที่ 3 อีก 15 รายเข้าร่วมในสเตจที่ 4 และอีก 4 รายเข้าร่วมในสเตจที่ 5 [7]

title: ตูร์เดอฟร็องส์ 1903

text: ในเวลานั้น กาแรงยังคงเป็นผู้นำของการแข่งขัน โดยมี Emile Georget ตามหลังอยู่ถึงสองชั่วโมง[16] ในสเตจที่ห้า ยางรถของ Georget แบนทั้งสองเส้น และเขายังผล็อยหลับไประหว่างที่หยุดพักข้างทาง จึงทำให้เขาไม่สามารถเอาชนะได้ [3] กาแรงจึงยังคงเป็นผู้นำในการแข่งขันต่อไปด้วยการคว้าชัยชนะในสเตจนี้ไปครอง โดยมีสามชั่วโมงนำหน้าคนอื่นอยู่นับจนถึงวันสุดท้ายของการแข่งขัน[17] กาแรงขอร้องให้นักปั่นคนอื่นในกลุ่มที่เป็นผู้นำการแข่งขันอยู่ปล่อยให้เขาเป็นผุ้ชนะในสเตจ แต่ Fernand Augereau ปฏิเสธคำร้องขอของเขา Garin then had Lucien Pothier throwing his bicycle at Augerau, และต่อมา Augereau ก็พลาดล้มลง จึงทำให้เหลือแต่ กาแรง Pothier และ Pasquier ที่ยังคงแข่งขันต่อไป โดย Pothier ก็ไม่สามารถปั่นเข้าเส้นชัยได้ ในขณะที่กาแรงเป็นผู้ชนะในประเภท sprint ไปอย่างง่ายดาย [18] Augerau ได้รับเงินรางวัล 100 ฟรังค์ จาก Velo-Sport Nantes สำหรับผู้ที่ทำเวลาได้เร็วที่สุดในกิโลเมตรสุดท้ายของสเตจใน Nantes velodrome [19] สเตจสุดท้ายเป็นสเตจที่มีระยะทางยาวที่สุดคือ 471km (293mi) จากเมือง, Nantes ไปยัง Velodrome ในกรุงปารีส โดยมีผู้เข้าชมการแข่งขันกว่า 20,000 คน ร่วมเป็นสักขีพยานชัยชนะในสเตจที่สามของกาแรง โดยทำเวลาไปได้ 2 ชั่วโมง 59 นาที 31 วินาที โดยเวลาดังกล่าวยังคงเป็นเวลาที่ดีที่สุดของการแข่งขันตูร์เดอฟร็องส์ [5]

title: ตูร์เดอฟร็องส์ 1903

text: การแข่งขันถูกจัดขึ้นมาเพื่อโปรโมทหนังสือพิมพ์โลโต้ (L'Auto) ภายหลังจากที่ยอดจำหน่ายเริ่มดิ่งลงจากการแข่งขันกับหนังสือพิมพ์ Le Vélo ที่วางจำหน่ายมาอย่างยาวนาน เดิมการแข่งขันมีกำหนดจะเริ่มต้นในเดือนมิถุนายน แต่ถูกเลื่อนออกไป 1 เดือน และเพิ่มเงินรางวัลมากขึ้นกว่าเดิม เนื่องจากมีจำนวนผู้สมัครเข้าแข่งขันน้อยจนเป็นที่น่าผิดหวัง การแข่งขันจักรยานทางไกลตูร์เดอฟร็องส์ ประจำปี พ.ศ. 2446 (ค.ศ. 1903) ในครั้งแรกจัดการแข่งขันบนถนน เมื่อเทียบกับการแข่งขันแกรนด์ทัวร์ (Grand Tours) การแข่งขันตูร์เดอฟร็องส์มีจำนวนสเตจ (stage) ที่น้อยกว่า แต่มีระยะทางไกลกว่าที่แข่งขันอยู่ในปัจจุบัน ผู้เข้าแข่งขันไม่จำเป็นต้องปั่นครบทั้ง 6 สเตจ (stage) แม้ว่าการเข้าแข่งขันครบทุกช่วงจะเป็นสิ่งจำเป็นในการจัดอันดับผู้ชนะโดยพิจารณาจากผู้ที่ทำเวลารวมได้น้อยที่สุดตลอดเส้นทางการแข่งขันที่เรียกว่า general classification.

title: ตูร์เดอฟร็องส์

text: ตูร์เดอฟร็องส์ เป็นการแข่งขันจักรยานที่มีชื่อเสียงมากที่สุดในโลก เป็นการแข่งขันจักรยานทางไกลหนึ่งในสามรายการใหญ่ที่จัดการแข่งขันในยุโรป รวมเรียกว่า แกรนด์ทัวร์ โดยอีกสองรายการคือ

title: ตูร์เดอฟร็องส์

text: ในปี ค.ศ. 1910 เริ่มมีการจัดเส้นทางแข่งขันเข้าไปในเขตเทือกเขาแอลป์ ปัจจุบันเส้นทางการแข่งขันจะผ่านทั้งเทือกเขาแอลป์ ทางตะวันออก และเทือกเขาพีเรนีสทางใต้ของฝรั่งเศส

title: ตูร์เดอฟร็องส์ 1903

text: Tour de France หมวดหมู่:Tour de France by year Tour de France

title: ตูร์เดอฟร็องส์ 1903

text: ผู้ชนะในรอบ pre-race favourites ได้แก่ โมรีซ กาแรง (Maurice Garin) และ Hippolyte Aucouturier[3] กาแรง ขึ้นนำในการแข่งขันตั้งแต่ออกจากจุดเริ่มต้นและเป็นผู้ชนะของสเตจแรกซึ่งมีระยะทาง 471km (293mi) จากกรุงปารีสถึงเมืองลียง การแข่งขันเริ่มขึ้นในเวลา 15:16 น. โดยผู้เข้าแแข่งปั่นด้วยความเร็ว 35กิโลเมตรต่อชั่วโมง ผู้เข้าแข่งขันที่ล้มเลิกกลางคันรายแรกหยุดที่ระยะทางประมาณ 50km (31mi).[13] กาแรง และ Emile Pagie เป็นผู้นำในการแข่งขันโดยถึงจุด control point ที่เมืองเนอแวร์ (Nevers) เวลา 23:00 น. กาแรงคาดการณ์ว่า พวกเขาจะถึงเส้นชัยในเวลา 8:00 ของเช้าวันรุ่งขึ้น แต่ช่วงกลางคืน คู่แข่งของกาแรง, Aucouturier, มีอาการตะคริวที่ท้องทำให้ไม่สามารถแข่งจนจบสเตจได้ [5][13] นอกจากนี้ การทำผิดกฎของการแข่งขันเป็นครั้งแรกก็เกิดขึ้นตั้งแต่สเตจแรก โดย Jean Fischer ได้ใช้รถยนต์สำหรับ pacer ซึ่งถือว่าผิดกฎ[5][13] Pagie ล้มลงแต่ก็ลุกกลับขึ้นมาได้อีก เขาและกาแรง รั้งตำแหน่งผู้นำในการแข่งขันตลอดคืนนั้น จนกระทั่งเวลา 9:00 น. ทั้งคู่จึงเข้าเส้นชัยที่เมืองลียง โดยกาแรงเข้าเส้นชัยก่อนหน้า Pagie เพียงแค่ 1 นาที [13]

title: ตูร์เดอฟร็องส์ 1903

text: การแข่งขันในปี พ.ศ. 2446 (ค.ศ. 1903) ไม่มีการกำหนดกฎเกณฑ์ที่แตกต่างกันระหว่างการแข่งขันในสเตจทางเรียบและสเตจที่มีภูเขา ดังนั้น รูปภาพที่แสดงด้านล่างเป็นเพียงการแสดงให้เห็นว่า สเตจใดมีภูเขาอยู่ด้วย

title: ตูร์เดอฟร็องส์ 1903

text: ยอดจำหน่ายของหนังสือพิมพ์โลโต้ (L'Auto) เพิ่มขึ้นอย่างมีนัยยะสำคัญอันเป็นผลมาจากการจัดแข่งขันนี้ ภายหลังจบการแข่งขัน หนังสือฉบับพิเศษที่จัดพิมพ์จำนวนจำกัดได้ถูกจัดพิมพ์ขึ้น 130,000 ฉบับ [22] และยอดจำหน่ายของหนังสือพิมพ์ปกติได้พุ่งสูงขึ้นจากเดิม 25,000 ฉบับ เป็น 65,000 ฉบับ [2] ความสำเร็จที่ยิ่งใหญ่ของยอดขายนี้ทำให้การแข่งขันจักรยานทางไกลตูร์เดอฟร็องส์กจัดขึ้นอีกในปี พ.ศ. 2447 (ค.ศ. 1904) นักปั่นจักรยานได้กลายมาเป็นวีรบุรุษของชาติ ในขณะที่ โมรีซ กาแรง (Maurice Garin) ซึ่งเข้าร่วมการแข่งขันในปี พ.ศ. 2447 อีกครั้งกลับไม่สามารถรักษาตำแหน่งแชมป์เอาไว้ได้เนื่องจากเขาถูกตัดสิทธิ์จึงทำให้ขาดคุณสมบัติ โมรีซ กาแรง ได้ใช้เงินรางวัลที่เขาได้รับจากชัยชนะในปี พ.ศ. 2446 รวมทั้งหมด 6,075 ฟรังค์ (francs) [7] (เทียบเท่ามูลค่าประมาณ US$40,000 เหรียญสหรัฐอเมริกา และ 23,000 ปอนด์ ในปี 2549 [5]) ซื้อสถานีบริการน้ำมันและใช้ชีวิตที่เหลือของเขาอยู่ที่นั่นจนสิ้นอายุขัย [5]

title: ตูร์เดอฟร็องส์ 1903

text: การแข่งขันจักรยานทางไกลตูร์เดอฟร็องส์ครั้งแรกไม่มีการปั่นข้ามภูเขาแต่มีการปั่นผ่านช่องเทือกเขาเล็กน้อย ช่องเทือกเขาแรก คือ des Echarmeaux (712m (2,336ft)) ซึ่งอยู่ในช่วงต้นของสเตจที่เริ่มจากกรุงปรารีสไปเมืองลียง (Lyon) ในปัจจุบันคือถนนสายเก่าที่วิ่งจากเมืองโอเติง (Autun) ไปเมืองลียง นอกจากนี้ยังมีช่องเทือกเขา col de la République (1,161m (3,809ft)) ซึ่งอยู่ในสเตจที่เริ่มจากเมืองลียงไปเมืองมาร์แซย์ หรือในปัจจุบันรู้จักกันในชื่อ col du Grand Bois ซึ่งอยู่ติดชายแดนของเมืองแซ็งเตเตียน (St-Étienne)[9]

title: ตูร์เดอฟร็องส์ 1903

text: Géo Lefévre ทำหน้าที่เป็นกรรมการจัดงาน ผู้ตัดสิน และ ผู้จับเวลา โดย Henri Desgrange เป็นกรรมการจัดงานทั่วไป (directeur-général) ถึงแม้ว่าเขาจะไม่ได้ติดตามการแข่งขันก็ตาม

title: ตูร์เดอฟร็องส์ 1903

text: ผู้เข้าแข่งขันจำนวน 21 คน เข้าร่วมแข่งขันจนครบทั้งหมด 6 สเตจ โดยเวลาในแต่ละสเตจของนักปั่นจักรยานเหล่านี้ได้นำไปนับรวมสำหรับผู้ที่ทำเวลารวมได้น้อยที่สุด (general classification) โดยผู้ที่ทำเวลารวมได้น้อยที่สุดจะเป็นผู้ชนะ


query: ท่าอากาศยานนานาชาติชิคาโกโอแฮร์ มีพื้นที่เท่าไหร่?

title: ท่าอากาศยานนานาชาติโอแฮร์

text: ท่าอากาศยานนานาชาติโอแฮร์สร้างขึ้นเมื่อปีพ.ศ. 2485-2486 เป็นโรงงานผลิตเครื่องดักลาส ซี-54 ช่วงสงครามโลกครั้งที่ 2 เหตุที่เลือกที่ดินบริเวณนี้ก็เพราะว่าอยู่ใกล้กับตัวเมืองและการคมนาคมขนส่ง ด้วยพื้นที่ขนาด 180,000 ตารางเมตร (ประมาณ 2 ล้านตารางฟุต) ต้องการคมนาคมเข้าออกสะดวกสำหรับแรงงานจากเมืองที่กลายมาเป็นเมืองใหญ่อันดับ 2 ของประเทศ และมีทางรถไฟรองรับ ชุมชนออร์คาร์ด เพลส (Orchard Place) เป็นชุมชนเล็กๆที่ตั้งอยู่บริเวณนั้นมาก่อน จึงเรียกชื่อบริเวณนี้ว่าท่าอากาศยานออร์คาร์ด เพลส/ดักลาส ฟิลด์ (Orchard Place Airport/Douglas Field) ในช่วงระหว่างสงคราม (และเป็นที่มาของรหัส IATA - ORD) และยังเป็นคลังสรรพาวุธของการบิน 803 ซึ่งเก็บเครื่องบินหายาก หรือเครื่องบินรุ่นทดลองไว้ รวมทั้งเครื่องบินของฝ่ายข้าศึกที่ยึดมาได้ โดยเครื่องบินประวัติศาสตตร์เหล่านั้นได้นำไปเก็บไว้ที่พิพิธภัณฑ์อากาศยานแห่งชาติ (National Air Museum) ในภายหลัง

title: แอร์เอเชียเจแปน

text:
ในประเทศญี่ปุ่น ตลาดธุรกิจการบินกำลังมีการเปลี่ยนแปลงหลาย ๆ อย่างรวมไปถึงการที่มีข้อตกลงน่านฟ้าเสรีกับหลาย ๆ ประเทศ และการที่ต้องแข่งขันกับการขนส่งทางถนน ทางรถไฟ และสำหรับเที่ยวบินภายในประเทศ ท่าอากาศยานนานาชาตินาริตะ เป็นสนามบินนานาชาติหลักของกรุงโตเกียว กำลังมีแผนที่จะขยายพื้นที่ เพื่อให้รองรับผู้โดยสารให้มากขึ้น ANA ได้พยายามมองหาลู่ทางที่จะดำเนินการสายการบินในลักษณะสายการบินต้นทุนต่ำ หลังจากได้ศึกษาตลาดและวิเคราะห์ดูแล้ว จึงได้สรุปที่จะจับมือกับสายการบินต้นทุนต่ำที่มีประสิทธิภาพอย่างแอร์เอเชียที่มีเส้นทางการบินครอบคลุมภูมิภาคอาเซียน ซึ่งทางแอร์เอเชียก็กำลังมองหาลู่ทางที่จะขยายธุรกิจในญี่ปุ่นเช่นเดียวกัน ANA เป็นกลุ่มสายการบินที่ใหญ่ที่สุดในประเทศญี่ปุ่น (All Nippon Airways) และ AirAsia กลุ่มสายการบินต้นทุนต่ำ จึงได้จัดตั้งสายการบินต้นทุนต่ำ สายใหม่ในประเทศญี่ปุ่นในนาม แอร์เอเชียเจแปน ในวันที่ 21 กรกฎาคม 2554 ที่กรุงโตเกียว โดยมีสัดส่วนเงินลงทุน ANA 67%, AirAsia Berhad 33% และมีการจัดตั้งบริษัทอย่างเป็นทางการใน เดือนสิงหาคม 2554
และมีแผนจะเปิดให้บริการในเดือนสิงหาคม ปี 2555 กับสามเส้นทางภายในประเทศจาก ท่าอากาศยานนานาชาตินาริตะ กรุงโตเกียว ไปสู่ ท่าอากาศยานนิวชิโตเซะ เมืองซัปโปโร ท่าอากาศยานฟุกุโอกะ เมืองฟุกุโอกะ และ ท่าอากาศยานนะฮะ เมืองโอกินาว่า ตามด้วยสองเส้นทางระหว่างประเทศไปยังเกาหลีใต้ในตุลาคม ปี 2555 คือ เมืองปูซานและโซล

title: ท่าอากาศยานนานาชาติชูบุเซ็นแทรร์

text: ท่าอากาศยานนานาชาติชูบุเซ็นแทรร์ () ตั้งอยู่ในพื้นที่ถมทะเล ชานเมืองนาโงยะ ประเทศญี่ปุ่น เป็นท่าอากาศยานแห่งใหม่ที่ตั้งขึ้นมาแทนท่าอากาศยานนานาชาติชูบุ (Chubu International Airport) โดยสร้างขึ้นเพื่อรองรับงานเอ็กซ์โป 2005 ที่จังหวัดไอชิ เนื่องจากสภาพที่ตั้งทางภูมิศาสตร์ที่อยู่กึ่งกลางประเทศญี่ปุ่น จึงสามารถเป็นศูนย์กลางการเดินทางทางอากาศของประเทศที่สำคัญ มีลักษณะพิเศษคือมีพื้นที่พาณิชยกรรมแยกอยู่บนชั้นหนึ่งของอาคารผู้โดยสาร เรียกว่า แอร์ซิตี (Aircity) ประกอบด้วยพื้นที่ขายของแบบตะวันตก แบบญี่ปุ่น และพื้นที่พักผ่อน เช่น โรงอาบน้ำแร่ ทำให้นอกจากเป็นท่าอากาศยานแล้ว ยังเป็นแหล่งท่องเที่ยวของประชาชนในจังหวัดไอชิและพื้นที่ใกล้เคียง สามารถเดินทางระหว่างตัวเมืองนาโงยะได้รถไฟฟ้าความเร็วสูง ภายในเวลา 20 นาที

title: ท่าอากาศยานนานาชาติโอแฮร์

text: ท่าอากาศยานนานาชาติชิคาโกโอแฮร์ (Chicago O'Hare International Airport) ตั้งอยู่ที่ ชิคาโก, รัฐอิลลินอยส์, สหรัฐอเมริกา ห่างจากตัวเมืองชิคาโกไปทางตัวะนตกเฉียงเหนือ 27 กิโลเมตร (17 ไมล์) เป็นท่าอากาศยานหลักของสายการบินยูไนเต็ดแอร์ไลน์ และเป็นท่าอากาศยานรองของสายการบินอเมริกันแอร์ไลน์ บริหารงานโดยกรมขนส่งทางอากาศเมืองชิคาโก (City of Chicago Department of Aviation)

title: การขนส่งในประเทศญี่ปุ่น

text: ประเทศญี่ปุ่นมีท่าอากาศยานทั้งหมด 97 แห่ง (2553) โดยมีท่าอากาศยานหลักคือ ท่าอากาศยานนานาชาตินะริตะ (โตเกียว) , ท่าอากาศยานนานาชาติคันไซ (ในเขตโอซะกะ/โคเบะ/เคียวโตะ) , ท่าอากาศยานนานาชาติชูบุเซ็นแทรร์ หรือท่าอากาศยานนะโงะยะ (เขตพื้นที่นะโงะยะ) ท่าอากาศยานภายในประเทศหลักคือ ท่าอากาศยานนานาชาติโตเกียว ตั้งอยู่ที่เมือง เอะโดะ จังหวัดโตเกียว ที่หลังจากมีการก่อสร้างและเปิดท่าอากาศยานนานาชาติโตเกียวใหม่ (ท่าอากาศยานนานาชาตินะริตะ) ทำให้ท่าอากาศโตเกียวถูกลดจำนวนการบินภายนอกประเทศลง เหลือเพียงการบินภายในประเทศ และเที่ยวลบิน โซล - โตเกียว เท่านั้น ท่าอากาศยานที่ดีที่สุดในทวีปเอเชียและเป็นอันดับ 4 ของโลก อยู่ที่ประเทศญี่ปุ่น ท่าอากาศยานสำคัญอื่น ๆ คือ ท่าอากาศยานนานาชาติโอซะกะ (ในเขตอิทะมิ) , ท่าอากาศยานจิโตะเซะใหม่ (ในเขตซัปโปะโระ) , และ ท่าอากาศยานฟุกุโอะกะ และท่าอาศยานอื่น ๆ อีก 14 แห่ง (1999)

title: เทศบาลนครหาดใหญ่

text: ท่าอากาศยานหาดใหญ่ ตั้งอยู่ในเขตตำบลทุ่งตำเสา อำเภอหาดใหญ่ และตำบลคลองหลา อำเภอคลองหอยโข่ง ห่างจากเขตเทศบาลประมาณ 12 กิโลเมตร ทางทิศตะวันตกเฉียงใต้ ได้รับการยกฐานะเป็นท่าอากาศยานนานาชาติ เมื่อเดือนธันวาคม พ.ศ. 2515 มีพื้นที่ประมาณ 4.80 ตารางกิโลเมตร หรือ 3,000 ไร่โดยให้บริการตั้งแต่เวลา 06.00–24.00 น. ท่าอากาศยานนานาชาติหาดใหญ่เป็นท่าอากาศยานที่มีปริมาณการจราจรหนาแน่นมากเป็นอันดับ 6 ของประเทศรองจากท่าอากาศยานนานาชาติสุวรรณภูมิ ท่าอากาศยานนานาชาติดอนเมือง ท่าอากาศยานภูเก็ต ท่าอากาศยานเชียงใหม่ ท่าอากาศยานกระบี่

title: ท่าอากาศยานนานาชาติโอแฮร์

text: ถึงแม้ว่าโอแฮร์จะเป็นท่าอากาศยานหลัก แต่ท่าอากาศยานนานาชาติชิคาโกมิดเวย์ ซึ่งเป็นท่าอากาศยานอันดับสอง อยู่ใกล้กับย่านเศรษฐกิจของชิคาโก (Chicago Loop) มากกว่า

title: การขนส่งในชิคาโก

text: รถไฟในเมืองชิคาโกมีการเชื่อมต่อเข้ากับท่าอากาศยานทั้งสองแห่ง โดยจากในเมืองชิคาโกสามารถเดินทางไปยังท่าอากศยานนานาชาติโอแฮร์ทางสายสีน้ำเงินโดยใช้เวลาประมาณ 40 นาที และจากเมืองชิคาโกไปท่าอากาศยานมิดเวย์ใช้สายสีส้มใช้เวลาเดินทางประมาณ 30 นาที นับจากเขตชิคาโกลูปเขตธุรกิจกลางเมืองชิคาโก

title: เขตกิตนางคาบีซายาอัน

text: ส่วนทางอากาศยาน มีท่าอากาศยานนานาชาติมักตันเซบู ตั้งอยู่ที่เมืองลาปูลาปู เป็นท่าอากาศยานที่มีผู้โดยสารหนาแน่นอันดับที่ 2 ของประเทศ (รองจากท่าอากาศยานนานาชาตินินอย อากีโน) และเป็นเพียง 1 ใน 3 แห่งบนหมู่เกาะวิซายัส ที่ให้บริการเที่ยวบินระหว่างประเทศ (อีกสองแห่ง ได้แก่ ท่าอากาศยานนานาชาติคาลีโบ และท่าอากาศยานนานาชาติอีโลอีโล) ท่าอากาศยานมักตันเซบูยังเป็นฐานการบินหลักของเซบูแปซิฟิกและฟิลิปปินส์แอร์ไลน์ ที่มีจุดหมายปลายทางทั้งในและนอกประเทศ

title: ท่าอากาศยานคิตะกีวชู

text: ท่าอากาศยานคิตะกีวชูเป็นหนึ่งในสี่ท่าอากาศยานในญี่ปุ่น ที่ปฏิบัติการ 24 ชั่วโมง (หลังจาก ท่าอากาศยานนิวชิโตเสะ,ท่าอากาศยานนานาชาติคันไซ, และ ท่าอากาศยานนานาชาติชูบุเซ็นแทรร์)

title: จังหวัดโอซากะ

text: ก่อนจะมีการก่อสร้างท่าอากาศยานนานาชาติคันไซ โอซากะถูกจัดว่าเป็นจังหวัดที่เล็กที่สุดในญี่ปุ่น แต่เมื่อมีการถมทะเลและสร้างเป็นท่าอากาศยานขึ้นมา ก็ทำให้มีพื้นที่เพิ่มจนมีขนาดใหญ่กว่าจังหวัดที่เล็กที่สุดอย่างจังหวัดคางาวะเล็กน้อย

title: ท่าอากาศยานนานาชาติชิคาโกมิดเวย์

text: ท่าอากาศยานนานาชาติชิคาโกมิดเวย์ (Chicago Midway International Airport) หรือเรียกโดยทั่วไปว่า สนามบินมิดเวย์ ตั้งอยู่ที่ชิคาโก รัฐอิลลินอยส์ สหรัฐอเมริกา ห่างจากตัวเมืองไปทางตะวันตกเฉียงใต้ประมาณ 13 กิโลเมตร เป็นท่าอากาศยานรองของสายการบินเซาท์เวสต์แอร์ไลน์ และแอร์ทรานแอร์เวย์

title: ท่าอากาศยานนานาชาติเดนเวอร์

text: ท่าอากาศยานนานาชาติเดนเวอร์ (Denver International Airport) ตั้งอยู่ที่เมืองเดนเวอร์ ในรัฐโคโลราโด สหรัฐอเมริกา เป็นท่าอากาศยานที่มีขนาดพื้นที่ใหญ่ที่สุดในสหรัฐอเมริกา และใหญ่เป็นอันดับที่ 3 ของโลก เป็นรองจากท่าอากาศยานนานาชาติคิงฟาฮัด และท่าอากาศยานนานาชาติมอมทรีอัล-มิราเบล

title: แอร์เอเชีย

text: ประเทศมาเลเซีย กัวลาลัมเปอร์ - ท่าอากาศยานนานาชาติกัวลาลัมเปอร์ ฐานการบินหลัก ปีนัง - ท่าอากาศยานนานาชาติปีนัง ฐานการบินหลัก ยะโฮร์บาห์รู - ท่าอากาศยานนานาชาติเซนัยฐานการบินหลัก โกตากีนาบาลู - ท่าอากาศยานนานาชาติโกตากีนาบาลู ฐานการบินหลัก อลอร์สตาร์ - ท่าอากาศยานอลอร์สตาร์ บินตูลู - ท่าอากาศยานบินตูลู โกตาบารู - ท่าอากาศยานสุลตานอิสมาอีล เปตรา กัวลาเตอเริงกานู - ท่าอากาศยานกัวลาเตอเริงกานู ลาบวน - ท่าอากาศยานลาบวน มีรี - ท่าอากาศยานมีรี กูชิง - ท่าอากาศยานนานาชาติกูชิง ซันดากัน - ท่าอากาศยานซันดากัน ซิบู - ท่าอากาศยานซิบู ตาเวา - ท่าอากาศยานตาเวา เกาะลังกาวี - ท่าอากาศยานนานาชาติลังกาวี ประเทศไทย กรุงเทพมหานคร - ท่าอากาศยานดอนเมือง ภูเก็ต - ท่าอากาศยานภูเก็ต หาดใหญ่ - ท่าอากาศยานหาดใหญ่ กระบี่ - ท่าอากาศยานนานาชาติกระบี่ เชียงใหม่ - ท่าอากาศยานเชียงใหม่ พัทยา - ท่าอากาศยานนานาชาติอู่ตะเภา อุดรธานี - ท่าอากาศยานนานาชาติอุดรธานี ประจวบคีรีขันธ์ - ท่าอากาศยานหัวหิน สาธารณรัฐอินโดนีเซีย บันดาอาเจะฮ์ - ท่าอากาศยานนานาชาติ สุลต่านอีสกันดาร์มูด้า เมดาน - ท่าอากาศยานนานาชาติกัวลานามู เปกันบารู - ท่าอากาศยานนานาชาติ สุลต่าน Syarif Qasim ปาดัง - ท่าอากาศยานนานาชาติปาดัง ปาเล็มบัง - ท่าอากาศยานนานาชาติปาเล็มบัง จาการ์ตา - ท่าอากาศยานนานาชาติซูการ์โน-ฮัตตา บันดุง - ท่าอากาศยานนานาชาติฮุสเซอิน ซัสตราเนการ่า ยอกยาการ์ตา - ท่าอากาศยานนานาชาติอดิสุจิบโต เซมารัง - ท่าอากาศยานนานาชาติ Achmad Yani สุราบายา - ท่าอากาศยานนานาชาติจวนดา บาหลี - ท่าอากาศยานนานาชาติงูระห์ไร เดนปาซาร์ ลอมบอก - ท่าอากาศยานนานาชาติลอมบอก บาลิก์ปาปัน - ท่าอากาศยานนานาชาติบาลิก์ปาปัน มากัซซาร์ - ท่าอากาศยานนานาชาติมากัซซาร์ อูจุง ปาดัง โซโล (สุราการ์ตา) - ท่าอากาศยานนานาชาติโซโล(Adisumarmo) สาธารณรัฐสิงคโปร์ สิงคโปร์ - ท่าอากาศยานสิงคโปร์ชางงี ประเทศบรูไน บันดาร์เซอรีเบอกาวัน - ท่าอากาศยานนานาชาติบันดาร์เซอรีเบอกาวัน ประเทศฟิลิปปินส์ กรุงมะนิลา - สนามบินนานาชาติคลาร์ค ประเทศพม่า ย่างกุ้ง - ท่าอากาศยานนานาชาติย่างกุ้ง ประเทศลาว เวียงจันทน์ - ท่าอากาศยานนานาชาติวัตไต สาธารณรัฐสังคมนิยมเวียดนาม ฮานอย - ท่าอากาศยานนานาชาตินอยไบ โฮจิมินห์ซิตี - ท่าอากาศยานนานาชาติเติ่นเซินเญิ้ต ประเทศกัมพูชา พนมเปญ - ท่าอากาศยานนานาชาติโปเชนตง เสียมราฐ - ท่าอากาศยานนานาชาติเสียมราฐ สาธารณรัฐประชาชนจีน กวางโจว - ท่าอากาศยานนานาชาติกวางโจวไป๋หยุน กุ้ยหลิน - ท่าอากาศยานนานาชาติกุ้ยหลิน เซินเจิ้น - ท่าอากาศยานนานาชาติเซินเจินบาวอัน หนานหนิง - ท่าอากาศยานนานาชาติหนานหนิง คุนหมิง - ท่าอากาศยานนานาชาติคุนหมิงอูเจียป้า เขตบริหารพิเศษฮ่องกง ฮ่องกง - ท่าอากาศยานนานาชาติฮ่องกง เขตบริหารพิเศษมาเก๊า มาเก๊า - ท่าอากาศยานนานาชาติมาเก๊า สาธารณรัฐจีน ไทเป - ท่าอากาศยานนานาชาติไต้หวันเถาหยวน ประเทศอินเดีย โกลกาตา - ท่าอากาศยานนานาชาติเนตาจิสุภาสจันทรโภส เจนไน - ท่าอากาศยานนานาชาติเชนไน บังคาลอร์ - ท่าอากาศยานนานาชาติบังคาลอร์ โคชิ - ท่าอากาศยานนานาชาติโกชิ ติรุจิรัปปัลลิ - ท่าอากาศยานนานาชาติติรุจิรัปปัลลิ

title: โอลิมปิกฤดูร้อน 2020

text: มหานครโตเกียวได้ตั้งกองทุนสำรองจำนวน 400 พันล้านเยน (มากกว่า 3 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) เพื่อให้ครอบคลุมค่าใช้จ่ายของการเป็นเจ้าภาพโอลิมปิกครั้งนี้ รัฐบาลญี่ปุ่นกำลังพิจารณาความจุของท่าอากาศยานนานาชาติโตเกียว และท่าอากาศยานนานาชาตินะริตะ เพื่อที่จะขยายให้รองรับการแข่งขันครั้งนี้ รวมถึงโครการสร้างรางรถไฟสายใหม่ ซึ่งมีการวางแผนที่จะเชื่อมโยงสนามบินทั้งสองจะสิ้นสุดที่สถานีรถไฟโตเกียว เพื่อลดระยะเวลาการเดินทางจากสถานีรถไฟโตเกียวไปยังท่าอากาศยานนานาชาติโตเกียวจาก 30 นาที เหลือ 18 นาที และจากสถานีรถไฟโตเกียวไปยังท่าอากาศยานนานาชาตินะริตะจาก 55 นาที เหลือ 36 นาที โดยโครงการนี้ต้องใช้งบประมาณ 400 พันล้านเยน นอกจากภาครัฐแล้ว ภาคเอกชนยังสนับสนุนการลงทุนอีกด้วย แต่บริษัทรถไฟอีสต์ เจอาร์ ก็ยังมีการวางแผนเส้นทางรถไฟใหม่จากสถานีรถไฟทามาชิไปยังท่าอากาศยานนานาชาติโตเกียวด้วยเช่นกัน กองทุนนี้ยังมีการวางแผนที่จะเร่งโครงการทางพิเศษชุโตะ ทางพิเศษโตเกียวไงคัน ทางพิเศษเคนโอะ และปรับปรุงทางด่วนอื่นๆในพื้นที่ นอกจากนี้ยังมีแผนที่จะขยายระบบคมนาคมไร้คนขับ (สายยุริกะโมะเมะ) จากสถานีที่มีอยู่คือ สถานีโทะโยะซุ ไปยังอาคารใหม่ของสถานีคาจิโดกิ ซึ่งผ่านหมู่บ้านนักกีฬา แม้ว่ายุริกะโมะเมะยังไม่สามารถที่จะให้บริการ ซึ่งเพียงพอต่อการใช้บริการเป็นจำนวนมากในเขตโอะไดบะ ที่เป็นหนึ่งในพื้นที่บริการของยุริกะโมะเมะ

title: แอร์อัสตานา

text: แอร์อัสตานา () เป็นสายการบินแห่งชาติของคาซัคสถาน มีที่ตั้งที่ อัลมาตี คาซัคสถาน มีฐานการบินหลักที่ ท่าอากาศยานนานาชาติอัสมาตี และอีกที่คือท่าอากาศยานนานาชาติอัสตานา

title: ออล นิปปอน แอร์เวย์

text: ออลนิปปอนแอร์เวย์ (All Nippon Airways) หรือ บริษัท เดินอากาศเซ็งนิปปง มหาชนจำกัด () หรือย่อว่า ANA เป็นสายการบินที่ใหญ่ที่สุดในประเทศญี่ปุ่น มีสำนักงานใหญ่อยู่ในกรุงโตเกียว ประเทศญี่ปุ่น และมีท่าอากาศยานหลักนานาชาติคือ ท่าอากาศยานนานาชาตินาริตะ และ ท่าอากาศยานนานาชาติคันไซ (โอซาก้าใต้) และมีท่าอากาศยานหลักภายในประเทศคือ ท่าอากาศยานนานาชาติโตเกียว ท่าอากาศยานนานาชาติโอซะกะ ท่าอากาศยานชูบุเซ็นแทรร์ (นาโกย่า) และ ท่าอากาศยานชินชิโตเสะ (ซัปโปโร)

title: ท่าอากาศยานนานาชาติโอแฮร์

text: นอกจากนี้ยังมีท่าอากาศยานนานาชาติชิคาโก/ร็อคฟอร์ด ในเมืองร็อคฟอร์ด ที่มีความพยายามเสนอตัวเป็นทางเลือกเพื่อลดความแออัดของโอแฮร์ ปัญหาที่สำคัญของท่าอากาศยานแห่งนี้ก็คือ การจราจรระหว่างท่าอากาศยานกับโอแฮร์กับตัวเมืองชิคาโก ที่ยังไม่พร้อมที่ระรองรับการขยายตัว แต่นายกเทศมนตรีคนปัจจุบันของเมืองร็อคฟอร์ด แลร์รี่ มอร์ริสซีย์ ก็ได้เร่งสร้างระบบรถไฟความเร็วสูงระหว่างชิคาโก/ร็อคฟอร์ดและโอแฮร์ เพื่อสร้างโอกาสของท่าอากาศยานในอนาคต

title: ท่าอากาศยานนานาชาติโอแฮร์

text: ท่าอากาศยานนานาชาติเจเนรัลมิตเชลล์ ในมิลวอกี รัฐวิสคอนซิน เป็นท่าอากาศยานอีกแห่งหนึ่งที่เสนอตัวเป็นทางเลือกของเมืองชิคาโก และเมืองทางตอนเหนือของอิลลินอยส์ และยังมีระบบรถไฟแอมแทร็ก เชื่อมต่อระหว่างท่าอากาศยานมิตเชลล์และเมืองชิคาโกอยู่แล้ว

title: ชิคาโก แอล สายสีส้ม

text: ชิคาโก แอล สายสีส้ม เป็นเส้นทางรถไฟฟ้าส่วนหนึ่งของชิคาโก แอล มหานครชิคาโก มีระยะทาง (เวลาในการเดิน 35 นาที) เส้นทางระดับดินและยกระดับ เชื่อมต่อกับท่าอากาศยานนานาชาติชิคาโกมิดเวย์ ผู้โดยสารเฉลี่ยวันละ 63,037 คน

title: ท่าอากาศยานสุวรรณภูมิ

text: มีเที่ยวบินจาก ซานฟรานซิสโก แวะพักที่ ท่าอากาศยานนานาชาตินาริตะ ทำการบินโดย ยูไนเต็ดแอร์ไลน์ ในเที่ยวบินที่ UA837 เที่ยวบินจาก ท่าอากาศยานนานาชาติโอแฮร์ ชิคาโก แวะพักที่ ท่าอากาศยานนานาชาตินาริตะ ทำการบินโดย ยูไนเต็ดแอร์ไลน์ ในเที่ยวบินที่ UA881

title: ท่าอากาศยานนานาชาติกุ้ยหยางหลงตงเป่า

text: ท่าอากาศยานนานาชาติกุ้ยหยางหลงตงเป่า เป็นท่าอากาศยานในเมืองกุ้ยหยาง เมืองศูนย์กลางของมณฑลกุ้ยโจว ทางตะวันตกเฉียงใต้ของประเทศจีน เปิดใช้งานเมื่อวันที่ 28 พฤษภาคม ค.ศ. 1997 และใช้ชื่อปัจจุบันมาตั้งแต่วันที่ 19 มกราคม ค.ศ. 2006 อยู่ห่างจากใจกลางเมืองกุ้ยหยางประมาณ 11 กิโลเมตร สนามบินมีพื้นที่ 4 ตารางกิโลเมตร มีทางวิ่งยาว 3,200 เมตร กว้าง 45 เมตร สามารถรองรับเครื่องบินขนาดกว้างอย่าง Boeing 747 และ Airbus A330 ได้ อาคารผู้โดยสารมีพื้นที่ 34,000 ตารางเมตร รองรับผู้โดยสารได้ 2,000 คนต่อชั่วโมง โดยท่าอากาศยานนานาชาติกุ้ยหยางถือเป็นศูนย์กลางท่าอากาศยานทางภาคใต้ของจีน

title: ท่าอากาศยานนานาชาตินินอย อากีโน

text:
ท่าอากาศยานนานาชาตินินอย อากีโน () หรือ ท่าอากาศยานนานาชาติมะนิลา () เป็นท่าอากาศยานหลักของประเทศฟิลิปปินส์ มีพื้นที่บริการในมะนิลาและเขตปริมณฑล ท่าอากาศยานตั้งอยู่ระหว่างเขตติดต่อระหว่างสองเมืองคือปาไซกับปาราแนก ประมาณ 7 กิโลเมตรทางใต้ของมะนิลาและทางตะวันตกของมากาตี ท่าอากาศยานแห่งนี้ได้ถูกจัดอันดับเป็นท่าอากาศยานยอดแย่ที่สุดของโลกติดกันสามปีซ้อนระหว่าง
พ.ศ. 2554-2556

title: การขนส่งในชิคาโก

text: ชิคาโกมีสนามบินขนาดใหญ่อยู่ 2 แห่ง คือ ท่าอากาศยานนานาชาติโอแฮร์ และ ท่าอากาศยานนานาชาติชิคาโกมิดเวย์ และท่าอากาศยานพาณิชย์ขนาดเล็กอีกหลายแห่งโดยรอบ อาทิ ท่าอากาศยานนานาชาติแกรี/ชิคาโก และ ท่าอากาศยานนานาชาติชิคาโกร็อกฟอร์ด และลานเฮลิคอปเตอร์สาธารณะ ชิคาโกเวอร์ทีพอร์ต

title: ท่าอากาศยานนานาชาติโอแฮร์

text: ในปีพ.ศ. 2538 เมืองชิคาโก และเมืองแกรี่ ในรัฐอินดีแอนา ได้จับมือกันตั้งกรรมการบริหารท่าอากาศยานนานาชาติแกรี่/ชิคาโกขึ้นมาปรับปรุงท่าอากาศยานแห่งนี้ขึ้นมาเป็นท่าอากาศยานอันดับ 3 ที่รองรับเมืองชิคาโก แต่แผนปฏิบัตินี้มีขนาดเล็กกว่าข้อเสนอปรับปรุงท่าอากาศยานอับบราฮัม ลินคอล์น แต่แกรี่/ชิคาโกก็มีความพร้อมตรงที่มีขนาดพื้นที่ใหญ่กว่าชิคาโกมิดเวย์ รวมทั้งมีทางวิ่งให้บริการที่ยาวกว่าทางวิ่งที่ยาวที่สุดของชิคาโกมิดเวย์ อย่างไรก็ตามรัฐบาลรัฐอิลลินอยส์ก็ไม่ได้เห็นพ้องกับเมืองชิคาโกเท่าใดนัก มีเพียงผู้ว่าการรัฐอินเดียนา มิตช์ แดเนียลส์ ที่ให้การสนับสนุนเงินทุนพัฒนาท่าอากาศยาน ซึ่งขณะนี้กำลังก่อสร้างขยายขนาดทางวิ่งอยู่ และองค์กรการบินสหรัฐอเมริกา (FAA) ก็เห็นชอบกับโครงการนี้ และเห็นความจำเป็นในการขยายขีดความสามารถทั้งของโอแฮร์ และแกรี่/ชิคาโก เพื่อรองรับเมืองชิคาโก

text: ท่าอากาศยานนานาชาติอังโตนีอู การ์ลูช โชบิง (), หรือชื่อเก่าที่นิยมเรียกกันคือ ท่าอากาศยานนานาชาติกาเลียโอ เป็นท่าอากาศยานที่ใหญ่ที่สุดของประเทศบราซิล และเป็นหนึ่งในสองท่าอากาศยานของนครริโอเดจาเนโร อย่างไรก็ตาม แม้ว่าสนามบินแห่งนี้จะใหญ่ที่สุดในบราซิลในแง่พื้นที่ แต่ก็มีปริมาณผู้โดยสารมากอยู่ในอันดับ 4 ของประเทศ ซึ่งท่าอากาศยานในบราซิลที่มีผู้โดยสารมากที่สุดคือท่าอากาศยานนานาชาติกัวรูลลูสในเซาเปาโล

title: ท่าอากาศยานนานาชาติโอแฮร์

text: เมืองชิคาโกได้อนุมัติวงเงินทุน 6 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ เพื่อเพิ่มประสิทธิภาพของท่าอากาศยานอีกร้อยละ 60 และลดความล่าช้าลงประมาณร้อยละ 79[6] โดยแผนงานนี้ได้รับอนุมัติจากการท่าอากาศยานสหรัฐอเมริกาเมื่อเดือนตุลาคม พ.ศ. 2549 ซึ่งเกี่ยงข้องกับการขยายพื้นที่ของท่าอากาศยานและอาคารผู้โดยสาร โดยจะมีทางวิ่ง 4 เส้น ที่สร้างเพิ่ม และรื้อถอนออกไป 3 เส้น ซึ่งจะทำให้มีทางวิ่งขนานกันทั้งหมด 8 เส้น คล้ายกับกรณีของดัลลาส โดยจะทำให้โอแฮร์ขยายขีดความสามารถที่จำกัดเพื่อที่โอแฮร์จะไม่เพลี้ยงพล้ำให้กับท่าอากาศยานใดๆ ในกรณีของจำนวนผู้โดยสารในอนาคต แผนการปรับปรุงนี้ได้เริ่มลงมือก่อสร้างแล้ว หลังจากที่เกิดความล่าช้ามานาน และทางวิ่งใหม่เส้นแรกคาดว่าจะแล้วเสร็จในปีพ.ศ. 2551-2552 และจะขยายอาคารผู้โดยสาร 3 และ 5 ส่วนอาคารผู้โดยสารหลังใหม่จะตั้งอยู่สุดทางฝั่งตะวันตกของพื้นที่ พร้อมกับทางเข้าออกใหม่ อย่าไรก็ตามจะต้องมีการเวนคืนที่ดินบางส่วน ประมาณ 2,800 ครัวเรือน โครงการนี้จะทำให้ท่าอากาศยานแห่งนี้สามารถรองรับการจราจรได้มากกว่า 3,800 เที่ยวบินต่อวัน เพิ่มขึ้นจากปัจจุบันที่ประมาณ 2,700 เที่ยวบินต่อวัน และจะทำให้ความสามารถในการรองรับจำนวนผู้โดยสารเพิ่มขึ้นตามไปด้วย

title: ท่าอากาศยานนานาชาติโอแฮร์

text: สัญญาของบริษัทดักลาส แอร์คราฟต์ สิ้นสุดลงในปีพ.ศ. 2488 และแม้ว่าตามแผนการจะสร้างที่ผลิตเครื่องบินพาณิชย์ แต่บริษัทก็เลือกที่ผลิตจากทางภาคตะวันตกมากกว่า และถึงแม้บริษัทดักลาสจะออกจากพื้นที่ไป แต่ชื่อของท่าอากาศยานยังคงใช้ท่าอากาศยานออร์คาร์ด เพลส และในปีพ.ศ. 2488 นั้นเอง เมืองชิคาโกได้เข้ามาใช้พื้นที่แห่งนี้สำหรับรองรับความต้องการการบินในอนาคต และถึงแม้ว่ารหัสสนามบิน IATA จะยังคงใช้ ORD ที่มีที่มาจากชื่อเดิม แต่ก็ได้มีการเปลี่ยนชื่อท่าอากาศยานใหม่ในปีพ.ศ. 2492 ตามชื่อของ เอ็ดเวิร์ด บุตช์ โอแฮร์ (Edward "Butch" O'Hare) นักบินเครื่องบินรบในช่วงสงครามโลกครั้งที่ 2 ผู้ซึ่งได้รับเหรียญกล้าหาญ Medal of Honor

title: ท่าอากาศยานนานาชาติอัลมาตี

text: ท่าอากาศยานนานาชาติอัสมาตี (, , "Mezhdunarodnyy Aeroport Almaty") เป็นท่าอากาศยานนานาชาติของคาซัคสถาน ห่างจากกรุงอัลมาตีไปทางตะวันออกเฉียงเหนือ ท่าอากาศยานนานาชาติมีการขนส่งผู้โดยสารถึงร้อยละ 68 ในคาซัคสถาน ในปี 2012 ท่าอากาศยานนานาชาติได้รองรับผู้โดยสารเป็นจำนวนรวมทั้งสิ้น 4,003,004 คน

title: ท่าอากาศยานนานาชาติโอแฮร์

text: จนกระทั่งช่วงต้นทศวรรษ 1950 (พ.ศ. 2493) ท่าอากาศยานนานาชาติชิคาโกมิดเวย์ ซึ่งเป็นท่าอากาศยายหลักของชิคาโกมาตั้งแต่พ.ศ. 2474 นั้นคับแคบและหนาแน่น แม้ว่าจะได้มีการขยายแล้วก็ตาม และยังไม่สามารถรองรับเครื่องบินเจ็ตรุ่นใหม่ได้ เมืองชิคาโกและการท่าอากาศยานสหรัฐอเมริกา (FAA) หันมาพัฒนาโอแฮร์ให้เป็นท่าอากาศยานหลักของชิคาโกแทน เที่ยวบินพาณาชย์เที่ยวแรกเริ่มให้บริการในปีพ.ศ. 2498 หลังจากนั้นได้สร้างอาคารผู้โดยสารระหว่างประเทศขึ้นในปีพ.ศ. 2501 แต่เที่ยวภายภายในประเทศเส้นทางหลักยังคงใช้ที่มิดเวย์จนกระทั่งการขยายของโอแอร์แล้วเสร็จในปีพ.ศ. 2505 การย้ายที่บินภายในประเทศจากมิดเวย์มายังโอแฮร์ ทำให้โอแฮร์กลายเป็นท่าอากาศยานที่หนาแน่นที่สุดของโลก รองรับผู้โดยสาร 10 ล้านคนต่อปี และในระยะเวลาเพียง 2 ปี จำนวนผู้โดยสารเพิ่มขึ้นเป็นสองเท่า ในปีพ.ศ. 2540 จำนวนผู้โดยสารถึงระดับ 70 ล้านคน และขณะนี้เพิ่มเป็น 80 ล้านคนต่อปี

title: ท่าอากาศยานนานาชาติชิคาโกมิดเวย์

text: ท่าอากาศยานนานาชาติชิคาโกมิดเวย์รองรับผู้โดยสาร 18,868,388 คน ในปีพ.ศ. 2549 ทำให้เป็นท่าอากาศยานที่มีความหนาแน่นเป็นอันดับ 2 ของชิคาโก เป็นรองจากท่าอากาศยานนานาชาติโอแฮร์ และอยู่เหนือกว่าท่าอากาศยานนานาชาติแกรี/ชิคาโก และท่าอากาศยานนานาชาติชิคาโก/ร็อคฟอร์ด