query: เสือชีตาห์มีที่อยู่อาศัยในทุ่งหญ้าสะวันนาใช่หรือไม่?

title: เสือชีตาห์

text: เสือชีตาห์ (English: Cheetah) เป็นเสือเล็กชนิดหนึ่ง เนื่องไม่สามารถส่งเสียงคำรามได้ แต่จากรูปร่างภายนอก ทำให้นิยมเรียกกันว่า เสือชีตาห์ เสือชีตาห์มีที่อยู่อาศัยในทุ่งหญ้าสะวันนา เป็นสัตว์ที่วิ่งได้เร็วมากวิ่งได้เร็วประมาณ 110–120 กิโลเมตรต่อชั่วโมง จัดเป็นสัตว์บกที่วิ่งเร็วที่สุดในโลก[2] เป็นผลมาจากความสามารถในการโค้งงอของกระดูกสันหลังในการเคลื่อนที่และเมื่อพุ่งตัวกระดูกสันหลังจะเหยียดออก ปัจจุบันเสือชีตาห์ลดจำนวนลงในทวีปเอเชียเหลืออยู่แค่ในอิหร่านไม่เกิน 20 ตัว ส่วนในแอฟริกาประมาณการว่าเหลืออยู่ราว 4,000 ตัวเท่านั้น

title: ลิงบาบูนเหลือง

text: พบกระจายพันธุ์ในแอฟริกาตะวันออก เช่น เคนยา, แทนซาเนีย, ซิมบับเว และบอตสวานา มีพฤติกรรมและอุปนิสัยคล้ายกับลิงบาบูนชนิดอื่น ๆ คือ อาศัยอยู่รวมกันเป็นฝูงใหญ่ในทุ่งหญ้าสะวันนา และป่าโปร่ง กินอาหารได้หลากหลายทั้งพืชและเนื้อสัตว์ เช่น รากไม้, เมล็ดพืช, ใบไม้, หญ้า, ผลไม้ และสัตว์ขนาดเล็ก

title: เสือ

text: เสือเป็นสัตว์ที่มีขนปกคลุมทั่วทั้งร่างกาย และลายของเสือนับว่ามีรูปแบบที่สวยงามโดดเด่นกว่าลายของสัตว์ชนิดอื่น ความสวยงามของลายเสือเป็นสิ่งล่อตาล่อใจให้มนุษย์ออกล่าเพื่อเอาหนังมาทำเป็นเครื่องประดับบ้านหรือเครื่องนุ่งห่ม เช่นหนังของเสือโคร่ง เสือดาว เป็นที่น่าสงสัยว่าเสือแต่ละชนิดนั้นมีลายขนที่แตกต่างกัน เช่น ลายดอก ลายจุด ลายทางยาวหรือสีขนที่เรียบ ๆ ไม่มีลวดลาย เนื่องจากลายของเสือนั้นเกิดจากอิทธิพลของสภาพแวดล้อมที่เสืออาศัย เพราะเสือจะใช้ลายและสีขนเพื่อปกปิดตัวจากศัตรูหรือใช้สำหรับพรางตัวในการออกล่าเหยื่อ เช่น สิงโต จะมีขนสีน้ำตาลปนเหลืองที่กลมกลืนกับทุ่งหญ้าในแอฟริกา เสือไฟหรือแมวป่าที่ออกล่าเหยื่อในบริเวณทุ่งหญ้าเตี้ย ๆ จึงไม่มีลายไว้สำหรับพรางตัว

title: ทุ่งหญ้า

text: ทุ่งหญ้า () เป็นพื้นที่ซึ่งพืชพรรณส่วนใหญ่เป็นหญ้า (Poaceae) แต่ยังพบพืชวงศ์กก (Cyperaceae และ Juncaceae) ได้ ทุ่งหญิงเกิดตามธรรมชาติในทุกทวีป ยกเว้นทวีปแอนตาร์กติกา ทุ่งหญ้าพบในภูมินิเวศ (ecoregion) ส่วนใหญ่ของโลก ตัวอย่างเช่น มีการจำแนกห้าภูมินิเวศบนดินทุ่งหญ้าเขตอบอุ่น สะวันนาและชีวนิเวศทุ่งไม้พุ่ม (shrubland) เป็นห้าประเภท ซึ่งเป็นหนึ่งในแปดเขตชีวภาพของโลก

title: เสือชีตาห์

text: เสือชีตาห์พบในทวีปแอฟริกาตั้งแต่ตอนใต้ของทะเลทรายสะฮารา บริเวณทุ่งหญ้าในตะวันออก และตอนใต้ของแอฟริกา นอกจากนี้ยังพบในอินเดีย บางส่วนของอิหร่านและอัฟกานิสถาน

title: ดิก-ดิก

text: ดิก-ดิก ตัวผู้เท่านั้นที่จะมีเขา ลักษณะเขาแหลมสั้น ความยาวประมาณ 3–7.5 เซนติเมตร เป็นสัตว์ที่อาศัยอยู่ในภูมิประเทศที่เป็นพุ่มไม้ที่เป็นหนามแหลมจำพวกอะเคเซียเชื่อมต่อกับทุ่งหญ้าสะวันนา เพื่อป้องกันตัวเองจากสัตว์นักล่า โดยต้องอยู่ใกล้แหล่งน้ำ

title: เสือชีตาห์

text: การเลี้ยงเสือชีตาห์มีผู้แนะนำให้แยกตัวผู้และตัวเมียไว้ต่างหาก ให้นำมารวมกันเฉพาะระยะผสมพันธุ์เท่านั้น หลังจากผสมพันธุ์กันแล้วมันคงอยู่ด้วยกันอีกนานไม่แยกจากกันทันทีเหมือนสัตว์อื่นบางชนิด เคยพบพ่อช่วยเลี้ยงลูกอ่อนด้วย แต่ก็มีรายงานพ่อและแม่กินลูก เหมือนกัน โดยเฉพาะแม่เสือสาวมักไม่ค่อยรับลูกและไม่ยอมให้ลูกกินนม การพยายามแยกลูกมาเลี้ยงเอง ยังไม่มีใครทำสำเร็จ

title: ธงชาติแกมเบีย

text: แถบสีแดง หมายถึงดวงอาทิตย์และทุ่งหญ้าสะวันนา สีน้ำเงินหมายถึงแม่น้ำแกมเบียซึ่งไหลผ่านกลางประเทศ กั้นกลางระหว่างป่าไม้และทุ่งหญ้าสะวันนา สีเขียวหมายถึงผืนแผ่นดินและป่าไม้ สีขาวหมายถึงสันติภาพ จะเห็นได้ชัดว่า ธงชาติแกมเบียไม่มีสัญลักษณ์ในที่สื่อถึงความคิดทางการเมืองเลย

title: แรดดำตะวันตก

text: แรดดำตะวันตก หรือ แรดดำแอฟริกันตะวันตก () เป็นสปีชีส์ย่อยหายากของแรดดำ การสำรวจล่าสุดไม่พบแม้แต่เพียงตัวเดียว และใน ค.ศ. 2011 มันถูกประกาศว่าสูญพันธุ์โดย IUCN ครั้งหนึ่งมันเคยอาศัยอยู่กระจัดกระจายในทุ่งหญ้าสะวันนาแห่งแอฟริกากลางตะวันตก แต่ถูกบุกรุกล่า

title: สะวันนา

text: สะวันนา () เป็นระบบนิเวศทุ่งหญ้าที่มีลักษณะไม้ต้นมีที่ว่างกว้างจนร่มไม้ไม่ปิด ร่มไม้เปิดทำให้แสงถึงพื้นเพียงพอเพื่อสนับสนุนชั้นไม้ล้มลุกซึ่งประกอบด้วยหญ้าเป็นหลัก

title: นกเงือกดินใต้

text: พบกระจายพันธุ์ตั้งแต่ีตอนเหนือของนามิเบียและแองโกลา, ทางตอนเหนือของแอฟริกาใต้, บุรุนดีและเคนยา โดยอาศัยอยู่ในพื้นที่ ๆ เป็นทุ่งหญ้าสะวันนาที่มีต้นไม้ขนาดใหญ่สำหรับการทำรัง โดยมีหญ้าไม่สูงแต่ขึ้นหนาทึบสำหรับหาอาหาร บางครั้งอาจพบเห็นออกหาอาหารเป็นกลุ่ม

title: เสือชีตาห์

text: เสือชีตาห์มีชนิดย่อยทั้งหมด 6 ชนิด ได้แก่[3]

title: ช้าง

text: ภายใต้การจำแนกสองสปีชีส์ใหม่นี้ "Loxodonta africana" หมายความถึงแต่ช้างสะวันนา ซึ่งเป็นช้างที่มีขนาดใหญ่ที่สุด โดยเป็นสัตว์บกที่มีขนาดใหญ่ที่สุด เพศผู้มีความสูงระหว่าง 2.2 ถึง 8.7 เมตรเมื่อวัดจากพื้นถึงไหล่ และหนัก 2,700 กิโลกรัม โดยตัวที่หนักที่สุดนั้นมีบันทึกไว้ที่ 9,000 กิโลกรัม เพศเมียตัวเล็กกว่า สูงจากพื้นถึงไหล่วัดได้ 3 เมตร ช้างสะวันนามักจะพบได้ในทุ่งหญ้าเปิด บึงและริมทะเลสาบ มีถิ่นที่อยู่อาศัยครอบคลุมเขตซะวันนาแถบตอนใต้ของทะเลทรายสะฮารา

title: รายชื่อโปเกมอน (1–51)

text: นิโดรินาดูเชื่องและสบาย ๆ กว่านิโดริโน มันเป็นแม่ที่เอาใจใส่ เคี้ยวอาหารให้ลูกของมัน แม้ว่ามันไม่ชอบต่อสู้นัก เมื่อมันต่อสู้ มันจะใช้กรงเล็บและกัด นิโดรินาแสดงความผูกพันกับนิโดรินาและสายพันธุ์เดียวกัน และมันจะหงุดหงิดเมื่อถูกแยก อย่างไรก็ตาม เมื่อมันโกรธ นิโดรินาจะเป็นศัตรูที่น่ากลัว สามารถกรีดร้องเป็นเสียงคลื่นความถี่สูง (ultrasonic) เพื่อให้คู่ต่อสู้สับสน นิโดรินาอาศัยอยู่ในทุ่งหญ้าสะวันนาและที่ราบอากาศร้อน อาศัยร่วมกับนิโดริโน พวกมันพบได้ง่ายในคันโต แต่หายากในซินโน

title: นกกะรางหัวขวาน

text:
ที่อยู่ของนกต้องมีองค์ประกอบสองอย่าง คือ
มีพื้นโล่งหรือมีใบและหญ้าน้อยเพื่อที่จะหาอาหาร
และเวิ้งที่อยู่ที่พื้นผิวแนวตั้งต่าง ๆ เช่นต้นไม้ หน้าผา กำแพง กล่องที่ทำให้นกอยู่ กองฟาง หรือแม้แต่รังสัตว์ขุดในดินที่สัตว์เจ้าของทิ้งไปแล้ว
เนื่องจากว่า องค์เหล่านี้หาได้ในระบบนิเวศน์มากมาย
ดังนั้น นกจึงสามารถเข้าไปอยู่ในที่ต่าง ๆ เช่น ทุ่งโล่ง ทุ่งหญ้าสเตปป์มีต้นไม้ ทุ่งหญ้าสะวันนา ป่าละเมาะ ที่โล่งในป่า และป่าเบญจพรรณ
สปีชีส์ย่อยในเกาะมาดากัสการ์ยังสามารถเข้าไปอยู่ในป่าใหญ่ที่ทึบกว่าอีกด้วย
การปรับนิเวศน์ธรรมชาติเพื่อการเพาะปลูกเกษตรกรรม มีผลให้นกกะรางหัวขวานมีเพิ่มขึ้นในสวน ไร่ และนา
แต่ว่า การทำเกษตรกรรมอย่างกว้างขวางในพื้นที่ ก็จะลดจำนวนของนกลงได้ด้วย
การล่านกเป็นปัญหาในยุโรปตอนใต้และในเอเชีย

title: ทะเลทรายคาลาฮารี

text: จากการที่มีพอมีฝนตกอยู่บ้าง ทำให้ทะเลทรายคาลาฮารี ได้ชื่อว่าเป็นทะเลทรายที่อุดมสมบูรณ์และเปียกชื้นที่สุดของแอฟริกา มีสัตว์ป่าอาศัยอยู่มาก สภาพภูมิประเทศเป็นทุ่งหญ้าสลับกับต้นไม้ มีลักษณะคล้ายทุ่งสะวันนา ในอดีตทะเลทรายคาลาฮารีเคยมีพื้นที่กว้างขวางไปจรดถึงทะเลทรายสะฮาราทางตอนเหนือ ปัจจุบันอุณหภูมิในช่วงเวลากลางวันที่แดดร้อนจัดอาจสูงได้ถึง 70 องศาเซลเซียสบนพื้นดิน และในเวลากลางคืนก็มีอุณหภูมิถึงขั้นติดลบ

title: ชีวนิเวศ

text:
ไบโอมทุ่งหญ้าเขตอบอุ่น
ไบโอมสะวันนา.
ไบโอมทะเลทราย
ไบโอมทุนดรา

title: เสือชีตาห์

text: อาศัยอยู่ตามลำพัง ตัวผู้ที่เป็นพี่น้องกันจะรวมกลุ่มกันอยู่ และมีอาณาเขตร่วมกัน เสือชีตาห์เป็นสัตว์ที่วิ่งได้เร็วที่สุดในโลก สามารถทำความเร็วได้ถึง 80 ไมล์ต่อชั่วโมง แต่มันจะวิ่งได้เพียงระยะสั้นเท่านั้น อาหารของมัน ได้แก่ กวางขนาดเล็ก เสือชีตาห์สามารถฝึกให้เชื่องได้ง่าย ในสมัยโบราณมักถูกนำมาฝึกให้ล่าสัตว์ ชอบอาศัยอยู่ในทุ่งหญ้าแห้งแล้ง ปีนต้นไม้ไม่เก่ง แต่กระโดดได้สูงถึง 4.5 เมตร ใช้การถ่ายปัสสาวะเป็นเครื่องกำหนดอาณาเขตของมัน ชอบล่าเหยื่อเป็นกลุ่มเล็ก ๆ โดยซ่อนตัวบนที่สูงกว่าเหยื่อ เมื่อพบเหยื่อจะหมอบคลานเข้าไปหาและจะอยู่ใต้ลม พอเข้าใกล้เหยื่อ จะใช้เท้าหน้าตะบบให้เหยื่อล้มลงแล้วกัดที่คอ ชอบกินเลือดสด ๆ และเครื่องใน มีตับ ไต หัวใจ และจมูก ลิ้น ตา เนื้อที่หัวซี่โครงและขา นอกนั้นไม่ค่อยกิน มันไม่ลากซากไปกินและไม่หวนกลับมากินซากเดิมอีก ซากเน่าปกติไม่กิน นอกจากหิวจัดจริง ๆ เสือชีตาห์แม้จะปราดเปรียวบนพื้นดิน แต่ก็สามารถปีนต้นไม้ได้และเก่ง โดยสามารถไต่ไปมาตามต้นไม้อย่างคล่องแคล่วด้วย ในเวลากลางคืนมีระบบสายตาที่มองเห็นได้เป็นอย่างดี

title: ความหลากหลายทางชีวภาพ

text: ความหลากหลายระหว่างระบบนิเวศเป็นความหลากหลายทางชีวภาพซึ่งซับซ้อน สามารถเห็นได้จากความแตกต่างระหว่างระบบนิเวศประเภทต่างๆ เช่น ป่าดงดิบ ทุ่งหญ้า ป่าชายเลน ทะเลสาบ บึง หนอง ชายหาด แนวปะการัง ตลอดจนระบบนิเวศที่มนุษย์สร้างขึ้น เช่น ทุ่งนา อ่างเก็บน้ำ หรือแม้กระทั่งชุมชนเมืองของเราเอง ในระบบนิเวศเหล่านี้ สิ่งมีชีวิตก็ต่างชนิดกัน และมีสภาพการอยู่อาศัยแตกต่างกัน

title: ภูมิอากาศแบบมรสุมเขตร้อน

text: ภูมิอากาศแบบมรสุมเขตร้อนมีอุณหภูมิเฉลี่ยมากกว่า 18 องศาเซลเซียสในทุก ๆ เดือน และมีฤดูฝนและฤดูแล้งเหมือนภูมิอากาศแบบทุ่งหญ้าสะวันนา เดือนที่แห้งแล้งที่สุดในภูมิอากาศแบบมรสุมเขตร้อนนั้นมีปริมาณหยาดน้ำฟ้าน้อยกว่า 60 มิลลิเมตร ภูมิอากาศแบบนี้นั้นดูเหมือนจะมีการเปลี่ยนแปลงอุณหภูมิในแต่ละช่วงของปีน้อยกว่าภูมิอากาศแบบทุ่งหญ้าสะวันนา ภูมิอากาศลักษณะนี้มีฤดูที่แล้งที่สุดอยู้ในช่วงวันเหมายันหรือหลังจากนั้น

title: ไก่ต๊อก

text: มีพฤติกรรมการจับคู่เพียงคู่เดียวตลอดชีวิต อาศัยอยู่รวมกันเป็นฝูง บางครั้งอาจมีสมาชิกได้ถึง 100 ตัว แพร่กระจายพันธุ์ทั่วไปในทวีปแอฟริกา หากินตามพื้นดินมากกว่าจะขึ้นต้นไม้ จะบินหรือขึ้นต้นไม้ต่อเมื่อจำเป็น เช่น หนีศัตรู มักอาศัยอยู่ตามป่าโปร่งและทุ่งหญ้าสะวันนา ในธรรมชาติมักตกเป็นอาหารของสัตว์กินเนื้อชนิดต่าง ๆ เช่น ลิงบาบูน, เสือชีตาห์, ไฮยีนา, หมาจิ้งจอก, เสือดาว และนิยมเลี้ยงเป็นสัตว์เลี้ยงสวยงามและบริโภคเนื้อและไข่เป็นอาหารสำหรับมนุษย์

title: ภูมิอากาศแบบทุ่งหญ้าสะวันนา

text:
ภูมิอากาศแบบทุ่งหญ้าสะวันนา หรือ ภูมิอากาศแบบทุ่งหญ้าเมืองร้อน เป็นประเภทของภูมิอากาศซึ่งได้รับการแบ่งประเภทตามระบบการแบ่งเขตภูมิอากาศแบบเคิพเพินให้แทนด้วยตัวอักษร "Aw" และ "As"
ภูมิอากาศแบบทุ่งหญ้าสะวันนามีอุณหภูมิเฉลี่ยในแต่ละเดือนมากกว่า 18 องศาเซลเซียสในทุก ๆ เดือนของปี และสามารถกล่าวได้ว่ามีฤดูแล้ง โดยฤดูที่แล้งที่สุดมีปริมาณหยาดน้ำฟ้าน้อยกว่า 60 มิลลิเมตร โดยภูมิอากาศแบบทุ่งหญ้าสะวันนานี้มีปริมาณน้ำฝนต่ำกว่าภูมิอากาศแบบมรสุมเขตร้อน และมีฤดูแล้งที่มากกว่าอย่างเห็นได้ชัด

title: จระเข้แคระ

text: จระเข้แคระอาศัยอยู่ในบ่อน้ำตามหนองบึง และพบตามแม่น้ำในป่าฝนบ้างเล็กน้อย มีบึนทึกว่าพบที่บ่อน้ำในทุ่งหญ้าสะวันนา ซึ่งมันจะขุดโพรงเพื่ออาศัยระหว่างฤดูแล้ง

title: ลิ่นต้นไม้

text: ลิ่นต้นไม้เป็นสัตว์หากินกลางคืน บนต้นไม้หรือพื้นดิน พบในป่าชื้นเขตร้อนในที่ลุ่ม รวมทั้งทุ่งหญ้าสะวันนาและป่าละเมาะ มันสามารถปรับตัวอาศัยอยู่ในพื้นที่เกษตรกรรมและพื้นที่รกร้างได้

title: ตำบลบัวงาม (อำเภอเดชอุดม)

text: ลักษณะภูมิอากาศของตำบลบัวงามนั้นหากอาศัยเกณฑ์การแบ่งเขตภูมิอากาศแบบเคิปเปน (Köppen climate classification) จะถูกจัดอยู่ในภูมิอากาศแบบทุ่งหญ้าสะวันนา เช่นเดียวกันพื้นที่อื่นๆทางตอนบนของประเทศไทย โดยมีฤดูกาล 3 ฤดู ได้แก่

title: ความหลากหลายทางชีวภาพในประเทศบอตสวานา

text: ความหลากหลายทางชีวภาพในประเทศบอตสวานา อิงถึงพืชและสัตว์ของประเทศบอตสวานา โดยประเทศบอตสวานา 90 เปอร์เซ็นต์ถูกครอบคลุมโดยนิเวศน์แบบสะวันนา ที่แตกต่างจากไม้พุ่มหญ้าสะวันนาในทิศตะวันตกเฉียงใต้ ในพื้นที่แห้งแล้งไปจนถึงต้นไม้สะวันนา ซึ่งประกอบด้วยต้นไม้และทุ่งหญ้าในพื้นที่เปียก แม้ภายใต้สภาพอากาศร้อนของทะเลทรายคาลาฮารี ก็ยังมีสิ่งมีชีวิตหลากสายพันธุ์เอาตัวรอดอยู่ โดยประเทศนี้มีมากกว่า 2,500 สายพันธุ์ของพืช และ 650 สายพันธุ์ของต้นไม้ พืชผักและผลไม้ป่าของที่นี่ยังมีความสำคัญอย่างมากกับประชากรในชนบทที่อาศัยอยู่ในทะเลทราย และเป็นแหล่งที่มาหลักของอาหาร, เชื้อเพลิง และยาสำหรับคนที่อาศัยอยู่จำนวนมาก

title: แพรรี

text: แพรรี () เป็นระบบนิเวศที่นักนิเวศวิทยาถือเป็นส่วนหนึ่งของชีวนิเวศทุ่งหญ้า สะวันนา และป่าละเมาะเขตอบอุ่น โดยยึดภูมิอากาศเขตอบอุ่น ปริมาณฝนตกปานกลาง และประกอบด้วยหญ้า ไม้ล้มลุก และไม้พุ่มเป็นพืชพรรณชนิดหลัก ไม่ใช่ไม้ต้น บริเวณทุ่งหญ้าเขตอบอุ่นรวมทั้งปัมปัสในอาร์เจนตินา บราซิลทางใต้ และอุรุกวัย ตลอดจนสเตปป์ของยูเรเชีย บริเวณที่เรียก "แพรรี" มักอยู่ในทวีปอเมริกาเหนือ คำนี้ครอบคลุมบริเวณที่เรียกที่ลุ่มในแผ่นดิน (Interior Lowlands) ของแคนาดา สหรัฐ และเม็กซิโก ซึ่งรวมเกรตเพลนส์ทั้งหมด ตลอดจนดินแดนที่ชื้นกว่าและมีเขามากกว่าทางทิศตะวันออก

title: นกกระเรียนมงกุฎเทา

text: นกกระเรียนมงกุฎเทา หรือ นกกระเรียนหงอนพู่ (; ) เป็นนกในวงศ์นกกระเรียน พบในทุ่งหญ้าสะวันนาในทวีปแอฟริกาทางใต้ของทะเลทรายซาฮารา ทำรังในพื้นที่เปียกชื้น ไม่ใช่นกอพยพ

title: ประเทศกายอานา

text: ประเทศกายอานาสามารถภูมิภาคตามธรรมชาติได้ถึง 5 ภูมิภาค; ประชากรส่วนมากอาศัยตามที่ราบสูงลูกฟูกและที่ราบต่ำชายทะเลที่อุดมสมบูรณ์ตามแนวชายฝั่งมหาสมุทรแอตแลนติก ไวท์เบลทฺที่อยู่ในประเทศเป็นแหล่งสะสมแร่ของกายอานา ป่าฝนหนาทึบบริเวณทางใต้ของประเทศ ทุ่งหญ้าแบบสะวันนาทางตะวันตกเฉียงใต้ของประเทศ และที่ราบภายในทุ่งหญ่งสะวันนาที่ประกอบด้วยภูเขาที่ค่อย ๆ สูงขึ้นไปทางชายแดนของประเทศบราซิล

title: อุทยานแห่งชาติขุนน่าน

text: สภาพพื้นที่ของอุทยานแห่งชาติขุนน่านปกคลุมด้วยป่าดิบเขาประมาณร้อยละ 90 ป่าดิบแล้ง ร้อยละ 7 และทุ่งหญ้า ร้อยละ 3 ชนิดพันธุ์ไม้พบเห็นตั้งแต่ไม้ยืนต้น ได้แก่ ยางนา ยางแดง ตุ้มเต๋น ก่อ กำยาน กำลังเสือโคร่ง จำปีป่า มะม่วงป่า หว้า ทะโล้ มะไฟ แก้มขาว ติ้ว ตะไคร้ต้น หรือ ตะไคร้ภูเขา รวมไปถึงไม้ไผ่ เฟิร์นชนิดต่างๆ ไผ่เลื้อย ซึ่งเป็นพันธุ์ไม้ที่พบบริเวณน้ำตกสะปัน และลำน้ำว้า กล้วยไม้ดิน กระแตไต่ไม้ เอื้องผึ้ง เอื้องชะนี หรือ เอื้องมือชะนี หวายป่า เอื้องหมายนา เนระพูสีไทย หรือ ค้างคาวดำ เป็นต้น


query: เกม เดอะคิงออฟไฟท์เตอร์ส ออกจำหน่ายครั้งแรกเมื่อไหร่ ?

title: เดอะคิงออฟไฟเทอส์

text: เดอะคิงออฟไฟเทอส์ (ญี่ปุ่น: ザ・キング・オブ・ファイターズ ; อังกฤษ: The King of Fighters หรือในชื่อย่อว่า KOF) เป็นซีรีส์เกมแนวต่อสู้ของบริษัทเอสเอ็นเค ประเทศญี่ปุ่น โดยเริ่มออกวางจำหน่ายครั้งแรกบนเครื่องนีโอจีโอและเกมตู้ ในปี ค.ศ. 1994 และได้พัฒนาต่อเนื่องมาจนถึงปัจจุบัน อย่างไรก็ตาม เดอะคิงออฟไฟเทอส์ก็ได้ออกวางจำหน่ายในหลาย ๆ เครื่องเกมด้วยกันเช่น นีโอจีโอ CD, นีโอจีโอ พ็อคเก็ต, เกมบอย และ เกมบอย แอดวานซ์, เอ็นเกจ, เซก้า แซทเทิร์น, ดรีมแคสท์, เพลย์สเตชัน, เพลย์สเตชัน 2, เพลย์สเตชัน 3, เอ็กซ์บอกซ์ และ เอ็กซ์บอกซ์ 360 นอกจากนี้ยังมีซีรีส์ส เดอะคิงออฟไฟเทอส์: แม็กซิมั่ม อิมแพ็ค ซึ่งเป็นซีรี่ยส์ที่แตกแขนงมาจาก KOF ปกติด้วย

title: เรียว ซากาซากิ

text: ในเกม "เดอะคิงออฟไฟท์เตอร์ส" ภาคที่ไม่มีเนื้อเรื่อง "เดอะคิงออฟไฟท์เตอร์ส 2002" และ "เดอะคิงออฟไฟท์เตอร์ส นีโอเวฟ" ทีมอาร์ทออฟไฟท์ติ้งยึดรูปแบบในปี 94 เป็นหลัก แต่ในเกม "เดอะคิงออฟไฟท์เตอร์ส '98" และ "เดอะคิงออฟไฟท์เตอร์ส 2002: Unlimited Match" ยูริจะมาแทนที่ทาคุม่าแทน และในอีกสองภาคของเครื่อง เกมบอยแอดวานซ์ ก็คือภาค "EX: Neo Blood" and "EX2" คิงมาแทนที่โรเบิร์ตในเกม และมียูริร่วมทีม เขายังร่วมแจมในเกม "เดอะคิงออฟไฟท์เตอร์ส เคียว" ซึ่งจะออกมาช่วยตัวละครหลัก นั่นก็คือ เคียว คุซานางิ ในการตามหา ยูกิ แฟนสาวของเคียว ส่วนในเกม "" และ "" เรียวเป็นตัวละครที่สามารถนำมาใช้ได้ โดยมีอีกตัวละครที่เรียว ใช้ชื่อว่า มิสเตอร์คาราเต้เป็นตัวละครลับอีกด้วย

title: ยูริ ซากาซากิ

text: ในเกม "เดอะคิงออฟไฟท์เตอร์ส 2000" ยูริกับมาอยู่ทีมนักสู้หญิงอีกครั้ง ร่วมกับไม , ฮินาโกะ ชิโจ และก็คาสุมิ โทโด ซึ่งมาขอให้คิงไปอยู่ทีมอาร์ทออฟไฟท์ติ้งแทน เนื่องจากเธอต้องการอิสระมากขึ้น ยูริกลับมาอยู่ทีมอาร์ทออฟไฟท์ติ้งอีกครั้ง ใน "เดอะคิงออฟไฟท์เตอร์ส 2001" ซึ่งเธอต้องการจะชนะเลิศ เนื่องจากต้องการนำเงินชนะเลิศไปช่วยบริษัทของโรเบิร์ตซึ่งกำลังอยู่ในภาวะย่ำแย่ ส่วนในเกม"เดอะคิงออฟไฟท์เตอร์ส 2002" ซึ่งไม่มีเนื้อเรื่อง ยูริกลับเข้าร่วมทีมนักสู้หญิงอีกครั้งโดยร่วมทีมกับ ไม และ เมย์ ลี แต่เธอก็กลับไปอยู่ในทีมอาร์ทออฟไฟท์ติ้งอีกครั้งใน "เดอะคิงออฟไฟท์เตอร์ส 2002: Unlimited Match" ซึ่งเป็นเวอร์ชันรีเมค ใน "เดอะคิงออฟไฟท์เตอร์ส 2003" ยูริยังคงอยู่ในทีมอาร์ทออฟไฟท์ติ้งเช่นเดิม แต่ว่า มีแค่เรียวกับโรเบิร์ต เพราะว่ากฎในปีนี้เปลี่ยนมาเป็น 3 คนต่อทีมอีกครั้ง ในเกม "เดอะคิงออฟไฟท์เตอร์ส XI" คราวนี้คิงมาแทนโรเบิร์ต เนื่องจากโรเบิร์ตมีปัญหาทางบริษัทอีกครั้ง และทาคุม่าก็กำลังป่วยหนัก แถมอีกอย่าง ยูริ ทาคุม่า และโรเบิร์ต ยังใช้โอกาสนี้ ช่วยเพิ่มความสัมพันธ์ระหว่าง คิงกับเรียว ให้ลงเอยกันให้ได้

title: มาโคโตะ มิโซกูชิ

text: มาโคโตะ มิโซกูชิ (; ) เป็นนักตัวละครจากเกม"ไฟท์เตอร์สฮิสทอรี" (ในเครื่องเล่นเกมระบบนีโอจีโอ และซูเปอร์แฟมิคอม) รวมไปจนถึงเกม "Karnov's Revenge" (ระบบนีโอจีโอ) ซึ่งผลิตโดยบริษัท Data East จากประเทศญี่ปุ่น ผู้ใช้วิชาคาราเต้แบบจิซเซนในการต่อสู้ นอกจากนี้ เขายังเป็นตัวละครรับเชิญในเกม"เดอะคิงออฟไฟท์เตอร์ส ภาค KOF: Maximum Impact Regulation A" ซึ่งผลิตโดยบริษัท SNK Playmore

title: จุน ฮุน

text: จุน ฮุน (; ; ) เป็นตัวละครจากเกม "เดอะคิงออฟไฟท์เตอร์ส" (ปรากฏตัวครั้งแรกในเกม"เดอะคิงออฟไฟท์เตอร์ส '99" ) ซึ่งเป็นนักเทควันโด้ชาวเกาหลี เขาเป็นทั้งสหายและเป็นคู่แข่งคนสำคัญของคิม คัพฟาน ผู้ให้เสียงพากย์จุน ฮุน คือคุณคาซูยะ อิชิโจ

title: ดูโอ ลอง

text: ตั้วหลง (; ; ) เป็นตัวละครจากเกม "เดอะคิงออฟไฟท์เตอร์ส" ซึ่งปรากฏตัวครั้งแรกใน "เดอะคิงออฟไฟท์เตอร์ส 2003" และกลับมาอีกครั้งใน "เดอะคิงออฟไฟท์เตอร์ส XIII" โดยอยู่ร่วมทีมเดียวกันกับ "อลิซาเบธ บลังทอร์ช" และ "เสินอู่"

title: อิโอริ ยางามิ

text: อิโอริ ยางามิ ( (ยางามิ อิโอริ); ) เป็นตัวละครจากเกม เดอะคิงออฟไฟท์เตอร์ส ของบริษัทเอสเอ็นเค อิโอริปรากฏตัวครั้งแรกในเกม เดอะคิงออฟไฟท์เตอร์ส '95 อิโอริเป็นหนึ่งในตัวละครหลักของซีรี่ยส์และได้รับความนิยมในลำดับต้นๆจากผู้เล่น นอกจากนี้เขายังมีคู่ปรับและศัตรูคู่อาฆาตตลอดกาลคือ เคียว คุซานางิ

title: แคปคอม vs. เอสเอ็นเค 2

text: "แคปคอม vs. เอสเอ็นเค 2" เป็นเกมต่อสู้ที่รวมตัวละครและรูปแบบการเล่นจากเกมต่อสู้หลาย ๆ เกมของบริษัทแคปคอมและเอสเอ็นเค โดยที่มีเกมสตรีทไฟท์เตอร์และเดอะคิงออฟไฟท์เตอร์สเป็นเกมหลัก นอกจากนี้ยังมีอีกหลาย ๆ เกมที่ได้นำระบบรวมถึงรายละเอียดปลีกย่อยมารวมไว้ในเกมนี้เช่น สตรีทไฟท์เตอร์ III, กาโร มาร์คออฟเดอะวูล์ฟ และ ซามูไร สปีริท

title: ยูริ ซากาซากิ

text: ในเกม "อาร์ทออฟไฟท์ติ้ง" ภาคแรกนั้น ยูริใส่เสื้อยืดสีชมพู และไว้หางเปีย ส่วนใน "อาร์ทออฟไฟท์ติ้ง 2" ยูริใส่ชุดต่อสู้สีขาว ผ้าคาดหัวสีแดง เสื้อข้างในสีน้ำเงิน ถุงมือสีน้ำเงิน ถุงน่องสีน้ำเงิน และรองเท้าผ้าใบคอนเวิร์สสีแดง ส่วนในเกม "เดอะคิงออฟไฟท์เตอร์ส" ซีรีส์ภาคหลังๆ มีการปรับปรุงเครื่องแต่งกายของยูริเล็กน้อย ซึ่งเธอจะใส่รองเท้า clog-like สีแดงแทน แทนรองเท้าผ้าใบ ในเกม "เดอะคิงออฟไฟท์เตอร์ส 2000" และ "2001" ในเกม "" เป็นครั้งแรกนับตั้งแต่เกม "อาร์ทออฟไฟท์ติ้ง 2" ที่ยูริมีชุดแบบใหม่ ซึ่งเธอจะใส่เสื้อสีเขียว กางเกงขาสั้น ถุงมือและรองเท้าสีเขียว ในเกม "" มีชุดพิเศษแบบหนึ่ง ซึ่งทำให้เธอดูคล้ายผู้ร่วมสำนัก เคียวกุเก็นริว ของเธอ ถ้าเราเลือกสีแบบ B จะทำให้เธอแต่งตัวดูเหมือน เรียว (ผมสีบลอนด์, ชุดต่อสู้สีส้ม สายคาดสีดำ) ขณะที่เลือกสีแบบ F จะดูเหมือน ชุดของ โรเบิร์ต การ์เซีย จากเกม "เดอะคิงออฟไฟท์เตอร์ส '99" ถึง "2002", โดยจะมีผมสีน้ำตาล ชุดต่อสู้สีส้ม ถุงน่องยาวสีดำ และไม่มีผ้าคาดหัว

title: แอช คริมสัน

text: แอช คริมสัน (; ) เป็นหนึ่งในตัวละครจากเกม "เดอะคิงออฟไฟท์เตอร์ส" ซึ่งปรากฏตัวครั้งแรกใน "เดอะคิงออฟไฟท์เตอร์ส 2003" โดยที่การปรากฏตัวครั้งนี้เป็นหัวหน้าทีมตัวเอก ซึ่งคอนเซ็ปต์ของแอชเป็นคอนเซ็ปต์ตัวเอกที่ชั่วร้าย แอชมีความสามารถในการใช้เปลวเพลิงสีเขียวในการต่อสู้

title: ยูริ ซากาซากิ

text: ยูริยังปรากฏตัวในเกม "เดอะคิงออฟไฟท์เตอร์ส นีโอเวฟ" โดยเธอนั้นอยู่ในทีมนักสู้หญิง ในเกม "เดอะคิงออฟไฟท์เตอร์ส เคียว" ซึ่งมีตัวละครหลัก เคียว คุซานางิ ไปเห็นยูริพูดกับทาคุม่ากับเรียว เรื่องที่เธอนั้นอยากจะกลับไปอยู่ทีมนักสู้หญิง หลังจากนั้นเอง เคียวจึงต่อสู้กับพวกเขา เพื่อเป็นการตัดสินว่า ยูริจะได้ออกจากทีมรึเปล่า ยูริยังคอยช่วยเคียว ในการตามหายูกิแฟนสาวของเคียวที่ถูกลักพาตัวไป ร่วมกับเรียวและโรเบิร์ตอีกด้วย เธอยังเป็นตัวละครสนับสนุน (เรียกว่า "สไตรค์เกอร์") ในเกม "เดอะคิงออฟไฟท์เตอร์ส EX" สำหรับทีมอาร์ทออฟไฟท์ติ้ง และยังเป็นตัวละครที่นำมาใช้ได้โดยอยู่ทีมเดียวกับเรียวและทาคุม่า ในเกม "เดอะคิงออฟไฟท์เตอร์ส EX2" เธอยังมีบทบาทในเกม 3D คือเกม "" และ "" ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของทัวร์นาเม้นท์ใหม่ในเซาท์ทาวน์ อีกครั้งเธอยัง มีส่วนร่วมหลายเกมมาก อาทิเช่น "SNK vs. Capcom" ซีรีส์ ยกเว้นใน "" (เธอจะออกมาในฉากจบของเรียวและมิสเตอร์คาราเต้) ในเกมรวมนักสู้สาว "SNK Gals' Fighters" ยูริเป็นตัวละครที่นำมาใช้ได้ ซึ่งในเกม เธออยากจะสร้างยิมเป็นของตัวเอง

title: เคียว คุซานางิ

text: เคียว คุซานางิ (; ) เป็นหนึ่งในตัวละครเอกจากเกม เดอะคิงออฟไฟท์เตอร์สของบริษัทเอสเอ็นเค เคียวปรากฏตัวครั้งแรกในเกม เดอะคิงออฟไฟเตอร์ส '94 ในฐานะหัวหน้าทีมญี่ปุ่น นอกจากนี้เขายังมีคู่ปรับตลอดกาลคือ อิโอริ ยางามิ

title: เบนิมารุ นิไคโด

text: เบนิมารุ นิไคโด (; ) เป็นตัวละครจากเกม "เดอะคิงออฟไฟท์เตอร์ส" ซึ่งปรากฏตัวครั้งแรกใน "เดอะคิงออฟไฟท์เตอร์ส '94" โดยมักอยู่ร่วมทีมเดียวกันกับ "เคียว คุซานางิ" และ "โกโร่ ไดม่อน" ในสังกัดทีมญี่ปุ่น เบนนิมารุถือเป็นตัวละครที่มีเพลงหมัดและเพลงเตะที่คล่องแคล่วว่องไวรายหนึ่งของเกม และมีผู้นิยมใช้เล่นอยู่พอสมควร

title: นาโครูรู

text: นาโครูรู (; ) เป็นตัวละครหญิงจากเกมซามูไรสปิริตส์ โดยเป็นหนึ่งในตัวละครหญิงที่นักเล่นเกมต่อสู้รู้จักกันมากที่สุด นาโครูรูมีมีดสั้นเป็นอาวุธคู่กาย ซึ่งมีรูปแบบการโจมตีที่เน้นจังหวะเป็นสำคัญ และมีนกเหยี่ยวนามว่า "มามาฮาฮา" เป็นผู้ช่วย และมีสุนัขป่าเป็นผู้ช่วยในเกมภาคต่อมา เธอมีน้องสาวอีกหนึ่งคนนามว่า ริมูรูรู และนาโครูรูยังเคยปรากฏตัวอยู่ในเกมชุด "เดอะคิงออฟไฟท์เตอร์ส" ทั้งในภาค "95" (ของระบบ เกมบอย) และภาค "2000" (เป็นสไตร์คเกอร์ ของ "ยูริ ซากาซากิ") และเธอยังเป็นตัวละครลับใน "เดอะคิงออฟไฟท์เตอร์ส" รูปแบบของเกม "ปาจิงโกะ" นอกจากนี้ นาโครูรู ยังเป็นตัวละครในเกม "Capcom vs. SNK 2" ด้วยเช่นกัน

title: K9999

text: K9999 หรือ เค โฟร์-ไนน์ () เป็นตัวละครจากเกมเดอะคิงออฟไฟท์เตอร์ส ซึ่งปรากฏตัวครั้งแรกในฐานะของสมาชิกทีม NESTS ในเดอะคิงออฟไฟท์เตอร์ส 2001

title: ไฮเดิร์น

text: ไฮเดิร์น (; ) เป็นตัวละครจากเกมเดอะคิงออฟไฟท์เตอร์ส โดยปกติจะอยู่ในสังกัดทีมอิคาริ โดยมี คลาร์ค และราล์ฟ เป็นสมาชิกในทีม นอกจากนี้ ไฮเดิร์นยังมีบุตรสาวบุญธรรมชื่อ เลโอนา ซึ่งเข้ามีบทบาทของเกมในภายหลัง

title: เมย์ ลี

text: เมย์ ลี ได้รับการเชื้อเชิญให้เข้าร่วมแข่งขันศึก เดอะคิงออฟไฟท์เตอร์ส 2001 ในฐานะหนึ่งในลูกศิษย์ของคิม คัพฟาน ตั้งแต่เธอจำความได้ เธอมีเพียงคิมและจุน ฮุนเป็นต้นแบบ วันหนึ่งในช่วงของการฝึก เธอได้ยินถึงการแข่งขันเดอะคิงออฟไฟท์เตอร์ส ซึ่งมีทีมเกาหลีเข้าร่วมเช่นเคย (โดยมีชาง, ชอย, จุน ฮุน และคิม คัพฟาน ที่เป็นผู้นำของทีม) อย่างไรก็ตาม ในช่วงครบกำหนด จุน ฮุนได้รับบาดเจ็บที่ขาจากอุบัติเหตุบนท้องถนน เมย์จึงมีความต้องการเข้าเป็นสมาชิกคนใหม่ของทีม คิมแนะนำให้เธอจับตามองสมาชิกทีมของเธอ โดยเฉพาะอดีตมิจฉาชีพอย่างชางและชอย นอกจากนี้ทั้งชาง, ชอย และเมย์ต่างสวมเครื่องแต่งกายไม่เหมือนคิมเท่าใดนัก

title: เมย์ ลี

text: เมย์ ลี (; ) หรือชื่อจริง "เมย์" จินจู ลี () เป็นตัวละครจากเกมซีรีส์เดอะคิงออฟไฟท์เตอร์ส (ปรากฏตัวครั้งแรกในเกมเดอะคิงออฟไฟท์เตอร์ส 2001) ซึ่งเป็นนักเทควันโด้ชาวเกาหลี ผู้แสดงให้เห็นถึงความเป็นวัยรุ่นผู้มีความกระปรี้กระเปร่า และใช้วิชาเทควันโด้ในการปราบสิ่งชั่วร้าย โดยมีเอกลักษณ์ที่เป็นรูปแบบไม่เหมือนใครในเดอะคิงออฟไฟท์เตอร์สโดยที่เธอ สามารถเปลี่ยนโหมดการต่อสู้เป็นแบบฮีโร่ได้ และมีเอกลักษณ์ประจำตัวเป็นถุงมือขนาดใหญ่กับผ้าพันคอสีแดง ผู้ให้เสียงพากย์เมย์ ลี คือคุณโทโมโกะ คาวาคามิ

title: เอสเอ็นเค

text: เอสเอ็นเค (; ) เป็นบริษัทผลิตเกมคอมพิวเตอร์ มีสำนักงานใหญ่อยู่ที่เมืองโอซะกะ ประเทศญี่ปุ่น โดยได้ผลิตเกมต่อสู้ที่มีชื่อเสียงออกมามากมาย และเคยผลิตเกมตู้หลายรายการ เช่น "ตำนานหมาป่ากระหายเลือด", "อาร์ทออฟไฟท์ติ้ง", "เดอะคิงออฟไฟท์เตอร์ส", "ซามูไร สปีริท", "เมทัลสลัก" และ "นีโอจีโอ แบทเทิล โคลีเซียม" ตลอดจนเคยผลิตเครื่องเล่นเกม "NEO GEO" มาแล้วครั้งหนึ่งด้วยเช่นกัน

title: โรเบิร์ต การ์เซีย

text: โรเบิร์ต การ์เซีย (; ) เป็นตัวละครจากเกม "เดอะคิงออฟไฟท์เตอร์ส" (ปรากฏตัวครั้งแรกในเกม "อาร์ท ออฟ ไฟท์ติ้ง") ซึ่งเป็นนักคาราเต้สายเคียวคุเกนริวชาวอิตาลี ซึ่งเป็นทั้งสหายและศิษย์ร่วมสำนักเดียวกับ "เรียว ซากาซากิ" และโรเบิร์ตมีแฟนสาวชื่อ "ยูริ ซากาซากิ" ซึ่งเป็นน้องสาวของเรียวนั่นเอง

title: ยูริ ซากาซากิ

text: ยูริเป็นตัวละครที่สามารถนำมาใช้ได้ในเกม "เดอะคิงออฟไฟท์เตอร์ส" ซีรีส์ โดยครั้งแรกนั้น เธออยู่ทีมนักสู้หญิง ซึ่งมี ไม ชิรานุอิ และคิงเป็นเพื่อนร่วมทีมในการแข่งขันคิงออฟไฟท์เตอร์ ทว่าตัวละครยูรินี้ ไม่ได้ถูกตั้งใจนำมาใส่ไว้ในทีมตั้งแต่แรก ฝ่ายพัฒนาเกม ต้องการสร้างทีมอังกฤษ(KOF 94 ทีมจะเป็นชื่อประเทศ ทีมนักสู้หญิงจึงเป็นทีมอังกฤษ) โดยมี บิลลี่ คาน ไม และ บิ๊กแบร์ร่วมทีม แต่ว่าทาง SNK เจอปัญหาในการสร้าง sprite ของบิ๊กแบร์ และด้วยอีกประการ ทางสตาฟของเกม อาร์ทออฟไฟท์ติ้ง ต้องการให้ยูริอยู่ในเกมเดอะคิงออฟไฟท์เตอร์สด้วย ด้วยเหตุนี้ เธอจึงถูกใส่ไว้ในทีมนักสู้หญิง ในเกม "เดอะคิงออฟไฟท์เตอร์ส '96" ยูริถูกเชิญให้มาร่วมทีมอาร์ทออฟไฟท์ติ้งร่วมกับเรียวและโรเบิร์ต ดังนั้นทาคุม่าจึงขอลาออกจากทีมไป ส่วนใน "เดอะคิงออฟไฟท์เตอร์ส '98" ยูริมีท่าซึ่งเป็นท่าที่เธอใช้ในเกม "อาร์ทออฟไฟท์ติ้ง 2" ซึ่งยูริที่ใช้ท่าจากเกมอาร์ทออฟไฟท์ติ้ง 2 นั้น เป็นตัวละครลับ จากนั้น มีกฎใหม่ที่ว่า 1 ทีมมี 4 คน ทาคุม่าจึงกลับเข้ามาร่วมทีมอาร์ทออฟไฟท์ติ้งอีกครั้ง ใน "เดอะคิงออฟไฟท์เตอร์ส '99"

title: เทอร์รี่ โบการ์ด

text: เทอร์รี่ โบการ์ด (テリー・ボガード, Terī Bogādo?) เป็นตัวละครในเกมต่อสู้ของ "SNK Playmore" และเป็นตัวละครหลักในเกม "Fatal Fury" นอกจากนี้เทอร์รี่ยังถือเป็นตัวละครในทุกภาคของ "Fatal Fury" และ "เดอะคิงออฟไฟท์เตอร์ส" ด้วยเช่นกัน ซึ่งจุดเด่นของเขาก็คือการมีเสียงทั้งภาษาญี่ปุ่นและภาษาอเมริกันอังกฤษ ทำให้ใน พ.ศ. 2540 เทอร์รี่ได้เป็นที่แปดของตัวละครในเกมที่ชื่นชอบอีกด้วย

title: วิดีโอเกม

text: เกมต่อสู้ (Fighting Game) คือเกมที่เป็นลักษณะเอาตัวละครสองตัวขึ้นไปมาต่อสู้กันเอง ลักษณะเกมประเภทนี้จะเน้นให้ผู้เล่นใช้จังหวะและความแม่นยำกดท่าโจมตีต่าง ๆ ออกมา จุดสำคัญที่สุดในเกมต่อสู้คือการต่อสู้ต้องถูกแบ่งออกเป็นยก ๆ และจะมีเพียงผู้เล่นเพียงสองฝ่ายเท่านั้นและตัวละครที่ใช้จะต้องมีความสามารถที่ต่างกันออกไป เกมประเภทนี้ที่ได้รับความนิยมได้แก่ เทคเคน, สตรีทไฟท์เตอร์, เดอะคิงออฟไฟท์เตอร์ส

title: ร็อค ฮาวเวิร์ด

text: ร็อค ฮาวเวิร์ด (; ) เป็นตัวละครในเกมต่อสู้ของ "SNK Playmore" ปรากฏตัวครั้งแรกในเกมต่อสู้ "กาโร่ มาร์คออฟเดอะวูลฟ์ส" และเกมต่อสู้ข้ามฝั่งของ SNK นอกจากนี้ร็อคได้ปรากฎตัวให้ได้เล่นเป็นครั้งแรกในซีรี่ส์เดอะคิงออฟไฟท์เตอร์ส โดยที่ปรากฎตัวในภาค เดอะคิงออฟไฟท์เตอร์ส XIV ให้เสียงพากย์โดย เอจิ ทาเคโมโตะ ส่วนเวอร์ชันภาษาอังกฤษตั้งแต่ภาค "KOF: Maximum Impact" รวมถึงภาคต่อมาให้เสียงโดย ไมค์ เลน

title: แอนดี้ โบการ์ด

text:
ภายหลังจากการแข่งขันเดอะคิงออฟไฟท์เตอร์สครั้งแรกสิ้นสุดลง การแข่งขันครั้งใหม่ก็ได้เริ่มขึ้น โดยคราวนี้วูล์ฟกัง คราวเซอร์ เป็นเจ้าภาพจัดการแข่งขัน แอนดี้คิดว่าการแข่งขันครั้งนี้อาจเป็นไปอย่างยากลำบาก
เมื่อได้มีประกาศการจัดการแข่งขันเดอะคิงออฟไฟท์เตอร์ส '94 แอนดี้ได้เข้าร่วมทีมเดียวกันกับเทอร์รี่ และโจ นับแต่นั้นเป็นต้นมา เขาตกลงใจที่จะติดตามพี่ชายของเขาไปทุกคราวในการแข่งขันเดอะคิงออฟไฟท์เตอร์สครั้งต่อมา แต่ดูเหมือนว่าเขาจะไม่เต็มใจเข้าร่วมแข่งเมื่อเวลาผ่านไป เมื่อมีการกดดันเลือกเฉพาะโจ กับไมเข้าร่วมทีมเป็นหลัก ในขณะที่กติกาใหม่ใน KOF '99 อนุญาตให้มีสมาชิกในทีมสี่ราย โดยไม ชิรานุอิ เข้าร่วมทีมใน KOF'99 และบลู แมรี่ เข้าร่วมทีมใน KOF 2000

title: เรียว ซากาซากิ

text: เรียวฝึกวิชาการต่อสู้ โดยใช้รูปแบบการต่อสู้ของ เคียวกุเก็นริว คาราเต้ วิชาการต่อสู้จากครอบครัวของเขาเอง เพื่อนสนิทของเขาชื่อ "โรเบิร์ต การ์เซีย" มาที่เมืองเซาท์ทาวน์เพื่อช่วยน้องสาวของเรียว "ยูริ ซากาซากิ" จากการถูกจับเป็นตัวประกัน จากการต่อสู้ครั้งนั้น เรียวกับโรเบิร์ตได้รู้ว่า ครอบครัวซากาซากิ ตกเป็นเป้าหมายในการคุกคามของ "กีส โฮเวิร์ด" และทั้งสองได้เผชิญหน้ากัน เรียวถูกนำไปร่วมสู้ในเกม "เดอะคิงออฟไฟท์เตอร์ส" เป็นประจำ โดยมีคนในครอบครัว กับเพื่อนของเขาเป็นเพื่อนร่วมทีม บางครั้งเขาก็ไปอยู่ในเกมอื่นของทาง SNK โดยใช้ชื่อว่า () ในเกม "อาร์ทออฟไฟท์ติ้ง" ภาคแรก เรียวนั้น มีผมสีแดง แต่ Artwork ของเรียวนั้น ผมเป็นสีบลอนด์ สีผมใน Sprite ฉากต่อสู้ของเขาเป็นสีบลอนด์ครั้งแรก ในเกม "เดอะคิงออฟไฟท์เตอร์ส '94" และ "อาร์ทออฟไฟท์ติ้ง 2" ถึงอย่างไร เรียวก็กลับมามีผมสีแดงอีกครั้ง ในเกม "เดอะคิงออฟไฟท์เตอร์ส XII" โดยเกมส่วนใหญ่ เรียวมักจะใส่ชุดต่อสู้สีส้ม และเสื้อข้างในสีดำ แต่ว่าในเกม "อาร์ทออฟไฟท์ติ้ง 2" เขาไม่ได้ใส่ชุดสีดำไว้ข้างใน ในเกม "บูริกิวัน" เขาดูคล้ายกับทาคุม่าในเกม คิงออฟไฟท์เตอร์สมาก เพียงแต่ว่า ผมของเขาเป็นสีบลอนด์ ใส่ชุดต่อสู้สีเทา แทนที่จะเป็นสีส้มตามปกติ ในเกม "" เรียวดูแก่กว่าปกติ เขาไม่ได้ใส่เสื้อต่อสู้สีส้ม โดยเขาใส่เพียงแค่ชุดสีดำข้างใน ในเกม "" เรียวมีชุดที่คล้ายกับเกม บูริกิวัน ให้เลือกใส่ด้วย โดยต้องเล่นเขาให้จบ โดยเราจะใส่ของเพิ่มให้กับตัวละครได้ ของเรียวจะมีเช่น หน้ากาก เท็งงุ ที่ทาคุม่าใส่บ่อยๆ ในเกม "", เรียวนั้นจะมีสองเวอร์ชัน คือเรียวปกติในซี่รี่ย์ KOF กับเวอร์ชันมิสเตอร์คาราเต้ หน้ากากเท็งงุของเขา แตกต่างจากของพ่อของเขาเล็กน้อย ซึ่งนั่นก็เป็นครั้งแรกที่เขาใส่หน้ากากต่อสู้

title: คิม คัพฮวาน

text:
คิม คัพฮวาน เป็นครูผู้สอนศิลปะการต่อสู้เทควันโด ผู้มีความภาคภูมิใจที่ส่งเสริมให้โลกรู้จักใช้ศิลปะการต่อสู้นี้เพื่อผดุงความยุติธรรม เขาเคยเดินทางไปสู้กับคราวเซอร์มาแล้วครั้งหนึ่งเพื่อความท้าทาย ในขณะเดินทางนี้เอง ที่ทำให้เขาได้พบกับเทอร์รี่ โบการ์ด และเป็นเพื่อนกันในเวลาต่อมา คิมยินดีช่วยเทอร์รี่เสมอ และยินดีประลองฝีมือเพื่อกระชับมิตร ส่วนในด้านครอบครัว คิมมีภรรยาชื่อเมียง ซุกกับบุตรชายสองคนชื่อคิม ดอง ฮวน กับคิม แจ ฮุน
ในศึกเดอะคิงออฟไฟท์เตอร์ส คิมมักอยู่ร่วมทีมเดียวกันกับ ชาง และ ชอย ซึ่งเป็นสองวายร้ายกลับใจ และยินดีเข้าร่วมทีมตามคำเชิญชวนของคิม โดยมีคิมเป็นหัวหน้าทีม อย่างไรก็ตาม ในศึกเดอะคิงออฟไฟท์เตอร์สครั้งหลัง สมาชิกทีมคิมก็มักมีการเปลี่ยนแปลงอยู่เป็นระยะๆ เช่น เดอะคิงออฟไฟท์เตอร์ส XI ที่คิมอยู่ร่วมทีมเดียวกันกับ เทอร์รี่ โบการ์ด กับดั๊ค คิง รวมไปจนถึง "เดอะคิงออฟไฟท์เตอร์ส XIII" ที่มี หัว ใจ กับ ไรเด็น เข้าร่วมทีม

title: เรียว ซากาซากิ

text: เรียวเป็นสมาชิกทีม อาร์ทออฟไฟท์ติ้ง ในเกม "เดอะคิงออฟไฟท์เตอร์ส '94" โดยมีโรเบิร์ต กับ ทาคุม่า ร่วมทีม ทางฝ่ายพัฒนาเกม มีปัญหาเรื่องสมดุลของตัวละครเรียว กับตัวละครอื่น เรื่องว่าด้วยท่าไม้ตายสุดยอด ซึ่งไม่ได้ถูกนำออกไป ด้วยเหตุนี้ เรียวจึงถูกวิจารณ์ว่าเป็นตัวละครตัวหนึ่ง ที่แข็งแกร่งที่สุดในเกม เกมถูกสร้างมาด้วยความคิดที่ว่า อยากจะให้เรียวปะทะกับ เทอร์รี่ โบการ์ด ตัวละครหลักจากเกม "ตำนานกาโร่" ซีรีส์ ในเกม "เดอะคิงออฟไฟท์เตอร์ '96" ทาคุม่าเลิกที่จะล้างมือจากการแข่งขัน ด้วยเหตุนี้ ยูริ ซากาซากิจึงเข้าทีม "อาร์ทออฟไฟท์ติ้ง" แทน จากนั้น พอมีกฎใหม่ว่า ให้ 1 ทีม มี 4 คน ใน "เดอะคิงออฟไฟท์เตอร์ส '99" ทาคุม่าก็กลับมาร่วมทีมอาร์ทออฟไฟท์ติ้งอีกครั้ง

title: เรียว ซากาซากิ

text: จากนั้น "เดอะคิงออฟไฟท์เตอร์ส 2000" ยูริก็ได้กลับไปร่วมทีม นักสู้หญิง อีกครั้ง โดนมีคิง ร่วมทีมแทนเธอ หลังจากนั้น โรเบิร์ตมีปัญหากับทางบริษัทของเค้าใน "เดอะคิงออฟไฟท์เตอร์ส 2001", ยูริจึงต้องกลับมาร่วมทีมเพื่อให้กำลังใจโรเบิร์ต และจากนั้น ก็เปลี่ยนกฎเป็น 1 ทีม มี 3 คนอีกครั้งใน "เดอะคิงออฟไฟท์เตอร์ส 2003" ทีมอาร์ทออฟไฟท์ติ้ง จึงประกอบไปด้วย โรเบิร์ต ยูริ และ เรียว ใน "เดอะคิงออฟไฟท์เตอร์ส XI" โรเบิร์ตไม่สามารถมาร่วมแข่งได้ คิงจึงถูกขอให้เข้าร่วมทีมโดยทาคุม่า ซึ่งกำลังป่วยอยู่ เขาก็ยังปรากฏตัวในเกม "เดอะคิงออฟไฟท์เตอร์ส XII" แต่ว่า KOF ภาคนี้ ไม่มีทีมหลักของแต่ละตัวละคร

title: K′

text: K' () หรือ "เคแดช" เป็นตัวละครจากเกม "เดอะคิงออฟไฟท์เตอร์ส" ที่ปรากฏตัวครั้งแรกในภาค '99 ในฐานะตัวละครเอก นอกจากนี้ K' ยังได้หวนกลับมาทำศึกอีกครั้งใน "เดอะคิงออฟไฟท์เตอร์ส XIV" ซึ่งมาพร้อมกับแว่นตาสีแดงซึ่งเป็นสัญลักษณ์ประจำตัวของเขา

title: เชอร์มี่

text: เชอร์มี่ (; ; ) เป็นตัวละครจากเกมเดอะคิงออฟไฟท์เตอร์ส ซึ่งปรากฏตัวครั้งแรกในภาค " '97" และใช้ทักษะการโจมตีแบบจับทุ่มในการแข่งขัน ทั้งนี้ สมาชิกในทีมของเชอร์มี่ ได้แก่ "ยาชิโร่ นานาคาเสะ" และ "คริส" และเชอร์มี่ยังเป็นตัวละครที่ได้รับการระบุว่ามีขนาดหน้าอกใหญ่ที่สุดในเกมด้วย ซึ่งมีขนาดหน้าอกเท่ากันกับ แองเจิ้ล


query: ภาษาชวา มีตัวอักษรหรือไม่ ?

title: อักษรชวา

text: อักษรชวา (ภาษาชวา: อักซาราจาวา) หรือ ฮานาจารากา () เป็นอักษรที่ใช้เขียนภาษาชวา โดยก่อนหน้าที่จะใช้อักษรชวาเขียน ราว พ.ศ. 1900 ภาษาชวาเขียนด้วยอักษรปัลลวะ อีก 200 ปีถัดมาเขียนด้วยอักษรกวิ จนราว พ.ศ. 2200 อักษรชวาหรือจารากันจึงพัฒนาขึ้นมา อักษรนี้ถูกห้ามใช้ในช่วงที่ญี่ปุ่นยึดครองอินโดนีเซียระหว่าง พ.ศ. 2483 -2488 ราวพ.ศ. 2000 มีการเขียนภาษาชวาด้วยอักษรอาหรับเช่นกัน เรียกว่าเปกอลหรือกันดิล ตั้งแต่เนเธอร์แลนด์นำการเขียนด้วยอักษรละตินเข้ามาเผยแพร่ เมื่อประมาณ พ.ศ. 2300 ทั้งอักษรชวาและอักษรอาหรับจึงถูกแทนที่ด้วยอักษรละติน ปัจจุบันอักษรชวาใช้ทางวิชาการและการประดับตกแต่ง ผู้ที่อ่านได้จะได้รับการยกย่องมากอักษรนี้เคยใช้เขียนภาษาบาหลีและภาษาซุนดา แต่ถูกแทนที่ด้วยอักษรละตินหมดแล้ว

title: ภาษาชวา

text: เมื่อมีหน่วยเสียงที่มีโครงสร้างเป็นสระ-พยัญชนะ-สระ โดยสระทั้งสองเสียงเป็นเสียงเดียวกัน ภาษาชวางกลางลดเสียงสระตัวท้าย i เป็น e และ u เป็น o ภาษาชวาตะวันออกลดทั้งสองเสียงส่วนภาษาชวาตะวันตกคงเสียงเดิมไว้ เช่น cilik ภาษาชวากลางเป็น จิเละ ภาษาชวาตะวันออกเป็น เจะเละ ภาษาชวาตะวันตกเป็น จิลิก

title: ภาษามาดูรา

text: ภาษามาดูรา (Madura language) เป็นที่ใช้พูดบนเกาะมาดูรา ในประเทศอินโดนีเซีย และเกาะอื่นๆ เช่นเกาะกาเงียน เกาะซาปูดี และทางตะวันออกของชวาตะวันออก พบในสิงคโปร์ด้วย อยู่ในกลุ่มย่อยซุนดา ของภาษากลุ่มมาลาโย-โพลีเนเซียตะวันตก ตระกูลอสสโตรนีเซียน เคยเขียนด้วยอักษรชวา ปัจจุบันเขียนด้วยอักษรละติน มีผู้พูด 13,600,000 คนในอินโดนีเซีย (พ.ศ. 2543) ภาษานี้มีรากศัพท์เหมือนกับภาษากาเงียน 75% และเข้าใจกันได้ยาก ภาษานี้มีหลายสำเนียง สำเนียงซูเมเนบ จัดเป็นสำเนียงมาตรฐาน สำเนียงบังกาลนที่พูดในสุราบายา เป็นสำเนียงที่ใช้ทางการค้ามากที่สุด เป็นสำเนียงที่ใช้ในเมืองและได้รับอิทธิพลจากภาษาอินโดนีเซียมาก และผู้พูดภาษานี้ใช้ภาษาอินโดนีเซียด้วย แปลไบเบิลเป็นภาษานี้ใน พ.ศ. 2537

title: อักษรชวา

text: อักษรตัวเต็มพื้นฐานมี 20 ตัวได้แก่

title: ซูการ์โน

text: ชื่อ "ซูการ์โน" นั้นถอดสะกดเป็นอักษรโรมันตามระบบใหม่ของอินโดนีเซียว่า "Sukarno" เริ่มใช้ในปี 1947 ก่อนหน้านั้นสะกดว่า "Soekarno" ตามอักขรวิธีของภาษาดัตช์ ชาวอินโดนีเซียจะจดจำเขาในนาม บุงการ์โน (Bung Karno) หรือ ปะก์การ์โน (Pak Karno) เขามีเพียงชื่อเดียวเฉกเช่นชาวชวาทั่วไปที่ไม่ใช้นามสกุล เขามีชื่อทางศาสนาคือ อัคมัด ซูการ์โน ส่วนชื่อ "ซูการ์โน" เป็นคำยืมจากภาษาสันสกฤตในภาษาชวา "สุกรฺโณ" มีความหมายว่า "กรรณะผู้ประเสริฐ"

title: ภาษาชวา

text:
ในยุคของราชอาณาจักรมัชปาหิต ได้เกิดภาษาใหม่ขึ้นคือภาษาชวายุคกลางที่อยู่ระหว่างภาษาชวาโบราณและภาษาชวาสมัยใหม่ จริงๆแล้ว ภาษาชวายุคกลางมีความคล้ายคลึงกับภาษาชวาสมัยใหม่จนผู้พูดภาษาชวาสมัยใหม่ที่ศึกษาวรรณคดีสามารถเข้าใจได้ ราชอาณาจักรมัชปาหิตเสื่อมลงเนื่องจากการรุกรานของต่างชาติและอิทธิพลของศาสนาอิสลาม และการคุกคามของสุลต่านแห่งเดมักที่อยู่ทางชายฝั่งด้านเหนือของเกาะชวา ราชอาณาจักรมัชปาหิตสิ้นอำนาจลงเมื่อ พ.ศ. 2021
ภาษาชวาสมัยใหม่เริ่มปรากฏเมื่อพุทธศตวรรษที่ 21 พร้อมๆกับการเข้ามามีอิทธิพลของศาสนาอิสลาม และการเกิดรัฐสุลต่านมะตะรัม รัฐนี้เป็นรัฐอิสลามที่สืบทอดวัฒนธรรมดั้งเดิมจากยุคราชอาณาจักรมัชปาหิต วัฒนธรรมชวาแพร่หลายไปทางตะวันตก เมื่อรัฐมะตะรัมพยายามแพร่อิทธิพลไปยังบริเวณของผู้พูดภาษาซุนดาทางตะวันตกของเกาะชวา ทำให้ภาษาชวากลายเป็นภาษาหลักในบริเวณนั้น เช่นเดียวกับภาษาบาหลี ไม่มีการใช้ภาษาซุนดาเป็นภาษาเขียนจนถึงพุทธศตวรรษที่ 24 และได้รับอิทธิพลจากภาษาชวามาก คำศัพท์ 40% ในภาษาซุนดาได้มาจากภาษาชวา

title: ภาษาโอซิง

text: ภาษาโอซิง (Osing language) มีผู้พูด 300,000 คน (พ.ศ. 2543) ในชวาตะวันออกตามแนวชายฝั่งตะวันออกและตะวันออกเฉียงเหนือ มีความใกล้เคียงกับภาษาชวาตะวันออก จัดอยู่ในตระกูลภาษาออสโตรนีเซียน กลุ่มภาษามลาโย-โพลีนีเซีย เขียนด้วยอักษรชวา ผู้พูดภาษานี้เป็นมุสลิม

title: อักษรชวา

text: อักษรชวามีการเรียงลำดับที่มีเอกลักษณ์ เพราะจะเป็นบทกวีในตัวของมันเองด้วย คือ "Hana caraka, data sawala, paḍa jayanya, maga baṭanga," ซึ่งมาจากนิทานพื้นบ้านเรื่องอายี ซากา[1] ซึ่งเป็นเรื่องราวเกี่ยวกับกษัตริย์องค์แรกของชวา อักษรชวานี้จะเรียงลำดับตามแบบของภาษาสันสกฤตก็ได้

title: ภาษาชวา

text: การแพร่กระจายของวัฒนธรรมชวารวมทั้งอักษรชวาและภาษาชวาเริ่มขึ้นเมื่อ พ.ศ. 1836 ซึ่งเกิดจากการขยายตัวไปทางตะวันออกของราชอาณาจักรมัชปาหิตซึ่งเป็นอาณาจักรที่นับถือศาสนาพราหมณ์และศาสนาพุทธ ไปสู่เกาะมาดูราและเกาะบาหลี ภาษาชวาแพร่ไปถึงเกาะบาหลีเมื่อ พ.ศ. 1906 และมีอิทธพลอย่างลึกซึ้ง โดยภาษาชวาเข้ามาแทนที่ภาษาบาหลีในฐานะภาษาทางการปกครองและวรรณคดี ชาวบาหลีรักษาวรรณคดีเก่าที่เป็นภาษาชวาไว้มาก และไม่มีการใช้ภาษาบาหลีเป็นภาษาเขียนจนถึงพุทธศตวรรษที่ 24

title: ภาษาชวา

text:
แม้ว่าจะเป็นจักรวรรดิอิสลาม แต่ราชอาณาจักรมะตะรัมก็ยังรักษาหน่วยเดิมที่มาจากวัฒนธรรมเก่าไว้และพยายามรวมเข้ากับศาสนาใหม่ จึงเป็นเหตุผลที่ยังคงมีการใช้อักษรชวาอยู่ ในขณะที่อักษรดั้งเดิมของภาษามลายูเลิกใช้ไปตั้งแต่เหลี่ยนมานับถือศาสนาอิสลาม โดยหันไปใช้อักษรที่มาจากอักษรอาหรับแทน ในยุคที่ศาสนาอิสลามกำลังรุ่งเรืองราวพุทธศตวรรษที่ 21 ได้เกิดภาษาชวาใหม่ขึ้น มีเอกสารทางศาสนาอิสลามฉบับแรกๆ ที่เขียนด้วยภาษาชวาใหม่ ซึ่งมีคำศัพท์และสำนวนที่ยืมมาจากภาษาอาหรับมาก ต่อมาเมื่อได้รับอิทธิพลจากภาษาดัตช์และภาษาอินโดนีเซีย ทำให้ภาษาชวาพยายามปรับรูปแบบให้ง่ายขึ้น และมีคำยืมจากต่างชาติมากขึ้น
นักวิชาการบางคนแยกภาษาชวาที่ใช้พูด ตั้งแต่พุทธศตวรรษที่ 25 ว่าเป็นภาษาชวาสมัยใหม่ แต่ก็ยังคงถือว่าเป็นภาษาเดียวกับภาษาชวาใหม่

title: อักษรเปโกน

text: ความแตกต่างหลักระหว่างอักษรยาวีและอักษรเปโกนคืออักษรจะเขียนตามเสียงที่เปล่งออกมา เพราะในภาษาชวามีสระที่หลากหลายกว่าภาษามลายูทำให้จำเป็นต้องเขียนสระให้ชัดเจนเพื่อป้องกันความสับสน ถ้าอักษรเปโกนเขียนแบบไม่มีเครื่องหมายสระอย่างอักษรยาวีจะเรียก คุนดุล อักษรเปโกนมีเครื่องหมายสำหรับเสียงที่ไม่มีในภาษาอาหรับด้วย

title: ภาษาบาหลี

text: ภาษาบาหลี เป็นภาษาท้องถิ่นของเกาะบาหลี ประเทศอินโดนีเซีย ใช้พูดในเกาะชวา เกาะบาหลีและเกาะลอมบอก มีผู้พูด 3.8 ล้านคน คิดเป็น 2.1 % ของประชากรอินโดนีเซียทั้งประเทศ โดยที่ชาวบาหลีส่วนใหญ่จะพูดภาษาอินโดนีเซียเป็นภาษาที่สอง เขียนด้วยอักษรบาหลีและอักษรละติน เป็นภาษาตระกูลออสโตรนีเซียน ใกล้เคียงกับภาษาซาซักและภาษากัมเบอราในเกาะซุมบาวา มีการแบ่งระดับชั้นภายในภาษา

title: อักษรชวา

text: อักษรชวาและอักษรบาหลีเป็นอักษรรุ่นใหม่ของอักษรกวิซึ่งสืบทอดมาจากอักษรพราหมี พัฒนาขึ้นในชวาเมื่อราวพุทธศตวรรษที่ 14 ใช้ในการเขียนเอกสารทางศาสนาในใบลาน อักษรกวิได้พัฒนามาเป็นอักษรชวาเมื่อราวพุทธศตวรรษที่ 22 อักษรชวาใช้ในศาลในสุรการ์ตาและยอร์กยาการ์ตา และแพร่หลายในเกาะชวาและหมู่เกาะซุนดาน้อย ใช้เขียนเอกสารทางประวัติศาสตร์ และอื่นๆ

title: ตระกูลอักษรพราหมี

text: ได้แก่ อักษรเทวนาครี อักษรคุรมุขี อักษรเบงกาลี อักษรคุชราต อักษรโอริยา อักษรทมิฬ อักษรมาลายาลัม อักษรเตลุกุ อักษรกันนาดาและอักษรสิงหล (ในศรีลังกา) อักษรในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ที่จัดอยู่ในตระกูลนี้คือ อักษรพม่า อักษรมอญ อักษรไทย อักษรลาว อักษรเขมร อักษรจาม อักษรไทลื้อ อักษรล้านนา อักษรขอมไทย อักษรขอมบาลี อักษรชวา อักษรบาหลี โดยผ่านทางอักษรปัลลวะในอินเดียใต้ และอักษรกวิในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้โบราณ ลักษณะที่ต่างจากอักษรในอินเดีย คือมีพยัญชนะที่ใช้แทนเสียงเดียวกันเพราะภาษาเหล่านี้มีเสียงพยัญชนะน้อยกว่า (เช่น อักษรไทย) มีพยัญชนะ 2 ชุดที่ออกเสียงต่างกันเมื่อประสมสระ (เช่น อักษรเขมร อักษรมอญ) หรือลดจำนวนพยัญชนะ (เช่น อักษรลาว)อักษรกลุ่มนี้เขียนในแนวนอนจากซ้ายไปขวา

title: ภาษาซุนดา

text: ภาษาซุนดาเป็นภาษาที่ใช้พูดในหมู่ชาวซุนดา ประเทศอินโดนีเซียในเขตชวาตะวันตก อยู่ในตระกูลออโตรนีเซียน สาขามลาโย-โพลีนีเซียน สำเนียงปรีงาอันเป็นสำเนียงที่มีการสอนในระดับประถมศึกษา ปัจจุบันเขียนด้วยอักษรละติน

title: อักษรโซราเบ

text: อักษรโซราเบ (Sorabe หรือ Sora-be) เป็นอักษรอาหรับที่ใช้เขียนภาษามาลากาซีในช่วงประมาณพุทธศตวรรษที่ 20 คำว่าโซราเบนั้นแปลตรงตัวว่าการเขียนใหญ่ โดยมาจากภาษาอาหรับ "sura" (การเขียน) และภาษามาลากาซี "be" (ใหญ่) ระบบการเขียนนี้ถูกนำเข้ามาผ่านทางการค้ากับชาวอาหรับมุสลิม แต่นักวิชาการบางกลุ่มเห็นว่าอาจจะได้รับจากชาวชวามุสลิม เนื่องจากมีมีความคล้ายคลึงระหว่างอักษรโซราเบกับอักษรเปโกน ที่ใช้เขียนภาษาชวา อักษรนี้ที่เป็นลายมือเขียนราว 200 ชิ้นนั้นพบว่าไม่มีอันที่เขียนก่อนพุทธศตวรรษที่ 22

title: อักษรชวา

text: ตัวอักษรโลหะสำหรับอักษรชวาผลิตขึ้นครั้งแรกเมื่อราว พ.ศ. 2373 โดยชาวดัตช์ อักษรแบบตัวเขียนผลิตขึ้นเมื่อราวพุทธศตวรรษที่ 25 ใน พ.ศ. 2469 ได้จัดมาตรฐานการสะกดคำภาษาชวา อย่างไรก็ตาม การใช้อักษรชวาถูกห้ามในสมัยสงครามโลกครั้งที่ 2 เมื่อญี่ปุ่นเข้ามายึดครอง ในปัจจุบันไม่มีหนังสือพิมพ์หรือวารสารตีพิมพ์ด้วยอักษรชวา และใช้ในงานวิชาการเท่านั้น การใช้ในชีวิตประจำวันถูกแทนที่ด้วยภาษาอินโดนีเซียซึ่งใช้สอนในโรงเรียน และสอนอักษรนี้เป็นรายวิชาหนึ่ง รัฐบาลท้องถิ่นในชวากลางใช้อักษรชวาในป้ายคู่กับภาษาอินโดนีเซียตั้งแต่ พ.ศ. 2555

title: อักษรชวา

text: อักษรชวามีอักษร 35 ตัว แต่แทนหน่วยเสียงต่างกันขึ้นกับว่าใช้เขียนภาษาใด พยัญชนะมีเสียงอะหรือออเป็นพื้นเสียง ซึ่งเสียงสระนี้จะเปลี่ยนไปตามเครื่องหมายสระ เครื่องหมายวรรคตอน เช่น จุลภาค มหภาค และเครื่องหมายคำพูดใช้ในบทกวี เขียนจากซ้ายไปขวาและเขียนโดยไม่เว้นระหว่างคำ พยัญชนะมี 2 แบบ คือ ตัวเต็ม (อักษรา) และตัวเชิง (ปาซางัน) มีอักษรพิเศษเรียก อักษรา มุรทา หรือ อักษรา เกเท ใช้เขียนชื่อบุคคลที่เป็นที่เคารพ สระมีสองชุดคือสระจมและสระลอย

title: ภาษาชวา

text: จังหวัดชวาตะวันออกยังเป็นบ้านเกิดของผู้พูดภาษามาดูรา แต่ชาวมาดูราส่วนใหญ่พูดภาษาชวาได้ด้วย ตั้งแต่พุทธศตวรรษที่ 24 เป็นต้นมา มีการเขียนภาษามาดูราด้วยอักษรชวา ในลัมปุง มีชนพื้นเมืองที่พูดภาษาลัมปุงเพียง 15% ที่เหลือเป็นผู้อพยพมาจากส่วนอื่นๆของอินโดนีเซีย ซึ่งผู้อพยพเข้ามาส่วนใหญ่เป็นผู้พูดภาษาชวา ในสุรินาเมซึ่งเป็นอดีตอาณานิคมของดัตช์ ในอเมริกาใต้ มีผู้ที่เป็นลูกหลานของชาวชวา และยังพูดภาษาอยู่ราว 75,000 คน

title: ภาษาตากาล็อก

text: ภาษาตากาล็อกเคยเขียนด้วยอักษรบายบายินก่อนการเข้ามาของสเปน ในศตวรรษที่ 16 อักษรนี้ประกอบด้วยสระ 3 ตัว และพยัญชนะ 14 ตัว เมื่อเทียบกับตระกูลอักษรพราหฺมี อักษรนี้มีความคล้ายคลึงกับอักษรกวิโบราณของชวา ซึ่งเชื่อว่าสืบทอดมาจากอักษรบูกิสในซูลาเวซี ต่อมาอักษรนี้ได้เลิกใช้ไป เพราะนิยมใช้อักษรละตินที่เข้ามาในช่วงที่เป็นอาณานิคมของสเปน

title: ภาษาชวา

text: แต่เดิมภาษาชวาเขียนด้วยอักษรพื้นเมืองคืออักษรชวา ต่อมาจึงเขียนด้วยอักษรอาหรับและอักษรโรมัน อักษร f q v x และ z ใช้เฉพาะคำยืมจากภาษาอาหรับและภาษาในยุโรปเท่านั้น

title: อักษรบูฮิด

text: อักษรบูฮิดหรือมังยัน พัฒนามาจากอักษรกวิของชวา บาหลี และสุมาตรา ซึ่งมาจากอักษรปัลลวะอีกทีหนึ่ง อักษรนี้ยังใช้อยู่ในฟิลิปปินส์ โดยชาวบูฮิดในมินโดโร เขียนจากซ้ายไปขวา ในแนวนอน อักษรแต่ละตัวมีเสียงสระเกาะอยู่ และจะเปลี่ยนเสียงสระเมื่อเพิ่มเครื่องหมายบนพยัญชนะ

title: อักษรชวา

text: ชาวซุนดาบางส่วนใช้อักษรชวาในการเขียนภาษาซุนดา แต่ได้ดัดแปลงตัวอักษรและเปลี่ยนชื่อเรียกขากจากจารากันในภาษาชวาเป็นจาจารากัน มี 18 ตัวโดยตัดตัว dha และ tha ออกไป

title: อักษรเปโกน

text: อักษรเปโกน (Pegon) เป็นอักษรอาหรับที่ใช้เขียนภาษาชวาและภาษาซุนดา นอกเหนือจากการเขียนด้วยอักษรชวา และใช้มาก่อนที่จะเปลี่ยนเป็นอักษรโรมันในยุคอาณานิคม นิยมใช้เขียนงานทางศาสนาและกวีนิพนธ์ในพุทธศตวรรษที่ 20 คำว่าเปโกนมาจากภาษาชวา "pégo" หมายถึงเบี่ยงเบน เพราะเป็นการเขียนภาษาชวาด้วยอักษรอาหรับซึ่งไม่ได้เป็นอักษรพื้นเมืองของชาวชวา

title: ภาษาชวา

text:
ภาษาชวามีคำศัพท์ที่ต่างกันไปในแต่ละสำเนียง เช่นคำว่าคุณ ชวากลางเป็น kowe ภาษาชวาตะวันออกเป็น kon ภาษาชวาตะวันตกเป็น rika
หลักฐานการเขียนในเกาะชวาย้อนหลังไปได้ถึงยุคของจารึกภาษาสันสกฤต จารึกตรุมเนคระ ใน พ.ศ. 993 ส่วนการเขียนด้วยภาษาชวาที่เก่าที่สุดคือจารึกสุกภูมีซึ่งระบุวันที่ 25 มีนาคม พ.ศ. 1346 จารึกนี้พบที่เกอดีรีในชวาตะวันออกและเป็นสำเนาของจารึกต้นฉบับที่น่าจะมีอายุ 120 ปีก่อนหน้านั้น แต่หลักฐานเหลือเพียงจารึกที่เป็นสำเนาเท่านั้น เนื้อหากล่าวถึงการสร้างเขื่อนใกล้กับแม่น้ำสรินยังในปัจจุบัน จารึกนี้เป็นจารึกรุ่นสุดท้ายที่ใช้อักษรปัลลวะ จารึกรุ่นต่อมาเริ่มใช้อักษรชวา

title: อักษรยาวี

text: คำว่า "ยาวี" นั้นมาจากคำว่า "jawa" หมายถึง ชวา นั่นเอง ทั้งนี้ก็เพราะชาวชวาได้อพยพมาตั้งถิ่นฐานในมะละกาและปัตตานี ได้นำอักษรอาหรับดัดแปลงมาเผยแพร่ และในที่สุดได้รับมาใช้ในชุมชนที่พูดภาษามลายูปัตตานีมาช้านาน

title: ภาษาบูรุศซัสกี

text:
ปัจจุบัน ภาษาบูรุศซัสกีมีคำยืมจากภาษาอูรดูมาก (รวมทั้งคำยืมจากภาษาอังกฤษและภาษาสันสกฤตที่รับผ่านภาษาอูรดู) และมาจากภาษาเพื่อนบ้านเช่นกลุ่มภาษาดาร์ดิก เช่น ภาษาโคชวาร์และภาษาซีนา และมีบางส่วนมาจากกลุ่มภาษาเตอร์กิก และจากภาษาบัลติ ภาษาวาคี ภาษาพาซตู แต่ก็มีคำศัพท์ดั้งเดิมอยู่เป็นจำนวนมาก กลุ่มภาษาดาร์ดิกเองก็มีการยิมคำไปจากภาษาบูรุศซัสกี ภาษานี้มีสำเนียงหลักๆ 3 สำเนียงแบ่งตามหุบเขาที่อาศัยอยู่คือ ฮันซา นคร และยาซิน สำเนียงยาซินได้รับอิทธิพลจากภาษาเพื่อนบ้านน้อยที่สุดและต่างจากอีกสองสำเนียงมาก แต่ทั้งสามสำเนียงยังเข้าใจกันได้
ไม่พบความสัมพันธ์ระหว่างภาษาบูรุศซัสกีกับภาษาใดๆ มีความพยายามที่จะหาความสัมพันธ์ระหว่างภาษาบูรุศซัสกีกับกลุ่มภาษาคอเคซัส หรือในสมมติฐานเคเน-คอเคเซียน George van Driem พยายามหาความสัมพันธ์ของภาษาบูรุศซัสกีกับภาษาเยนิสเซียนเพื่อตั้งเป็นตระกูลภาษาการาซุก อย่างไรก็ตาม ใน พ.ศ. 2551ได้พบความสัมพันธ์ระหว่างภาษาเยนิสเซียนกับภาษาเดเนในตระกูลภาษาเดเน-เยนิสเซียนและยังไม่พบหลักฐานแสดงความสัมพันธ์กับภาษาบูรุศซัสกี นอกจากนั้น ยังพยายามเชื่อมโยงภาษาบูรุศซัสกีกับกลุ่มภาษาปาเลโอ-บัลกันและกลุ่มภาษาบัลโต-สลาฟแต่ก็ไม่มีหลักฐานเพียงพอ
ภาษาบูรุศซัสกีไม่มีระบบการเขียนเป็นของตนเอง มีการใช้อักษรอาหรับสำหรับภาษาอูรดูแต่ระบบการออกเสียงไม่ได้กำหนดแน่นอน นาซีร อัลดิน นาซิร ฮุนไซ เขียนบทกวีภาษาบูรุศซัสกีโดยใช้ตัวอักษรของภาษาอูรดู เอกสารภาษาทิเบตได้บันทึกภาษาบรูซาจากหุบเขากิลกิตซึ่งปัจจุบันคือภาษาบูรุศซัสกี เชื่อว่าภาษาบรูซาได้นำลัทธิบอนเข้าสู่ทิเบตและเอเชียกลาง อักษรของพวกเขาอาจเป็นต้นกำเนิดของอักษรทิเบตแต่ไม่มีอักษรของภาษาบรูซาเหลืออยู่ในปัจจุบัน

title: ภาษาชวา

text: ภาษาชวาจัดว่าเป็นภาษาคลาสสิกภาษาหนึ่งของโลก มีวรรณคดีมานามถึง 12 ศตวรรษ นักวิชาการแบ่งภาษาชวาออกเป็นสี่ยุคด้วยกันคือภาษาชวาโบราณ เริ่มจากพุทธศตวรรษที่ 14 ภาษาชวายุคกลางเริ่มจากพุทธศตวรรษที่ 18 ภาษาชวายุคใหม่เริ่มจากพุทธศตวรรษที่ 21 และภาษาชวาปัจจุบันเริ่มในพุทธศตวรรษที่ 25 ภาษาชวาเขียนด้วยอักษรชวาที่พัฒนามาจากอักษรพราหมี อักษรอาหรับ-ชวาที่เป็นอักษรอาหรับดัดแปลงสำหรับภาษาชวา และอักษรละติน

title: อักษรชวา

text: เป็นอักษรที่เรียกอักษรมุรทาและมหาปรานา ใช้เขียนคำขึ้นต้นของชื่อบุคคลที่เป็นที่เคารพ โดยการใช้คล้ายกับการใช้อักษรตัวใหญ๋ของอักษรละตินที่ใช้เขียนภาษาชวาในปัจจุบัน

title: มังกะยอชวา

text: มังกะยอชวา (พระนามภาษาพม่า: မင်းကြီးစွာ; อักษรโรมัน: Minyekyawswa, Minchit Sra; ออกเสียง: "เมงเยจอสวา") หรือ มังสามเกียด (ตามที่พงศาวดารไทยและพงศาวดารมอญเรียก) เป็นพระราชโอรสในพระเจ้านันทบุเรง เป็นผู้มีบทบาทสำคัญในประวัติศาสตร์ไทยโดยทรงนำทัพมาตีกรุงศรีอยุธยาหลายครั้ง รวมถึงได้ทรงทำยุทธหัตถีกับสมเด็จพระนเรศวรมหาราช


query: กรีก มีเมืองหลวงชื่ออะไร ?

title: ประเทศกรีซ

text: สภาพอากาศของกรีซ แบ่งเป็น 3 ส่วน คือ ทะเลเมดิเตอร์เรเนียน เทือกเขาแอลป์ และ Temperate แบบแรก ภูมิประเทศแบบฝนตกในฤดูหนาว แห้งแล้งในฤดูร้อน อุณหภูมิไม่ค่อยสูง อย่างไรก็ตามก็มีหิมะตกบางในกรุงเอเธนส์ หมู่เกาะซิคละดิส หรือเกาะครีตมีสภาพอากาศหนาว เทือกเขาแอลป์ก่อตัวมาจากทางตะวันตกของกรีซ สภาพอากาศแบบสุดท้ายก่อตัวจากทางตอนกลางและทางมาซิโดเนียตะวันออก เทรซ Xanthi และ Evros เหนือ มีอากาศหนาว ชื้น ในฤดูหนาว และ แห้งแล้งในฤดูร้อน เป็นสิ่งที่มีค่ามากสำหรับกรุงเอเธนส์ที่ ตั้งอยู่ระหว่างสภาพอากาศแบบเมดิเตอร์เรเนียน กับเทือกเขาแอลป์ ดังนั้นชานเมืองทางตอนใต้จะมีสภาพอากาศแบบเมดิเตอร์เรเนียน ในขณะที่ทางตอนเหนือมีสภาพอากาศแบบ เทือกเขาแอลป์

title: จังหวัดบลากอเยฟกราด

text: จังหวัดบลากอเยฟกราด (, "oblast Blagoevgrad" หรือ Благоевградска област, "Blagoevgradska oblast") หรือในชื่อ Pirin Macedonia(, "Pirinska Makedoniya") เป็นจังหวัด (oblast) ทางตะวันตกเฉียงใต้ของบัลแกเรีย มีเขตแดนติดต่อกับจังหวัดอีกสี่จังหวัดของบัลแกเรียทางเหนือและตะวันออก ภูมิภาคมาซิโดเนียของกรีกทางใต้ และประเทศมาซิโดเนียทางตะวันตก มี 14 เทศบาล 12 เมือง โดยเมืองหลวงอยู่ที่บลากอเยฟกราด เมืองสำคัญอื่น ๆ ได้แก่ Bansko, Gotse Delchev, Melnik, Petrich, Razlog, Sandanski, และ Simitli

title: ประวัติศาสตร์อานาโตเลีย

text: ในปี ค.ศ. 330 จักรพรรดิคอนสแตนตินได้ทรงย้ายเมืองหลวงของจักรวรรดิโรมันจากกรุงโรม มายังเมืองไบเซนทิอุม ซึ่งตามตำนานเล่าว่า บิซัส (Buzas) แห่งเมการา (Megara) ได้นำชาวกรีกมาสร้างไว้ในราวศตวรรษที่ 7 ก่อนคริสตกาล ภายหลังที่จักรพรรดิคอนสแตนตินได้ย้ายมืงหลวงมายังเมืองไบเซนทิอุมแล้ว โปรดให้เปลี่ยนชื่อเมืองเป็นกรุงโรมใหม่ หรือ โนวา โรม (Nova Rome) อย่างไรก็ดี ภายหลังที่จักรพรรดิคอนสแตนตินสิ้นพระชนม์ในปี ค.ศ. 337 กรุงโนวา โรม ได้ถูกเปลี่ยนชื่อเป็น คอนสแตนติโนเปิล เพือเป็นการเฉลิมพระเกียรติแด่พระองค์

title: เซฟาโลเนีย

text: เซฟาโลเนีย หรือ เคฟาลลีนีอา (กรีก: Κεφαλονιά or Κεφαλλονιά; ; ) เป็นเกาะที่ใหญ่ที่สุดของหมู่เกาะไอโอเนียน ตั้งอยู่ในทะเลไอโอเนียน นอกจากฝั่งตะวันตกของประเทศกรีซ มีพื้นที่ 781 ตร.กม. (302 ตร.ไมล์) เมืองหลวงคือเมือง อาร์โกสโตลี

title: ราชอาณาจักรทอเลมี

text: ราชอาณาจักรทอเลมี (, ) ตั้งอยู่ในอียิปต์ปัจจุบัน เป็นอาณาจักรที่ก่อตั้งขึ้นหลังจากที่อเล็กซานเดอร์มหาราชได้รับชัยชนะต่ออียิปต์ในปี 332 ก่อนคริสต์ศักราช และสิ้นสุดลงเมื่อคลีโอพัตราสิ้นพระชนม์ เมื่อโรมันได้รับชัยชนะต่ออียิปต์ในปี 30 ก่อนคริสต์ศักราช ราชอาณาจักรทอเลมีก่อตั้งขึ้นโดยทอเลมีที่ 1 โซเตอร์ผู้ประกาศตนเป็นฟาโรห์แห่งอียิปต์ ทอเลมีสร้างอียิปต์เป็นรัฐกรีกที่มีอาณาบริเวณตั้งแต่ทางใต้ของซีเรียซีเรียไปจนถึงไซรีนในลิเบีย และทางใต้ไปถึงนิวเบีย โดยมีอเล็กซานเดรียเป็นเมืองหลวงและเป็นศูนย์กลางของวัฒนธรรมกรีกและการค้า เพื่อให้เป็นที่ยอมรับของประชาชนในอียิปต์ทอเลมีก็ประกาศตนว่าเป็นผู้ครองต่อจากฟาโรห์ ผู้ครองราชย์ต่อมารับธรรมเนียมของอียิปต์โบราณในการเสกสมรสกับพี่น้องกันเอง ปฏิบัติตัวและแต่งตัวอย่าอียิปต์ วัฒนธรรมกรีกรุ่งเรืองในอียิปต์จนกระทั่งเมื่อถูกพิชิตโดยมุสลิม ราชวงศ์ทอเลมีต้องต่อสู้กับการปฏิวัติภายในประเทศและการสงครามกับภายนอกซึ่งนำมาซึ่งความเสื่อมโทรมของอำนาจจนกระทั่งมาถูกผนวกโดยราชอาณาจักรโรมัน

title: อวาริส

text: อวาริส (/ ævərɪs /; อียิปต์โบราณ: ḥw.twꜥr.t บางครั้งแปลว่า "ฮัต-วาเรต" กรีก: Αὔαρις, Auaris) เป็นเมืองหลวงของประเทศอียิปต์ภายใต้การปกครองของชาวฮิกซอส ตั้งอยู่ในปัจจุบันบอก เอล-ดับ'อา ในภาคตะวันออกเฉียงเหนือของปากแม่น้ำไนล์ ในฐานะที่เป็นเส้นทางหลักของแม่น้ำไนล์อพยพไปทางทิศตะวันออกตำแหน่งที่ศูนย์กลางของอียิปต์ ทำให้มันเป็นเมืองหลวงการบริหารที่สำคัญของชาวฮิกซอส มันถูกครอบครองจากประมาณ 1783 ถึง 1550 ปีก่อนคริสตกาล หรือจากราชวงศ์สิบสามของอียิปต์ผ่านช่วงกลางที่สองจนกว่าชาวฮิกซอสจะถูกชับไล่โดยฟาโรห์อาโมสที่ 1 ฟาโรห์พระองค์แรกของราชวงศ์ที่สิบแปด ชื่อในภาษาอียิปต์โบราณเมื่อพันปีก่อนคริสต์ศักราชอาจออกเสียง ฮาอัต-วูรัต หมายความว่า 'บ้านใหญ่' และหมายถึงเมืองหลวงของเขตปกครอง ในปัจจุบันยังมีชื่อเมืองที่คล้ายกันคือ เมืองฮาวารา ซึ่งตั้งอยู่บริเวณเขตไฟยุม หรือชาวอเล็กซานเดรียเรียกชื่อเมืองนี้ว่า "อาไทน์รา"

title: ซีรากูซา

text: ซีรากูซา ( ; ; ; "Syrakoúsai") เป็นเมืองประวัติศาสตร์ในแคว้นปกครองตนเองซิซิลี ในทะเลไอโอเนียน เป็นเมืองหลวงของจังหวัดซีรากูซา ประเทศอิตาลี เป็นเมืองที่เต็มไปด้วยประวัติศาสตร์กรีกโบราณทั้งด้านวัฒนธรรม สถาปัตยกรรม มีซากปรักหักพังของวิหารและโรงละครกรีกประมาณ 500 ปีก่อนคริสต์ศักราช บางส่วนของกำแพงเมืองและป้อมปราการ ทวิอัฒจันทร์ของโรมัน และสุสานใต้ดินหลายแห่ง เป็นสถานที่เกิดของอาร์คิมิดีส นักคณิตศาสตร์และวิศวกรชาวกรีก เป็นเมืองเก่าแก่อายุ 2,700 ปี มีบทบาทสำคัญในยุคโบราณ หนึ่งในมหาอำนาจในโลกแห่งเมดิเตอร์เรเนียน

title: บัตทุสที่ 1

text: บัตทุสที่ 1 แห่งซิเรเน (; ) ยังเป็นที่รู้จักกันในนาม บัตทุส อริสโตเติล (Βάττος Ἀριστοτέλης; Battus Aristottle) หรือ อาริสตาเออุส (Aristaeus; Ἀρισταίος) เป็นผู้ก่อตั้งกลุ่มอาณานิคมกรีกโบราณของซิเนไทกาและเมืองหลวงของซิเรเน พระองค์เป็นกษัตริย์พระองค์แรกซิเรเน ซึ่งเป็นกษัตริย์กรีกแห่งแรกในแอฟริกาเหนือและเป็นผู้ก่อตั้งราชวงศ์บัตเทียด นอกจากนี้พระนามของพระองค์ได้นำมาตั้งเป็นชื่อทางวิทยาศาสตร์ชนิดหนึ่งคือ บัตทุส ฟิเลนอร์

title: อักษรกรีก

text: อักษรกรีก เป็นอักษรที่ใช้สำหรับเขียนภาษากรีก โดยมีพัฒนาการมาตั้งแต่ยุคคลาสสิก ประมาณ 357 ปีก่อนพุทธศักราช (ศตวรรษที่ 9 ก่อนคริสต์ศักราช) และยังคงใช้สืบต่อเรื่อยมา นับเป็นอักษรที่เก่าแก่ที่สุดแบบหนึ่งที่ยังคงใช้อยู่ในปัจจุบัน ในสมัยกรีกโบราณนั้น อักษรกรีกยังใช้เขียนแทนจำนวนอีกด้วย ซึ่งในกรณีนี้จะเรียกว่าเลขกรีก ในทำนองเดียวกับเลขโรมัน ทุกวันนี้เราใช้อักษรกรีกเป็นสัญลักษณ์คณิตศาสตร์ เป็นชื่อดาวฤกษ์ เป็นชื่อกลุ่มภราดรและกลุ่มภคินี และใช้เพื่อวัตถุประสงค์อื่น ๆ อีกมาก

title: ประเทศกรีซ

text: ในปี พ.ศ. 1996 (ค.ศ. 1453) กรุงคอนสแตนติโนเปิล เมืองหลวงของจักรวรรดิไบแซนไทน์ถูกพวกเติร์กยึดครอง และเมื่อถึงปี พ.ศ. 2043 (ค.ศ. 1500) ดินแดนของกรีซทั้งหมดก็ตกอยู่ใต้อำนาจของเติร์ก ดินแดนที่เป็นกรีซในปัจจุบันแต่ก่อนเป็นศูนย์กลางการค้าทางเรือของยุโรปตอนกลางและเป็นที่ชุนนุมนักปราชญ์กับศิลปินของโลก เพราะที่นี่เป็นหมู่บ้านกรีกที่มีประเพณีและวัฒนธรรมของกรีกออร์ทอดอกซ์ ในการทำสงครามเพื่อกู้เอกราชจากเติร์ก กรีซได้รับการสนับสนุนอย่างท่วมท้นจากนักคิด นักเขียน และนักปรัชญา เช่น ไบรอน แชลเลย์ และเกอเธ อย่างไรก็ตามการต่อสู้ที่ขาดเอกภาพของกรีซ ทำให้ฝรั่งเศส รัสเซีย และอังกฤษ ตัดสินใจเข้ามาแทรกแซง หลังจากกรีซได้รับเอกราชแล้ว กลุ่มอำนาจในยุโรปมีความเห็นว่ากรีซควรมีการปกครองระบบกษัตริย์จึงได้จัดการให้กษัตริย์ออตโตแห่งบาวาเรีย เป็นกษัตริย์ปกครองกรีซในปี พ.ศ. 2376 (ค.ศ. 1833) หลังจากนั้นกรีซก็มีกษัตริย์ขึ้นครองราชย์อีกหลายพระองค์ด้วยกัน จนกระทั่งถึงรัชสมัยของพระเจ้าจอร์จที่ 1 จึงได้รับพระราชทานกฎหมายรัฐธรรมนูญให้กรีซในปี พ.ศ. 2407 (ค.ศ. 1864) ทำให้กรีซมีการปกครองระบอบประชาธิปไตยที่มีพระมหากษัตริย์อยู่ใต้รัฐธรรมนูญ

title: สงครามกรีก-เปอร์เซีย

text: สงครามกรีก-เปอร์เซีย () หรือ สงครามเปอร์เซีย เป็นชุดความขัดแย้งระหว่างจักรวรรดิอะคีเมนิด (เปอร์เซีย) กับนครรัฐกรีก เกิดขึ้นระหว่างปีที่ 499–449 ก่อนคริสตกาล จุดเริ่มต้นของความขัดแย้งเกิดจากการพิชิตภูมิภาคไอโอเนียของพระเจ้าไซรัสมหาราชในปีที่ 547 ก่อนคริสตกาลและต่อมาแต่งตั้งทรราชขึ้นปกครอง ต่อมาในปีที่ 499 ก่อนคริสตกาล อริสตาโกรัส ผู้ปกครองไมลีตัสที่มีเปอร์เซียหนุนหลัง นำกำลังเข้ายึดเกาะนักซอสแต่ล้มเหลว อริสตาโกรัสจึงปลุกปั่นให้ชาวกรีกในเอเชียน้อยก่อกบฏต่อเปอร์เซียและนำไปสู่การกบฏไอโอเนีย นอกจากนี้อริสตาโกรัสยังร่วมมือกับเอเธนส์และอีรีเทรียเผาเมืองซาร์ดิส เมืองหลวงของภูมิภาคของเปอร์เซียในปีที่ 498 ก่อนคริสตกาล จักรพรรดิดาไรอัสมหาราชจึงส่งกองทัพเข้าสู้รบจนในปีที่ 494 ก่อนคริสตกาล ฝ่ายเปอร์เซียรบชนะฝ่ายกบฏที่ยุทธการที่ลาเด ฝ่ายกบฏถูกปราบลงในปีต่อมา

title: ฟเตหปุระสีกรี

text: ฟเตหปุระสีกรี (; ; ) เป็นเมืองตั้งอยู่ในเขตอำเภออัคระ รัฐอุตตรประเทศ ประเทศอินเดีย ก่อตั้งในปี ค.ศ. 1569 โดยสมเด็จพระจักรพรรดิอักบัร และยังใช้เป็นเมืองหลวงของจักรวรรดิโมกุลระหว่างปี ค.ศ. 1571–1585 ภายหลังจากชัยชนะจากสงครามกับชาวเมืองจิตเตารครห์ (Chitaurgarh) และรณถัมโภระ (Ranthambore) พระองค์จึงทรงตัดสินพระทัยย้ายเมืองหลวงจากอัคระมายังที่แห่งใหม่บริเวณนี้ ซึ่งอยู่ห่างจากที่ตั้งของสะพานสิครีเป็นระยะทาง เพื่อเป็นเกียรติแก่นักบุญลัทธิศูฟี พระนามว่า "ซาลิม คิชติ" (Salim Chishti) โดยได้ใช้เวลาออกแบบผังเมืองและสร้างถึง 15 ปี ซึ่งรวมถึงกำแพงเมืองรอบด้าน พระราชวัง ตำหนัก ฮาเร็ม ศาล มัสยิด และอาคารสาธารณูปโภคต่าง ๆ ทรงตั้งชื่อเมืองว่า "ฟะเตฮาบาด" (Fatehabad) มาจากคำภาษาอาหรับว่า "ฟัตห์" แปลว่า "ชัยชนะ" และต่อมากลายเป็น "ฟเตหปุระสีกรี" (Fatehpur Sikri) ฟเตหปุระสีกรี นั้นถือเป็นหนึ่งในสิ่งปลูกสร้างในสถาปัตยกรรมโมกุลที่อยู่ในสภาพสมบูรณ์ที่สุดในประเทศอินเดีย

title: ครีต

text: ในปัจจุบันครีตเป็นหนึ่งในสิบสามเขตการปกครองของกรีซ (Peripheries of Greece) และมีความสำคัญทางเศรษฐกิจและวัฒนธรรมต่อกรีซ เดิมเกาะครีตรู้จักกันในชื่อภาษาอิตาลีว่า “คันเดีย” (Candia) จากชื่อเมืองหลวงในยุคกลางเฮราคลิออน (Heraklion) “Chandax” (ภาษากรีก: Χάνδαξ หรือ Χάνδακας, "คู", ตุรกี: "Kandiye") ในภาษาละตินเรียกว่า “เครตา” (Creta) และในภาษาตุรกีเรียกว่า “กิริต” (Girit)

title: ประเทศกรีซ

text: กรีซมีชื่อเสียงทางเรื่องศิลปะเป็นต้นแบบของงานสถาปัตยกรรมที่มีลักษณะเด่นและสง่างามของเสาหินแบบวิหารพาร์เธนอน ที่ตกแต่งตรงส่วนบนของหัวเสาด้วยศิลปะแบบกรีกมี 3 แบบ คือ ดอริก, ไอโอนิก และคอรินเธียน จะเห็นเสาหินแบบกรีกเป็นส่วนตกแต่งด้านหน้าของอาคารสำคัญ ๆ และสิ่งก่อสร้างที่เป็นงานสถาปัตยกรรมเลื่องชื่อของโลกตามเมืองหลวงของประเทศต่าง ๆ ในยุโรป อเมริกา และออสเตรเลีย สถานที่ทำงานสำคัญ ๆ ของประเทศที่มีชื่อเสียงต่าง ๆ ล้วนนำสถาปัตยกรรมศิลป์ของกรีซไปประยุคผสมผสาน ในการก่อสร้างเป็นการยอมรับในอารยธรรมที่รุ่งเรืองของกรีซโบราณและเป็นการถ่ายทอดมรดกทางวัฒนธรรมที่เคยเฟื่องฟูในอดีตของกรีซไปทุกมุมโลกนอกจาก งานสถาปัตยกรรมที่เป็นมรดกทางวัฒนธรรมของกรีซที่เผยแพร่ไปทั่วโลกแล้ว งานจิตรกรรมและประติมากรรมของกรีซยังเป็นมรดกล้ำค่าที่บรรดาพิพิธภัณฑ์และหอศิลป์ต่าง ๆ พยายามเสาะหามาเป็นสมบัติเก็บสะสมไว้ให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้

title: ฮอมส์

text: ฮอมส์ () หรือ ฮิมศ์ () หรือเดิมรู้จักในชื่อ เอเมซา (กรีก: Ἔμεσα, "Emesa") เป็นเมืองตั้งอยู่ทางตะวันตกของประเทศซีเรีย เป็นเมืองหลวงของเขตผู้ว่าราชการฮอมส์ อยู่สูงจากระดับน้ำทะเลปานกลาง 501 เมตร (1,644 ฟุต) ตั้งอยู่ห่างจากกรุงดามัสกัสทางทิศเหนือราว 162 กิโลเมตร (101 ไมล์) บนฝั่งแม่น้ำออรันตีส ฮอมส์ยังเป็นเมืองศูนย์กลางที่เชื่อมโยงเมืองภายในกับเมืองชายฝั่งทะเลเมดิเตอร์เรเนียน

title: รัฐนวยวาเอสปาร์ตา

text: ถือเป็นรัฐที่เล็กที่สุด และตั้งอยู่นอกชายฝั่งทะเลแคริบเบียนของเวเนซุเอลา ถือเป็นรัฐที่เป็นเกาะรัฐเดียวในเวเนซุเอลา ชื่อของรัฐมาจากวีรกรรมของผู้อยู่อาศัยในช่วงระหว่างที่เกิดสงครามประกาศอิสรภาพเวเนซุเอลา ซึ่งเข้าใจว่าคล้ายกับทหารชาวสปาร์ตาของกรีกโบราณ เกาะมาร์การิตาอย่างเดียวมีพื้นที่ 934 ตร.กม. ในปี ค.ศ. 1909 รัฐได้รับการสถาปนาขึ้นและในปี 1947 เกาะกูบากัวก็เพิ่มเข้าไป เมืองหลวงของรัฐคือเมือง ลาซูนซีออง แต่ศูนย์กลางเมืองจริงอยู่ที่เมือง ปอร์ลามาร์

title: ซาอิส

text: ซาอิส (อาหรับ: صاالحجر; กรีกโบราณ: Σάϊς; คอปติก: ⲥⲁⲓ) หรือ ซา เอล ฮาการ์ เป็นเมืองของอียิปต์โบราณในแถบแม่น้ำไนล์ฝั่งตะวันตกบนดินดอนปากแม่น้ำไนล์ มันเป็นเมืองหลวงของเมือง ซาป-เมฮ์ ในอียิปต์ล่าง และกลายเป็นเมืองหลวงศูนย์รวมอำนาจในราชวงศ์ยี่สิบสี่แห่งอียิปต์โบราณ (732-720 ปีก่อนคริสตกาล) และราชวงศ์ที่ยี่สิบหกแห่งอียิปต์โบราณ (664- 525 ปีก่อนคริสตกาล) ในช่วงยุคปลาย ชื่ออียิปต์โบราณเรียกเมืองนี้ว่า ซาอู

title: ไมซีนี

text:
แม้หลักฐานโบราณคดีจะชี้ว่าชาวไมซีนีเป็นคนชาติพันธ์กรีก และพูดภาษากรีก แต่ชื่อ "มูแคไน" ไม่น่าจะเป็นคำกรีก แต่อาจจะเป็นชื่อสถานที่ที่เรียกโดยชาวพื้นเมือง (autochthon) ที่อาศัยอยู่มาก่อนพวกกรีก ตามตำนานกล่าวว่าชื่อเมืองไมซีนีมีความเกี่ยวข้องกับ คำว่า "เห็ด" (: "mycēs") ในภาษากรีก นักภูมิศาสตร์โบราณ เพาเซเนียส () ให้เครดิตการตั้งชื่อแก่ เพอร์ซิอัส ผู้ที่ตำนานเทพปกรณัมกรีกกล่าวว่าเป็นผู้ก่อตั้งเมืองนี้ขึ้น ณ สถานที่ที่ตนได้สังหาร อะคริซิอัส (หรืออะไครเซียส) กษัตริย์แห่งอาร์กอส ผู้เป็นพระเจ้าตาของตน แต่ได้สละสิทธิปกครองเมืองให้กับ เมกาเปนทีส () ผู้เป็นหลานอีกคนหนึ่งของอะคริซิอัส และตั้งชื่อให้กับเมืองว่า ""มูแคไน"" ตามด้ามดาบของตนที่มีรูปร่างคล้ายเห็ด
ในโฮเมอร์ เมืองไมซีนีเป็นอาณาจักรของอะกาเมมนอน วีรบุรุษชาวกรีกผู้นำเหล่านักรบอะคีอันไปสู้ในสงครามกรุงทรอย เทพีเฮรามเหสีของซุสโปรดปรานเมืองนี้เป็นพิเศษ

title: แบกแดด

text: แบกแดดสร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 1305 โดยคอลีฟะห์อัล-มันซูร์ แห่งราชวงศ์อับบาสิยะ ตั้งอยู่ริมแม่น้ำไทกริสติดกับคลองที่เชื่อมแม่น้ำยูเฟรติส แบกแดดมีความรุ่งเรืองมากในสมัยคอลีฟะห์ฮารูน อัล-เราะชีด เมื่อแรกสร้างนั้น เมืองนี้สร้างขึ้นที่หมู่บ้านเก่าแก่ชื่อแบกแดด อยู่ทางเหนือของเทซิฟอน ที่เคยเป็นเมืองหลวงของเปอร์เซียโบราณ เมื่อสร้างแล้วได้ตั้งชื่อว่า มะดีนะห์ อัลซาเลม แปลว่าเมืองแห่งสันติ แต่คนทั่วไปยังนิยมเรียกว่าแบกแดดตามชื่อเดิม ความยิ่งใหญ่ของแบกแดดในสมับคอลีฟะห์นี้ปรากฏในวรรณคดีอาหรับที่มีชื่อเสียงคือพันหนึ่งราตรีหรืออาหรับราตรี ผู้แต้ช่งดั้งเดิมคืออัล-จาห์ชิยาร์ ในแบกแดดได้กลายเป็นศูนย์กลางทางด้านวิทยาการ โดยนำวิทยาการที่เป็นภาษากรีก ภาษาละติน ภาษาเปอร์เซีย ภาษาฮินดีมาแปลเป็นภาษาอาหรับ ทำให้แบกแดดมีความเจริญก้าวหน้าทางด้านโคลงกลอนจากเปอร์เซีย ทางด้านดาราศาสตร์และคณิตศาสตร์จากอินเดีย การแพทย์และวิทยาศาสตร์จากกรีก

title: บิแซนเทียม

text: บิแซนเทียม (; ) เป็นนครกรีกโบราณตั้งอยู่ ณ ที่ซึ่งภายหลังเป็นคอนสแตนติโนเปิล (อิสตันบูลสมัยใหม่) ผู้อยู่ในนิคมกรีกจากเมการาก่อตั้งนครแห่งนี้เมื่อ 657 ปีก่อน ค.ศ. มีการสร้างนครใหม่และเป็นเมืองหลวงใหม่ของจักรวรรดิโรมันในรัชกาลจักรพรรดิคอนสแตนตินที่ 1 ใน ค.ศ. 330 และภายหลังเปลี่ยนชื่อเป็นคอนสแตนติโนเปิล นครดังกล่าวเป็นเมืองหลวงของจักรวรรดิไบแซนไทน์กระทั่ง ค.ศ. 1453 เมื่อถูกพิชิตและกลายเป็นเมืองหลวงของจักรวรรดิออตโตมัน นับแต่สถาปนาประเทศตุรกีสมัยใหม่ใน ค.ศ. 1923 ชื่อนครภาษาตุรกี อิสตันบูล ได้แทนที่ชื่อคอนสแตนติโนเปิลในทางตะวันตก

title: พระเจ้ามิลินท์

text:
เมืองหลวงคาดกันว่าเป็นเมืองสาคละ (sagala) เป็นเมืองที่เจริญรุ่งเรืองในภาคเหนือของรัฐปัญจาบ (เชื่อกันว่า ปัจจุบันคือเมือง สิอาลกอต (Sialkot) ในปากีสถาน ต่อมาพระองค์เดินทางไปทั่งภาคเหนือของอินเดีย และเยี่ยมชมเมืองปัฏนะ เมืองหลวงของจักรวรรดิราชวงศ์เมารยะ แผนการบางอย่างในการพิชิตเมืองปัฏนะถูกเสนอพระเจ้ายูคราติทส์ (eucratides) ซึ่งเป็นกษัตริย์กรีก – อาณาจักรบักเตรีย เริ่มทำสงครามอินเดีย – กรีกในทางชายแดนทางตะวันตกเฉียงเหนือ พระองค์เป็นหนึ่งในไม่กี่คน ของกษัตริย์บักเตรียที่ถูกกล่าวถึงโดยนักเขียนชาวกรีก ในสมาคมนักประวัติศาสตร์แห่งเมืองอาร์เตมิต้า (apolodorus of artemita) ถูกกล่าวถึงโดยสตราโบ เขาอ้างว่า กษัตริย์ชาวกรีกจากแคว้นบักเตรียเป็นผู้พิชิตที่ยิ่งใหญ่กว่าพระเจ้าอเล็กซานเดอร์มหาราช และบอกว่า พระเจ้าเมนันเดอร์ เป็นกษัตริย์บักเตรียหนึ่งในสองพระองค์ อีกพระองค์คือ พระเจ้าเดเมตริอุสพระองค์ขยายอำนาจเข้าไปในอินเดียไกลมากที่สุด
—สตราโบ นักภูมิศาสตร์
ทั้งสตราโบยังได้บอกว่า พวกชาวกรีกพิชิตได้กระทั่งเมืองปาฏลีบุตร (ปัฏนะ) ในภาคเหนือของอินเดีย:

title: มีเกเล ซานมีเกลี

text: เขาได้เรียนรู้ฝึกฝนการออกแบบและก่อสร้างจากพ่อของเขาที่ชื่อ โจวันนี และอา (หรือลุง) ของเขาชื่อ บาร์โตโลเมโอ ผู้ซึ่งเป็นสถาปนิกที่ประสบความสำเร็จในเมืองเวโรนา มีเกเลเองก็มีแนวทางการดำเนินวิชาชีพคล้ายกับจาโกโป ซานโซวีโน (Jacopo Sansovino) คือเป็นสถาปนิกที่รับเงินตอบแทนทำงานให้กับสาธารณรัฐเวนิสโดยตรง แต่สิ่งที่ต่างจากซานโซวีโนคือ งานของมีเกเลจะเป็นงานที่อยู่ในเขตชายแดนนอกเมืองหลวงของสาธารณรัฐ ผู้คนมักจะจดจำมีเกเลในฐานะสถาปนิกผู้ทำการออกแบบเพื่อกิจการการทางทหาร และถูกจ้างมาเพื่อทำการออกแบบเพื่อสร้างความแข็งแกร่งของระบบป้อมปราการให้กับสาธารณรัฐในเมืองต่าง ๆ เช่น ครีต (Crete) กันดีอา (Candia) ดัลเมเชีย (Dalmatia) และคอร์ฟู (Corfù) เช่นเดียวกับปราการหลักที่ลีโด (Lido) ซึ่งเป็นแนวป้องกันเรือที่จะเข้ามาในทะเลสาบเวนิส (Venetian lagoon) จากการที่เขาได้ท่องเที่ยวไปในหลาย ๆ แห่งตามบันทึกแล้ว มีเกเล ซานมีเกลีอาจจะเป็นสถาปนิกชาวอิตาลีเพียงคนเดียวที่ได้เห็นสถาปัคยกรรมกรีกของแท้ ซึ่งอาจจะเป็นแรงบันดาลใจให้เขานำเสาดอริกของโรมัน มาไว้ในงานออกแบบของเขา

title: เอเธนส์

text: เอเธนส์ (English: Athens; Greek: Αθήνα [aˈθina] อธีนา) เป็นเมืองหลวงของประเทศกรีซ และยังเป็นเมืองใหญ่ที่สุดในประเทศกรีซ ใช้ชื่อตามพระเจ้าอะธีนาในปุราณวิทยา เป็นหนี่งในเมืองที่เก่าแก่ที่สุดในโลก โดยกินช่วงระยะเวลามากกว่า 3,400 ปี[2] และมีการตั้งถิ่นฐานมาตั้งแต่ประมาณช่วงสหัสวรรษที่ 11 และ 7 ก่อนคริสตกาล[3] ในช่วงยุคคลาสสิกของกรีซ หรือประมาณปีที่ 508-322 ก่อนคริสต์ศักราช เอเธนส์ขึ้นสู่จุดสูงสุดของอำนาจ และเป็นนครรัฐที่มีอิทธิพลอย่างมากในยุคนั้น อีกทั้งยังเป็นศูนย์กลางของศิลปะ การเรียนรู้ และปรัชญา เมืองเอเธนส์ยังได้รับการอ้างอิงอย่างกว้างขวางว่าเป็นต้นกำเนิดของอารยธรรมตะวันตก และเป็นที่ที่การปกครองระบอบประชาธิปไตยถือกำเนิดขึ้นเป็นครั้งแรก[4][5]

title: อเล็กซานเดอร์มหาราช

text: อเล็กซานเดอร์ประสูติเมื่อวันที่ 20 (หรือ 21) กรกฎาคม ปีที่ 356 ก่อนคริสตกาล, ที่เมืองเพลลา เมืองหลวงของราชอาณาจักรมาเกโดนีอา เป็นโอรสของพระเจ้าพีลิปโปสที่ 2 มารดาเป็นภริยาคนที่ 4 ของพีลิปโปสชื่อนางโอลิมเพียสแห่งเอพิรุสเป็นธิดาของ นีโอโทเลมุสที่ 1 แห่งเอพิรุส นครรัฐกรีกทางเหนือ แม้พีลิปโปสจะมีชายาถึง 7-8 คน แต่นางโอลิมเพียสก็ได้เป็นชายาเอกอยู่ชั่วระยะเวลาหนึ่ง

title: ประวัติศาสตร์อินเดีย

text: ส่วนราชวงศ์โมริยะเองก็ถูกโค่นไปในพ.ศ. 358 โดยราชวงศ์สังกะ อำนาจของแคว้นมคธอ่อนแอลง พระเจ้าเดเมตริอุสที่ 1 แห่งแบคเทรีย เป็นพันธมิตรกับราชวงศ์โมริยะจึงนำทัพเข้าบุกอินเดีย ตั้งอาณาจักรกรีกขึ้นในแคว้นปัญจาบ ต่อมาพระเจ้าเมนันเดอร์ (พระเจ้ามิลินท์) สามารถยกทัพบุกปาฏลีบุตร เมืองหลวงของแคว้นมคธได้ อาณาจักรกรีก-อินเดียรุ่งเรืองภายใต้พระเจ้าเมนันเดอร์ ศิลปะแบบกรีผสมผสานกับพระพุทธศาสนากลายเป็นพระพุทธรูปองค์แรก

title: เฮราคลีโอโพลิส

text: เฮราคลีโอโพลิส แมกนา (กรีก: Μεγάλη Ἡρακλέους πόλις, Megálē Herakléous pólis) หรือ เฮราคลีโอโพลิส (Ἡρακλεόπολις, Herakleópolis) เป็นเมืองหลวงของอาณาจักรอียิปต์โบราณ ซึ่งชื่อเมืองนั้นเป็นภาษาโรมัน ตั้งอยู่ประมาณ 15 กิโลเมตร (9.3 ไมล์) ทางตะวันตกของเมืองเบนิ ซูเอฟของอียิปต์ในปัจจุบัน

title: อียิปต์โบราณยุคราชวงศ์

text: ประมาณ 3,000 ปี ก่อนคริสต์ศักราช อียิปต์แบ่งเป็นสองราชอาณาจักร คือ อียิปต์บน และอียิปต์ล่าง ทั้งสองอาณาจักรรวมกันสมัยพระเจ้านาเมอร์ (กรีกเรียกเมเนส) และสมัยพระเจ้าอหา มีเมืองหลวงชื่อเมมฟิส (กำแพงขาว)

title: ประเทศตุรกี

text: ประมาณ 1200 ปีก่อนคริสตกาล ชายฝั่งตะวันตกของอานาโตเลียถูกครอบครองโดยชาวกรีกไอโอเลียนและอีโอเนียน ชาวเปอร์เซียแห่งจักรวรรดิอาเคเมนิดสามารถพิชิตพื้นที่ทั้งหมดได้ในศตวรรษที่ 6 ถึง 5 ก่อนคริสตกาล แต่หลังจากนั้นดินแดนแห่งนี้ก็ตกเป็นของอเล็กซานเดอร์มหาราช ในปี 334 ก่อนคริสตกาล อานาโตเลียจึงถูกแบ่งออกเป็นดินแดนเฮลเลนิสติกขนาดเล็กหลายแห่ง (รวมทั้ง บิทูเนีย คัปปาโดเกีย แพร์กามอน และพอนตุส) ซึ่งดินแดนเหล่านี้ตกเป็นของจักรวรรดิโรมันในกลางศตวรรษที่ 1 ก่อนคริสตกาล ในปี ค.ศ. 324 จักรพรรดิคอนสแตนตินที่ 1 เลือกเมืองไบแซนเทียมให้เป็นเมืองหลวงแห่งใหม่ของจักรวรรดิโรมัน และตั้งชื่อให้ว่า "โรมใหม่" (ภายหลังกลายเป็น"คอนสแตนติโนเปิล" และ"อิสตันบูล") หลังจากที่จักรวรรดิโรมันตะวันตกเสื่อมลง เมืองนี้ก็กลายเป็นเมืองหลวงของจักรวรรดิไบแซนไทน์

title: มินนีแอโพลิส

text: มินนีแอโพลิส () เป็นเมืองที่ใหญ่ที่สุดในรัฐมินนิโซตาในสหรัฐอเมริกา ตั้งอยู่ในเคาน์ตีเฮนเนพิน ระหว่างแม่น้ำมิสซิสซิปปี และแม่น้ำมินนิโซตา เมืองมินนีแอโพลิสมีประชากร 372,811 (สัมมโน 2548) และตั้งอยู่ติดกับเมืองเซนต์พอล เมืองหลวงของรัฐมินิโซตา ซึ่งทั้งคู่มักจะถูกเรียกว่า "ทวินซิตี" (Twin Cities) หรือเมืองแฝด ชื่อเมือง มินนีแอโพลิส มาจากคำผสมของคำว่า Mni คำในภาษาดาโคตาที่หมายถึง "น้ำ" และคำว่า polis ในภาษากรีกที่หมายถึง "เมือง"

title: เพลลา

text: เพลลา () เป็นเมืองโบราณตั้งอยู่ทางตอนกลางของมาเซโดเนีย ประเทศกรีซ รู้จักกันดีในฐานะที่เป็นเมืองหลวงในประวัติศาสตร์ของราชอาณาจักรมาเกโดนีอา ในสมัยกรีซโบราณ และเป็นสถานที่ประสูติของทั้งพระเจ้าอเล็กซานเดอร์มหาราช และพระเจ้าพีลิปโปสที่ 2 พระราชบิดาของพระองค์ ชื่อ "เพลลา" ในภาษากรีกโบราณ หมายถึง "ก้อนหิน"

title: ลิเดีย

text: ลิเดีย ( ; อัสซีเรีย: "Luddu" ; กรีก: "Λυδία") เป็นอาณาจักรโบราณ ตั้งอยู่ทางทิศตะวันตกของอานาโตเลีย (หรือ เอเชียไมเนอร์) มีเมืองหลวงชื่อ ซาร์ดิส ตั้งอยู่ระหว่างจังหวัดอิชมีร์และจังหวัดมานิสา ในประเทศตุรกีในปัจจุบัน


query: วัดหนองหอยก่อสร้างเมื่อใด?

title: วัดหนองหอย

text: วัดหนองหอยเป็นวัดเก่า สร้างขึ้นในสมัยรัชกาลที่ ๕ ประมาณปี พ.ศ. ๒๔๑๖ เดิมชื่อ วัดน้อยตั้งอยู่ที่บ้านห้วย หมู่ที่ ๔ ตำบลเขาแร้ง อยู่ใกล้กับวัดโสดาประดิษฐาราม สมัยนั้นหลวงปู่งาม เป็นเจ้าอาวาส ท่านเห็นว่าอยู่ใกล้กับวัดโสดาประดิษฐารามมาก และมีโยมผู้ศรัทธาได้ถวายที่ดินบริเวณ หมู่บ้านหนองหอยซึ่งที่ราบเชิงเขาให้ ท่านจึงได้เริ่มสร้างวัดขึ้นที่หมู่บ้านหนองหอย เนื่องจากวัดตั้งอยู่ที่หมู่บ้านหนองหอย ชาวบ้านจึงเรียกชื่อวัดตามชื่อหมู่บ้านว่า “วัดหนองหอย” วัดหนองหอยมีเจ้าอาวาสปกครองดูแลต่อกันมาหลายรูป รูปปัจจุบันคือ พระเดชพระคุณ พระราชวัลภาจารย์ (ดาวเรือง อาจารคุโณ) วัดหนองหอยได้รับพระราชทานวิสุงคามสีมา เมื่อวันที่ ๒๕ ตุลาคม ๒๕๑๖ และได้ทำการปิดทองฝังลูกนิมิตผูกพัทธสีมา เมื่อวันที่ ๒๐ มกราคม ๒๕๑๗

title: วัดหนองหอย

text: พระเจ้าวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าศรีรัศม์ พระวรชายาฯ ได้รับการถวายอาคารโครงการบ้านพักคนชราวัดหนองหอย และพื้นที่โดยรอบประมาณ ๒๐ ไร่ จากเจ้าอาวาส พระเดชพระคุณ พระราชวัลภาจารย์ (ดาวเรืองอาจารคุโณ) วัดหนองหอย ตำบลเขาแร้ง อำเภอเมือง จังหวัดราชบุรี ให้ใช้ประโยชน์ตามพระอัธยาศัย และทรงมีพระวินิจฉัยให้จัดตั้งเป็นศูนย์การเรียนรู้โครงการสายใยรักแห่งครอบครัวภาคกลาง เพื่อเป็นศูนย์ต้นแบบในการดำเนินโครงการสายใยรักแห่งครอบครัวฯ ในเขตจังหวัดภาคกลาง โดยมอบหมายให้กระทรวงการพัฒนาสังคม และความมั่นคงของมนุษย์เป็นเจ้าภาพหลักในการดำเนินการ

title: พระสุรินทรบริรักษ์

text: ในช่วงนี้จะเกิดความสับสนว่า ชาวภูไทกะป๋อง ซึ่งอาศัยอยู่บ้านหนองหอย ในเขตเมืองสกลนคร แทนที่จะจัดตั้งเมืองที่บ้านหนองหอย แต่เหตุใดจึงจัดตั้งเมืองวาริชภูมิขึ้นที่บ้านป่าเป้า ซึ่งอยู่ในเขตเมืองหนองหาน เหตุที่เป็นเช่นนี้ เนื่องจากการจัดตั้งเมืองที่บ้านหนองหอย ถูกคัดค้านจาก พระยาประจันตประเทศธานี เจ้าเมืองสกลนคร ซึ่งข้อขัดแย้งนี้เกิดขึ้นเป็นเวลานานมาแล้ว ตั้งแต่สมัย ท้าวราชนิกูล และได้พยายามร้องขอกับ พระยาประจันตประเทศธานี หลายครั้งแต่ไม่เป็นผลสำเร็จ พระพิทักษ์เขตขันธ์ เจ้าเมืองหนองหาน จึงยกพื้นที่บ้านป่าเป้า ในเขตเมืองหนองหาน ให้กับพระสุรินทรบริรักษ์ เพื่อจัดตั้งเมืองวาริชภูมิ และได้เกลี้ยกล่อมให้ พระสุรินทรบริรักษ์ ไปอพยพชาวภูไทกะป๋อง ที่อาศัยอยู่บ้านหนองหอย มาอยู่ที่บ้านป่าเป้าแทน แต่ไม่เป็นผล เนื่องจากชาวภูไทกะป๋อง เป็นคนรักฐิ่นฐาน จึงไม่ยอมย้ายบ้านเมืองไปอยู่ที่อื่น ทำให้เมืองวาริชภูมิ ต้องย้ายมาตั้งที่บ้านหนองหอยดังเดิม จึงเกิดข้อพิพาทเขตแดนระหว่างเมืองหนองหาน และเมืองสกลนคร อย่างไม่จบสิ้น

title: วัดหนองหอย

text: ซึ่งผู้ที่มาสักการบูชา ต่างก็มีความเชื่อความศรัทธา ต่อองค์พระโพธิสัตว์กวนอิม ว่า หากได้มา กราบไหว้สักการบูชาแล้ว จะพบแต่ความสุขความเจริญ หากขอพรสิ่งใด ก็มักได้สมดังตั้งใจ หากท่านใด มีความทุกข์ หรือข้อกังขา ก็จะมาทำบุญไหว้พระ และเสี่ยงเซียมซีถามความ ซึ่งผลที่ได้ออกมา ก็มักจะตรงตามที่ตนตั้งข้อคำถามต่อองค์ท่าน แต่ก็มีในบางรายที่มาเพื่อขอโชคลาภ ซึ่งก็ได้สมดังตั้งใจเช่นกัน

title: เวียงกุมกาม

text: วัดพันเลา อยู่ในท้องที่ตำบลหนองหอย อำเภอเมือง จังหวัดเชียงใหม่ เป็นวัดร้างขื่อดั้งเดิมที่ชุมชนเรียกสืบทอดต่อกันมา คาดว่ามาจากชื่อวัดที่มีคำนำหน้าว่า “พัน” นำหน้านั้น น่าจะหมายถึง ยศทางทหาร หรือขุนนาง ที่เดิมวัดนี้อาจเป็นวัดอุปถัมภ์ของนายทหารหรือขุนนางชื่อ “เลา” ตั้งอยู่ริมถนนท่าวังตาลซึ่งอยู่นอกเวียงกุมกามทางด้านทิศเหนือ สภาพโบราณสถานมีการก่ออิฐกระจายหลายแห่ง พบชิ้นส่วนของพระพุทธรูป และสิ่งก่อสร้างต่างๆ ที่ไม่สามารถระบุได้ชัดเจนว่าเป็นอะไร และยังคงคาดว่ามีอีกหลายวัดที่จมอยู่ใต้พื้นดิน และบ้านเรือนของชาวบ้านที่กำลังรอการบูรณะขึ้นมา

title: ตำบลหนองหอย (อำเภอเมืองเชียงใหม่)

text: แต่เดิมในพื้นที่ตำบลหนองหอย ในหมู่บ้านเสาหินมีหนองน้ำขนาดใหญ่ ซึ่งอุดมสมบูรณ์ มีทั้งนกและหอยในหนองน้ำแห่งนี้มากมาย โดยเฉพาะหอยซึ่งมีมาก จนชาวบ้านเรียกกันว่า "หนองหอย" จึงเป็นชื่อของตำบลหนองหอยในปัจจุบัน

title: วัดหนองปล้อง

text: วัดหนองปล้อง เป็นวัดที่ตั้งอยู่บนพื้นที่เนินเขาเตี้ย ๆ ห่างจากหนองน้ำประจำหมู่บ้านประมาณ 300 เมตร หนองน้ำนั้นชาวบ้านได้เรียกชื่อว่า “หนองปล้อง” เพราะว่ามีหญ้าปล้องขึ้นเต็มหนองน้ำนั้น ต่อมามีผู้คนมาอยู่อาศัย ทำมาหากิน และอยู่กันเป็นปึกแผ่น ได้รวมตัวกันตั้งเป็นหมู่บ้านขึ้นมา และเอาชื่อหนองน้ำนั้นเป็นชื่อหมู่บ้านว่า “บ้านหนองปล้อง” จนถึงทุกวันนี้ และชาวบ้านมี ความเห็นรวมกันว่าควรมีที่สะดวกในการบำเพ็ญกุศลใกล้ ๆ หมู่บ้าน จึงจัดการก่อสร้างที่พักสงฆ์ขึ้นมาเมื่อปี พ.ศ. 2523 บนเนินเขาเตี้ยใกล้หมู่บ้าน และได้นิมนต์พระสงฆ์มาจำพรรษาฉลองศรัทธาชาวบ้าน โดยเรียกชื่อที่พักสงฆ์นี้ว่าที่พักสงฆ์พุทธสุวรรณหงษ์บรรพต หลังจากนั้นมาก็มีพระสงฆ์จำพรรษา ตลอดมามิได้ขาดทุกปี ภายหลังชาวบ้านมีความเห็นพ้องต้องกันว่าสมควรตั้งชื่อที่พักสงฆ์เสียใหม่ว่า ที่พักสงฆ์หนองปล้อง ให้สอดคล้องกับหมู่บ้าน ต่อมานายสมคิด แย้มนุช (ผู้ใหญ่บ้าน) และ แม่ชีกิมลี้ อักษรนิติ (ผู้อุปถัมภ์วัด) พร้อมด้วยชาวบ้านได้พิจารณาว่า ที่พักสงฆ์หนองปล้องนั้นยังไม่เป็นวัดที่ถูกต้องตามกฎหมาย จึงให้ นายสมคิด แย้มนุช ทำเรื่องขออนุญาตสร้างวัด และได้รับอนุญาตให้สร้างวัดเมื่อวันที่ 21 มิถุนายน พ.ศ. 2533 แล้วได้ไปนิมนต์พระสมศักดิ์ สิรินฺธโร จากจากวัดป่าคา ตำบลประดู่ยืน อำเภอลานสัก จังหวัดอุทัยธานี  มาจำพรรษาพร้อมทั้งปกครองวัดนี้ (นิมนต์มาเมื่อปี พ.ศ. 2530) และได้ก่อสร้างเสนาสนะเรื่อยมา หลังจากได้รับอนุญาตให้สร้างวัดแล้ว ต่อมาได้ดำเนินการขอตั้งวัดในพระพุทธศาสนา ซึ่งได้รับประกาศตั้งเป็นวัดขึ้นในพระพุทธศาสนา มีนามว่า “วัดหนองปล้อง” เมื่อวันที่ 14 ธันวาคม พ.ศ. 2541

title: วัดหนองหอย

text: ในปัจจุบันนี้วัดหนองหอยเป็นที่รู้จักของสาธุชนทั่วไป ทั้งในจังหวัดและต่างจังหวัด เนื่องจากที่วัดหนองหอยแห่งนี้ มีรูปเหมือนองค์พระโพธิสัตว์กวนอิมประดิษฐานอยู่ ณ ยอดเขาหนองหอย ซึ่งจะเรียกกันว่า “เขาพระโพธิสัตว์กวนอิม วัดหนองหอย” เป็นที่ล่ำลือกันว่ามีความศักดิ์สิทธิ์มาก ไม่ว่าจะขออะไรก็จะได้ดังใจ จะมีผู้คนมาสักการบูชากันมิขาด โดยเฉพาะ ในวันเทศกาลหรือวันหยุด หากท่านได้มาสักการะองค์พระโพธิสัตว์กวนอิม ณ เขาพระโพธิสัตว์กวนอิม ท่านอาจจะเกิดความสงสัยว่าเป็นวัดไทยหรือวัดจีน เพราะมีองค์พระโพธิสัตว์กวนอิม และรูปแบบการสร้าง เครื่องสักการบูชาที่เห็นอยู่ ตลอดจนรูปเหมือนสิ่งศักดิ์สิทธิ์องค์อื่นๆ ซึ่งจะพบเห็นได้ในวัดจีน หรือโรงเจต่างๆ แต่ที่เขาพระโพธิสัตว์กวนอิมวัดหนองหอยนี้ เป็นวัดไทยและเป็นส่วนหนึ่งของวัดหนองหอย ซึ่งสร้างขึ้นโดย พระเดชพระคุณ พระราชวัลภาจารย์ (ดาวเรือง อาจารคุโณ) เจ้าอาวาสวัดหนองหอยรูปปัจจุบัน ท่านได้เริ่มก่อสร้างมาประมาณ ๓๐ ปีเศษแล้ว จากที่ไม่มีสิ่งก่อสร้างใด ๆ บนเขานี้เลย

title: ตำบลถลุงเหล็ก

text:
ต่อมาพวกชาวบ้านวังตาคลองกลุ่มนี้ได้พากันมาพบเห็นป่าดงโนนมะกอก มีบริเวณเป็นพื้นที่ราบกว้างขวางมาก และบางแห่งนั้นก็มีเนินดินกองเป็นโนนสูง และฤดูฝนน้ำก็ไม่ท่วมอีกด้วย เป็นการเหมาะแก่การตั้งบ้านเรือนได้เป็นอย่างดี บริเวณพื้นที่รอบด้านนอกของป่าโนนมะกอกโดยทั่วไปนั้น มีพื้นที่กว้างขวางมากเป็นการเหมาะสมในการทำมาหากินทำนาทำไร่ได้เป็นอย่างดี ประกอบด้วยมีทั้งแหล่งน้ำต่างๆ มีทั้งห้วยหนองลำคลองน้อยใหญ่มีอยู่ทั่วไป กับทั้งปูปลาผักหญ้าก็หากินง่าย และพวกเขายังได้มาพบเห็นเศษก้อนหินเล็กๆ น้อยๆ หรือกากก้อนหินคล้ายๆ กับถูกเผาไฟมาแล้ว กองกระจัดกระจายเป็นกองสูงอยู่ทั่วไปอยู่ที่บนโนนมะกอก จึงได้พากันสันนิษฐานว่าป่าดงมะกอกแห่งนี้คงเคยได้เป็นเตาหลอมเหล็กของบ้านคนเราในสมัยโบราณเป็นเวลานานมาแล้วประมาณหลายร้อยปี หรือเป็นพันปีที่ได้ผ่านมาแล้ว ชาวบ้านวังตาลองก็ได้ย้ายบ้านเรือนของตนออกมาจากหมู่บ้านวังตาคลอง แล้วได้มาทำการสร้างบ้านเรือนขึ้นใหม่อยู่ทางทิศตะวันออกของป่าโนนมะกอกเป็นครั้งแรกของหมู่บ้านถลุงเหล็ก แล้วพวกเขาก็พากันตั้งชื่อบ้านว่า คุ้มบ้านโนนมะกอก ส่วนว่าบ้านวังตาคลองเมื่อคนพากันอพยพบ้านเรือนออกหนีไปหมดแล้ว พวกชาวบ้านโดยทั่วไปพากันเรียกท่าน้ำแห่งนี้ว่า วังบ้านเก่าวังตาคลอง ต่อมา
การตั้งบ้านสร้างเรือนขึ้นในหมู่บ้านถลุงเหล็กครั้งแรกนั้น โดยการนำพาของบุคคลหลายเชื้อสาย อาทิเช่น คนเชื้อสายพ่อเฒ่าจีน แม่เฒ่ากองศรี ต้นนามสกุล “จินดา” คนเชื้อสายพ่อเฒ่าสี แม่เฒ่าหน่อย ต้นนามสกุล “นำใน” คนเชื้อสายพ่อเฒ่าอินทร์ แม่เฒ่าดี ต้นนามสกุล “พรมรักษา” คนเชื้อสายของพ่อเฒ่าคง แม่เฒ่ามิ ต้นสกุล “คงชาวนา” คนเชื้อสายพ่อเฒ่าอ่อน แม่เฒ่ามี ต้นสกุล “พิมพ์ทองงาม” คนเชื้อสายพ่อเฒ่าทอง แม่เฒ่าจันดา ต้นสกุล “แสงก่ำ” คนเชื้อสายพ่อเฒ่าสุข แม่เฒ่ากันหา ต้นสกุล “สุขสบาย” และเชื้อสายของบุคคลอื่นๆ อีกเป็นต้น ข้าพเจ้าคนเขียนไม่สามารถจะจดจำเรื่องราวของคนเฒ่าคนแก่เล่าเรื่องให้ฟังจนหมดได้ ในสมัยของคนเราได้พากันมาตั้งบ้านสร้างเรือนขึ้นอยู่ในหมู่บ้านถลุงเหล็กในครั้งแรกนั้น คนไทยเรายังไม่มีการใช้นามสกุล ในสมัยนั้นทางราชการบ้านเมืองได้เอาชื่อพ่อแม่ ปู่ย่า ตายาย ของเราเป็นการแทนนามสกุลมาเป็นเวลานาน ต่อมาจนถึงในสมัยของพระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว รัชกาลที่ 6 พระองค์ท่านได้ตราพระราชบัญญัติขึ้นให้คนไทยเรามีการใช้นามสกุลเป็นครั้งแรก ประมาณวันที่ 22 มีนาคม พ.ศ. 2455 จึงได้มีนามสกุลของคนเชื้อสายดังกล่าวมาแล้วข้างต้น
หลังจากพวกชาวบ้านวังตาคลองมาตั้งบ้านสร้างเรือนขึ้นที่คุ้มบ้านโนนมะกอกเป็นครั้งแรกแล้ว และต่อมาก็ได้มีคนทั่วไปได้พากันอพยพครอบครัวของพวกเขาเข้ามาอยู่รวมกับคุ้มบ้านเนินมะกอกเรื่อยๆ เป็นต้นว่ามาจากบ้านดงแกเครือ , บ้านพุคา , บ้านกุดขี่ , บ้านท่าแค , บ้านดงสวอง-หนองแขม , บ้านครัว (สระบุรี) , บ้านคลองมะขามเทศ (ท่าวุ้ง) , บ้านเช่า (บ้านหมี่) , หล่มสัก (เพชรบูรณ์) , ภาคอีสาน และคนมาจากเมืองจันทน์ เป็นต้น ได้พากันทยอยเข้ามาเรื่อยๆ แล้วได้มาสร้างบ้านเรือนรวมกันเป็นกลุ่มๆ อยู่ในบริเวณพื้นที่ของป่าโนนมะกอก แล้วจึงพากันตั้งชื่อบ้านของพวกตนว่า คุ้มบ้านโนนมะกอก , คุ้มบ้านหนองป่าชี ฐ คุ้มบ้านต้นมะขามใหญ่ , คุ้มบ้านโนนวัดร้าง เป็นต้น รวมแล้วมี 4 คุ้มบ้านด้วยกัน
แต่ว่าในขณะนั้นคุ้มบ้านดังกล่าวยังไม่มีวัดจะให้พระสงฆ์และสามเณรอยู่เพื่อประกอบการทางศาสนาแต่อย่างใด แต่มาพวกชาวบ้านคุ้มต่างๆ ดังได้กล่าวมาแล้ว ได้ร่วมกันปรึกษาหารือกัน คิดจุสร้างวัดไว้เพื่อประกอบพิธีกรรมทางศาสนาต่อไป
จึงได้พากันไปหาเพื่อเป็นการปรึกษาหารือกับท่านพระสงงฆ์ที่ท่านเป็นผู้หลักผู้ใหญ่ในการปกครองคณะสงฆ์ในสมัยนั้น มาช่วยพิจารณาเลือกสถานที่ที่จะทำการก่อสร้างวัดต่อไป กับท่านพระสงฆ์องค์หนึ่งท่านมีฉายานามว่า “พระจันทะบาล” บางคนเรียกว่าพระพุทธบาล ท่านเป็นคนที่มีเชื้อสายอยู่ในกลุ่มบุคคลที่ได้มาตั้งบ้านสร้างเรือนขึ้นในหมู่บ้านถลุงเหล็กเป็นครั้งแรก แต่ในขณะนั้นท่านอยู่วัดในอำเภอเมือง จังหวัดลพบุรี แต่จะเป็นวัดอะไรนั้นไม่ทราบ มีแต่คนรุ่นเก่าได้เล่าต่อๆ กันมา ว่าท่านพระจันทะบาลองค์นี้ท่านเป็นพี่ชายของหลวงพ่อแป้น และหลวงพ่อแป้นองค์นี้ในขณะนั้นท่านเป็นเจ้าอาวาสอยู่วัดหนองบัว และวัดคลองเกตุ อำเภอโคกสำโรงในขณะนั้น
ท่านพระจันทะบาลก็ได้มาช่วยเลือกหาดูสถานที่ที่จะทำการก่อสร้างวัดได้เป็นครั้งแรกนั้น คือบริเวณพื้นที่วัดศิริมงคล วัดถลุงเหล็กใหญ่ของพวกเราอยู่ในขณะนี้ เพราะว่าในขณะนั้นพื้นที่ดังกล่าวยังเป็นป่าดงโพรงหญ้าและป่าไม้น้อยใหญ่มีอยู่ทั่วไป ประกอบด้วยตามบริเวณพื้นที่ดังกล่าวมีสันดินเป็นเนินสูง และมีหนองน้ำใหญ่อยู่ทางทิศตะวันออกของสถานที่นั้นด้วย พวกชาวบ้านเรียกว่าหนองสำโรงใหญ่ เพราะมีต้นสำโรงใหญ่อยู่ทางด้านทิศตะวันออกของหนองน้ำนั้น และเป็นหนองน้ำสำหรับที่กักเก็บน้ำไว้กินไว้ใช้ของชาวบ้าน คุ้มบ้านโนนมะกอก , คุ้มบ้านหนองป่าขี่ , คุ้มบ้านต้นมะขามใหญ่ , คุ้มบ้านโนนวัดร้าง อยู่ก่อนแล้ว คุ้มบ้านดังกล่าวได้ช่วยทำการก่อสร้างวันขึ้นเป็นครั้งแรกในสถานที่ดังกล่าวแล้ว เพื่อจะให้พระสงฆ์และสามเณรอยู่ในวัด ได้ช่วยกันดูแลรักษาหนองน้ำไว้ ไม่ให้วัวควายลงมากินน้ำนอนในน้ำเหมือนแต่ก่อนที่ผ่านมา
เมื่อพวกชาวบ้านในหมู่บ้านดังกล่าวได้ช่วยกันทำการสร้างวัดขึ้นเสร็จเรียบร้อยแล้ว แต่วัดนั้นยังไม่มีพระอุโบสถหรือโบสถ์ของวัดไว้เพื่อประกอบพิธีกรรมทางศาสนาของพระสงฆ์และพวกชาวบ้านในขณะนั้น พวกชาวบ้านพร้อมด้วยพระสงฆ์ได้พากันไปทำการสร้างศาลาหลังเล็กๆ ไว้ในหนองน้ำอยู่ติดกับลำคลองห้วยน้อยหรือคลองโพนทองอยู่ทางด้านทิศเหนือของวัด ไกลจากวัดประมาณ 100 เมตร เป็นครั้งแรกแล้วเรียกว่า “ฉิม” ไว้แทนพระอุโบสถ เพื่อทำพิธีกรรมทางศาสนาของพระสงฆ์ในขณะนั้น ต่อมาพวกชาวบ้านทั่วไปเรียกหนองน้ำแห่งนี้ว่าท่าฉิมต่อมาถึงทุกวันนี้ ต่อมาพวกชาวบ้าน คุ้มบ้านโนนมะกอก , คุ้มบ้านหนองป่าขี่ , คุ้มบ้านต้นมะขามใหญ่ , คุ้มบ้านโนนวัดร้าง ได้ช่วยกันทำการขุดสระน้ำที่หนองน้ำต้นสำโรงใหญ่เป็นครั้งแรกแล้วเรียกว่าสระน้ำต้นสำโรงใหญ่ เพราะมีต้นสำโรงใหญ่อยู่ริมสระน้ำ ต่อมาเมื่อปี พ.ศ. 2479 ต้นสำโรงใหญ่ดังกล่าวถูกลมพายุพัดอย่างแรงมาก ได้หักโค่นล้มลงทับศาลาการเปรียญเสียหายไปด้วย สระน้ำดังกล่าวนี้อยู่ที่วัดศิริมงคล (วัดถลุงเหล็กใหญ่) ในขณะนี้
หลังจากนั้นต่อมาได้มีพ่อเฒ่าสุก แม่เฒ่ากันหา ต้นสกุลสุขสบาย , พ่อเฒ่าเท่อ แม่เฒ่าซารี่ ต้นสกุล , พ่อเฒ่าทอง แม่เฒ่าจันดา ต้นสกุลแสงก่ำ พร้อมด้วยครอบครัวของคนอื่นๆ อีกหลายครอบครัวในสมัยนั้นได้พากันย้ายบ้านเรือนของตนออกมาจากคุ้มบ้านโนนมะกอก , คุ้มบ้านหนองป่าขี่ , คุ้มบ้านต้นมะขามใหญ่ , คุ้มบ้านโนนวัดร้าง และมาจากบ้านอื่นๆ อีก มาตั้งบ้านสร้างเรือนขึ้นใหม่เป็นครั้งแรก อยู่ทางทิศตะวันตกของวัดที่ทำการสร้างขึ้นครั้งแรกนั้น คือวันศิริมงคล วัดถลุงเหล็กใหญ่อยู่ในขณะนี้ แล้วตั้งชื่อบ้านว่าบ้านใหม่ บางคนก็เรียกว่าบ้านใต้วัดต่อมาจนถึงทุกวันนี้
ต่อมาพวกชาวบ้านทั่วไปหากันเรียกคุ้มบ้านโนนมะกอก , คุ้มบ้านหนองป่าขี่ , คุ้มบ้านต้นมะขามใหญ่ , คุ้มบ้านโนนวัดร้าง รวมเข้ากันเรียกว่าหมู่บ้านเก่า ตั้งแต่นั้นมาจนถึงวันนี้
ต่อมาพวกชาวบ้านเก่ากับพวกชาวบ้านใหม่ ได้ร่วมกันทำการก่อสร้างพระอุโบสถขึ้นในวัด 1 หลัง ขณะนี้อยู่ที่วัดศิริมงคล (วัดถลุงเหล็กใหญ่) ไว้เพื่อประกอบทำพิธีทางศาสนาของพระสงฆ์และพวกชาวบ้านต่อมาเป็นเวลาหลายสิบปีที่ได้ผ่านมา การก่อสร้างพระอุโบสถของวัดในครั้งแรกนั้นจะเป็นวัน เดือน ปีพ.ศ.อะไรนั้นไม่ทราบได้ เพราะไม่เห็นหลักฐานในการสร้างพระอุโบสถดังกล่าวนั้น
ต่อมาได้มีคนหลายกลุ่มได้พากันย้ายครอบครัวของตนมาจากหมู่บ้านต่างๆ มาตั้งบ้านสร้างเรือนขึ้นใหม่อยู่ในระหว่างกึ่งกลางของหมู่บ้านเก่ากับหมู่บ้านใหม่ติดต่อกัน แล้วเรียกชื่อบ้านว่าบ้านกลางต่อมาเท่าทุกวันนี้ ในขณะนั้นได้มีบ้านเรือนของคนที่อยู่ในบ้านกลางในสมัยคนเขียนยังเป็นเด็กและได้รู้ได้เห็นพอจำความได้ คือมีบ้านเรือนพ่อเฒ่ากำนันเสน บ้านเรือนพ่อเฒ่าผู้ใหญ่นก บ้านเรือนพ่อเฒ่าดี บ้านเรือนพ่อเฒ่าสีทา บ้านเรือนพ่อเฒ่าเสา บ้านเรือนพ่อเฒ่าสอน บ้านเรือนพ่อเฒ่าสี บ้านเรือนพ่อเฒ่าทอง บ้านเรือนพ่อเฒ่าสีดา บ้านเรือนพ่อเฒ่าแสง บ้านเรือนพ่อเฒ่าหรั่ง บ้านเรือนพ่อเฒ่าเมฆ บ้านเรือนพ่อเฒ่าทมมา บ้านเรือนแม่เฒ่าพุก และบ้านเรือนของคนอื่นๆ อีก รวมแล้วมีประมาณ 17-18 หลังคาเรือน ในขณะนั้นเป็นเวลานานมากกว่า 70 ปี ที่ได้ผ่านมา ขณะนี้ พ.ศ. 2536
ต่อมาพ่อเฒ่ากำนันวันทา แม่เฒ่าชา อยู่ในหมู่บ้านใหม่หรือบ้านใต้วัดในขณะนั้น ได้นำพาญาติพี่น้องและลูกหลานและชาวบ้านหลายคนได้ร่วมช่วยกันทำการก่อสร้างวัดขึ้นอีกวัดหนึ่งในพื้นที่นาของพ่อเฒ่ากำนันวันทา แม่เฒ่าชา อยู่ทางทิศตะวันออกของหมู่บ้านเก่าเป็นครั้งแรก ต่อมาเป็นเวลาหลายสิบปีได้ผ่านมา ก็ได้เปลี่ยนชื่อวัดอีกว่าวัดราชวันทนาราม วัดถลุงเหล็กน้อยจนเท่าถึงทุกวันนี้ การสร้างวัดดังกล่าวนี้จะเป็นวัน เดือน ปี พ.ศ.อะไรนั้นจำไม่ได้ ต่อมาพวกชาวบ้านโดยทั่วไปพากันเรียกว่าหมู่บ้านเก่า วัดใหม่ หมู่บ้านใหม่วัดเก่า ต่อมาจนถึงทุกวันนี้
เจ้าอาวาสของวัดราชวันทนาราม หรือวัดถลุงเหล็กน้อยเท่าที่จำได้คือ พระอาจารย์ชาเนี้ยว พระอาจารย์ออน พระอาจารย์ชาทุย พระอาจารย์ชารุณ พระอาจารย์บู้ พระอาจารย์สุมิตรหรือพระครูปัญญาคุณวัตร เป็นต้น วัดราชวันทนารามหรือวัดถลุงเหล็กน้อย อยู่ในหมู่ที่ 6 บ้านถลุงเหล็ก ตำบลถลุงเหล็ก อำเภอโคกสำโรง จังหวัดลพบุรี ขณะนี้ พ.ศ. 2536
ต่อมาได้มีคนหลายกลุ่มมาจากหมู่บ้านต่างๆ พากันมาตั้งบ้านสร้างเรือนขึ้นใหม่อีกอยู่ทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือสระน้ำของวัดศิริมงคล หรือวัดถลุงเหล็กใหญ่ในขณะนี้แล้วเรียกว่าบ้านหัวสระต่อมาจนถึงทุกวันนี้ ก็เป็นเวลานานกว่า 70 ปีที่ได้ผ่านมา ตามที่ข้าพเจ้าคนเขียนได้รู้ได้เห็นพอจะได้ มีบ้านเรือนพ่อเฒ่าผู้ใหญ่เคี้ยว บ้านเรือนพ่อเฒ่าวงษ์ บ้านเรือนพ่อเฒ่าบัว บ้านเรือนพ่อเฒ่าม้าน บ้านเรือนพ่อเฒ่าพลู บ้านเรือนแม่เฒ่าหมอน บ้านเรือนแม่เฒ่าด้วง และมีบ้านเรืองของคนอื่นๆ อีก รวมแล้วมีประมาณ 18-19 หลังคาเรือน ในขณะนั้นคนเขียนยังเป็นเด็ก จำนามสกุลของบุคคลดังกล่าวไม่ค่อยได้ จึงไม่เขียนนามสกุลของท่านไว้ในที่นี้
ต่อแม่พ่อเฒ่าสร้อย แม่เฒ่าถิน สุขสบาย ได้ย้ายบ้านเรือนของตนออกมาจากคุ้มบ้านโนนมะกอก อยู่ในหมู่บ้านเก่าในขณะนี้ มาปลูกสร้างบ้านเรือนขึ้นใหม่ในครั้งแรกที่ทุ่งนาของตน อยู่ใกล้กับหนองน้ำใหญ่ที่มีผักแว่นมากขณะนั้น อยู่ในระหว่างกึ่งกลางของวัดถลุงเหล็กใหญ่กับวัดถลุงเหล็กน้อยติดต่อกัน เป็นเวลา เป็นเวลานานผ่านมาแล้วได้ตั้งชื่อบ้านว่าบ้านหนองผักแว่นมาจนถึงทุกวันนี้
ต่อมาพ่อเฒ่าจุ่น แม่เฒ่านารี ทองอร่าม ก็ได้ย้ายบ้านเรือนของตนออกไปจากหมู่บ้านใหม่หรือใต้วัด ไปสร้างบ้านเรือนขึ้นใหม่อยู่บริเวณของต้นมะขามใหญ่ อยู่ทางทิศตะวันออกของหมู่บ้านหัวสระเป็นครั้งแรก แล้วเรียกว่าบ้านโนนมะขามเฒ่า เป็นเวลาหลายสิบปีที่ได้ผ่านมา
การตั้งหมู่บ้านสร้างเรือนของหมู่บ้านดังกล่าวได้มาแล้ว แต่ละหมู่บ้านนั้นจะเป็นวัน เดือน ปี พ.ศ.อะไรนั้นไม่ทราบได้ เพราะว่าไม่มีผู้ใดทำหลักฐานไว้
นับแต่หมู่บ้านเก่า หมู่บ้านใหม่หรือใต้วัด หมู่บ้านกลาง หมู่บ้านหัวสระ หมู่บ้านหนองผักแว่น และบ้านโนนมะขามเฒ่า หมู่บ้านดังกล่าวนี้ได้รวมเข้าเป็นหมู่บ้านเดียวกันแล้วเรียกว่าบ้านถลุงเหล็ก ให้สอดคล้องต้องกันกับคนในสมัยโบราณมาก่อนอยู่ที่โนนมะกอกนั้นเป็นหลักฐาน และหมู่บ้านดังกล่าวทั้งหมดนี้ก็ได้รวมกันอยู่ในบริเวณเดียวกันที่ป่าดงโนนมะกอกดังกล่าว จึงเรียกชื่อบ้านรวมกันว่าบ้านถลุงเหล็กมาจนถึงทุกวันนี้

title: วัดหนองหอย

text: ตามประกาศสำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติ เรื่อง ยกวัดราษฎร์เป็นพระอารามหลวง ด้วยทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้ยกวัดหนองหอย ตำบลเขาแร้ง อำเภอเมือง จังหวัดราชบุรี เป็นพระอารามหลวงชั้นตรี ชนิดสามัญ ตั้งแต่วันที่ ๒๙ พฤษภาคม พ.ศ. ๒๕๕๕ เป็นต้น ประกาศ ณ วันที่ ๘ มิถุนายน ๒๕๕๕

title: วัดหนองหอย

text: พระเดชพระคุณ พระราชวัลภาจารย์ ท่านได้กำหนดวางศิลาฤกษ์ วิหารพระโพธิสัตว์กวนอิม ในวันจันทร์ที่ ๒๗ ตุลาคม พ.ศ. ๒๕๒๓ เวลา ๑๓.๑๕ น. ได้ทำการยกเสาเอกวิหาร ในวันอาทิตย์ที่ ๑๒ เมษายน พ.ศ. ๒๕๒๔ เวลา ๐๙.๐๐ น. และได้ทำการก่อสร้างสืบมา โดยการลงกำลังแรงด้วยตนเองบ้าง ถ้ามีเงินจ้างคนอื่นบ้าง ก่อสร้างเรื่อยมาจนกระทั่งในวันอาทิตย์ที่ ๑๔ เมษายน พ.ศ. ๒๕๒๕ เวลา ๑๔.๐๐ น. อันเป็นวันคล้ายวันประสูติ ของพระโพธิสัตว์กวนอิม (ตามปฏิทินจีน ปี ๒๕๒๕) พระเดชพระคุณ พระราชวัลภาจารย์ ได้ทำการเททอง หล่อองค์พระโพธิสัตว์กวนอิมขึ้น ณ เขาพระโพธิสัตว์กวนอิมนี้ เป็นพระโพธิสัตว์กวมอิมหล่อด้วยโลหะทองเหลือง ปางยื่นมือประทานพร พระหัตถ์ซ้ายทรงแจกันมณีอันบรรจุน้ำค้างทิพย์แห่งความกรุณา ในหัตถ์ขวาทรงกิ่งสน มีความสูงประมาณ ๓.๕๙ เมตร มีน้ำหนักประมาณ ๒ ตัน ยืนประทับฐานดอกบัว และได้อัญเชิญประดิษฐานในวิหาร เมื่อวันอาทิตย์ที่ ๗ พฤศจิกายน พ.ศ. ๒๕๒๕

title: วัดหนองคันธมาศ

text: วัดหนองคันธมาศ ได้ก่อสร้างขึ้นเมื่อปี พ.ศ. 2514 เนื่องจากประชาชนในหมู่บ้านหนองคัน หมู่ที่ 5 ต.บ้านเกาะ อ.เมือง จ.อุตรดิตถ์ ซึ่งมีจำนวนมากต้องเดินทางไปทำบุญกันที่วัดกลางบ้าง วัดคุ้งวารีบ้างซึ่งระยะทางก็ไกลมาก โดยเฉพาะฤดูฝนการไปตักบาตรทำบุญในระยะนั้นจะลำบากมาก เพราะถนนหนทางยังไม่เจริญ จึงได้ชักชวนผู้ที่มีจิตศรัทธาในหมู่บ้านและทั่วไป มาร่วมกันก่อสร้างวัดขึ้น โดยอาศัยทุนทรัพย์ของผู้มีจิตศรัทธาทั้งในหมู่บ้านและทั่วไปร่วมกันก่อสร้างขึ้นพื้นที่ตั้งของวัดมีลักษณะด้านทิศตะวันออกติดถนนทางรถไฟ ทิศเหนือติดถนนสาธารณะ ทิศใต้ติดหมู่บ้าน ทิศตะวันตกติดทุ่งนาได้รับพระบรมราชานุญาต ให้สร้างวัดตามพระราชบัญญัติลักษณะการปกครองคณะสงฆ์ ร.ศ. 121 เมื่อปี พ.ศ. 2430

title: วัดหนองหอย

text: หมวดหมู่:วัดในจังหวัดราชบุรี

title: วัดหนองหอย

text: ปัจจุบันสภาพวัดดีขึ้นมาก การเดินทางสัญจรไปมาสะดวกสบาย วันหยุดสุดสัปดาห์นี้ หากพุทธศาสนิกชนท่านใดมีเวลาว่าง จึงขอเชิญไปเที่ยวชมวัดที่มีบรรยากาศสบาย ๆ สนใจสอบถามเส้นทางไปวัด โทร. ๐๓๒-๓๙๖-๐๔๔-๔๕ แฟกซ์ ๐๓๒- ๓๙๖ ๐๔๔ รับรองว่า “สุขใจและอิ่มบุญ” แน่นอน

title: ตำบลหนองหอย (อำเภอเมืองเชียงใหม่)

text: ตำบลหนองหอยเปลี่ยนแปลงฐานะจากองค์การบริหารส่วนตำบลหนองหอย เป็นเทศบาลตำบลหนองหอยเมื่อ 17 พฤษภาคม พ.ศ. 2550 ตามประกาศกระทรวงมหาดไทย ลงวันที่ 11 พฤษภาคม 2550

title: โรงเรียนเทศบาล 2 หนองบัว (อุบลราชธานี)

text:
จากอดีตสู่ปัจจุบันเมื่อปี 2524 กระทรวงมหาดไทย ได้ตรากฤษฎีกาขยายเทศบาลเมืองอุบลราชธานีจากเดิม 6 กิโลเมตร ขณะนั้นมีโรงเรียนในสังกัด 1 โรงเรียนเท่านั้น(โรงเรียนเทศบาลบูรพาอุบล) ทำให้การบริการด้านการศึกษาไม่เพียงพอ สภาเทศบาลและคณะเทศมนตรีในสมัยนั้นโดย นายประจวบ ศรีธัญรัตน์ นายกเทศมนตรี ได้ให้มอบหมายให้นายสวาสดิ์ แก้ววรรณา หัวหน้ากองการศึกษา นายไพโรจน์ ใจภักดี ศึกษานิเทศก์ ในสมัยนั้นประสานงานไปยังกรมการปกครอง กระทรวงมหาดไทย พร้อมกับออกสำรวจการจัดตั้งโรงเรียนแห่งใหม่เพิ่มขึ้นอีก ครั้งแรกได้ขออนุญาตใช้ที่ดินเนื้อที่ประมาณ 30 ไร่ อยู่ในซอยตรงข้ามด้านทิศตะวันตก วัดศรีทอง ถนนอุบล-ตระการในปี พ.ศ. 2525 ชาวคุ้มวัดพระธาตุหนองบัวโดยการนำของ คุณพ่อธงชัย กุลราช ข้าราชการบำนาญ และ พันตำรวจเอกมั่น กุลราช อดีตผู้กำกับการตำรวจตะเวนชายแดนที่22 พร้อมด้วยชามคุ้มประมาณ 400 ครอบครัว ได้ร่วมกันลงชื่อร้องขอเทศบาล ให้จัดตั้งโรงเรียนขึ้นในบริเวณชุมชนวัดพระธาตุหนองบัว ซึ่งเป็นชุมชนใหม่ และประชาชนกำลังมาอยู่เริ่มหนาแน่น คณะเทศมนตรีจึงได้เสนอต่อสภาเทศบาลเพื่อพิจารณาต่อไป
ในปี พ.ศ. 2528 เทศบาลเมืองอุบลราชธานี ได้รับอนุมัติจากกรมการปกครอง กระทรวงมหาดไทยให้จัดตั้งโรงเรียนเทศบาลแห่งที่ 2 ขึ้นโดยได้รับการประกาศจัดตั้งที่บริเวณสาธารณประโยชน์คุ้มวัดศรีทองในเนื้อที่ 30 ไร่ ในซอยถนนอุบล-ตระการ แต่การสำรวจอีกครั้งพบว่าที่ดินในบริเวณดังกล่าวเป็นบ่อลึกต้องถมดินปรับระดับ เทศบาลต้องจ่ายเงินค่าถมพื้นที่เป็นล้านบาท นอกจากนี้การสำรวจนักเรียนที่เข้าเรียนในโรงเรียนแห่งใหม่เพียง 100 คนเศษ จำนวนนี้บางส่วนได้เข้าเรียนโรงเรียนประถมที่อื่นแล้ว และยังเป็นชุมชนที่ไม่หนาแน่น จากนั้นเทศบาลก็ได้ออกสำรวจเนื้อที่แห่งใหม่ ก็ได้มาพบที่ดินสารธารณประโยชน์อยู่ในซอยวัดบ้านนาควายติดกับสนามบินกองบิน 21 เนื้อที่ประมาณ 14 ไร่ ที่ดินดังกล่าวนี้มีปัญหามากและเป็นป่าช้าเก่าของวัดและชาวคุ้มเมื่อปลายปี พ.ศ. 2528 ถึงต้นปีการศึกษา 2529 นายประจวบศรีธัญรัตน์นายกเทศมนตรีได้ให้ นายเสถียร นาคสุข ผู้อำนวยการสำนักการศึกษา นายสุขนิตย์ โสทะรักษ์ ผู้ช่วยอาจารย์ใหญ่โรงเรียนเทศบาลบูรพาอุบลพร้อมคณะครูอีก 1 คณะ ออกทำการสำรวจข้อมูลจำนวนนักเรียนที่จะเข้าเรียนในโรงเรียนเทศบาลของชาวคุ้มวัดพระธาตุหนองบัวประมาณ 400-500 ครอบครัว และมีความประสงค์จะเข้าเรียนโรงเรียนแห่งใหม่ในคุ้มวัดพระธาตุหนองบัวประมาณ 150-200 คน จากนั้นก็ได้สำรวจที่ดินที่จะก่อสร้างจนได้ที่ดินของเอกชนคือ พันตำรวจโทประสิทธิ์ ศาลาสุข ซึ่งอยู่ตรงข้ามวัดหนองบัว ด้านหลังติดกับหนองบัวซึ่งเป็นหนองน้ำสาธารณ โดยเจ้าของที่ดินแบ่งขายให้เทศบาลจำนวน 5 ไร่ 2 งาน คณะเทศมนตรีจึงได้นำเสนอต่อสภาเทศบาล และสภาเทศบาลได้อนุมัติงบประมาณของเทศบาลจัดซื้อที่ดินดังกล่าวราคา 920,512 บาท ตามโฉนดเลขที่ 2613 เล่มที่ 27 หน้าที่ 13
เนื่องจากเทศบาลนครอุบลราชธานีได้ประกาศจัดตั้งโรงเรียนเทศบาลแห่งที่ 2 เป็นที่ดินอยู่บริเวณคุ้มวัดศรีแสงทอง ดังนั้น คณะเทศมนตรีจึงได้นำเรียนต่อ สภาเทศบาลเพื่ออนุมัติเปลี่ยนสถานที่ก่อตั้งมายังที่ดินแห่งใหม่ ที่เทศบาลจัดซื้อพร้อมรายการเปลี่ยนแปลงไปยังกรมการปกครอง กระทรวงมหาดไทย และกระทรวงได้จัดสรรงบประมาณมาเป็นค่าก่อสร้างอาคารของโรงเรียนเทศบาลแห่งที่ 2 เป็นเงินอุดหนุนเฉพาะกิจจำนวน 2,000,000 บาท การก่อสร้างอาคารเรียนแห่งใหม่นี้ได้เริ่มดำเนินการเมื่อเดือนสิงหาคม 2529 เป็นอาคาร ค.ส.ล.3ชั้น 8 ห้องเรียน ชั้นล่างโล่ง ขนาด 8x36 เมตร ตามแบบแปลนของเทศบาลเมืองอุบลราชธานีพร้อมรั้วคอนกรีตอิฐบล็อกด้านหน้าและเสาร์ธง การก่อสร้างเสร็จเมื่อวันที่ 2 มีนาคม 2530 เนื่องจากโรงเรียนที่ตั้งใหม่นี้ ด้านหน้าอยู่ตรงข้ามวัดพระธาตุหนองบัว และด้านหลังอยู่ติดหนองบัวซึ่งเป็นหนองน้ำสารณ คู้บ้านคู่เมืองชาวคุ้มและเทศบาลจึงได้จัดตั้งมลคลนามคือ"โรงเรียนเทศบาล2หนองบัว"การก่อตั้งโรงเรียนเทศบาล 2 หนองบัวของเทศบาลเมืองอุบลราชธานีประสบความสำเร็จได้รับการสนับสนุนจากส่วนกลาง ส่วนภูมิภาค และส่วนท้องถิ่น ในสมัยการบริหารงานของหน่วยงาน สภาพปัจจุบัน สถานที่ตั้งโรงเรียนเทศบาล 2 หนองบัว ตั้งอยู่ริมถนนธรรมวิถีหน้าวัดพระธาตุหนองบัว ตำบลในเมือง อำเภอเมือง จังหวัดอุบลราชธานี รหัสไปรษณีย์ 34000 โดยห่างจากถนนชยางกูร ระหว่างกิโลเมตรที่ 2-3 ไปทางทิศตะวันตกตามถนนธรรมวิถีห่างจากถนนชยางกูรประมาณ 450 เมตร

title: วัดหนองหอย

text: ไปนมัสการสักการบูชา พระโพธิสัตว์กวนอิม ณ เขาพระโพธิสัตว์กวนอิม วัดหนองหอยนั้นปัจจุบันนี้ เดินทางไปได้โดยสะดวก เนื่องจากเป็นถนนลาดยางตลอด เส้นทางสายเขางู – บ้านโป่ง ห่างจากตัวเมืองราชบุรี ประมาณ ๑๒ กม. ก่อนถึงจะเห็นวิหารพระโพธิสัตว์กวนอิม อยู่บนยอดเขาอย่างโดดเด่น ที่จอดรถกว้างขวาง มีห้องน้ำสะอาด เพียงพอ วิวทิวทัศน์โดยรอบสวยงามเป็นธรรมชาติ อากาศบริสุทธิ์สดชื่น ปัจจุบันนี้ท่านใดที่เดินทางมา จ.ราชบุรี ต่างก็จะแวะเวียนมาสักการบูชา และขอพรองค์พระโพธิสัตว์กวนอิม ณ เขาพระโพธิสัตว์กวนอิม วัดหนองหอย พระอารามหลวงนี้ เพื่อเป็นศิริมงคลแก่ตนและครอบครัว ซึ่งต่างก็ได้รับความสุข เบิกบานใจ ในกุศลที่ได้ทำ โดยทั่วกัน

title: อำเภอปาย

text: พ.ศ. 2032 มหาเทวี (พระมารดาพญายอดเชียงราย) พระราชทานที่ถวายพระมหาสามีสัทธัมมราชรัตนะ ก่อสร้างมหาเจดีย์ มหาวิหาร ผูกพัทธสีมาอุโบสถวัดศรีเกิด (ปัจจุบันชาวบ้านเรียกวัดหนองบัว (ร้าง) บ้านแม่ฮี้ ตำบลแม่ฮี้) พ.ศ. 2033 มีการถวายข้าทาสอุปัฏฐากพระมหาสามีสัทธัมมราชรัตนะ อุโบสถ มหาวิหาร มหาเจดีย์ พระพุทธรูป ห้ามไม่ให้ผู้ใดนำข้าทาสเหล่านี้ไปทำงานอื่นหากยังเคารพนับถือพญายอดเชียงรายอยู่ หากฝ่าฝืนขอให้ตกนรกอเวจี

title: วัดหนองหอย

text: วัดหนองหอย (พระอารามหลวง) เป็นวัดในพระพุทธศาสนา สังกัดมหานิกาย ตั้งอยู่ที่ตำบลเขาแร้ง อำเภอเมืองราชบุรี จังหวัดราชบุรี ตั้งมาประมาณ ๑๔๑ ปี เป็นวัดที่เก่าแก่มีความสำคัญในฐานะเป็นศูนย์กลางของชาวพุทธในจังหวัดราชบุรี

title: วัดหนองหอย

text: พระสังกัจจายน์

title: วัดหนองหอย

text: ผู้บริหาร, สมภาร, เจ้าอาวาสที่ปกครองวัดสืบต่อกันมาเท่าที่ทราบนามของวัดหนองหอยจากอดีตจนถึงปัจจุบันมีดังนี้

title: วัดหนองหอย

text: เดิมที่เขาพระโพธิสัตว์กวนอิม เป็นที่รกร้างว่างเปล่า ไม่มีผู้คนอาศัยและไม่มีสิ่งก่อสร้างใดๆจนกระทั่งในวันที่ ๒ พฤษภาคม พ.ศ. ๒๕๑๒ พระเดชพระคุณ พระราชวัลภาจารย์ (ดาวเรือง อาจารคุโณ) เจ้าอาวาสวัดหนองหอยรูปปัจจุบัน ซึ่งในขณะนั้นเป็นเพียงสามเณร ได้ขึ้นมาพำนักอาศัยเพื่อปฏิบัติภาวนา จนกระทั่งในปี พ.ศ. ๒๕๑๔ ท่านได้นิมิตเห็นองค์พระโพธิสัตว์กวนอิม ท่านได้เกิดศรัทธาต่อองค์พระโพธิสัตว์กวนอิม เพราะพระโพธิสัตว์กวนอิม เป็นพระโพธิสัตว์ที่เปี่ยมด้วยความเมตตา ท่านจะโปรดสัตว์โลกทุกชนิด โดยไม่เลือกว่าในฐานะใด จะยากดีมีจน และไม่เลือกกาลเวลา พระเดชพระคุณ พระราชวัลภาจารย์ จึงเกิดความตั้งใจ ที่จะสร้างรูปเหมือนองค์พระโพธิสัตว์กวนอิม เพื่อเป็นที่กราบไหว้บูชา จึงได้ขออนุญาต พระครูบรรพตพัฒนคุณ อดีตเจ้าอาวาสวัดหนองหอย ทำการสร้างศาลาเพื่อเป็นที่ประดิษฐานพระโพธิสัตว์กวนอิม โดยท่านให้ช่างปั้นรูปเหมือนพระโพธิสัตว์กวนอิม สูงประมาณ ๑ เมตร และอัญเชิญมาประดิษฐานไว้ในศาลาเป็นครั้งแรก กาลต่อมามีสาธุชนทั่วไปทราบข่าว ได้มาร่วมสร้าง รวมทั้งสร้างวิหารพระโพธิสัตว์กวนอิมด้วยใช้เวลาในการก่อสร้างมาถึงปัจจุบัน ๓๐ ปีเศษ

title: เวียงกุมกาม

text: วัดศรีบุญเรือง ตั้งอยู่เขตตำบลหนองหอย อำเภอเมือง จังหวัดเชียงใหม่ เป็นวัดที่ได้รับการฟื้นฟูบูรณะขึ้นมาใหม่ในสมัยหลัง ปัจจุบันวัดนี้มีพระสงฆ์จำพรรษาอยู่

title: วัดคลองเจริญ

text: วัดคลองเจริญ ตั้งอยู่ที่ บ้านคลองเจริญ หมู่ที่ 8 ตำบลหนองหญ้าปล้อง  อำเภอบ้านด่านลานหอย  จังหวัดสุโขทัย เป็นชนิดวัดราษฎร์ สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย เป็นวัดที่ก่อตั้งมาตั้งแต่ พ.ศ. 2530

title: วัดหนองหอย

text: ของเขาเจ้าแม่กวนอิม เมื่อได้สร้างรูปเหมือนองค์พระโพธิสัตว์กวนอิม ประดิษฐานในวิหารแล้ว พระเดชพระคุณ พระราชวัลภาจารย์ ได้กำหนดให้มีงานนมัสการปิดทอง พระรูปเหมือนขององค์พระโพธิสัตว์กวนอิมในวันตรุษจีนของทุกปี ซึ่งถือว่าเป็นงานประจำปี ของเขาเจ้าแม่กวนอิม วัดหนองหอย พระอารามหลวง โดยจัดให้มีงาน ๗ วัน ๗ คืน ในระหว่างงานจะมีการแจกวัตถุมงคล อั่งเปาขวัญถุง มีอาหารมังสะวิรัติให้รับประทานฟรีทุกวัน

title: อำเภอลาดหลุมแก้ว

text:
เป็นวัดที่อยู่ในเขตอำเภอลาดหลุมแก้ว ในบริเวณวัดมีพระพุทธรูปปางพระผอม เป็นพระพุทธรูป ปางบำเพ็ญทุกรกิริยา ซึ่งสร้างขึ้นในสมัยรัชกาลที่ 5 พร้อมกับพระพุทธรูปตามระเบียงวัดเบญจมบพิตร นอกจากนี้ยังมีพลับพลาที่ประทับแรกนาขวัญ ในสมัยรัชกาลที่ 6 ที่เรียกว่า "ศาลาแดง" เดิมตั้งอยู่ที่วังพญาไท ในกรุงเทพฯ สร้างเป็นพลับพลาไม้สักทั้งหลังแม้แต่หลังคา นับเป็นพลับพลาที่สวยงามและทรงคุณค่าทางสถาปัตยกรรมชิ้นหนึ่ง
ตั้งอยู่หมู่ที่ 4 ตำบลบ่อเงิน อำเภอลาดหลุมแก้ว ใช้ทางหลวงหมายเลข 346 (ปทุมธานี-บางเลน) ถึงหลักกม.ที่ 21-22 แล้วแยกเข้าวัดไปอีก 10 กม. วัดนี้เป็นแหล่งเก่าแก่ของหอยนางรมยักษ์ มีอายุกว่า 1,000 ปี มีเจดีย์ที่ก่อสร้างขึ้นจากการนำเอาหอยนางรมมาสร้างเป็นรูปเจดีย์ จึงเรียกว่า "เจดีย์หอย" มีอยู่ด้วยกัน 2 องค์ องค์แรกอยู่ปากทางเข้าวัด องค์ที่สองอยู่ในบริเวณวัด ในบริเวณวัดมีบึงน้ำขนาดใหญ่มีปลาสวายที่ทางวัดเลี้ยงอยู่เป็นจำนวนมาก และบ่อเต่าอยู่ข้างๆบึง นักท่องเที่ยวสามารถซื้ออาหารเลี้ยงปลาและเต่าได้
ตั้งอยู่ที่ บ้านลำมหาเมฆ หมู่ที่ 5 ตำบลบ่อเงิน อำเภอลาดหลุมแก้ว ห่างจากจังหวัดตามเส้นทางถนนปทุมธานี-บางเลน ประมาณ 14 กม. อยู่ระหว่างทางไปวัดเจดีย์หอย จะพบทางแยกเลี้ยวซ้ายเข้าวัด ระยะทางจากทางแยกนี้ประมาณ 1 กม. สิ่งที่น่าสนใจคือ บริเวณบึงน้ำไหลของวัดมีนก หลากหลายชนิดอาศัยสร้างรัง ฟักไข่ตามธรรมชาติจำนวนมาก ได้แก่ นกกระยางขาว นกกระสา นกกาน้ำ และนกชนิดอื่นๆ

title: วัดหนองหอย

text: พระพุทธรัตนโกสินทร์มหามุนี ชาวบ้านทั่วไปเรียกพระพุทธรูปนี้ว่า หลวงพ่อใหญ่ ขนาดหน้าตักกว้าง ๘ วา ๙ นิ้ว สูง ๓๐ เมตร เริ่มก่อสร้างปี พ.ศ. ๒๕๓๕ ก่อสร้างเสร็จในปี พ.ศ. ๒๕๓๘ สิ้นค่าก่อสร้างประมาณ (ยี่สิบล้านบาท) ก่อสร้างบนยอดเขาขนาดกลางชื่อ “เขาน้อยสรรพยา” หลังจากสร้างหลวงพ่อใหญ่แล้วชาวบ้านเรียกว่า “เขาพระใหญ่” ภายในฐานที่ประดิษฐาน หลวงพ่อใหญ่ ได้สร้างเป็นวิหารและภายในวิหารเป็นที่ประดิษฐาน รูปหล่อพระพุทธเจ้า ๓ องค์ ซึ่งเป็นคตินิยมของชาวจีน รูปหล่อพระโพธิสัตว์กวนอิม และยังมีรูปหล่อเทพเจ้าที่เคารพนับถือของชาวจีน รวมทั้งมีภาพเขียนสีน้ำมันซึ่งเป็นรูปของ ๑๘ อรหันต์และ เทพเจ้าของฮินดูอันงดงาม

title: วัดหนองหอย

text: นอกจากอดีตเจ้าอาวาสแต่ละองค์ที่ปกครองดูแลวัดมาตามยุคสมัยแล้ว ผู้ที่มีบทบาทสำคัญในการสร้างสรรค์ความเจริญให้วัดอย่างมากในปัจจุบันคือเจ้าอาวาสรูปปัจจุบัน ซึ่งเป็นพระสงฆ์นักพัฒนา

title: วัดหนองหอย

text: ๑) พระเดชพระคุณ พระราชวัลภาจารย์ ตำแหน่ง เจ้าอาวาสหนองหอย พระอารามหลวง ๒) พระครูสิริราชบุรานุวัตร ตำแหน่ง ผู้ช่วยเจ้าอาวาสพระอารามหลวง ๓) จำนวนพระภิกษุสงฆ์ที่จำพรรษาวัดหนองหอย พระอารามหลวง ปี พ.ศ. ๒๕๕๖ มีจำนวน ๓๗ รูป สามเณร ๑๒ รูป

title: วัดวังตะคร้อ

text: วัดวังตะคร้อ ตั้งอยู่ที่ บ้านวังตะคร้อ หมู่ที่4 ตำบลหนองหญ้าปล้อง อำเภอบ้านด่านลานหอย จังหวัดสุโขทัย เป็นชนิดวัดราษฎร์ สังกัดคณะสงฆ์มหานิกาย เป็นวัดที่ก่อตั้งมาตั้งแต่ พ.ศ. 2498