query: เดอะบีเทิลส์ เป็นวงดนตรีสัญชาติอะไร?

title: เดอะบีเทิลส์

text: เดอะบีเทิลส์ (English: The Beatles) เป็นวงร็อกแอนด์โรลจากเมืองลิเวอร์พูล ประเทศอังกฤษ ในปี 1960 ประกอบด้วยสมาชิก ร้องนำและมือกีตาร์ จอห์น เลนนอน ร้องนำและมือเบสพอล แม็กคาร์ตนีย์ มือกีตาร์ จอร์จ แฮร์ริสัน และมือกลอง ริงโก สตาร์ บีเทิลส์ได้รับการยกย่องอย่างกว้างขวางให้เป็นวงร็อกที่มีอิทธิพลที่สุดแห่งยุคและเป็นหนึ่งในวงที่ประสบความสำเร็จมากที่สุด[1] ในตอนเริ่มต้นแนวดนตรีของพวกเขาจะเป็นแบบสกิฟเฟิลและร็อกแอนด์โรล แต่ในเวลาต่อมาบีเทิลส์ก็ได้สรรค์สร้างแนวเพลงอีกหลากหลาย นับแต่ไปจนถึงไซเคเดลิก บางครั้งก็ผสมแนวดนตรีคลาสสิกหรือเครื่องดนตรีแบบอื่นๆ ด้วยกระแสนิยมของบีเทิลส์อย่างสูง จนถึงกลับเรียกกระแสเหล่านี้ว่า "บีเทิลมาเนีย" (Beatlemania) โดยเฉพาะในช่วงยุค 60 - 70

title: บีเอ็นเคโฟร์ตีเอต

text: หมวดหมู่:กลุ่มดนตรีสัญชาติไทย หมวดหมู่:กลุ่มดนตรีป็อปสัญชาติไทย หมวดหมู่:เกิร์ลกรุป หมวดหมู่:บีเอ็นเคโฟร์ตีเอต หมวดหมู่:วงน้องสาวของเอเคบีโฟร์ตีเอต หมวดหมู่:กลุ่มดนตรีไทยในยุค 2010

title: เฟลม (วงดนตรี)

text: เฟลม () เป็นวงดนตรีแนวร็อค สัญชาติไทย

title: จอห์น เลนนอน

text: จอห์น วินสตัน โอโนะ เลนนอน (English: John Winston Ono Lennon, MBE) (9 ตุลาคม 1940 - 8 ธันวาคม 1980) เป็นนักร้อง นักแต่งเพลงชาวอังกฤษที่มีชื่อเสียงทั่วโลก และเป็นสมาชิกร่วมก่อตั้งวงเดอะบีเทิลส์ วงดนตรีที่ประสบความสำเร็จเชิงพาณิชย์ในประวัติศาสตร์วงการดนตรี ร่วมกับสมาชิก พอล แม็กคาร์ตนีย์ เขากลายเป็นคู่หูนักแต่งเพลงที่มีชื่อเสียง

title: เดอะบีเทิลส์

text: หมวดหมู่:กลุ่มดนตรีร็อกสัญชาติอังกฤษ หมวดหมู่:ศิลปินสังกัดแคปิตอลเรเคิดส์ หมวดหมู่:ผู้ที่ได้รับรางวัลแกรมมี หมวดหมู่:กลุ่มดนตรีที่ก่อตั้งในปี พ.ศ. 2503 หมวดหมู่:ศิลปินสังกัดแอปเปิลเรเคิดส์ หมวดหมู่:วงดนตรี 4 ชิ้น

title: อิแมจิน (เพลง)

text: "อิแมจิน" () เป็นเพลงที่เขียนและร้องโดยนักดนตรีร็อกชาวอังกฤษ จอห์น เลนนอน เป็นเพลงเปิดตัวในอัลบั้มของเขาชุด "Imagine" ออกในปี 1971 หลังจากการแตกของวง เดอะบีเทิลส์

title: เรนโบว์ (วงดนตรี)

text: เรนโบว์ เป็นวงดนตรีฮาร์ดร็อกสัญชาติอังกฤษ ก่อตั้งเมื่อ ค.ศ. 1975 โดยริทชี แบล็กมอร์ อดีตมือกีตาร์วงดีพเพอร์เพิล ร่วมกับอดีตสมาชิกจากวงเอลฟ์ คือ รอนนี เจมส์ ดิโอ (นักร้องนำ) มิคกี ลี โซล (คีย์บอร์ด) เครก กรูเบอร์ (เบส) และ แกรี ดริสคอล (กลอง) ในเวลาต่อมา ทางวงได้เปลี่ยนนักดนตรีอีกหลายรุ่น โดนมีนักดนตรีหลักคือตัวริทชี แบล็กมอร์ เอง

title: แอดัม เลอวีน

text: เลอวีนมองครอบครัวของตนว่า "รักดนตรีมาก" และให้เครดิตแม่ของเขาวา "ทำให้ผมเริ่มมาเส้นทางสายนี้" เขายกให้บุคคลที่แม่ยกเป็นตัวอย่าง ซึ่งได้แก่ ไซมอน แอนด์ การ์ฟังเกล ฟลีตวูดแม็ก และเดอะบีเทิลส์ เป็นผู้กำหนดรูปแบบแนวดนตรีของเขา เขาเรียกดนตรีกลุ่มนั้นว่าเป็น "ส่วนสำคัญในช่วงเติบโตของเขา" เขาเข้าเรียนที่โรงเรียนเบรนต์วูด และพบกับเจสซี คาร์ไมเคิล และมิกกี แมดเดน ซึ่งต่อมาเป็นเพื่อนร่วมวงดนตรีของเขา เขานำความสนใจด้านดนตรีไปใช้ที่โรงเรียนไฮสกูล เขากล่าวว่า เขา "หัวรั้นเล็กน้อย ผมไม่อยากทำสิ่งที่เขาสอนผม [ดนตรี] กลืนกินทุกความคิดของผมเลย"

title: รายชื่อกลุ่มดนตรีสัญชาติไทย

text: รายชื่อกลุ่มดนตรีและวงดนตรีสัญชาติไทย ชื่อในวงเล็บสำหรับกลุ่มที่ใช้ชื่อภาษาต่างประเทศ

title: เฮลเมทเฮดส์

text: ก่อนเปิดตัวนั้น วงเคยเล่นดนตรีตามร้านอาหารต่าง ๆ จนกลายเป็นที่รู้จักระดับหนึ่ง และได้เซ็นสัญญากับสไปซีดิสก์ในเวลาต่อมา เฮลเมทเฮดส์กล่าวว่าแนวเพลงของพวกเขาได้รับอิทธิพลจากศิลปินยุค 1960 คือ เดอะบีเทิลส์, เดอะคิงส์, เดอะเอาท์ไซเดอร์ และเอลวิส เพรสลีย์ ไปจนถึงการแต่งกายวินเทจ และทรงผมที่คล้ายหมวกกันน็อกเลยเป็นที่มาของชื่อวง

title: คลิฟฟ์ ริชาร์ด

text: ริชาร์ดนั้นได้ก้าวเข้าสู่วงการบันเทิงอังกฤษ โดยการร้องเพลงแนวร็อกแอนด์โรลตามแบบสไตล์ของนักร้องชาวอเมริกันชื่อดังอย่าง เอลวิส เพรสลีย์ และ ลิตเทิล ริชาร์ด ริชาร์ดได้ร่วมทำเพลงกับวงแบ็กอัพซึ่งเป็นวงดนตรีร็อกแอนด์โรลชื่อดัง อย่างวงเดอะชาโดว์ส ริชาร์ดถูกเสนอว่าเป็นนักร้องอังกฤษที่โด่งดังมากในช่วงคริสต์ทศวรรษ 1950 และต้นคริสต์ทศวรรษ 1960 ก่อนและระหว่างที่เดอะบีทเทิลส์จะมีเพลงเข้าชาร์ต เพลงฮิตเพลงแรกของเขา คือเพลง Move It ในปี ค.ศ. 1958 กล่าวได้ว่าเป็น เพลงร็อกแอนด์โรลเพลงแรกในสหราชอาณาจักร ซึ่ง จอห์น เลนนอน อดีตสมาชิกวงเดอะบีเทิลส์ กล่าวไว้ว่า "ก่อนที่จะมีเพลงของ คลิฟฟ์ ริชาร์ด และ เดอะชาโดว์ส ไม่มีเพลงอะไรน่าฟังเลยในอุตสาหกรรมดนตรีอังกฤษ

title: เดอะบีเทิลส์ (อัลบั้ม)

text: เดอะบีเทิลส์ () หรือ ไวต์อัลบั้ม () เป็นสตูดิโออัลบั้มที่เก้าของวงดนตรีแนวร็อกสัญชาติอังกฤษ เดอะบีเทิลส์ ออกจำหน่ายวันที่ 22 พฤศจิกายน ค.ศ. 1968 อัลบั้มคู่ที่มีเพียงพื้นหลังสีขาว ไม่มีกราฟิกหรือข้อความใด ๆ นอกจากมีชื่อวงทำเป็นตัวนูนไว้ ตั้งใจจะให้แตกต่างจากอัลบั้ม"ซาร์เจินต์เปปเปอส์โลนลีฮาตส์คลับแบนด์" (1967) ที่มีภาพสีสันฉูดฉาด แม้ว่าจะไม่มีซิงเกิลออกจำหน่ายในอังกฤษและสหรัฐอเมริกา เพลง "เฮย์จูด" และ "เรโวลูชัน" ถูกผลิตขึ้นพร้อม ๆ กับเพลงอื่น ๆ ในอัลบั้ม และออกจำหน่ายเป็นซิงเกิลในเดือนสิงหาคม ค.ศ. 1968 แนวเพลงของอัลบั้มมีตั้งแต่บริติชบลูส์ และสกา จนถึงเพลงที่มีอิทธิพลจากวงเดอะบีชบอยส์ และคาร์ลไฮนซ์สตอกเฮาเซน

title: เฌอ (วงดนตรี)

text: เฌอ เป็นวงดนตรีสัญชาติไทยสังกัด KITA Record

title: เลียม แกลลาเกอร์

text: พอล พี่ชายของเลียม และโนลยังยืนยันอีกว่า เลียมในช่วงวัยรุ่นมีท่าทีเป็นปฏิปักษ์ต่อผู้คน โดยเฉพาะกับโนลพี่ชายของเขาเพราะทั้งสองนอนห้องเดียวกัน เลียมถูกไล่ออกจากโรงเรียนเมื่ออายุ 15 ปี เพราะไปมีเรื่องทะเลาะวิวาท โนลกล่าวว่า เลียมเริ่มแสดงความสนใจในด้านดนตรีในช่วงวัยรุ่นตอนปลาย เขามั่นใจในความสามารถในการร้องของตนเองเป็นอย่างมาก และเริ่มฟังวงดนตรีดัง ๆ ในสมัยนั้น เช่น เดอะสโตนโรสเซส, เดอะฮู, เดอะคิงส์, เดอะแจม, ที. เรกซ์ โดยเฉพาะวง เดอะบีเทิลส์ เลียมคลั่งไคล้จอห์น เลนนอนเป็นอย่างมาก แกลลาเกอร์ยืนยันอีกว่าเขาคือ เลนนอน ที่กลับชาติมาเกิดใหม่ แม้ว่าแกลลาเกอร์จะถือกำเนิดมาแล้ว 8 ปี ก่อนที่เลนนอนจะถูกฆาตกรรมก็ตาม แกลลาเกอร์ยังเป็นแฟนคลับตัวยงของสโมสรฟุตบอลแมนเชสเตอร์ซิตี อีกด้วย

title: ซิลลี่ ฟูลส์

text: ซิลลี่ ฟูลส์ () วงดนตรีสัญชาติไทย เป็นวงดนตรีที่ได้ประสบความสำเร็จมาแล้ววงหนึ่ง ซิลลี่ ฟูลส์ เป็นวงดนตรีที่มีเอกลักษณ์และมีฝีมือ ไม่ว่าจะเป็นการผสมผสานดนตรีอันลงตัว อันเป็นเอกลักษณ์เฉพาะตัว ซึ่งไม่มีใครลอกเลียนได้ และเป็นต้นแบบของวงเฮฟวี่เมทัลในยุคนี้ และเป็นไอดอลของนักดนตรีหลาย ๆ คน อาทิเช่น แคลช, โลโมโซนิก และ เรโทรสเปกต์, สวีตมัลเล็ต, โปเตโต้, อีโบลา เป็นต้น

title: บอดี้สแลม

text: Bodyslam() เป็นวงดนตรีร็อกสัญชาติไทยจากกรุงเทพมหานคร ก่อตั้งขึ้นในปี พ.ศ. 2545 เป็นวงดนตรีที่ได้รับความนิยมในประเทศไทย สมาชิกวงที่เป็นที่รู้จักกันดีจากวงนี้คือ นักร้องนำของวง อาทิวราห์ คงมาลัย (ตูน) โดยเพลงส่วนใหญ่ได้อิทธิพลมาจากดนตรีร็อกจากฝั่งสหรัฐอเมริกาในยุคต้นคริสต์ทศวรรษ 1990 ผสมผสานกับดนตรีแนวโพรเกรสซิฟร็อก[1] บอดี้สแลมประสบความสำเร็จกับอัลบั้มชุดแรกของวง ซึ่งมีชื่ออัลบั้มเป็นชื่อเดียวกันกับวง หลังจากนั้นก็ได้ออกจำหน่ายอัลบั้มชุดต่อมา ไดรฟ์ ในปี พ.ศ. 2546 และตามด้วยการออกงานแสดงคอนเสิร์ต

title: เคที เพร์รี

text: ในช่วงแรกของงานดนตรี แนวเพลงที่เพร์รีร้องบ่อย ๆ คือกอสเปล และเธอใฝ่ฝันจะประสบความสำเร็จเหมือนเอมี แกรนต์[213] เมื่ออายุ 15 ปี เธอได้รู้จักเพลง "คิลเลอร์ควีน" ของวงควีน และนับว่าเป็นเพลงที่บันดาลใจเธอให้ทำอาชีพดนตรี[214] เธอกล่าวถึงนักร้องนำ เฟรดดี เมอร์คูรี ว่าเป็น "อิทธิพลใหญ่สุด" (biggest influence) ของเธอและอธิบายว่า "การผสมผสานของการแต่งเพลงแบบประชดประชันกับทัศนคติที่ว่า 'ฉันไม่ใส่ใจ' (I don't give a fuck) เป็นแรงบันดาลใจให้เธอได้อย่างไร"[215] เธอแสดงความนับถือวงดังกล่าวโดยตั้งชื่อน้ำหอมตัวที่สามของเธอว่า คิลเลอร์ควีน[180] เพร์รียังพูดถึงวงเดอะบีชบอยส์ และอัลบั้ม เพ็ตซาวส์ ในฐานะที่เป็นอัลบั้มที่มีอิทธิพลต่อเธออย่างมากว่า "เพ็ตซาวส์ เป็นหนึ่งในอัลบั้มที่ฉันโปรดปรานที่มีผลต่อเพลงที่ฉันแต่ง ทุก ๆ เมโลดีที่ฉันแต่งขึ้นก็มีที่มาจากอัลบั้ม<i data-parsoid='{"dsr":[88111,88124,2,2]}'>เพ็ตซาวส์"[216] เพร์รีสรรเสริญอัลบั้มเดอะบีเทิลส์ ของวงเดอะบีเทิลส์ และอัลบั้ม เพ็ตซาวส์ อย่างมากและถือว่าเป็น "อัลบั้มที่ฉันฟังนานถึง 2 ปีติดต่อกัน"[217]

title: สโมสรฟุตบอลบิยาร์เรอัล

text: บิยาร์เรอัล มีฉายาว่า "El Submarino Amarillo" หรือในภาษาอังกฤษ คือ "Yellow Submarine" ที่แปลได้ว่า "เรือดำน้ำสีเหลือง" ซึ่งเป็นชื่อเดียวกับเพลงที่ได้รับความนิยมของเดอะบีเทิลส์ โดยมีที่มาที่ไปมาจากเมื่อปลายยุคทศวรรษที่ 60 ขณะนั้นสโมสรอยู่ในระดับลีกภูมิภาค และกำลังจะถูกเลื่อนชั้นขึ้นมาเล่นในระดับดิวิชัน 3 มีบาทหลวงรูปหนึ่งซึ่งเป็นผู้สนับสนุนสโมสร คิดจะหาสิ่งเชื่อมโยงระหว่างสโมสรกับบรรดาผู้สนับสนุน ขณะนั้นบิยาร์เรอัลมีกำหนดจะลงเล่นกับลิเวอร์พูล สโมสรระดับใหญ่ของอังกฤษ บาทหลวงรูปนี้จึงได้เปิดเพลง "Yellow Submarine" ของเดอะบีเทิลส์ ซึ่งเป็นวงดนตรีที่มีกำเนิดในเมืองลิเวอร์พูล จากตู้เพลงในบาร์ในคืนวันที่มีการแข่งขัน ซึ่งสีเหลืองก็เป็นสีที่ตรงกับชุดแข่งขันของสโมสรด้วย จึงกลายมาเป็นฉายามาจนถึงปัจจุบัน

title: ราโมนส์ (อัลบั้ม)

text: ราโมนส์ () เป็นสตูดิโออัลบั้มเปิดตัวของวงพังก์ร็อกสัญชาติอเมริกา ราโมนส์ เปิดตัวในวันที่ 23 เมษายน ค.ศ. 1976 ผ่านทางค่ายไซร์ จุดเริ่มต้นของอัลบั้มนี้เริ่มขึ้นจาก ลิซา โรบินสัน บรรณาธิการของนิตยสารฮิตพาราเดอร์ ได้ชมการแสดงของราโมนส์ในนิวยอร์ก โรมบินสันจึงได้เขียนบทความเกี่ยวกับพวกเขาและได้ติดต่อกับแดนนี ฟีลด์ส เพื่อให้เขามาเป็นผู้จัดการวง ฟีลด์ส ก็ได้ตอบตกลงและโน้มน้าวเคร็ก ลีออน ให้มาเป็นโปรดิวเซอร์ให้กับวง ราโมนส์ได้เริ่มทำการบันทึกเสียงในรูปแบบของเดโม เพื่อหาค่ายเพลงในอนาคต ลีออน ได้ชักชวนเซย์มัวร์ สไตน์ ประธานค่ายไซร์ มารับชมการแสดงของพวกเขา จนในที่สุดในเวลาต่อมาเขาก็ยินดีเซนต์สัญญาบันทึกเสียงผ่านทางค่าย ราโมนส์ ได้เริ่มบันทึกเสียงในเดือนมกราคม ค.ศ. 1976 โดยมีเวลาให้เพียง 7 วัน กับเงินสดสนับสนุน $6,400 เพื่อใช้ในการบันทึกเสียงครั้งนี้ ราโมนส์ได้ใช้เทคนิคเสียงที่คล้ายคลึงกับเดอะบีเทิลส์ บวกกับเทคนิคขั้นสูงที่คิดค้นโดยลีออน

title: ราโมนส์

text: ราโมนส์ได้สร้างชื่อเสียงที่เป็นที่จดจำมากกว่าหลายปี พวกเขาได้รับการยกย่องอย่างกว้างขวางในฐานะหนึ่งในศิลปินร็อกที่ยิ่งใหญ่ที่สุดตลอดกาล ทั้งจากการติดโผ "100 ศิลปินที่ยิ่งใหญ่ที่สุดตลอดกาล" จากนิตยสาร "โรลลิงสโตน" และหัวข้อ "100 ศิลปินฮาร์ดร็อกที่ยิ่งใหญ่ที่สุด" จากนิตยสาร "วีเอชวัน" ในปี ค.ศ. 2002 ราโมนส์ ได้รับการจัดอันดับที่ 2 ในฐานะวงที่ยิ่งใหญ่ที่สุดตลอดกาลโดยนิตยสาร "สปิน" เป็นรองแค่วงเดอะบีเทิลส์ ในวันที่ 18 มีนาคม ค.ศ. 2002 สมาชิกดั้งเดิมทั้ง 4 และมาร์คีย์ ราโมน มือกลอง ก็ได้รับการบรรจุเข้าสู่หอเกียรติยศร็อกแอนด์โรล ในปี ค.ศ. 2011 วงก็ได้รับรางวัลประสบผลสำเร็จในวงการดนตรีของแกรมมี อีกด้วย

title: เล็มมี

text: เลมมีเกิดใน สโตก-ออน-เทรนต์ และเติบโตใน นอร์ธเวย์ เขาได้รับอิทธิพลมาจากแนวเพลง ร็อกแอนด์โรล และวงดนตรี เดอะบีเทิลส์ ในช่วงแรก นั้นทำให้เขาได้ร่วมแสดงวงดนตรีร็อคหลากหลายในช่วงทศวรรษ 1960 The Rockin' Vickers ถือเป็นวงที่สร้างชื่อให้เลมมีอย่างมีสำคัญ , โดยเขาเป็นคนยกเครื่องดนตรีในวงให้กับ จิมิ เฮนดริกซ์ และ เดอะไนซ์ ก่อนที่จะถูกเข้ามาเป็นสมาชิกแนวสเปธร็อค ในวงดนตรี Hawkind เมื่อปี ค.ศ. 1971 เลมมียังทำหน้าที่ร้องนำในวง และได้ร่วมร้องเพลง "Silver Machine". ซึ่งเป็นซิงเกิ้ลประสบความสำเร็จ กระนั้นเล็มมีก็ถูกไล่ออกจากวง , หลังจากนั้นเขาก่อตั้งวงมอเตอร์เฮดในฐานะนักร้องนำ , มือเบส , นักแต่งเพลง และฟรอนท์แมน มอเตอร์เฮดประสบความสำเร็จอย่างมากในปี ค.ศ. 1980 ถึง ค.ศ. 1981 รวมถึงผลงานซิงเกิ้ลที่เป็นนิยม "Ace of Spades" เล็มมียังเดินหน้าอัดเพลงและทัวร์การแสดงอย่างเป็นประจำกับมอเตอร์เฮดกระทั่งเขาเสียชีวิตลงเมื่อธันวาคม 2015

title: เดอะ พาเลซ

text: เดอะ พาเลซ เป็นวงดนตรีสัญชาติไทยที่ได้รวบรวมอดีตสมาชิกจากวงดนตรี 6 วงยุค 70-80 มาเล่นด้วยกัน

title: มาย ไลฟ์ แอส อะลิ โทมัส

text: มาย ไลฟ์ แอส อะลิ โทมัส ( ตัวย่อ: MLAAT) วงดนตรีสัญชาติไทยจากค่ายเพลง "Warner Music Thailand" เป็นวงดนตรีที่สร้างชื่อจากการแสดงสดตามงานเทศกาลดนตรีต่างๆ ลักษณะดนตรีเป็นแนวโฟล์คอินดี้ มีการแต่งทำนอง เนื้อร้อง เรียบเรียงดนตรีเอง และการขับร้องเพลงภาษาอังกฤษ ถือว่าเป็นเอกลักษณ์เฉพาะตัวของวงนี้

title: ซีล (วงดนตรี)

text: ซีล (Zeal) เป็นวงดนตรีสัญชาติไทย มีสมาชิกของวง 4 คน ศึกษาที่มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ สาขาวิชาดุริยางคศาสตร์สากล จึงได้รวมตัวกันเป็นวงดนตรี ปัจจุบันมีสมาชิกใหม่เพิ่มอีก 1 คน คือ ศิลา นามเทพ ตำแหน่งกีต้าร์

title: ราโมนส์

text: ด้วยดนตรีที่ดัง รวดเร็ว ของราโมนส์ ได้รับอิทธิพลส่วนหนึ่งมาจากดนตรีป็อปในช่วงทศวรรษที่ 1950 และ 1960 มีวงคลาสสิกร็อกตัวอย่างเช่น เดอะบีชบอยส์, เดอะฮู, เดอะบีเทิลส์, เดอะ คิงค์ส, เลด เซพเพลิน, เดอะโรลลิงสโตนส์ และ ครีเดนซ์ เคลียร์วอเทอร์ รีไววอล วงแนวบับเบิลกัมอย่าง 1910 ฟรุ๊คกัมคอมพานี และ โอไฮโอเอ็กซ์เพรส และวงเกิร์ลกรุ้ปเช่น เดอะโรเนตเทส และเดอะแชงกรี-ลาส์ ราโมนส์ยังได้รับอิทธิพลจากวงที่ทำดนตรีหนักๆ เช่น MC5, แบล็กแซ็บบาธ เดอะสทูเกส และนิวยอร์กดอลส์ ซึ่งปัจจุบันต่างได้รับการยกให้เป็นผู้บุกเบิกแนวโปรโทพังก์ที่สมบูรณ์ สไตล์ของราโมนส์นั้นเป็นส่วหนึ่งของการต่อต้านการทำแนวเพลงที่หนักๆ โดยที่แนวเพลงที่มีจังหวะหนักแต่พอฟังได้นั้น เริ่มเข้าครองตลาดบนป็อปชาร์ตในช่วงทศวรรษที่ 1970 โจอี้ได้กล่าวไว้ครั้งหนึ่งว่า "พวกเราตัดสินใจที่จะเริ่มกลุ่มของพวกเราเพราะว่าพวกเราต่างเบื่อหน่ายกับทุกๆ อย่าง ที่พวกเราฟัง" "ในปี ค.ศ. 1974 ทุกๆ อย่างในรุ่น 10 แบบเอลตัน จอห์น ล้วนมีแต่การทำซ้ำๆซากๆ หรือไม่ก็เป็นเพียงแค่ขยะ ทุกอย่างๆ มันอึดอัดยืดยาว โซโล่กีตาร์ที่ทำยาวๆ...พวกเราคิดถึงอดีตที่มีควรจะเป็น" อิรา รอบบินส์ (Ira Robbins) และสกอตต์ ไอสเลอร์ (Scott Isler) จากนิตยารทรูเซอร์เพรส ได้บรรยายผลลัพธ์นี้ว่า

title: พิงก์ฟลอยด์

text: หมวดหมู่:กลุ่มดนตรีร็อกสัญชาติอังกฤษ หมวดหมู่:ศิลปินสังกัดแคปิตอลเรเคิดส์ หมวดหมู่:กลุ่มดนตรีที่ก่อตั้งในปี พ.ศ. 2508 หมวดหมู่:วงทริโอ หมวดหมู่:วงดนตรี 5 ชิ้น หมวดหมู่:วงดนตรี 4 ชิ้น หมวดหมู่:กลุ่มดนตรีจากลอนดอน

title: โลโซ

text: หมวดหมู่:กลุ่มดนตรีร็อกสัญชาติไทย หมวดหมู่:กลุ่มดนตรีออลเทอร์นาทิฟร็อกสัญชาติไทย หมวดหมู่:กลุ่มดนตรีไทยในยุค 1990 หมวดหมู่:วงทริโอ หมวดหมู่:ศิลปินสังกัดจีเอ็มเอ็ม แกรมมี่

title: แอดัม เลอวีน

text: ความสนใจในดนตรีของเลอวีนเริ่มขึ้นเมื่อเขาอายุ 10 ปี เมื่อเขาเริ่มเล่นกีตาร์ เขาพบว่าดนตรีเป็นทางระบายอารมณ์ เขากล่าวว่า "ผมหยิบกีตาร์มาเล่นหนึ่งอันแค่นั้นแหละ ผมรู้สึกหลงรักมันแทบบ้า ผมรู้สึกแค่นั้นจริง ๆ" เขาแสดงสดครั้งแรกที่เดอะทรูบาดอร์เมื่อเขาอายุ 12 ขวบ แต่รู้สึกประหม่าจนเขาเล่นโดยหันหลังให้ผู้ชม ตลอดวัยเด็ก เขาได้รับอิทธิพลจากวงดนตรีหลากหลายกลุ่ม เช่น เดอะบีเทิลส์ ฟลีตวูดแม็ก เดอะฮู เพิร์ลแจม ซาวด์การ์เดน อลิซอินเชนส์ และเนอร์วานา และในช่วยไฮสกูล เขาได้รับอิทธิพลจากบ็อบ มาร์เลย์ บิล วิเทอส์ อัล กรีน สตีวี วันเดอร์ มาร์วิน เกย์ และไมเคิล แจ็กสัน เขาได้นำลักษณะดนตรีของวงเดอะโพลิซ และพรินซ์ มาใส่ในเพลงของเขาด้วย ในบทสัมภาษณ์กับนิตยสาร"บิลบอร์ด" เขาอธิบายถึงแนวดนตรีที่หลากหลายที่เขาฟังว่า "ผมรักดนตรีทุกชนิด ขนาดเพลงป็อปหวานหยดย้อยฃยังสามารถเป็นเพลงที่ดีที่สุดได้ เพลงฟิวชันบ้าคลั่งล้ำยุคความยาว 25 นาทีแบบเฮอร์บี แฮนค็อกในยุค 70 ก็สามารถเป็นได้เช่นกัน"

title: วีวี่โค (วงดนตรี)

text:
วีวี่โค (VIVICO) เป็นวงดนตรีสัญชาติไทยภายใต้สังกัด "Crossezone" เปิดตัวเมื่อปี 2541 โดยมีเพลงเปิดตัวคือ "โตในรถ"
"วีวี่โค" (อังกฤษ: Vivico) เป็นเกิร์ลกรุปสัญชาติไทยประกอบด้วยสมาชิกคือเมย์ จีระนันท์ กิจประสาน, เชอร์รี่ อัจฉราศรี เจริญโสภา, กุ๊กกิ๊ก วิจิตรา อัศนีวุฒิกร, มะเหมี่ยว ศิลป์สิริ ประภาวงศ์ และจิ้ง กมลรจน์ เอกวัฒนกิจ มีผลงานอัลบั้มเพลงสองชุดกับสังกัด Crossezone

title: เดอะบีเทิลส์

text: จอห์น เลนนอน นักร้องและนักกีตาร์วัย 16 ได้ก่อตั้งกลุ่มดนตรีสกิฟเฟิล ชื่อ เดอะควอร์รีเมน (The Quarrymen) ร่วมกับเพื่อนนักเรียนในเมืองลิเวอร์พูลเมื่อเดือนมีนาคม ค.ศ. 1957[4] พอล แม็คคาร์ตนีย์ในวัย 15 ได้เข้าร่วมกลุ่มด้วยในตำแหน่งมือกีตาร์ หลังจากที่เขาได้พบกับเลนนอนเมื่อเดือนกรกฎาคม[5] แม็คคาร์ตนีย์ชวนจอร์จ แฮร์ริสัน วัย 14 มาดูการแสดงของกลุ่มในเดือนกุมภาพันธ์ปีถัดมา แล้วจอร์จก็เข้าร่วมกลุ่มในตำแหน่งกีตาร์นำ[6][7] ปี ค.ศ. 1960 เพื่อนนักเรียนของเลนนอนลาออกจากกลุ่ม ส่วนตัวเขาก็เริ่มเข้าเรียนที่วิทยาลัยศิลปะลิเวอร์พูล นักกีตาร์ทั้งสามยังคงเล่นดนตรีร็อกแอนด์โรลกันเรื่อยๆ ถ้าหามือกลองได้[8] เดือนมกราคม สจ๊วต ซุตคลิฟ มือเบส เพื่อนนักเรียนของเลนนอน เสนอให้เปลี่ยนชื่อวงเป็น The Beetles เพื่อเป็นเกียรติแก่ บัดดี ฮอลลี และวงเดอะคริกเกตส์ ต่อมาพวกเขาเปลี่ยนชื่อวงเป็น The Beatals ในช่วงไม่กี่เดือนต้นปี[9] วงดนตรีเปลี่ยนชื่อไปอีกหลายชื่อ เช่น Johnny and the Moondogs, Long John and the Beetles และ The Silver Beatles ในที่สุดวงก็เปลี่ยนชื่อเป็น The Beatles ในเดือนสิงหาคม[8] การที่วงไม่มีมือกลองประจำเริ่มเป็นปัญหาขึ้นเมื่อ อัลลัน วิลเลียมส์ ผู้จัดการวงอย่างไม่เป็นทางการ ไปรับงานวงดนตรีประจำได้ในเมืองฮัมบูร์ก ประเทศเยอรมนี[10] ก่อนสิ้นเดือนสิงหาคม พวกเขาจัดการทดสอบและว่าจ้าง พีท เบสต์ มาเป็นมือกลองประจำวงได้[8] นักดนตรีทั้งห้าเดินทางไปยังฮัมบูร์กในอีก 4 วันถัดไป โดยได้รับสัญญาจ้างจากนักแสดงงานแฟร์กราวน์ ชื่อ บรูโน คอชไมเดอร์ เป็นเวลา 48 คืนๆละ 8 ชั่วโมง


query: ซึ่งมีผลทำให้ราชอาณาจักรสยามเปลี่ยนรูปแบบประเทศจากระบอบสมบูรณาญาสิทธิราชย์ไปเป็นระบอบใด?

title: การปฏิวัติสยาม พ.ศ. 2475

text: การปฏิวัติสยาม พ.ศ. 2475[1] เป็นจุดเปลี่ยนสำคัญของประวัติศาสตร์ไทยในช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 20 เหตุการณ์ดังกล่าวเกิดขึ้นเมื่อวันที่ 24 มิถุนายน พ.ศ. 2475 ซึ่งมีผลทำให้ราชอาณาจักรสยามเปลี่ยนรูปแบบประเทศจากระบอบสมบูรณาญาสิทธิราชย์ไปเป็นราชาธิปไตยภายใต้รัฐธรรมนูญ และเปลี่ยนรูปแบบการปกครองไปเป็นระบอบประชาธิปไตยแบบรัฐสภา เกิดขึ้นจากคณะนายทหารและพลเรือนที่ประกอบกัน เรียกตนเองว่า "คณะราษฎร" โดยเป็นผลพวงจากการเปลี่ยนแปลงทางประวัติศาสตร์โลก ตลอดจนการเปลี่ยนแปลงทางสังคมและการเมืองภายในประเทศ การปฏิวัติดังกล่าวทำให้ประเทศสยามมีรัฐธรรมนูญฉบับแรก

title: สมบูรณาญาสิทธิราชย์

text: สมบูรณาญาสิทธิราชย์ (English: absolute monarchy) คือ ระบอบการปกครองที่มีกษัตริย์เป็นผู้ปกครองและมีสิทธิ์ขาดในการบริหารประเทศ ในระบอบการปกครองนี้ กษัตริย์ก็คือกฎหมาย กล่าวคือ ที่มาของกฎหมายทั้งปวงอยู่ที่กษัตริย์ คำสั่ง ความต้องการต่าง ๆ ล้วนมีผลเป็นกฎหมาย[1] กษัตริย์มีอำนาจในการปกครองแผ่นดินและพลเมืองโดยอิสระ โดยไม่มีกฎหมายหรือองค์กรตามกฎหมายใด ๆ จะห้ามปรามได้ แม้องค์กรทางศาสนาอาจทัดทานกษัตริย์จากการกระทำบางอย่างและองค์รัฏฐาธิปัตย์ (กษัตริย์) นั้นจะถูกคาดหวังว่าจะปฏิบัติตามธรรมเนียม แต่ในระบอบสมบูรณาญาสิทธิราชย์นั้น ไม่มีรัฐธรรมนูญหรือกฎหมายใด ๆ ที่จะอยู่เหนือกว่าคำชี้ขาดของรัฏฐาธิปัตย์ ตามทฤษฎีพลเมืองนั้น ระบอบสมบูรณาญาสิทธิราชย์มอบความไว้วางใจทั้งหมดให้กับพระเจ้าแผ่นดินที่ดีพร้อมทางสายเลือดและได้รับการเลี้ยงดูฝึกฝนมาอย่างดีตั้งแต่เกิด

title: การทำให้เป็นประชาธิปไตย

text:
การทำให้เป็นประชาธิปไตย
หรือ การเปลี่ยนเป็นประชาธิปไตย
เป็นการเปลี่ยนระบอบการปกครองให้เป็นประชาธิปไตยยิ่งขึ้น
ซึ่งอาจหมายถึงการเปลี่ยนแปลงทางการเมืองอย่างสำคัญไปในทางประชาธิปไตย
การเปลี่ยนจากระบอบอำนาจนิยมไปเป็นประชาธิปไตยอย่างสมบูรณ์ จากระบอบอำนาจนิยมไปเป็นกึ่งประชาธิปไตย หรือจากกึ่งประชาธิปไตย/อำนาจนิยมไปเป็นประชาธิปไตยอย่างสมบูรณ์
ซึ่งอาจมีผลเป็นความมั่นคงทางประชาธิปไตย (ดังที่สหราชอาณาจักรเป็นตัวอย่าง) หรืออาจจะกลับไปกลับมาบ่อย ๆ (ดังที่ อาร์เจนตินาเป็นตัวอย่าง)
รูปแบบต่าง ๆ ของการเปลี่ยนเป็นประชาธิปไตยมักใช้อธิบายปรากฏการณ์ทางการเมืองอื่น ๆ เช่น ประเทศจะเริ่มทำสงครามหรือไม่ เศรษฐกิจจะเติบโตหรือไม่
กระบวนการมีปัจจัยหลายอย่างรวมทั้งพัฒนาการทางเศรษฐกิจ ประวัติ และประชาสังคม
ผลสูงสุดของกระบวนการนี้ก็เพื่อประกันว่า ประชาชนจะมีสิทธิออกเสียงเลือกตั้ง และมีส่วนตัดสินใจในระบอบการปกครอง

title: วันรัฐธรรมนูญ (ประเทศไทย)

text: วันรัฐธรรมนูญในประเทศไทย หรือ วันพระราชทานรัฐธรรมนูญ เป็นวันที่ระลึกถึงโอกาสที่พระบาทสมเด็จพระปกเกล้าเจ้าอยู่หัวทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ พระราชทานรัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรสยาม พุทธศักราช 2475 เมื่อวันที่ 10 ธันวาคม พ.ศ. 2475 เป็นรัฐธรรมนูญถาวรฉบับแรกของประเทศไทย โดยผลของการประกาศใช้รัฐธรรมนูญฉบับใหม่นี้ให้ยกเลิกพระราชบัญญัติธรรมนูญการปกครองแผ่นดินสยามชั่วคราว พุทธศักราช 2475 ซึ่งประกาศใช้เมื่อวันที่ 27 มิถุนายน พ.ศ. 2475 ภายหลังการเปลี่ยนแปลงการปกครองโดยคณะราษฎรจากระบอบสมบูรณาญาสิทธิราชย์เป็นระบอบประชาธิปไตย เมื่อวันที่ 24 มิถุนายน ปีเดียวกัน

title: อาณาจักรรัตนโกสินทร์ (สมัยสมบูรณาญาสิทธิราชย์)

text: ครึ่งแรกของสมัยนี้เป็นการเพิ่มพูนอำนาจของอาณาจักร ถูกขัดจังหวะด้วยความขัดแย้งเป็นระยะกับพม่า เวียดนามและลาว ส่วนครึ่งหลังนั้นเป็นการเผชิญกับประเทศเจ้าอาณานิคม อังกฤษและฝรั่งเศส จนทำให้ไทยเป็นเพียงประเทศเดียวในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ที่ไม่ตกเป็นอาณานิคมของตะวันตก ผลกระทบจากภัยคุกคามนั้น นำให้อาณาจักรพัฒนาไปสู่รัฐชาติสมัยใหม่ที่รวมอำนาจเข้าสู่ศูนย์กลาง โดยมีพรมแดนที่กำหนดร่วมกับชาติตะวันตก สมัยนี้มีพัฒนาการทางเศรษฐกิจและสังคมที่สำคัญ ด้วยการเพิ่มการค้ากับต่างประเทศ การเลิกทาส และการขยายการศึกษาแก่ชนชั้นกลางที่เกิดขึ้น อย่างไรก็ตาม ไม่มีการปฏิรูปทางการเมืองอย่างแท้จริงกระทั่งระบอบสมบูรณาญาสิทธิราชถูกแทนที่ด้วยระบอบราชาธิปไตยภายใต้รัฐธรรมนูญ ในการปฏิวัติสยาม พ.ศ. 2475

title: ความเคลื่อนไหวสู่การปฏิวัติสยาม

text: เมื่อพระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว เสด็จขึ้นครองราชสมบัติ พ.ศ. 2453 นั้นกลุ่มปัญญาชนต่างก็มุ่งหวังว่า พระองค์จะทรงเปลี่ยนแปลงการปกครองของประเทศไปสู่ระบอบประชาธิปไตย ทั้งนี้เพราะพระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว ทรงศึกษาอยู่ในประเทศอังกฤษซึ่งมีการปกครองในระบอบประชาธิปไตย และคงได้ทรงเตรียมพระองค์ดังที่พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวมีพระราชดำรัสไว้ แต่ปรากฏว่ายังไม่มีพระราชดำริในเรื่องรัฐสภาและรัฐธรรมนูญแต่อย่างใด ในเวลาเดียวกันประเทศจีนมีการปฏิวัติล้มล้างราชวงศ์แมนจู เปลี่ยนการปกครองประเทศเป็นระบอบประชาธิปไตยแบบสาธารณรัฐเป็นผลสำเร็จ ทำให้ความคิดอยากจะได้ประชาธิปไตยมีมากขึ้น ประกอบกับความไม่พอใจในพระราชจริยาวัตรบางประการของพระมหากษัตริย์พระองค์ใหม่ จึงทำให้เกิดปฏิกิริยาที่จะล้มล้างระบอบการปกครอง

title: ศาสนาอิสลามในประเทศไทย

text: เมื่อมีการเปลี่ยนแปลงการปกครองจากระบอบสมบูรณาญาสิทธิราชย์มาเป็นการปกครองภายใต้รัฐธรรมนูญแล้ว ก็ยังมีการจัดงานเมาลิดโดยใช้ชื่อว่า งานเมาลิดส่วนกลาง แต่ต่อมาก็ได้หยุดไปเนื่องจากการดำเนินนโยบายรัฐนิยมของรัฐบาลจอมพลแปลก พิบูลสงคราม ต่อมาก็ได้รื้อฟื้นการจัดงานนี้ขึ้นมาอีกครั้งหลังจากจอมพลแปลกพ้นจากอำนาจ โดยในปี พ.ศ. 2506 นายต่วน สุวรรณศาสน์ จุฬาราชมนตรีในขณะนั้นได้กราบบังคมทูลเชิญพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวและสมเด็จพระบรมราชินีนาถในการเปิดงานเมาลิดกลางแห่งประเทศไทย และในปีใดที่พระองค์ทรงติดภารกิจก็โปรดเกล้าฯให้สมเด็จพระบรมโอรสาธิราช เจ้าฟ้ามหาวชิราลงกรณ สยามมกุฎราชกุมารหรือสมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯสยามบรมราชกุมารีเสด็จแทนพระองค์เป็นประจำทุกปี

title: เสรีรัฐปรัสเซีย

text: เสรีรัฐปรัสเซีย (, ) เป็นรัฐของประเทศเยอรมนีในอดีต จัดตั้งขึ้นในปีค.ศ. 1918 โดยอิงตามอาณาเขตเดิมของราชอาณาจักรปรัสเซีย ซึ่งถูกยุบไปหลังจากระบอบจักรพรรดิเยอรมันถูกโค่นล้มหลังสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง เมื่อไม่มีระบอบกษัตริย์ ทำให้ปรัสเซียซึ่งเป็นอาณาจักรที่ใหญ่ที่สุดในจักรวรรดิเยอรมันถูกเปลี่ยนไปใช้ระบอบสาธารณรัฐ ปกครองด้วยระบอบประชาธิปไตย มีเมืองหลวงของรัฐอยู่ที่เบอร์ลิน

title: อำนาจอธิปไตยของปวงชน

text: สำหรับประเทศไทยนั้น แนวคิดเรื่องอำนาจอธิปไตยสูงสุดได้มีขึ้นตั้งแต่สมัยการปฏิรูปการปกครองของพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวรัชกาลที่ 5 แต่ที่มาของอำนาจยังคงอยู่ที่พระมหากษัตริย์ จนกระทั่ง ร.ศ.130 แนวคิดเรื่องอำนาจอธิปไตยของปวงชนจึงเริ่มเกิดขึ้นจากความพยายามปฏิวัติรัฐบาลของพระมหากษัตริย์แต่ไม่ประสบความสำเร็จ จนกระทั่งอีกยี่สิบปีถัดมา แนวคิดดังกล่าวจึงได้บังเกิดเป็นรูปเป็นร่างชัดเจนขึ้นภายหลังการเปลี่ยนแปลงการปกครองจากระบอบสมบูรณาญาสิทธิราชย์มาเป็นระบอบพระมหากษัตริย์ภายใต้รัฐธรรมนูญใน พ.ศ.2475 ซึ่งได้ทำให้ที่มา หรือ แหล่งอ้างอิงอำนาจอธิปไตยสูงสุดในการปกครองประเทศได้เปลี่ยนแปลงจากพระมหากษัตริย์ลงไปสู่ปวงชนชาวไทยทุกคน ดังปรากฏในมาตราที่ 1 ของพระราชบัญญัติธรรมนูญการปกครองแผ่นดินสยาม (ชั่วคราว) พุทธศักราช 2475 ว่า “อำนาจสูงสุดของประเทศนั้นเป็นของราษฎรทั้งหลาย”

title: จังหวัดชลบุรี

text: ต่อมาในสมัยหลังการเปลี่ยนแปลงการปกครองปี พ.ศ. 2475 มีการเปลี่ยนแปลงรูปการปกครองประเทศครั้งใหญ่ จากระบอบสมบูรณาญาสิทธิราชเป็นระบอบประชาธิปไตย โดยพระราชบัญญัติระเบียบราชการบริหารแห่งราชอาณาจักรสยาม พ.ศ. 2476 ได้ยกเลิกเขตการปกครองแบบ “เมือง” ทั่วราชอาณาจักร แล้วตั้งขึ้นเป็น “จังหวัด” แทน เมืองบางปลาสร้อย, เมืองพนัสนิคม และเมืองบางละมุง จึงรวมกันกลายเป็นจังหวัดชลบุรี โดยใช้บริเวณเมืองบางปลาสร้อยเดิมจัดตั้งเป็นอำเภอบางปลาสร้อย ก่อนที่จะเปลี่ยนเป็นอำเภอเมืองชลบุรี ในปี พ.ศ. 2481

title: ปรีดี พนมยงค์

text: ในขณะที่อยู่ในประเทศฝรั่งเศส ปรีดี พนมยงค์ ได้ร่วมกับเพื่อนอีก 6 คน ประชุมอย่างเป็นทางการครั้งแรกเพื่อก่อตั้ง "คณะราษฎร" เมื่อเดือนกุมภาพันธ์ พ.ศ. 2469 ณ หอพักแห่งหนึ่งย่าน "Rue Du Sommerard" กรุงปารีส ผู้ร่วมประชุมประกอบด้วย ร.ท.ประยูร ภมรมนตรี, ร.ท.แปลก ขิตตะสังคะ, ร.ต.ทัศนัย มิตรภักดี, ภก.ตั้ว ลพานุกรม, หลวงสิริราชไมตรี (จรูญ สิงหเสนี), นายแนบ พหลโยธิน โดยมีวัตถุประสงค์คือ เปลี่ยนการปกครองจากระบอบสมบูรณาญาสิทธิราชย์มาเป็นระบอบราชาธิปไตยภายใต้รัฐธรรมนูญ และการดำเนินเพื่อให้สยามบรรลุหลัก 6 ประการ คือวันที่ 24 มิถุนายน พ.ศ. 2475 ปรีดีร่วมกับสมาชิกคณะราษฎรที่ประกอบด้วยกลุ่มทหารบก ทหารเรือ และพลเรือน ยึดอำนาจการปกครองประเทศจากพระบาทสมเด็จพระปกเกล้าเจ้าอยู่หัว เพื่อเปลี่ยนแปลงการปกครองได้สำเร็จโดยไม่มีการเสียเลือดเนื้อ หลังจากนั้นคณะราษฎรโดยปรีดี พนมยงค์ ได้จัดให้มีการประชุมระหว่างคณะราษฎร และเสนาบดี ปลัดทูลฉลอง ขึ้น ณ พระที่นั่งอนันตสมาคม เพื่อชี้แจงจุดประสงค์ หลักการระบอบใหม่ กฎหมายพระธรรมนูญการปกครองแผ่นดินโดยย่อ และขอความร่วมมือในการบริหารราชการแผ่นดินต่อไป

title: ซาร์มีไฮล์ที่ 1 แห่งรัสเซีย

text: มีไฮล์ โรมานอฟ (, 21 กรกฎาคม พ.ศ. 2139 - 23 กรกฎาคม พ.ศ. 2188) เป็นซาร์พระองค์แรกแห่งราชวงศ์โรมานอฟของราชอาณาจักรรัสเซีย (ซึ่งในขณะนั้นประเทศรัสเซียยังคงเป็นราชอาณาจักรรัสเซีย ก่อนที่ซาร์ปีเตอร์ที่ 1 หรือซาร์ปีเตอร์มหาราช จะเปลี่ยนแปลงระบอบการปกครองจากระบอบกษัตริย์เป็นระบอบจักรพรรดิ และเปลี่ยนชื่อประเทศจากราชอาณาจักรรัสเซียเป็นจักรวรรดิรัสเซียแทน)

title: รัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย

text: ก่อนที่ราชอาณาจักรไทยจะมีรัฐธรรมนูญนั้น ราชอาณาจักรไทยมีการปกครองระบอบสมบูรณาญาสิทธิราชย์ ต่อมาเมื่อวันที่ 24 มิถุนายน พ.ศ. 2475 ถือได้ว่าเป็นจุดเปลี่ยนสำคัญยิ่งในประวัติศาสตร์ไทยเชิงการเมืองการปกครอง เมื่อคณะราษฎร ซึ่งประกอบด้วยข้าราชการสายทหารบก ทหารเรือ และสายพลเรือน จำนวน 99 คน โดยมีพระยาพหลพลพยุหเสนาเป็นหัวหน้า ร่วมกันยึดอำนาจการปกครองประเทศจากพระมหากษัตริย์ เพื่อเปลี่ยนแปลงการปกครองประเทศจากระบอบสมบูรณาญาสิทธิราชย์มาเป็นระบอบประชาธิปไตย อันมีรัฐธรรมนูญเป็นกฎหมายสูงสุด และมีพระมหากษัตริย์ทรงเป็นประมุขภายใต้รัฐธรรมนูญ ขณะนั้นพระบาทสมเด็จพระปกเกล้าเจ้าอยู่หัวประทับอยู่ ณ วังไกลกังวล อำเภอหัวหิน จังหวัดประจวบคีรีขันธ์ ทรงตัดสินพระทัยที่จะยอมรับการเปลี่ยนแปลงการปกครองโดยสงบ ดังความตามพระราชหัตถเลขา (ต้นฉบับเป็นภาษาอังกฤษ) ที่ทรงเขียนในเดือนสิงหาคม พ.ศ. 2475 ไม่ลงวันที่ พระราชทานพระเจ้าวรวงศ์เธอ พระองค์เจ้าจุลจักรพงษ์ ซึ่งได้แปลเป็นภาษาไทยในหนังสือเรื่อง เกิดวังปารุสก์ เล่ม 2 ความดังนี้[2]

title: ราชอาณาจักรฮังการี

text: ราชอาณาจักรฮังการี หรือเรียกสั้นๆ ว่า ฮังการี (, ) มีชื่อเต็มว่า “ราชอาณาจักรแห่งพระมหามงกุฎอันศักดิ์สิทธิ์แห่งเซนต์สตีเฟน” () เริ่มก่อตั้งราชอาณาจักรขึ้นราว ค.ศ. 1000 เมื่อราชรัฐฮังการีที่ก่อตั้งในปี ค.ศ. 896 ได้รับฐานะเป็น “ราชอาณาจักร” โครงสร้างของการปกครองเปลี่ยนแปลงจากระบอบสมบูรณาญาสิทธิราชย์ไปเป็นระบอบสาธารณรัฐเป็นระยะเวลาอันสั้นในปี ค.ศ. 1918 และอีกครั้งหนึ่งในปี ค.ศ. 1946 ซึ่งเป็นการสิ้นสุดของการเป็นราชอาณาจักรและเปลี่ยนไปเป็นสาธารณรัฐฮังการี ในประวัติศาสตร์ส่วนใหญ๋ราชอาณาจักรฮังการีถือว่าเป็นรัฐหนึ่งของยุโรปกลางที่นอกจากตัวราชอาณาจักรแล้วก็ยังรวมทรานซิลเวเนีย, โครเอเชีย-สโลวีเนีย และดินแดนที่เรียกว่าพรมแดนทหาร (Military Frontier)

title: พระมหากษัตริย์ไทย

text: พระมหากษัตริย์ไทย เป็นประมุขของประเทศไทยตั้งแต่อดีตจนถึงปัจจุบันตามระบอบสมบูรณาญาสิทธิราชย์และประชาธิปไตย ถึงแม้ว่าพระราชอำนาจของพระมหากษัตริย์จะลดลงหลังจากการปฏิวัติเมื่อวันที่ 24 มิถุนายน พ.ศ. 2475 และถูกจำกัดโดยรัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย แต่สถาบันพระมหากษัตริย์ก็ยังคงได้รับความเคารพนับถือจากประชาชนชาวไทยส่วนใหญ่ รัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรสยาม พุทธศักราช 2475 กับทั้งรัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทยทุกฉบับว่า พระมหากษัตริย์ "ทรงดำรงอยู่ในฐานะอันเป็นที่เคารพสักการะ ผู้ใดจะละเมิดมิได้" นอกจากนั้น พระมหากษัตริย์ยังทรงได้รับความคุ้มครองด้วยกฎหมายอาญา ทำให้การวิพากษ์วิจารณ์พระองค์เป็นความผิดต่อองค์พระมหากษัตริย์

title: ปฏิวัติ

text: แต่ในความเห็นอีกด้านหนึ่ง กล่าวว่า การเปลี่ยนแปลงการปกครอง วันที่24 มิถุนายน พ.ศ. 2475 เป็นการปฏิวัติรัฐประหาร เพราะเปลี่ยนระบอบการปกครองจากสมบูรณาญาสิทธิราชย์ (Absolute Monachy) กลายเป็นระบอบประชาธิปไตยอันมีพระมหากษัตริย์เป็นประมุข (Constitutional Monarchy) อันเป็นการปฏิวัติ แต่ก็เป็นการรัฐประหาร (coup d'état) ด้วย เพราะใช้กำลังทหาร ควบคุม บังคับ ทำให้อำนาจรัฐบาลของพระบาทสมเด็จพระปกเกล้าเจ้าอยู่หัวสิ้นสุดลง(สำหรับฝ่ายที่ต่อต้านการปฏิวัติ) แต่กลุ่มการเมืองฝ่ายต่อต้านระบอบกษัตริย์ พยายามสร้างภาพให้เป็นเชิงบวก ว่าเป็นการปฏิวัติ หรืออภิวัฒน์ จนเรียกว่า สยามภิวัฒน์

title: เทศบาลนครนนทบุรี

text: เทศบาลนครนนทบุรีมีอาณาเขตครอบคลุม 5 ตำบลของอำเภอเมืองนนทบุรี ได้แก่ ตำบลสวนใหญ่, ตำบลตลาดขวัญ, ตำบลบางเขน, ตำบลบางกระสอ และตำบลท่าทราย มีพื้นที่รวมทั้งสิ้น 38.90 ตารางกิโลเมตรความหมายของดวงตราของเทศบาลนครนนทบุรี เป็นรูปพานรัฐธรรมนูญเพราะได้พิจารณาเห็นว่าเทศบาลมีกำเนิดขึ้นในประเทศไทย เมื่อประเทศไทยได้เปลี่ยนระบอบการปกครองจากสมบูรณาญาสิทธิราชย์ มาเป็นระบอบประชาธิปไตย เมื่อเดือนมิถุนายน พ.ศ. 2475 เทศบาลจึงได้กำหนดตราเป็นรูปพานรัฐธรรมนูญ มิใช่แต่แสดงว่าเทศบาลเกิดขึ้นได้เพราะมีการปกครองตามรัฐธรรมนูญเท่านั้น แต่ยังได้แสดงถึงการปกครองระบอบประชาธิปไตย

title: ความเคลื่อนไหวสู่การปฏิวัติสยาม

text: สาเหตุของการคิดเปลี่ยนแปลงการปกครองเป็นเพียงขบวนเล็กน้อย คือในปลาย พ.ศ. 2452 ได้มีการโบยหลังนายทหารสัญญาบัตรกลางสนามหญ้า ภายในกระทรวงกลาโหมท่ามกลางวงล้อมของนายทหารกองทัพบก ด้วยการบัญชาการของพระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว ซึ่งขณะนั้นดำรงตำแหน่งเป็นสมเด็จพระบรมโอรสาธิราช สยามมกุฎราชกุมาร ทั้งนี้เพราะนายร้อยเอกโสม ได้ตามไปตีมหาดเล็กของสมเด็จพระบรมโอรสาธิราช ที่มาทะเลาะวิวาทกับทหารบกที่หน้ากรมทหาร การโบยหลังนายร้อยเอกโสม ทำให้เกิดปฏิกิริยาเกิดขึ้นในหมู่ทหารบก และโดยเฉพาะนักเรียนนายร้อยทหารบก ครั้นต่อมา ใน พ.ศ. 2453 – 2454 นายทหารรุ่นที่จบจากโรงเรียนนายทหารบกในปลาย ร.ศ. 128 (พ.ศ. 2452) ได้เข้ารับราชการประจำกรมกองต่าง ๆ ทั่วพระราชอาณาจักรแล้ว มีหลายคนที่เกิดความรู้สึกสะเทือนใจอย่างแรงกล้าจากการตั้ง "กองเสือป่า" คิดว่าพระเจ้าแผ่นดินไม่ทรงสนับสนุนกิจการทหารบก และคิดต่อไปว่าการที่ประเทศไทยไม่เจริญก้าวหน้าเท่าที่ควรเพราะเป็นการปกครองด้วยคนคนเดียว นายทหารบกกลุ่มนี้คิดเปรียบเทียบระหว่างประเทศไทยกับประเทศญี่ปุ่น ซึ่งเริ่มการปฏิรูปประเทศพร้อม ๆ กัน แต่เหตุใดประเทศญี่ปุ่นจึงเจริญเกินหน้าประเทศไทยไปไกล คำตอบที่นายทหารบกกลุ่ม ร.ศ. 130 คิดได้คือประเทศญี่ปุ่นได้เปลี่ยนการปกครองจากระบอบสมบูรณาญาสิทธิราชย์ มาเป็นระบอบประชาธิปไตยใต้กฎหมาย ทั้งยังปลูกฝังให้พลเมืองรู้จักรักชาติ รักวัฒนธรรม รัฐบาลรู้จักประหยัดการใช้จ่ายในไม่ช้าก็มีการค้าไปทั่วโลก มีผลิตผลจากโรงงานอุตสาหกรรมของตนเอง มีการคมนาคมทั้งทางน้ำและทางบกภายในประเทศและนอกประเทศ และแผ่อิทธิพลทางการเมือง การทหาร การสังคมและวัฒนธรรมไปทั่วโลกได้อีกด้วย แต่ประเทศไทยไม่สามารถจะหยิบยกภาวะอันใดที่เป็นความเจริญก้าวหน้ามาเทียบเคียงกับประเทศญี่ปุ่นได้เลย เมื่อคำนึงถึงความล้าหลังของประเทศ และคิดว่าไม่ควรที่อำนาจการปกครองประเทศชาติจะอยู่ในมือของคนคนเดียว จึงทำให้นายทหารบกคิดปฏิวัติ

title: รัฐบาลไทย

text: รัฐบาลไทย เป็นรัฐบาลของราชอาณาจักรไทยซึ่งเป็นรัฐบาลเดี่ยว รัฐบาลไทยมีบทบาทขึ้นอย่างชัดเจนในสมัยรัฐชาติอันสถานปนาขึ้นครั้งสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวภายหลังทรงผนวกดินแดนและอาณาจักรภายใต้ปกครองของอาณาจักรสยามขึ้นเป็นสยามประเทศ[1] รัฐบาลไทยผ่านการเปลี่ยนแปลงจากระบอบสมบูรณาญาสิทธิราชย์สู่ระบอบประชาธิปไตย ปัจจุบันรัฐบาลไทยแบ่งแยกอำนาจออกเป็น 3 ฝ่าย คือ ฝ่ายนิติบัญญัติ ฝ่ายบริหาร และฝ่ายตุลาการ ในอดีตก่อนปี 2557 รัฐบาลพลเรือนของไทยมีรูปแบบตามระบบเวสต์มินสเตอร์ของสหราชอาณาจักร อย่างไรก็ดี ตั้งแต่วันที่ 22 พฤษภาคม 2557 ประเทศไทยตกอยู่ภายใต้การปกครองของคณะทหาร เรียกว่า คสช.

text: พระราชบัญญัติธรรมนูญการปกครองแผ่นดินสยามชั่วคราว พุทธศักราช ๒๔๗๕ เป็นรัฐธรรมนูญฉบับชั่วคราว ซึ่งถือว่าเป็นรัฐธรรมนูญฉบับแรกแห่งราชอาณาจักรสยาม ประกาศใช้เมื่อวันที่ 27 มิถุนายน พ.ศ. 2475 โดยเป็นผลพวงหลังการปฏิวัติเมื่อวันที่ 24 มิถุนายน พ.ศ. 2475 โดยคณะราษฎร ซึ่งได้ทำการเปลี่ยนแปลงการปกครองจากระบอบสมบูรณาญาสิทธิราชย์ มาเป็นระบอบประชาธิปไตยอันมีพระมหากษัตริย์ทรงเป็นประมุข (ราชาธิปไตยภายใต้รัฐธรรมนูญ) ซึ่งในขณะที่เกิดการปฏิวัตินั้น พระบาทสมเด็จพระปกเกล้าเจ้าอยู่หัว ทรงประทับ ณ พระตำหนักวังไกลกังวล อำเภอหัวหิน จังหวัดประจวบคีรีขันธ์

title: ความเคลื่อนไหวสู่การปฏิวัติสยาม

text: ความคิดและความเคลื่อนไหวที่จะเปลี่ยนแปลงระบอบการปกครองของราชอาณาจักรสยาม จากระบอบสมบูรณาญาสิทธิราชย์ไปเป็นประชาธิปไตยนั้น มีมาตั้งแต่รัชสมัยของพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว เมื่อประมาณ ร.ศ. 103 (พ.ศ. 2427) หลังจากนั้น ได้มีการแสดงความคิดเห็นและความเคลื่อนไหวอยู่เรื่อย ๆ จนนำไปสู่การปฏิวัติเปลี่ยนแปลงการปกครองของประเทศในวันที่ 24 มิถุนายน พ.ศ. 2475 โดยโดยคณะราษฎรยึดอำนาจการปกครองจากรัฐบาลสมบูรณาญาสิทธิราชย์พระบาทสมเด็จพระปกเกล้าเจ้าอยู่หัว

title: รัฐธรรมนูญ

text: ต่อมาในรัชสมัยของพระบาทสมเด็จพระปกเกล้าเจ้าอยู่หัว พระบาทสมเด็จพระปกเกล้าเจ้าอยู่หัวทรงมีพระราชปณิธานอยู่แต่เดิมที่จะพระราชทานรัฐธรรมนูญให้แก่ประชาชนชาวไทยในวันที่ 6 เมษายน 2475 แต่เมื่อถึงเวลาก็มิได้พระราชทานเนื่องจากอภิรัฐมนตรีสภากราบบังคมทูลทัดทานไว้ว่ายังไม่ถึงเวลาอันสมควร เมื่อวันที่ 24 มิถุนายน 2475 คณะราษฎรจึงได้ทำการปฏิวัติเปลี่ยนแปลงการปกครองประเทศจากระบอบสมบูรณาญาสิทธิราชย์เป็นระบอบประชาธิปไตย และได้มีการประกาศใช้พระราชบัญญัติธรรมนูญการปกครองแผ่นดินสยามชั่วคราว พุทธศักราช 2475 เมื่อวันที่ 27 มิถุนายน 2475 ถือเป็นรัฐธรรมนูญฉบับแรกของประเทศไทย ต่อมาเมื่อวันที่ 10 ธันวาคม 2475 พระบาทสมเด็จพระปกเกล้าเจ้าอยู่หัวได้พระราชทานรัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรสยาม พุทธศักราช 2475 ซึ่งถือเป็นรัฐธรรมนูญฉบับถาวรฉบับแรกของประเทศไทย

title: ธงชาติอิรัก

text:
ธงชาติแบบแรกสุดของประเทศอิรัก กำหนดให้มีขึ้นเมื่อมีการจัดตั้งประเทศในปี พ.ศ. 2464 โดยเป็นรัฐอารักขาเมโสโปเตเมียของสหราชอาณาจักร ลักษณะเป็นธงสามสีพื้นสีดำ-ขาว-เขียว ที่ด้านคันธงมีรูปสี่เหลี่ยมคางหมูในแนวตั้งพื้นสีแดง (บางแบบก็เป็นรูปสามเหลี่ยมก็มี) ในพื้นสีแดงนั้นมีดาว 7 แฉก 2 ดวง เรียงกันในแนวตั้ง หมายถึงทั้ง 14 จังหวัดของราชอาณาจักรอิรักในขณะนั้น สังเกตได้ว่า ธงนี้มีความคล้ายคลึงกับธงชาติจอร์แดนเป็นอย่างมาก เนื่องจากว่าสีในธงทั้งหมดนั้น บรรดาเจ้าผู้ครองนคร (Hashemite leaders) ในการปฏิวัติอาหรับ ซึ่งเป็นผู้สถาปนาประเทศนี้ เป็นผู้เลือกให้ใช้ในธงชาติอิรัก ธงนี้มีการใช้มาตลอดสมัยที่อิรักปกครองด้วยระบอบกษัตริย์จนถึง พ.ศ. 2502 ซึ่งในหมู่พวกนิยมกษัตริย์ในอิรัก ก็ยังมีการใช้ธงนี้อยู่
หลังจากการปฏิวัติเพื่อโค่นล้มระบอบสมบูรณาญาสิทธิราชย์ ภายใต้การนำของอับดุล การิม คัสซิม (Abdul Karim Qassim) ในปี พ.ศ. 2501 ประเทศอิรักก็ได้มีการออกกฎหมายเลขที่ 102 ค.ศ. 1959 ลงวันที่ 14 กรกฎาคม พ.ศ. 2502 ให้ใช้ธงชาติอย่างใหม่ของสหพันธรัฐอาหรับอิรักและจอร์แดน ซึ่งมีลักษณะเป็นธงสามสีแนวตั้ง พื้นสีดำ-ขาว-เขียว ที่กลางแถบสีขาวนั้นมีรูปดาว 8 แฉกสีแดง 1 ดวง ภายในมีวงกลมสีเหลือง ความหมายของสีดำและสีเขียวคือเป็นสีพันธมิตรอาหรับ ดวงตะวันสีเหลืองหมายถึงชนกลุ่มน้อยชาวเคิร์ด ส่วนดาว 7 แฉกสีแดงนั้นหมายถึงชนกลุ่มน้อยชาวอัสซีเรีย

title: วันรัฐธรรมนูญ

text: สำหรับในประเทศไทย วันรัฐธรรมนูญตรงกับวันที่ 10 ธันวาคม ของทุกปี เป็นวันที่ระลึกถึงโอกาสที่ พระบาทสมเด็จพระปกเกล้าเจ้าอยู่หัว ที่ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ พระราชทานรัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรสยาม พุทธศักราช 2475 เมื่อวันที่ 10 ธันวาคม พ.ศ. 2475 เป็นรัฐธรรมนูญถาวรฉบับแรกของประเทศไทย โดยผลของการประกาศใช้รัฐธรรมนูญฉบับใหม่นี้ให้ยกเลิกพระราชบัญญัติธรรมนูญการปกครองแผ่นดินสยามชั่วคราว พุทธศักราช 2475 ซึ่งประกาศใช้เมื่อวันที่ 27 มิถุนายน พ.ศ. 2475 ภายหลังการเปลี่ยนแปลงการปกครองโดยคณะราษฎรจากระบอบสมบูรณาญาสิทธิราชย์เป็นระบอบประชาธิปไตย เมื่อวันที่ 24 มิถุนายน ปีเดียวกัน ลักษณะสำคัญคือ ได้เปลี่ยนระบอบการปกครองเป็นการปกครองแบบรัฐสภา ทั้งนี้เนื่องจาก พระราชบัญญัติธรรมนูญการปกครองแผ่นดินสยามชั่วคราว พุทธศักราช 2475 ได้บัญญัติให้พระมหากษัตริย์ซึ่งเป็นประมุขไม่ต้องรับผิดชอบทางการเมือง เป็นผู้ใช้อำนาจทางคณะรัฐมนตรี ซึ่งพระมหากษัตริย์ทรงแต่งตั้งให้บริการราชการแผ่นดินต่อสภาผู้แทนราษฎร ซึ่งเป็นฝ่ายนิติบัญญัติ มิได้ใช้แต่เพียงอำนาจนิติบัญญัติเท่านั้น แต่มีอำนาจที่จะควบคุมคณะรัฐมนตรีในการบริหารแผ่นดินด้วย อย่างไรก็ตาม คณะรัฐมนตรีรวมทั้งพระมหากษัตริย์ซึ่งประกอบกันเป็นรัฐบาล ก็มีอำนาจที่จะยุบสภาผู้แทนได้ หากเห็นว่าได้ดำเนินการไปในทางที่จะเป็นภัยหรือเสื่อมเสียผลประโยชน์สำคัญของรัฐ ซึ่งมีผลเท่ากับถอดถอนสมาชิกสภาที่ได้รับเลือกตั้งมาเพื่อให้ราษฎรเลือกตั้งใหม่ ในส่วนเกี่ยวกับพระมหากษัตริย์นั้น ได้บัญญัติว่าพระมหากษัตริย์ดำรงอยู่ในฐานะอันเป็นที่เคารพสักการะของประชาชน ผู้ใดจะละเมิดมิได้

title: ราชอาณาจักรฝรั่งเศส

text: ราชอาณาจักรฝรั่งเศสมีต้นกำเนิดมาจากราชอาณาจักรแฟรงก์ตะวันตก ซึ่งเป็นรัฐด้านตะวันตกของจักรวรรดิการอแล็งเฌียงตามสนธิสัญญาแวร์เดิง และอยู่ภายใต้การปกครองของราชวงศ์การอแล็งเฌียงจนถึงปี ค.ศ. 987 พระเจ้าอูก กาแป จึงได้สถาปนาราชวงศ์กาเปเซียง ในขณะนั้นรัฐนี้ยังใช้ชื่อว่าฟรังเกีย และประมุขดำรงพระอิสริยยศเป็น "พระมหากษัตริย์แห่งชาวแฟรงก์" () ต่อมาในปี ค.ศ. 1190 พระเจ้าฟิลิปที่ 2 จึงเปลี่ยนพระอิสริยยศเป็น "พระมหากษัตริย์ฝรั่งเศส" () ราชวงศ์วาลัวและราชวงศ์บูร์บงซึ่งเป็นมหาสาขาของราชวงศ์กาเปเซียงก็ได้ปกครองอาณาจักรต่อมาจนกระทั่งสิ้นสุดระบอบสมบูรณาญาสิทธิราชย์ในการปฏิวัติฝรั่งเศส ค.ศ. 1792

title: รัฐธรรมนูญนิยม

text:
รัฐธรรมนูญนิยม มีหลายความหมาย โดยส่วนใหญ่แล้วมักหมายถึงกลุ่มของแนวความคิด ทัศนคติ และรูปแบบพฤติกรรมที่สาธยายเกี่ยวกับหลักการที่การใช้อำนาจของรัฐมาจากกฎหมายสูงสุดและถูกจำกัดอำนาจด้วยกฎหมายสูงสุด
รัฐธรรมนูญนิยม นิยาม รัฐธรรมนูญนิยม หรือ ระบอบรัฐธรรมนูญ (Constitutionalism) หมายถึง ความเชื่อทางปรัชญาความคิดที่นิยมหลักการปกครองรัฐด้วยกฎหมายรัฐธรรมนูญ กล่าวคือ เป็นแนวความคิดที่มุ่งหมายจะใช้รัฐธรรมนูญที่เป็นลายลักษณ์อักษร (written constitution) เป็นหลักในการกำหนดรูปแบบ กลไก และสถาบันทางการเมืองการปกครองต่างๆ ตลอดจนโครงสร้างพื้นฐานของการบริหารงานภาครัฐในฐานะที่เป็นกฎหมายสูงสุด (อมร จันทรสมบูรณ์, 2537: 9; Alexander, 1999: 16; Bellamy, 2007: 4-5; Sartori, 1962: 3) ที่มา แนวคิดนี้เริ่มก่อตัวขึ้นครั้งแรกในประเทศตะวันตก ในราวคริสต์ศตวรรษที่ 17 เพื่อต่อต้าน คัดค้านรูปแบบการเมืองการปกครองแบบสมบูรณาญาสิทธิราชย์ (absolutism) ของประเทศส่วนใหญ่ในยุโรปขณะนั้น จนมาปรากฏชัดเจนขึ้นหลังจากการประชุมเพื่อยกร่างรัฐธรรมนูญของสหรัฐอเมริกาในปี ค.ศ. 1787 (McIlwain, 1977: 17) ซึ่งทำให้แนวคิดเกี่ยวกับรัฐธรรมนูญที่เป็นลายลักษณ์อักษรนั้นปรากฏชัดเจนขึ้นเป็นครั้งแรก ดังนั้น แนวคิดเรื่องลัทธิรัฐธรรมนูญนิยมนี้เมื่อเกิดขึ้นในขั้นต้น จึงไม่ได้มีความหมายกลางๆ แต่อย่างใด หากแต่มีความหมายที่โน้มเอียงไปในด้านการจำกัดอำนาจแบบเบ็ดเสร็จเด็ดขาดของการปกครองระบอบสมบูรณาญาสิทธิราชย์ในขณะนั้น และเน้นหนักในการพยายามสร้างสิทธิ เสรีภาพ และความเสมอภาคของพลเมืองภายในรัฐ โดยเรียกร้องให้มีการนำสิ่งที่เรียกว่า “รัฐธรรมนูญ” มาใช้เป็นหลักในการวางกรอบของประเด็นดังกล่าว จากลักษณะข้างต้นจึงทำให้ลัทธิรัฐธรรมนูญนิยมในประเทศตะวันตกนั้นได้กลายเป็นส่วนหนึ่งของอุดมการณ์เสรีประชาธิปไตยไปในที่สุด หรือกล่าวอีกนัยหนึ่งก็คือ สำหรับประเทศตะวันตกแล้ว หากจะมีรัฐธรรมนูญก็ควรจะต้องเป็นรัฐธรรมนูญที่เป็นประชาธิปไตยนั่นเอง (Bellamy, 2007: 93) ท่ามกลางกระแสเสรีประชาธิปไตยซึ่งยังคงเป็นกระแสหลักของประเทศส่วนใหญ่ในตะวันตก จึงได้ทำให้คำว่าลัทธิรัฐธรรมนูญนิยมในปัจจุบันกลับกลายเป็นสิ่งที่มีความหมายกลางๆ ที่มองรัฐธรรมนูญเป็นเครื่องมือทางกฎหมายอย่างหนึ่ง ที่จะนำมาใช้วางโครงสร้างสถาบันทางการเมืองการปกครอง กำหนดแหล่งที่มาของอำนาจ การเข้าสู่อำนาจ และการใช้อำนาจของผู้ปกครองในทุกๆ ระบอบการปกครอง (McIlwain, 1977) โดยมิได้จำกัดอยู่แต่เพียงระบอบประชาธิปไตยอีกต่อไป ดังจะเห็นได้จากในปัจจุบันนี้รัฐสมัยใหม่ “ทุกรัฐ” ในโลกนี้ไม่ว่าจะเป็นประเทศเสรีประชาธิปไตยหรือไม่ ต่างก็ล้วนแล้วแต่ยึดรูปแบบการปกครองของระบอบรัฐธรรมนูญนิยม (constitutionalism) ทั้งสิ้น กล่าวคือ ทุกๆ รัฐต่างก็มีรัฐธรรมนูญเป็นกฎหมายสูงสุดในการจัดวางอำนาจและโครงสร้างทางการเมืองของประเทศนั้นๆ (เสน่ห์, 2540: 17) โดยปัจจุบัน (พ.ศ. 2556) ประเทศที่สหประชาชาติให้การรับรองนั้นมีทั้งสิ้น 196 ประเทศ (แต่เป็นสมาชิกสหประชาชาติเพียง 193 ประเทศ) ในขณะที่รัฐธรรมนูญที่เป็นทางการที่ใช้อยู่ในปัจจุบันในโลกนี้มีทั้งสิ้นกว่า 203 ฉบับ ทั้งนี้เพราะในรัฐโพ้นทะเลบางแห่งอย่างเช่น หมู่เกาะบริติช เวอร์จิน (British Virgin Islands or BVI) ของอังกฤษ หรือ เกาะกรีนแลนด์ของเดนมาร์กนั้นต่างก็เป็นรัฐที่มีรัฐธรรมนูญเป็นของตนเองในฐานะเป็นดินแดนที่มีการปกครองตนเอง แม้ว่าอำนาจอธิปไตยเหนือดินแดน (absolute territorial sovereignty) นั้นจะเป็นของประเทศเจ้าเอกราชก็ตาม ตัวอย่างการนำไปใช้ในประเทศไทย ประเทศไทยเองก็รับเอาลัทธิรัฐธรรมนูญนิยมนี้เข้ามาใช้อย่างเป็นทางการภายหลังจากการเกิดการเปลี่ยนแปลงการปกครอง พ.ศ. 2475 และการได้มาซึ่งรัฐธรรมนูญฉบับแรกของคณะราษฎร แม้ว่าขบวนการในการเปลี่ยนแปลงการปกครองนั้นจะสามารถสร้างระบอบรัฐธรรมนูญขึ้นในประเทศไทยได้ แต่ผลจากการที่การเปลี่ยนแปลงการปกครองเกิดจากการต่อสู้กันเฉพาะภายในกลุ่มชนชั้นนำบางส่วนของไทย ประกอบกับประชาชนส่วนใหญ่ยังไม่มีความรู้ความเข้าใจเกี่ยวกับรัฐธรรมนูญ ถึงขนาดที่มีคนเข้าใจว่า “รัฐธรรมนูญ” เป็นชื่อของลูกชายนายทหารผู้นำการเปลี่ยนแปลงการปกครอง คือ พระยาพหลพลพยุหเสนา (ปรีดี, 2543) ทั้งนี้ก็เพราะประชาชนส่วนใหญ่ยังไม่ได้มีส่วนร่วมในการเปลี่ยนแปลงการปกครอง หรือต่อสู้บนพื้นฐานของความเข้าใจในสิทธิเสรีภาพและการได้มาซึ่งรัฐธรรมนูญ อันจะเป็นเครื่องมือในการสร้างความเสมอภาคเท่าเทียมและเป็นตัวแทนอำนาจอธิปไตยของปวงชน ดังเช่นที่ประชาชนชาติตะวันตกได้ต่อสู้ด้วยความยากลำเค็ญเพื่อก่อร่างสร้างระบอบรัฐธรรมนูญในประเทศของพวกเขา ดังนั้น ระบอบรัฐธรรมนูญของไทยที่เกิดขึ้นภายหลังจากการเปลี่ยนแปลงการปกครองในปี พ.ศ. 2475 จึงสามารถก่อรูปได้ก็แต่เพียงหลักการในการจำกัดอำนาจผู้ปกครอง คือ พระมหากษัตริย์ในระบอบสมบูรณาญาสิทธิราชย์ และทำให้แหล่งที่มาของอำนาจต้องอ้างอิงกับประชาชนเจ้าของอำนาจอธิปไตยได้ตามหลักการทุกประการ แต่จากการได้มาซึ่งรัฐธรรมนูญที่ประชาชนไม่ได้มีส่วนร่วมในการต่อสู้มากนักจึงทำให้พวกเขาไม่สามารถเชื่อมโยงจิตสำนึกให้เข้ากับรัฐธรรมนูญได้ แม้จะมีบทบัญญัติถึงหน้าที่ในการพิทักษ์รัฐธรรมนูญไว้ในรัฐธรรมนูญก็ตาม จุดนี้เองที่ทำให้ประชาชนไม่ให้ความสำคัญกับรัฐธรรมนูญ และทำให้รัฐธรรมนูญขาดความศักดิ์สิทธิ์ กฎหมายรัฐธรรมนูญไทยตั้งแต่ปี พ.ศ. 2475 จึงกลายเป็นผลลัพธ์และการรอมชอมจากการต่อสู้ของกลุ่มชนชั้นนำทางการเมืองกลุ่มต่างๆ ของไทย ซึ่งสามารถถูกฉีกทิ้งและร่างรัฐธรรมนูญฉบับใหม่ขึ้นมาแทนในภายหลังได้อย่างง่ายดาย (เสน่ห์, 2540: 31-35) อย่างไรก็ดี หลังจากเหตุการณ์การเรียกร้องให้มีการใช้รัฐธรรมนูญในเดือนตุลาคม พ.ศ. 2516 ของขบวนการนิสิตนักศึกษาไทย ได้แสดงให้เห็นถึงจุดเปลี่ยนครั้งยิ่งใหญ่ในหน้าประวัติศาสตร์การเมืองไทย โดยเฉพาะในแง่ของกฎหมายรัฐธรรมนูญ ปรากฏการณ์นี้สะท้อนว่า คนส่วนหนึ่งของสังคมได้เริ่มตระหนักรู้และเข้าใจความสำคัญของรัฐธรรมนูญในฐานะที่เป็นตัวแทนอำนาจอธิปไตยสูงสุดของปวงชน และเป็นเครื่องมือที่จะนำไปใช้จำกัดอำนาจของผู้ปกครองจากการใช้อำนาจอันมิชอบ (abuse of power) ซึ่งจะทำให้ประชาชนสามารถมีเสรีภาพและความเสมอภาคเท่าเทียมที่ถูกรับรองไว้ภายใต้กฎหมายรัฐธรรมนูญได้อย่างถ้วนหน้า ซึ่งเป็นแก่นของระบอบรัฐธรรมนูญนั่นเอง (เสน่ห์, 2540: 316) จากเหตุการณ์ดังกล่าวนี้เองที่ทำให้ลัทธิรัฐธรรมนูญนิยมเริ่มเข้ามามีบทบาทในการเมืองไทย ในฐานะที่เป็นแนวคิดที่จะสร้างกลไกทางกฎหมายรัฐธรรมนูญที่มีลักษณะเป็นประชาธิปไตย คือ จำกัดอำนาจผู้ปกครอง และสร้างเสรีภาพให้แก่พลเมืองให้มากที่สุด จึงทำให้แนวคิดนี้เติบโตออกไปจากเดิมมาก แม้ช่วงเวลาหลังจากการเกิดเหตุการณ์ 14 ตุลาคม พ.ศ. 2516 ประเทศไทยจะต้องเผชิญกับยุคที่รัฐธรรมนูญมีลักษณะที่เป็นประชาธิปไตยเพียงครึ่งใบก็ตาม และด้วยกระแสลัทธิรัฐธรรมนูญนิยมที่เติบโตขึ้นจึงทำให้ท้ายที่สุดในปี พ.ศ. 2540 ประเทศไทยก็สามารถประกาศใช้รัฐธรรมนูญฉบับที่ได้ชื่อว่าประชาชนได้เข้ามามีส่วนร่วมในกระบวนการยกร่าง และจัดทำรัฐธรรมนูญมากที่สุดฉบับหนึ่ง ซึ่งถึงแม้รัฐธรรมนูญฉบับดังกล่าวจะสามารถนำมาบังคับใช้ได้แค่เพียง 9 ปีก่อนจะเกิดการรัฐประหารในปี พ.ศ. 2549 แต่จะเห็นได้ว่าการฉีกรัฐธรรมนูญของคณะทหารในครั้งนี้แตกต่างจากครั้งก่อนๆ เพราะครั้งนี้ได้เกิดกระแสต่อต้านคณะรัฐประหารที่ทำลายรัฐธรรมนูญเป็นอย่างมาก ซึ่งสะท้อนให้เห็นถึงพัฒนาการที่ดีของประเทศไทยที่ประชาชนเริ่มผูกโยงความสำคัญของตัวรัฐธรรมนูญเข้ากับการมีอยู่ของสิทธิและเสรีภาพของตนที่ได้บัญญัติไว้ในรัฐธรรมนูญ ซึ่งเป็นสิ่งที่มีความสำคัญมากกว่าเพียงแค่ตัวอักษรที่จารึกไว้ในกระดาษ หากแต่เป็นเจตนารมณ์ของตัวรัฐธรรมนูญที่คอยปกป้องสิทธิ เสรีภาพของประชาชนอันเป็นปัจจัยพื้นฐานของรัฐธรรมนูญทุกรัฐธรรมนูญในระบอบรัฐธรรมนูญ (every constitutionalism’s constitution) นั้นพึงมี
ความหมายของรัฐธรรมนูญที่ได้รับการยอมรับของโลก เป็นความหมายที่ เดวิด เฟลล์แมน เมธีด้านรัฐศาสตร์และรัฐธรรมนูญแห่งมหาวิทยาลัยวิสคอนซิน แมดิสัน ได้อธิบายไว้ว่า

title: รัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย

text: สำหรับประเทศไทย ในส่วนที่เกี่ยวกับรัฐธรรมนูญนั้นนับตั้งแต่มีการเปลี่ยนแปลงการปกครองจากระบอบสมบูรณาญาสิทธิราชย์มาเป็นการปกครองในระบอบประชาธิปไตยซึ่งมีพระมหากษัตริย์เป็นประมุขที่ทรงอยู่ภายใต้รัฐธรรมนูญเมื่อวันที่ 24 มิถุนายน พ.ศ. 2475 เป็นต้นมา ประเทศไทยมีการประกาศใช้รัฐธรรมนูญ 2 ลักษณะคือ รัฐธรรมนูญ มุ่งจะใช้บังคับเป็นการถาวรโดยที่มีการยกร่างกันอย่างเป็นระบบ กับรัฐธรรมนูญที่มุ่งจะใช้บังคับเป็นการชั่วคราวซึ่งมักเรียก ธรรมนูญการปกครอง

title: การเมืองไทย

text: ตั้งแต่โบราณกาล ราชอาณาจักรไทยอยู่ภายใต้ระบอบสมบูรณาญาสิทธิราชย์ อย่างไรก็ตาม หลังจากการปฏิวัติสยาม พ.ศ. 2475 ประเทศไทยจึงอยู่ภายใต้การปกครองระบอบราชาธิปไตยภายใต้รัฐธรรมนูญ(ระบอบประชาธิปไตยอันมีพระมห่กษัตริย์ทรงเป็นพระประมุข) รัฐธรรมนูญเขียนฉบับแรกถูกร่างขึ้น อย่างไรก็ตาม การเมืองไทยยังมีการต่อสู้ระหว่างกลุ่มการเมืองระหว่างอภิชนหัวสมัยเก่าและหัวสมัยใหม่ ข้าราชการ และนายพล ประเทศไทยเกิดรัฐประหารหลายครั้ง ซึ่งมักเปลี่ยนแปลงให้ประเทศไทยอยู่ภายใต้อำนาจของคณะรัฐประหารชุดแล้วชุดเล่า จนถึงปัจจุบัน ประเทศไทยมีรัฐธรรมนูญและกฎบัตรรวมแล้ว 20 ฉบับ (นับรวมฉบับปัจจุบัน) ซึ่งสะท้อนให้เห็นถึงความไร้เสถียรภาพทางการเมืองอย่างสูง หลังรัฐประหารแต่ละครั้ง รัฐบาลทหารมักยกเลิกรัฐธรรมนูญที่มีอยู่เดิมและประกาศใช้รัฐธรรมนูญชั่วคราว

title: คณะกรรมการการเลือกตั้ง (ประเทศไทย)

text: นับตั้งแต่มีการเปลี่ยนแปลงการปกครองจากระบอบสมบูรณาญาสิทธิราชย์ มาเป็นระบอบประชาธิปไตย เมื่อวันที่ 24 มิถุนายน 2475 กระทั่งได้มีการใช้รัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย พ.ศ. 2540 ประเทศไทยมีการเลือกตั้งสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรเป็นการทั่วไป 19 ครั้ง ดังนี้

title: สมบูรณาญาสิทธิราชย์

text: ประเทศไทยเคยปกครองด้วยระบอบสมบูรณาญาสิทธิราชย์ พระมหากษัตริย์มีอำนาจสิทธิ์เด็ดขาดในการปกครองแผ่นดิน ดังคำกล่าวที่ว่า "พระบรมราชานุภาพของพระเจ้าแผ่นดินกรุงสยามนี้ ไม่ได้ปรากฏในกฎหมายอันหนึ่งอันใด ด้วยเหตุที่ถือว่าเป็นที่ล้นพ้น ไม่มีข้อสั่งอันใดจะเป็นผู้บังคับขัดขวางได้"[1]


query: เจ้าหญิงโซรยาแห่งอิหร่าน เกิดเมื่อใด ?

title: โซรยา อัสฟานดิยารี-บักติยารี

text: เจ้าหญิงโซรยาแห่งอิหร่าน พระนามเดิม โซรยา อัสฟานดิยารี-บักติยารี (Persian: ثریا اسفندیاری بختیاری, UniPers: Sorayâ Asfandiyâri-Bakhtiyâri; 22 มิถุนายน ค.ศ. 1932 – 26 มิถุนายน ค.ศ. 2001) พระมเหสีองค์ที่สอง และอดีตพระมเหสีในพระเจ้าชาห์ โมฮัมหมัด เรซา ปาห์ลาวี ชาห์องค์สุดท้ายแห่งราชวงศ์ปาห์ลาวี และระบอบสมบูรณาญาสิทธิราชย์ในอิหร่าน

title: พระเจ้าชาห์ โมฮัมหมัด เรซา ปาห์ลาวี

text: แต่ด้วยโซรยาไม่สามารถทำหน้าที่ให้กำเนิดรัชทายาทได้ โดยชาห์ทรงตรัสเรื่องนี้เป็นนัย เธอพยายามรักษาตามสถานพยาบาลต่างๆ แต่ก็ตระหนักดีว่าเธอจะไม่สามารถให้กำเนิดรัชทายาทได้ เธอจึงตัดสินใจหย่ากับชาห์อย่างเป็นทางการเมื่อวันที่ 6 เมษายน ค.ศ. 1958 และขณะนั้นชาห์ได้ให้ความสนพระทัยที่จะอภิเษกสมรสกับกับเจ้าหญิงมารีอา กาเบรียลลาแห่งซาวอย และพระราชธิดาของสมเด็จพระเจ้าอุมแบร์โตที่ 2 แห่งอิตาลี ซึ่งเรื่องราวของชาห์ที่พยายามจะอภิเษกสมรสกับเจ้าหญิงอิตาลีได้ถูกนำมาเรียกกันว่า "กษัตริย์มุสลิมกับเจ้าหญิงคาทอลิก" ส่วนหนังสือลอสเซวาตอเรโรมาโน (L'Osservatore Romano) ของสำนักวาติกันก็ได้เขียนอีกเช่นกันว่า "องุ่นพิษ"[22] ส่วนสมเด็จพระราชินีโซรยาหลังจากการหย่า จึงได้รับพระอิสริยยศเป็น เจ้าหญิงแห่งอิหร่าน และได้ผันตัวเป็นนักแสดงในยุโรประยะหนึ่ง[23] ก่อนที่จะสิ้นพระชนม์เมื่อวันที่ 26 ตุลาคม ค.ศ. 2001[24][25]

title: โซรยา อัสฟานดิยารี-บักติยารี

text: โดยพระศพของเจ้าหญิงโซรยาได้ทำการปลงพระศพ ณ มหาวิหารอเมริกัน ในกรุงปารีส ประเทศฝรั่งเศส เมื่อวันที่ 6 พฤศจิกายน ค.ศ. 2001 ซึ่งมีผู้ร่วมงาน ได้แก่ เจ้าหญิงอัชราฟ ปาห์ลาวี, เจ้าชายโฆลาม เรซา ปาห์ลาวี, เคานต์และเคาน์เตสแห่งปารีส, เจ้าชายและเจ้าหญิงแห่งเนเปิลส์, เจ้าชายมิเชลแห่งออร์เลอองส์ และเจ้าหญิงอีราแห่งเฟือร์เทินแบร์ก โดยท้ายที่สุดพระศพของเจ้าหญิงโซรยาได้ทำการฝัง ณ สุสานเวสต์ฟรีดฮอฟ (Westfriedhof) ในเขตมิวนิก ประเทศเยอรมัน โดยฝังร่วมกันกับพระบิดา พระมารดา และพระอนุชา[19]

title: โซรยา อัสฟานดิยารี-บักติยารี

text: หลังจากการหย่าสมเด็จพระราชินีโซรยา ได้ลดตำแหน่งเป็น<b data-parsoid='{"dsr":[9512,9554,3,3]}'>เจ้าหญิงโซรยา อัสฟานดิยารี-บักติยารี และได้เสด็จไปประทับ ณ ประเทศฝรั่งเศสเป็นการถาวร เจ้าหญิงโซรยาได้เริ่มการอาชีพเป็นนักแสดง[2] โดยพระองค์ใช้พระนามจริงของพระองค์เป็นชื่อแรกในการแสดง โดยชื่อนี้ถูกประกาศในภาพยนตร์เรื่องแรกของพระองค์คือเรื่อง Catherine the Great ซึ่งเป็นเรื่องราวอัตชีวประวัติของสมเด็จพระจักรพรรดินีเยกาเจรีนาที่ 2 แห่งรัสเซีย ซึ่งกำกับโดยดิโน เดอ ลอเรนติส แต่ภายหลังโครงการนี้ก็ล้มลง[15] ต่อมาในปี ค.ศ. 1950 เจ้าหญิงได้เริ่มการเป็นนักแสดงในภาพยนตร์เรื่อง I tre volti (The Three Faces)[16] และกลับมาร่วมงานกับผู้สร้างหนังชาวอิตาลีฟรันโก อินโดวีนา (Franco Indovina)[17] โดยในปี ค.ศ. 1965 พระองค์ได้เล่นในบทของโซรยา ในภาพยนตร์เรื่อง She[18]

title: โซรยา อัสฟานดิยารี-บักติยารี

text: ต่อมาช่องโทรทัศน์ของประเทศเยอรมันและอิตาลี ได้ผลิตออกมาในรูปแบบละครโดยกล่าวชีวิตชีวิตของเจ้าหญิงโซรยา ในชื่อเรื่อง Soraya (หรือ Sad Princess) โดยออกอากาศใน ค.ศ. 2003 นำแสดงโดยอันนา วอลล์ (Anna Valle) นางงามอิตาลีปี ค.ศ. 1995 รับบทเป็นโซรยา ประชันบทบาทกับดาราฝรั่งเศส มาทิลดา เม (Mathilda May) ซึ่งรับบทเป็นเจ้าหญิงชามส์ ปาห์ลาวี พระเชษฐภคินีในพระเจ้าชาห์ โมฮัมหมัด เรซา ปาห์ลาวี[23]

title: สมเด็จพระราชินีนาถอิซาเบลที่ 1 แห่งกัสติยา

text: เหล่าขุนนางภายใต้เจ้าชายอัลฟอนโซได้เรียกร้องให้เจ้าชายทวงพระราชบัลลังก์คืน และได้สู้รบกับพระเจ้าเอนริเกในยุทธการที่โอลเมโด พ.ศ. 2010 ผลการสู้รบเสมอกัน 1 ปีให้หลังเจ้าชายอัลฟอนโซได้สิ้นพระชนม์ลงด้วยพระชันษา 14 ชันษา และเจ้าหญิงอิซาเบลก็ได้กลายเป็นความหวังสุดท้ายของเหล่าขุนนางฝ่ายเจ้าชายอัลฟอนโซ แต่พระนางปฏิเสธที่จะบัญชาการ ในที่สุดพระเจ้าเอนริเกที่ 4 ยินยอมให้เจ้าหญิงอิซาเบลเป็นทายาทครองราชบัลลังก์อย่างแท้จริง และหลังจากนั้นเจ้าหญิงฆัวนาจึงเป็นต้นตระกูลของพระราชบิดาต่อมา ใน พ.ศ. 2018 เจ้าหญิงฆัวนาได้สมรสกับพระปิตุลาของพระนางเองซึ่งเป็นกษัตริย์แห่งโปรตุเกส แต่การสมรสนี้ในภายหลังถูกสมเด็จพระสันตะปาปาห้ามเพราะเป็นการสมรสกันในเครือญาติ พระเจ้าเอนริเกยินยอมให้เจ้าหญิงอิซาเบลเลือกคู่สมรสของพระนางเอง พระนางได้เลือกเจ้าชายเฟร์นันโดรัชทายาทในราชบัลลังก์แห่งอารากอน พระนางทรงประทับใจในรูปโฉมของเจ้าชาย และเจ้าชายก็ทรงประทับใจพระนางเช่นกัน ทั้งสองพระองค์ได้อภิเษกสมรสกันในวันที่ 19 ตุลาคม พ.ศ. 2012 ที่เมืองบายาโดลิด

title: อาซาเดห์ ชาฟิก

text: ภายหลังการล้มล้างระบอบราชาธิปไตยในอิหร่าน อาซาเดห์ได้ทำการต่อต้านการปกครองอิหร่านของอยาตุลเลาะห์ โคมัยนีในต่างประเทศ โดยอาศัยในคฤหาสน์ดูปง (Villa Dupont) กรุงปารีส ประเทศฝรั่งเศส อาซาเดห์ทำงานทางด้านสิทธิมนุษยชน และช่วยเหลือผู้ลี้ภัยชาวอิหร่านในประเทศตุรกี ด้านชีวิตส่วนตัวได้สมรสทั้งหมดสองครั้ง โดยครั้งสุดท้ายได้สมรสกับอดีตพนักงานชาวอิหร่าน โดยบุตรเพียงคนเดียวจากการสมรสครั้งแรกคือ คัมราน ชาฟิก (Kamran Shafiq) หรือ คาเมรอน ปาห์ลาวี ชาฟิก (Cameron Pahlavi) และต่อมาเจ้าหญิงได้ทำการขายคฤหาสน์ดูปงในภายหลัง

title: ฟอว์ซียา...วีนัสแห่งลุ่มน้ำไนล์

text: ฟอว์ซียา...วีนัสแห่งลุ่มน้ำไนล์ (ISBN 9786167153025) เป็นผลงานการประพันธ์ของวรากุล ที่ได้นำเสนอเรื่องจริงจากอัตชีวประวัติของเจ้าหญิงฟอว์ซียาแห่งอียิปต์ (فوزية بنت فؤاد الأول "เฟาซียะห์ บินติ เฟาอัดดะฆ์ลุล") อดีตมเหสีพระองค์แรกในพระเจ้าชาห์ โมฮัมหมัด เรซา ปาห์ลาวี ชาห์แห่งอิหร่าน ผู้ซึ่งทรงพระสิริโฉมเปรียบประดุจดังเทพธิดาวีนัส ด้วยพระองค์มีฐานันดรอันสูงศักดิ์โดยเป็นพระธิดาในพระเจ้าฟูอัดที่ 1 แห่งอียิปต์ ต่อมาเมื่อพระบิดาเสด็จสวรรคตลง พระเชษฐาของพระองค์คือ พระเจ้าฟารุกที่ 1 แห่งอียิปต์จึงได้ครองราชสมบัติต่อมา เจ้าหญิงจึงมีฐานะเป็นพระขนิษฐาของกษัตริย์แห่งอียิปต์ แต่ต่อมาเมื่อพระองค์อภิเษกสมรสครั้งแรกมกุฎราชกุมารแห่งอิหร่าน และเมื่อพระสวามีได้เสด็จขึ้นครองราชย์ เจ้าหญิงจึงได้กลายเป็นทั้งมเหสี และราชินีแห่งอิหร่าน

title: อัสมัต เดาลัตชาฮี

text:
แอสแมต ดาวลัตชาไฮ หรือ เจ้าหญิงแอสแมต ดาวลัตชาไฮ พระวรราชชายาแห่งอิหร่าน () เสด็จพระราชสมภพเมื่อปี 2488 เป็นธิดาของ เจ้าชายกอห์ลัม อาลี เมียซา ดาวลัตฮาไฮ เมื่อครั้นพระองค์ทรงพระเยาว์นั้น ทรงเป็นสตรีที่เพียบพร้อมทั้งรูปลักษณ์ กริยา และมารยาททางสังคม เนื่องจากบิดาของพระองค์นั้นเป็นเจ้าชาย พระองค์ทรงมีพระเชษฐษ 1 คน คือ เมฮาจินี ดาวลัตฮาไฮ เอกอัครราชทูตประจำประเทศอิหร่าน
แอสแมต ดาวลัตชาไฮ ทรงเข้าพระราชพิธีอภิเษกสมรสกับ พระเจ้าชาห์ เรซา ปาห์ลาวี โดยเป็นพระมเหสีพระองค์ที่ 4 และพระองค์สุดท้าย งานจัดขึ้นเมื่อปี 2466 พระองค์กลายเป็น เจ้าหญิงแอสแมต ดาวลัตชาไฮ พระวรราชชายาแห่งอิหร่าน มีพระราชบุตรดังนี้

title: โซรยา อัสฟานดิยารี-บักติยารี

text: พระเจ้าชาห์และโซรยาได้อภิเษกสมรสกันเมื่อวันที่ 12 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1951 ณ พระราชวังโกเลสตาน (Golestan Palace) กรุงเตหะราน ประเทศอิหร่าน[5] ซึ่งเดิมทั้งสองมีแผนที่จะจัดงานอภิเษกสมรสในวันที่ 27 ธันวาคม ค.ศ. 1950 แต่พิธีได้ถูกเลื่อนออกไปเนื่องจากโซรยาได้ล้มป่วยลง[6]

title: โซรยา อัสฟานดิยารี-บักติยารี

text: เมื่อเจ้าหญิงโซรยาสิ้นพระชนม์ไปแล้ว มีผู้หญิงจำนวนมากอ้างการเป็นบุตรสาวตามกฎหมายของเจ้าหญิง โดยตามรายงานอ้างว่าเกิดในปี ค.ศ. 1962 หนังสือพิมพ์ภาษาเปอร์เซียรายสัปดาห์ที่ชื่อนิมรูซ (Nimrooz) ก็มิได้ทำการยืนยันแต่อย่างใด[20] โดยในหนังสือพิมพ์ได้ลงหัวข้อข่าวในปี ค.ศ. 2001 กล่าวว่าเจ้าหญิงโซรยาและพระอนุชาได้ถูกลอบปลงพระชนม์[21]

title: โซรยา อัสฟานดิยารี-บักติยารี

text: หลังจากการหย่า พระเจ้าชาห์ได้กล่าวเกี่ยวกับความความโศกเศร้าเสียใจของอดีตพระราชินีโซรยาโดยกล่าวเป็นโดยนัยว่า "ไม่มีใครที่จะสามารถถือไฟได้นานกว่าฉัน" และพระเจ้าชาห์ได้ให้ความสนพระทัยที่จะอภิเษกสมรสกับกับเจ้าหญิงมารีอา กาเบรียลลาแห่งซาวอย และพระราชธิดาของสมเด็จพระเจ้าอุมแบร์โตที่ 2 แห่งอิตาลี ซึ่งเรื่องราวของชาห์ที่พยายามจะอภิเษกสมรสกับเจ้าหญิงอิตาลีได้ถูกนำมาเรียกกันว่า "กษัตริย์มุสลิมกับเจ้าหญิงคาทอลิก" ส่วนหนังสือพิมพ์ L'Osservatore Romano ของสำนักวาติกันก็ได้เขียนล้อเลียนอีกเช่นกันว่า "องุ่นพิษ"[14]

title: โซรยา อัสฟานดิยารี-บักติยารี

text: เจ้าหญิงโซรยาประสูติเมื่อวันที่ 22 มิถุนายน ค.ศ. 1932 ณ โรงพยาบาลมิชชันนารีอังกฤษ (English Missionary Hospital)[1] โดยพระองค์เป็นบุตรคนแรกของครอบครัว เมื่อแรกเกิดนั้นถือเป็นเด็กที่น่าตาน่ารัก และสุขภาพแข็งแรง และนอกจากนี้ยังมีพระอนุชาคือ บิจาน (Bijan)[2] โดยพระอนุชาเกิดเมื่อวันที่ 15 ตุลาคม ค.ศ. 1937 ที่เมืองอิสฟานฮานเช่นเดียวกัน[1] ต่อมาเมื่อโซรยามีอายุได้ 8 เดือน ครอบครัวก็ย้ายเธอไปอาศัยในประเทศเยอรมันโดยอาศัยอยู่ร่วมกับตาและยาย ต่อมาเมื่อเธอมีอายุได้ 5 ขวบ ครอบครัวก็ย้ายกลับมายังเมืองอิสฟานฮานอีกครั้งพร้อมกับการกำเนิดน้องชายของเธอ ส่วนคำว่าบักติยารีที่ต่อท้ายนามสกุล เป็นชื่อของชนเผ่าทางภาคใต้ของอิหร่านซึ่งพระบิดาของพระองค์ได้สืบเชื้อสายมาจากเผ่านี้

title: เจ้าหญิงมารีอา กาเบรียลลาแห่งซาวอย

text: ในปี ค.ศ. 1950 พระเจ้าชาห์ โมฮัมหมัด เรซา ปาห์ลาวี ชาห์แห่งอิหร่าน ได้ทรงหย่ากับสมเด็จพระราชินีโซรายา อัสฟานดิยารี-บักติยารี พระมเหสีองค์ที่ 2 เนื่องจากพระเจ้าชาห์สนพระทัยที่จะอภิเษกสมรสกับเจ้าหญิงกาเบรียลลา โดยสมเด็จพระสันตะปาปาจอห์นที่ 23ทรงไม่เห็นด้วยและยับยั้งข้อเสนอในการสมรสครั้งนี้ ส่วนในบทบรรณาธิการได้เขียนเรื่องราวของชาห์ที่พยายามจะอภิเษกสมรสกับเจ้าหญิงอิตาลีได้ถูกนำมาเรียกกันว่า ""กษัตริย์มุสลิมกับเจ้าหญิงคาทอลิก"" ส่วนหนังสือพิมพ์ L'Osservatore Romano ของสำนักวาติกันก็ได้เขียนล้อเลียนอีกเช่นกันว่า ""องุ่นพิษ"" และที่สำคัญที่สุดคือในบทบัญญัติของนิกายโรมันคาทอลิก ข้อที่ 1917 คือ การแต่งงานกับบุคคลที่หย่าร้างแล้วจะถูกลงโทษโดยการไม่คบค้าสมาคม

title: ลา บายาแดร์

text: โซลอร์เคยสาบานกับนิกิยาว่าจะรักกันตลอดไป แต่เขากลับผิดคำสาบานและไปอภิเษกกับเจ้าหญิง นิกิยาถูกวางตัวเป็นนางระบำในพิธีอภิเษก เมื่อนิกิยาทราบว่าเป็นเจ้าหญิงขณะที่จะเข้าพิธีอภิเษกกับโซลอร์ เธอจึงบรรดาลโทสะจนเกือบจะทำร้ายเจ้าหญิง

title: เจ้าชายปาทริก อาลี ปาห์ลาวี

text: เจ้าชายแพทริค อาลี ปาห์ลาวี() เป็นพระโอรสเพียงพระองค์เดียวใน เจ้าชายอาลี เรซา ปาห์ลาวีที่ 1 และ ซอนยา เลามาน ทรงเป็นพระราชนัดดาใน พระเจ้าชาห์ เรซา ปาห์ลาวี และ สมเด็จพระราชินีตาจญ์ อัล-โมลูก พระภาติยะใน พระเจ้าชาห์ โมฮัมหมัด เรซา ปาห์ลาวี โดยพระองค์เป็นลูกครึ่งอิหร่าน-ฝรั่งเศส โดยพระบิดามารดาของพระองค์มิได้สมรสกันถูกต้องตามพระราชประเพณี แต่พระองค์และผู้สืบสกุลจะได้รับพระอิสริยยศเป็น เจ้าชาย/เจ้าหญิงแห่งอิหร่าน พร้อมฐานันดร อิมพีเรียลไฮเนส โดยพระองค์สมรสกับ ซอนยา รูมมาน เมื่อปี พ.ศ. 2515 มีพระบุตรร่วมกัน 3 พระองค์ ซึ่งดำรงพระฐานะเป็นเจ้าทั้งหมด

title: โซรยา อัสฟานดิยารี-บักติยารี

text: แม้ว่าการอภิเษกสมรสของทั้งสองพระองค์จะจัดขึ้นในช่วงหิมะตกหนัก แต่เข้าใจกันว่าเป็นเรื่องที่ดี และในที่สุดชีวิตสมรสของทั้งสองพระองค์ก็สิ้นสุดลงในราวก่อนปี ค.ศ. 1958 เนื่องจากสมเด็จพระราชินีโซรยาทรงมีบุตรยาก และได้พยายามหาทางรักษาในประเทศสวิตเซอร์แลนด์ และประเทศฝรั่งเศส โดยพระเจ้าชาห์เองก็ทรงพูดเป็นนัยเกี่ยวกับพระราชินีโซรยาเกี่ยวกับการมีบุตรยาก[10] โซรยาได้ออกจากประเทศอิหร่านในราวเดือนกุมภาพันธ์โดยไปอาศัยอยู่ร่วมกับบิดามารดาที่เมืองโคโลญจ์ ประเทศเยอรมัน เมื่อพระเจ้าชาห์ติดต่อโซรยาผ่านทางลุงของพระองค์คือซาดาร์ อาซาด ราวเดือนมีนาคม ค.ศ. 1958 เพื่อที่จะพยายามโน้มน้าวให้โซรยากลับมาพำนักในประเทศอิหร่านต่อไป[11] ในวันที่ 10 มีนาคม มีการประชุมเพื่อหารือสนทนาเกี่ยวกับการอภิเษกสมรสที่ไร้รัชทายาท 4 วันต่อมาได้มีการประกาศทรงหย่าอย่างเป็นทางการ หลังจากเหตุการณ์นี้อดีตราชินีโซรยาได้กล่าวว่า "บูชายัญความสุขของฉัน"[12] โดยโซรยาให้ให้สัมภาษณ์นักข่าวว่าพระสวามีของเธอไม่มีทางเลือกที่ต้องหย่ากับเธอ[13]

title: โซรยา อัสฟานดิยารี-บักติยารี

text: หมวดหมู่:ราชวงศ์ปาห์ลาวี หมวดหมู่:ราชินีแห่งอิหร่าน หมวดหมู่:นักแสดงหญิง หมวดหมู่:นักเขียนชาวอิหร่าน หมวดหมู่:คริสต์ศาสนิกชนชาวอิหร่าน หมวดหมู่:บุคคลที่เคยนับถือศาสนาอิสลาม หมวดหมู่:บุคคลที่เปลี่ยนไปนับถือศาสนาคริสต์

title: โซรยา อัสฟานดิยารี-บักติยารี

text: มีการมอบสิ่งจำเป็นให้แก่ชาวอิหร่านที่บ้านของพ่อแม่โซรยาในเยอรมัน โซรยาได้กล่าวว่า "ตั้งแต่ชาห์ เรซา ปาห์ลาวี มีอำนาจสูงสุด เขาคิดว่าสิ่งที่จำเป็นที่ต้องมีผู้สืบเชื้อสายกษัตริย์ไปจากรุ่นหนึ่งสู่รุ่นหนึ่ง ส่วนฉันเองก็จะมีแต่ความโศกเศร้าเสียใจอยู่ตรงส่วนลึกของอนาคตสภาพ และความสุขของประชาชนทุกคนตามความปรารถนาของพระเจ้าชาห์ที่ต้องบูชายัญความสุขของตัวฉันเอง"[12]

title: ชาห์แห่งอิหร่าน

text: พระปรมาภิไธยเสด็จขึ้นครองราชย์สิ้นสุดการดำรงตำแหน่งพระราชสวามีสมเด็จพระราชินีตาจ อัล-โมลูก ค.ศ. 1925 ค.ศ. 1941 พระราชสวามีสละราชสมบัติพระเจ้าชาห์ เรซา ปาห์ลาวีเจ้าหญิงเฟาซียะห์ 16 กันยายน ค.ศ. 1941 17 พฤศจิกายน ค.ศ. 1948 ทรงหย่าพระเจ้าชาห์ โมฮัมหมัด เรซา ปาห์ลาวีเจ้าหญิงโซรยา อัสฟานดิยารี-บักติยารี 12 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1951 6 เมษายน ค.ศ. 1956 ทรงหย่าพระเจ้าชาห์ โมฮัมหมัด เรซา ปาห์ลาวีจักรพรรดินีฟาราห์ ปาห์ลาวี 21 ธันวาคม ค.ศ. 1959 11 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1979 พระราชสวามีสละราชสมบัติพระเจ้าชาห์ โมฮัมหมัด เรซา ปาห์ลาวี

title: โซรยา อัสฟานดิยารี-บักติยารี

text: พงศาวลีของเจ้าหญิงโซรยาแห่งอิหร่าน อัสฟานเดียร์ คานคาลิล อัสฟานดิยารี-บักติยารีบีบี มัรยัมเจ้าหญิงโซรยาฟรานซ์ คาร์ลอีวา คาร์ล

title: โซรยา อัสฟานดิยารี-บักติยารี

text: เจ้าหญิงโซรยา อัสฟานดิยารี-บักติยารี สิ้นพระชนม์เมื่อวันที่ 26 มิถุนายน ค.ศ. 2001 ภายในอพาร์ตเม้นต์ของพระองค์ โดยไม่เปิดเผยข้อมูลการสิ้นพระชนม์ พระอนุชาของเจ้าหญิงโซรยาคือบิจานได้เศร้าโศกเสียใจ ซึ่งต่อมาบิจานได้เสียชีวิตลงหลังจากการสิ้นพระชนม์ของพระเจ้าหญิงเพียงสัปดาห์เดียวในปารีส โดยก่อนบิจานเสียชีวิต เขาได้รำพึงรำพันว่า

title: ชาห์แห่งอิหร่าน

text: ชาห์ (شاه, Shah) เป็นฐานันดรที่ใช้เรียกพระเจ้าแผ่นดินของอิหร่าน โดยใช้นำหน้าพระนาม และตามด้วยคำว่า ชาฮันชาห์แห่งอิหร่าน (Shahanshah of Iran) โดยมีความหมายเทียบเท่ากับคำว่าสมเด็จพระจักรพรรดิ (HIM) ได้แก่ พระเจ้าชาห์ เรซา ปาห์ลาวี และพระเจ้าชาห์ โมฮัมหมัด เรซา ปาห์ลาวี ชาห์บานู (شاهبانو, Shabanou หรือ Shahbanou) เป็นฐานันดรที่ใช้เรียกพระจักรพรรดินีแห่งอิหร่าน โดยใช้นำหน้าพระนาม และลงท้ายพระนามด้วยคำว่าแห่งอิหร่าน มีความหมายเทียบเท่าสมเด็จพระจักรพรรดินี (HIM) มีผู้ใช้คำนำหน้าพระนามนี้เพียงพระองค์เดียวคือ จักรพรรดินีฟาราห์ ปาห์ลาวี มาเลเก (ملکه, Maleke) เป็นฐานันดรที่ใช้เรียกสมเด็จพระราชินีแห่งอิหร่าน โดยมาจากรากศัพท์อาหรับคำว่า มาลิก (ملك) ที่มีความหมายว่ากษัตริย์ และเป็นพระนามหนึ่งของอัลลอหฺ ปัจจุบันตำแหน่งนี้ถูกยกเลิก และใช้คำนำหน้าเป็นจักรพรรดินีหรือชาห์บานูแทน มีผู้ใช้คำนำหน้าพระนามนี้ 3 พระองค์คือ สมเด็จพระราชินีทัดจ์ อัล-โมลุก, สมเด็จพระราชินีเฟาซียะห์ และสมเด็จพระราชินีโซรยา มกุฎราชกุมารแห่งอิหร่าน เป็นฐานันดรที่ใช้เรียกพระราชโอรสพระองค์แรกในพระเจ้าชาห์ โดยจะรับสืบทอดตำแหน่งพระเจ้าชาห์ต่อจากพระราชบิดา ผู้ดำรงตำแหน่งนี้มีเพียง 2 พระองค์ได้แก่ มกุฎราชกุมารโมฮัมหมัด เรซา ปาห์ลาวี และมกุฎราชกุมารเรซา ปาห์ลาวี ชาห์ปูร์ (شاهپور, Shahpur) เป็นฐานันดรที่ใช้เรียกพระราชโอรสองค์รองลงไป โดยใช้นำหน้าพระนาม และตามด้วยพระราชสกุล เช่น เจ้าชายอาลี เรซา ปาห์ลาวีที่ 1, เจ้าชายกอลัม เรซา ปาห์ลาวี เป็นต้น ชาห์ดอคต์ (شاهدخت, Shahdokht) เป็นฐานันดรที่ใช้เรียกพระราชธิดา ใช้นำหน้าพระนาม และตามด้วยพระราชสกุลเช่นเดียวกับชาห์ปูร์ เช่น เจ้าหญิงชามส์ ปาห์ลาวี และเจ้าหญิงอัชราฟ ปาห์ลาวี เป็นต้น วาลา กอฮัร และวาลา กอฮารี (Vala Gohar และ Vala Gohari) เป็นฐานันดรที่ใช้เรียกพระเจ้าหลานเธอในพระเจ้าชาห์ โดยหากพระราชโอรสได้เสกสมรสกับสตรีใดก็ตามบุตรที่เกิดมาจะต้องใช้คำนำหน้านี้และตามด้วยพระราชสกุล ส่วนพระราชธิดาของพระเจ้าชาห์ได้เสกสมรสกับชายใดก็ตาม บุตรหรือธิดาจะมีพระนามและตามด้วยสกุลของผู้เป็นบิดา เช่น เจ้าหญิงซาห์รา มาห์นาซ ซาเฮดี และเจ้าหญิงฟอเซห์ จาฮันบานีเป็นต้น

title: เจ้าหญิงยัสมิน ปาห์ลาวี มกุฎราชกุมารีแห่งอิหร่าน

text: เจ้าหญิงยัสมิน ปาห์ลาวี เสกสมรสกับเจ้าชายเรซา ปาห์ลาวี มกุฎราชกุมารแห่งอิหร่าน เมื่อวันที่ 12 มิถุนายน พ.ศ. 2529 ทั้งสองพระองค์มีพระราชธิดา 3 พระองค์ ได้แก่เจ้าหญิงยัสมิน ปาห์ลาวี ได้รับการสนับสนุนจากแกนนำของขบวนการเรียกร้องประชาธิปไตยในอิหร่าน ที่ปรากฏที่ชุมนุมเรียกร้องประชาธิปไตยหลายที่เกิดขึ้นหลังจากการเปลี่ยนแปลงการเลือกตั้ง 2009 ในอิหร่าน

title: เทวดาปลายศตวรรษ

text: ริวโนซึเกะคิดว่าถ้าฆ่าเจ้าหญิงด้วยมือตัวเองจะทำให้ตัวเองหลุดพ้น ริวโนซึเกะผลักคอนโนะลงมาจากดาดฟ้าและเจ้าหญิงก็กระโดดตามลงมา วิญญาณแต่โซทาโร่ช่วยไว้ก่อนที่จะตกถึงพื้น คอนโนะวิญญาณออกจากร่างอีกครั้ง แต่ได้รับการช่วยเหลือจากพี่สาวของเอ็ตสึทำให้วิญญาณเข้าร่างได้อีกครั้ง ยาโยยวิญญาณที่กลับชาติมาเกิดของทาคานาริต้องการแก้แค้นริวโนซึเกะจึงพาวิญญาณของซึซึกะออกจากร่างจึงทำให้วิญญาณของเจ้าหญิงซึซึตื่นขึ้นมา เท็ตสึกับพี่สาวช่วยกันส่งวิญญาณของยาโยยไปยมโลก และส่งวิญญาณริวโนะซึเกะกับโซทาโร่ไปสวรรค์ (ริวโนะซึเกะหลุดพ้นเพราะได้พบเจ้าหญิงซึซึและบอกรัก) แต่โซทาโร่ไม่ได้ไปเกิดแต่กลับมาเป็นซาชิคิวาราชิให้กับซึซึกะอีกครั้ง

title: โซรยา อัสฟานดิยารี-บักติยารี

text: แม้อดีตพระสวามีของพระองค์จะมีพระอิสริยยศเป็นชาฮันชาห์ (ราชันย์ของราชา) เทียบเท่าสมเด็จพระจักรพรรดิ ใน ปี ค.ศ. 1967 ส่วนพระมเหสีจะมีพระอิสริยยศเป็น ชาห์บานู หรือเทียบเท่าสมเด็จพระจักรพรรดินี แต่การเปลี่ยนแปลงพระอิสริยยศนั้น เป็นไปภายหลังจากการหย่าของพระราชินีโซรยา กับพระเจ้าชาห์ โมฮัมหมัด เรซา ปาห์ลาวีแล้ว พระยศเดิมของโซรยาจึงเป็นเพียงสมเด็จพระราชินี และภายหลังการหย่าพระราชินีโซรยาจึงมีพระอิสริยยศเป็นเจ้าหญิงโซรยา โดยดำรงพระอิสริยยศนี้ตราบจนพระองค์สิ้นพระชนม์ แต่อย่างไรก็ตามก็ยังมีผู้ออกพระนามของพระองค์เป็นสมเด็จพระจักรพรรดินีซึ่งไม่ถูกต้องเท่าใดนักตามหลักความเป็นจริง

title: โซรยา อัสฟานดิยารี-บักติยารี

text: โซรยา อัสฟานดิยารี-บักติยารี (22 มิถุนายน ค.ศ. 1932 – 12 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1951) เฮอร์มาเจสตี สมเด็จพระราชินีโซรยาแห่งอิหร่าน (12 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1951 – 6 เมษายน ค.ศ. 1956) เฮอร์อิมพีเรียลไฮนิส เจ้าหญิงโซรยาแห่งอิหร่าน (7 เมษายน ค.ศ. 1956 – 26 มิถุนายน ค.ศ. 2001)

title: พระเจ้าชาห์ โมฮัมหมัด เรซา ปาห์ลาวี

text: ชาห์ทรงอภิเษกสมรสครั้งที่สองกับสตรีสามัญชน นามว่านางสาวโซรยา อัสฟานดียารี-บักติยารี ประสูติเมื่อวันที่ 22 มิถุนายน ค.ศ. 1932 ณ โรงพยาบาลมิชชันนารีอังกฤษ เมืองอิสฟาฮาน[18] เป็นธิดาของนายคาลิล อัสฟานดิยารี และนางอีวา คาร์ล โดยบิดาของเธอเป็นอดีตเอกอัครราชทูตอิหร่านประจำประเทศเยอรมันตะวันตก และเป็นชาวอิหร่านเชื้อสายเผ่าบักติยารี[18] ส่วนมารดาเป็นชาวรัสเซียสัญชาติเยอรมัน โดยเธอเป็นญาติของซาดาร์ อาซาด ซึ่งเป็นผู้นำการเคลื่อนไหวในรัฐธรรมนูญอิหร่านแห่งศตวรรษที่ 20[19] โซรยาได้รู้จักกับชาห์ จากการแนะนำของนางฟารุฆ ซาฟาร์ บักติยารี[18] ขณะที่โซรยายังศึกษาอยู่ในโรงเรียนฟินนิชิง ประเทศสวิตเซอร์แลนด์[19] โดยทั้งคู่ได้ทำการหมั้นกัน โดยของหมั้นในงานนี้คือแหวนเพชร 22.37 กะรัต[20] ชาห์และโซรยาได้อภิเษกสมรสกันเมื่อวันที่ 12 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1951 ณ พระราชวังโกเลสตาน (Golestan Palace) กรุงเตหะราน ประเทศอิหร่าน[15] ซึ่งเดิมทั้งสองมีแผนที่จะจัดงานอภิเษกสมรสในวันที่ 27 ธันวาคม ค.ศ. 1950 แต่พิธีได้ถูกเลื่อนออกไปเนื่องจากโซรยาได้ล้มป่วยลง[21]

title: โซรยา อัสฟานดิยารี-บักติยารี

text: เจ้าหญิงโซรยามีพระนามเดิมว่า โซรยา อัสฟานดิยารี-บักติยารี หรือที่นิยมเรียกสั้น ๆ ภายในครอบครัวว่า รยา ('Raya)[1] เป็นธิดาของนายคาลิล อัสฟานดิยารี-บักติยารี เป็นบุตรของนายอัสฟานเดียร์ คาน และนางบีบี มัรยัม[1] โดยนายคาลิลได้ดำรงตำแหน่งเป็นอดีตเอกอัครราชทูตอิหร่านประจำประเทศเยอรมันตะวันตก ในปี ค.ศ. 1950 ส่วนพระมารดาคือนางอีวา คาร์ล ชาวรัสเซียที่เกิดในเยอรมัน ซึ่งเป็นบุตรสาวของนายฟรานซ์ คาร์ล ซึ่งมีพี่น้องอีกสองคนคือ บาร์บารา และฟรานซ์[1] โดยทั้งพระบิดาและพระมารดาได้พบรักกันขณะที่ศึกษาในสาขารัฐศาสตร์ และได้สมรสกันเมื่อวันที่ 22 มิถุนายน ค.ศ. 1926[1] ต่อมาอีก 2 ปีภายหลังจากการแต่งงาน ทั้งคู่ก็มุ่งหน้าเข้าสู่อิสฟาฮาน ประเทศอิหร่าน

title: โซรยา อัสฟานดิยารี-บักติยารี

text: หลังจากการเสียชีวิตของนายฟรานโก อินโดวีนา เจ้าหญิงโซรยาได้ใช้พระราชทรัพย์ส่วนพระองค์ที่เป็นรายได้ที่เป็นส่วนที่เหลือไว้ใช้ขณะที่พระองค์ประทับอยู่ในยุโรป โดยเหตุการณ์ดังกล่าวสร้างความสะเทือนใจแก่เจ้าหญิงมาก โดยเจ้าหญิงได้นิพนธ์อัตชีวประวัติ le palais des solitudes (the palace of loneliness "ปราสาทเดียวดาย") ในปี ค.ศ. 1991


query: โอดะ โนบุนางะ เกิดเมื่อไหร่?

title: โอดะ โนบูนางะ

text: โอดะ โนบุนางะ เกิดเมื่อค.ศ. 1534 ที่ปราสาทนะโงยะ มีชื่อว่า คิปโปชิ (吉法師) เป็นบุตรชายคนที่สองของ โอดะ โนบุฮิเดะ (織田信秀) ไดเมียวแห่งแคว้นโอะวะริ (尾張) จังหวัดไอจิในปัจจุบัน เป็นบุตรคนโตสุดที่เกิดกับภรรยาเอกของโนะบุฮิเดะ คือ นางโดะตะ-โงเซ็ง (土田御前)

title: โทโยโตมิ ฮิเดโยชิ

text: โทกิชิโรเดินทางกลับมายังแคว้นโอวาริบ้านเกิดใน ค.ศ. 1557 และเข้ารับใช้ตระกูลโอดะ ซึ่งในขณะนั้นมีผู้นำคือโอดะ โนบูนางะ โดยมีหน้าที่เป็นผู้ดูแลรองเท้าของโนบูนางะ ในค.ศ. 1561 โทกิชิโรได้แต่งงานกับนางเนเนะ (寧々) บุตรสาวบุญธรรมของอาซาโนะ นางากัตสึ (浅野長勝) การรับใช้ตระกูลโอดะทำให้โทกิชิโรได้รู้จักกับมาเอดะ โทชิอิเอะ (前田利家) อันจะเป็นพันธมิตรคนสำคัญที่สุดของฮิเดโยชิในอนาคต ต่อมาโทกิชิโรจึงได้สร้างผลงานชิ้นแรกใน ค.ศ. 1567 คือการเข้ายึดปราสาทกิฟุบนยอดเขาอินาบะ จังหวัดกิฟุในปัจจุบัน โดยโทกิชิโรเป็นผู้ค้นพบเส้นทางลัดขึ้นสู้ยอดเขา ทำให้ทัพของโอดะ โนบูนางะ สามารถเข้ายึดปราสาทได้ และใน ค.ศ. 1568 ได้ติดตามทัพของโอดะ โนบูนางะ ในการเข้ายึดเมืองเกียวโต ในเวลาต่อมาภายหลัง โทกิจิโรได้เปลี่ยนชื่อและนามสกุลใหม่เป็น ฮาชิบะ ฮิเดโยชิ (羽柴秀吉) โดยชื่อสกุลใหม่นำมาจากขุนพลเอกของโนบูนางะสองคน ได้แก่ นิวะ นางาฮิเด (丹羽長秀) และชิบาตะ คัตสึอิเอะ (柴田勝家) ฮิเดโยชิได้รับฉายาว่า "ลิง" จากโอดะ โนบูนางะ ด้วยหน้าตาของฮิเดโยชิที่คล้ายกับลิง

title: โทโยโตมิ ฮิเดโยชิ

text: ในฐานะผู้ที่สามารถแก้แค้นให้แก่โอดะ โนบูนางะได้สำเร็จ ทำให้ฮิเดโยชิได้รับการยกย่องและขึ้นมามีอำนาจในตระกูลโอดะ เมื่อโนบูนางะถูกลอบสังหารไปแล้ว โอดะ โนบูกัตสึ (織田信雄) บุตรชายคนที่สองของโนบูนางะ และโอดะ โนบูตากะ (織田信孝) บุตรชายคนที่สาม ได้แข่งขันกันเพื่อที่จะเป็นผู้สืบทอดตระกูลโอดะ ฮิเดโยชิจึงจัดการประชุมที่ปราสาทคิโยะสุ (清洲) ในแคว้นโอวาริ เพื่อตกลงหาผู้สืบทอดตระกูลโอดะ ด้วยความเห็นชอบจากขุนพลอาวุโสเช่น นิวะ นางาฮิเดะ ฮิเดโยชิจึงประกาศว่าให้ซัมโปชิ (三法師) หรือต่อมาคือ โอดะ ฮิเดโนบุ (織田秀信) บุตรชายของโอดะ โนบูตาดะ หลานชายของโนบูนางะซึ่งมีอายุเพียงสองขวบ เป็นผู้สืบทอดตระกูลโอดะต่อมา การตัดสินใจในครั้งนี้ เป็นที่ต่อต้านอย่างมากจากขุนพลคนอื่นๆ ของตระกูลโอดะ โดยเฉพาะชิบาตะ คัตสึอิเอะ ผู้ซึ่งเห็นว่าการที่ฮิเดโยชิให้เด็กสองขวบขึ้นมาปกครองตระกูลโอดะนั้น ก็เพื่อที่จะเป็นหุ่นเชิดแก่ตนในการเข้ายึดอำนาจในตระกูลโอดะ

title: ทาเกดะ คัตสึโยริ

text: ทาเกดะ คัตสึโยริ ( Takeda Katsuyori/武田 勝頼 ) เกิดในปี ค.ศ.1546 เป็นบุตรชายของทาเกดะ ชิงเง็ง ไดเมียวแห่งแคว้นคาอิและเป็นผู้นำตระกูลทาเกดะ หลังจากที่ชิงเง็งผู้เป็นบิดาเสียชีวิตในปี ค.ศ.1573 คัตสึโยริขึ้นเป็นผู้นำตระกูลแทน และนำทัพเข้าโจมตีตระกูลโทกูงาวะ โทกูงาวะ อิเอยาซุสู้ไม่ได้จึงต้องขอความช่วยเหลือจากโอดะ โนบูนางะ ทางด้านทาเกดะก็บุกทะลวงด่านของตระกูลโทกูงาวะแตกไปหลายด่าน จนถึงด่านนากาชิโนะ ซึ่งเป็นด่านสุดท้ายของโทกูงาวะ และถ้านากาชิโนะถูกทาเกดะยึดเมื่อใด โทกูงาวะก็จะล่มสลาย ดังนั้นโนบูนางะจึงส่งทหารเข้าช่วยเหลืออิเอยาซุ และเกิดยุทธการที่ทหารม้าทาเกดะต้องพ่ายทหารปืนโอดะในนามยุทธการนากาชิโนะ

title: โอดะ โนบูนางะ

text: โอดะ โนบุนางะ () เป็นไดเมียว และหนึ่งในสามผู้ยิ่งใหญ่แห่งยุคเซงโงกุ เป็นหนึ่งในสามผู้รวบรวมญี่ปุ่นจากความแตกแยกในยุคเซงโงกุ

title: ทากิงาวะ คาซุมาสึ

text: ทากิงาวะ คาซุมาสึ (滝川 一益,ค.ศ.1525 – 21 ตุลาคม ค.ศ.1586) เขาเป็นที่รู้จักในนาม ซากอนโชเง็น (左近将監) เป็นซามูไรในสังกัดของโอดะ โนบุนากะ ลูกชายที่แท้จริงของเขา คือ โทชิมาสึ ซึ่งต่อมาได้ถูกเลี้ยงดูโดย มาเอดะ โทชิฮิสะ และ มาเอดะ โทชิอิเอะ

title: ยุทธการโอะเกะฮะซะมะ

text: เมื่อเล็งเห็นสถานะการณ์เป็นเช่นนั้นแล้ว โนบุนะงะจึงได้ใช้นินจา สืบจนได้เส้นทางการเดินทัพของอิมากาวะ ว่าทัพของอิมะงะวะ โยะชิโมะโตะต้องเดินทัพในช่องเขาและทัพหลักก็จะตั้งมั่นอยู่ภายในช่องเขาโอเกะฮาซามะ ดังนั้นโอะดะ โนะบุนะงะจึงจะนำกำลังทหารบางส่วนไปลอบโจมตีค่ายของอิมะงะวะ โยะชิโมะโตะ แต่ปัญหาคือ เขาจะทะลวงเข้าไปใจกลางทัพของศัตรูได้อย่างไรในขณะที่โนบุนะงะนั้นมีกำลังพลทหารเพียงน้อยนิด แต่ก็ประกอบกับโชคช่วยอย่างมหาศาลที่เกิดฝนตกหนัก ซึ่งเป็นการเอื้อต่อการลอบโจมตีอย่างยิ่ง เพราะมันจะช่วยกลบร่องรอยในการเดินทัพ รวมถึงสะดวกต่อกองทัพที่มีจำนวนน้อยกว่า หากต้องสู้รบในที่แคบ และอาศัยความรวดเร็ว ดังนั้นโอะดะ โนะบุนะงะจึงอาศัยช่วงเวลากลางคืนที่ฝนกำลังตกลงหนัก นำกองทัพ 2,000 คนเข้าทะลวงโจมตีที่ทัพหลักของ อิมะงะวะแบบสายฟ้าแลบ ซึ่งขณะนั้นอิมะงะวะ โยะชิโมะโตะกำลังคร่ำครวญอยู่กับสุรา ตั้งค่ายอยู่โดยที่อีกฝ่ายไม่ทันรู้ตัว การบุกแบบไม่ให้ตั้งตัวของฝ่ายโอดะทำเอาทหารรักษาการของอิมากาวะอ้าปากค้างทำอะไรไม่ถูก ทั้งค่ายอลหม่านไปหมดไม่รู้ว่าใครเป็นใคร ซึ่งใช้เวลาเพียงไม่นานนัก ก็สามารถเด็ดศีรษะของ อิมะงะวะ โยะชิโมะโตะลงมาได้ การเอาชนะอิมากาวะทั้งที่มีทหารน้อยกว่าทำให้ชื่อของโอะดะ โนะบุนะงะดังไปทั่วญี่ปุ่นทันที และเป็นจุดเริ่มต้นแผนครองแผ่นดินของจอมภพคนแรกแห่งยุคเซ็นโกกุ โอดะ โนบุนางะ

title: โอดะ โนบูนางะ

text: ปีต่อมาค.ศ. 1561 ไซโต โยะชิตะซึ ไดเมียวแห่งมิโนะถึงแก่กรรม ไซโต ทะซึโอะกิ (斎藤龍興) ผู้เป็นบุตรชายอายุเพียงสิบสี่ปีและไร้ความสามารถขึ้นเป็นไดเมียวแห่งมิโนะคนต่อมา โนะบุนะงะเห็นเป็นโอกาสจึงนำทัพเข้ารุกรานแคว้นมิโนะ จนสามารถเข้ายึดปราสาทอินะบะยะมะ (稲葉山) อันเป็นที่มั่นของตระกูลไซโตได้ในค.ศ. 1567 ทำให้โนะบุนะงะสามารถเข้าครอบครองแคว้นมิโนะได้ แล้วจึงเปลี่ยนชื่อปราสาทใหม่เป็น ปราสาทกิฟุ (岐阜) จังหวัดกิฟุในปัจจุบัน โนะบุนะงะพำนักที่ปราสาทกิฟุ และประกาศนโยบายรวบรวมญี่ปุ่นที่แตกแยกออกเป็นแคว้นต่าง ๆ ให้เป็นหนึ่งเดียวภายใต้การปกครองของตน พร้อมคติพจน์ที่ว่า เท็งกะ ฟุบุ (天下布武) แปลว่า ปกครองแผ่นดินด้วยการทหาร

title: อะชิการุ

text: โอดะ โนบุนางะ ซึ่งนับว่าเป็นผู้ที่ประสบความในการดึงศักยภาพของอะชิการุออกมาได้มากที่สุด เขามักจะนำอะชิการุเข้ามาประจำการในกองทัพเป็นจำนวนมาก ส่งผลให้กองทัพของเขามีขนาดใหญ่มาก และยังได้ติดอาวุธปืนคาบศิลาเป็นจำนวนมากสำหรับกองทหารชนิดนี้ด้วย อะชิการุจำนวนมากรวมทั้งการฝึกที่เข้มงวด ส่งผลให้อะชิการุของตระกูลโอดะ มีระเบียบวินัยและและเป็นที่ครั่นคร้ามทัดเทียมกับพวกซามูไรทีเดียว และพวกเขายังได้แสดงฝีมือโดยการพิชิตกองทัพม้าอันเลื่องชื่อของทาเคดะในการรบที่นางาชิโนะให้เป็นที่ประจักษ์อีกด้วย

title: อาโอนิโปรดักชัน

text:
ฮิโรมิ สึรุ
อายะ ฮิซาคาวะ
ยูมิ โทมะ
จุนโกะ โนดะ
คุมิโกะ นิชิฮาระ
ฮิเดโอะ อิชิคาวะ
เรียวทาโร่ โอคิอายุ
โฮโกะ คุวาชิมะ
ฮิเดยูกิ ทานากะ
ฮิคารุ มิโดริคาวะ
โนบุโตชิ คันนะ
ริกะ โคมัตสึ
มามิ คินเงทสึ
มาริโกะ โคดะ
บิน ชิมาดะ
ไทกิ มัตสึโนะ
มายูมิ โช
ยูริโกะ ยามาโมโตะ
คาซึเอะ อิคุระ
มิคิโอะ อิโนอุเอะ
จิคาโอะ โอซึกะ
ไดสุเกะ โกริ
ทาเคชิ อาโอโนะ
ทาเคชิ คุซาโอะ
วาคานะ ยามาซากิ
ยาสุฮิโระ ทาคาโตะ
ยูโกะ มินางุจิ
ยูโกะ นางาชิมะ
คาซึโกะ สุงิยามะ
จิโยโกะ คาวาชิมะ
มาซายะ โอโนซากะ
มาจิโกะ โทโยชิมะ
เมงุมิ อุราวะ
ยูกิมาสะ คิชิโนะ
บันโจ กินงะ
ยาสุโนริ มาสุทานิ
รูมิ คาซาฮาระ
เคอิจิ นัมบะ
เรียว ฮิโรฮาชิ

title: ทากาโอกะ

text: เมืองทากาโอกะ () เป็นเมืองในจังหวัดโทยามะ เป็นหนึ่งเมืองท่องเที่ยวในภาคชูบุของประเทศญี่ปุ่น เดิมบริเวณทากาโอกะถูกเรียกว่า "เซกิโนะ" แต่เมื่อมาเอดะ โทชินางะ ไดเมียวผู้เป็นอดีตเจ้าแคว้นคางะได้เปิดเมืองนี้ขึ้นในปี ค.ศ. 1609 เขาก็เปลี่ยนชื่อเมืองนี้และตั้งใหม่ตามคำโคลงกลอนศาสนาที่เรียกว่า "ชิเฮ็ง" ซึ่งมีคำว่า "ทากาโอกะ" อยู่ด้วย ซึ่ง "ทากะ" มีความหมายว่าสูง และ "โอกะ" มีความหมายว่าเนินเขา

title: ซามูไร

text: แม่ทัพทั้งสองได้มอบความสำเร็จที่ผ่านมาของโนะบุนะงะเป็นของขวัญในการรวมญี่ปุ่นเข้าด้วยกัน พวกเขาได้กล่าวคำสำคัญเอาไว้ในเหตุการณ์นี้ว่า: “การรวมแผ่นดินครั้งนี้ก็เหมือนกับข้าวปั้น โอดะทำมันขึ้นมา ฮาชิบะ</i>แต่งรูปร่างให้มัน และสุดท้าย มีเพียงอิเอะยะซุเท่านั้นที่จะเป็นคนลิ้มรสมัน” (ฮาชิบะ คือชื่อตระกูลที่โทโยโตมิ ฮิเดโยชิ ใช้ในขณะที่เขายังเป็นผู้ติดตามของโนบุนางะ)

title: โมริ รัมมารุ

text: โมริ รัมมารุ () เป็นลูกชายของโมริ โยชินาริและเป็นน้องชายของ โมริ นากาโยชิ โมริ รัมมารุ มีชื่อเดิมว่า โมริ นากาซาดะ รันมารุเกิดที่แคว้นมิโนะ ในประเทศญี่ปุ่น เมื่อวัยเด็กรันมารุเป็นผู้รับใช้ของโอดะ โนบูนางะ ด้วยความที่โนบูนางะไว้ใจเขา จึงแต่งตั้งให้เขาเป็นผู้จัดกำลังที่น่าเชื่อถือ และหลังจากที่ทาเกดะ คัตสึโยริเสียชีวิต เขาได้รับรางวัล 50,000 โคคุที่ปราสาทอิวามูระ รัมมารุและน้องชายของเขาร่วมกันปกป้องโอดะ โนบูนางะ และหลังจากนั้น โมริ รัมมารุ ผูกมัดและฆ่าตัวตายโดยการคว้านท้องพร้อมกับโนบูนางะ

title: Rance

text: หลังจากช่วยเหลืออาณาจักรเซธให้รอดพ้นจากเงื้อมมือของมารได้แล้ว แรนซ์กับซิลก็ได้เดินทางไปท่องเที่ยวที่อาณาจักร "JAPAN" ซึ่งเป็นเกาะที่อยู่นอกทวีป แรนซ์ได้ยินว่าโคฮิเมะแห่งเมืองโอวาริเป็นเจ้าหญิงที่มีรูปโฉมงดงามจึงตั้งใจมาทำให้เป็นของตน ที่เมืองโอวาริแรนซ์ได้รู้จักกับ โอดะ โนบุนางะ และ โอดะ โค โดยบังเอิญ(ทั้งสองเป็นเจ้าเมืองโอวาริแต่เปิดร้านขายดังโงะที่ชานเมืองเป็นงานอดิเรก) และได้รู้ว่า โอดะ โค ก็คือโคฮิเมะที่ร่ำลือกันนั่นเอง แม้จะงดงามสมคำร่ำลือแต่เธอนั้นเพิ่งจะอายุเพียง 12-13 ปีเท่านั้นทำให้แรนซ์ผิดหวังมาก แต่คืนนั้นแรนซ์ได้ดื่มเหล้ากับโนบุนางะและพูดคุยกันอย่างถูกคอ โนบุนางะบอกว่าตนเบื่อเต็มทีกับการทำศึกสงครามยึดครองแคว้นอื่น ๆ แรนซ์จึงเสนอตัวทำสงครามแทนโนบุนางะโดยตั้งใจไว้ว่าจะทำให้เจ้าหญิงทั่วทั้ง JAPAN กลายเป็นผู้หญิงของตน

title: อิชิดะ มิตสึนาริ

text: อิชิดะ มิตสึนาริ เกิดเมื่อค.ศ. 1559 ที่แคว้นโอมิ (จังหวัดชิงะในปัจจุบัน) เป็นบุตรชายคนรองของอิชิดะ มาซัตสึงุ () และมีพี่ชายคือ อิชิดะ มาซาซูมิ () ตระกูลอิชิดะเป็นซามูไรข้ารับใช้ของตระกูลอาซาอิ ซึ่งในขณะนั้นมีผู้นำคืออาซาอิ นางามาซะ หลังจากที่ตระกูลอาซาอิสูญสิ้นลงเมื่อค.ศ. 1573ด้วยน้ำมือของโอดะ โนบูนางะ สามพ่อลูกตระกูลอิชิดะจึงเข้ารับใช้ตระกูลโอดะต่อมา

title: โอะอิชิ

text:
โออิจิหรือโออิจิ-โนะ-กาตะ (ภาษาญี่ปุ่น:お市) (พ.ศ. 2090 - พ.ศ. 2126) เป็นบุคคลสำคัญในยุคเซงโงะกุและเธอยังเป็นมารดาในโยโดะ-โดโนะ,โอฮัทซึและโอเอะโยะ โออิจิเป็นน้องสาวของโอดะ โนะบุนะงะและเป็นน้องสะใภ้ของโนฮิเมะ ธิดาของไซโต้ โดซัน ไดเมียวแห่งแคว้นมิโนะ โออิจิเป็นที่รู้จักกันอย่างแพร่หลายในเรื่องความงามและมีเสน่ห์ นางยังเป็นทายาทของตระกูลไทระและตระกูลฟูจิวาระ
ด้วยการที่โนะบุนะงะมีชัยชนะเหนือแคว้นมิโนะในปีพ.ศ. 2110 จึงมีความพยายามที่จะสร้างสัมพันธไมตรีระหว่างโนะบุนะงะและอะซะอิ นะงะมะสะ โนะบุนะงะจึงส่งโออิจิซึ่งมีอายุได้ 20 ปีไปสมรสกับนะงะมะสะ เป็นการสมรสด้วยเหตุผลทางการเมืองของสองตระกูลคือโอดะและอะซะอิ โออิจิได้ให้กำเนิดบุตรกับนะงะมะสะได้แก่ มันจูมารุ (บุตรชาย),โยะโดะ โดะโนะ,โอฮัทสึและโอเอะโยะ

title: โอดะ โนบูนางะ

text: กล่าวถึงตระกูลอะซะกุระ มีพันธมิตรสำคัญเป็นตระกูลอะซะอิแห่งแคว้นโอมิ ซึ่งขณะนั้นมีผู้นำคือไดเมียวอะซะอิ นะงะมะซะ (浅井長政) ผู้เป็นน้องเขยของโนะบุนะงะเนื่องจากนะงะมะซะได้สมรสกับนางโออิจิ (お市(Ōichi)) ผู้เป็นน้องสาวของโนะบุนะงะ โนะบุนะงะคาดหวังว่านะงะมะซะจะเห็นแก่นางโออิจิไม่มาทำสงครามกับตน แต่นะงะมะซะเห็นแก่พันธมิตรกับตระกูลอะซะกุระจึงเข้าช่วยตระกูลอะซะกุระในการสงครามกับโนะบุนะงะ โนะบุนะงะสามารถเอาชนะทัพของทั้งสองตระกูลได้ในยุทธการอะเนะงะวะ (姉川の戦い) อีกสามปีต่อมา ค.ศ. 1573 โนะบุนะงะนำทัพเข้าล้อมปราสาทฮิกิดะ (疋壇城) ของโยะชิกะเงะ และปราสาทโอะดะนิ (小谷城(Odani-jō)) ของนะงะมะซะ และโนะบุนะงะสามารถเข้ายึดปราสาททั้งสองได้ในที่สุด โยะชิกะเงะหลบหนีไปยังปราสาทอิชิโจดะนิ (一乗谷城(Ichijōdani-jō)) ส่วนนะงะมะซะกระทำการเซ็ปปุกุเสียชีวิต โนะบุนะงะยกทัพตามไปปิดล้อมปราสาทอิชิโจดะนิ จนกระทั่งเข้ายึดปราสาทได้ และโยะชิกะเงะกระทำการเซ็ปปุกุเสียชีวิตไปเช่นเดียวกับนะงะมะซะ

title: นิวะ นากาฮิเดะ

text: เขาเป็นนายทหารที่โอดะ โนบุนากะไว้ใจมากเป็นคนหนึ่ง เขาเป็นกุนซือช่วยโนบุนากะในหลายด้าน หลังจากที่เหตุการณ์วัดฮอนโนจิใน ค.ศ.1582 เขาก็ได้ช่วยเหลือโทโยโทมิ ฮิเดโยชิในการปราบปรามอะเกะชิ มิสึฮิเดะ จนสามารถล้างแค้นให้โนบุนากะได้สำเร็จ

title: ตระกูลโอะดะ

text: แต่เมื่อถึง ค.ศ.1582 โนบุนากะก็ถูกลอบสังหารโดยอะเกะชิ มิสึฮิเดะที่วัดฮอนโนจิ หลังจากการสิ้นชีพของโนบุนากะ ตระกูลโอดะจึงถูกริบอำนาจกลายเป็นเพียงตระกูลขนาดเล็ก

title: นิวะ นากาฮิเดะ

text: ในการประชุมครั้งต่อมาในปราสาทคิโยสุ นากาฮิเดะก็ได้รับตำแหน่งจากฮิเดโยชิและได้เมืองอิชิเซนและคางะ ที่มีมูลค่ากว่า 1,200,000 โคะกุ เขาจึงกลายเป็นหนึ่งในไดเมียวผู้มีอำนาจมากที่สุด อย่างไรก็ตามเขาเสียชีวิตในปี ค.ศ.1585 มีบันทึกที่ขัดแย้งกันว่าเขาไม่ได้ป่วยตาย แต่เมื่อเห็นฮิเดโยชิมีอำนาจมากขึ้นแทนที่ตระกูลโอดะที่เขาเคยรับใช้ เมื่อผ่านไปนานวันเข้า เขาก็ตัดสินว่าเขาไม่ได้อยู่เพื่อโนบุนากะ จึงตัดสินใจปลิดชีพตนเอง

title: ยุทธการโอะเกะฮะซะมะ

text: และในกองทัพของ อิมะงะวะ โยะชิโมะโตะ ครั้งนี้มีตระกูลมะสึไดระผู้ครอง แคว้นมิกะวะ เข้าร่วมด้วยโดยผู้นำตระกูลนั้นในวัยเด็กเคยมีความสัมพันธ์เป็นพี่น้องและสหายของโนบุนางะมาก่อนรักใคร่ชอบพอกันเหมือนพี่น้องซึ่งในเวลาต่อมาทั้งสองต้องจากกันเพราะในฐานะของตระกูลใต้สังกัดเขาคือนักรบหนุ่มร่างอ้วนเตี้ย มีนามว่า มะสึไดระ โมะโตะยะซุ หรือในภายหลังเปลี่ยนชื่อเป็น โทะกุงะวะ อิเอะยะซุ (徳川家康, Tokugawa Ieyasu) ติดตามมาด้วยโมะโตะยะซุเป็นคนร่างป้อม อ้วนเตี้ย หน้ากลม แต่มีฝีมือในการรบไม่เป็นรองใครนิสัยส่วนตัวของเขาเป็นคนขรึมไม่ชอบแสดงออกทางอารมณ์มากนักก่อนที่ทัพของโอดะจะประจัญหน้ากับ อิมากาวะ โมะโตะยะซุบ่ายเบี่ยงอ้างเหตุผลไม่ขอร่วมทัพด้วยเนื่องจากไม่ต้องการสู้กับพี่น้องของตนซึ่งอิมากาวะก็ไม่ได้ว่าอะไร ในสายตาของเขานั้นซะมุไรร่างป้อมผู้นี้เป็นเพียงทหารตัวเล็กๆคนหนึ่งเท่านั้นขาดไปซักคนก็ไม่ได้ส่งผลอะไรกับทัพใหญ่สักนิด

title: แมดเฮาส์

text: อาโอดะ ยาสุชิ (おおだ靖夫) มารุยามะ มาซาโอะ (丸山正雄) โอโนะ ทัตสึยะ (小野達矢) ชิราอิ คัตสึยะ (白井勝也) ริน ทาโร่ (りんたろう) ฮิราตะ โทชิโอะ (平田敏夫) คาวาจิริ โยชิอากิ (川尻善昭) คอน ซาโตชิ (今敏) อาซากะ โมริโอะ (浅香守生) ฮาตะ มาซามิ (波多正美) คาซึงาอิ ฮิโรยูกิ (春日井浩之) เดซากิ โอซามุ (出崎統) สุงิโนะ อาคิโอะ (杉野昭夫) ซาโต้ ยูโซ (佐藤雄三) นากาฮาระ คิโยทากะ (中原清隆) โอฮาชิ มานาบุ (大橋学) ซาคาอิ อาคิโอะ (さかいあきお) มัตสึโอะ โค (松尾衡) ทานากะ ฮิโรยูกิ (田中洋之) โก โทชิฮารุ (郷敏治) คิตะโอะ มาซารุ (北尾勝) จิดามะ นาโอโกะ (児玉尚子) โอโนะ ฮารุเอะ (大野春恵) ฮาชิโมโตะ เคน (橋本賢) คาโดโมโตะ ยูริโกะ (角本百合子) นิอิคาวะ โนบุมาสะ (新川信正) อารากิ เท็ตสึโร่ (荒木哲郎) ซากุระอิ คุนิฮิโกะ (桜井邦彦) อิชิอิ คุมิ (石井久美) ฮามาดะ คุนิฮิโกะ (濱田邦彦) วาตานาเบะ คาซึโอะ (渡辺和夫) ทาซากิ ซาโตชิ (田崎聡) ชิชิโดะ จุน (宍戸淳) ยามางุจิ จิน (山口仁) โองาตะ ฮารุโทชิ (尾形治敏) คิมูระ โยชิโกะ (木村佳史子) เทราอุจิ ซาโตชิ (寺内聡) ฟูจิตะ มาริโกะ (藤田まり子) ฟูจิตะ ชิเงรุ (藤田しげる) ทามาอิ คิมิโกะ (玉井公子) โมริโมโตะ โคจิ (森本晃司) โนดะ ทาคุโอะ (野田卓雄) โทมิซาวะ คาซึโอะ (富沢和雄) นากามูระ ริวทาโร่ (中村隆太郎) ฟุคุชิมะ อาสึโกะ (福島敦子) คาเนโมริ โยชิโนริ (兼森義則) ทาเคอิ มาซากิ (竹井正樹) โคอิเคะ ทาเคชิ (小池健) โฮโซดะ มาโมรุ (細田守) อุราฮาตะ ทัตสึฮิโกะ (浦畑達彦)

title: โอดะ โนบูนางะ

text: ในค.ศ. 1582 มิซึฮิเดะได้รับมอบหมายให้นำกำลังเสริมไปช่วยเหลือฮิเดะโยะชิในฐานะผู้อยู่ใต้บังคับบัญชาของฮิเดะโยะชิ ซึ่งเป็นการดูถูกมิซึฮิเดะอย่างมากด้วยเหตุที่มิซึฮิเดะมีตำแหน่งและอำนาจไม่ได้เป็นรองจากฮิเดะโยะชิ[4] เวลานั้น มิซึฮิเดะทราบว่าโนะบุนะงะเพิ่งเสร็จสิ้นจากงานเลี้ยงน้ำชาต้อนรับอิเอะยะซึ แล้วเดินทางพร้อมทหารองครักษ์ประจำตัวไม่ถึงร้อยคนไปพำนักอยู่ที่วัดฮนโน (本能寺(Honnō-ji)) ในเมืองเกียวโต ซึ่งอยู่ในเขตปกครองของโนะบุนะงะเอง ทำให้เขาประมาทและไม่ได้เตรียมตัวว่าจะโดนก่อกบฎหรือลอบโจมตี[5] มิซึฮิเดะแสร้งทำเป็นว่ายกทัพออกไปจากเมืองเกียวโตแต่กลับมาเข้าบุกโจมตีวัดฮนโน ฝ่ายโนะบุนะงะมีกองกำลังเพียงเล็กน้อยไม่สามารถต้านทานได้ ไม่มีใครพบร่างของโนะบุนะงะแต่คาดว่าโนะบุนะงะน่าจะกระทำการเซ็ปปุกุถึงแก่กรรมไปในวัดฮนโนนั่นเอง โอะดะ โนะบุตะดะ (織田信忠(Oda Nobutada)) บุตรชายคนโตของโนะบุนะงะถูกปิดล้อมอยู่ในวัดอีกแห่งหนึ่งในเกียวโตเช่นกัน และกระทำการเซ็ปปุกุเสียชีวิตไปเช่นเดียวกับบิดา

title: ทาเกดะ ชิงเง็ง

text: ทาเคดะ ชิงเก็นเกิดเมื่อ ค.ศ. 1521 ที่ปราสาทโคฟุ () แคว้นคาอิ จังหวัดยามานาชิในปัจจุบัน เป็นบุตรชายคนโตของทาเคดะ โนบูโตระ () ไดเมียวแห่งแคว้นคาอิ กับนางโออิ () ภรรยาเอกของโนบูโตระ ในปีเดียวกันนั้นเองโนบูโตระผู้เป็นบิดามีชัยชนะเหนือตระกูลอิมางาวะ () เมื่อเสร็จสิ้นการรบจึงได้ตั้งชื่อให้บุตรชายว่า คัตสึจิโยะ () ในค.ศ. 1534 คัตสึจิโยะได้แต่งงานกับบุตรสาวของอูเอซูงิ โทโมโอกิ () แต่ทว่าภรรยาคนแรกของคัตสึจิโยะได้เสียชีวิตลงในปีเดียวกัน ในค.ศ. 1535 คัตสึจิโยะจึงแต่งงานใหม่อีกครั้งกับบุตรสาวของซันโจ คินโยริ () ซึ่งเป็นขุนนางในราชสำนักเกียวโต เนื่องด้วยความสัมพันธ์อันดีกับเมืองเกียวโต ทำให้ในพิธี"เง็นปุกุ"ของคัตสึโยริในปีเดียวกันนั้น คัตสึโยริได้รับชื่อ "ฮารุ" จากโชกุนอาชิกางะ โยชิฮารุ () รวมทั้งได้คำว่า "โนบุ" จากโนบูโตระบิดาของตน รวมกันได้ชื่อใหม่ว่า ทาเคดะ ฮารูโนบุ ()

title: ปราสาทกิฟุ

text: หลังจากยุคสมัยของโนบูนางะ ปราสาทก็ตกเป็นของบุตรชายคือโอดะ โนบูตาดะ (Oda Nobutada) ซึ่งภายหลังได้ฆ่าตัวตายโดยการคว้านท้องพร้อมกับพ่อที่วัดฮนโนะในเกียวโต ภายหลังโนบูตากะบุตรชายคนที่ 3 เป็นผู้รับช่วงต่อ และหลัจากนั้นปราสาทก็ตกเป็นของตระกูลฮิเกดะและโทโยโตมิ ตามลำดับ ท้ายที่สุด โอดะ ฮิเดโนบุ บุตรชายของโอดะ โนบุทาดะ เป็นผู้ครอบครองปราสาท หลังจากนั้น 8 ปี ก็เกิดยุทธการศึกปราสาทกิฟุ (岐阜城の戦い) ซึ่งเป็นศึกระหว่างสองขุนพลผู้ยิ่งใหญ่ โทโยโตมิ ฮิเดโยริ กับ โทกูงาวะ อิเอยาซุ โดยฮิเดโนบุอยู่ข้างเดียวกับฮิเดโยริ และได้ถูกกองกำลังของอิเอยาซุ นำโดยไดเมียวทารูมาซะ ฮิเกดะ และไดเมียวมาซาโนริ ฟูกูชิมะ บุกเข้ามาตีก่อนที่จะยึดครองได้สำเร็จ หลังจากนั้นปราสาทกิฟุได้ถูกทำลายลง ได้มีการรื้อถอนบางชิ้นส่วนไปสร้างเป็นปราสาทคาโน (Kanō Castle) เพื่อเสริมความแข็งแกร่ง แต่ในปัจจุบันไม่มีปราสาทนี้แล้ว

title: โอดะ โนบูนางะ

text: ในค.ศ. 1561 อิมะงะวะ โยะชิโมะโตะ (今川義元) ไดเมียวผู้ทะเยอทะยานแห่งตระกูลอิมะงะวะซึ่งปกครองดินแดนทางตะวันออกของโอะวะริ ต้องการที่จะยกทัพไปยึดอำนาจยังเมืองเกียวโต ซึ่งเส้นทางเดินทัพจะต้องผ่านแคว้นโอะวะริ ขุนพลคนสำคัญทั้งหลายแห่งตระกูลโอะดะต่างมีความเห็นว่าตระกูลอิมะงะวะมีกำลังอำนาจควรจะปล่อยให้เดินทัพผ่านโอะวะริไปโดยสวัสดิภาพ แต่โนะบุนะงะยืนกรานที่จะเข้าขัดขวางทัพของโยะชิโมะโตะ โดยทัพของโยชิโมโตะมีทหารกว่า 40,000 คน ขณะที่ทัพของโนบุนางะมีทหารเพียง 5,000 คน แต่โนบุนางะจึงคิดว่าถ้าจะสู้ให้ชนะก็ต้องจัดการกับตัวบงการก็คือทัพที่โยะชิโมะโตะอยู่นั่นเอง และในวันนั้นเองนับว่าโชคดีเป็นอย่างมากที่ฝนตก เพราะง่ายต่อการควบคุมคนจำนวนน้อยและยากต่อการควบคุมทัพขนาดใหญ่ ในระหว่างที่ทัพของโยะชิโมะโตะกำลังพักอยู่นั้นโนบุนางะใช้ทหารจำนวนกว่า 2,000 คนเท่านั้นบุกโจมตีทัพหลักอย่างไม่ทันตั้งตัว ในยุทธการโอะเกะฮะซะมะ (桶狭間の戦い) เป็นเหตุให้โยะชิโมะโตะถูกสังหาร เหตุการณ์ในครั้งนี้ทำให้โนะบุนะงะมีชื่อเสียงไปทั่วญี่ปุ่น เนื่องจากเป็นเพียงแค่ไดเมียวของแคว้นเล็กแต่สามารถยับยั้งการยึดอำนาจของไดเมียวผู้ทรงอำนาจอย่างอิมะงะวะ โยะชิโมะโตะได้

title: เท็นโชอิง

text: โชกุนอิเอซาดะนั้นขาดทายาทไว้สืบตำแหน่งโชกุน จึงเกิดความขัดแย้งภายในรัฐบาลโชกุนในประเด็นเรื่องผู้สืบทอดตำแหน่งโชกุน ฝ่ายสนับสนุนการปฏิรูปนำโดยชิมาซุ นาริอากิระ ให้การสนับสนุนแก่โทกูงาวะ โยชิโนบุ () ผู้นำของตระกูลโทกูงาวะสาขาฮิตตสึบาชิ () ในขณะที่ฝ่ายอนุรักษ์นิยมนำโดยอิอิ นาโอซูเกะ () ให้การสนับสนุนแก่โทกูงาวะ โยชิโตมิ () ไดเมียวแห่งแคว้นคิอิ () อัตสึถูกคาดหวังให้การช่วยเหลือทางการเมืองแก่ฝ่ายของชิมาซุ นาริอากิระ ด้วยการสนับสนุนโทกูงาวะ โยชิโนบุ ให้ขึ้นเป็นโชกุน โดยคนสนิทของอัตสึคือ อิกูชิมะ () คอยส่งข่าวภายในให้แก่ชิมาซุ นาริอากิระอย่างสม่ำเสมอ แต่ทว่าสตรีอื่นส่วนมากภายใน"โอโอกุ"นั้นให้การสนับสนุนแก่ฝ่ายอนุรักษ์นิยม และให้การสนับสนุนแแก่โทกูงาวะ โยชิโตมิ ในการสืบทอดตำแหน่งโชกุน

title: ไยบะ เจ้าหนูซามูไร

text: พวกไยบะได้เดินทางไปยังเกาะโยโรอิซึ่งเป็นทางเข้าของงานประลองโอดะโนบุนางะ การประลองนี้เป็นการประลองนอกรีต ไม่มีกฎกติกา มีเพียงแค่การต่อสู้ฆ่าฟันอย่างเหี้ยมโหดและการพนันอันมหาศาล ไยบะใช้แค่เพียงดาบไม้ซึ่งเป็นสิ่งที่พ่อของไยบะเหลือไว้ให้กับแม่ ไยบะได้เผชิญหน้ากับคู่ต่อสู้ที่มีฝีมืออันร้ายกาจมากมาย รวมไปถึงจูเบที่เข้าร่วมประลองด้วย ไยบะสามารถเอาชนะจูเบได้ และสามารถเอาชนะ โอกิตะ โซชิ นักดาบหนุ่มอัจฉริยะมาได้แต่ตนเองก็สะบักสะบอมไปหมด ในรอบชิงชนะเลิศ คู่ต่อสู้ที่ไยบะเผชิญหน้านั่นคือโอนิมารูที่มาพร้อมกับเคนจูโร่ โอนิมารูบอกว่าตนไปหาเคนจูโร่เพื่อขอให้สอนตนเพื่อเอาชนะไยบะและเพื่อถึงแก่นแห่งดาบที่แท้จริง เคนจูโร่ได้สอนวิชาทุกอย่างให้กับโอนิมารูไปทั้งหมด เคนจูโร่บอกกับไยบะว่าถ้าต้องการรู้เรื่องราวความจริงทุกอย่างต้องเอาชนะโอนิมารูให้ได้ ทั้งสองสู้กันอย่างดุเดือดในนั้น โอนิมารูที่เป็นมนุษย์ปกติในตอนนี้นั้นมีความร้ายกาจยิ่งกว่าตอนเป็นปีศาจ ไยบะไม่สามารถต่อกรกับโอนิมารูในตอนนี้ได้ แต่ไยบะได้ใช้พลังเฮือกสุดท้ายจนสามารถเอาชนะโอนิมารูได้ ไยบะชนะเลิศการประลองโอดะโนบุนางะ

title: ตระกูลโอะดะ

text: ผู้สถาปนาตระกูลโอดะนั่นคือ ไทระ โนะ ชิกะซะเนะ ซึ่งเป็นนายทหารตระกูลไทระในช่วงสงครามเก็มเป ซึ่งตระกูลโอดะนี้แม้ว่าจะไม่ได้สืบเชื้อสายจักรพรรดิ แต่ก็มีความแข็งแกร่งยาวนาน จนถึงสมัยของโอะดะ โนบุฮิเดะ ซึ่งได้รับฉายาว่า"พยัคฆ์แห่งโอวาริ"ก็สามารถเอาชนะตระกูลอันโจได้ใน ค.ศ.1540 และมาถึงสมัยของโนบุนากะ ซึ่งถือว่าเป็นยุคทองของตระกูลเลยก็ว่าได้ เพราะมีถึงพลปืนอันเกรียงไกร มีขุนพลคนดีอยู่เยอะ อย่างเช่น โทโยโทมิ ฮิเดโยชิ,มาเอดะ โทชิอิเอะ,นิวะ นากาฮิเดะ,ชิบาตะ คัตสึอิเอะ,โมะริ รันมะรุ ฯลฯ อีกมากมายที่คอยช่วยเหลือโนบุนากะจนสามารถเป็นใหญ่ได้ในคันโตและฮอนชู

title: อะชิการุ

text: ตระกูลทาเคดะจะถูกพิชิตอย่างสิ้นเชิงในปี 1575 ทาเคดะ คัตสึโยริ นำทัพล้อม ปราสาทนางาชิโนะ แต่ทหารฝ่ายโอดะตั้งรับอย่างเหนียวแน่น โนบุนางะเล็งเห็นว่าพื้นดินที่สูงๆ ต่ำๆ น่าจะเป็นโอกาสที่จะบดขยี้ตระกูลทาเคดะ และเขาคิดถูก ในการรบที่นางาชิโนะที่ตามมา เป็นชัยชนะของโอดะ โนบุนางะ และกองปืนคาบศิลา โนบุนางะจัดกำลังพลปืนชั้นยอด 3000 คนเข้าเป็นกองเดียว แล้ววางกำลังไว้เป็นสามแถวหลังแนวขวากไม้ เมื่อพวกทาเคดะชาร์จผ่านสนามรบที่เจิ่งไปด้วยน้ำ กระสุนปืนที่ระเบิดขึ้นทุกๆ 20 วินาทีก็ฉีกพวกเขาออกเป็นชิ้นๆ คนที่รอดจากห่ากระสุนไปได้ก็ถูกรุมสับด้วยทหารหน่วยอื่นๆ ของโนบุนากะ