query: เคที เพร์รี มีภูมิลำเนาอยู่ที่ไหน?

title: เคที เพร์รี

text: แคเทอรีน เอลิซาเบธ ฮัดสัน เกิดในแซนตาบาร์บารา รัฐแคลิฟอร์เนีย เป็นบุตรของศิษยาภิบาลลัทธิเพนเทคอสต์ชื่อแมรี คริสตีน (ชื่อเกิดคือ เพร์รี) และเมารีซ คีธ ฮัดสัน[1][2] พ่อแม่ของเธอล้วนแต่เป็นคริสต์ศาสนิกชนเกิดใหม่ (born again Christians) แต่ละคนได้หันไปนับถือศาสนาหลังจากเคยมี "วัยหนุ่มสาวเป็นคนเถื่อน" (wild youth)[3] เพร์รีมีบรรพบุรุษเป็นชาวอังกฤษ เยอรมัน ไอร์แลนด์ และโปรตุเกส[4] เธอเป็นหลานฝั่งแม่ของผู้กำกับและโปรดิวเซอร์ภาพยนตร์ชื่อ แฟรงก์ เพร์รี (1930–1995)[5] เธอยังมีน้องชายที่เป็นนักร้องเช่นกันชื่อ เดวิด ฮัดสัน (เกิด ค.ศ. 1988) เป็นนักร้อง[6] และพี่สาวชื่อแองเจลา (เกิด ค.ศ. 1982)[7] อายุ 3-11 ขวบ ครอบครัวของเพร์รีย้ายที่อยู่บ่อยครั้งเพื่อสร้างโบสถ์คริสต์ทั่วประเทศ ก่อนที่จะย้ายกลับมาที่แซนตาบาร์บาราอีกครั้ง เมื่อเติบโตขึ้น ในช่วงชั้นประถมศึกษา[2][8] เธอเข้าโรงเรียนและค่ายสอนศาสนา รวมถึงโรงเรียนคริสต์พาราไดส์แวลลี ในรัฐแอริโซนา และโรงเรียนคริสต์แซนตาบาร์บารา ในรัฐแคลิฟอร์เนีย ครอบครัวของเธอขัดสนเงิน[9] บางครั้งต้องใช้แสตมป์อาหาร และกินอาหารจากจากธนาคารอาหารที่มีไว้สำหรับกลุ่มคนในโบสถ์ของพ่อแม่ของเธอ[10]

title: เคที เพร์รี

text: เพร์รีแสดงที่คอนเสิร์ตวันเลิฟแมนเชสเตอร์ เพื่อหารายได้ให้เหยื่อเหตุระเบิดที่แมนเชสเตอร์อะรีนา ร่วมกับศิลปินอีกหลายคน รวมถึงอารีอานา กรานเดด้วย[286]

title: เบิร์ธเดย์ (เพลงเคที เพร์รี)

text: "เบิรธเดย์" () เป็นเพลงแนวดิสโก้ของนักร้องอเมริกัน เคที เพร์รี จากสตูดิโออัลบั้มลำดับที่สี่ "ปริซึม" (ค.ศ. 2013) เพลงเขียนโดยเพร์รี บอนนี แม็กคี และโปรดิวเซอร์เพลงคือ ดร.ลู้ก แมกซ์ มาร์ติน และเซอร์คัต เหล่านักวิจารณ์เพลงรวมทั้งตัวเพร์รีเองได้เปรียบเทียบเพลงนี้กับงานเพลงของพรินซ์ และมารายห์ แครี ในเนื้อเพลง เพร์รีพูดถึงงานเลี้ยงวันเกิดเพื่อนในเรื่องทางเพศด้วยภาษาสองแง่สองง่าม ค่ายเพลงแคปิตอลส่งเพลงเบิร์ธเดย์ผ่านเมนสตรีม (mainstream) และคลื่นวิทยุในวันที่ 21 เมษายน ค.ศ. 2014 เป็นซิงเกิลลำดับที่สี่จากอัลบั้ม "ปริซึม"

title: เคที เพร์รี

text: หลังจากเปลี่ยนแนวเพลงจากกอสเปล เป็นเพลงทางโลก เพร์รีเริ่มแต่งเพลงกับโปรดิวเซอร์ เกล็น แบลลาร์ด[29] และย้ายไปที่ลอสแอนเจลิสเมื่ออายุ 17 ปี ใน ค.ศ. 2003[30] เธอแสดงดนตรีในชื่อแคเธอรีน เพร์รี ชั่วคราวเพื่อไม่ให้สับสนกับนักแสดง เคต ฮัดสัน ต่อมาเธอหันไปใช้สเตจเนมว่า เคที เพร์รี โดยใช้นามสกุลเก่าของแม่เธอ[31]

title: ไอคิสด์อะเกิร์ล

text: ไอคิสด์อะเกิร์ล () เป็นเพลงของนักร้องชาวอเมริกัน เคที เพร์รี จากผลงานสตูดิโออัลบั้มชุดที่ 2 "วันออฟเดอะบอยส์" (2008) ออกจำหน่ายวันที่ 28 เมษายน ค.ศ. 2008 โดยค่ายเพลงแคปิตอลเรเคิดส์เป็นซิงเกิลเปิดตัวของอัลบั้ม เพร์รีมีส่วนเขียนเพลงกับ ดร.ลู้ก และเบนนี บลังโก และเสริมด้วยนักเขียนเพลงอย่างแมกซ์ มาร์ติน และเคธี เดนนิส "ไอคิสด์อะเกิร์ล" เป็นเพลงแนวอิเล็กโทรร็อกที่มีผสมผสานกับนิวเวฟ เพร์รีอธิบายว่าเนื้อร้องพูดถึง "ความสวยงามดังเวทมนตร์ของผู้หญิง"

title: เคที เพร์รี

text: เคที ฮัดสัน (2001) วันออฟเดอะบอยส์ (2008) ทีนเอจดรีม (2010) ปริซึม (2013) วิตเนส (2017)

title: ธิงกิงออฟยู (เพลงเคที เพร์รี)

text: "ธิงกิงออฟยู" () เป็นเพลงของนักร้องนักแต่งเพลงชาวอเมริกัน เคที เพร์รี จากสตูดิโออัลบั้มที่สอง "วันออฟเดอะบอยส์" (2008) เพลงออกจำหน่ายในวันที่ 12 มกราคม ค.ศ. 2009 เป็นซิงเกิลที่สามของอัลบั้ม เพลงแต่งโดยเคที เพร์รีและผลิตโดยบุตช์ วอล์กเกอร์ เป็นเพลงแนวป็อปร็อก และเพาเวอร์บัลลาดซอฟต์ร็อก ในด้านเนื้อเพลง เล่าเรื่องเดียวกับการเลิกราที่เพร์รีไม่มีทางเลือกนอกจากต้องดำเนินชีวิตต่อไป และคร่ำครวญถึงคนรักเก่าขณะที่มีความสัมพันธ์กับคนปัจจุบัน เพลงนี้เป็นหนึ่งในสามเพลงจากอัลบั้มที่เพร์รีแต่งคนเดียว

title: รายชื่อรางวัลและการเสนอชื่อที่เคที เพร์รีได้รับ

text: เคที เพร์รี ได้เข้าชิง 14 ครั้ง และชนะรางวัลอเมริกันมิวสิกอะวอดส์ 5 รางวัล

title: เมียว! โดย เคที เพร์รี

text: เมียว! โดย เคที เพร์รี () เป็นน้ำหอมที่สร้างสรรค์โดยนักร้องชาวอเมริกัน เคที เพร์รี และจีแกนติกเฟอร์ฟูมส์ น้ำหอมออกจำหน่ายในเดือนธันวาคม ค.ศ. 2011 ที่ห้างสรรพสินค้านอร์ดสตรอม น้ำหอมผลิตด้วยแนวคิดคล้าย ๆ กับน้ำหอมตัวแรก "เพอร์"

title: เพอร์ โดย เคที เพร์รี

text: เพอร์ โดย เคที เพร์รี () เป็นน้ำหอมที่สร้างสรรค์โดยนักร้องอเมริกัน เคที เพร์รี และบริษัทจีแกนติก พาร์ฟุมส์ เนื่องจากเคทีเป็นคนรักแมวจึงทำให้เธอตัดสินใจสร้างน้ำหอมและรูปแบบดังกล่าวออกมา แม้ว่าแรงบันดาลใจที่มีต่อขวดน้ำหอมมาจากผลิตภัณฑ์น้ำหอมชนิดอื่นทั่วโลก เพอร์มีกลิ่นหอมหลากหลายกลิ่น รวมถึงกลิ่นผลไม้สกุลส้มด้วย น้ำหอมออกจำหน่ายในเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 2010 บรรจุขวดรูปแมวสีม่วง เพอร์มีขนาด 1.7 ออนซ์ และ 3.4 ออนซ์ ราคา 35 - 45 ดอลลาห์สหรัฐสำหรับขวดเล็ก และราคา 65 ดอลลาห์สหรัฐสำหรับขวดใหญ่

title: เคที เพร์รี

text: เพร์รีเริ่มทำธุรกิจเมื่อเธอได้เซ็นรับรองน้ำหอมตัวแรกชื่อ เพอร์ เมื่อเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 2010 ตัวที่สองชื่อ เมียว! ออกจำหน่ายในเดือนธันวาคม ค.ศ. 2011 น้ำหอมทั้งสองตัวออกวางขายที่ห้างสรรพสินค้านอร์ดสตรอม[126][127] อิเล็กทรอนิก อาตส์ ได้จ้างเธอให้ส่งเสริมภาคเสริมเกม เดอะซิมส์ 3: โชว์ไทม์[128] ก่อนจะออกภาคเสริมอีกภาคที่มีเฟอร์นิเจอร์ เสื้อผ้า และทรงผมที่ได้แรงบันดาลใจจากเพร์รี ในชื่อ เดอะซิมส์ 3: เคที เพร์รีสวีตทรีตส์ ในเดือนมิถุนายน ค.ศ. 2012[129] ในเดือนต่อมา เธอเป็นโฆษกและทูตให้กับผลิตภัณฑ์ ป็อปชิปส์ และลงทุนในบริษัทดังกล่าวด้วย[130] และนิตยสาร<i data-parsoid='{"dsr":[49899,49911,2,2]}'>บิลบอร์ด</i>จัดให้เธอเป็น "ผู้หญิงแห่งปี" ค.ศ. 2012[131]

title: วายด์อะเวก (เพลงเคที เพร์รี)

text: "วายด์อะเวก" () เป็นเพลงของนักร้องอเมริกัน เคที เพร์รี จากอัลบั้ม "" เพลงแต่งโดยเพร์รี ดร.ลู้ก แมกซ์ มาร์ติน เซอร์คัต และบอนนี แม็กคี และโปรดิวซ์โดยลู้ก และเซอร์คัต เพื่อส่งเสริมภาพยนตร์อัตชีวประวัติของเพร์รีเรื่อง "" โดยเฉพาะ เพลงออกอากาศตามสถานีวิทยุร่วมสมัยเมื่อวันที่ 22 พฤษภาคม ค.ศ. 2012 โดยสังกัดแคปิตอลเรเคิดส์ เป็นซิงเกิลที่สองและลำดับสุดท้ายจากอัลบั้ม "วายด์อะเวก" เป็นเพลงแนวเพาเวอร์บัลลาด ผสมผสานกับดนตรีอิเล็กทรอนิกส์และแดนซ์ป็อป เนื้อเพลงเตือนใจให้นึกถึงความเป็นจริงเกี่ยวกับการเลิกราและการเดินหน้าต่อไป

text: เคที เพร์รี เป็นนักร้องและนักแต่งเพลง จากแซนตาบาร์บารา รัฐแคลิฟอร์เนีย เธอได้รับรางวัลทั้งหมด 144 รางวัลจากการเสนอชื่อเข้าชิง 497 ครั้ง เธอเซ็นสัญญาสังกัดแคปิตอลเรเคิดส์ ออกสตูดิโออัลบั้มทั้งหมด 4 อัลบั้ม ได้แก่ "เคที ฮัดสัน" (2001) "วันออฟเดอะบอยส์" (2008) "ทีนเอจดรีม" (2010) "ปริซึม" (2013) และ "วิตเนส" (2017) เพร์รีมีชื่อเสียงจากความสำเร็จบนชาร์ตเพลงจากซิงเกิล "ไอคิสด์อะเกิร์ล" จากอัลบั้ม "วันออฟเดอะบอยส์" ตลอดเวลาในอาชีพของเธอ เพร์รีได้เข้าชิงรางวัลใหญ่ ๆ มากมาย

title: เคที เพร์รี

text: หมวดหมู่:นักร้องอเมริกัน หมวดหมู่:นักร้องเสียงคอนทราลโต หมวดหมู่:บุคคลจากรัฐแคลิฟอร์เนีย หมวดหมู่:บุคคลที่ยังมีชีวิตอยู่ หมวดหมู่:นักแสดงภาพยนตร์หญิงชาวอเมริกัน หมวดหมู่:เคที เพร์รี หมวดหมู่:นักแสดงหญิงชาวอเมริกันในศตวรรษที่ 21 หมวดหมู่:ผู้เขียนอัตชีวประวัติชาวอเมริกัน

title: เคที ฮัดสัน (อัลบั้ม)

text: เคที ฮัดสัน () เป็นสตูดิโออัลบั้มเปิดตัวของนักร้องอเมริกัน เคที ฮัดสัน ต่อมาใช้ชื่อในวงการว่า เคที เพร์รี อัลบั้มออกจำหน่ายวันที่ 8 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2001 โดยสังกัดเรดฮิลล์เรเคิดส์ อัลบั้มมีเพลงแนวคริสเตียนร็อก และดนตรีคริสเตียนร่วมสมัย มีเนื้อร้องพูดถึงเกี่ยวกับวัยผู้ใหญ่และวัยเด็ก และศรัทธาที่ฮัดสันมีต่อพระเจ้า คำวิจารณ์จากอัลบั้มเป็นแบบคละกันและขายได้น้อยกว่า 200 หน่วย หลังจากที่ฮัดสันได้รับความนิยมมากขึ้น ความต้องการอัลบั้มนี้ก็มีเพิ่มขึ้น และออกจำหน่ายทางไอทูนส์ในเดือนมิถุนายน ค.ศ. 2012

title: เอ็มทีวีอันพลักด์ (อัลบั้มเคที เพร์รี)

text: เอ็มทีวีอันพลักด์ ( แสดงในไอทูนส์ในชื่อ เอ็มทีวีอันพลักด์: เคที เพร์รี) เป็นอีพี และอัลบั้มบันทึกการแสดงสดของนักร้องอเมริกัน เคที เพร์รี ออกจำหน่ายในสหรัฐอเมริกาในวันที่ 13 พฤศจิกายน ค.ศ. 2009 โดยสังกัดแคปิตอลเรเคิดส์ หลังจากออกอากาศรายการ"เอ็มทีวีอันพลักด์"ตอนพิเศษมากกว่า 100 ตอน เอ็มทีวีต้องการนำซีรีส์นี้กลับมาเพื่อฉายให้คนรุ่นหลัง ช่องเอ็มทีวีจ้างนักร้องที่มีชื่อเสียงและกำลังเป็นกระแสมาแสดงในซีรีส์ชุดนี้ รวมถึงเพร์รี ซึ่งแสดงความสนใจในความคิดที่เธอจะได้แสดงความสามารถในฐานะนักร้องและแบ่งบันเรื่องราวผ่านบทเพลงที่เธอขับร้อง

title: เคที เพร์รี

text: ระหว่างการเรียนไฮสกูลปีแรก[20] เพร์รีผ่านการสอบการพัฒนาการศึกษาทั่วไป (General Educational Development) หรือ GED ขณะอายุ 15 ปี และออกจากโรงเรียนโดสพวยโบลสไฮสกูล (Dos Pueblos High School) เพื่อทำงานดนตรี เพร์รีได้ศึกษาวิชาอุปรากรอิตาลี (Italian opera) เป็นเวลาสั้น ๆ ที่สถาบันดนตรีตะวันตก (Music Academy of the West) ในแซนตาบาร์บารา[21] การร้องเพลงของเธอเป็นที่สนใจต่อสตีฟ โทมัส และเจนนิเฟอร์ แนปป์ จากแนชวิลล์ รัฐเทนเนสซี เขาสองคนพาเธอไปฝึกฝนการแต่งเพลง[22][23] ที่แนชวิลล์ เธอบันทึกเสียงเดโมและเรียนรู้การแต่งเพลงและเล่นกีตาร์[12] หลังจากเซ็นสัญญากับสังกัดเรดฮิลล์เรเคิดส์ เพร์รีบันทึกเสียงอัลบั้มแรก เป็นอัลบั้มเพลงแนวกอสเปลชื่อว่าเคที ฮัดสัน อัลบั้มออกจำหน่ายวันที่ 6 มีนาคม ค.ศ. 2001 และเธอร่วมทัวร์คอนเสิร์ต เดอะสเตรนจ์ลีนอร์มัลทัวร์ (The Strangely Normal Tour) ของฟิล โจล[24][25] ขณะกำลังแสดงงานของตนเองในสหรัฐด้วยเช่นกัน[26] อัลบั้ม<i data-parsoid='{"dsr":[11835,11850,2,2]}'>เคที ฮัดสัน ได้รับคำวิจารณ์ในด้านบวก แต่ไม่ประสบความสำเร็จด้านยอดขาย โดยขายได้ประมาณ 200 ชุด ก่อนที่ค่ายเพลงจะปิดตัวลงในเดือนธันวาคม ค.ศ. 2001[27][28]

title: เคที เพร์รี

text: แคเทอรีน เอลิซาเบธ ฮัดสัน (English: Katheryn Elizabeth Hudson; เกิด 25 ตุลาคม ค.ศ. 1984) หรือชื่อในวงการคือ เคที เพร์รี (English: Katy Perry) เป็นนักร้อง และนักแต่งเพลงชาวอเมริกัน หลังจากเธอร้องเพลงในโบสถ์ในวัยเด็ก เธอได้ทำงานดนตรีแนวเพลงกอสเปลขณะเป็นวัยรุ่น เพร์รีเซ็นสัญญากับสังกัดเรดฮิลล์เรเคิดส์ และออกสตูดิโออัลบั้มแรกในชื่อ เคที ฮัดสัน โดยใช้ชื่อเกิดของเธอ เมื่อ ค.ศ. 2001 แต่ไม่ประสบความสำเร็จ เธอย้ายไปที่ลอสแอนเจลิสเพื่อเปลี่ยนแนวดนตรีทางโลกมากขึ้นหลังค่ายเรดฮิลล์ปิดตัวลง ซึ่งต่อมาเธอได้ร่วมงานกับโปรดิวเซอร์เพลง เกล็น บัลลาร์ด ดร.ลู้ก และแมกซ์ มาร์ติน หลังจากเธอใช้ชื่อว่าเคที เพร์รี และหมดสัญญากับค่ายเพลงดิไอส์แลนด์เดฟแจมมิวสิกกรุ๊ปและโคลัมเบียเรเคิดส์ เธอได้เซ็นสัญญากับค่ายแคปิตอลเรเคิดส์ใน ค.ศ. 2007

title: เคที เพร์รี

text: — เพร์รีกล่าวถึงความมั่นใจในฐานะนักแต่งเพลง[228]

title: บายเดอะเกรซออฟกอด (เพลง)

text: "บายเดอะเกรซออฟกอด" () เป็นเพลงของนักร้องชาวอเมริกัน เคที เพร์รี จากสตูดิอัลบั้มที่สี่ "ปริซึม" (2013) เป็นเพลงสุดท้ายของอัลบั้ม เพลงเขียนและผลิตโดยเพร์รี และโปรดิวเซอร์เพลงชาวแคนาดา เกร็ก เวลส์ เพลงเกิดขึ้นจากการหย่าร้างระหว่างเพร์รีกับนักแสดงและนักตลกชาวอังกฤษ รัสเซลล์ แบรนด์ เดิมเพร์รีตั้งใจจะทำให้เป็นอัลบั้มที่ "มืดลง" แต่ได้ลดระดับเหลือแค่เป็นเพลงที่ "มืดลง" แทน ในเนื้อเพลงเป็นการบอกเล่าอัตชีวประวัติเล่าถึงความเข้มแข็งและการยืนหยัดด้วยตนเอง

title: เคที เพร์รี

text: อัลบั้ม วิตนิสส์ วางจำหน่ายในวันที่ 9 มิถุนายน ค.ศ. 2017 ได้รับคำวิจารณ์ผสมกัน[200] และเปิดตัวที่อันดับหนึ่งในสหรัฐ[201] หลังออกอัลบัม เพร์รีถ่ายทอดสดตนเองบนยูทูบในวันที่วางจำหน่ายในชื่อรายการเคที เพร์รี ไลฟ์: วิตนิสส์เวิลด์ไวด์ จนถึงวันที่ 12 มิถุนายน[202] รายการสดมีผู้ชมมากกว่า 49 ล้านคนจาก 190 ประเทศ[203] เพร์รีออกทัวร์คอนเสิร์ตชื่อ วิตนิสส์: เดอะทัวร์ เริ่มตั้งแต่เดือนกันยายน ค.ศ. 2017 ถึงสิงหาคม ค.ศ. 2018[204] ในวันที่ 15 มิถุนายน แคลวิน แฮร์ริสออกเพลง "ฟีลส์" ซึ่งเพร์รีร้องรับเชิญ ร่วมกับบิกฌอน และฟาร์เรลล์ วิลเลียมส์ จากอัลบั้ม ฟังก์เวฟเบาน์ซิส วอลยุม 1[205] เพลงขึ้นอันดับหนึ่งในสหราชอาณาจักร เป็นเพลงอันดับหนึ่งเพลงที่ห้าของเพร์รีในประเทศนั้น[206]

title: เคที เพร์รี

text: นอกเหนือจากงานเพลง เธอรับบทเป็นตนเองในภาพยนตร์เรื่อง ซูแลนเดอร์ 2 ออกฉายในเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 2016[207][208] ในเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 2017 เพร์รีออกสินค้ารองเท้าในชื่อ "เคที เพร์รี คอลเลกชันส์"[209] เดือนสิงหาคม เธอเป็นพิธีกรในงานประกาศรางวัลเอ็มทีวีวิดีโอมิวสิกอะวอดส์ 2017[210] เธอเซ็นสัญญารับเงินเดือน 25 ล้านดอลลาร์สหรัฐสำหรับตำแหน่งกรรมการตัดสินในรายการอเมริกันไอดอลซีซันใหม่ ออกอากาศทางช่องเอบีซี เริ่มออกอากาศในเดือนมีนาคม ค.ศ. 2018[211][212]

title: เคที เพร์รี

text: นอกจากงานดนตรี เพร์รีได้กลับมารับบทสเมิร์ฟเฟตต์ ในภาพยนตร์ เดอะสเมิฟส์ 2 ออกมาในวันที่ 31 กรกฎาคม ค.ศ. 2013[176] เช่นเดียวกับภาคก่อนหน้า ภาพยนตร์ประสบความสำเร็จด้านรายได้[177] แม้ว่าจะได้รับคำวิจารณ์แตกต่างกันไป[178] ในเดือนมีนาคม ค.ศ. 2014 เธอเป็นแขกรับเชิญรับบทเป็นตนเองในรายการโครลโชว์ ตอน "Blisteritos Presents Dad Academy Graduation Congraduritos Red Carpet Viewing Party"[179] น้ำหอมตัวที่สามชื่อ คิลเลอร์ควีน ออกมาในเดือนสิงหาคม ค.ศ. 2013 ผ่านทางบริษัทโคตี (Coty, inc.)[180] ในเดือนมกราคม ค.ศ. 2014 เธอเป็นภัณฑารักษ์รับเชิญให้มาดอนน่าในโครงการริเริ่ม อาร์ตฟอร์ฟรีดอม[181] ในเดือนมีนาคม ค.ศ. 2015 เธอปรากฏตัวในภาพยนตร์สารคดีเรื่องแบรนด์: อะเซกันด์คัมมิง สารคดีที่ติดตามการเปลี่ยนแปลงจากงานแสดงตลกไปเป็นนักกิจกรรมของอดีตสามี รัสเซลล์ แบรนด์ และออกภาพยนตร์คอนเสิร์ตเรื่อง เคที เพร์รี: เดอะพริสมาติกเวิลด์ทัวร์ ออกอากาศทางช่องอีพิกซ์ เกิดขึ้นในระหว่างการทัวร์คอนเสิร์ตชื่อเดียวกัน[123] เพร์รีแสดงรับเชิญในมิวสิกวิดีโอเพลง "บิตช์ไอม์มาดอนน่า" ของมาดอนน่าเดือนมิถุนายน ค.ศ. 2015[182] ในเดือนต่อมา เธอออกน้ำหอมอีกรุ่นหนึ่งกับบริษัทโคตี ในชื่อ แมดโพชัน[183] ในเดือนกันยายน ค.ศ. 2015 ภาพยนตร์สารคดีเรื่อง เคที เพร์รี: เมกกิงออฟเดอะเปปซีซูเปอร์โบวล์ฮาล์ฟไทม์โชว์ ออกฉายหลังจากเพร์รีเตรียมตัวแสดงในงานซูเปอร์โบวล์[184] และเจเรมี สก็อตต์: เดอะพีเพิลส์ดีไซเนอร์ ที่เล่าเรื่องชีวิตและอาชีพนักออกแบบของเจเรมี สก็อตต์[185] เพร์รีออกโปรแกรมประยุกต์ชื่อ เคทีเพร์รีป็อป ในเดือนธันวาคม ค.ศ. 2015 ผ่านตัวแทนจำหน่าย กลูโมไบล์ ซึ่งตัวละครของเธอทำให้ผู้เล่นกลายเป็นนักดนตรีชื่อดัง[186] เธออธิบายถึงโปรแกรมนี้ว่าเป็น "โลกที่สนุกและมีสีสันสดใสที่สุดที่ช่วยนำทางสู่ฝันทางดนตรีของคุณ"[187]

title: เคที เพร์รี

text: เดอะสเมิฟส์ (2011) เคที เพร์รี: พาร์ตออฟมี (2012) เดอะสเมิฟส์ 2 (2013) แบรนด์: อะเซกันด์คัมมิง (2015) เคที เพร์รี: เดอะพริสมาติกเวิลด์ทัวร์ (2015) เคที เพร์รี: เมกกิงออฟเดอะเปปซีซูเปอร์โบวล์ฮาล์ฟไทม์โชว์ (2015) เจเรมี สก็อตต์: เดอะพีเพิลส์ดีไซเนอร์ (2015) ซูแลนเดอร์ 2 (2016)

title: เมียว! โดย เคที เพร์รี

text: หลังจากน้ำหอมตัวแรกประสบความสำเร็จ เพร์รีตัดสินใจร่วมกับจีแกนติกเฟอร์ฟูมส์ออกแบบน้ำหอมตัวที่สอง เธอกล่าวว่า "มันเป็นน้ำหอมน้องสาว สำหรับฉันแล้ว เพอร์มีกลิ่นไปทางดอกไม้ และเมียวจะหอมกว่า อาจเป็นเพราะแคลิฟอร์เนียดรีมส์ทัวร์เป็นดั่งโลกของของหวาน เพราะสิ่งที่ฉันเห็นในปีที่แล้วคือกลิ่นหอมอย่างขนมสายไหม หรือกลิ่นเปปเปอร์มินต์ หรือลูกอมกัมมีแบส์จำนวนมหาศาล" เพร์รีพูดถึงกลิ่นหอมนี้ว่าเป็นกลิ่นที่ "กินได้"

title: เคที เพร์รี: พาร์ตออฟมี

text: เคที เพร์รี: พาร์ตออฟมี () เป็นภาพยนตร์สารคดีอัตชีวประวัติ 3 มิติของเคที เพร์รี กำกับโดยแดน คัตฟอร์ธ และเจน ลิปซิดซ์ ออกฉายในสหรัฐอเมริกา แคนาดา สหราชอาณาจักร และไอร์แลนด์ในวันที่ 5 กรกฎาคม ค.ศ. 2012

title: เคที เพร์รี

text: ขณะที่แนวเพลงเพร์รีจะเป็นแนวป็อป ร็อก และดิสโก้ แต่ "เคที ฮัดสัน" จะร้องแค่แนวกอสเปล อัลบั้ม<i data-parsoid='{"dsr":[94521,94540,2,2]}'>วันออฟเดอะบอยส์ และ ทีนเอจดรีม มีเนื้อหาเกี่ยวกับเพศและความรัก อัลบั้ม วันออฟเดอะบอยส์ เป็นงานเพลงแนวป็อปร็อก ขณะที่อัลบั้ม ทีนเอจดรีม จะมีแนวดิสโก้เพิ่มเข้ามาด้วย[229][230] อัลบั้มที่สี่ ปริซึม เป็นดนตรีแนวแดนซ์และป็อปอย่างเห็นได้ชัด ในด้านเนื้อเพลง อัลบั้ม ปริซึม บอกเล่าเรื่องราวเกี่ยวกับความสัมพันธ์ การไตร่ตรองตนเอง และชีวิตประจำวัน[231] เพลงของเธอหลายเพลง โดยเฉพาะในอัลบั้ม ทีนเอจดรีม สะท้อนถึงความรักระหว่างวัยรุ่น นิตยสาร W บรรยายถึงการประชดประชันเรื่องเพศในอัลบั้มว่าเป็น "เมโลดีที่น่าจดจำอย่างไม่อาจต้านทานได้" (irresistible hook-laden melodies)[30] เนื้อหาเพลงแบบให้อำนาจตนเองเป็นเนื้อหาหลักในเพลงของเพร์รี[232]

title: เคที เพร์รี

text: ในเดือนธันวาคม ค.ศ. 2010 เพร์รีแสดงเป็นแฟนสาวของ Moe Szyslak ในฉากแสดงสดฉากหนึ่งของเดอะซิมป์สัน ตอนพิเศษช่วงคริสต์มาสในตอน "The Fight Before Christmas"[115][116] ในเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 2011 เธอเป็นนักแสดงรับเชิญในละครฮาวไอเม็ตยัวร์มาเธอร์ ตอน "Oh Honey" แสดงเป็นผู้หญิงชื่อ ฮันนี[117] บทบาทนี้ทำให้เธอได้รับรางวัลพีเพิลส์ชอยซ์อะวอดส์ สาขาดารารับเชิญโทรทัศน์ยอดนิยม (Favorite TV Guest Star) ในเดือนมกราคม ค.ศ. 2012[118] เธอปรากฏในภาพยนตร์ครั้งแรกในภาพยนตร์การ์ตูนแนวครอบครัวเรื่อง เดอะสเมิฟส์ รับบทเป็น สเมิร์ฟเฟตต์ ในวันที่ 29 กรกฎาคม ค.ศ. 2011 ภาพยนตร์ประสบความสำเร็จทั่วโลก[119] ขณะที่นักวิจารณ์ให้ความเห็นด้านลบ[120] เธอยังเป็นพิธีกรในรายการ แซตเทอร์เดย์ไนต์ไลฟ์ ในวันที่ 10 ธันวาคม ค.ศ. 2011 ร่วมกับโรบิน ที่เป็นแขกรับเชิญ จากงานพิธีกรดังกล่าว เพร์รีได้รับคำชมจากนักวิจารณ์ที่ยกย่องถึงจังหวะการแสดงมุกตลกและซีรีส์เรื่องสั้นที่เธอแสดงร่วมกับแอนดี้ แซมเบิร์ก[121] ในเดือนมีนาคม ค.ศ. 2012 เธอแสดงรับเชิญในซีรีส์เรื่องเรซิงโฮป รับบทเป็นผู้คุมนักโทษชื่อ ริกกี ในตอน "Single White Female Role Model" ในวันที่ 5 กรกฎาคม ค.ศ. 2012 เพร์รีได้ออกผลงานภาพยนตร์อัตชีวประวัติในชื่อ เคที เพร์รี: พาร์ตออฟมี ผ่านทางพาราเมาต์พิกเจอส์[122][123] ภาพยนตร์ได้รับคำวิจารณ์ที่ดี[124]และทำรายได้บนบ็อกซ์ออฟฟิศได้ US$30 ล้าน ทั่วโลก[125]

title: คิลเลอร์ควีน โดย เคที เพร์รี

text: คิลเลอร์ควีน โดย เคที เพร์รี () เป็นน้ำหอมที่สร้างโดยนักร้องชาวอเมริกัน เคที เพร์รี และบริษัทโคตี น้ำหอมออกจำหน่ายใน ค.ศ. 2013 ตามหลังน้ำหอมสองตัวแรก เพอร์ และเมียว! โดย เคที เพร์รี|เมียว! น้ำหอมบรรจุในกล่องสีแดง ฝาเปิดสีทอง และขวดรูปร่างคล้ายทับทิมสีแดง

title: เคที เพร์รี

text: เพร์รีได้รับรางวัลและได้เสนอเข้าชิงรางวัลมากมาย และได้บันทึกในบันทึกสถิติโลกกินเนสส์ 4 หัวข้อ และได้อยู่ในรายชื่อ "สตรีที่มีรายได้สูงสุดด้านดนตรี" (2011–16) จัดโดยนิตยสารฟอบส์ เธอเป็นหนึ่งในศิลปินที่ทำยอดขายได้ดีที่สุดตลอดกาล โดยขายได้ 100 ล้านหน่วยทั่วโลกตลอดการเป็นนักร้อง ในเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 2012 เธอออกภาพยนตร์สารคดีชีวประวัติแบบ 3 มิติเรื่อง เคที เพร์รี: พาร์ตออฟมี และพากย์เสียงให้ตัวละคร สเมิร์ฟเฟตต์ ในภาพยนตร์เรื่อง เดอะสเมิฟส์ (2011) และ เดอะสเมิฟส์ 2 (2013)

title: เคที เพร์รี

text: เพร์รีกล่าวถึงอลานิส มอริสเซตต์ และอัลบั้ม แจกกิดลิตเทิลพิลล์ (ค.ศ. 1995) ว่าเป็นอีกหนึ่งอัลบั้มที่เป็นแรงบันดาลใจที่สำคัญต่องานดนตรีของเธอ และมักจะได้ทำงานร่วมกับเกล็น แบลลาร์ด ซึ่งเคยทำงานกับมอริสเซตต์บ่อยครั้ง เพร์รีกล่าวว่า "อัลบั้ม<i data-parsoid='{"dsr":[89051,89073,2,2]}'>แจกกิดลิตเทิลพิลล์ เป็นอัลบั้มเพลงผู้หญิงที่สมบูรณ์แบบที่สุดเท่าที่เคยทำมา มันมีเพลงที่แต่งไว้สำหรับทุกคน และเพลงทุกเพลงก็เกี่ยวกับฉันทั้งหมดด้วย เพลงเหล่านั้นยังคงอยู่เป็นนิรันดร์ตลอดมา" นอกจากนี้ เพร์รียังได้รับอิทธิพลจากอัลบั้ม เฟลมมิงเรด ของแพตตี กริฟฟิน และอัลบั้ม 10 เซนต์วิงส์ ของโจนาธา บรู๊ก[218] เพร์รีใฝ่ฝันอยากจะเป็นอย่างคาโรล คิง, บอนนีย์ เรตต์ และโจนี มิตเชลล์ และตั้งใจจะเป็น "มากกว่าโจนี มิตเชลล์" โดยจะออกเพลงแนวโฟล์กและอะคูสติก[219] ภาพยนตร์อัตชีวประวัติของเพร์รีเรื่อง เคที เพร์รี: พาร์ตออฟมี มีอิทธิพลมาจากภาพยนตร์เรื่อง มาดอนน่า: ทรูธออร์แดร์ เธอยกย่องความสามารถของมาดอนน่าในการนำเสนอตัวเองในรูปแบบใหม่ได้ และกล่าวว่า "ฉันอยากจะค่อย ๆ พัฒนาตนเองให้เหมือนกับมาดอนน่า"[220] และให้เครดิตว่ามาดอนน่าเป็นแรงบันดาลใจให้เธอทำอัลบั้ม ปริซึม "มืดมน"กว่าอัลบั้มก่อนหน้า


query: ความกลัวในสมอง เกิดขึ้นที่สมองส่วนไหน?

title: การประมวลผลให้เป็นความกลัวในสมอง

text: มีการทดลองที่ได้ทำแล้วหลายอย่างเพื่อจะสืบหาว่า สมองแปลผลจากสิ่งเร้าได้อย่างไร และสัตว์มี การตอบสนองประกอบด้วยความกลัว</i>ที่เกิดขึ้นได้อย่างไร จริง ๆ แล้ว ความรู้สึกหวาดกลัว เป็นสิ่งที่กำหนดไว้กระทั่งในยีนของมนุษย์ เพราะความกลัวนั้นจำเป็นต่อการมีชีวิตรอดอยู่ได้ของแต่ละคน นอกจากนั้นแล้ว นักวิจัยยังพบว่า ความกลัวก่อร่างสร้างตัวอย่างไม่ได้อยู่ใต้อำนาจจิตใจ และเขตสมองชื่อว่า อะมิกดะลา มีบทบาทในการปรับสภาวะให้เกิดความกลัว (fear conditioning)

title: ความกลัว

text: ความกลัว เป็นอารมณ์ที่เกิดจากการรับรู้ภัยคุกคามของสิ่งมีชีวิต ซึ่งเป็นสาเหตุให้เกิดการเปลี่ยนแปลงทางสมองและการทำงานของอวัยวะ และการเปลี่ยนแปลงพฤติกรรมในที่สุด เช่น การวิ่งหนี การหลบซ่อน หรือการช็อคจากเหตุการณ์ที่ทำร้ายจิตใจ ความกลัวอาจเป็นการตอบสนองต่อตัวกระตุ้นที่เกิดขึ้นในสถานการณ์ปัจจุบัน หรือในอนาคต ซึ่งรับรู้ว่าเป็นความเสี่ยงต่อสุขภาพหรือชีวิต สถานภาพ อำนาจ ความปลอดภัย หรือความมั่งคั่ง หรือสิ่งมีค่าใด ๆ การตอบสนองความกลัวเกิดขึ้นได้จากการรับรู้อันตรายที่นำไปสู่การเผชิญหน้าหรือการหลบหนีจากภัยคุกคาม ซึ่งในกรณีความกลัวสุดโต่ง อาจทำให้ช็อคหรือชาได้

title: ความจำ

text:
ส่วนของสมองที่ขาดไม่ได้ในการสร้างอารมณ์ก็คืออะมิกดะลา
ซึ่งเปิดโอกาสให้ฮอร์โมนความเครียดสามารถเพิ่มกำลังของการสื่อสารระหว่างนิวรอนต่าง ๆ
คือ สารเคมี cortisone และอะดรีนาลีนจะเกิดการปล่อยในสมองเมื่อเกิดการทำงานในอะมิกดะลาไม่ว่าจะเป็นเพราะความตื่นเต้นทั้งทางบวกหรือทางลบ
วิธีที่ได้ผลที่สุดในการเริ่มการทำงานของอะมิกดะลาก็คือความกลัว เพราะความกลัวเป็นกลไกป้องกันตนเองที่มีอยู่ตามสัญชาตญาณ เป็นสิ่งที่มีกำลังจึงทำให้จำเหตุการณ์ต่าง ๆ ได้ง่าย
แต่ว่า บางครั้งความรู้สึกอาจจะมีอย่างท่วมท้น
ซึ่งทำให้ความจำแม้คลุมเครือแต่ก็ยังรู้สึกเหมือนชัด หรือว่าอาจจะทำให้คิดถึงบ่อย ๆ และมีความชัดเจนอย่างยิ่ง
การค้นพบเช่นนี้ได้นำไปสู่การพัฒนายาเพื่อช่วยความผิดปกติที่เกิดหลังความเครียดที่สะเทือนใจ (PTSD)
เมื่อเราอยู่ในภาวะที่เกิดอารมณ์สูง เหตุการณ์ต่าง ๆ อาจจะทำให้เกิดความจำที่มีกำลังและทำให้คิดถึงบ่อย ๆ โดยที่ไม่ต้องการ ทำให้กลายเป็นปัญหาอย่างหนึ่งในชีวิตเป็นเวลาหลาย ๆ ปี

title: อะมิกดะลา

text:
อะมิกดะลาในสมองซีกซ้ายและซีกขวามีการทำงานแตกต่างกัน ในงานวิจัยหนึ่ง การกระตุ้นอะมิกดะลาซีกขวาด้วยไฟฟ้าก่อให้เกิดอารมณ์เชิงลบ โดยเฉพาะความหวาดกลัวและความเสียใจ ส่วนการกระตุ้นอะมิกดะลาซีกซ้ายก่อให้เกิดอารมณ์ความรู้สึกที่น่าปรารถนา เช่นความสุขใจ หรือที่ไม่น่าปรารถนา เช่นความกลัว ความวิตกกังวล และความเสียใจ
หลักฐานอื่น ๆ ยังบอกเป็นนัยว่า อะมิกดะลาซีกซ้ายมีบทบาทในระบบรางวัล (reward system) ของสมอง

title: เซจิ โองาวะ

text: เซจิ โองาวะ (, เกิด 19 มกราคม 2477) เป็นนักค้นคว้าชาวญี่ปุ่น ที่รู้จักกันว่าเป็นผู้ค้นพบเทคนิคที่ใช้ใน fMRI (Functional Magnetic Resonance Imaging) ผู้ได้รับการนับถือว่า เป็นบิดาของการสร้างภาพสมองโดยกิจยุคสมัยใหม่ ผู้ได้ชี้ว่า ความเปลี่ยนแปลงของระดับออกซิเจนในโลหิต ก่อให้เกิดการเปลี่ยนแปลงในการสร้างภาพด้วยเรโซแนนซ์แม่เหล็ก จึงทำให้สามารถสร้างแผนภาพของโลหิต และเพราะเหตุนั้น ของเขตในสมองที่กำลังทำงาน แผนภาพนี้ส่องให้เห็นว่า เซลล์ประสาทกลุ่มไหนในสมองตอบสนองด้วยสัญญาณเคมีไฟฟ้า ในการทำงานของจิตใจ ดร. โองาวะ เป็นนักวิทยาศาสคร์คนแรกที่แสดงว่า การสร้างภาพสมองโดยกิจ ขึ้นอยู่กับสถานะออกซิเจนของโลหิตที่เรียกว่า ผลอาศัยระดับออกซิเจนในเลือด (Blood-oxygen-level dependent effect หรือ BOLD effect) วิธีนี้ต่อมาจึงเรียกว่า ค่าความต่างโบลด์ (BOLD contrast) fMRI ได้ถูกใช้เพื่อทำแผนผังของเขตสายตา เขตการได้ยิน เขตประสาทรับรู้ความรู้สึกในสมอง และเขตอื่น ๆ ที่มีหน้าที่ระดับสูงยิ่ง ๆ ขึ้นไป เช่นเขตที่รับรู้อารมณ์

title: ภาวะไม่รู้ใบหน้า

text: ภาวะบอดใบหน้าที่เกิดขึ้นภายหลัง สามารถเกิดขึ้นได้เพราะความเสียหายทางประสาท ที่มีเหตุเกี่ยวเนื่องกับโรคหลอดเลือดสมองหลายๆ อย่าง รวมทั้งเนื้อตายเพราะหลอดเลือดในสมองด้านหลัง (posterior cerebral artery infarct) และการตกเลือดในด้านล่างด้านใน (infero-medial) ของรอยต่อสมองกลีบขมับและสมองกลีบท้ายทอย (temporo-occipital junction) เหตุเหล่านี้สามารถเกิดขึ้นทั้งสองซีกสมอง หรือเพียงสมองซีกเดียวก็ได้ แต่ถ้าเกิดที่ซีกสมองเดียว ก็มักจะเกิดขึ้นในซีกขวาเกือบทุกกรณี[3] ภาวะบอดใบหน้าที่เกิดขึ้นภายหลัง สามารถเกิดขึ้นได้เพราะความเสียหายทางประสาท ที่มีเหตุเกี่ยวเนื่องกับโรคหลอดเลือดสมองหลายๆ อย่าง รวมทั้งเนื้อตายเพราะหลอดเลือดในสมองด้านหลัง (posterior cerebral artery infarct) และการตกเลือดในด้านล่างด้านใน (infero-medial) ของรอยต่อสมองกลีบขมับและสมองกลีบท้ายทอย (temporo-occipital junction) เหตุเหล่านี้สามารถเกิดขึ้นทั้งสองซีกสมอง หรือเพียงสมองซีกเดียวก็ได้ แต่ถ้าเกิดที่ซีกสมองเดียว ก็มักจะเกิดขึ้นในซีกขวาเกือบทุกกรณี[3]

title: ศีรษะมาร

text: "วิฬารี" ลูกพี่ลูกน้องของปิลันธากลับมาจากต่างประเทศพร้อมคู่หมั้น "สักการ” ปิลันธาเมื่อเห็นสักการก็นึกรักและท้าทายมาก เธอทำการทดลองต่อศีรษะกับร่างหญิงสาวจนสำเร็จแต่แล้วน้ำกรดก็หกรดตัวเธอ จนเธอเหลือแค่ก้อนสมองที่มีพลังจิตเท่านั้น ก้อนสมองนั้นลอยไปลอยมาได้และไปดูดเลือดคนมาเลี้ยงสมองได้อีกด้วย เธอคิดที่จะนำร่างของวิฬารีมาใช้ทำการทดลอง แต่ในอีกใจหนึ่งเธออยากเป็นคนรักของสักการ ก้อนสมองทำร้ายวิฬารีจนเกือบตาย สักการเข้ามาช่วยไว้ และยืนยันว่าจะขอกอดศพของวิฬารีดีกว่าจะต้องเอาสมองของคนอื่นมาใส่ในร่างวิฬารี สุดท้ายแล้วเจ้าก้อนสมองลอยได้นั้นถูกทำลายแต่ทว่าดวงจิตของปิลันธายังคงอยู่ในห้องทดลองแห่งนั้นไม่เคยไปไหน

title: โรควิตกกังวลไปทั่ว

text: งานศึกษาปี 2552 แสดงว่า GAD สัมพันธ์กับการทำหน้าที่ผิดปกติของอะมิกดะลาในการประมวลความกลัวและความวิตกกังวล[22] คือ ข้อมูลประสาทสัมผัสจะเข้าสู่อะมิกดะลาผ่านนิวเคลียส basolateral complex (รวมทั้ง lateral, basal และ accessory basal nuclei) โดย basolateral complex มีหน้าที่ประมวลความทรงจำเกี่ยวกับความกลัวสัมพันธ์กับประสาทสัมผัส และสื่อความอันตรายของข้อมูลไปยังระบบที่ประมวลความจำและประสาทสัมผัสอื่น ๆ ในสมอง เช่น medial prefrontal cortex และคอร์เทกซ์ประสาทสัมผัส (sensory cortices) ต่าง ๆ เขตสำคัญอีกเขตหนึ่งก็คือ central nucleus ของอะมิกดะลาที่อยู่ข้าง ๆ เป็นตัวควบคุมการตอบสนองโดยความกลัวของสัตว์แต่ละสปีชีส์ ๆ ผ่านการเชื่อมต่อทางก้านสมอง ไฮโปทาลามัส และสมองน้อย

title: อะมิกดะลา

text:
มีกรณีคนไข้ที่มีรอยโรคในอะมิกดะลาทั้งสองซีกสมอง เนื่องจากเหตุพันธุกรรมที่เรียกว่า Urbach-Wiethe disease
คนไข้เช่นนี้ไม่มีพฤติกรรมที่ประกอบด้วยความหวาดกลัว ข้อมูลนี้สนับสนุนผลสรุปที่กล่าวว่า "อะมิกดะลาเป็นส่วนที่ขาดไม่ได้ในการก่อให้เกิดความกลัว"

title: ความรู้สึก

text: ยกตัวอย่างเช่นความรู้สึกกลัว แปลอย่างกว้างๆ ความกลัวเป็นการคาดการณ์ถึงอันตรายหรือความเจ็บปวด ความกลัวเพิ่มสารเคมีในสมองเช่น adrenalin และ cortisol ความกลัวนั้นมีประโยชน์ เพราะมันเกิดจากสิ่งรอบกายซึ่งบ่งบอกถึงความเสี่ยงต่ออันตรายหรือ การประเชิญกับอันตรายโดยตรง ถึงกระนั้นก็ดี บางครั้งในสถานการณ์ที่ไม่มีภัย ความนึกคิด จิตใต้สำนึก และ จินตนาการ ก็สามารถก็ให้เกิดความกลัวได้

title: การปรับภาวะให้เกิดความกลัว

text:
โจเซ็ฟ เลอดูซ์ นักประสาทวิทยาศาสตร์ชาวอเมริกัน พบวิถีประสาทสองทางในอะมิกดะลาในสมองของหนูทดลองที่ทำการทดลองโดยการปรับภาวะให้เกิดความกลัวและโดยทำรอยโรค
เลอดูซ์เรียกวิถีประสาทเหล่านั้นว่า ทางบน (high road) และทางล่าง (low road)
ทางล่างเป็นวิถีประสาทที่ส่งสัญญาณจากตัวกระตุ้นไปยังทาลามัส ต่อจากนั้นไปยังอะมิกดะลาซึ่งเริ่มการตอบสนองด้วยความกลัวในร่างกาย
ลำดับการทำงานนี้เกิดขึ้นนอกอำนาจจิตใจไม่ประกอบด้วยการรับรู้ตัวกระตุ้น (เช่นสัตว์ยังไม่ทันมีความรู้สึกว่าเห็นตัวกระตุ้น แต่ก็เกิดความกลัวแล้ว) นึ่เป็นทางประสาทที่เร็วที่สุดที่จะให้เกิดการตอบสนองทางกาย
แต่ว่า ทางบนนั้นก็เริ่มทำงานไปพร้อม ๆ กันกับทางล่าง
แต่ว่าเป็นทางที่ช้ากว่าซึ่งเกี่ยวข้องกับเปลือกสมองเขตต่าง ๆ ที่ในที่สุดนำไปสู่การรับรู้ว่าตัวกระตุ้น (ที่ทำให้เกิดความกลัว) นั้นคืออะไร
ทางล่างเป็นระบบใต้เปลือกสมอง (subcortical) เท่านั้น ดังนั้น เป็นทางที่พิจารณาว่าเป็นกลไกการป้องกันตัวแบบดั้งเดิมที่ไม่ซับซ้อน และมีอยู่ตามลำพังในสัตว์ที่มีวิวัฒนาการที่ต่ำกว่า ที่ยังไม่มีการพัฒนาส่วนที่ซับซ้อนกว่าของสมอง
ส่วนในสัตว์ที่มีวิวัฒนาการที่สูงกว่า ทั้งทางบนทางล่างทำงานไปพร้อม ๆ กันเพื่อก่อให้เกิดทั้งการตอบสนองด้วยความกลัวและทั้งข้อมูลป้อนกลับคือการรับรู้ตัวกระตุ้นที่ทำให้เกิดความกลัว

title: การปรับภาวะให้เกิดความกลัว

text:
การปรับภาวะให้เกิดความกลัวเชื่อกันว่า อาศัยเขตในสมองที่เรียกว่า อะมิกดะลา (amygdala)
การตัดออกหรือการยับยั้งการทำงานของอะมิกดะลาสามารถยับยั้งทั้งการเรียนรู้และการแสดงออกของความกลัว
การปรับภาวะให้เกิดความกลัวบางประเภท (แบบ contextual และ trace) ก็อาศัยเขตฮิปโปแคมปัสด้วย ซึ่งเป็นเขตสมองเชื่อกันว่ารับพลังประสาทนำเข้าจากอะมิกดะลาและประสานสัญญาณนั้นกับข้อมูลประสบการณ์ที่เคยมีมาก่อนที่ทำให้ตัวกระตุ้นนั้นมีความหมาย

title: การประมวลผลให้เป็นความกลัวในสมอง

text: สมมุติฐานนี้ให้คำอธิบายเป็นที่พอใจเกี่ยวกับความเป็นไปของกระบวนการของการเรียนรู้แบบสัมพันธ์ง่าย ๆ เช่นในการปรับสภาวะให้เกิดความกลัว (fear conditioning) คือ ทฤษฎีนี้สามารถใช้อธิบายการปรับสภาวะให้เกิดความกลัวว่า เมื่อมีการกระตุ้นวงจรประสาทด้วยตัวกระตุ้นมีเงื่อนไข (conditioned stimuli[1]) และตัวกระตุ้นไร้เงื่อนไข (unconditioned stimuli[1]) พร้อม ๆ กัน และตัวกระตุ้นไร้เงื่อนไขนั้นมีผลให้เกิดความกลัวโดยธรรมชาติคือก่อให้เกิดการลดขั้ว (depolarization) ที่มีกำลังในอะมิกดะลาด้านข้าง ความเป็นไปอย่างนี้ทำให้เกิดความเปลี่ยนแปลงในไซแนปส์ที่เชื่อมต่อกันระหว่างวงจรประสาทที่แปลผลตัวกระตุ้นมีเงื่อนไข กับอะมิกดะลาด้านข้าง จนในที่สุด การกระตุ้นวงจรประสาทด้วยตัวกระตุ้นมีเงื่อนไข ก็ส่งผลให้มีการตอบสนองในอะมิกดะลาด้านข้างซึ่งตอนแรกตอบสนองต่อตัวกระตุ้นไร้เงื่อนไขเท่านั้น ส่งผลให้เกิดความกลัวเนื่องมาจากตัวกระตุ้นมีเงื่อนไข[4]

title: การสร้างภาพประสาท

text: เทคนิคที่เรียกว่าการถ่ายภาพรังสีส่วนตัดอาศัยคอมพิวเตอร์ (Computed tomography ตัวย่อ CT) หรือ Computed Axial Tomography (CAT) ใช้ชุดภาพเอกซ์เรย์ของศีรษะที่ถ่ายจากมุมต่าง ๆ ปกติใช้เพื่อดูความบาดเจ็บในสมองอย่างเร็ว ๆ CT ใช้โปรแกรมคอมพิวเตอร์เพื่อคำนวณเลขโดยปริพันธ์ (คือ inverse Radon transform) ของข้อมูลที่ได้ทางเอกซ์เรย์เพื่อประมาณว่า ปริมาตรเล็ก ๆ ในสมองดูดซึมแสงเอกซ์เรย์แค่ไหน แล้วก็จะแสดงข้อมูลเป็นชุดภาพตัดขวางของสมอง[11]

title: การประมวลผลให้เป็นความกลัวในสมอง

text: มีงานวิจัยจำนวนมากเกี่ยวกับตัวกระตุ้นมีเงื่อนไข (conditioned stimuli[1]) ที่มีการจับคู่ตัวกระตุ้นที่เป็นกลาง ๆ เช่นไฟที่โพลงวาบขึ้นมา กับตัวกระตุ้นไร้เงื่อนไข (unconditioned stimuli[1]) ที่ทำให้เกิดความกลัว เช่นถูกไฟดูด ในการทดลองกับหนู ผลที่ต้องการในการจับคู่อย่างนี้ก็คือ เพื่อให้ตัวกระตุ้นที่เป็นกลาง ๆ (คือตัวกระตุ้นมีเงื่อนไข) ก่อให้เกิดการตอบสนองไร้เงื่อนไข คือความกลัว หลังจากการปรับสภาวะโดยวิธีนี้ ก็จะให้ตัวกระตุ้นกลาง ๆ กับหนูอีกครั้งหนึ่งเพื่อที่จะดูว่า จะมีการตอบสนองด้วยความกลัวด้วยหรือไม่ แต่เพราะว่า การตอบสนองโดยความกลัวอาจจะรวมถึงพฤติกรรมหลาย ๆ อย่าง ดังนั้น จึงสำคัญที่จะสังเกตว่าหนูแสดงพฤติกรรมใดเมื่อให้ตัวกระตุ้นมีเงื่อนไขแก่หนู[5]

title: การประมวลผลให้เป็นความกลัวในสมอง

text: นอกจากนั้นแล้ว มีการพบว่า ตัวกระตุ้นกลาง ๆ ที่ปรากฏทางตา เพิ่มความรู้สึกกลัวหรือความรู้สึกไม่แน่ใจที่เกิดขึ้นก่อนเพราะข้อมูลทางประสาทอื่นเช่นทางหู[27] จากงานวิจัยของเลอดูซ์ พบว่า ทาลามัสเขตได้ยินไม่ได้ส่งตัวกระตุ้นคือเสียงโดยตรงไปยังนิวเคลียสกลางของอะมิกดะลา[22]

title: ชาน

text: ชานมีลักษณะคล้ายแมลง มีขาสิบขาซึ่งคล้ายกับหนวดรยางค์และปากสามปาก ปีกที่ใช้บินมีลักษณะเหมือนแผ่นหนังและมีปีกใหญ่เป็นเกล็ด ขนาดใกล้เคียงกับนกพิราบของโลก ดาวแชกไกซึ่งเป็นบ้านเดิมของชานนั้นเป็นดาวเคราะห์ในระบบสุริยะแฝด โดยชานนั้นเป็นเผ่าพันธุ์ที่มีความเจริญก้าวหน้าและอาศัยอยู่รวมกันในเมืองขนาดใหญ่ ชานมีสมองหกส่วนและสามารถคิดเรื่องต่างๆได้สามเรื่องในเวลาเดียวกัน เนื่องจากคลื่นแม่เหล็กไฟฟ้าของดวงอาทิตย์นั้นมีผลกับเมแทบอลิซึมของชาน ชานจึงกลัวแสงอาทิตย์อย่างมาก ชานมีความสามารถพิเศษในการฝังตัวผ่านกะโหลกศีรษะและสมองของสิ่งมีชีวิตได้ เมื่อทำการฝังตัวเสร็จแล้ว ชานก็จะใช้โทรจิตทำการควบคุมร่างนั้นได้ ยิ่งชานฝังตัวอยู่นานแค่ไหนก็จะยิ่งทำการควบคุมร่างได้มากขึ้นเท่านั้น โดยในตอนแรกจะทำได้เพียงดลใจแต่ในที่สุดก็จะสามารถควบคุมได้เหมือนเป็นหุ่นเชิด

title: การประมวลผลให้เป็นความกลัวในสมอง

text: แม้ว่า อะมิกดะลาจะมีบทบาทสำคัญในการรู้จำความกลัว งานวิจัยต่อ ๆ มากลับแสดงว่า มีวิถีประสาทอื่น ๆ ที่สามารถรับรองการเรียนรู้ให้เกิดความกลัวแม้ว่าจะปราศจากอะมิกดะลาที่ใช้การได้[25] นอกจากนั้น งานวิจัยโดยแอนดี้ คาซามา ยังแสดงด้วยว่า แม้ว่าอะมิกดะลาจะมีความเสียหาย แต่เป็นไปได้ที่คนไข้จะสามารถแยกแยะตัวกระตุ้นที่เป็นตัวช่วยอย่างอื่น ๆ ที่บอกถึงความปลอดภัยหรืออันตราย[26]

title: นวม

text: นวมชกมวยยังเป็นที่ถกเถียงกันว่าช่วยป้องกันอาการบาดเจ็บของนักกีฬาได้จริงหรือไม่ แต่โดยทั่วไปเป็นที่ยอมรับกันว่าสามารถลดการบาดเจ็บประเภทแผลแตกจากการถูกชกบริเวณที่มีสันกระดูกได้ดี ช่วยป้องกันดั้งจมูกหักโดยช่วยดูดซับระยะห่างจากสันหมัด อย่างไรก็ตามอาการเลือดกำเดาไหลจากหลอดเลือดฝอยบริเวณปลายจมูกยังคงเกิดได้บ่อยในกรณีถูกนวมต่อยอัดเข้ากลางใบหน้าเป็นการบาดเจ็บที่พบได้บ่อยที่สุดในนักมวยสมัครเล่น นอกจากนี้นวมชกมวยยังอาจช่วยลดการบาดเจ็บบริเวณดวงตาได้ เช่น อาการฉีกขาดของเรติน่าหรืออาการเลือดออกบริเวณเลนส์ตา แม้จะยังมีโอกาสเขียวช้ำบริเวณเบ้าตา สำหรับประเด็นที่เป็นที่ถกเถียงกันมากก็คือผลของนวมชกมวยต่ออาการบาดเจ็บทางสมอง งานวิจัยหลายชิ้นและคำแนะนำจาก British Medical Association ยืนยันว่านวมชกมวยไม่อาจลดอาการบาดเจ็บทางสมองได้และยังอาจส่งผลกระทบรุนแรงมากขึ้นอีกด้วย เนื่องจากนักมวยสามารถออกแรงชกคู่ต่อสู้ได้เต็มที่โดยไม่ต้องกลัวกระดูกมือแตกดังเช่นการต่อสู้ด้วยหมัดเปล่าแบบในอดีต โดยผลต่อการบาดเจ็บทางสมองอาจไม่ปรากฏโดยทันที แต่จะส่งผลในระยะยาวทำให้เกิดโรคหลายชนิดที่มีการเสื่อมของสมองและเนื้อเยื่อเซลล์ประสาท อย่างไรก็ตามงานวิจัยหลายชิ้นก็พบว่านวมชกมวยสามารถลดอัตราตายอย่างเฉียบพลันบนสังเวียนได้เมื่อเทียบกับการต่อสู้ด้วยหมัดเปล่า

title: การประมวลผลให้เป็นความกลัวในสมอง

text: มีหลักฐานว่าความหวาดกลัวมีส่วนทำให้เกิดความเปลี่ยนแปลงทางพฤติกรรม[5] วิธีหนึ่งที่ปรากฏการณ์นี้ได้รับการวิจัยก็โดยใช้การทดลองแบบฉบับแบบสร้างความเครียดซ้ำ ๆ (repeated stress) เป็นฐาน เช่นในงานวิจัยของโรเบิรต์ แคมป์[6] งานวิจัยนี้ เป็นการสืบสวนทฤษฎีว่า การปรับสภาวะให้เกิดความกลัว (fear conditioning) อาจจะเป็นเหตุสำคัญยิ่งในการเปลี่ยนพฤติกรรมของสัตว์ที่เกิดความเครียดแบบซ้ำ ๆ

title: การสร้างภาพประสาท

text: ส่วนการสร้างภาพโดยกิจด้วยเรโซแนนท์แม่เหล็ก (fMRI) และเทคนิค arterial spin labeling (ASL) อาศัยคุณสมบัติพาราแมกเนติกของเฮโมโกลบินที่เติมออกซิเจนหรือขาดออกซิเจนเพื่อแสดงความเปลี่ยนแปลงของการไหลเวียนของเลือดในสมองที่สัมพันธ์กับการทำงานของระบบประสาท ทำให้สามารถสร้างภาพแสดงว่า โครงสร้างทางสมองไหนกำลังทำงานแค่ไหนเมื่อผู้รับการสแกนทำงานต่าง ๆ หรืออยู่เฉย ๆ ตามสมมติฐานการเติมออกซิเจน (oxygenation hypothesis) ความเปลี่ยนแปลงของการใช้ออกซิเจนในเลือดของบริเวณสมองในช่วงที่มีกิจกรรมทางการรู้คิดหรือพฤติกรรม อาจสัมพันธ์กับเซลล์ประสาทในเขตที่สัมพันธ์โดยตรงกับงานที่กำลังทำอยู่ เครื่อง fMRI โดยมากมีที่ให้แสดงภาพ เสียง และความรู้สึกสัมผัสต่าง ๆ แก่คนที่อยู่ในเครื่อง แล้วให้ทำการตอบสนองเช่นกดปุ่มหรือขยับก้านควบคุม และดังนั้น fMRI จึงสามารถใช้แสดงโครงสร้างและกระบวนการทางสมองที่สัมพันธ์กับการรับรู้ ความคิด และการกระทำ

title: สมองของอัลเบิร์ต ไอนสไตน์

text: อคติที่เกิดจากการเลือกตัวอย่างอาจส่งผลกระทบต่อผลที่ถูกตีพิมพ์ ซึ่งแปลว่าผลที่แสดงความแตกต่างระหว่างสมองของไอนสไตน์และสมองของคนปกติ มีแนวโน้มที่จะถูกตีพิมพ์มากกว่า ขณะที่ผลที่แสดงว่าหลายๆส่วนของสมองไอนสไตน์นั้นไม่ได้แตกต่างจากสมองอื่นๆนั้นอาจถูกละเลย นอกจากนี้เวลาทำการทดลอง นักวิจัยยังรู้อยู่ตลอดว่าสมองชิ้นไหนเป็นของไอนสไตน์และสมองชิ้นไหนเป็นกลุ่มควบคุม จึงเกิดความเป็นไปได้ที่จะมีอคติทั้งที่รู้ตัวและไม่รู้ตัว และเป็นอุปสรรคต่อการทดลองแบบอำพราง

title: การประมวลผลให้เป็นความกลัวในสมอง

text: ในกระบวนการปรับสภาวะให้เกิดความกลัว (fear conditioning) วงจรประสาทที่เกี่ยวข้องก็คือ

title: การประมวลผลให้เป็นความกลัวในสมอง

text: ถ้าเข้าใจว่า ความหวาดกลัวเกิดขึ้นได้อย่างไรในบุคคลหนึ่ง ๆ ก็อาจสามารถที่จะรักษาความผิดปกติทางจิตประเภทต่าง ๆ เช่น ความวิตกกังวล โรคกลัว และความผิดปกติที่เกิดหลังความเครียดที่สะเทือนใจได้

title: แผนที่ภูมิลักษณ์

text:
แผนที่ตัวแทนที่สอง (Second-order representation) หรือเรียกว่า field discontinuity map เป็นแผนที่มีระเบียบที่ดูเหมือนว่า มีช่องหรือความไม่ต่อเนื่องกัน (discontinuity) ในลานสายตา (visual field) หรือในเรตินา
แผนที่ในเขตสายตา V2 และคอร์เทกซ์นอกคอร์เทกซ์ลาย (extrastriate cortex) อื่น ๆ (คือเขตคอร์เทกซ์ที่มีระดับสูงกว่า V1) จัดเป็นแผนที่ตัวแทนที่สอง
ระบบการได้ยินเป็นระบบรับความรู้สึกสำหรับการได้ยิน เป็นที่ที่สมองแปลข้อมูลจากความถี่คลื่นเสียง เป็นการรับรู้เสียง
คลื่นเสียงเดินทางเข้าไปในหูผ่านรูหู
ไปถึงแก้วหู เป็นที่ที่มีการถ่ายโอนคลื่นเสียงไปเป็นความสั่นสะเทือน
ซึ่งเดินทางไปตามกระดูกของหูชั้นใน จนถึงอวัยวะรูปหอยโข่ง (cochlea) ในหูชั้นใน
ซึ่งเป็นที่มีการถ่ายโอนความสั่นสะเทือน (คือข้อมูลเสียง) ไปเป็นข้อมูลไฟฟ้า โดยการยิงสัญญาณของเซลล์ขนใน organ of Corti ซึ่งเป็นส่วนของอวัยวะรูปหอยโข่ง
และ organ of Corti ก็ส่งแอกซอนอย่างเป็นระเบียบไปยังโครงสร้างต่าง ๆ ในก้านสมอง คือ cochlear nuclei และ inferior colliculus
ต่อจากนั้น วิถีประสาทก็ดำเนินต่อไปยัง medial geniculate nucleus ในทาลามัส และไปยังคอร์เทกซ์การได้ยินปฐมภูมิ (primary auditory cortex)
จุดที่อยู่ใกล้ ๆ กันบน organ of Corti ซึ่งรองรับเสียงที่มีความถี่ที่เฉพาะเจาะจง มีตัวแทนเป็นนิวรอนที่อยู่ใกล้ ๆ กันในโครงสร้างต่าง ๆ ที่พึ่งกล่าวถึงในระบบประสาทกลาง ระเบียบการส่งสัญญาณเช่นนี้เรียกว่า tonotopy
ระเบียบแบบ tonotopy นี้เริ่มใน cochlear ซึ่งเป็นที่ที่เยื่อ basilar membrane สั่นสะเทือนในตำแหน่งต่าง ๆ กันในด้านยาวขึ้นอยู่กับความถี่เสียง
ถ้า cochlea ที่ขดอยู่คลี่ออก ตำแหน่งของเสียงความถี่สูงจะอยู่ที่ฐาน และตำแหน่งของเสียงความถี่ต่ำจะอยู่ที่ปลาย
การจัดระเบียบแบบนี้ก็พบได้ในคอร์เทกซ์การได้ยิน (auditory cortex) ในสมองกลีบขมับด้วย
ในเขตสมองที่มีการจัดระเบียบแบบนี้ ความถี่เสียงเพิ่มขึ้นตามลำดับจากต่ำไปถึงสูงตามผิวคอร์เทกซ์ แต่ว่าจะเป็นความถี่เดียวกันสำหรับเซลล์ในแนวตั้งฉาก (ที่เรียกว่าคอลัมน์ในคอร์เทกซ์) กับผิวของคอร์เทกซ์
โดยทั่ว ๆ ไปสัตว์หนึ่ง ๆ มีแผนที่ tonotopic อย่างนี้หลายแผนที่กระจายไปตามผิวคอร์เทกซ์
ระบบรับความรู้สึกทางกายประกอบด้วยตัวรับความรู้สึกและศูนย์ประมวลข้อมูลมากมายหลายแบบ เพื่อจะก่อให้เกิดความรู้สึกเกี่ยวกับสัมผัส อุณหภูมิ อากัปกิริยา และโนซิเซ็ปชั่น
ตัวรับความรู้สึกอยู่ที่ทั่วร่างกายรวมทั้งผิวหนัง เนื้อเยื่อบุผิว อวัยวะภายใน กล้ามเนื้อโครงร่าง กระดูก และข้อต่อ
ตัวรับความรู้สึกที่หนัง (cutaneous receptors) ส่งแอกซอนอย่างเป็นระเบียบไปสู่ไขสันหลัง
และจากไขสันหลัง โดยผ่านวิถีประสาทนำเข้าคือ dorsal column-medial lemniscus pathway และ spinothalamic tract ไปยังทาลามัสและคอร์เทกซ์รับความรู้สึกทางกายปฐมภูมิ (primary somatosensory cortex)
และในที่นี้ก็เช่นกัน ที่จุดใกล้ ๆ กันที่ผิวหนังมีนิวรอนที่อยู่ใกล้ ๆ กันในโครงสร้างสมองที่พึ่งกล่าวถึง เป็นตัวแทน ระเบียบการส่งสัญญาณเช่นนี้เรียกว่า somatotopy
แผนผังสามัญที่แสดงแผนที่แบบ somatotopic อย่างหนึ่งเรียกว่า cortical homunculus
ภาพในผังแสดงขนาดของคอร์เทกซ์ที่อุทิศกับเขตความรู้สึกต่าง ๆ ในร่างกายอย่างค่อนข้างจะแม่นยำ
นอกจากนั้นก็ยังแสดงด้วยว่า คอร์เทกซ์ส่วนไหนเป็นตัวแทนของส่วนไหนในร่างกาย

title: การประมวลผลให้เป็นความกลัวในสมอง

text: ความกลัวเกิดขึ้นเนื่องจากตัวกระตุ้นต่าง ๆ กัน และมีกระบวนการทางชีวเคมีดังที่กล่าวไปแล้ว วิลเลียม อาร์เอ็ม และคณะ ศึกษาเรื่องสหสัมพันธ์ทางประสาท (Neural correlate) ของการทำงานร่วมกันระหว่างข้อมูลทางภาษาและข้อมูลทางตา งานวิจัยนั้นตรวจสอบดูว่า ข้อมูลทางภาษาและทางตาทำงานร่วมกันอย่างไรเพื่อก่อให้เกิดอารมณ์ความรู้สึก โดยใช้ปรากฏการณ์สามัญในการถ่ายหนังอย่างหนึ่งว่า การแสดงภาพทางตาที่เป็นกลาง ๆ ปรากฏว่า เพิ่มความรู้สึกกลัวหรือความไม่แน่ใจซึ่งเริ่มขึ้นจากข้อมูลทางประสาทอื่นเช่นทางภาษา ได้มีการใช้หลักการนี้เพื่อเพิ่มความกลัวโดยแสดงตัวกระตุ้นทางตาที่เป็นกลาง ๆ ไอเดียของหลักการก็คือ ข้อมูลทางตาเพิ่มข้อมูลเกี่ยวกับตัวกระตุ้น (ซึ่งในที่นี้คือภาษา) ที่ทำให้เกิดความกลัว โดยทำสิ่งที่เพียงกล่าวไว้ในประโยคคำพูดที่เป็นนามธรรมให้เกิดเป็นรูปธรรมขึ้นมา เชื่อกันว่า การทำงานที่เกิดขึ้นที่ temporal pole ด้านหน้าโดยเฉพาะ ทำหน้าที่เชื่อมข้อมูลความรู้สึกที่มาจากวิถีประสาทหลาย ๆ ทางเช่นข้อมูลทางตาและข้อมูลทางภาษา[28]

title: การประมวลผลให้เป็นความกลัวในสมอง

text: การประมวลผลให้เป็นความกลัวในสมอง (English: Fear processing in the brain) เป็นกระบวนการที่สมองแปลผลจากสิ่งเร้า ไปเป็นพฤติกรรมในสัตว์โดยเป็น "การตอบสนองประกอบด้วยความกลัว (fear response)"

title: ประสาทสัมพันธ์แห่งการรับรู้อารมณ์

text: ประสาทสัมพันธ์แห่งการรับรู้อารมณ์ (English: neural correlates of consciousness, ตัวย่อ NCC) คือเซตที่เล็กที่สุดของปรากฏการณ์ในเซลล์ประสาท และการประกอบกันของเซลล์ประสาทพอที่จะให้เกิดอารมณ์[2]ที่รับรู้ (conscious percept)[3] นักวิทยาศาสตร์ประสาทใช้วิธีการทดลองเป็นหลักเพื่อที่จะค้นพบประสาทสัมพันธ์แห่งการรับรู้อารมณ์ เซตได้รับการกำหนดให้เล็กที่สุดเพราะว่า ถ้าสมองเป็นเพียงธรรมชาติเดียวที่ก่อให้เกิดการรับรู้อารมณ์ สิ่งที่จะต้องสืบหาก็คือ ส่วนไหนของสมองเป็นส่วนสำคัญให้เกิดการรู้อารมณ์

title: การประมวลผลให้เป็นความกลัวในสมอง

text: เนื่องจากว่า วิถีประสาทเหล่านี้ ไปรวมตัวลงที่อะมิกดะลาด้านข้าง และเพราะว่า กระบวน<b data-parsoid='{"dsr":[2224,2264,3,3]}'>การเสริมกำลังการส่งสัญญาณในระยะยาว (long-term potentiation, ตัวย่อ LTP[2]) และสภาพพลาสติกของไซแนปส์ที่เพิ่มระดับการตอบสนองของนิวรอนที่อะมิกดะลาด้านข้างต่อตัวกระตุ้นมีเงื่อนไข เกิดขึ้นที่อะมิกดะลาด้านข้าง ดังนั้น ข้อมูลเกี่ยวกับตัวกระตุ้นมีเงื่อนไขจึงสามารถจะเดินทางไปจากอะมิกดะลาด้านข้าง ไปถึงนิวเคลียสกลางของอะมิกดะลา คือ ส่วนฐาน (basal) และ Intercalated cells[3] ของอะมิกดะลาเชื่อมอะมิกดะลาส่วนข้างไปยังนิวเคลียสกลางทั้งโดยตรงและโดยอ้อม วิถีประสาทจากนิวเคลียสกลางของอะมิกดะลาที่ดำเนินไปยังเขตต่อไปนั่นแหละ เป็นส่วนในสมองที่ควบคุมพฤติกรรมเพื่อป้องกันตน (เช่นการมีตัวแข็ง) ควบคุมการตอบสนองของระบบประสาทอัตโนวัติ (autonomic nervous system) และควบคุมการตอบสนองของระบบต่อมไร้ท่อ ซึ่งล้วนแต่มีส่วนเกี่ยวข้องกับพฤติกรรมเนื่องด้วยความกลัว นอกจากนี้แล้ว งานวิจัยเร็ว ๆ นี้ยังแสดงว่า เขตคอร์เทกซ์ก่อนระบบลิมบิกมีบทบาทในการแสดงออกความกลัวเช่นเดียวกัน ซึ่งอาจจะเป็นเพราะมีการเชื่อมต่อกับส่วนฐานและนิวเคลียสกลางของอะมิกดะลา[4]

title: Split-brain

text:
โดยทั่วไปแล้ว คนไข้ภาวะนี้มีพฤติกรรมที่ประสานคล้องจองกัน มีเป้าหมาย และสม่ำเสมอ
แม้ว่าบางครั้งจะมีการแปลผลในซีกสมองทั้งสองข้าง ที่เป็นอิสระต่อกันและกัน เป็นไปพร้อม ๆ กัน แตกต่างกัน และบางครั้งขัดแย้งกัน ที่เป็นการตอบสนองต่อข้อมูลสิ่งแวดล้อม
แต่ถ้าซีกสมองแต่ละข้างรับข้อมูลตัวกระตุ้นที่ไม่เหมือนกันพร้อม ๆ กัน
วิธีการตอบสนองของคนไข้มักจะเป็นตัวตัดสินว่าซีกสมองซีกไหนเป็นซีกที่ควบคุมพฤติกรรม


query: ภัยพิบัติเชียร์โนบีลตั้งอยู่ในประเทศอะไร?

title: ภัยพิบัติเชียร์โนบีล

text: ภัยพิบัติเชียร์โนบีล[1] ([Чорнобильська катастрофа, Čornobyľśka katastrofa]error: {{lang-xx}}: text has italic markup (help); English: Chernobyl disaster) เป็นอุบัติเหตุทางนิวเคลียร์ขั้นร้ายแรงที่เกิดขึ้นเมื่อวันที่ 26 เมษายน ค.ศ. 1986 ที่โรงไฟฟ้านิวเคลียร์เชียร์โนบีล ตั้งอยู่ที่นิคมเชียร์โนบีล ริมฝั่งแม่น้ำนีเปอร์ ใกล้เมืองพริเพียต แคว้นเคียฟ ทางตอนเหนือของยูเครน ใกล้ชายแดนเบลารุส (ในขณะนั้นยูเครนและเบลารุสยังเป็นส่วนหนึ่งของสหภาพโซเวียต) อุบัติเหตุที่เชียร์โนบีลนี้เป็นอุบัติเหตุที่เกิดกับโรงไฟฟ้าพลังงานนิวเคลียร์ที่ร้ายแรงที่สุดในประวัติศาสตร์ในแง่ของค่าใช้จ่ายและชีวิต

title: ภัยพิบัติเชียร์โนบีล

text: น้ำบาดาลไม่ได้รับผลกระทบมากนักจากอุบัติเหตุเชียร์โนบีลเนื่องจากกัมมันตรังสีที่มีครึ่งชีวิตสั้นได้เสื่อมสลายไปนานก่อนที่พวกมันจะส่งผลกระทบต่อน้ำใต้ดินและรังสีที่มีอายุยาวกว่าเช่นรังสีซีเซียมและรังสีสตรอนเตียมได้ถูกดูดซับไปในดินพื้นผิวก่อนที่พวกมันจะสามารถถ่ายโอนไปยังน้ำใต้ดิน[121] อย่างไรก็ตาม การถ่ายโอนอย่างมีนัยสำคัญของรังสีไปยังน้ำใต้ดินได้เกิดขึ้นจากสถานที่กำจัดของเสียในระยะ 30 กิโลเมตร (19 ไมล์) ที่เป็นเขตยกเว้นรอบเชียร์โนบีล ถึงแม้ว่าจะมีศักยภาพพอสำหรับการถ่ายโอนกัมมันตรังสีจากสถานที่กำจัดเหล่านี้ออกไปข้างนอก (นั่นคือออกจากเขตยกเว้นระยะ 30 กิโลเมตร (19 ไมล์)) ก็ตาม รายงานเชียร์โนบีลของ IAEA[121] ก็แย้งว่าการถ่ายโอนนี้ไม่ได้มีนัยสำคัญเมื่อเทียบกับระดับปัจจุบันของการชะล้างของกัมมันตภาพรังสีที่สะสมบนผิวดิน

title: ภัยพิบัติเชียร์โนบีล

text: วัสดุกัมมันตรังสีถูกปล่อยออกจากเชียร์โนบีลมากกว่าระเบิดปรมาณูที่ฮิโรชิมาถึงสี่ร้อยเท่า ภัยพิบัตินี้ได้ปล่อยออกมา 1/100 ถึง 1/1000 ของปริมาณกัมมันตภาพรังสีทั้งหมดที่ปล่อยออกมาโดยการทดสอบอาวุธนิวเคลียร์ในช่วงปี 1950s และ 1960s[87] ประมาณ 100,000 ตารางกิโลเมตรของที่ดินมีการปนเปื้อนอย่างมีนัยสำคัญด้วยฝุ่นละออง (English: fallout) ที่มีผลกระทบที่เลวร้ายที่สุดกับภูมิภาคที่อยู่ในเบลารุส ยูเครนและรัสเซีย[88] ระดับการปนเปื้อนที่น้อยกว่าได้รับการตรวจพบทั่วทั้งยุโรปยกเว้นคาบสมุทรไอบีเรีย[17][89][90]

title: ภัยพิบัติเชียร์โนบีล

text: เครื่องปฏิกรณ์เชียร์โนบีลขณะนี้ถูกปิดล้อมอยู่ในโลงศพคอนกรีตขนาดใหญ่ ซึ่งถูกสร้างขึ้นอย่างรวดเร็วเพื่อให้สามารถดำเนินงานอย่างต่อเนื่องของเครื่องปฏิกรณ์อื่น ๆ ที่โรงไฟฟ้า[173]

title: ภัยพิบัติเชียร์โนบีล

text: บทความหลัก: ผลกระทบทางวัฒนธรรมของภัยพิบัติเชียร์โนบีลและการอภิปรายพลังงานนิวเคลียร์

title: ภัยพิบัติเชียร์โนบีล

text: เฟร็ด Mettler แสดงความเห็นว่า 20 ปีต่อมา "ประชากรส่วนใหญ่จะยังคงไม่แน่ใจว่าผลกระทบของรังสีจริง ๆ แล้วเป็นอย่างไรและยังคงเก็บความรู้สึกของการสังหรฌ์ จำนวนมากของวัยรุ่นและผู้ใหญ่วัยหนุ่มสาวที่ได้รับการสัมผัสกับปริมาณรังสีที่เล็กขนาดจิ๋วหรือเล็กน้อยจะรู้สึกว่าพวกเขามีข้อบกพร่องรุนแรงอะไรสักอย่างและไม่มีข้อเสียที่จะใช้ยาเสพติดที่ผิดกฎหมายหรือการมีเพศสัมพันธ์แบบไม่มีการป้องกัน การย้อนกลับของทัศนคติและพฤติกรรมดังกล่าวมีแนวโน้มที่จะต้องใช้เวลาหลายปีแม้ว่าบางกลุ่มเยาวชนได้เริ่มโปรแกรมที่มีคำมั่นสัญญา"[150] นอกจากนี้เด็กด้อยโอกาสรอบเชียร์โนบีลได้ทนทุกข์ทรมานจากปัญหาสุขภาพที่มีสาเหตุไม่เพียงแต่มาจากอุบัติเหตุเชียร์โนบีลเท่านั้น แต่ยังมาจากรวมถึงสภาพที่เลวร้ายของระบบสุขภาพรัฐบาลหลัง-โซเวียต[143]

title: ภัยพิบัติเชียร์โนบีล

text: รายงานของเชียร์โนบีลฟอรั่มในปี 2005 เปิดเผยว่ามะเร็งต่อมไทรอยด์ในเด็กจะเป็นหนึ่งในหลายผลกระทบหลักต่อสุขภาพจากอุบัติเหตุเชียร์โนบีล ในสิ่งพิมพ์นั้นมากกว่า 4000 กรณีอยู่ในรายงานและไม่มีหลักฐานของการเพิ่มขึ้นของการเกิดโรคมะเร็งหรือโรคมะเร็งเม็ดเลือดขาวอย่างชัดเจน มันบอกว่ามีการเพิ่มขึ้นในปัญหาทางจิตใจในหมู่ประชาชนได้รับผลกระทบ[133] ดร. ไมเคิล Repacholi ผู้จัดการโครงการการฉายรังสีขององค์การอนามัยโลกได้รายงานว่า 4000 กรณีของโรคมะเร็งต่อมไทรอยด์มีผลในการเสียชีวิต 9 ราย[138]

title: ภัยพิบัติเชียร์โนบีล

text: Anatoli Zakharov นักดับเพลิงที่ประจำการอยู่ในเชียร์โนบีลตั้งแต่ปี 1980 ให้รายละเอียดที่แตกต่างกันในปี 2008:

title: ภัยพิบัติเชียร์โนบีล

text: โรงไฟฟ้านิวเคลียร์เชียร์โนบีลตั้งอยู่ติดกับแม่น้ำ Pripyat ซึ่งป้อนเข้าสู่อ่างเก็บน้ำ Dnieper ซึ่งเป็นหนึ่งในระบบน้ำพื้นผิวที่ใหญ่ที่สุดในยุโรปซึ่งในเวลาหนึ่งจ่ายน้ำให้กับประชาชน 2.4 ล้านคนที่อาศัยอยู่เมืองเคียฟและยังคงอยู่ในภาวะน้ำท่วมในฤดูใบไม้ผลิเมื่ออุบัติเหตุเกิดขึ้น[116]:60 เพราะฉะนั้น การปนเปื้อนของสารกัมมันตรังสีของระบบน้ำจึงกลายเป็นปัญหาใหญ่ในทันทีหลังเกิดอุบัติเหตุ[117] ในพื้นที่ที่ได้รับผลกระทบมากที่สุดของยูเครน ระดับของกัมมันตภาพรังสี (โดยเฉพาะอย่างยิ่งจากกัมมันตรังสี 131I, 137Cs และ 90Sr) ในน้ำดื่มทำให้เกิดความกังวลในช่วงสัปดาห์หลายและหลายเดือนหลังจากที่เกิดอุบัติเหตุ[117] แม้ว่าอย่างเป็นทางการมันได้ถูกระบุว่าสารปนเปื้อนทั้งหมดได้ตกตะกอนลงไปด้านล่าง "ในขั้นตอนที่ไม่ละลายน้ำ" และจะไม่ละลายในอีก 800-1000 ปี[116]:64 คำแนะนำสำหรับระดับของรังสีในน้ำดื่มถูกยกให้สูงขึ้นชั่วคราวเป็น 3,700 Bq/ลิตร เป็นการยอมให้น้ำส่วนใหญ่ที่จะถูกรายงานว่าปลอดภัย[117] และอีกหนึ่งปีหลังจากที่เกิดอุบัติเหตุมันก็ถูกประกาศว่าแม้แต้น้ำจากบ่อระบายความร้อนของโรงงานเชียร์โนบีลก็อยู่ในบรรทัดฐานที่ยอมรับได้ ทั้งๆที่มีการประกาศดังกล่าว สองเดือนหลังจากที่เกิดภัยพิบัติ แหล่งน้ำประปาเมืองเคียฟถูกเปลี่ยนอย่างกะทันหันจาก Dnieper ไปเป็นแม่น้ำ Desna[116]:64–5 ในเวลาเดียวกัน กับดักตะกอนขนาดใหญ่ถูกสร้างขึ้น พร้อมกับผนังกั้นขนาดใหญ่ใต้ดินลึก 30 เมตรเพื่อป้องกันไม่ให้น้ำบาดาลจากเครื่องปฏิกรณ์ที่ถูกทำลายไหลลงไปในแม่น้ำ Pripyat[116]:65–67

title: ภัยพิบัติเชียร์โนบีล

text: มุมมองนี้จะสะท้อนให้เห็นในสื่อสิ่งพิมพ์หลายฉบับและในงานศิลปะในแนวความคิดของอุบัติเหตุเชียร์โนบีลที่ปรากฏทันทีหลังจากที่เกิดอุบัติเหตุ[26] และยังคงโดดเด่นเป็นเวลานานในจิตสำนึกของประชาชนและในสื่อสิ่งพิมพ์ที่เป็นที่นิยม

title: ภัยพิบัติเชียร์โนบีล

text: การศึกษาที่สำคัญอีกอันหนึ่งของรายงานเชียร์โนบีลฟอรั่มถูกแต่งตั้งให้ดำเนินการโดยกลุ่มกรีนพีซ ซึ่งยืนยันว่าตัวเลขที่เผยแพร่ล่าสุดชึ้ว่าในเบลารุส รัสเซียและยูเครน อุบัติเหตุที่เกิดขึ้นอาจมีผลในการเสียชีวิตเพิ่มเติมถึง 10,000-200,000 รายในช่วงระหว่างปี 1990 และปี 2004[18] เลขานุการด้านวิทยาศาสตร์ของเชียร์โนบีลฟอรั่มได้วิพากษ์วิจารณ์รายงานเกี่ยวกับการที่มันต้องพึ่งพาการศึกษาที่ผลิตในพื้นที่ที่ไม่ผ่านการทบทวนจากเพื่อน แม้ว่าส่วนใหญ่ของแหล่งที่มาของการศึกษาจะมาจากวารสารที่ผ่านการทบทวนจกเพื่อน รวมทั้งจากวารสารทางการแพทย์ตะวันตกจำนวนมากก็ตาม การประมาณการของอัตราการตายที่สูงขึ้นจะมาจากแหล่งที่มาที่ไม่ผ่านการทบทวนจากเพื่อน[18] ในขณะที่เกรกอรี่ Hartl (โฆษกของ WHO) แนะนำว่าข้อสรุปได้รับแรงบันดาลใจโดยอุดมการณ์[157]

title: ภัยพิบัติเชียร์โนบีล

text: มันเป็นเรื่องยากที่จะจัดทำค่าใช้จ่ายทางเศรษฐกิจโดยรวมของภัยพิบัติ ตามที่นาย Mikhail Gorbachev สหภาพโซเวียตใช้เงิน 18 ล้านรูเบิล (เทียบเท่ากับ US$ 18 พันล้านในเวลานั้น) ในการเก็บกักและลบล้างการปนเปื้อน แทบล้มละลาย[3] ในเบลารุสค่าใช้จ่ายทั้งหมดกว่า 30 ปีอยู่ที่ประมาณ US$ 235 พันล้าน (เงินดอลลาร์ในปี 2005)[143] ค่าใช้จ่ายต่อเนื่องเป็นที่รู้จักกันดีในรายงานปี 2003-2005 ของพวกเขา เชียร์โนบีลฟอรั่มกล่าวว่าระหว่าง 5% ถึง 7% ของรัฐบาลที่จ่ายในยูเครนยังคงเกี่ยวข้องกับเชียร์โนบีล ในขณะที่ในเบลารุส มากกว่า $ 13 พันล้านคิดว่าน่าจะได้ใช้จ่ายไประหว่างปี 1991 ถึงปี 2003 ที่มี 22% ของงบประมาณของชาติเป็นการจ่ายเกี่ยวข้องกับเชียร์โนบีลในปี 1991 และลดลง 6% ในปี 2002[143] ค่าใช้จ่ายในปัจจุบันจำนวนมากจะเกี่ยวข้องกับการชำระเงินให้กับผลประโยชน์ทางสังคมที่เกี่ยวข้องกับเชียร์โนบีลให้กับประมาณ 7 ล้านคนทั่วทั้ง 3 ประเทศ[143]

title: ภัยพิบัติเชียร์โนบีล

text: โครงการพัฒนาแห่งสหประชาชาติในปี 2003 ได้เปิดตัวโครงการเฉพาะที่เรียกว่าโครงการการกู้คืนและพัฒนาเชียร์โนบีล (CRDP) เพื่อกู้คืนพื้นที่ได้รับผลกระทบ[184] โปรแกรมถูกริเริ่มขึ้นในเดือนกุมภาพันธ์ 2002 ตามคำแนะนำในรายงานเกี่ยวกับผลกระทบที่ตามมากับมนุษย์เนื่องจากอุบัติเหตุนิวเคลียร์เชียร์โนบีล เป้าหมายหลักของกิจกรรมของ CRDP ก็คือการสนับสนุนรัฐบาลของประเทศยูเครนในการบรรเทาผลกระทบทางสังคม เศรษฐกิจ และระบบนิเวศระยะยาวของภัยพิบัติเชียร์โนบีล. CRDP ทำงานอยู่ในพื้นที่ที่ได้รับผลกระทบมากที่สุดจากเชียร์โนบีลในยูเครน 4 แห่ง ได้แก่ Kyivska, Zhytomyrska, Chernihivska และ Rivnenska

title: ภัยพิบัติเชียร์โนบีล

text: ตัวเก็บที่ปลอดภัยใหม่จะต้องถูกสร้างขึ้นภายในสิ้นปี 2005 อย่างไรก็ตาม มันมีปัญหาเนื่องจากความล่าช้าอย่างต่อเนื่องและ ณ ปี 2010 เมื่อการก่อสร้างเริ่มได้ในที่สุด มันคาดว่าจะแล้วเสร็จในปี 2013 มันถูกเลื่อนออกไปอีกครั้งไปที่ปี 2016 ซึ่งเป็นตอนปลายของอายุการใช้งาน 30 ปีของโลงศพ โครงสร้างจะถูกสร้างขึ้นติดกับโรงเก็บเดิมและจะถูกเลื่อนให้เข้าที่โดยราง มันจะเป็นโลหะโค้งสูง 105 เมตร (344 ฟุต) และทอดยาว 257 เมตร (843 ฟุต) เพื่อให้ครอบคลุมทั้งหน่วยที่ 4 และโครงสร้างอื่นที่สร้างขึ้นอย่างเร่งรีบในปี 1986 'กองทุนโรงเก็บเชียร์โนบีล' ถูกตั้งขึ้นในปี 1997 ได้รับ €810 ล้านจากผู้บริจาคและโครงการระหว่างประเทศเพื่อให้ครอบคลุมโครงการนี้และงานก่อนหน้า กองทุนนี้และ 'บัญชีความปลอดภัยนิวเคลียร์' ยังถูกใช้ในการรื้อถอนเชียร์โนบีลอีกด้วย ทั้งสองกองทุนมีการจัดการโดยธนาคารยุโรปเพื่อการบูรณะและพัฒนา (EBRD)

title: ภัยพิบัติเชียร์โนบีล

text: จำนวนผู้เสียชีวิตที่อาจเกิดขึ้นจากภัยพิบัติที่เชียร์โนบีลได้มีการถกเถียงกันอย่างหนัก องค์การอนามัยโลกคาดการณ์ว่าจะมีผู้เสียชีวิตจากมะเร็ง 4000 คนในประเทศโดยรอบในอนาคต[153] การคาดการณ์มีพื้นฐานอยู่บน'รูปแบบไม่มีขีดจำกัดเชิงเส้น (English: Linear no-threshold model (LNT)) ซึ่งสันนิษฐานว่าความเสียหายที่ถูกทำโทษโดยการฉายรังสีในปริมาณที่ต่ำเป็นสัดส่วนโดยตรงกับปริมาณ effective dose[154] นักระบาดวิทยารังสี รอย ชอร์ เชื่อว่าการประเมินผลกระทบต่อสุขภาพในประชากรจากรูปแบบ LNT "ไม่ฉลาดเพราะความไม่แน่นอน"[155]

title: ภัยพิบัติเชียร์โนบีล

text: ผู้เขียนแนะนำว่าส่วนใหญ่ของการเสียชีวิตอยู่ในรัสเซีย เบลารุสและยูเครน แต่ที่อื่น ๆ เกิดขึ้นทั่วโลกจากหลายประเทศที่ได้รับฝุ่นละอองกัมมันตรังสีจากเชียร์โนบีลที่ตกลงมา การวิเคราะห์วรรณกรรมสร้างสิ่งตีพิมพ์กว่า 1,000 ชื่อและสื่ออินเทอร์เน็ตและเอกสารการพิมพ์กว่า 5000 ชุดที่พูดคุยกันเรื่องผลกระทบของภัยพิบัติที่เชียร์โนบีล ผู้เขียนยืนยันว่าสิ่งพิมพ์และเอกสารเหล่านั้นถูกเขียนขึ้นโดยหน่วยงานชั้นนำในยุโรปตะวันออกและส่วนใหญ่ถูกมองว่าด้อยค่าหรือเพิกเฉยโดย IAEA และ UNSCEAR[158] การประมาณการนี้ก็ยังได้รับการวิพากษ์วิจารณ์ว่าพูดเกินจริง ขาดพื้นฐานทางวิทยาศาสตร์ที่เหมาะสม[22]

title: ภัยพิบัติเชียร์โนบีล

text: หลักฐานเริ่มแรกที่การปลดปล่อยขนาดใหญ่ของวัสดุกัมมันตรังสีได้กำลังส่งผลกระทบต่อประเทศอื่น ๆ ไม่ได้มาจากแหล่งที่มาจากโซเวียต แต่มาจากสวีเดน ในเช้าวันที่ 28 เมษายน[91] คนงานที่โรงไฟฟ้านิวเคลียร์ Forsmark (ห่างจากเชียร์โนบีลประมาณ 1,100 กิโลเมตร (680 ไมล์)) พบว่ามีอนุภาคกัมมันตรังสีบนเสื้อผ้าของพวกเขา[92]

title: ภัยพิบัติเชียร์โนบีล

text: ในประเทศเยอรมนี อุบัติเหตุเชียร์โนบีลได้นำไปสู่การก่อตั้งกระทรวงสิ่งแวดล้อมของรัฐบาลกลาง หลังจากที่หลายรัฐบาลท้องถิ่นได้ก่อตั้งตำแหน่งดังกล่าวเรียบร้อยแล้ว รัฐมนตรีว่าการกระทรวงได้รับอำนาจดูแลความปลอดภัยของเครื่องปฏิกรณ์อีกด้วย ซึ่งรัฐมนตรีว่าการกระทรวงคนปัจจุบันยังคงยึดถือในปี 2015 เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นยังได้รับเครดิตกับการเสริมสร้างความแข็งแกร่งให้กับความเคลื่อนไหวต่อต้านนิวเคลียร์อีกด้วย ซึ่งถึงจุดสูงสุดในการตัดสินใจที่จะยุติการใช้พลังงานนิวเคลียร์ที่ได้วางแผนไว้โดยรัฐบาล Schröder ระหว่างปี 1998-2005

title: ภัยพิบัติเชียร์โนบีล

text: ในปี 2011 ยูเครนได้เปิดโซนที่ถูกปิดผนึกรอบ ๆ เครื่องปฏิกรณ์เชียร์โนบีลให้กับนักท่องเที่ยวที่ต้องการที่จะเรียนรู้เพิ่มเติมเกี่ยวกับโศกนาฏกรรมที่เกิดขึ้นในปี 1986[179][180]

title: ภัยพิบัติเชียร์โนบีล

text: อุบัติเหตุที่เชียร์โนบีลดึงดูดความสนใจเป็นอันมาก เพราะความไม่ไว้วางใจของผู้คนจำนวนมาก (ทั้งภายในและภายนอกสหภาพโซเวียต) ที่มีต่อหน่วยงานของสหภาพโซเวียต การอภิปรายจำนวนมากเกี่ยวกับสถานการณ์ที่เชียร์โนบีลจึงเกิดขึ้นใน'โลกที่หนึ่ง'ในช่วงวันแรก ๆ ของเหตุการณ์ เพราะข้อมูลที่รวบรวมได้มีข้อบกพร่องขึ้นอยู่กับภาพที่ถ่ายจากอวกาศ มีความเข้าใจว่าปฏิกรณ์หน่วยที่สามก็ได้รับความเสียหายจากอุบัติเหตุเช่นกัน

title: ภัยพิบัติเชียร์โนบีล

text: การอพยพเริ่มมานานก่อนที่การเกิดอุบัติเหตุจะเป็นที่รู้จักต่อสาธารณชนทั่วสหภาพ เฉพาะในวันที่ 28 เมษายน หลังจากที่ระดับรังสีเปิดการเตือนภัยที่โรงไฟฟ้านิวเคลียร์ Forsmark ในประเทศสวีเดน[62] ที่อยู่ห่างจากโรงงานเชียร์โนบีลกว่า 1,000 กิโลเมตร (620 ไมล์) สหภาพโซเวียตก็ยอมรับกับสาธารณชนว่าอุบัติเหตุได้เกิดขึ้น เมื่อเวลา 21:02 น. ของเย็นวันนั้น มีการอ่านประกาศเป็นเวลา 20 วินาทีในรายการข่าวโทรทัศน์ Vremya:[63][64]

title: ภัยพิบัติเชียร์โนบีล

text: ผลกระทบหลังจากเชียร์โนบีลคาดว่าจะได้เห็นไปอีกกว่า 100 ปี ถึงแม้ว่าความรุนแรงของผลกระทบจะลดลงตลอดช่วงเวลานั้น[127] นักวิทยาศาสตร์รายงานว่านี่เป็นเพราะสารกัมมันตรังสีไอโซโทปซีเซียม-137 ที่ถูกกินเข้าไปโดยเชื้อราเช่น caperatus Cortinarius ซึ่งก็จะถูกกินอีกทีโดยแกะในขณะที่มันแทะเล็ม[126]

title: โรงไฟฟ้านิวเคลียร์เชียร์โนบีล

text: โรงไฟฟ้านิวเคลียร์เชียร์โนบีล (, ) เป็นสถานีไฟฟ้านิวเคลียร์ปลดประจำการแล้วใกล้กับนครปริปยัต (Pripyat) ยูเครน ห่างจากนครเชียร์โนบีลไปทางตะวันตกเฉียงเหนือ 18 กิโลเมตร ห่างจากชายแดนยูเครน-เบลารุส 16 กิโลเมตร และห่างจากกรุงเคียฟไปทางเหนือราว 110 กิโลเมตร เครื่องปฏิกรณ์ที่ 4 เป็นจุดเกิดภัยพิบัติเชียร์โนบีลเมื่อ พ.ศ. 2529

title: ภัยพิบัติเชียร์โนบีล

text: โครงการระหว่างประเทศเกี่ยวกับผลกระทบต่อสุขภาพของเชียร์โนบีลอุบัติเหตุ โครงการระหว่างประเทศเกี่ยวกับผลกระทบต่อสุขภาพของอุบัติเหตุเชียร์โนบีล (IPEHCA) ถูกจัดตั้งขึ้นและได้รับ US$ 20 ล้าน ส่วนใหญ่มาจากประเทศญี่ปุ่น ในความหวังของการค้นพบสาเหตุหลักของปัญหาสุขภาพอันเนื่องมาจากรังสี 131I เงินทุนเหล่านี้ถูกแบ่งให้กับยูเครน เบลารุสและรัสเซีย ทั้งสามประเทศที่ได้รับผลกระทบหลัก สำหรับการสืบสวนต่อไปของผลกระทบต่อสุขภาพ เนื่องจากมีการคอร์รับชั่นอย่างมีนัยสำคัญในประเทศอดีตสหภาพโซเวียต ส่วนใหญ่ของการช่วยเหลือจากต่างประเทศได้ถูกส่งไปยังรัสเซียและไม่มีผลลัพธ์ด้านบวกจากเงินจำนวนนี้มีการแสดงออกให้เห็น

title: ภัยพิบัติเชียร์โนบีล

text: เชียร์โนบีล: ผลกระทบจากภัยพิบัติสำหรับผู้คนและสิ่งแวดล้อม เป็นภาษาอังกฤษของสิ่งพิมพ์ของรัสเซียในปี 2007 เชียร์โนบีล ซึ่งถูกตีพิมพ์ในปี 2009 โดยสถาบันวิทยาศาสตร์นิวยอร์กในงาน ประวัติศาสตร์ของ New York Academy of Sciences ของพวกเขา สิ่งพิมพ์นำเสนอการวิเคราะห์วรรณกรรมทางวิทยาศาสตร์และสรุปว่าเวชระเบียนระหว่างปี 1986 (ปีที่เกิดอุบัติเหตุ) และปี 2004 ซึ่งสะท้อนให้เห็นถึงผู้เสียชีวิตก่อนวัยอันควร 985,000 คนเป็นผลมาจากการปลดปล่อยกัมมันตภาพรังสี[158] แม้กระนั้น มันก็ยังเป็นไปไม่ได้ที่จะตรวจสอบได้อย่างแม่นยำถึงปริมาณของรังสีที่มีผลกระทบกับประชาชนเหล่านั้น เพื่อให้รู้ความจริงที่ว่าปริมาณที่ได้รับแตกต่างกันอย่างมากจากบุคคลหนึ่งไปยังอีกบุคคลหนึ่งในกลุ่มประชากรดังกล่าวข้างต้นในที่ซึ่งเมฆกัมมันตรังสีได้เดินทางไปถึง และยังให้รู้ความจริงที่ว่าไม่มีใครสามารถบอกได้อย่างมั่นใจว่าโรคมะเร็งในบุคคลจากอดีตสหภาพโซเวียตเกิดจากรังสีจากอุบัติเหตุเชียร์โนบีลหรือเกิดจากปัจจัยทางสังคมหรือพฤติกรรมอื่น ๆ เช่นการสูบบุหรี่หรือดื่มเครื่องดื่มแอลกอฮอล์[159]

title: ภัยพิบัติเชียร์โนบีล

text: ประมาณช่วงเวลาเดียวกัน สำนักข่าวเอบีซีออกรายงานเกี่ยวกับภัยพิบัติ[66]

title: ภัยพิบัติเชียร์โนบีล

text: มุมมองทั้งสองอย่างถูกนำไปชักชวนอย่างมากจากกลุ่มต่าง ๆ รวมทั้งนักออกแบบเครื่องปฏิกรณ์ บุคลากรของโรงไฟฟ้า และรัฐบาลของโซเวียตและของยูเครน ตามการวิเคราะห์ของ IAEA ในปี 1986 สาเหตุหลักของการเกิดอุบัติเหตุคือการปฏิบัติของผู้ควบคุมเครื่อง แต่ตามการวิเคราะห์ฉบับปรับปรุงของ IAEA ปี 1993 สาเหตุหลักคือการออกแบบเครื่องปฏิกรณ์ฯ[86] เหตุผลหนึ่งที่มีมุมมองที่ขัดแย้งดังกล่าวและการอภิปรายมากเกี่ยวกับสาเหตุของการเกิดอุบัติเหตุเชียร์โนบีลก็คือข้อมูลหลักที่ครอบคลุมภัยพิบัติ ตามที่ได้รับการบันทึกโดยเครื่องมือและเซ็นเซอร์ ยังไม่ได้รับการตีพิมพ์อย่างสมบูรณ์ในแหล่งที่มาอย่างเป็นทางการ

title: ภัยพิบัติเชียร์โนบีล

text: ในยุโรปตะวันตก มาตรการแบบระมัดระวังที่ดำเนินการเพื่อตอบสนองต่อรังสีดูเหมือนจะรวมถึงระเบียบตามอำเภอใจที่ห้ามการนำเข้าอาหารบางชนิดแต่ไม่ห้ามชนิดอื่น ๆ ในประเทศฝรั่งเศสเจ้าหน้าที่บางคนระบุว่าอุบัติเหตุที่เชียร์โนบีลไม่มีผลข้างเคียง[99] ตัวเลขอย่างเป็นทางการในภาคใต้ของบาวาเรียในเยอรมนีชี้ให้เห็นว่าบางสายพันธุ์พืชป่าจะมีระดับของซีเซียมอย่างมีนัยสำคัญ ซึ่งเชื่อกันว่าน่าจะมีการส่งผ่านไปยังพวกเขาโดยการบริโภคหมูป่า ที่จำนวนมากของมันได้ปนเปื้อนอนุภาคกัมมันตรังสีสูงกว่าระดับที่ยอมรับได้เรียบร้อยแล้ว[100]

title: ภัยพิบัติเชียร์โนบีล

text: ในอิตาลี อุบัติเหตุเชียร์โนบีลได้สะท้อนให้เห็นในผลของการลงประชามติเกี่ยวกับพลังงานนิวเคลียร์เมื่อปี 1987 อันเป็นผลมาจากประชามติ อิตาลีเริ่มลดการใช้โรงไฟฟ้านิวเคลียร์ในปี 1988 เป็นการตัดสินใจหันหลังกลับอย่างมีประสิทธิภาพในปี 2008 การลงประชามติในปี 2011 ได้ตอกย้ำการคัดค้านอย่างแข็งแกร่งของชาวอิตาเลียนสำหรับพลังงานนิวเคลียร์ นี่เองที่เป็นการล้มเลิกการตัดสินใจของรัฐบาลในปี 2008

title: ภัยพิบัติเชียร์โนบีล

text: หลังการเกิดอุบัติเหตุ มีหลายคำถามเกี่ยวกับอนาคตของโรงงานและชะตากรรมของมันในที่สุด งานทั้งหมดบนเครื่องปฏิกรณ์นิวเคลียร์หมายเลข 5 และ 6 ที่ยังไม่เสร็จถูกระงับสามปีต่อมา อย่างไรก็ตามปัญหาที่โรงงานเชียร์โนบีลไม่ได้จบลงพร้อมกับภัยพิบัติในเครื่องปฏิกรณ์หมายเลข 4 เครื่องปฏิกรณ์ที่เสียหายถูกปิดผนึกและ 200 ลูกบาศก์เมตร (260 ลูกบาศ์กหลา) ของคอนกรีตถูกวางอยู่ระหว่างสถานที่เกิดภัยพิบัติและอาคารการดำเนินงาน งานนี้ได้รับการจัดการโดย Grigoriy Mihaylovich Naginskiy รองหัวหน้าวิศวกรของการติดตั้งและผู้อำนวยการก่อสร้าง-90 รัฐบาลยูเครนยังคงยอมให้สามเครื่องปฏิกรณ์ที่เหลือทำงานเพราะปัญหาการขาดแคลนพลังงานในประเทศ


query: โทมิกะฮีโร่ เรสคิวไฟเออร์ ออกอากาศครั้งแรกเมื่อใด ?

title: โทมิกะฮีโร่ เรสคิวไฟเออร์

text: โทมิกะฮีโร่ เรสคิวไฟเออร์ () เป็นภาพยนตร์โทคุซัทสึซึ่งเป็นของบริษัท TAKARA TOMY ในซีรีส์โทมิกะ อันดับที่ 2 ต่อจาก TOMICA ฮีโร่ เรสคิวฟอร์ซ ออกอากาศครั้งแรกเมื่อวันที่ 4 เมษายน ค.ศ. 2009 ถึงวันที่ 27 มีนาคม ค.ศ. 2010 เวลา 08.00 น. ทาง ทีวีไอจิ และทางสถานีโทรทัศน์ ทีวี โตเกียว มีจำนวนตอนทั้งหมด 51 ตอน

title: โทมิกะฮีโร่ เรสคิวไฟเออร์

text: "Rescue Fire" () ร้องโดย JAM Project ใช้ตั้งแต่ตอนที่ 1-29 "Bakushin kanryo! Rescue Fire" () ร้องโดย JAM Project ใช้ตั้งแต่ตอนที่ 30

title: โทมิกะฮีโร่ เรสคิวไฟเออร์

text: เรสคิว โชเวล เรด ไทป์ พาหนะกู้ภัยขนาดกลางสีแดง เป็นเรสคิว วีเคิลรุ่นปรับปรุงโดยใช้ต้นแบบจากเรสคิว โชเวล โดยรุ่นเรด ไทป์ มีกำหนดที่จะใช้งานในสาขายุโรป มีพลังในการต่อสู้มากกว่ารุ่นเดิมหลายเท่า ผู้พัฒนาและปรับปรุงข้อมูลคือ ซาเอคิ บันจิ

title: โทมิกะฮีโร่ เรสคิวไฟเออร์

text: แต่จุดต่างของสกายทีม และ โกออนวิงคส์ คือ สกายทีมไม่มีสมาชิกที่เป็นผู้หญิง เกราะและลวดลายบนร่างกายของไฟเออร์-1X มีความคล้ายคลึงกับมาสค์ไรเดอร์ไคซะ

title: โทมิกะฮีโร่ เรสคิวไฟเออร์

text: Rescue Dash 5 (Rescue Dash Five) พาหนะกู้ภัยขนาดเล็กของไฟเออร์-5 ตัวรถสีน้ำเงิน รถที่ใช้เป็นของยี่ห้อ นิสสันรุ่น X-TRAIL ข้อมูลเบื้องต้น = สูง 1.7 เมตร ,ยาว 4.6 เมตร,กว้าง 1.8 เมตร,หนัก 2 ตัน ,ความเร็วสูงสุด 250 กม./ชม.

title: โทมิกะฮีโร่ เรสคิวไฟเออร์

text: มีสมาชิกทีมเป็น 2 คน เช่นเดียวกัน เจ็ทคาลิเบอร์ และ วิงก์ ทริเกอร์ เป็นอาวุธประเภทดาบ เช่นเดียวกัน ด้ามจับของเจ็ทคาลิเบอร์ มีลักษณะคล้ายคลึงกับวิงก์ ทริเกอร์ เช่นเดียวกัน พาหนะหลักเป็นเครื่องบินเหมือนกัน พาหนะหลักของสกายทีม สามารถรวมร่างกับ พาหนะหลักของเรสคิวไฟเออร์ทีม ได้เช่นเดียวกับ โกออนวิงคส์

title: โทมิกะฮีโร่ เรสคิวไฟเออร์

text: เรสคิว โดเซอร์ บลู ไทป์ พาหนะกู้ภัยขนาดกลางสีน้ำเงิน เป็นเรสคิว วีเคิลรุ่นปรับปรุงโดยใช้ต้นแบบจากเรสคิว โดเซอร์ โดยรุ่นบลู ไทป์ มีกำหนดที่จะใช้งานในสาขายุโรป มีพลังในการต่อสู้มากกว่ารุ่นเดิมหลายเท่า ผู้พัฒนาและปรับปรุงข้อมูลคือ ซาเอคิ บันจิ

title: โทมิกะฮีโร่ เรสคิวไฟเออร์

text: Rescue Dash 2 (Rescue Dash Two) พาหนะกู้ภัยขนาดเล็กของไฟเออร์-2 ตัวรถสีขาว ติดตั้งไซเรนไว้ที่หลังคารถ มีรูปแบบคล้ายกับรถพยาบาล ใต้ท้องรถจะมีไอพ่นทั้งหมด4จุดเพื่อใช้ในการลอยตัวบนอากาศและทำการรวมร่างกับโดเซอร์ ดราก้อน ข้อมูลเบื้องต้น = สูง 3 เมตร ,ยาว 6 เมตร,กว้าง 2 เมตร,หนัก 4 ตัน,ความเร็วสูงสุด 210 กม./ชม.

title: โทมิกะฮีโร่ เรสคิวไฟเออร์

text: ไฟเออร์ ฟินิกซ์ ฐานทัพของเรสคิวไฟเออร์ ตั้งอยู่ที่ริมชายฝั่งทะเล ตัวอาคารเป็นใช้แบบแปลนเดียวกับเรสคิว ฟินิกซ์ แต่มีจุดต่างตรงที่สีของอาคารเป็นสีเงิน-แดง ข้อมูลเบื้องต้น = สูง 60 เมตร, ยาว 70 เมตร , กว้าง 50 เมตร ไฟเออร์ ฟินิกซ์ สเปซโหมด ไฟเออร์ ฟินิกซ์ ในรูปแบบการบินกึ่งกระสวยอวกาศ สามารถบินออกนอกอวกาศได้ ข้อมูลเบื้องต้น = สูง 60 เมตร , ยาว 140 เมตร , กว้าง 100 เมตร , ความเร็วสูงสุด มัค35 ท่าไม้ตาย = ฟรีซซิ่ง แคนนอน (เมื่อได้รับคำสั่ง Final Rescue ไฟเออร์ ฟินิกซ์ สเปซโหมด จะทำการยิงสารเยือกแข็งจากปืนใหญ่ที่ติดอยู่ปลายปีกยานทั้ง 2 ข้างทำให้คาเอนมาจินไม่สามารถเคลื่อนไหวได้) , ฟินิกซ์ บลาสท์ (เมื่อได้รับคำสั่งFinal Rescue ออร่าวิหคเพลิงจะห่อหุ่มรอบตัวไฟเออร์ ฟินิกซ์ สเปซโหมด จากนั้นไฟเออร์ ฟินิกซ์ สเปซโหมด จะทำการพุ่งชนคาเอนมาจินด้วยความเร็วสูง)

title: โทมิกะฮีโร่ เรสคิวไฟเออร์

text: เรสคิว เครน กรีน ไทป์ พาหนะกู้ภัยขนาดกลางสีเขียว เป็นเรสคิว วีเคิลรุ่นปรับปรุงโดยใช้ต้นแบบจากเรสคิว เครน โดยรุ่นกรีน ไทป์ มีกำหนดที่จะใช้งานในสาขายุโรป มีพลังในการต่อสู้มากกว่ารุ่นเดิมหลายเท่า ผู้พัฒนาและปรับปรุงข้อมูลคือ ซาเอคิ บันจิ

title: โทมิกะฮีโร่ เรสคิวไฟเออร์

text: เรสคิวเมกะโฟน อุปกรณ์สื่อสารของเรสคิวไฟเออร์ ตัวเครื่องสีขาว มีไซเรนติดตั้งไว้ 2 จุด(ที่ด้านบนปลายกระบอกปืนและส่วนรั้งปืน) สามารถปรับเป็น 2 รูปแบบได้แก่ เมกะโฟนโหมด โหมดโทรโข่ง ใช้ในการสื่อสารแจ้งเหตุให้กับผู้ประสพภัย นอกจากนี้ยังเป็นอุปกรณ์แปลงร่างของเรสคิวไฟเออร์ :* FIRE UP โหมดคำสั่งในการแปลงร่าง เมื่อแปลงร่างจะพูดว่า ไฟเออร์ (ตามด้วยรหัส) ชัคโซว์ :* SCRAMBLE โหมดคำสั่งในการเรียกเรสคิววีเคิล :* FINAL RESCUE โหมดคำสั่ง Final Reacue :* DRAGON UP โหมดคำสั่งรวมร่างสำหรับเรสคิววีเคิล โรโบ โหมด (Q สุเกะ) โหมดหุ่นยนต์ คอยเชื่อมต่อข้อมูลต่างๆมายังเรสคิวไฟเออร์ และเป็นคู่หูของเรสคิวไฟเออร์ ไทร แบชเชอร์ อุปกรณ์กู้ภัยของเรสคิวไฟเออร์ ตัวเครื่องสีแดง มีรูปมังกรติดที่ตัวเครื่อง โดยปกติจะถูกเก็บไว้ที่ส่วนหลังของชุด สามารถปรับเป็น3รูปแบบได้แก่ กันโหมด โหมดปืน จะยิงลำแสงแช่แข็งเพื่อสกัดกั้นการลุกลามของเปลวเพลิง ท่าไม้ตาย บลิซซาร์ดบูลเล็ต ซอร์ดโหมด โหมดดาบ โดยการปรับด้ามปืนขึ้นไปอีก45องศา และใบมีดจะปรากฏออกมาจากปากกระบอกปืน ใช้ในการโจมตีศัตรูหรือใช้ในกรณีช่วยเหลือโดยฟันหรือหั่นวัตถุที่มีขนาดหนักกีดขวาง ท่าไม้ตาย บลิซซาร์ด สแลช โหมดถังดับเพลิง โหมดถังดับเพลิง จะใช้ในการบรรเทาภัยโดยการยิงสารเคมีเพื่อทำการดับเพลิง ไทรแบชเชอร์ สามารถเพิ่มพลังได้ด้วยการชาร์จที่ตัวเครื่อง โดยการรวบรวมพลัง ดราก้อนโซล (จิตวิญญาณแห่งการผจญเพลิง) ลูกไฟสีฟ้าเข้าที่ตัวเครื่อง ทำให้มีประสิทธิภาพในการโจมตีและพลังสารแช่แข็งเพิ่มมากขึ้น เรสคิวเบรกเกอร์ เจ็ทคาลิเบอร์ อุปกรณ์สื่อสารและอาวุธประเภทดาบของสกายทีม ที่ด้ามจับของเจ็ทคาลิเบอร์สามารถปล่อยไอพ่น ทำให้ลอยตัวบนอากาศได้อย่างคล่องแคล่วสามารถปรับเปลี่ยนเป็น 2 รูปแบบได้แก่ เจ็ทโหมด รูปแบบพื้นฐานของเจ็ทคาลิเบอร์ ใช้ในการแปลงร่าง เมื่อแปลงร่างจะพูดว่า เทนคูชัคโซว์ คาลิเบอร์โหมด รูปแบบการโจมตีโดยหมุนผาครอบมอเตอร์ไปด้านข้าง ทำให้เผยให้เห็นมอเตอร์สีแดงข้างใน ใช้ในการโจมตีและFinal Rescue :* FINAL RESCUE โหมดคำสั่ง Final Reacue :* FALCON UP โหมดคำสั่งรวมร่างสำหรับเรสคิววีเคิล เอ็กซ์แบชเชอร์ ดาบประจำตัวของไฟเออร์-1X เกิดจากการแปรสภาพของริวโดเคน มีรูปแบบคล้ายคลึงกับเจ็ทคาลิเบอร์ สามารถเปลี่ยนได้2รูปแบบคือ ซอร์ดโหมด รูปแบบดาบใช้ในการโจมตีคู่ต่อสู้ โหมดปืนดับเพลิง รูปแบบปืนดับเพลิง โดยการหมุนสวิซต์ที่ cross-guard ด้ามปืนจะปรากฏขึ้น ส่วนปลายของด้ามจับจะเป็นที่ปล่อยสารแช่แข็งออกมา ล้อรถยนต์บนcross-guard ใช้ในการชาร์จพลังงานทำให้เพิ่มประสิทธิภาพในการโจมตีและใช้ท่าไม้ตายได้สูงขึ้น :* ENERGY โหมดชาร์จพลังงาน ใช้สัญลักษณ์รูปมังกร :* F-RESCUE โหมดคำสั่ง FINAL RESCUE ใช้สัญลักษณ์โลโก้หน่วยเรสคิว :* X-ATTACK โหมดท่าไม้ตาย ริวโอ เอ็กซ์ กิริ ใช้สัญลักษณ์เป็นรูปมงกุฏ :* X-FIRE UP โหมดแปลงร่างเป็นไฟเออร์-1X ใช้สัญลักษณ์เป็นตัวอักษร X เมื่อเอ็กซ์แบชเชอร์ ได้พลังลูกแก้วสีน้ำเงินในตำนานจะสามารถเพิ่มพลังของอาวุธและเรสคิววีเคิ่ลได้โดยลูกแก้วในตำนานจะทำการผังไว้ที่ตัวดาบและปลายดาบรวม5จุด ริวโดเคน ดาบผู้กล้าในตำนาน ในอดีตเคยใช้สะกดพลังของดอนคาเอน ลูกแก้วสีน้ำเงิน ลูกแก้วที่เพิ่มพลังให้กับริวโดเคนในอดีต มีพลังในการโจมตีมหาศาล เมื่อผู้ใดครอบครองจะสามารถดังพลังแฝงออกมา และพลังที่ปล่อยออกมาจะอยู่ในรูปแบบของมังกรสีฟ้า แต่เมื่อมีลูกแก้วสีน้ำเงินปรากฏมากกว่า1ลูก ลูกแก้วจะเลือกผู้ที่มีจิตใจบริสุทธิ์และยุติธรรมเป็นเจ้านายของตน ลูกแก้วสีน้ำเงินโดยปกติจะถูกซ่อนในสถานที่ต่างๆทั่วญี่ปุ่น เช่น :* ลูกแก้วแห่งความเชื่อมั่น ถูกซ่อนไว้ที่หมู่บ้านริวจิน :* ลูกแก้วแห่งความบริสุทธิ์ ถูกซ่อนไว้ที่บึงมังกร :* ลูกแก้วแห่งความปีติยินดี ถูกซ่อนไว้ภายในเมืองนาโงยา

title: โทมิกะฮีโร่ เรสคิวไฟเออร์

text: เรสคิว ดริล แบล็ค ไทป์ พาหนะกู้ภัยขนาดกลางสีดำ เป็นเรสคิว วีเคิลรุ่นปรับปรุงโดยใช้ต้นแบบจากเรสคิว ดริล โดยรุ่นแบล็ค ไทป์ มีกำหนดที่จะใช้งานในสาขายุโรป มีพลังในการต่อสู้มากกว่ารุ่นเดิมหลายเท่า ผู้พัฒนาและปรับปรุงข้อมูลคือ ซาเอคิ บันจิ

title: โทมิกะฮีโร่ เรสคิวไฟเออร์

text: จาคาเอน กลุ่มองค์กรปิศาจชั่วร้ายที่ต้องการยึดครองโลกด้วยอัคคีภัยได้ถือกำเนิดขึ้น พร้อมกับการเกิดภูเขาน้ำแข็งละลายเนื่องจากมนต์สะกด<b data-parsoid='{"dsr":[536,550,3,3]}'>ดอนคาเอน</b>ได้ถูกทำลายลง ทำให้โลกเกิดอัคคีภัยในหลายๆประเทศ

title: โทมิกะฮีโร่ เรสคิวไฟเออร์

text: ไฮเปอร์ จูคาเอน จูคาเอนมาจิน ที่ได้รับพลังจากเศษปักษาสีแดงของโจคาเอน ทำให้มีรูปร่างขนาดใหญ่ ไฮเปอร์ ซาคาเอน ซาคาเอนมาจิน ที่ได้รับพลังจากเศษปักษาสีแดงของโจคาเอน ทำให้มีรูปร่างขนาดใหญ่ ไฮเปอร์ ซาคาจูคาเอน เกิดจากการรวมร่างของ ไฮเปอร์ จูคาเอน และ ไฮเปอร์ ซาคาเอน

title: โทมิกะฮีโร่ เรสคิวไฟเออร์

text: เรสคิว วีเคิล ของหน่วยเรสคิวไฟเออร์ ได้รับการพัฒนาข้อมูลมาจากเรสคิว วีเคิล ของเรสคิวฟอร์ซ ทำให้มีประสิทธิภาพในการบรรเทาภัยที่สูงกว่าเดิม

title: โทมิกะฮีโร่ เรสคิวไฟเออร์

text: ชุดทำงานของเรสคิวไฟเออร์ก่อนแปลงร่าง มีลักษณะคล้ายกับชุดตำรวจของเดกะเรนเจอร์ สกายทีม มีความคล้ายคลึงกับ โกออนวิงคส์ ใน โกออนเจอร์ อยู่หลายอย่างเช่น

title: โทมิกะฮีโร่ เรสคิวไฟเออร์

text: Rescue Dash 3 (Rescue Dash Three) พาหนะกู้ภัยขนาดเล็กของไฟเออร์-3 ตัวรถสีเงินแถบสีเขียวที่ด้านข้างรถ มีรูปแบบคล้ายกับรถตู้ รถที่ใช้เป็นของยี่ห้อ นิสสันรุ่น CUBE ข้อมูลเบื้องต้น = สูง 1.7 เมตร ,ยาว 3.9 เมตร,กว้าง 1.7 เมตร,หนัก 1.2 ตัน ,ความเร็วสูงสุด 250 กม./ชม.

title: โทมิกะฮีโร่ เรสคิวไฟเออร์

text: R-1/ R-1 Max/ โทโดโรคิ ฮิคารุ (轟 輝) แสดงโดย อิซุคะ เคนตะ (猪塚 健太) สมาชิกหน่วยเรสคิวฟอร์ซ ได้มาช่วยเหลือเรสคิวไฟเออร์โดยเขาปรากฏตัวพร้อมกับอิชิคุโระที่เพิ่งกลับมายุโรป ในตอนที่43-44 ฮิคารุได้กลับมาช่วยเหลือเรสคิวไฟเออร์อีกครั้งเนื่องจากสาขายุโรปต้องการเรสคิว วีเคิลรุ่นปรับปรุงของเรสคิว ฟอร์ซ นำไปใช้งานที่สาขายุโรปจึงทำให้เขาได้ร่วมสู้อีกครั้งกับรุ่นน้องและฝากการปกป้องโลกไว้กับเรสคิวไฟเออร์ R-5 /อิชิคุโระ เออิจิ (石黒 鋭二) แสดงโดย อิวานางะ ฮิโรอาคิ (岩永 洋昭) หัวหน้าหน่วยเรสคิวฟอร์ซ ได้เดินทางไปยุโรปเพื่อรับตำแหน่งหัวหน้าหน่วยที่สาขายุโรป มาเยี่ยมและให้กำลังใจไทงะในฐานะสมาชิกของUFDA R-U / R-4 (คนแรก) / นัมบุ นาทสึโนะ(南部 奈津乃) แสดงโดย ฮายามิ ยู (早見 優) ซาโตชิ (ปรากฏตัวในตอนที่ 2) เด็กชายที่ไฟเออร์-1 ช่วยเหลือหลังจากเกิดเหตุการณ์ไฟป่า โดยฝีมือของซาคาเอน เป็นเจ้าของจิบิสุเกะ สุนัขที่ถูกซาคาเอนใช้เป็นเครื่องมือในการทำลายล้าง ไอจัง (ปรากฏตัวในตอนที่ 3) เด็กหญิงที่ไฟเออร์-3 ช่วยเหลือ เป็นเด็กที่เกลียดเห็ดจนเกิดปากเสียงกับพ่อ และเป็นเหตุให้ชูคาเอนใช้ประโยชน์จากการการเกลียดเห็ดสร้างเป็นคิโนโคเอน ซาเอคิ บันจิ (佐伯 文治) หัวหน้าแผนกช่างเครื่องของUFDA เป็นผู้ดูแลเรสคิววีเคิ่ลและไฟเออร์สูท นอกจากนี้ยังเป็นผู้รู้ความลับเกี่ยวกับริคุที่ไม่สามารถแปลงร่างเป็นเรสคิวไฟเออร์ ดร.ไทงะ นาโอชิ (大河 直司) พี่ชายของริคุ เป็นนักโบราณคดี วิจัยเรื่องการกำเนิดจาคาเอนครั้งอดีตกาล เป็นผู้ค้นพบศิลาที่บันทึกภาพแกะสลักถึงเรื่องราวของจาคาเอน ไทงะ มาริโมะ(大河 マリモ) น้องสาวคนสุดท้องของบ้านไทงะ มีศักดิ์เป็นน้าสาวของอาซึกะ ทำงานเป็นปศุสัตว์ที่ไร่แห่งหนึ่ง ไทงะ อาซึกะ (大河 飛鳥) ลูกสาวของนาโอชิ เป็นผู้ค้นพบศิลาและเป็นผู้กุมพลังของดาบริวโดเคน เมกุมิ ทัตสึโกโร่ (恵 タツゴロウ) พ่อของยูมะ มีอาชีพเป็นหัวหน้าคนงานก่อสร้าง วาตาริ ยูคิโอะ (航 ユキオ) พ่อของจุน เป็นประธานบริษัท วาตาริ โฮลด์ดิ้ง ต้องการให้จุนลาออกจากเรสคิวไฟเออร์เพื่อต้องการสืบทอดกิจการของตน อิเคยะ ทัตสึโนะสุเกะ (池家 哲之助)

title: โทมิกะฮีโร่ เรสคิวไฟเออร์

text: Rescue Dash 4 (Rescue Dash Four) พาหนะกู้ภัยขนาดเล็กของไฟเออร์-4 ตัวรถสีดำ รถที่ใช้เป็นของยี่ห้อ นิสสันรุ่น SKYLINE ข้อมูลเบื้องต้น = สูง 1.4 เมตร ,ยาว 4.7 เมตร,กว้าง 1.8 เมตร,หนัก 1.7 ตัน ,ความเร็วสูงสุด 400 กม./ชม.

title: โทมิกะฮีโร่ เรสคิวไฟเออร์

text: Rescue Dash 1 (Rescue Dash One) พาหนะกู้ภัยขนาดเล็กของไฟเออร์-1 ตัวรถสีแดง ติดตั้งไซเรนไว้ที่หลังคารถ รถที่ใช้เป็นของยี่ห้อ นิสสันรุ่นFAIRLADY 370z สีแดง ข้อมูลเบื้องต้น = สูง 2.3 เมตร ,ยาว 4.3 เมตร,กว้าง 1.9 เมตร,หนัก 1.5 ตัน,ความเร็วสูงสุด 650 กม./ชม.

title: โทมิกะฮีโร่ เรสคิวไฟเออร์

text: เรสคิว เทอร์โบ เรด ไทป์ พาหนะกู้ภัยขนาดกลางสีแดง เป็นเรสคิว วีเคิลรุ่นปรับปรุงโดยใช้ต้นแบบจากเรสคิว เทอร์โบ โดยรุ่นเรด ไทป์ มีกำหนดที่จะใช้งานในสาขายุโรป มีพลังในการต่อสู้มากกว่ารุ่นเดิมหลายเท่า ผู้พัฒนาและปรับปรุงข้อมูลคือ ซาเอคิ บันจิ

title: โทมิกะฮีโร่ เรสคิวไฟเออร์

text: เรสคิวไฟเออร์ คือหน่วยกู้ภัยที่ถูกจัดตั้งขึ้นโดยโอซาคาเบะ เรย์จิ ผู้เป็นเรสคิวฟอร์ซในตำนาน , เรสคิวไฟเออร์ มีหลากหลายสาขากระจายอยู่ทั่วมุมโลกเพื่อรับมือกับเหตุการณ์ร้ายแรงและคอยส่งข่าวสารให้กับสมาชิกของUFDAให้ทราบถึงสถานการณ์ต่างๆ ในแต่ละสาขาจะมีรูปแบบเฉพาะตัวที่แตกต่างกัน โดยส่วนใหญ่จะมีรูปแบบที่คล้ายคลึงกับหน่วยอัคคีภัย เรสคิวไฟเออร์ ที่ปรากฏในเรื่องจะมีอยู่ 2 ทีมด้วยกัน ประกอบไปด้วย เรสคิวไฟเออร์ทีม ทีมที่เน้นการกู้ภัยบนภาคพื้นดิน ขึ้นตรงกับโอซาคาเบะ เรย์จิ สกายทีม ทีมที่เน้นการกู้ภัยทางอากาศ สัตว์ที่ใช้เป็นสัญลักษณ์ของเรสคิวไฟเออร์คือ มังกร และ นกเหยี่ยว ไฟเออร์-1 (Fire-One) / ไฟเออร์-1X / โฮมุระ ทัตสึยะ (炎 タツヤ) แสดงโดย คุโบ โช (久保 翔) สมาชิกคนล่าสุดของเรสคิวไฟเออร์ มีความกล้าหาญในจิตวิญญาณแห่งการผจญเพลิงอยู่เต็มเปี่ยม มีนิสัยใจร้อน วู่วาม ชอบพูดจาเสียงดังแต่มีจิตใจดี ชอบช่วยเหลือผู้คน นึกถึงความสุขของผู้คนมากกว่าความสุขของตน เนื่องจากทัตสึยะเป็นคนที่ชอบช่วยเหลือผู้ประสพภัย ทำให้ช่วยเหลือผู้ประสพภัยของเขานั้นมีปัญหาตามมาเนื่องจากความเข้าใจผิด ทั้งที่ความจริงทัตสึยะมีความตั้งใจจริงในการช่วยเหลือผู้เหลือผู้ประสพภัยเท่าที่ตัวเขาจะทำได้โดยคำนึงถึงจิตใจของผู้ประสพภัยเป็นหลัก ทัตสึยะ ชื่นชอบมอเตอร์ไซต์เป็นอย่างมากจนถึงขั้นสะสมโปสเตอร์มอเตอร์ไซต์ติดไว้ที่ห้องพักส่วนตัว ภายหลังจากการต่อสู้ ทัตสึยะ ได้เดินทางไปสหรัฐอเมริกาพร้อมกับQ สุเกะโดยใช้มอเตอร์ไซต์เป็นพาหนะในการเดินทาง ส่วนหนึ่งที่ได้ไปอเมริกาเนื่องจากได้รับมอบหมายงานจากสาขาอเมริกาและความต้องการที่ออกไปท่องเที่ยวตามความฝันของเขา ข้อมูลเบื้องต้น - อายุ 19 ปี , กรุ๊ปเลือด B ท่าไม้ตาย - ริวโอ เอ็กซ์ กิริ , เซมปูคิ๊ก , ดราก้อน คิ๊ก ไฟเออร์-2 (Fire-Two) / เมกุมิ ยูมะ (恵 ユウマ) แสดงโดย คาวาดะ ยู (川田 祐) สมาชิกทีมเรสคิวไฟเออร์ ชำนาญการต่อสู้ด้วยพละกำลัง และการปฐมพยาบาลผู้ประสพภัย ยูมะ เป็นคนอารมณ์ดี มีมนุษยสัมพันธ์ที่ดีกับทุกๆคนโดยไม่ถือตัว ภายหลังจากการต่อสู้ ยูมะได้แต่งงานกับทามะจัง มีลูกด้วยกัน 1 คน แม้จะมีครอบครัวไปแล้วแต่ยูมะ ยังคงเป็นเจ้าหน้าที่ฝึกสอนการดับเพลิงให้กับประชาชน ข้อมูลเบื้องต้น - อายุ 21 ปี , กรุ๊ปเลือด O ท่าไม้ตาย - แอ็กซ์ สตอร์ม , เซอร์เคิล ช็อต ไฟเออร์-3 (Fire-Three) / ยูคิ ริทสึกะ (雪 リツカ) แสดงโดย นาคามูระ ยู (中村 優) สมาชิกทีมเรสคิวไฟเออร์ มีนิสัยเด็ดเดี่ยว สุขุม ห้าวหาญ เป็นคู่หูในการปฏิบัติงานกับไฟเออร์-2 แม้จะเป็นผู้หญิงแต่มีความสามารถรอบด้านทั้งด้านการต่อสู้ที่เก่งกีฬาฟันดาบและกีฬายิงปืน ด้านวิชาการมีความสามารถในการวิเคราะห์และวิจัยในเรื่องต่างๆ ทำให้มีฉายาว่า Miss Perfect เนื่องจากการทดสอบภาคปฏิบัติที่เธอสามารถทำคะแนนได้สูงและมีคะแนนเต็มทุกครั้งที่มีการทดสอบ ริทสึกะ ไม่พอใจในตัวทัตสึยะ เนื่องจากเข้าใจไปเองว่าทัตสึยะเป็นคนเหลวไหลและมีนิสัยโวยวายซึ่งไม่เหมาะกับการเป็นเรสคิวไฟเออร์ ภายหลังจากการต่อสู้ ริทสึกะทำงานเป็นเจ้าหน้าที่ควบคุมพนักงานของUFDA และคอยถามข่าวคราวของเรสคิวไฟเออร์คนอื่นๆเสมอมา ข้อมูลเบื้องต้น - อายุ 19 ปี , กรุ๊ปเลือด A ไฟเออร์-4 (Fire-Four) / อาโออิ สึบาสะ (葵 ツバサ) แสดงโดย ฟุคุยามะ คาซึคิ (福山 一樹) หัวหน้าสกายทีม แห่งเรสคิวไฟเออร์ สาขาอเมริกา เป็นคนที่มีความสุขุม เยือกเย็น เคยเป็นเพื่อนร่วมรุ่นและคู่แข่งของริทสึกะ แต่ลึกๆแล้ว สึบาสะแอบชอบริทสึกะเพียงแต่ไม่เคยได้บอกกับริทสึกะไปตรงๆ ในเข็มกลัดของเขามีรูปที่ถ่ายคู่กับริทสึกะไว้เป็นที่ระลึกในการเป็นเรสคิวไฟเออร์ แต่เดิม สึบาสะ มีความตั้งใจที่จะเป็นไฟเออร์-1 แต่ด้วยเหตุผลบางประการทำให้เขาได้พลาดตำแหน่งนี้ไป ภายหลังจากการต่อสู้ สึบาสะ ได้เป็นพรีเซ็นเตอร์ประชาสัมพันธ์การสมัครคัดเลือกบุคคลทั่วไปเข้ามาเป็นพนักงานของUFDA ข้อมูลเบื้องต้น - อายุ 21 ปี , กรุ๊ปเลือด AB ท่าไม้ตาย - เทนคู V โนะ ชิกิริ (天空Ｖの字斬り) , เจ็ท พาร์ทเนอร์ ไฟเออร์-5 (Fire-Five) / วาตาริ จุน (航 ジュン) แสดงโดย มิสุโนะ มาซาโนริ (水野 真典) สมาชิกสกายทีม เชี่ยวชาญทางด้านเครื่องยนต์ทางอากาศเนื่องจากชื่นชอบเครื่องบินเป็นทุนเดิม ทำงานเป็นคู่หูกับสึบาสะได้เป็นอย่างดี นิสัยดีมีมนุษยสัมพันธ์ดี มีความมุ่งมั่นในการทำงานอย่างเต็มที่แต่ติงต๊อง มีจุดเด่นที่สวมแว่นสายตาและตัวเล็กกว่าคนอื่นๆ ก่อนที่จะมาสมัครเป็นเรสคิวไฟเออร์ จุน ได้ประชดครอบครัวและหนีออกจากบ้านออกมา ภายหลังจากการต่อสู้ จุน ได้สมัครเป็นเจ้าหน้าที่ของสำนักบรรเทาทุกข์กู้ภัยโตเกียว โดยเขาสมัครเป็นนักบินและได้ขับเฮลิคอปเตอร์ รุ่น Eurocopter SA 365/AS365 Dauphin 2 ข้อมูลเบื้องต้น - อายุ 20 ปี , กรุ๊ปเลือด A ท่าไม้ตาย - เทนคู V โนะ ชิกิริ (天空Ｖの字斬り) , เจ็ท พาร์ทเนอร์ ไทงะ ริคุ (大河 リク) แสดงโดย ฟุจิชิเงะ มาซาทาคะ (藤重 政孝) กัปตันหน่วยเรสคิวไฟเออร์ คอยสั่งการณ์และออกคำสั่งFinal Rescueให้กับเรสคิวไฟเออร์ เป็นคนจริงจังมีความมุ่งมั่นในการทำงาน เข้มงวดคล้ายกับพ่อ แต่บางครั้งเป็นคนใจดี มักหัวเสียในเรื่องความใจร้อนของทัตสึยะบ่อยครั้ง บ่อยครั้งที่ริคุมักแสดงอาการเจ็บแค้นใจผ่านทางมือขวาของเขา เนื่องด้วยในอดีต ริคุ เป็น1ในผู้พัฒนาออกแบบและทดลอง ไฟเออร์สูท ทั้ง5ชุดด้วยตัวของเขาเอง แต่เนื่องด้วยระบบไฟเออร์สูทและร่างกาย เกิดการต่อต้านไม่สอดคล้องกับระบบที่ใช้ ทำให้ริคุไม่สามารถต่อสู้ในฐานะเรสคิวไฟเออร์ เขาจึงได้ตัดสินใจที่จะเป็นกัปตันหน่วยเรสคิวไฟเออร์ และเฟ้นหาผู้ที่มารับหน้าที่เรสคิวไฟเออร์แทนตนเอง ภายหลังจากากรต่อสู้ ริคุ ได้ยุบเรสคิวไฟเออร์ และผันตัวเป็นอาจารย์สอนวิชาป้องกันภัยให้กับสถาบันUFDA ริคุเป็นคนเดียวที่สามารถติดต่อทัตสึยะที่อาศัยอยู่ต่างระเทศ ข้อมูลเบื้องต้น - อายุ 25 ปี , กรุ๊ปเลือด O R-0 (R-Zero) / โอซาคาเบะ เรย์จิ (刑部 零次) แสดงโดย ฟูจิโอกะ ฮิโรชิ (藤岡 弘) ผบ.หน่วยเรสคิวไฟเออร์ มีความสนใจในตัวทัตสึยะที่มีจิตวิญญาณแห่งการผจญเพลิงจึงคอยสนับสนุนให้ทัตสึยะเป็นสมาชิกทีมเรสคิวไฟเออร์ มีอีกโฉมหน้าหนึ่งเป็นสมาชิกเรสคิวฟอร์ซ นาม R-0 (R-Zero) ท่าไม้ตาย - เยลโล่ แครช ซึงิยามะ ทามามิ(杉山 タマミ ชื่อเล่น ทามะจัง) แสดงโดย นาคามูระ ชิสึกะ (中村 静香) เจ้าของร้านอาหารในไฟเออร์ฟินิกซ์ที่สมาชิกเรสคิวไฟเออร์นั่งรับประทานจนเป็นลูกค้าประจำ เป็นขวัญใจของหน่วยเรสคิวไฟเออร์ ภายหลังจากการต่อสู้ ทามะจัง ได้แต่งงานกับยูมะ และมีลูก1คน Q สุเกะ พากย์โดย ทาคางิ เรย์โกะ (高木 礼子) คู่หูของทัตสึยะ แปลงมาจากเรสคิว เมกะโฟน พูดจาฉ้อเลาะ และเป็นที่รักใคร่ของหน่วย ชื่อจริงของQ สุเกะ คือ TF-Q

title: โทมิกะฮีโร่ เรสคิวไฟเออร์

text: "BURNING HERO" ร้องโดย REY ใช้ตั้งแต่ตอนที่ 1-29 "Rescue taisou" () ร้องโดย ฮิโรชิ คิดาทานิ ใช้ตั้งแต่ตอนที่ 30

title: โทมิกะฮีโร่ เรสคิวไฟเออร์

text: หมวดหมู่:โทคุซัทสึ หมวดหมู่:TOMICA ฮีโร่ เรสคิวซีรีส์

title: โทมิกะฮีโร่ เรสคิวไฟเออร์

text: Rescue Dash 6 (Rescue Dash Six) พาหนะกู้ภัยขนาดเล็กของไทงะ ริคุ ตัวรถสีบรอนซ์เทา-น้ำตาล รถที่ใช้เป็นของยี่ห้อ นิสสันรุ่นมุราโน่

title: โทมิกะฮีโร่ เรสคิวไฟเออร์

text: เรสคิว สไตรเกอร์ พาหนะกู้ภัยขนาดใหญ่สีแดง มีรูปแบบคล้ายรถดับเพลิง เป็นพาหนะที่ได้รับการออกแบบมาจากเรสคิวฟอร์ซจึงได้รับการผลิตมาในจำนวนมากและถูกส่งมายังเรสคิวไฟเออร์ เพื่อรองรับสถานการณ์เหตุฉุกเฉิน เป็นพาหนะของไฟเออร์-3 ใช้Rescue Dash 3 เป็นห้องบังคับเรสคิว สไตรเกอร์ สามารถเคลื่อนไหวด้วยตนเองหรือเคลื่อนไหวด้วยการสั่งการณ์จากเรสคิว ไฟเออร์,เรสคิว สไตรเกอร์ ถูกทำลายลงด้วยฝีมือของกัตไทเอน โดยที่เรสคิว สไตรเกอร์เอาตัวเข้าไปขวางเพื่อช่วยเหลือไฟเออร์-1 ให้รอดพ้นจากอันตราย ข้อมูลเบื้องต้น = สูง 6 เมตร ,ยาว 25 เมตร,กว้าง 7 เมตร,หนัก 50 ตัน,ความเร็วสูงสุด 250 กม./ชม. ท่าไม้ตาย = วอเตอร์แคนนอน

title: โทมิกะฮีโร่ เรสคิวไฟเออร์

text: โอซาคาเบะ เรย์จิ หนึ่งในคณะกรรมผู้บริหารระดับสูงของUFDA (United Fire-Defense Agency) จึงได้จัดตั้งทีมกู้ภัยพิเศษขึ้นมา นาม เรสคิวไฟเออร์ เพื่อต่อกรกับจาคาเอน โดยมี<b data-parsoid='{"dsr":[780,795,3,3]}'>ไทงะ ริคุ เป็นกัปตันทีม และมีสมาชิกทั้งหมด 3 คน ประกอบด้วย โฮมุระ ทัตซึยะ (ไฟเออร์-1) , เมกุมิ ยูมะ (ไฟเออร์-2) และ ยูคิ รัทสึกะ (ไฟเออร์-3) ทำหน้าที่ช่วยเหลือมวลมนุษย์ให้รอดพ้นจากความชั่วที่แฝงมาในรูปแบบอัคคีภัย

title: โทมิกะฮีโร่ เรสคิวไฟเออร์

text: "Rescue Dream!" ร้องโดย REY ใช้ตั้งแต่ตอนที่ 14-17, 19 "Three souls" ร้องโดย JAM Project ใช้ตั้งแต่ตอนที่ 23 "Rescue King" () ร้องโดย REY ใช้ตั้งแต่ตอนที่ 26-29 "Ideyo Gaialeon" () ร้องโดย มาซาอากิ เอนโด ใช้ตั้งแต่ตอนที่ 30

title: โทมิกะฮีโร่ เรสคิวไฟเออร์

text: เรสคิวคิง เกิดจากการรวมร่างของไฟเออร์ ดราก้อน และ เอ็กซ์ ดราก้อน เข้าไว้ด้วยกันโดย ไฟเออร์ ดราก้อนเป็นส่วนลำตัวของหุ่น นอกนั้นเป็นชิ้นส่วนของเอ็กซ์ ดราก้อน บังคับจากส่วนหัวของเรสคิวคิงโดยการยืนบังคับหุ่นและควบคุมด้วยตนเอง เมื่อใช้อาวุธและใช้ท่าไม้ตายสามารถใช้เอ็กซ์แบชเชอร์ในการควบคุมและการโจมตี ข้อมูลเบื้องต้น = สูง 28 เมตร , ยาว 20 เมตร , กว้าง 18 เมตร , หนัก 120 ตัน , ความเร็วสูงสุด 200 กม./ชม. อาวุธ = คิง เอ็กซ์แบชเชอร์ (ดาบประจำตัวของเรสคิวคิง มีต้นแบบมาจากเอ็กซ์แบชเชอร์) , ไวเวิร์น แคนนอน ท่าไม้ตาย = เอ็กซ์ ครัช (เมื่อได้รับคำสั่ง Final Rescue เรสคิวคิง ทำการชาร์จพลังงานไว้ที่คิง เอ็กซ์แบชเชอร์ เมื่อพลังงานเต็มที่จะทำการพุ่งเข้าหาคาเอนมาจินและทำการฟันเป็นรูปกากบาท พลังงานจากดาบเมื่อกระทบกับคาเอนมาจินจะทำให้ค่าเอนมาจินกลายสภาพเป็นวัตถุแช่แข็งและถูกทำลายในที่สุด) , ไวเวิร์น แคนนอน (เมื่อได้รับคำสั่งFinal Rescue เรสคิวคิง ทำการล็อกเป้าหมาย และยิงพลังงานผลึกน้ำแข็งจากไวเวิร์น แคนนอน พุ่งตรงไปยังคาเอนมาจิน เมื่อคาเอนมาจินถูกผลึกน้ำแข็งจะทำให้ร่างกายของคาเอนมาจินกลายเป็นผลึกน้ำแข็งขนาดยักษ์และถูกทำลายในที่สุด ) เอ็กซ์ ดราก้อน โรโบ (พากย์โดย ริจิมะ ฮาจิเมะ ;飯島肇) เกิดจากการเปลี่ยนร่างจากเอ็กซ์ ดราก้อน รูปแบบรถพยาบาลเป็นรูปแบบหุ่นยนต์ มีระบบA.I. ทำให้สามารถเคลื่อนไหวได้ด้วยตนเองและรับคำสั่งการต่อสู้จากไฟเออร์-1 เป็นหลัก รูปแบบของหุ่นและลักษณะการต่อสู้เลียนแบบมาจากคาราเต้และยูโด ด้วยรูปแบบของหุ่นที่มีลักษณะของสัดส่วนคล้ายคลึงมนุษย์ทำให้การเคลื่อนไหวของเอ็กซ์ ดราก้อน โรโบ มีความคล่องตัวสูงขึ้น ข้อมูลเบื้องต้น = สูง 20 เมตร , ยาว 8.5 เมตร , กว้าง 15 เมตร , หนัก 72 ตัน , ความเร็วสูงสุด 200 กม./ชม. ท่าไม้ตาย = เอ็กซ์ ริวเซย์ พั๊นซ์ (เมื่อได้รับคำสั่ง Final Rescue เอ็กซ์ ดราก้อน จะรวบรวมออร่าสีส้มไว้ที่มือขวาและมือซ้าย โดยพลังงานจะไหลรวมไปยังขือขวาทั้งหมด จากนั้นเอ็กซ์ ดราก้อน เคลื่อนที่ด้วยล้อจากส่วนเท้าของหุ่น พุ่งเข้าไปต่อยคาเอนมาจินอย่างรุนแรง)

title: โทมิกะฮีโร่ เรสคิวไฟเออร์

text: เมื่อจาคาเอนได้เพิ่มพลังการทำลายด้วยอัคคีภัยมากขึ้นกว่าเดิมทั้งการเพิ่มพลังให้คาเอนมาจิน และการรวมร่างของคาเอนมาจินทั้ง 2 ตัว รวมไปถึงความสามารถในการจู่โจมบนอากาศ ทำให้เรสคิวไฟเออร์ ไม่สามารถโจมตีได้อย่างง่ายดายเหมือนก่อน เนื่องจากพวกเขาไม่มีเครื่องมือที่ต่อสู้บนอากาศ ทำให้เรสคิวไฟเออร์ สาขาญี่ปุ่นได้เรียกตัวสมาชิกจากสาขาอเมริกามาร่วมทีมเพื่อเสริมความแข็งแกร่งขึ้นในนาม<b data-parsoid='{"dsr":[1389,1402,3,3]}'>สกายทีม ประกอบไปด้วย อาโออิ สึบาสะ (ไฟเออร์-4) และ วาตาริ จุน (ไฟเออร์-5) โดยสกายทีม มีหน้าที่ช่วยเหลือผู้ประสพภัทางอากาศและร่วมมือกับเรสคิวไฟเออร์ในการกำจัดจาคาเอน แม้พวกเขาจะมีเรื่องที่ไม่ลงรอยกันของทั้ง 2 ทีมแต่ด้วยจิตวิญญาณที่ช่วยเหลือผู้ประสพภัยแล้วนั้น ทำให้ปัญหาส่วนตัวและปัญหานิสัยของพวกเขาคลี่คลายและแปรเปลี่ยนเป็นพลังในการช่วยเหลือมวลมนุษย์ต่อไป


query: คาตานะ เริ่มมีมาตั้งแต่สมัยใด ?

title: คาตานะ

text: เดิมนักรบชาวญี่ปุ่นใช้ดาบจากจีนและเกาหลีในการสู้รบ ในยุคนาระ (Nara Period) ประมาณปี พ.ศ. 1193-1336 หรือประมาณ 1,300 ปีเศษที่แล้ว ปัญหาที่พบคือเวลาสู้รบดาบมักหักออกเป็นสองท่อน จักรพรรดิจึงสั่งให้ช่างตีดาบปรับปรุงดาบให้ดีขึ้นกว่าเดิม ช่างตีดาบยุคแรกมีชื่อว่า "อามากูนิ" เขาพัฒนาการตีดาบไม่ให้หักง่ายด้วยการใช้เหล็กที่ดี และมีการศึกษาวิธีทำให้เหล็กแข็งแกร่งกว่าเดิม เหล็กที่ดีของญี่ปุ่นได้จากการถลุง มีชื่อว่า "ทามาฮางาเนะ" (Tamahagane) อามากูนิพบว่าการที่จะให้ได้ดาบคุณภาพดีต้องควบคุมของสามสิ่ง คือ การควบคุมความเย็น การควบคุมปริมาณคาร์บอน และการนำสิ่งปะปนที่อยู่ในเหล็กออก ปริมาณคาร์บอนคือหัวใจสำคัญในการตีดาบ หากใส่คาร์บอนในเหล็กมากไปเหล็กจะเปราะ ใส่น้อยไปเหล็กจะอ่อน จึงต้องใส่ในปริมาณที่พอเหมาะ เหล็กถูกนำมาหักแบ่งเป็นชิ้นเล็กวางซ้อนกันก่อนหลอม และนำไปตีให้เป็นเนื้อเดียวกัน หลังจากนั้นจึงพับเหล็กเป็นสองชั้นขณะยังร้อนๆ แล้วตีซ้ำอีกครั้งแล้วครั้งเล่า เหล็กจะซ้อนกันเป็นชั้น ๆ ทวีคูณขึ้นเรื่อย ๆ จนเป็นหมื่น ๆ ชั้น ทำให้คาร์บอนกระจายไปจนทั่วเนื้อเหล็ก แล้วจึงนำไปตีแผ่ออกให้เป็นใบดาบ จะได้ใบดาบที่ดีเนื้อเหล็กแกร่งและคมไม่หักอีกต่อไป

title: คาตากานะ

text: คาตากานะมีสัญลักษณ์ 48 ตัว ในยุคแรกรู้จักในนาม การเขียนของผู้ชาย คาตากานะใช้กับคำยืมที่ไม่ได้มาจากภาษาจีนเป็นส่วนใหญ่ รวมทั้งการเลียนเสียง ชื่อจากภาษาอื่น การเขียนโทรเลข และการเน้นคำ (แบบเดียวกับการใช้อักษรตัวใหญ่ในภาษาอังกฤษ) ก่อนหน้านั้นคำยืมทั้งหมดเขียนด้วยคันจิ ใช้ในหลายกรณี ได้แก่

title: เก็นจูโร่

text: คิบากามิ เก็นจูโร่ () เป็นตัวละครจากเกมซามูไรสปิริตส์ ซึ่งเป็นนักดาบพเนจรชาวญี่ปุ่น มีดาบคาตานะเป็นอาวุธ และมีท่าไม้ตายคือ เพลงดาบที่มีแผ่นภาพลวงตาบังหน้าขณะฟันดาบจู่โจมอย่างเช่น แผ่นภาพของผีเสื้อ, หมูป่า และนกกระเรียน เป็นต้น เก็นจูโร่มีคู่ปรับคนสำคัญคือฮาโอมารุ ซึ่งเป็นตัวเอกของเกมผู้ใช้ดาบคาตานะเป็นอาวุธเช่นเดียวกัน แต่เขาก็มีรูปแบบการโจมตีที่เน้นการโจมตีแบบต่อเนื่อง ในขณะที่ฮาโอมารุจะถนัดการโจมตีแบบหนักหน่วงมากกว่า

title: คาตากานะ

text: คาตากานะ () เป็นตัวอักษรสำหรับแทนเสียงในภาษาญี่ปุ่นประเภทหนึ่ง คาตากานะได้รับการนำไปเขียนภาษาไอนุซึ่งเป็นภาษาของชนกลุ่มน้อยอยู่ทางภาคเหนือของเกาะฮกไกโด

title: คานะ

text: คานะ () เป็นคำที่ใช้เรียกตัวอักษรภาษาญี่ปุ่น ซึ่งแบ่งออกเป็นฮิรางานะและคาตากานะ ซึ่งรวมถึงภาษาระบบเก่า มังโยงานะ คานะหนึ่งตัวอักษรจะมีเสียงเฉพาะของแต่ละตัวอักษร

title: คะ

text: เนื่องจากฮิรางานะ か กับคาตากานะ カ มาจากมังโยงานะตัวเดียวกันและมีรูปร่างคล้ายกัน จึงทำให้มีการประดิษฐ์ฮิรางานะ มาจากตัวเขียนหวัดของมังโยงานะ 可 เพื่อแยกแยะความแตกต่างของทั้งสองตัว แต่เมื่อ ค.ศ. 1900 เมื่องานพิมพ์เป็นที่แพร่หลาย หนังสือตำราของโรงเรียนประถมศึกษาตีพิมพ์ด้วยฮิรางานะ か อย่างเดิม ดังนั้นคานะที่ประดิษฐ์ขึ้นจึงถูกยกเลิกไปโดยปริยาย

title: มาติกา

text:
ธัมมะสังคิณีมาติกา
กุสะลา ธัมมา อะกุสะลา ธัมมา อัพยากะตา ธัมมา ฯ สุขายะ เวทะนายะ สัมปะยุตตา ธัมมา
ทุกขายะ เวทะนายะ สัมปะยุตตา ธัมมา อะทุกขะมะสุขายะ เวทะนายะ สัมปะยุตตา ธัมมา ฯ
วิปากา ธัมมา วิปากะธัมมะธัมมา เนวะวิปากะนะวิปากะ ธัมมะธัมมา ฯ
อุปาทินนุปาทานิยา ธัมมา อะนุปาทินนุ ปาทานิ ยา ธัมมา อะนุปาทินนานุปาทานิยา ธัมมา ฯ
สังกิลิฏฐะสังกิเลสิกา ธัมมา อะสังกิลิฏฐะสังกิเลสิกา ธัมมา อะสังกิลิฏฐาสังกิเลสิกา ธัมมา ฯ
สะวิตักกะสะวิจารา ธัมมา อะวิตักกะวิจาระมัตตา ธัมมา อะวิตักกาวิจารา ธัมมา ฯ
ปีติ สะหะคะตา ธัมมา สุขะสะหะคะตา ธัมมา อุ เปกขา สะหะคะตา ธัมมา ฯ
ทัสสะเนนะ ปะหาตัพพา ธัมมา ภาวะนายะ ปะหาตัพพา ธัมมา
เนวะทัสสะเนนะ นะภาวะนายะ ปะหาตัพพา ธัมมา ฯ
ทัสสะเนนะ ปะหาตั พพะเหตุกา ธัมมา ภาวะนายะ ปะหาตัพพะเหตุ กา ธัมมา
เนวะทัสสะเนนะ นะภาวะนายะ ปะหาตัพพะเหตุกา ธัมมา ฯ
อาจะยะคามิโน ธัมมา อะปะจะยะคามิโน ธัมมา เนวาจะยะคามิโน นาปะจะยะคามิโน ธัมมา ฯ
เสกขา ธัมมา อะเสกขา ธัมมา เนวะเสกขานาเสกขา ธัมมา ฯ ปะริตตา ธัมมา มะหัคคะตา ธัมมา
อัปปะมาณา ธัมมา ฯ ปะริ ตตารัมมะณา ธัมมา มะหั คคะตารัมมะณา ธัมมา
อัปปะมาณารัมมะณา ธัมมา ฯ หีนา ธัมมา มัชฌิมา ธัมมา ปะณีตา ธัมมา ฯ มิจฉัตตะนิยะตา ธัมมา
สัมมัตตะนิยะตา ธัมมา อะนิยะตา ธัมมา ฯ มัคคารั มมะณา ธัมมา มัคคะเหตุกา ธัมมา
มัคคาธิปะติ โน ธัมมา ฯ อุปปันนา ธัมมา อะนุปปันนา ธัมมา อุปปาทิโน ธัมมา ฯ
อะตีตา ธัมมา อะนาคะตา ธัมมา ปัจจุปปันนา ธัมมา ฯ อะตี ตารัมมะณา ธัมมา
อะนาคะตา รัมมะณา ธัมมา ปัจจุปปันนารัมมะณา ธัมมา ฯ
อัชฌัตตา ธัมมา พะหิทธา ธัมมา อัชฌัตตะพะหิทธา ธัมมา ฯ
อัชฌัตตารั มมะณา ธั มมา พะหิทธารัมมะณา ธัมมา อัชฌัตตะพะหิทธารัมมะณา ธัมมา ฯ
สะนิทัสสะนะสัปปะฏิฆา ธัมมา อะนิทั สสะนะสัปปะฏิฆา ธัมมา อะนิทัสสะนาปปะฏิฆา ธัมมา ฯ

title: คาตานะ

text: คาตานะ () เป็นดาบญี่ปุ่น มีลักษณะคมด้านเดียว เพื่อฟันหรือตัด ไม่หัก ไม่งอ และคม มีวิธีการผลิตเฉพาะในญี่ปุ่นคือ เอาโลหะมาเผาและตีแผ่ครั้งแล้วครั้งเล่า จนได้ดาบที่มีความแข็งแรง คม คาตานะถือโดยชนชั้นซามูไรในญี่ปุ่นสมัยศักดินา จึงได้ชื่อว่า "ดาบซามูไร"

title: นิ

text:
นิ (คานะ)
に ในอักษร ฮิระงะนะ หรือ 二ในอักษร คาตะคะนะ เป็นหนึ่งในตัวอักษรคานะของญี่ปุ่นซึ่งแต่ละตัวแทนหนึ่งเสียง. การเขียนตัว に( นิ ) ในฮิระงะนะจะเขียนสามจังหวะ ขณะที่ตัว二( นิ ) ในคะตาคะนะ จะเขียนเป็นสองจังหวะ
に เป็นตัวอักษรลำดับที่ 22 อยู่ระหว่าง な( นะ ) และ ぬ( นุ ) ในการจัดลำดับอักษรปัจจุบัน
ตัวอักษรにในฮิระงะนะเขียนได้สามจังหวะ

title: โอโดริจิ

text: อิจิโนจิเต็ง () คือเครื่องหมายซ้ำที่มีลักษณะขีดเดียว ใช้กับคานะเท่านั้น โดยที่ฮิรางานะใช้แบบมีเส้นตวัด (ゝ) (U+309D) กับ (ゞ) (U+309E) ส่วนคาตากานะใช้แบบไม่มีเส้นตวัด (ヽ) (U+30FD) กับ (ヾ) (U+30FE) อิจิโนจิเต็งใช้สำหรับแทนพยางค์ที่ซ้ำในประโยคทั่วไปในชีวิตประจำวัน ในชื่อเฉพาะก็สามารถพบได้เช่นกัน

title: คาซึโกะ ทาดาโนะ

text: คาซึโกะ ทาดาโนะ () เป็นนักสร้างแอนิเมชัน นักออกแบบตัวละคร และนักวาดภาพประกอบชาวญี่ปุ่น เกิดวันที่ 14 มีนาคม ที่จังหวัดฮิโระชิมะ กรุ๊ปเลือด B เริ่มมีชื่อเสียงเป็นที่รู้จักจากการออกแบบตัวละครให้กับเรื่องเซเลอร์มูน เดิมเคยสังกัดอยู่สตูดิโอไลฟ์ แต่ปัจจุบันสังกัดอยู่สตูดิโอวิวน์ นอกจากชื่อจริงแล้ว ทาดาโนะยังมีนามปากกาอีกหลายชื่อด้วยกัน ได้แก่ KAZZ "(คาซ)", ただの かずこ "(คาซึโกะ ทาดาโนะ เขียนด้วยอักษรฮิรางานะ)", タダノ カズコ "(คาซึโกะ ทาดาโนะ เขียนด้วยอักษรคาตาคานะ)"

title: อึง

text: อึง เป็นอักษรคานะในภาษาญี่ปุ่น เขียนแบบฮิรางานะว่า ん และ แบบคาตากานะ ン โดยการเขียนทั้งสองแบบอ่านว่า อึง

title: คาตานะ

text: ดาบญี่ปุ่นเริ่มเข้ามาในเมืองไทยตั้งแต่สมัยอยุธยาช่วงสมัยเอโดะ (พ.ศ. 2146-2410) จากการติดต่อค้าขาย ขณะที่ญี่ปุ่นต้องการสินค้าจากสยาม เช่น ไม้กฤษณา ไม้ฝาง น้ำกุหลาบ พริกไทย เป็นต้น มีการตั้งหมู่บ้านญี่ปุ่นในอยุธยา เมื่อมีชาวญี่ปุ่นมาอยู่เป็นจำนวนมาก ชาวญี่ปุ่นที่นับถือศาสนาคริสต์โดยลี้ภัยทางศาสนาและส่วนหนึ่งเป็นพวกซามูไรแตกทัพที่สูญเสียเจ้านายหรือที่เรียกว่า "โรนิน" ซึ่งแตกทัพจากยุทธการที่เซกิงาฮาระได้โดยสารเรือสำเภาที่กำลังจะเดินทางมาค้าขายยังชมพูทวีปและมาตั้งรกรากในประเทศสยาม สิ่งสำคัญที่นำติดตัวมาด้วยก็คือดาบญี่ปุ่น ซามูไรเหล่านี้ได้กลายเป็นทหารอาสาญี่ปุ่นในเวลาต่อมา

title: คาตานะ

text: ดาบที่ใช้พกพาคู่กับดาบคาตานะของซามูไร ใบดาบมีความยาวตั้งแต่ 12 - 24 นิ้ว ดาบที่ซามูไรใช้สำหรับทำ "เซ็ปปูกุ" เมื่อยามจำเป็น และเป็นดาบที่ซามูไรสามารถนำติดตัวเข้าเคหสถานของผู้อื่นกรณีเป็นผู้มาเยือนได้โดยไม่ต้องฝากไว้กับคนรับใช้ ตามปกติซามูไรจะพกดาบสองเล่ม และโดยธรรมเนียมห้ามพกดาบยาวเข้ามาในบ้านของผู้อื่น ต้องฝากไว้หน้าบ้านเท่านั้น

title: ฮาโอมารุ

text: ฮาโอมารุ (; ) เป็นตัวละครเอกจากเกมซามูไรสปิริตส์ ซึ่งเป็นซามูไรพเนจรชาวญี่ปุ่นผู้ชอบดื่มสุรา มีดาบคาตานะเป็นอาวุธ และมีท่าไม้ตายคือเพลงดาบพายุหมุน โดยปกติแล้ว เมื่อได้ชัยชนะในการดวลดาบมักโยนดาบขึ้นกลางอากาศ แล้วปล่อยให้ตกลงมาเข้าฝักดาบที่ตนถือรออยู่ ฮาโอมารุมีคู่ปรับคนสำคัญคือเก็นจูโร่ ผู้ใช้ดาบคาตานะเป็นอาวุธเช่นกัน

title: คะ

text: คะ เป็นคานะของภาษาญี่ปุ่นตัวหนึ่ง ฮิรางานะเขียนว่า か มีที่มาจากตัวเขียนหวัดของมังโยงานะ 加 และคาตากานะเขียนว่า カ มีที่มาจากส่วนซ้ายของมังโยงานะ 加 ออกเสียงว่า เมื่อเติมดากูเต็งจะออกเสียงว่า ในพยางค์แรก และแปรเสียงอยู่ระหว่าง กับ ในพยางค์อื่น

title: คาตากานะ

text:
ตัวอักษรคาตากานะนั้นสร้างขึ้นในยุคเฮอัง (平安時代) โดยนำมาจากส่วนหนึ่งของตัวคันจิพัฒนามาจาก
อักษรจีนที่ใช้โดยพระภิกษุเพื่อแสดงการออกเสียงอักษรจีนที่ถูกต้องเมื่อประมาณ พ.ศ. 1400 ในช่วงแรกมีสัญลักษณ์หลายตัวที่แสดงเสียงเดียวกัน แต่เมื่อเวลาผ่านไป อักษรถูกปรับปรุงให้ดีขึ้น ราว พ.ศ. 1900 มีสัญลักษณ์ 1 ตัว ต่อ 1 พยางค์เท่านั้น คำว่า คาตากานะ หมายถึงอักษรพยางค์ที่เป็นส่วน (ของคันจิ)

title: คาตานะ

text: ยุคสมัยของดาบซามูไร แบ่งออกได้ 4 ยุค

title: คาตานะ

text: ดาบซามูไรแบ่งตามยุคสมัย มี 4 ชนิดคือ

title: คาตานะ

text: คาตานะ (刀, Katana)

title: รายชื่อตัวละครในซามูไรพเนจร

text: ฮันโจ คาทามาริ (Honjō Kamatari) เป็น 1 ในจุปปงกาตานะ ผู้รับใช้ชิชิโอ อาวุธที่ใช้คือเคียวยาวและมีโซ่ลูกตุ้มผูกไว้ ทำให้สามารถโจมตีได้เป็นวงกว้าง เห็นหน้าสวยๆ อย่างนี้แต่ความจริงเป็นผู้ชายนะยะ เข้าร่วมกับจุปปงกาตานะเพราะหลงรักในตัวชิชิโอ ภายหลังสู้กับคาโอรุแล้วแพ้ เมื่อชิชิโอตายคาทามาริก็มาทำงานให้กับรัฐบาลโดยเป็นสายลับ

title: ฮิรางานะ

text: ฮิรางานะ () คือ อักษรในภาษาญี่ปุ่น ซึ่งเป็นหนึ่งในสามของอักษรญี่ปุ่นที่ใช้ในปัจจุบันควบคู่กับคาตากานะและคันจิ ฮิรางานะและคาตากานะเป็นระบบคานะที่ตัวอักษรหนึ่งตัวแสดงถึงหนึ่งเสียง ในแต่ละ "คานะ" สามารถเป็นได้ทั้งในรูปสระและตัวสะกด

title: ประวัติศาสตร์อักษร

text: อักษรที่ใช้ในปัจจุบันและไม่อาจย้อนกลับไปหาอักษรคานาอันไนต์ได้ คือ อักษรทานะ แม้ว่าจะดูเหมือนอักษรอาหรับ แต่ที่จริงแล้วมาจากตัวเลข อักษรโซมาลีที่ใช้ในโซมาลีเมื่อ พ.ศ. 2463 และเป็นอักษรราชการคู่กับอักษรละตินจนถึง พ.ศ. 2515 มีรูปร่างพยัญชนะที่ถูกปรับปรุงขึ้นใหม่ อักษรสันตาลีที่ใช้ในเอเชียใต้ มีพื้นฐานจากสัญลักษณ์ทั่วไป อักษรโอคัมในสมัยโบราณ ประกอบด้วยเครื่องหมายที่เป็นขีด และจารึกในสมัยจักรวรรดิเปอร์เซีย เคยเขียนในรูปแบบอักษรรูปลิ่ม และมีการใช้ในระบบอักษรเป็นครั้งคราว

title: ฟูริงานะ

text: ฟูริงานะมักใช้ในสิ่งของสำหรับเด็กที่ยังอ่านคันจิได้ไม่มากแต่สามารถเข้าใจเมื่อเขียนเป็นคำอ่านด้วยฮิรางานะได้ ทั้งนี้ เป็นเพราะเด็ก ๆ จะเรียนฮิรางานะและคาตากานะก่อนจะเริ่มเรียนคันจิ

title: มินะทอร์

text: ตั้งแต่สมัยคลาสสิกจนถึงสมัยฟื้นฟูศิลปวิทยา การพรรณนาเกี่ยวกับวงกตมักเอามินะทอร์เป็นที่ตั้ง งานเขียนของโอวิดเกี่ยวกับมินะทอร์ แม้มิได้ให้รายละเอียดมากมายว่า กายมินะทอร์ส่วนใดเป็นคนส่วนใดเป็นโค แต่ก็แพร่หลายที่สุดในช่วงมัชฌิมยุค ส่วนงานเขียนในสมัยถัด ๆ มากลับนิยมกันใหม่ว่า มินะทอร์มีหัวและกายดั่งคนอยู่บนตัวโค ทำนองเดียวกับเซนทอร์ (centaur) ความนิยมอย่างหลังนี้ปรากฏมาจนถึงสมัยฟื้นฟูศิลปวิทยา และปัจจุบันยังพบอยู่บ้าง เช่น ในผลงานที่สตีล แซวิจ (Steele Savage) วาดประกอบหนังสือเรื่อง "มิโธโลจี (Mythology)" ของอีดิธ แฮมิลตัน (Edith Hamilton) เมื่อ ค.ศ. 1942

title: อุจิจูโจ

text: ยังคงเป็นที่ถกเถียงกันอย่างกว้างขวางว่า ที่จริงแล้ว บทสุดท้ายนี้ ใช่บทจบของตำนานเก็นจิจริงหรือไม่ เนื่องจากชื่อตอนที่ดูเป็นนามธรรม ไม่ได้อิงวลีจากบทกลอนภายในตอน เช่นตอนอื่นๆในเรื่อง บางทฤษฎีอธิบายว่า  มุราซากิ ชิคิบุ อาจจะเสียชีวิตก่อนแต่งเรื่องต่อจนจบก็เป็นได้ คาโอรุ เป็นหนุ่มรูปงาม สง่า กิริยามารยาทเรียบร้อย นิสัยอ่อนโยน รู้จักในสังคมทั่วไปว่าเขาเป็นบุตรชายคนสุดท้องของเก็นจิผู้เรืองอำนาจ แต่แท้จริงแล้ว เขาเป็นบุตรที่เกิดจากความสัมพันธ์อันผิดศีลธรรมของ คะชิวะงิ ( บุตรชายคนโตของโทโนะจูโจ )และ พระธิดาอนนะซังโนะมิยะ ( พระธิดาองค์ที่ 3 ของอดีตจักรพรรดิสุซาคุ )ภรรยาเอกของเก็นจิ เมื่อคาโอรุเกิด พระธิดาอนนะซังโนะมิยะ ผู้เป็นมารดาก็ออกบวชเป็นชี ไม่ได้เลี้ยงดูเขา อดีตจักรพรรดิเรย์เซย์ให้ความเอ็นดูคาโอรุมาก ด้วยสัมพันธ์ที่คิดว่าเป็นน้องชายของตนเอง ด้วยตัวคาโอรุรู้สึกถึงความผิดปกติเกี่ยวกับชาติกำเนิดของตนเอง เขาจึงเป็นคนที่ค่อนข้างเก็บตัว และเรียบร้อยอยู่เสมอ จนบางครั้งหมู่มิตรสหายเรียกเขาว่า คาโอรุผู้จริงจัง เขารู้สึกเบื่อเรื่องทางโลกตั้งแต่วัยหนุ่ม เมื่อได้ยินกิตติสรรพของ ฮะจิโนะมิยะ ( องค์ชาย 8 )ที่ใช่ชีวิตอย่างเงียบสงบอยู่ที่อุจิ ว่าเป็นฆราวาสผู้ฝักใฝ่ในธรรม น่าเลื่อมใส จึงเดินทางไปอุจิ ด้วยความศรัทธา ในที่สุดก็ได้พบกับโออิงิมิ ธิดาคนโตขององค์ชาย 8 และหลงรักนาง แต่สุดท้าย นางก็ตายจากไป ต่อมา ได้พบกับ อุกิฟุเนะ น้องสาวต่างมารดาของ โออิงิมิ ซึ้งมีหน้าตาเหมือนโออิงิมิเป็นพิมพ์เดียวกัน แตลักษณะนิสัย การอบรม กิริยามารยาท ไม่ได้สมบรูณ์พร้อมเช่นเดียวกับ โออิงิมิ เขาจึงไม่ได้รักนางเท่าที่รักโออิงิมิ แต่หลังจากที่อุกิฟุเนะฆ่าตัวตายจากไปอีกคน เขาค่อยตระหนักว่า เขารัก อุกิฟุเนะเพียงใด แต่นั่นก็สายเสียแล้วองค์ชายนิโออุ เป็นเจ้าชายองค์ที่ 3 ของพระจักรดิองค์ปัจจุบันกับบุตรีของเก็นจิ จักรพรรดินีอะคะชินั่นเอง เป็นหลานชายที่ มุราซากิ รักและเอ็นดูที่สุด นางยกคฤหาสน์นิโจ ให้เป็นมรดกแก่องค์ชายนิโออุ โดยนิสัยแล้วองค์ชายนิโออุเปนชายหนุ่มที่เจ้าชู้ โดยเขาพยายามค้นหาหญิงสาวที่เขาสามารถจะครองคู่อยู่ด้วยกัน เหมือนท่านตา( เก็นจิ ) และท่านยาย ( มุราซากิ ) ด้วยความที่เป็นคนไม่ยอมน้อยหน้าใคร เมื่อคาโอรุที่เป็นทั้งเพื่อนรักและคู่แข่งคนสำคัญ ผู้มีกลิ่นกายหอมมาแต่กำเนิด องค์ชายจึงพยายามอบร่ำเครื่องทรงให้หอมกรุ่นด้วยเครื่องหอมมิได้ขาด ทั้งคาโอรุ และ องค์ชาย นิโออุ มักจะอยู่ด้วยกันเสมอ กลายเป็น 2 ชายหนุ่มรูปงามผู้น่าหมายปองที่สุดแห่งยุค จนเรียกขานกันว่า นิโออุมิยะ ( องค์ชายเครื่องหอม ) และ คาโอรุโนะจูโจ ( ท่านพลเอกผู้มีกลิ่นกายหอม ) ด้วยความทีชอบแข่งขัน สุดท้ายก็ยังแย่งเอา อุกิฟุเนะ ไปจาก คาโอรุ จนเกิดเรื่องเศร้าในตอนท้ายเรื่องฮะจิโนะมิยะ หรือ องค์ชายแปด เป็นพี่น้องต่างมารดากับเก็นจิ ช่วงที่เก็นจิเนรเทศตัวเองไป สุมะ อุไดจินและพระราชมารดาตำหนักโคคิ วางแผนจะยกเขาเป็นมกุฎราชกุมารแทนพระโอรสองค์สุดท้อง (ต่อมาคือจักรพรรดิเรย์เซย์)ของอดีตจักรพรรดคิริซึโบะอิน เมื่อการเมืองพลิกผัน เก็นจิกลับมาสู่เมืองหลวงและเรืองอำนาจ องค์ชายแปดจึงตกอับ ปลงชีวิตที่ไม่แน่นอน จึงได้หลบมาพำนักศึกษาธรรมะอย่างเงียบๆที่อุจิ กับพระชายาที่ท่านรักมาก เมื่อพระชายาตายจากไป องค์ชายแปดอยากจะออกบวช แต่ติดที่ต้องเลี้ยงดู ธิดาทั้ง 2 คือ โออิงิมิ คนโต และ นาคาโนะ คิมิ คนเล็กบุตรสาวคนโตของฮะจิโนะมิยะ มีฝีมือในการเล่นบิวะ เป็นสตรีที่คาโอรุหลงรัก และนางก็เสียชีวิตลงบุตรสาวคนรองของฮะจิโนะมิยะ มีฝีมือในการเล่นโกะโตะ ต่อมา เป็นภรรยาของนิโออุโนะมิยะ เป็นลูกพี่ลูกน้องของโคะจิจู ซึ่งเป็นพี่เลี้ยงของ พระธิดาอนนะซังโนะมิยะ ( มารดาของ คาโอรุ) ในอดีต เบนโนะคิมิ เป็นบ่าวในบ้านของ คะชิวะงิ ( บิดาที่แท้จริงของคาโอรุ ) ก่อนคะชิวะงิตาย เขาเคยบอกความลับเรื่องชาติกำเนิดพร้อมฝากสาส์นที่เคยส่งตอบโต้กับพระธิดาอนนะซังโนะมิยะ ไว้กับ เบน โนะ คิมิ และสั่งเสียให้นางบอกความจริงและมอบสาส์นให้กับบุตรชายของเขา ( คาโอรุ ) ภายหลัง เบน โนะ คิมิ มาเป็นบ่าวรับใช้ ฮะจิโนะมิยะ มารดาของคาโอรุ พระธิดาอนนะซังโนะมิยะ เป็นพระธิดาของที่ 3 ของอดีตจักรพรรดิสุซาคุ ( 朱雀 Suzaku )อภิเษกเป็นภรรยาเอกของเก็นจิ แต่คะชิวะงิ บิดาของคาโอรุ ลักลอบเข้าหานางและมีความสัมพันธ์อันผิดศีลธรรมจนตั้งครรภ์ และคลอด คาโอรุ ออกมาคะชิวะงิ บิดาของคาโอรุ คะชิวะงิ เป็นบุตรชายคนโตของ โทโนะจูโจ( 頭中将 Tou no Chuujou):ซึ่งเป็นสหายของเก็นจิ คะชิวะงิ เป็นสหายกับ ยูงิริ (夕霧 Yuugiri)บุตรชายของเก็นจิ วันหนึ่งที่คฤหาสน์โรคุโจ เขาได้เหนโฉมของพระธิดาอนนะซังโนะมิยะ และหลงรักนางแต่แรกพบ ลักลอบเข้าหานางและมีความสัมพันธ์อันผิดศีลธรรมกับพระธิดาอนนะซังโนะมิยะ จนนางตั้งครรภ์ และคลอด คาโอรุ ออกมา ในที่สุดเก็นจิ ล่วงรู้ความจริงและกดดันจน คะชิวะงิเสียชีวิตเพราะความรู้สึกผิดบาปเป็นน้องสาวต่างมารดาของ โออิงิมิ และ นาคาโนะคิมิ นางมีหน้าตาคล้ายโออิคิมิ มาก มารดานางแต่งงานใหม่กับขุนนางท้องถิ่น ต่อมาเมื่อนาคาโนะคิมิเป็นภรรยาของนิโออุ โนะ มิยะ แล้ว มารดาของอุกิฟุเนะฝากฝังนางไว้กับนาคาโนะคิมิ นสคาโนะคิมิเป็นแม่สื้อให้นางกับคาโอรุ ต่อมาองค์ชายนิโออุ พบเห็นนางและตามตื่อเกี้ยวพาราศี คาโอรุจึงพาตัสนางไปอยู่ด้วยที่อุจิ ทว่าองค์ชายนิโออุ กลับตามนางไปทีอุจิ และ ลักลอบมีความสัมพันธ์กับนาง ทั้งคาอรุและองค์ชายนิโออุล้วนแก่งแย่งในตัวนาง จนนางเสียใจกระโดดแม่น้ำอุจิหมายฆ่าตัวตาย แต่กลับรอดชีวิต นอนเกยฝั่งใต้ต้นไม้ริมน้ำ สุดท้ายได้รับการช่วยชีวิตจากสาธุคุณโยคาวะ และสุดท้าย นางออกบวชเป็นชี

title: รายชื่อตัวละครในเรื่อง ผู้พิทักษ์สลับขั้ว

text:
() ให้เสียงโดย คานะ อะสึมิ
เพื่อนสมัยเด็กของนัตสึรุ (อ่อนกว่านัตสึรุอยู่หนึ่งปี) มีนิสัยร่าเริงได้ตลอดเวลาและชอบแกงกะหรี่เป็นพิเศษ เธอมักใช้ชีวิตในต่างประเทศเพราะพ่อแม่ของเธอเป็นนักโบราณคดี เธอรู้สึกกับนัตสึรุ มากกว่าเป็นแค่พี่ชายข้างบ้าน ทำให้เธอกังวลเกี่ยวกับความสัมพันธ์ระหว่างเขากับสาวที่มีชื่อเดียวกับเขา (นัตสึรุร่างหญิง) แต่หลังจากที่ได้ต่อสู้กับ อาคาเนะ และ ชิสุคุ ในฐานะแคมเฟอร์ เธอจึงรู้ว่านัตสึรุเป็นแคมเฟอร์เหมือนเธอแต่แค่คนละฝั่งกัน การที่เธอมาเป็นแคมเฟอร์ได้เพราะเธอได้ตุ๊กตาสัตว์น้อยเครื่องในมาหลังจากที่ดูการประกวดมิสโรงเรียนในงานเทศกาลของโรงเรียน โดยเธอเป็นแคมเฟอร์สีแดง สาย Schwert อาวุธคือ ดาบคาตานะ

title: มังโยงานะ

text: ส่วนอักษรคาตากานะก็ดัดแปลงมาจากอักษรมังโยงานะเช่นกัน แต่ตัดเฉพาะบางส่วนของอักษรมังโยงานะมาเป็นอักษรคาตากานะหนึ่งตัว อักษรคาตากานะกำเนิดในสำนักสงฆ์ยุคเฮอัง ใช้เสมือนการย่ออักษรมังโยงานะเพื่อให้ง่ายต่อพระสงฆ์ในการศึกษาพระคัมภีร์

title: คาตานะ

text: คันจิของคำว่าคาตานะใช้รูปอักษรเดียวกับคำว่า "เตา" ในภาษาจีน (刀) ซึ่งมีความหมายว่า "ดาบ" เช่นกัน

title: โอกูริงานะ

text: โอกูริงานะ () คือ คานะที่ต่อท้ายคันจิในภาษาญี่ปุ่น มักใช้ผันคำคุณศัพท์และคำกริยา โอกูริงานะยังใช้บอกกาล ความเป็นบอกเล่า/ปฏิเสธ ความสุภาพ และทำหน้าที่ต่าง ๆ ได้อีกมากมาย ปัจจุบันโอกูริงานะเขียนด้วยฮิรางานะ ในอดีตเขียนด้วยคาตากานะ

title: ฟูริงานะ

text: โดยทั่วไปแล้ว ฟูริงานะจะเขียนแทนด้วยฮิรางานะ แต่ในกรณีที่ต้องการแยกแยะความแตกต่างระหว่างเสียงอ่านแบบญี่ปุ่นกับเสียงอ่านแบบจีน ตัวอย่างเช่นพจนานุกรมคันจิ จะเขียนเสียงอ่านแบบญี่ปุ่นด้วยฮิรางานะ และเสียงอ่านแบบจีนด้วยคาตากานะ