ภาษาบาลีมีต้นกำเนิดจากประเทศใด ?
ภาษาบาลี
การใส่วิภัตติ เพื่อปรับกริยานั้นให้เหมาะสมกับสถานการณ์ที่กำลังนำไปใช้ มีสิ่งที่จะพิจารณาดังนี้
กาล (Tense) ดูว่ากริยานั้นเกิดขึ้นในเวลาใด
วัตตมานา (Present - Indicative) กริยาปัจจุบัน ใช้ในประโยคบอกเล่า
ปัญจมี (Present - Imperative) ใช้ในประโยคคำสั่ง หรือขอให้ทำ
สัตตมี (Present - Optative) ใช้บอกว่าควรจะทำ พึงกระทำ
ปโรกขา (Indefinite Past) กริยาอดีตที่ล่วงแล้ว เกินจะรู้ (Tense นี้ไม่ค่อยมีใช้แล้ว)
หิยัตตนี (Definite Past) กริยาอดีต
อัชชัตตนี (Recently Past) กริยาที่ผ่านไปเมื่อเร็ว ๆ นี้ หรือในวันนี้
ภวิสสันติ (Future) กริยาที่จะกระทำ
กาลาติปัตติ (Conditional) กริยาที่คิดว่าน่าจะทำแต่ก็ไม่ได้ทำ (หากแม้นว่า...)
บท (Voice) ดูว่ากริยานั้นเกิดกับใคร
ปรัสสบท (Active) เป็นการกระทำอันส่งผลกับผู้อื่น
อัตตโนบท (Reflective) เป็นการกระทำอันส่งผลกับตัวเอง หรือมีสภาวะเป็นอย่างนั้นอยู่เอง
วจนะ (Number) เหมือนคำนามคือแบ่งเป็นเอกวจนะและพหุวจนะ ซึ่งวจนะของกริยาก็ต้องขึ้นกับวจนะของนามผู้กระทำ
บุรุษ (Person) บอกบุรุษผู้กระทำกริยา บุรุษในภาษาบาลีนี้จะกลับกับภาษาอังกฤษคือ
บุรุษที่หนึ่ง หมายถึงผู้อื่น (เขา)
บุรุษที่สอง หมายถึงผู้ที่กำลังพูดด้วย (เธอ)
บุรุษที่สาม หมายถึงผู้ที่กำลังพูด (ฉัน)