Qocalar evi quran keçmiş seks işçisi
Mexiko şəhərinin küçələrində işlədiyi uzun illərdən sonra, Carmen Munoz özü kimi seks işçilərinin qocaldıqda nə ilə məşğul olduqlarını düşünür və qocalar evi qurmaq üçün kampaniyaya başlayır.
Carmen Munoz seks işçisi kimi həyatına, - yaşı 16-cı əsrə dayanan binalarla əhatələnmiş - tarixi Plaza Loreto-da addım atmışdı. O, şəhərə iş üçün gəlir və ona bildirilir ki, Santa Teresa la Nueva Kilsəsinin keşişi bəzən qadınlara ev işləri tapmaqda kömək olur. Munoz 22 yaşında, təhsilsiz idi və qayğısına qalmalı yeddi uşağı var idi. Övladlarından biri hələ çağa idi və özü ilə gəzdirirdi. O, keşişi görə bilmək üçün dörd gün gözləyir, lakin, keşiş ona kömək etmir. "O, mənə dedi ki, ərazidə görə biləcəyim çox sayda iş var," Munoz yada salır. "Keşişin biganə davranışına görə mən oranı ağlayaraq tərk etdim." Həmin an onu ovundurmaq üçün yanına bir qadın yaxınlaşır. "Qadın mənə dedi: "Oradakı kişi deyir ki, əgər onunla getsən sənə 1000 peso ödəyəcək,"" Munoz xatırlayır. Həmin vaxt məbləğ sərvət kimi görünürdü, baxmayaraq ki, 1993-cu il yenidən qiymətləndirilməsini nəzərə alsaq, bir yeni peso 1000 köhnə pesoya bərabərdir - hansı ki, 5 ABŞ senti belə etmir. "Mən dedim: "Həyatımda 1000 pesonu bir yerdə görməmişəm - onunla haraya getməliyəm?" "Qadın cavab verdi: "Otağa". Mən soruşdum: "Otağa? Bəs nə iş görəcəyimi haradan biləcəyəm?" "Yox!" o dedi: "Sən başa düşmədin, otelə." "Mən sual verdim: Otel nədir?"" Qadın ona nə edəcəyini açıqca söyləyir. Munoz hər şeydən agah olduqda sarsılır. "Oh senyorita, yox, yox, olmaz!" o deyir. Qadın deyir: "Uşaqlarının atası, sənə əlini yumaq üçün sabun belə ala bilmir, amma, sən onunla yatırsan. Bəs uşaqlarına yemək almaq üçün sənə pul verən kişiyə niyə yox deyirsən?" Munoz, naəlac olduğuna görə razılaşır. Kişi söz verdiyi kimi ona, 1000 peso pul verir, amma, əvəzində heç nə istəmir. O, Munoz-un əlacsızlığından istifadə etmək istəmədiyini bildirir və pulu qızın ovcuna sıxır. Yəqin ki, kişi, Munoz-un bu işə qayıdacağını hiss etmişdi. Növbəti gün Munoz-un ümidsizliyi artıq yox olmuşdu. O, Plaza Loreto-dakı eyni tinə qayıdır və özlüyündə qərarlaşdırır: "İndən belə, övladlarım ac qalmayacaq." Casa Xochiquetzal-ın sakinlərindən biri Soledad, yataq otağında Bundan sonrakı 40 il ərzində o, dolanışığını Plaza-nın tinləri və ətrafdakı küçələrdə dayanan seks işçisi kimi təmin edir. Merced kimi tanınan ərazi, səs-küylü 106 binadan ibarətdir və Unesco-nun Dünya Mədəni İrsinə daxildir. Burada şəhərin bəzi ən qədim binaları, əsas ticarət mərkəzi və yeddi qırmızı işıq rayonlarından ən böyüyü yerləşir. Rayonun hər məhəlləsində ən az bir şübhə doğuran otel var. "Seks işi ilə ilk dəfə məşğul olmağa başladıqda, gözlərim puldan qamaşmışdı," Munoz deyir. "Anladım ki, mənimlə olmaq üçün ödənilən pula layiqəm. Halbuki, övladlarımın atası mənim heç nəyə layiq olmadığımı və eybəcər olduğumu deyirdi." Lakin, küçə işi özü ilə yükünü də gətirir. Həm hakimiyyət, həm aradüzəldənlər pul tələb edirdi. Döyülmə və cinsi zorakılıq adi hal idi və o, narkotik maddələr və içki aludəçisinə çevrilir. Bütün bunlara rəğmən, o, minnətdar idi. "Seks işi sayəsində mən, uşaqlarımın qayğısına qalır, onları yemək və evlə təmin edə bilirdim," o deyir. Və illər sonra, Munoz, başqaları üçün də ev qura bilib. Casa Xochiquetzal-ın sakini Luchita, sığınacaqdakı yataq otağında bəzənir Bir axşam o, küçədə titrəyən çirkli bir kətan parçası görüb. "Mən yaxınlaşıb parçanı dartdım. Uşaqların büründüyünü sanmışdım," o söyləyir. Lakin, Munoz, soyuqdan bir-birinə qısılmış üç yaşlı qadın görür. O, qadınları tanıyır. Keçmiş seks işçiləri idilər. "Bu, adamı incidir, onları elə görmək adamı incidir," Munoz deyir. O, qadınlara kömək edir, onlara qəhvə alır və ucuz otelə yerləşdirir. Hadisə onun yadına Plaza-dakı yaşlı qadınların necə işlədiyini salır. Onlar yaşlılıq və çətin küçə həyatı ucbatından görkəmlərini itirdikcə, dilənçiyə çevrilirlər. Ailələri onlardan imtina etdikləri üçün getməyə yerləri də olmur. Munoz, bununla bağlı nə isə etmək qərarına gəlir. Növbəti 13 il boyunca o, yaşlı və evsiz seks işçilərinə ev qura bilmək üçün şəhərin hakim orqanları ilə danışıqlara başlayır. Bir neçə tanınmış rəssam, Merced-dəki qonşular və seks işçisi dostlarının dəstəyi ilə Munoz, nəhayət ki, onları yola gətirir. Şəhər meriyası onlara, 18-ci əsrdən qalma və Plaza Loreto-dan cəmi bir neçə bina aralıda böyük bir tikili verir. Qapıdan içəri baxan qadınların ilk təəssüratları ölçüyəgəlməz idi. "İnanılmaz bir təcrübə idi," Munoz deyir. "Biz sevincimizdən ağlayır, gülür və qışqırırdıq: "Artıq, evimiz var!"" Casa Xochiquetzal-ın sakini Norma, yataq otağında istirahət edir Keçmiş boks muzeyi olan binanı təmizləmək çox vaxt alsa da, 2006-cı ildə artıq ilk qadınlar köçməyə başlayırlar. Onlar binaya, Asteklərin qadın gözəlliyi və seks gücü ilahəsi sayılan Casa Xochiquetzal adını verirlər. Merced-in səs-küylü küçələrindən keçib Casa Xochiquetzal-a daxil olduqda musiqi səsi eşidirsən. İlk gözə dəyən cavahirat və gül emalatxanalarıdır və bişinti ətri hər tərəfi bürüyüb - sakinlərin bir çoxu çörək bişirməklə məşğuldur. Qadınlara yeni bacarıqlar öyrətməklə yanaşı, Casa Xochiquetzal, onların sağlamlıq və yaşayışını yaxşılaşdırmaq üçün, emalatxanalar, tibbi müayinə və məsləhətlə təmin edir. Casa Xochiquetzal-ən sakinləri Meksikanın 200 illiyini qeyd edirlər Marbella Aguilar-ın otağı mərkəzi həyətdən kənarda yerləşir və kitablarla doludur - onun sevimli yazıçıları Pablo Neruda, Lev Tolstoy və Franz Kafkadır. "Kitablar doqquz yaşımdan bəri mənim sığınacağım olublar," o deyir. Təxminən 60 il qabaq uşaq ikən, valideynləri ondan imtina ediblər. Xoşbəxtlikdən başqa bir qadın onu böyüdür, amma, o dünyasını dəyişdikdə Aguilar - artıq 16 yaşında - kirayə pulu və təhsil haqqını ödəmək üçün pul tapmalı olur. Bunun mümkün olmadığını görəndə o, bədənini satmağa məcbur qalır. "Başqa heç bir şey edə bilməzdim," o söyləyir. Müxtəlif işlər və təsadüfi seks işi ilə Aguilar, öz üç uşağını oxutmağı bacarır. Amma, yeniyetmə qızı leykemiyadan dünyasını dəyişdikdən sonra, o, dərin depressiyaya düşür, işləyə bilmir və kirayəni ödəyə bilmədiyi üçün evindən qovulur. Həmin an, Casa Xochiquetzal onu xilas edir və indi Aguilar, yaxınlıqdakı bazarlarda cavahirat sataraq pul qazanır. "Bu ev mənə, həyatımın hər şeydən dəyərli, başqa qadınlarınkı qədər ləyaqətli olduğunu öyrətdi," o deyir. "Qadın hörmətini itirə bilər, ləyaqətini isə əsla." Yeganə dərdi isə, sağ qalan övladlarının onunla danışmamasıdır. Casa Xochiquetzal-ın sakinləri Canela və Norma sığınacaqda Hazırda Casa Xochiquetzal-da yaşı 55 - 85 arası olan yaşlı və ya evsiz 25 digər qadın yaşayır. Əksəriyyəti təqaüdçü olsalar da, bəziləri hələ də küçələrdə işləyir. Keçən 11 il ərzində 250-dən çox seks işçisi burada sığınacaq tapıb. Buna baxmayaraq, böyük çətinliklər də olub. Casa Xochiquetzal maliyyə baxımından əziyyət çəkir - şəhər hakimiyyətindən aldığı qrant kəsilib və xeyriyyə ianələrinin ümidinə qalıb. Casa Xochiquetzal-ın sakini Maria Isabel yataq otağında Bundan başqa, hamı bir-biri ilə yola getmir. Baxmayaraq ki, qadınlar indi dost və otaq yoldaşıdırlar, bəziləri keçmişdə küçələrdə rəqib və düşmən olublar. "O, qədər döyülmüş, istifadə və təcrid olunmuşuq ki, həmişə əsəbiyik," Muroz izah edir. "Daima, ediləcək hər hansı hücuma qarşı hücum vəziyyətindəyik." Amma, anlaşılmazlıqlar bütün ailələrdə yaşanır, Aguilar deyir. "Burada bir-birimizə hörməti və mübarizə aparmağa dəyən dəyərləri öyrənmişik - bu da evdə xoşahənglik yaradır." Xoşahənglik olmasa belə, ən azından sülh və küçələrdə qayğısız ölməyəcəkləri əminliyi bəxş edir. "Biz, həyatımızın son günlərini ləyaqət və əminlik içində keçirməyə layiqik," Munoz söyləyir. Özünün də bir gün buraya köçəcəyindən əmindir. Casa Xochiquetzal-ın sakini Paola, işə getməmişdən öncə bəzənir Clayton Conn-un reportajını ingilis dilində Outlook on the BBC World Service-də dinləyin. Casa Xochiquetzal-da çəkilən fotolar Benedicte Desrus-un (Shutterstock-dan) Sərt Sevgi (Las Amorosas Mas Bravas) seriyasındadır.