ชีวิตชาวบ้านในหมู่บ้านสุดหนาว อุณหภูมิติดลบกว่า 60 องศาเซลเซียส
อายาล วัย 15 ปี เป็นน้องคนเล็กสุดในบรรดาพี่น้องของเขา ที่ยังใช้ชีวิตอยู่กับแม่ในหมู่บ้านเวอร์คฮายันสก์ (Verkhoyansk) ทางตะวันออกของรัสเซีย
อีกไม่กี่เดือนข้างหน้า เขามีแผนจะตามพี่ชายและพี่สาวทั้ง 4 คนไปเรียนในเมืองยาคุตสก์ (Yakutsk) ซึ่งอยู่ห่างออกไปกว่า 600 กิโลเมตร แม้หมู่บ้านเวอร์คฮายันสก์มีเสาอากาศรับสัญญาณ 3จี ที่ทำให้วัยรุ่นในหมู่บ้านสามารถแชร์เรื่องราวของพวกเขาผ่านทางอินสตาแกรม และค้นหาสิ่งต่าง ๆ ได้ง่ายขึ้น แต่ผู้คนก็ยังคงเดินทางออกไปใช้ชีวิตในเมืองใหญ่มากขึ้นเรื่อย ๆ จนเป็นเรื่องธรรมดา ไบรซ์ ปอร์โตลาโน ช่างภาพ ติดตามถ่ายทำเรื่องราวของอายาล ผู้ใช้เวลาที่เหลือก่อนย้ายถิ่นฐาน ไปกับการเรียน เล่นเกมคอมพิวเตอร์ และเดินเล่นชมทิวทัศน์ที่มีน้ำแข็งเกาะรอบหมู่บ้าน แม่ของอายาล หย่ากับพ่อ และเลี้ยงลูกทั้ง 5 เพียงลำพัง บนพื้นบ้านมีอาหารสุดโปรดของอายาลคือ สโตรกานินา (Stroganina) อาหารท้องถิ่นขึ้นชื่อของที่นี่ ปลาแช่แข็งแล่เป็นชิ้นบาง ๆ รับประทานเป็นอาหารเรียกน้ำย่อยแบบดิบ ๆ และเย็นจัด เหยาะเกลือและพริกไทย หมู่บ้านเวอร์คฮายันสก์พยายามแย่งชิงสถิติหมู่บ้านที่หนาวเย็นที่สุดในโลกกับหมู่บ้านออยเมียกอน (Oymykon) ซึ่งอยู่ทางตะวันออกเฉียงใต้ แต่ขณะนี้หมู่บ้านเวอร์คฮายันสก์ครองสถิติกินเนสเวิลด์เรคคอร์ดในสถานะดินแดนที่มีอุณหภูมิแตกแต่งกันมากที่สุดในโลกอยู่ โดยในช่วงฤดูหนาวมีอุณหภูมิ -67.8 องศาเซลเซียส ส่วนในฤดูร้อนอุณหภูมิเพิ่มไปถึง 37.3 องศาเซลเซียส น้ำที่ชาวบ้านใช้มาจากก้อนน้ำแข็งที่ตัดมาจากแม่น้ำ แต่ละบ้านจะเก็บก้อนน้ำแข็งเรียงเป็นชั้นไว้ที่ด้านนอก เมื่อต้องการใช้น้ำก็นำก้อนน้ำแข็งเข้ามาละลายในบ้าน ส่วนน้ำประปาซึ่งต้องทำให้มีอุณหภูมิสูงเพื่อป้องกันท่อระเบิดจากการที่น้ำเย็นเป็นน้ำแข็ง ไม่สามารถนำมาใช้ดื่มได้ อุณหภูมิที่ต่ำมากของที่นี่ ทำให้กิจกรรมบางอย่างในชีวิตประจำวันทำไม่ได้ตามปกติเหมือนในพื้นที่อื่น คนในพื้นที่ต้องติดเครื่องรถยนต์ทิ้งไว้ตลอดจนถึงช่วงฤดูใบไม้ผลิ เพราะกลัวว่าจะสตาร์ทเครื่องยนต์ไม่ติด ม้าและสุนัขที่นี่มีขนที่หนาและมีชั้นไขมันที่สะสมไว้ช่วงฤดูใบไม้ร่วง พวกมันใช้ชีวิตอยู่ด้านนอกในอุณหภูมิเย็นจัด ม้ายาคุตสก์ตัวเล็ก แต่แข็งแรง ไม่ค่อยเชื่องนัก ส่วนใหญ่เลี้ยงไว้เพื่อกินเนื้อ พวกมันถือว่ามีความสำคัญต่อชีวิต เศรษฐกิจ และจิตวิญญาณของชาวไซบีเรีย เมื่อมีเรื่องให้ต้องครุ่นคิด อายาลมักจะเดินเล่นไปตามท้องถนนของหมู่บ้านเพียงลำพัง หรือไม่ก็พาสุนัขของเพื่อนบ้านออกไปเดินด้วย เขากำลังคิดว่าชีวิตจะเป็นอย่างไร เมื่อต้องย้ายเข้าไปอยู่ในเมืองยาคุตสก์ เมื่อโตขึ้น เขาอยากเป็นนักแสดง หรือนักเขียน นอกจากนี้เขายังชอบไปสำรวจอาคารที่ถูกทิ้งร้างซึ่งมีอยู่จำนวนมากในหมู่บ้าน เช่น อาคารที่เคยเป็นของบริษัทประกันแห่งหนึ่ง ปัจจุบัน มีผู้อาศัยอยู่ในหมู่บ้านเวอร์คฮายันสก์ 1,131 คน หายไปครึ่งหนึ่งของจำนวนคนที่เคยอยู่ที่นี่เมื่อ 15 ปีก่อน ในช่วงเวลาว่าง อายาล และเพื่อนบ้านมักจะเล่นวิดีโอเกมส์ที่พี่ชายที่อยู่ในเมืองดาวน์โหลดให้ พวกเขาชอบเกมอันเดอร์เทล (Undertale) ซึ่งผู้เล่นต้องควบคุมเด็กที่ตกลงไปอยู่พื้นที่ใต้พื้นผิวโลกในภูมิภาคที่อยู่ห่างไกล พี่น้องของเขากลับมาเยี่ยมบ้านปีละครั้งในช่วงครีษมายัน (summer solstice) ซึ่งเป็นช่วงที่ญาติพี่น้องมารวมตัวกัน ตั๋วเครื่องบินในภูมิภาคนี้ราคาสูงเป็นพิเศษ อาจจะมีราคาหลายหมื่นบาทสำหรับตั๋วไป-กลับ เครื่องบินอันโตนอฟ เอเอ็น-24 จากยุคโซเวียตยังคงถูกใช้สำหรับเดินทางระหว่างภูมิภาคนี้กับเมืองยาคุตสก์ สภาพอากาศที่เลวร้าย ทำให้การเดินทางอันตราย และสายการบินที่เป็นเจ้าของเครื่องบินก็ประสบกับเหตุเครื่องบินตกมาแล้ว 6 ครั้ง และเหตุขัดข้องต่าง ๆ อีกหลายครั้งตั้งแต่ปี 2003 รูปทุกรูปเป็นลิขสิทธิ์ของไบรซ์ ปอร์โตลาโน (BRICE PORTOLANO)