ไม่มีผู้คุม ไม่มีอาวุธ แต่มีห้องคู่รัก ในคุกแนวใหม่ของบราซิล
วันแรกที่ย้ายไปอยู่เรือนจำแห่งใหม่ นักโทษหญิงอย่าง ตาเชียนี่ โกเฮยา จี ลีมา มองเงาในกระจกและจำตัวเองไม่ได้
ลีมา บอกว่าเรือนจำที่นี่อนุญาตให้นักโทษหญิงใส่เสื้อผ้าของตัวเอง มีกระจก แต่งหน้าและย้อมผมได้ "รู้สึกแปลกที่ได้เห็นตัวเองในกระจกอีกครั้ง ตอนแรกฉันไม่รู้ด้วยซ้ำว่านั่นคือใคร" ลีมา แม่ลูกสองวัย 26 ปี กล่าว เธออยู่ระหว่างรับโทษจำคุกเป็นเวลา 12 ปี ในบราซิล ประเทศในทวีปอเมริกาใต้แห่งนี้มีจำนวนนักโทษมากเป็นอันดับ 4 ของโลก และมักถูกวิพากษ์วิจารณ์เป็นประจำว่าเรือนจำอยู่ในสภาพเสื่อมโทรม มีจำนวนนักโทษแออัดเกินไป และความขัดแย้งระหว่างกลุ่มมักนำไปสู่การทะเลาะเบาะแว้งจนทำให้มีผู้เสียชีวิต ลีมา เพิ่งย้ายจากเรือนจำแบบธรรมดาของรัฐไปอยู่เรือนจำพิเศษที่ดำเนินงานโดยองค์กรเพื่อการปกป้องและช่วยเหลือนักโทษ หรือ เอแพค (Association for the Protection and Assistance to Convicts) ในเมือง อิตาอัวน่า ในรัฐมินาสเจอร์ไรส์ ลีมา บอกว่าสถานที่นี้ไม่เหมือนเรือนจำแบบปกติซึ่ง "ฉกฉวยความเป็นผู้หญิง" ไปจากเธอ แต่ที่นี่อนุญาตให้นักโทษหญิงใส่เสื้อผ้าของตัวเอง มีกระจก แต่งหน้าและย้อมผมได้ บราซิลมีจำนวนนักโทษมากเป็นอันดับ 4 ของโลก และเรือนจำมักมีปัญหาสภาพเสื่อมโทรมและแออัด ไร้ผู้คุม ระบบแบบเอแพคเริ่มได้รับการยอมรับในฐานะสถานที่คุมขังที่ปลอดภัยและมีค่าใช้จ่ายน้อยกว่า ทั้งยังเป็นทางออกซึ่งมีมนุษยธรรมต่อวิกฤตปัญหาที่เกิดขึ้นในเรือนจำ โดยเมื่อวันที่ 20 มี.ค. ที่ผ่านมา เพิ่งมีการเปิดเรือนจำเอแพค ใหม่อีกแห่งทางตอนเหนือของประเทศ นับเป็นเรือนจำของเอแพคแห่งที่ 49 แล้ว ที่กระจายอยู่ตามเมืองต่าง ๆ ทั่วประเทศ นักโทษในเรือนจำระบบเอแพคล้วนเคยผ่านชีวิตในเรือนจำแบบปกติมาแล้ว นักโทษเหล่านี้ต้องแสดงให้เห็นว่าพวกเขาสำนึกผิด พร้อมที่จะทำตามระบบของเอแพคซึ่งเน้นการทำงานและการเรียนอย่างเคร่งครัด ไม่มีผู้คุมหรืออาวุธในเรือนจำ ผู้ที่จะเปิดประตูให้คนนอกเข้ามาเยี่ยมเยือนในเรือนจำหญิงขนาดเล็กแห่งนี้ ก็คือนักโทษนั่นเอง ภายในเรือนจำนี้มี "ห้องคู่รัก" ที่ตกแต่งด้วยสีสันสดใส เป็นสถานที่ที่นักโทษหญิงสามารถใช้เวลาร่วมกับคนรักที่มาเยี่ยมได้ นอกจากนี้ยังมีห้องที่บรรดานักโทษหญิงไปนั่งทำงานแปะฉลากบนขวดสบู่ซึ่งจะส่งออกไปขายนอกต่อไป เรือนจำของเอแพคก่อตั้งโดยกลุ่มชาวคริสต์นิกายคาทอลิก เมื่อปี 1972 และได้รับการสนับสนุนและความร่วมมือจากมูลนิธิอิสระ ASVI ( AVSI Foundation) จากอิตาลีและสมาคมเพื่อการช่วยเหลือนักโทษบราซิล (Brazilian Fraternity of Assistance to Convicts) โดย ยาโคโบ ซาบาเทียโล่ รองประธานมูลนิธิ AVSI ในบราซิลบอกว่า ความรักและงานคือสิ่งที่เรือนจำลักษณะนี้ให้ความสำคัญเป็นอันดับหนึ่ง ลีมาและเพื่อนบอกว่าเรือนจำแบบปกติ "ฉกฉวยความเป็นผู้หญิง" ไปจากพวกเธอ ผู้พักฟื้น นักโทษในเรือนจำเอแพคถูกรู้จักในฐานะ "ผู้พักฟื้น" พวกเขาต้องเรียนหนังสือและทำงาน ในบางครั้งก็ต้องให้ความร่วมมือกับชุมชนท้องถิ่น หากพวกเขาไม่ทำตาม หรือพยายามจะหลบหนี ก็จะต้องกลับไปอยู่เรือนจำแบบปกติตามเดิม นายยาโคโป ซาบาเทียโล่ รองประธานมูลนิธิอิสระ ASVI บอกว่าในเรือนจำเอแพคยังมีเหตุทำร้ายร่างกายอยู่ แต่ยังไม่เคยมีเหตุฆาตกรรมเกิดขึ้น เขาบอกว่าการไม่มีผู้คุมช่วยลดสภาวะความตึงเครียดในเรือนจำ และแม้ว่านักโทษหญิงบางคนที่อยู่ในเรือนจำนี้จะต้องโทษจำคุกตลอดชีวิตจากการก่อเหตุอุกฉกรรจ์ แต่สถานการณ์ในเรือนจำก็ยังสงบเรียบร้อยดี "ฉันยังพยายามจะลืมหมายเลขห้องขังในคุกเก่าที่ฉันเคยอยู่" อากิมาร่า ปาตรีเซีย ซิลเวีย คัมโปส กล่าว เธอรับโทษอยู่ในเรือนจำปกติเป็นเวลา 4 เดือน หลังจากถูกจับกุมในข้อหายาเสพติด แต่ตอนนี้เธอมีหน้าที่เป็นหัวหน้านักโทษและยังทำงานร่วมกันกับฝ่ายบริหารเรือนจำอีกด้วย คัมโปส เล่าว่า ในเรือนจำแบบปกติ เธอต้องนอนบนฟูกสกปรก ๆ พร้อมกับนักโทษรวม 20 คน และอาหารที่นั่นก็กินแทบไม่ลง เธอยังเล่าต่อด้วยว่า การเข้าเยี่ยมนักโทษแต่ละครั้ง ญาติจะถูกสั่งให้ถอดเสื้อผ้าในระหว่างการค้นตัวด้วย สถานการณ์ที่คัมโปสเผชิญสะท้อนให้เห็นปัญหาที่ใหญ่กว่านั้นในบราซิล ผู้เชี่ยวชาญบอกว่าผู้หญิงมักถูกจับกุมเพราะไปข้องเกี่ยวกับแฟนหนุ่มที่ก่ออาชญากรรม และจากนั้นก็ถูกจับไปขังคุกรวมกับพวกอาชญากรประเภทที่โชกโชนแล้ว และนี่เป็นเหตุผลหนึ่งที่ทำไมจำนวนนักโทษหญิงในบราซิลพุ่งสูงขึ้นในหลายปีที่ผ่านมา "ฉันเข้าไปอยู่ในคุกอย่างคนที่ไม่ประสีประสาเรื่องอาชญากรรมเลย" คัมโปส บอก "แต่ผู้หญิงคนข้าง ๆ ฉัน ฆ่าตัดหัวเพื่อนบ้านและเอาใส่ไว้ในกระเป๋าเดินทางของเธอ" ขณะนี้ คัมโปส ซึ่งเป็นแม่ลูกสอง กำลังได้รับการลดโทษจากการทำงาน และได้รับอนุญาตให้อยู่ในเรือนจำแบบกึ่งเปิดแล้ว บนกำแพงสีขาวของเรือนจำมีตัวอักษรสีฟ้าเขียนเป็นข้อความว่า"ไม่มีใครหลบหนีจากความรัก" ความรักหลังลูกกรง ขณะนี้ ลีมา ยังอยู่ในเรือนจำส่วนที่ปิดล้อมบริเวณอยู่ และยังต้องพยายามพัฒนาความประพฤติต่อไปเพื่อที่จะได้ไปอยู่เรือนจำแบบกึ่งเปิด และเรือนจำแบบเปิดได้ในที่สุด ซึ่งนักโทษในบริเวณนั้นจะได้รับอนุญาตให้ออกจากเรือนจำได้สัปดาห์ละครั้ง อย่างไรก็ตาม แม้จะอยู่ในเรือนจำ แต่ลีมา ก็ยังมีความรักจนได้ เธอกับเพื่อนเริ่มคบกับนักโทษชายสองคนในเรือนจำเอแพคของนักโทษชายซึ่งอยู่อีกฝั่งหนึ่งของเมือง ทั้งสองเริ่มรู้จักกันผ่านการเขียนจดหมายโดยทางเรือนจำ เป็นผู้จัดแจงส่งให้ บนกำแพงสีขาวของเรือนจำมีตัวอักษรสีฟ้าเขียนเป็นข้อความว่า"ไม่มีใครหลบหนีจากความรัก"