Na niskiej i niby na jeża ostrzyżonej murawie przyleśnej stał dąb ustronny i rozłożysty.
Jego korona, zniszczona przez wiatr i mróz, wyglądała jak wielki, zniszczony baldachim, a jego korzenie, jakby walcowate, zgrzebne pazury, sięgały do dna doliny.