"Pan Łęcki i damy starsze winszowały mu; panna Izabela milczała."
"Pan Łęcki uśmiechnął się i podał jej dłoń, mówiąc: 'Dziękuję, pani Izabela, za Twoje słowa. Chciałbym, abyścieście mnie wspominali w modlitwach