TEXT: Marcin AJFEL Zawiślak                                                                                                                                          
    
  http://earthdawn.of.pl
    
  Posąg Raggoka
  czyli opowieść o jednym z wielu kaerów Barsawii
  Marcin AJFEL Zawiślak
  „Wybacz, że zawracam Ci głowę o tak późnej porze. Dopiero przybyłeś do naszej wioski i z
  pewnością zmęczony jesteś podróżą. Obiecuję nie zabierać Ci dużo czasu. Tylko chwilę. My,
  mieszkańcy Mallag jesteśmy prostymi ludźmi, a nasza wioska nie jest zbyt często odwiedzana przez
  podróżników. Nasi dziadowie opuścili kaer oddalony pół dnia drogi stąd. Nie chodzimy tam, bo to nie
  musi być bezpieczne. Zresztą.. wszystko co cenne, nasi dziadowie stamtąd zabrali, więc po co
  zaglądać w podziemne korytarze? A jednak kilka miesięcy temu przybył tutaj krasnolud z dwoma
  orkami. Bogato ubrany był i nie za dobrze po naszemu mówił. Zatrzymali się u mnie i rano ruszyli do
  kaeru. Nie zabrali ze sobą wszystkich rzeczy, a że już tyle czasu minęło, to pozwoliłem zobaczyć sobie,
  co pozostawili. Coś im się tam musiało stać, bo skoro nie zabrali całego bagażu, pewno planowali
  powrót. Chciałem Ci przekazać te zapiski. Nie znamy tego pisma, ponoć therańskie, bo i ten krasnolud
  pewno z Thery przybył. Ty jesteś adeptem, podróżujesz po świecie, pewnie i to obce pismo znasz –
  może jakieś ważne rzeczy tu wypisano? Na pewno bardziej będziesz wiedział co z tym zrobić, niż
  ktokolwiek z nas. Wygląda to jak pamiętnik jakiś. Zerknij na to proszę i wybacz raz jeszcze, że
  zakłóciłem Twój spokój.” 
  fragmenty dziennika Rufina, krasnoluda z Wielkiej Thery, znanego jako podróżnik i badacz Barsawii:
  Kratas to podłe miasto. Bardziej podłe, niż cała ta barbarzyńska prowincja. Gdy
  przybyłem tutaj po raz pierwszy, wiele lat temu – obiecałem sobie, że nigdy tu nie wrócę.
  Od tego czasu los nieustannie mnie tu sprowadza, a ta niegościnna, zacofana Barsawia
  uczyniła mnie bardzo zamożnym krasnoludem. Zamożnym wedle therańskich standardów.
  Saradok, mój klient z Wielkiej Thery bardziej szalał na punkcie świecidełek, niż ta
  barsawiańska wiedźma Alachia na Elfim Dworze. Znacznie lepiej również był w stanie
  zapłacić. Zgromadził wiele starożytnych klejnotów o wątpliwej wartości, dostał w swoje
  ręce również kilka autentycznych, legendarnych przedmiotów. Płacił tyle, że byłbym
  głupcem zatrzymując je przy sobie. Tylko tępi, barsawiańscy awanturnicy, nazywający
  siebie niekiedy „poszukiwaczami przygód” uważają tego typu rzeczy za bezcenne i
  niechętnie  się ich pozbywają. 
  Nadszedł w końcu dzień, gdy dotarła do mnie informacja o czymś zupełnie
  wyjątkowym. Jak to zwykle bywa wśród niedouczonych Barsawian, przedmiot przez lata
  okryty został całą litanią zabobonów, legend, przestróg i nie wiadomo czego jeszcze. Mnie
  jednak interesowało tylko jedno – gdzie się ten przedmiot znajduje i kto go strzeże. Kilka
  sakiewek srebrnych monet wystarczyło, by barbarzyńcy dali mi namiar na wiekowego elfa
  od pewnego czasu przebywającego w Kratas. Ponoć robił w okolicy za pośmiewisko, znane
  1/9
  
  Marcin AJFEL Zawiślak                                                                                                                                          
    
  http://earthdawn.of.pl
    
  z wyssanych z palca historii. Życie nauczyło mnie, że na wielu takich barsawiańskich
  „bajkach” nieźle można się wzbogacić. A stawka była na tyle wysoka, by odwiedzić tak
  plugawe miejsce, jak Kratas. Ulokowana w sercu spieczonych przez słońce bezdroży
  cuchnąca ruina, pełna ciemnych uliczek gdzie czają się dzieci szabrowników, gotowe za
  garść miedziaków poderżnąć ci gardło. Gangi w przerwach między ulicznymi walkami
  koczujące na tym ogromnym gruzowisku wegetują tu od lat, bez nadziei na lepsze jutro.
  Celem mej podróży do Miasta Złodziei były „Rozmaitości Jascona” – mordownia, w której
  na pierwszy rzut oka oferowane jest tylko ciepłe, rozwodnione piwo (ale po kilku wizytach
  przekonasz się, że można tam załatwić absolutnie wszystko). Elf z którym miałem się
  spotkać faktycznie sprawiał wrażenie obłąkanego. Starzec odziany w obdarte łachmany,
  zniszczony przez głód i starość. Sprawy układały się więc raczej dobrze. Obfity posiłek i
  dobry trunek jak zwykle w takich sytuacjach wystarczył, by stać się jego „przyjacielem,
  któremu można wszystko opowiedzieć”. Zresztą elf nie ukrywał swojej opowieści, tyle że
  najprawdopodobniej byłem pierwszą osobą, która traktowała ją poważnie. Teraz miało się
  okazać, czy dowiem się czegoś ciekawego, czy faktycznie naprzeciwko mnie siedzi
  obłąkany starzec, a moja podróż była stratą czasu i pieniędzy.  Oto co usłyszałem od starca:
  „W odległych nam czasach, wiele lat przed Pogromem istniał w Barsawii klan
  orkowych nomadów zwanych Krwawymi Szablami. Nie należał on do najliczniejszych,
  jednak zdobył niemałe terytoria i bogactwa i przez pewien czas siał spustoszenie w
  szeregach wrogów. Ten sprzyjający Krwawym Szablom okres nie trwał długo. Zacznijmy
  jednak od początku. Przywódcą klanu był Orhlok Wielki. Był on okrutnym, ale honorowym
  Wojownikiem, który jednak nie podejmował zwykle ważnych decyzji bez konsultacji ze
  swym starszym bratem Alrigiem Łysym. Ten zdolny Ksenomanta stworzył dla wodza
  wspaniały posążek, wykonany przede wszystkim z czystego orichalku. Wartość jego była
  niewyobrażalna nawet w czasach, gdy orichalk był częściej spotykany w Barsawii. Podobno
  Ksenomanta uwięził w posążku ducha Dawcy Imion, dawnego głosiciela Rashomona – Pasji
  Władzy. Wspomniany potężny duch miał czynić właściciela posągu doskonałym
  przywódcą. Faktycznie, od czasu stworzenia posągu okoliczności dziwnie sprzyjały
  Orhlokowi w podbojach i rozszerzaniu swej władzy. Klan przeżywał okres świetności,
  bogacił się i rósł w siłę. Nadszedł jednak dzień, w którym Yness, ludzka adeptka
  złodziejskiej ścieżki ukradła coraz słynniejszy posążek. Niedługo później plemię Krwawych
  Szabli zostało zdziesiątkowane przez przymierze uciskanych dotąd innych orkowych
  klanów, zaś głowy Orhloka i Alriga utkwiły na włóczniach nowych władców tutejszych
  ziem. Nomadzi szukali legendarnego posągu, jednak i on i sama Yness zapadli się pod
  ziemię, zaś impulsywne, krótkowieczne orki szybko o sprawie zapomniały. Na dalszy ciąg
  tej historii nie trzeba było jednak długo czekać, gdyż w innej części Barsawii, niewielkie
  miasteczko Mallag, wiecznie nękane przez spory tutejszych drwali i kupców przeszło
  intensywną przemianę. W nieznanych okolicznościach przywódcą miejscowych stała się
  przybyła nie wiadomo skąd kobieta. Była doskonałym mówcą i niezłym strategiem. Miała
  niesłychany talent do rozstrzygania wewnętrznych sporów, jak i do zapewniania osadzie
  bezpieczeństwa. Sprytna Złodziejka została głosicielem Rashomona i przez wiele lat
  sprawowała władzę nad rozrastającym się miasteczkiem. Z posągiem nie rozstawała się na
  krok, jednak podczas specjalnych świąt był on wystawiany na zewnątrz jej domu i cieszył
  2/9
  
  Marcin AJFEL Zawiślak                                                                                                                                          
    
  http://earthdawn.of.pl
    
  oko mieszkańców Mallag. A było to prawdziwe arcydzieło. Bezcenne ilości orichalku w
  formie posągu stanowiły hipnotyzujące swym pięknem dzieło sztuki. 
  Umiejętne sprawowanie władzy przez Yness sprawiło, że przed Pogromem nie
  brakowało miastu środków na budowę wspaniałego kaeru, jednak stara już wówczas Yness
  nie doczekała dnia zapieczętowania schronienia. Po jej śmierci, władzę nad mieszkańcami
  sprawował elf Sorton, głosiciel Rashomona, który stał się przywódcą na życzenie Yness. 
  Podczas Pogromu posąg znajdował się w specjalnie do tego celu stworzonej
  komnacie sąsiadującej z kaplicą Garlen. Początkowo lata Długiej Nocy mijały spokojnie,
  później jednak zaczęły się problemy. Sortona znaleziono martwego, siedzącego przed
  posągiem. Już kilka dni wcześniej zachowywał się dziwnie, by w końcu usiąść naprzeciw
  posągu i w bezruchu, z obłędem na twarzy – po prostu umrzeć. Mieszkańcy Mallagu
  uświadomili sobie wówczas, że kształt posągu uległ zmianie, bijące z niego piękno i
  bogactwo połączone było teraz także z goryczą i strachem. W niezrozumiały sposób
  orichalkowa figura zmieniła swój kształt. Przedstawiający Rashomona posąg był teraz
  stojącym w szerokim rozkroku, potężnie zbudowanym mężczyzną z głową barana, który
  ręce uniesione miał do góry i zaciśnięte w pięści – jakby w geście tryumfu. Po śmierci
  Sortona w kaerze zapanował chaos. Chętnych do objęcia stanowiska przywódcy było wielu.
  Wszystkimi rządziła niepohamowana chęć posiadania posągu na własny użytek.  Bijącą z
  niego grozę przyćmiła niewyobrażalna wartość. W takich właśnie okolicznościach w kaerze
  Mallag polała się krew. Symbol władzy stał się symbolem zazdrości, goryczy i zemsty.
  Rashomon stał się Raggokiem, co doprowadziło do śmierci jego wiernego głosiciela. 
  Te okrutne dzieje kaeru zdziesiątkowały jego ludność, która podzielona na
  stronnictwa, bez względu na wszystko nie wahała się prowadzić otwartej walki. Niewiele
  by brakowało, a kaer nie przetrwałby Pogromu, mimo teoretycznej bezradności Horrorów
  na zastosowane tutaj „Rytuały ochrony i przetrwania”. Sytuację opanowało jednak dwóch
  elfów, którzy zdołali uspokoić lud, a posąg – jako tajemnicze źródło niebezpiecznego
  zamieszania zamknąć w niewielkim pomieszczeniu i wejście do niego ukryć potężną iluzją.
   Większość mieszkańców kaeru stanowili ludzie, jednak mieszkało też tutaj kilka
  rodzin elfów. Po krwawych zamieszkach z rodu elfów pozostali tylko ci dwaj: Czarodziej
  Vathamen oraz nie będący adeptem mędrzec Kalaaris. Dwa ludzkie pokolenia później
  niewielu mieszkańców znało szczegóły historii posągu, zaś z biegiem czasu zapomnieli o
  niej wszyscy. Elfy zaś strzegły tajemnicy wiedząc, czym groziłaby popularyzacja legendy.
  Posąg miał czekać w ukryciu przynajmniej do zakończenia Pogromu. Jeśli tylko kaer
  przetrwa Długą Noc, nie zabraknie czasu na rozwiązanie problemu bezcennej figury. W ten
  oto sposób mieszkańcy Mallag przetrwali Pogrom i dzisiejsi ich potomkowie nie wiedzą nic
  na temat tej legendy. Z pamiętających tamte czasy pozostał jedynie stary elf Kalaaris.
  Mieszkańcy dzisiejszego Mallag nie uświadamiają sobie nawet, że ten nieszkodliwy
  staruszek mieszkał w „ich kaerze”. Kalaaris po otwarciu kaeru postanowił opuścić założoną
  na nowo osadę Mallag (przed Pogromem było to całkiem spore miasteczko, zaś po Długiej
  Nocy na jego resztkach powstała malutka wioska). Elf wiedział, że sprawa posągu nie
  została zakończona. Nie wiadomo czy jakiekolwiek moce nadal drzemały w jego wnętrzu.
  Oczywista natomiast była jego wartość. Tym sposobem Kalaaris ruszył na północ i trafił do
  Kratas, a Ty przyjacielu jesteś pierwszą osobą, która potraktowała jego opowieść poważnie.”
  3/9
  
  Marcin AJFEL Zawiślak                                                                                                                                          
    
  http://earthdawn.of.pl
    
  Na tym kończy się opowieść tego dziadka. Zaraz gdy skończył, zasypałem go lawiną
  pytań. Wiele rzeczy mi nie pasowało w tej historii. Przede wszystkim, skoro ukrywał to
  przez mieszkańcami Mallag, to czemu teraz rozpowiada o posągu komukolwiek w Kratas?
  Bardziej jednak interesowało mnie, gdzie znajduje się osada i w jaki sposób szukać w kaerze
  miejsca, w którym ukryto posąg. Nie wszystko było do końca jasne, Kalaaris był jednak
  chyba troszkę nie do końca świadomy otoczenia, no ale miał swoje lata – nawet jak na elfa.
  Opuszczając Mallag pewnie chciał sprowadzić do kaeru jakąś grupę mędrców, którzy
  przede wszystkim pomyślą o bezpieczeństwie, a nie wartości tego posągu. Stary ruszył na
  północ, trafił do Kratas, skończyły mu się pieniądze i siły – i utknął tutaj na dobre. Zadając
  mu pytania nie zdołałem doprowadzić do sytuacji, by zaprzeczył swoim wcześniejszym
  stwierdzeniom, więc chyba jednak nie zmyślił tego wszystkiego. Dokładnie również podał
  mi namiary na Mallag w zamian za obietnicę, że wezmę go tam ze sobą. Oczywiście
  chciałem to uczynić, bynajmniej nie ze względu na prośbę dziadka (znał kaer i miejsce,
  gdzie ukryto posąg, więc mógł się przydać). Wioska Mallag faktycznie okazała się istnieć,
  ale dziadek zmarł podczas podróży przez ten dziki kraj. Na szczęście przez kilka dni
  podczas wędrówki poopowiadał mi trochę o kaerze i lokalizacji kryjówki, więc wierzę, że
  poradzę sobie bez niego. Jak zobaczyłem wioskę, to przestałem się staremu dziwić że nie
  zdradził im swojej opowieści. Kilka brudnych chałup zamieszkałych przez cuchnących
  prostaków, którzy powyrzynali by się pewnie na samą myśl o skarbie, zanim jeszcze by go
  odnaleźli. Wejście do kaeru nie jest zbyt oddalone – kamienne wrota w górskim stoku da się
  dostrzec z wioski, więc jutro przed południem zapewne tam dotrę. Nawet jeśli posąg
  faktycznie posiada magiczne właściwości, to przekonany jestem że legenda je wyolbrzymia.
  Jeśli siedział w nim duch jakiegoś szaleńca, to pewnie już dawno nie siedzi. Zresztą.. nie ma
  się czym przejmować, zmagałem się już z potężniejszymi świecidełkami. Ale na niczym
  jeszcze nie zarobiłem takiego majątku, jaki dostanę za orichalkowy posąg sprzed Pogromu!
  Fragment księgi „Mallag – jeden z wielu kaerów Barsawii”, autorstwa Vathamena, ostatniego
  Czarodzieja z Mallag:
  Mallag rozpoczęło dość wcześnie budowę kaeru. Były najlepsze czasy tej osady,
  kiedy mieszkańcy bogacili się i rosło znaczenie miasta w okolicy. Nie brakowało środków
  na stworzenie imponującej i wygodnej siedziby dla wielu rodzin elfów i ludzi. Nie
  brakowało także czasu, by zaznajomieni z tajnikami magii mędrcy znaleźli optymalne
  miejsce w okolicy na stworzenie schronienia. Mallag położone było wśród skalistych
  wzgórz i zalesionych dolin południowej Barsawii. Nie daleko od osady, w górskim stoku
  rozpoczęto wieloletnią budowę. Plany schronienia opracowano bardzo rzetelnie,
  niejednokrotnie konsultując się z mędrcami z różnych stron prowincji. W efekcie powstał
  kaer bezpieczny i wygodny. Nikt nie mógł przewidzieć, że - mimo iż do wnętrza podczas
  Długiej Nocy nie dostanie się ani jedna astralna bestia, w kaerze poleje się krew i śmierć
  zabierze ze sobą setki istnień. 
  Na Kaer Mallag składały się cztery rozległe poziomy, określane umownymi
  nazwami pochodzącymi z pewnej, dość egzotycznej odmiany sperethiela, wynikającymi z
  przeznaczenia każdego z nich. Jedyne wejście prowadziło do poziomu drugiego od góry,
  4/9
  
  Marcin AJFEL Zawiślak                                                                                                                                          
    
  http://earthdawn.of.pl
    
  nazwanego „Meraetrh-tesr”, czyli „Poziomu obrońców”. Nad nim ulokowany był „Beletre-
  tesr”, niekiedy nazywany również "Poziomem Pasji" lub „Poziomem Opieki”. Pod
  „Meraetrh-tesr” stworzony został rozległy „Tesrae-tesr” nazywany czasami „Poziomem
  Wspólnoty”, najniżej natomiast „Heron-tesr”, czyli „Poziom Przetrwania”. 
  „Opieka, obrona, wspólnota, przetrwanie” - pojęcia te, towarzyszące głębokiej
  symbolice obecnej w niemal każdym miejscu kaeru, miały sprawiać, by żyjących tu przez
  lata Dawców Imion nie opuszczała nadzieja. Wiara w opiekę Pasji, pewne Rytuały Ochrony,
  siła wspólnoty - wszystko to miało implikować spokojne przetrwanie Pogromu i
  opuszczenie schronienia w dalekiej przyszłości.
   Beletre-tesr poświęcony był Pasjom. Zbudowano tutaj dwa wielkie pomieszczenia.
  Jedno z nich poświęcone było Garlen, drugie Rashomonowi. Pasję ogniska domowego
  przedstawiono wysokim na kilkanaście metrów, kamiennym posągiem, stojącym pośrodku
  okrągłej komnaty szerokiej na trzydzieści metrów. Ściany przechodzące w kuliste sklepienie
  w całości pokryte zostały płaskorzeźbami związanymi z ideami wszystkich pozostałych
  Pasji. Każdej Pasji odpowiadały po dwa świetlne kryształy: jeden duży, ulokowany w
  ścianie na wysokości głowy posągu Garlen i jeden mały, umieszczony w marmurowej
  posadzce wokół podestu. Wokół posągu, w złoconych naczyniach składano Garlen dary,
  przynoszone podczas różnych świąt z „Heron-tesr”. Przy wejściu do tego pomieszczenia
  zawsze stało dwóch strażników (ich rola była rzecz jasna symboliczna i wynikała raczej z
  tradycji osady, niż faktycznej potrzeby wystawiania tutaj straży). Warta zmieniana była
  dokładnie co osiem godzin. Każdy mieszkaniec kaeru mógł o dowolnej porze odwiedzać to
  pomieszczenie, ale prowadzenie rozmów ze strażnikami było zakazane. Szeroki korytarz
  łączył tą komnatę z pomieszczeniem podobnych rozmiarów, w którym stał orichalkowy
  posąg Rashomona. To miejsce mieszkańcy kaeru mogli odwiedzać tylko podczas
  największych uroczystości. Na codzień mógł tutaj przebywać Sorton (formalny przywódca
  kaeru) i kilku jego pomocników, podobnie jak on będących głosicielami Pasji Władzy. Dla
  innych pomieszczenie było zamknięte magią. Sala Rashomona miała nieco niższe sklepienie,
  niż sąsiednia. Ściany pokryto malowidłami i złoceniami. Przedstawiały one historię Mallag
  od czasu przybycia Yness, aż do zamknięcia kaeru. Malowidła ulokowane wokół posągu
  symbolizowały fakt, iż rozwój i świetność osady nie jest bez niego możliwa. Po śmierci
  Sortona, gdy kaer ogarnęły walki, posąg zabrano z tego pomieszczenia. 
  Korytarz łączący Salę Garlen z Salą Rashomona był przestronny, gdyż podczas świąt
  przychodziło tutaj wiele osób. Tędy również z dwóch stron szerokimi schodami można było
  zejść do Meraetrh-tesr i bezpośrednio do Poziomu Wspólnoty.
  Meraetrh-tesr, jedyna część kaeru bezpośrednio połączona z wyjściem na zewnątrz,
  przeznaczona była przede wszystkim dla wojska. Kaer przez cały okres Długiej Nocy
  utrzymywał swoją małą armię. Szkolono tutaj młodych wojowników, urządzano turnieje,
  zorganizowano także służby porządkowe patrolujące kaer. Osoby zagrażające wspólnocie
  trafiały do tutejszego aresztu. Kilka razy przestępców skazano na śmierć, częściej jednak na
  jakiś czas trafiali do specjalnego sektora Heron-tesr, gdzie czekały ich ciężkie prace. O losie
  przestępców decydował przywódca kaeru, który zawsze otaczał się gronem doradców
  (głosicieli Rashomona). Po śmierci Sortona przestała jednak w kaerze panować zasada, w
  5/9
  
  Marcin AJFEL Zawiślak                                                                                                                                          
    
  http://earthdawn.of.pl
    
  świetle której tylko głosiciele tejże Pasji mogliby sprawować władzę, bądź też służyć
  przywódcy radą.
   Meraetrh-tesr szkolił i utrzymywał więc służby porządkowe oraz wojsko. Tutejszą
  armię zasilała także grupa magów. Zawsze jeden z nich, wraz z małym oddziałem pełnił
  wartę w specjalnie wyznaczonym do tego miejscu, w okolicach zapieczętowanego wejścia
  do kaeru. Gdyby schronienie miało nie wytrzymać ataku Horrorów, wartownicy
  natychmiast mieli powiadomić cały poziom i magowie wraz z wojskiem mieli rozpocząć
  desperacką obronę kaeru. Na szczęście nigdy nie zaszła taka potrzeba, ale gdy kaer
  ogarnęły walki, nikt nie pełnił tutaj wart i mogło w każdej chwili dojść do tragedii. Zaraz za
  wejściem do schronienia, szeroki korytarz rozwidlał się i symetrycznie wił się w różne
  strony napotykając dziesiątki magicznych zabezpieczeń, a do tego był pod ostrzałem
  kuszników na prawie całej swojej długości. Na szczęście jednak zabezpieczenia te nie
  zostały wystawione na próbę. Tuż za sektorem wartowników rozpoczynały się rozległe
  koszary połączone z salami treningowymi. Łączące je korytarze wykonano z nienaganną
  starannością i w wojskowym duchu. W wielu miejscach ściany przyozdobiono
  płaskorzeźbami przedstawiającymi sceny batalistyczne (na ogół zwycięskie potyczki Mallag
  z sąsiadami w czasach sprawowania władzy przez Yness). W kilku miejscach znalazły się
  również naturalnej wielkości posągi największych wojowników w historii osady. Wszyscy
  oni byli adeptami, najczęściej ścieżki Fechmistrza, Wojownika bądź Kawalerzysty, ale nie
  tylko. Posągi te stanowiły jeden z licznych dowodów na to, że Mallag było osadą mająca
  wielu wybitnych artystów.  
  Służba na Meraetrh-tesr wbrew pozorom nie była lekka. Osoby, które zdecydowały
  zostać obrońcą wspólnoty miały świadomość, że jeśli nie podołają twardym wymaganiom
  stawianym na szkoleniach - czeka ich śmierć. Żołnierze stale odbywali mordercze treningi.
  Żołd dostawali marny, a za najdrobniejsze przewinienia pozbawiani byli go na wiele
  miesięcy. Otrzymywane posiłki również pozostawiały wiele do życzenia. Tylko najtwardsi
  stawali się obrońcami kaeru, a większość ochotników dopadały choroby wynikające z
  przemęczenia, licznych kontuzji i spartańskich warunków w koszarach. Tacy „przegrani
  kadeci” wracali do wspólnoty Tesrae-tesr, gdzie musieli znaleźć sobie nowe zajęcie (o ile
  zdołali powrócić do zdrowia). Mimo to, co roku całe szeregi młodzików ruszały na
  rekrutację, wierząc we własne siły i z nadzieją, że przypadnie im elitarna rola we
  wspólnocie. Marzenia większości z nich szybko prysły, a wielu również było takich, których
  ta decyzja doprowadziła do śmierci.     
              Zdecydowanie największą powierzchnię zajmował Poziom wspólnoty  - Tesrae-tesr,
  ulokowany od kilkunastu do ponad trzydziestu metrów pod Meraetrh-tesr. Prowadziły do
  niego szerokie schody z dwóch stron schodzące naprzeciw siebie z wyższych poziomów.
  Przejść do Heron-tesr – najniższego poziomu schronienia, była stąd niezliczona ilość.
  Centralną część Tesrae-tesr zajmowała sporych rozmiarów sala zgromadzeń. Było to miejsce
  narad, uroczystości, występów, sądów - innymi słowy pomieszczenie, w którym wspólnota
  miała idealne warunki by zgromadzić się przy jakiejś specjalnej okazji. Jej kuliste sklepienie
  sięgało poziomu Meraetrh-tesr, a ulokowane w nim kryształy świetlne wyglądały niczym
  gwiazdy na niebie. Pomieszczenie otaczał korytarz oddzielony od sali zgromadzeń
  czterdziestoma kolumnami w kształcie posągów kobiet i mężczyzn stojących naprzemian i
  6/9
  
  Marcin AJFEL Zawiślak                                                                                                                                          
    
  http://earthdawn.of.pl
    
  wspólnie podtrzymujących sklepienie. Posągi miały po 10 metrów wysokości i każdy był
  inny (przedstawiały Dawców Imion różnych zawodów, w różnym wieku i różnych ras).
  Imponujący był fakt, że twórcy kolumn zdołali idealnie zachować proporcje pomiędzy
  rasami. Obsydianie i trolle musieli więc przyklęknąć i schylić się by podtrzymać sklepienie,
  podczas gdy krasnoludy wyciągały do góry ręce stojąc niemalże na palcach. Posągi
  przedstawiające wietrzniaków nie były w istocie kolumnami (wietrzniak podtrzymywał
  sklepienie nie dotykając stopami ziemi, co wyraźnie odróżniało te posągi od  pozostałych,
  tak jak zdolność latania wyróżnia tą rasę na tle innych Dawców Imion). Wokół centralnej
  części sali zgromadzeń były miejsca, na których mogli usiąść wszyscy zgromadzeni, a na
  środku były trzy podesty. Jeden był mównicą, na drugim spoczywała wielka, pięknie
  zdobiona Księga Jutra, zaś na trzecim unosiła się kula obrazująca aktualny poziom magii. 
  Od wielkiej, okrągłej sali zgromadzeń jak promienie od Słońca rozchodziło się sześć
  szerokich korytarzy, które wyznaczały sześć sektorów Tesrae-tesr. Licząc od najbardziej
  wysuniętego na północ (zakręcając na wschód) były to kolejno sektory oziriagee, perest'aen,
  perritagee, faskitagee, sperenagee, eoera'aen zwane również odpowiednio dzielnicami
  rzemieślników, kupców, szkół, urzędów, wypoczynku i zdrowia. Istnienie tych „dzielnic”
  mogłoby sugerować, że kaer był wielkim podziemnym miastem-państwem, ale wszystko
  odbywało się tutaj raczej na niewielką skalę. Dzielnica oziriagee była to po prostu grupa
  pomieszczeń mieszkalnych rzemieślników wraz z ich warsztatami pracy. Sąsiadował z nimi
  niewielki targ perest'aen (gdzie sprzedawali swoje dzieła artyści i rzemieślnicy). Dzielnica
  szkół, była to grupa pomieszczeń zamieszkiwanych przez uczonych, którzy udzielali lekcji
  wszystkim dzieciom i młodzieży kaeru. Kolejna dzielnica zajmowała się administracją. Cały
  czas dbano o to, by kaer miał odpowiednią produkcję żywności (mieszkańcy otrzymywali ją
  odpłatnie, dlatego każdy musiał pracować w celu utrzymania rodziny). Stosowne urzędy
  dbały o finansowanie uczonych (rodziny wysyłające dzieci do nauki, nie musiały opłacać
  podstawowych lekcji). Za naukę bardziej wyspecjalizowaną uczony pobierał już opłaty.
  Mimo, iż były niewielkie, niewiele rodzin było na to stać, zwykle rodzice woleli mieć w
  domu dodatkowe ręce do pracy, niż dodatkowy wydatek. Na dzielnicę urzędów składała
  się siedziba przywódcy kaeru oraz jego doradców. Oprócz finansowania podstawowej
  edukacji, dbali także o fundusze dla wojska (które musiało mieć finansowe wpływy, gdyż
  strzegło bezpieczeństwa i porządku. Większość funduszy szła na wyposażenie i szkolenia,
  natomiast na poprawienie warunków życia wojowników zawsze brakowało srebra).
  Rządzący ustanawiali również pewne nakazy i zakazy dotyczące całej wspólnoty (oraz kary
  za przestępstwa, gdyż nie wszyscy we wspólnocie mieli czyste sumienia). 
  Dzielnica wypoczynku, było to coś na kształt parku stworzonego ze świecących
  mchów i latarni z kryształami. Niekiedy występowali tam artyści, było to również miejsce
  do zabaw przy okazji świąt (po zakończeniu części „oficjalnej”). Zazwyczaj panowały tutaj
  pustki, gdyż mieszkańcy zajęci byli pracą, lub odpoczywali w domach. Młodsza część
  społeczności spotykała się jednak tutaj. Bycie artystą w kaerze często oznaczało także bycie
  żebrakiem. Występy chętnie były słuchane i nagradzane brawami, ale po pierwsze
  słuchaczy nigdy nie było wielu, a po drugie zwykle nie mieli pełnych sakiewek. Artyści,
  którzy sprzedawali dzieła swych rąk, zmuszeni byli żądać bardzo niskich cen, gdyż ich
  7/9
  
  Marcin AJFEL Zawiślak                                                                                                                                          
    
  http://earthdawn.of.pl
    
  wyroby nie były niezbędne do życia, a tylko nielicznych było stać na takie atrakcje. W
  kaerze żyło się skromnie, a to nie sprzyja artystom. 
  W dzielnicy zdrowia mieszkały rodziny magów, których członkowie poznali tajniki
  tworzenia leczniczych eliksirów, okładów, a także niemagiczne metody radzenia sobie z
  różnymi dolegliwościami. W tych sztucznych warunkach mieszkańcy dawali sobie radę z
  pielęgnowaniem i suszeniem ziół, chociaż zawsze ich brakowało. Za świadczenie usług
  mieszkańcom w kwestiach zdrowotnych, władze wspierały ich finansowo ale tworzenie
  medykamentów nie było tanie, a władze nigdy nie rozpieszczały żadnego z sektorów
  (przywódca kaeru również nie był zamożny). Dlatego członkowie wspólnoty, którzy
  poświęcili swe życie leczeniu innych, często żyli w jeszcze większej nędzy niż artyści.  
  Jak funkcjonował taki system? Odpowiedź brzmi: nie najlepiej, ale za to stabilnie.
  Oznacza to tyle, że mieszkańcy bez względu na to, czym się zajmowali - nie byli w stanie
  zdobyć majątku. Zarabiali tyle, że zwykle wystarczało to by przeżyć i czasami trochę się
  zabawić. Pieniądz miał tutaj symboliczne znaczenie – sakiewka ze srebrem była jak
  dokument potwierdzający, że dana osoba ciężko pracuje dla wspólnoty, należy się więc jej
  posiłek i możliwość zakupu kilku wyrobów z perest'aen. Koszty życia i ceny czegokolwiek
  nie mogły ulegać czynnikom zewnętrznym, więc zazwyczaj nie ulegały nawet drobnym
  zmianom. Rzemieślników nie było tak dużo, by ceny kształtowały się na zasadach
  konkurencji, raczej każdy specjalizował się w czym innym. Naturalną konsekwencją takiego
  stanu był brak rozwoju. Aby kaer mógł funkcjonować, mieszkańcy musieli pracować bardzo
  ciężko i na codzień nie było czasu na rozrywki. Jeśli jednak ktoś ciężko pracował, to nie
  przymierał głodem. Produkcja żywności w takich warunkach nie była lekka i opłacalna w
  stosunku do plonów, jakie otrzymywało się na zewnątrz. Dlatego życie mieszkańców kaeru
  wypełnione było pracą, a oni sami żyli skromnie i na dłuższy odpoczynek połączony z
  zabawą znajdowali czas wyłącznie podczas świąt. Dzieci po powrocie z lekcji również miały
  niewiele czasu na zabawę. Musiały pomagać rodzicom w ich pracy. Mieszkańcy dzielnicy
  zdrowia zawsze mieli zajęcie. Choroby wynikające z przepracowania i niedożywienia były
  niestety pospolite. Kaer ten faktycznie wyglądał pięknie i sprawiał wrażenie dość
  sympatycznego miejsca, ale gdyby życie w kaerach było lekkie, to nikt zaraz po Pogromie
  nie opuszczałby czym prędzej tych schronień, tylko mieszkałby w nich do dziś.  
  Oczywiście, nie wszyscy mieszkańcy kaeru potrafili funkcjonować na takiej zasadzie
  jak reszta wspólnoty. Znaleźli się tacy, którym nie odpowiadała codzienna ciężka praca.
  Zdarzały się napady, kradzieże, nawet morderstwa. Dlatego kaer miał służby porządkowe
  (szkolone i utrzymywane na Meraetrh-tesr), oraz system (prosty, by nie powiedzieć
  prymitywny) wymiaru sprawiedliwości. Nieliczne w historii kaeru przypadki zbrodni
  ukarano śmiercią, zwykle jednak przestępcy byli na pewien czas zsyłani do Heron-tesr, gdzie
  stworzony był specjalny sektor dla skazańców. Jak już było wspomniane, o karach
  decydował przywódca kaeru wraz z grupą doradców. 
  Najniżej położony poziom kaeru, zwany Heron-tesr był nieznacznie mniejszy od
  Tesrae-tesr. Na tym rozległym obszarze produkowana i sprzedawana była żywność. Tutaj
  również kaer miał podziemne źródło wody (dostępnej dla wszystkich i bez ograniczeń) oraz
  rozrastał się odizolowany sektor katakumb, przeznaczonych dla wszystkich zmarłych
  członków wspólnoty, bez względu na pozycję społeczną. Poziom ten był rozbudowywany
  8/9
  
  Marcin AJFEL Zawiślak                                                                                                                                          
    
  http://earthdawn.of.pl
    
  przez lata. Najcięższe i najniebezpieczniejsze prace pod nadzorem straży wykonywali
  skazańcy. 
  Członkowie wspólnoty, którzy nie sprawowali władzy, nie byli ani uczonymi, ani
  rzemieślnikami, ani artystami, ani wojskowymi - pracowali w kaerze przy produkcji
  żywności (i stanowili prawie połowę wspólnoty). Mimo ogromnych starań, tutejsze plony
  nigdy nie były imponujące i często zaczynało żywności brakować. Przy normalnym
  funkcjonowaniu kaeru nikogo jednak nie dopadał śmiertelny głód. Niekiedy jednak
  panowała nędza.. w cieniu złoconych posągów, marmurów i klejnotów z których
  zbudowano kaer.  
  Po śmierci Sortona cały system, dzięki któremu funkcjonował kaer legł w gruzach.
  Wiele osób chciało objąć władzę, jednak poparcie większych grup wspólnoty mieli tylko
  dawni doradcy Sortona. Oni właśnie zaczęli się spierać, na stronnictwa podzieliła się armia i
  cała wspólnota kaeru. Do pierwszych walk doszło na poziomie Meraetrh-tesr, potem konflikt
  zszedł także do niższych poziomów. Nikt nie strzegł wyjścia z kaeru, co mogło zakończyć
  się tragicznie. Ale znacznie większym zagrożeniem okazał się fakt, iż zaprzestano produkcji
  żywności. Trudno określić jak długo trwały walki wśród sektorów Tesrae-tesr. Gdy jednak
  posąg „zniknął” (a raczej został ukryty), zdziesiątkowana ludność nie miała nie tylko o co
  walczyć, ale również nie miała już sił na walkę. Połowa z tych, którzy przetrwali ten
  bezsensowny konflikt, później zmarła z głodu, chorób i wyczerpania. Z trudem na nowo
  stworzono warunki do produkcji żywności i z czasem wszystko ponownie zaczęło
  funkcjonować. Nigdy jednak sytuacja kaeru nie powróciła do normy z czasów władzy
  Sortona. Dzielnice mieszkalne zostały opuszczone. Garstka Dawców Imion, którzy
  przetrwali mieszkała wspólnie w „Dzielnicy Zdrowia” i pracowała na poziomie Heron-tesr.
  Kilka osób pełniło warty na Meraetrh-tesr. Do Beletre-tesr  - Poziomu Pasji nikt nie zaglądał.
  Konflikt pochłonął wiele istnień, zniszczył wiele komnat kaeru, legły w gruzach liczne
  dzieła sztuki. 
  Po wielu latach, nieliczna grupka pozostałych przy życiu ludzi zamieszkujących
  kaer, opuściła schronienie i stworzyła skromną wioskę na ruinach starożytnego,
  wspaniałego niegdyś Mallag. Orichalkowy posąg pozostał natomiast gdzieś w ukryciu,
  zapomniany wśród opuszczonych komnat, strzaskanych posągów, pogrążonych w mroku
  korytarzy. 
       
   
  9/9
  
SOURCE: textdata/thevault/Earthdawn/LANG/[PL]/Earthdawn - PosÄg Raggoka.pdf