Olaf Berg
Store norske leksikon,Språk og litteratur,Norsk og samisk litteratur,Norges litteratur 1900-1960
Olaf Berg var ein norsk fargar, forretningsmann og forfattar med kunstnarnamnet Martin Kvænnavika. Berg var ein sentral person i kulturlivet i Steinkjer frå sist på 1800-talet og heilt til han døydde. Han dreiv fargehandel og spinneri, men han er mest kjend som skrønemakar, visediktar, rimsmed og historikar.
Bakgrunn Berg hadde eit mangfaldig liv bak seg som handverkssvein, jarnvegsslusk, kokkeassistent, skreddar, hotelltenar, gullsmed og fargar i Danmark, Sverige og USA då han kom heim til Steinkjer for å ta over familieverksemda i 1888. Han hadde òg rodd fiske i Lofoten. Forfattarskap Historiene om skipper Martin Kvænnavika på Survikjekta blei først framførte offentleg då steinkjermannen Otto Sverdrup, skipperen på Fram, polarskuta til Fridtjof Nansen, blei hylla ved heimkomsten etter turen mot Nordpolen i 1896. Forteljinga heitte «Da hain Martin Kvænnavika sægla te Norpol'n me' Survikjækta». Historia blei trykt i Trondheimsavisa Dagsposten og fekk god mottaking hos lesarane.I 1899 kom skrønene om Martin Kvænnavika sine vidgjetne ferder ut i bokform, med tittelen Dikt og skrøner. Seinare kom 13 bøker om desse ferdene til dei ytste utpostane på kloden. Dei er trykte opp att mange gonger seinare og er ein del av den inntrøndske dialektkulturen.Figurane på Survikjekta fekk namn som Kal Hel'n, Graut-Simen, Frøskatt-Ainners, Stor-Sivert, Skryt-Mekkel og Barolina, som var trise (oppvartingsdame) om bord. På sine eldre dagar skreiv Berg ned historier frå det mangfaldige livet sitt. Han skreiv òg ned ungdomsminne frå Steinkjer, og dei er viktig dokumentasjon om livet i byen frå sist på 1800-talet og først på 1900-talet. Det meste han skreiv, var på inntrøndsk talemål. Men språket hans var munnleg farga også når han ikkje skreiv på dialekt. Les meir i Store norske leksikon Noregs litteraturhistorie trøndersk fargar – yrke Eksterne lenker Steinkjerleksikonet: «Berg, Olaf» Litteratur Morten Stene: Bli dus med Steinkjer. Steinkjer 1996