blåbær
Store norske leksikon,Biologi,Planteriket,Dekkfrøete planter,Tofrøbladete planter,Lyngordenen,Lyngfamilien,Bærlyngslekta
Blåbær er ein dvergbusk i bærlyngslekta i lyngfamilien med grøne kantete greiner. Planten blir mellom 20 og 30 centimeter høg, og fruktene som blir danna, er blåsvarte, saftfulle bær – blåbær – som blir brukt til saft og syltetøy.
Skildring Dei små dvergbuskane har lysegrøne blad med sagtakka kant som fell av om hausten. Dei grønkvite blomane, ofte med eit raudleg skjær, har samanvaksne kronblad. Bæra er mellom fem og ni millimeter i diameter og inneheld mange frø. Blåbærplantane dannar, som dei fleste artar i lyngfamilien, ein symbiose mellom planterøtene og jordlevande sopp, erikoid mycorrhiza (lyngmykorrhiza). Utbreiing Blåbær er vanleg i store delar av Europa, men finst også i Nord-Amerika og i Asia. I Noreg finst planten over heile landet, frå skogsområde i låglandet til rundt 1700 meter over havet på høgfjellet. Bruk Blåbær har ifølgje folkemedisinen stoppande effekt ved diaré. Hageblåbær (også kalla amerikansk blåbær), arten Vaccinium corymbosum, er mykje større enn vanleg blåbær og har kvitt fruktkjøt. Dei blir dyrka for sal ein del stader, særleg på Austlandet og Jæren. Systematikk Nivå   Norsk namn   Vitskapleg namn       Art   Blåbær   Vaccinium myrtillus     Slekt   Bærlyngslekta   Vaccinium     Familie   Lyngfamilien   Ericaceae     Orden   Lyngordenen   Ericales     Klasse   Tofrøblada plantar   Dicotyledoneae     Rekkje   Dekkfrøa plantar   Angiospermae     Rike   Planteriket   Plantae Les meir i Store norske leksikon planteliv i Noreg frukttypar bær