ending
        
         (grammatikk)
Store norske leksikon,Språk og litteratur,Språkvitenskapens fagdisipliner,Grammatikk,Morfologi
Ei ending er ein del av eit ord som står sist og ikkje er ei rot eller ei stamme. Det kan vere bøyingsendingar, som i hund-en, kjøp-te, eller avleiingsendingar, som i ven-skap, dag-leg.
Endinga står ikkje alltid heilt sist i ordet, for ho kan følgjast av andre endingar, som i ven-skap-leg-e, der -skap og -leg er avleiingsendingar og -e er ei bøyingsending.I ordet barndomsven finst det ikkje noka ending. Sjølv om ven står sist i ordet, er det ikkje ei ending, for det kan fungere som både rot og stamme: som rot i ven-leg-e og som stamme i ven-ene. Ulike bruksmåtar av ordet ending I eksempla ovanfor er ending nytta i same tyding som suffiks, men ending kan òg nyttast i ei meir uformell og praktisk tyding, som når vi kallar -arnir i den norrøne bøyingsforma hestarnir (bunden/bestemt, nominativ, fleirtal av hestr 'hest') for ei ending eller ei bøyingsending. Det er ingen tvil om at hestarnir kan delast i stamma hest- og endinga -arnir, men det er ikkje innlysande kor mange suffiks endinga -arnir skal delast i. Både -ar-nir, -ar-n-ir og -a-r-n-i-r er mogelege analysar. Les mer i Store norske leksikon suffiks