agape
Store norske leksikon,Religion og filosofi,Religioner og livssyn,Kristendom,Kristen teologi og troslære
Agape er eit ord for den kristne kjærleiken. I kristendommen blir agape brukt både om Guds kjærleik til menneska og om kristen nestekjærleik, til forskjell frå andre former for kjærleik, som til dømes erotisk kjærleik, foreldrekjærleik og vennskapleg godhug. I platonismen blir eros brukt om den kjærleiken som dreier seg om strev etter det gode og det skjønne. Språka gresk og latin skil mellom den kristne agapen og den platonske erosen. På latin heiter desse caritas og amor.
Agape er ikkje eit av dei vanlege greske orda for kjærleik, og det finst svært sjeldan utanfor Det nye testamentet og den seinare kristne litteraturen. Omgrepet hadde mindre å seie i tida straks etter apostlane, då det blei fortrengt av eros-motivet hos gnostikarane. Eros og agape Augustins forsøk på å byggje bru mellom desse sfærane med den såkalla caritas-syntesen, har utan samanlikning hatt størst innverknad i historia til den kristne kjærleikstanken, men det har blitt hevda at syntesen hans er eit forsøk på eros' premissar. Den svenske teologen Anders Nygren hevda i boka Den kristna kärlekstanken genom tiderna. Eros och agape (1930–36) at det er først med Martin Luther at agape endeleg blir reinsa for erosen til antikken. Seinare markerer Søren Kierkegaards Kjærlighedens Gjerninger (1847) eit høgdepunkt i framstillinga av agape. Les meir i Store norske leksikon agape – kjærleiksmåltidet kjærleik kristendom