Vanaf het moment dat Max geboren werd, sprak ik Nederlands tegen hem. In feite deed ik dat al voordat hij geboren werd. En hoewel zijn vader een Kiwi is, had hij ook Nederlands geleerd terwijl wij in Nederland woonden. Dus het was heel makkelijk voor ons gezin om samen Nederlands te praten. Maar in het begin dacht ik altijd dat het géén goed idee was. Hij haalde de woorden door elkaar en sprak altijd zijn eigen taaltje. Maar zodra hij 5 jaar oud was, viel het allemaal op zijn plek en sprak hij allebei de talen vloeiend. En dat is hartstikke leuk, want nu kan hij met zijn familie, zijn opa en oma in Nederland, praten. Ik heb ook gemerkt dat hij makkelijk andere talen oppakt—Spaans, Te Reo Māori—en we weten dat uit onderzoek een tweede taal spreken is zeker, heeft zeker, veel voordelen.