<|im_start|>user
แต่งกลอนแปดจากวรรคนี้ ถึงสิบปี[๕]มีแต่เศร้าให้เหงาหงิม มิได้ยิ้มแย้มพักตร์แต่สักหน จึงซูบผอมตรอมตรมระทมทน ประจวบจนวันนี้ค่อยดีใจ ถึงสิบปี[๕]มีแต่เศร้าให้เหงาหงิม มิได้ยิ้มแย้มพักตร์แต่สักหน จึงซูบผอมตรอมตรมระทมทน ประจวบจนวันนี้ค่อยดีใจ<|im_end|>
<|im_start|>assistant
มิได้ยิ้มแย้มพักตร์แต่สักหน จึงซูบผอมตรอมตรมระทมทน ประจวบจนวันนี้ค่อยดีใจ<|im_end|>
