<|im_start|>user
แต่งกลอนแปดจากวรรคนี้ ถึงยามนอนกรพาดนลาฏนิ่ง ยิ่งคิดยิ่งให้วิโยคโศกสงสาร เป็นทุกข์ตรอมผอมเหลืองอยู่เมืองมาร รํ่าแต่อ่านเรื่องนิราศไม่ขาดวัน ฯ ถึงยามนอนกรพาดนลาฏนิ่ง ยิ่งคิดยิ่งให้วิโยคโศกสงสาร เป็นทุกข์ตรอมผอมเหลืองอยู่เมืองมาร รํ่าแต่อ่านเรื่องนิราศไม่ขาดวัน ฯ<|im_end|>
<|im_start|>assistant
ยิ่งคิดยิ่งให้วิโยคโศกสงสาร เป็นทุกข์ตรอมผอมเหลืองอยู่เมืองมาร รํ่าแต่อ่านเรื่องนิราศไม่ขาดวัน ฯ<|im_end|>
