<|im_start|>user
แต่งกลอนแปดจากวรรคนี้ แล้วโยคีตีระฆังดังหง่างเหง่ง เสียงโก่งเก่งก้องหูไม่รู้หาย สองกษัตริย์รู้สึกนึกละอาย สงสารสายสวาทนั่งบังบิดา แล้วโยคีตีระฆังดังหง่างเหง่ง เสียงโก่งเก่งก้องหูไม่รู้หาย สองกษัตริย์รู้สึกนึกละอาย สงสารสายสวาทนั่งบังบิดา<|im_end|>
<|im_start|>assistant
เสียงโก่งเก่งก้องหูไม่รู้หาย สองกษัตริย์รู้สึกนึกละอาย สงสารสายสวาทนั่งบังบิดา<|im_end|>
