<|im_start|>user
แต่งกลอนแปดจากวรรคนี้ นางกราบกรานมารดาประหม่าจิต ให้เขินคิดอดสูไม่รู้หาย ทำบิดเบือนเชือนช้าระอาอาย หมอบชม้ายเบือนหน้าไม่พาที นางกราบกรานมารดาประหม่าจิต ให้เขินคิดอดสูไม่รู้หาย ทำบิดเบือนเชือนช้าระอาอาย หมอบชม้ายเบือนหน้าไม่พาที<|im_end|>
<|im_start|>assistant
ให้เขินคิดอดสูไม่รู้หาย ทำบิดเบือนเชือนช้าระอาอาย หมอบชม้ายเบือนหน้าไม่พาที<|im_end|>
