Aangezien administratieve rompslomp in mijn takenpakket zit en ik net iets meer Grieks spreek dan Ron, bijt ik de spits af.
Aangezien administratieve rompslomp in mijn takenpakket zit en ik net iets meer Grieks spreek dan Ron, bijt ik de spits af. Ik wandel in zo’n 3 kwartier omhoog naar het lokale politiebureau in Marathokampos, alwaar  de dienstdoende agenten mij in het Grieks te woord staan. Als ik het Griekse woord voor ‘verblijfsvergunning’ mompel, dat ik op de heenweg heb ingestudeerd, kijken ze me begripvol aan en vragen me de volgende ochtend terug te komen voor de baas. Die gelukkig wel Engels spreekt en me een kort kruisverhoor afneemt. Ondanks zijn verbaasde blikken bij het noemen van ‘wonen op een boot’, ‘geen huis in Nederland’ en ‘geen werk’, lijkt hij geen probleem te zien in onze aanvraag. Op een briefje krabbelt hij in het Grieks wat daarvoor nodig is: adres, Griekse bankrekening, zorgverzekering en 4 pasfoto’s. ‘O ja’, voegt hij er nog snel aan toe: ‘en 50 cent voor een stempel…’ Hij moet er gelukkig zelf ook om lachen.