De meeste van deze houten huizen zijn in de grote stadsbranden van 1421 en 1452 verloren gegaan.
De oudste huizen zijn vakwerkshuizen (met leem ingesmeerde houten huizen), die waarschijnlijk van wolfseinden waren voorzien. In de 15de en 16de eeuw worden deze huizen verdrongen door houten huizen met puntgevels. Beide types houten huizen zijn zogenaamde zaalhuizen: ze bestaan uit één ruimte met houten wanden en een houten kap. Tot ±1550 domineert in Amsterdam het zaalhuis. De meeste van deze houten huizen zijn in de grote stadsbranden van 1421 en 1452 verloren gegaan. Direkt na de brand van 1452 bepaalt een keur "dat nyemant geen nije huizen moet tymmeren, anders dan mit stenen wanten ende mit harden dake, up een boet van vijftich gouden rijders" (Zantkuyl 1993, blz. 21). De keur had uitsluitend betrekking op de zijgevels, niet op de voor- en achtergevels. Het heeft een eeuw geduurd voordat de keur uit 1452 werd nageleefd (de keur werd herhaald in 1478, 1483, 1491, 1492, 1494, 1497, 1504, 1507, 1521 en 1524). In de keur van 1521 moeten ook bestaande zijgevels worden vervangen door stenen. In de keur van 1525 moeten ook de voor en achtergevels van steen zijn. Ook deze keur is vele malen herhaald; de laatste, definitieve keur tegen houten voor- en achtergevels werd in 1669 afgekondigd.