En veel Engelse steden werden in de 19e eeuw dan ook gekenmerkt door uitgestrekte slums of achterbuurten.
Als gevolg van de bevolkingstoename en de gelijktijdig optredende koloniale expansie was er veel vraag naar katoenen producten. De spinners en de wevers, die meestal thuis werkten voor opkopers in de steden, waren niet in staat de grote vraag te bevredigen. Er was dringend behoefte aan een door een krachtbron aangedreven weefgetouw. Eerst werd een weefgetouw met halfautomatisch schietspoel uitgevonden, en vervolgens kwam er een machine waarmee je meerdere draden tegelijk kon spinnen. Deze Spinning Jenny, in 1764 bedacht door James Hargreaves (1720 – 1778), werd in 1779 gevolgd door een sterk verbeterd weefgetouw: de Mule Jenny van Samuel Crompton (1753 – 1827). Aanvankelijk werden deze ‘Jennies’ nog met waterkracht aangedreven, maar door de verbeterde stoommachine van James Watt was het mogelijk deze ook in de textielfabrieken als aandrijving te gebruiken. Opeens kon er veel meer textiel worden geproduceerd dan vroeger. Dat was nodig, want niet alleen in Engeland maar ook elders groeide de bevolking. Al die mensen moesten kleding hebben. Dankzij de machines werd er sneller en ook nog eens goedkoper geproduceerd. Een ander gevolg was dat de vervaardiging van textiel zich meer en meer verplaatste van het platteland naar speciaal gebouwde fabrieken in een stedelijke omgeving. De koopman had hierdoor een grotere controle over het hele productieproces. Specialisatie van de productie, waarbij een arbeider in plaats van het hele product, slechts een klein onderdeel vervaardigde, drukte de loonkosten en verhoogde eveneens de opbrengst. Vooral het graafschap Lancashire (katoen) en het gebied rond Leeds (wol) ontwikkelden zich stormachtig. Keerzijde van de medaille was wel dat er nauwelijks voldoende goede en goedkope huisvesting was voor al deze arbeiders. En veel Engelse steden werden in de 19e eeuw dan ook gekenmerkt door uitgestrekte slums of achterbuurten.