Ik moet even wachten tot een Engels sprekende jongeman mij te woord kan staan.
De interieurs van bankgebouwen doen in niets aan Nederland denken en zeker deze laatste bank niet. Het doet eerder Sovjet stijl tachtiger jaren aan en de medewerkers zijn dito casual gekleed. Ik moet even wachten tot een Engels sprekende jongeman mij te woord kan staan. Hij lijkt het er zichtbaar moeilijk mee te hebben dat ik niet aan de regels voldoe. Hij probeert van alles, maar computer says ‘no’. Of ik dan met zijn manager wil praten, vraagt hij vriendelijk. Natuurlijk wil ik dat wel. Ze luistert aandachtig naar mijn verhaal. Ik leg uit dat we jarenlang gewerkt hebben in Nederland, een huis hebben gekocht, afbetaald en weer verkocht. En dat we daarom geld op de bank hebben staan. Of ik het verkoopcontract  kan laten zien. En ja, dat vind ik nog ergens terug in de cloud. Beetje lang om in het Grieks te laten vertalen, constateren we samen. Ze lijkt desalniettemin overtuigd van mijn onschuld en wil me mijn bankrekening wel geven.  Twee dagen krijg ik een telefoontje dat het hoofdkantoor ook akkoord is. Ik krijg een Griekse bankrekening. En ja, Ron mag ook komen.