Dat het in Japan ooit anders was zien we bijvoorbeeld in de Shobogenzo Zuimonki van Eihei Dogen, waarin hij zijn volgelingen aanspoort zeer bedachtzaam om te gaan met het toestaan van vlees wanneer een monnik hier vanwege ziekte om zou vragen.
Jammer genoeg kent de regelgeving rondom het eten van vlees en vis in bepaalde boeddhistische landen en scholen nog maar weinig volgelingen. Tibet en Japan zijn hiervan goede voorbeelden. Het ruige landschap en harde klimaat van Tibet vormen tezamen een geldige reden om het eten van vlees daar niet volledig uit te bannen. Al zijn er zelfs daar grote meesters geweest die streng vegetarisch leefden en anderen aanspoorden dit ook te doen. De vervolging van het boeddhisme in Japan tijdens de Meiji-restauratie dwong veel monniken het gezinsleven in te stappen met als resultaat het verbreken van het celibaat, het drinken van alcohol en het eten van vlees. Zo zien we veel hedendaags Japanse boeddhistische leraren die heel onvoorzichtig omgaan met de regels en niet meer vegetarisch leven. Dat het in Japan ooit anders was zien we bijvoorbeeld in de Shobogenzo Zuimonki van Eihei Dogen, waarin hij zijn volgelingen aanspoort zeer bedachtzaam om te gaan met het toestaan van vlees wanneer een monnik hier vanwege ziekte om zou vragen. De keiharde monnik en ex-samoerai Suzuki Shosan die zichzelf vanwege zijn slechte gezondheid toestond vlees te eten, bestempelde deze noodzaak als schaamteloos en heeft in de jaren daarna dit voedsel nooit meer aangeraakt. De excentrieke monnik Ryokan die alles opat wat hij aangeboden kreeg (ook vis) moest zich verdedigen met het feit dat hij vlooien en vliegen van zijn bloed liet drinken.