Deze manier van stukken ‘lenen’ uit musicals of films en er vervolgens ter plekke een andere versie van maken is zeer gangbaar bij jazzmuzikanten.
Over dit vastliggende schema wordt vervolgens een nieuwe melodie geïmproviseerd. Hier wordt het iets technischer - musici weten (leren) welke noten ze wel of niet op een bepaald akkoord kunnen spelen en maken met behulp van deze kennis ter plekke een nieuwe melodie. Het is dus niet zo dat jazzmusici gewoon hun instrument aan hun mond of handen zetten en maar wat in het wilde weg toeteren of slaan; het stuk vormt voor hen het geraamte waaraan zij hun ideeën kunnen ophangen. Deze schema’s zijn zo bekend, dat sommige musici het stuk herkennen aan de akkoorden, terwijl ze de melodie niet eens gehoord hebben! Deze manier van stukken ‘lenen’ uit musicals of films en er vervolgens ter plekke een andere versie van maken is zeer gangbaar bij jazzmuzikanten. Het wordt al meer dan honderd jaar over de hele wereld gedaan en is ook vandaag de dag nog steeds een belangrijk onderdeel van de jazzwereld!