Het bewustzijn van de man is vrij zolang hij rustig naar de mensen in de hotelkamer kan staren.
In Het zijn en het niet geeft hij een voorbeeld van deze verstikkende aanwezigheid van de ander: Een man kijkt in een gang door het sleutelgat van een hotelkamer. Het bewustzijn van de man is vrij zolang hij rustig naar de mensen in de hotelkamer kan staren. Maar zodra iemand de gang oploopt en hem door het sleutelgat ziet staren, verandert de blik van de ander hem in een stiekeme gluurder. Als we doodgaan, ontkomen we al helemaal niet meer aan deze objectificerende blikken van de ander – deze heeft dan definitief gewonnen, zegt Sartre.