In Het zijn en het niet: Kwade trouw vergelijkt Sartre kwade trouw met de leugen.
De kwade trouw (la mauvaise foi): Het is niet alleen de ander die jou als object kan
beschouwen. Wij beschouwen vooral ook onszelf als object. Wij zijn op zoek naar een identiteit,
om iets te zijn. Deze behoefte om iets te willen zijn, en jezelf tot ding te maken, noemt Sartre de
kwade trouw. Het is een leugen ten aanzien van je vrije zelf, van de vrijheid die je bent.
Sartre noemt hen die zichzelf tot een en-soi maken ‘hufters’. Omdat als zij tot een en-soi
behoren, zij geen verantwoordelijkheid hoeven te nemen voor hun daden. Ze zijn nu eenmaal
zo. Dit zijn excuses die alleen gebruikt kunnen worden als je een vrij wezen bent en
bijbehorende verantwoordelijkheid van je daden op je moet nemen.
In Het zijn en het niet: Kwade trouw vergelijkt Sartre kwade trouw met de leugen. En hier
noemt hij dat een duidelijk onderscheid is dat er bij de leugen een dualisme is, een bedrogene
en een bedrieger. De waarheid is niet bekend voor de bedrogene. In het geval van de kwade
trouw ben je niet een ander maar jezelf aan het voorliegen, en de waarheid moet heel duidelijk
zijn voor je zodat je deze goed voor jezelf kan verbloemen.