Hij vermijdt haar blik, ieders blik, en hoeft niet op te kijken om te weten dat iedereen hem uitlacht.
B) Bram trekt de deur traag achter zich dicht en loopt naar zijn fiets, waarbij zijn schoenen volledig wegzakken in het dikke pak sneeuw. Shit, zijn handschoenen vergeten. Dan maar ijsklompen, anders bedenkt hij zich nog. Acht minuten later fietst hij het plein op richting de stalling. Vanuit zijn ooghoeken ziet hij Lieke bij de schooldeur staan. Op het moment dat hij zich bewust wordt van zijn gestaar, kijkt hij weer naar voren. Te laat. De plas waar hij vorige week nog ingeduwd werd, is nu bedekt met een gladde ijslaag en maakt dat hij horizontaal de overdekte fietsenstalling inglijdt. Met een luide klap komt hij tot stilstand. Lieke kijkt ook, maar lacht niet mee met haar vriendinnen. Bram voelt een scherpe pijn in zijn linkervoet, maar opstaan lukt. Met verdoofde vingers hijst hij onhandig zijn fiets omhoog en in het dichtstbijzijnde rek. Hij slikt zijn schaamte weg en rent nog net niet naar de ingang van de school. Langs Lieke, het is niet anders. Hij vermijdt haar blik, ieders blik, en hoeft niet op te kijken om te weten dat iedereen hem uitlacht. Nog vijf dagen overleven, denkt hij bij zichzelf. Dan is het vakantie.