ontleenden aan Japanse voorbeelden en gesteund door enige studie,
Het South Kensington Museum
schafte in 1871 en 1872 grote collecties Japanse kunstvoorwerpen aan. Dit
alles bevorderde de verspreiding van de Japanse cultuur bij een groeiend
publiek. Belangrijke leden van de Aesthetic Movement; rijke verzamelaars
en opdrachtgevers en de eigenzinnige kunstschilder James McNeill Whistler
stimuleerden de interesse voor de Japanse cultuur.De naam 'Aesthetic Movement'geeft echter precies het
karakter van dit enthousiasme weer. Het was een esthetisch genoegen, dat
men beleefde aan alles wat Japans was. De achtergronden waarop de
beeldende uitingen gebaseerd waren, waren niet te doorgronden, hoezeer men
ook zijn best deed zich daarin te verdiepen. En eigenlijk is dat het
belangrijkste kenmerk van alle Japanse invloed op het westen: het zijn
vooral esthetische prikkels, die maakten dat kunstenaars motieven
ontleenden aan Japanse voorbeelden en gesteund door enige studie,
verwerkten tot boeiende nieuwe vormen. (...) In Frankrijk verliep eind
19de eeuw de beïnvloeding uit Japan op dezelfde manier.(...) Wat de kimono betreft waren het vooral de vrouwen en
modellen van kunstschilders, die dit kledingstuk gebruikten als
comfortabele huisdracht. De prachtige stoffen, die dankzij de snit zo
soepel kunnen vallen, leverden de schilders weer een nieuw uitgangspunt op
voor hun werk. Whistler schilderde meermalen zijn model in kimono. In
Nederland maakte Breitner in 1893 het portret van Geesje Kwak. In die tijd
was de gemakkelijke snit van de kimono al lang erkend en gewaardeerd. De
kimonomouw was inmiddels een begrip in modebladen en patronenboeken en is
dat tot heden toe gebleven, zij het dat de variaties hierop vaak weinig
met de oorspronkelijke kimono van doen
hebben.