In het laatste decennium van de twintigste eeuw werden de nieuwe woonwijken Nieuw Sloten en De Aker voltooid, en weinig later liep ook de transformatie van het Oostelijk Havengebied tot nieuw woongebied ten einde.
In de loop van de negentiende eeuw nam het aantal inwoners toe en ontstond er grote woningnood die verdere uitbreiding van de stad buiten de grachtengordel noodzakelijk maakte. Het ‘Plan Kalff’ (1877) bracht verlichting maar loste niet alle problemen op. In 1917 kwam ‘Plan Zuid’ van H.P. Berlage tot stand – een plan waarin aandacht voor de bebouwing is gecombineerd met grote zorg voor de vormgeving van de openbare ruimte. En toen kort daarop al bleek dat de stad ook na de realisatie van Plan-Zuid nog niet genoeg woonruimte zou bieden, werd in 1928 de dienst Stadsontwikkeling ingesteld. Deze dienst kreeg opdracht onderzoek te doen naar de te verwachten groei van Amsterdam tot het jaar 2000 en dit resulteerde in het Algemeen Uitbreidingsplan (AUP) van 1935. Op basis van dit plan werden niet alleen de Westelijke Tuinsteden en Buitenveldert maar ook recreatiegebieden als het Amsterdamse Bos en de Sloterplas aangelegd. De structuurplannen voor Amsterdam-Noord en Zuidoost (Bijlmermeer en Gaasperdam) uit 1958 en 1959 kunnen gezien worden als aanvullingen op het AUP. In het laatste decennium van de twintigste eeuw werden de nieuwe woonwijken Nieuw Sloten en De Aker voltooid, en weinig later liep ook de transformatie van het Oostelijk Havengebied tot nieuw woongebied ten einde.