In West-Europa waren aan het begin van de 17de eeuw gemiddeld ongeveer twee hectaren land nodig om één persoon te voorzien in zijn eerste levensbehoeften.
Dit gold ook voor turf: die leverde relatief weinig warmte, de voorraad was beperkt en grootschalig afgraven ervan leidde tot ecologische problemen. De productiviteit van het gebruikte land kon maar in beperkte mate worden verhoogd. In gebruik nemen van meer land was moeizaam en vaak gewoon onmogelijk. In dergelijke omstandigheden was het al moeilijk een groeiende bevolking voor verarming te behoeden. Al snel dreigde overbevolking. In West-Europa waren aan het begin van de 17de eeuw gemiddeld ongeveer twee hectaren land nodig om één persoon te voorzien in zijn eerste levensbehoeften. In 1750 was ongeveer 1,5 ha per persoon beschikbaar. Dit zorgde voor problemen.