ons de grote decoratieve schermen en vouwdeuren in sommige Japanse
Tijdens een kort verblijf in Holland in 1871 kocht Monet
Japanse prenten en schilderde enige landschappen in heldere, vlakke,
zuivere kleuren, maar na zijn terugkeer in Parijs veranderde deze stijl al
spoedig. In zijn latere werk blijven Japanse elementen bestaan, al zijn ze
door zijn rijke impasto meestal onherkenbaar, en deze komen uiteindelijk
tot rijpheid in de reeks grote schilderijen van waterlelies die hij in de
laatste jaren van zijn leven maakte. Vanaf ongeveer 1892 tot aan zijn dood
in 1926 schilderde hij nagenoeg alleen de vijver met waterlelies en de
brug die hij in Giverny had laten aanleggen, met als hoogtepunt de reeks
gigantische'Nymphéas'. De textuur van deze enorme, grof geschilderde
doeken van waterlelies, wisteria en treurwilgen is allesbehalve Japans,
maar de conceptie - die hem wellicht door een vriend is ingegeven - brengt
ons de grote decoratieve schermen en vouwdeuren in sommige Japanse
paleisachtige hallen voor de geest. (...) Ondanks de opvallend grove
uitvoering lijkt Monet in deze panelen het onmogelijke te verwerkelijken:
de verzoening van de tegenstrijdige idealen die het impressionisme en de
decoratieve kunst voor ogen staan. Dus ook Monet bracht tenslotte, op zijn
eigen voorwaarden, Japanse invloed in in de grote stroom van de Franse
traditie.