Voortdurend is Sartre dan ook blijven zoeken naar een manier waarop de ander niet per se de hel hoefde te zijn.
Deze somberheid die het existentialisme met zich meedraagt en die het conflict tot de kern van iedere menselijke verhouding maakt, kon ook Sartre zelf spoedig niet meer bevredigen. Zijn vrijheidsmoraal blijkt even eenzaam als meedogenloos te zijn: zoveel rechtlijnigheid is niet op het echte mensenbestaan toegesneden. Voortdurend is Sartre dan ook blijven zoeken naar een manier waarop de ander niet per se de hel hoefde te zijn.