Daarnaast zorgde de rationalisatie in de landbouw er voor dat Engeland definitief ontsnapte aan het ‘Malthusiaanse dilemma’ dat bevolkingsgroei in een volgend stadium altijd door hongersnood en epidemieën werd gereduceerd.
In sociaal opzicht heeft de Industriële Revolutie het fabrieksproletariaat geschapen. Vooral in de beginperiode waren er uiterst slechte arbeidsomstandigheden: bedompte en gevaarlijke fabrieken; lange werktijden, ook voor vrouwen en kinderen; slechte behuizing in snel groeiende steden. De fabrieken moesten continu draaien en brachten dus de dictatuur van de klok. De mensen konden niet meer hun eigen werktempo bepalen. Vrouwen en kinderen waren goedkope en dus gewilde arbeidskrachten. Het kwam vaak voor dat zij het gezinsinkomen moesten verdienen. Daarmee werd de autoriteit van de man als gezinshoofd, die vaak langer aan de ambachtelijk patroon vasthield, aangetast, met alle frustraties en spanningen van dien. Afkeer van het industriële systeem kwam aanvankelijk tot uiting in ongeorganiseerde acties ‘machinebestorming’. Daarna poogde men verbetering te verkrijgen via het streven naar algemeen kiesrecht en door middel van de oprichting van vakverenigingen.
De Industriële Revolutie heeft voor vrijwel alle sociale groepen materiële verbetering gebracht. Massafabricage van goederen maakte dat veel zaken, waaronder primaire levensbehoeften zoals kleding, zeer goedkoop werden. Daarnaast zorgde de rationalisatie in de landbouw er voor dat Engeland definitief ontsnapte aan het ‘Malthusiaanse dilemma’ dat bevolkingsgroei in een volgend stadium altijd door hongersnood en epidemieën werd gereduceerd. Overigens is de discussie over de vraag of de levensstandaard van de arbeiders in Engeland in het kader van de Industriële Revolutie is gestegen, al meer dan een eeuw gaande. De koele rekenaars, die een objectieve verbetering hebben gemeten, en degenen die stellen dat slechts telt dat de arbeiders zelf vonden dat zij er slecht aan toe waren, zijn het nog steeds fundamenteel met elkaar oneens.