In het midden van de voorstelling bracht Monet een paars- roze onderschildering aan met daar overheen blauw- turquoise streken.
In dit papaverveld komt Monets karakteristieke luchtige manier van schilderen goed tot zijn recht. De horizon is praktisch in het midden geplaatst zodat lucht en aarde een gelijk deel van de compositie vormen. De ruimtelijke opbouw van het landschap is duidelijk zichtbaar. Zo zien we dat de voorgrond donkergroen is gehouden met daar overheen gele en groene toetsen, waarbij de plamuurlaag hier en daar werd uitgespaard, zodat de compositie haar luchtigheid behield. In het midden van de voorstelling bracht Monet een paars- roze onderschildering aan met daar overheen blauw- turquoise streken. Als aller laatste zette hij de papavers in het landschap: roze en rode dotjes verf. De diepte werd bereikt door het gedetailleerde en op zich zelfstaande dichtbij, en in elkaar vloeiend verderop naar de horizon te schilderen. De levendige kleuren springen direct in het oog door het complementair kleurgebruik. Het rood van de papavers en het groen van het veld en de bomen versterken elkaar. Het ging de schilder niet direct om een exacte registratie van dit landschap, maar om een weergave van de speling van licht en kleur met de omringende natuur.