Blue notes, improvisatie, losse timing: je begrijpt al dat hier de jazz begint te ontstaan.
In de tijd van de slavernij mochten de zwarten in de Verenigde Staten geen muziekinstrumenten hebben. Na de afschaffing van de slavernij in 1862 mocht dat wel en die kans grepen ze uiteraard. Net als de meeste andere volkeren in de wereld kennen de Afrikanen niet ons Europese twaalftonig stelsel, maar een vijftonig stelsel (pentatoniek). In die pentatoniek ontbreken de terts en de septime. Daardoor hadden de voormalige slaven moeite om de terts en septime op de Europese instrumenten goed te intoneren. Zo zijn de zogeheten blue notes ontstaan: een net iets te laag gestemde grote terts en grote septime. Die blue notes worden vandaag de dag nog volop gebruikt, in de volle breedte van de popmuziek. De eerste muziek die de voormalige slaven speelden, waren Europese volksdansjes en marsmuziek. Doordat ze geen bladmuziek konden lezen, speelden ze die muziek uit hun hoofd na. In de praktijk kwam het er op neer dat er flink op los werd geïmproviseerd. Ook de timing was veel losser dan in de Europese originelen. “Afrikanen tellen ruimer. Veel minder precies op de tel dan Europeanen”, schetst Pierre. Blue notes, improvisatie, losse timing: je begrijpt al dat hier de jazz begint te ontstaan. Wat waarschijnlijk een onmiskenbaar Afrikaans ingrediënt is in jazz, zijn de syncopische ritmes. Dat zijn de accenten op de zwakke maatdelen, vaak net voor de tel. “Dit geldt eigenlijk weer niet voor de afterbeat oftewel backbeat: het accent op de tweede en vierde tel”, merkt Pierre op. “Die komt van oorsprong uit de Europese marsmuziek (met Zwitserland als bakermat van het marstrommelen). Wel is het zo dat de zwarte muzikanten de backbeat sterker en belangrijker hebben gemaakt.”