Hij doet alleen alsof dat geen keuze was, maar een soort noodzakelijkheid.
Aan een dergelijke keuze ontkom ik nooit, volgens Sartre. Ook wie in kwade trouw leeft, heeft daarvoor gekozen. Hij doet alleen alsof dat geen keuze was, maar een soort noodzakelijkheid. Hij verloochent dus niet alleen de vrijheid waarin hij met de nuchterheid heeft ingestemd, maar verloochent eerst en vooral zichzelf: de vrije mens die hij is en – achter het masker van de dwang waarmee hij zich verexcuseert – blijft. Hij speelt een dubbelspel waarin hij zijn opdracht, zijn wezen én zijn verantwoordelijkheid ontloopt.