De techniek van de daguerreotypie werd gekocht door de Franse regering en openbaar gemaakt, wat resulteerde in een hausse aan fotostudio's.
De eerste permanente fotografische opname werd gemaakt met een camera obscura, door de Fransman Joseph Nicéphore Niépce (1765-1833) in 1826. De foto, getiteld Uitzicht vanuit het venster in Le Gras, is een beetje wazig, maar het is wel de oudste bewaard gebleven foto van een echt uitzicht. De camera obscura, in wezen een doos met een klein diafragma bedekt door een lens, was niet nieuw omdat kunstenaars en graveurs ze al gebruikten om hun werk te vergemakkelijken. Wat wel nieuw was, was Nièpce's idee om het door de lens geprojecteerde beeld permanent vast te leggen op lichtgevoelig, met zilverchloride bedekt papier. Deze nieuwe techniek die heliografie werd genoemd, had echter twee belangrijke nadelen. Het eerste probleem was dat het beeld zwart werd bij blootstelling aan licht. Het tweede probleem was dat het beeld negatief werd vastgelegd (lichte gebieden werden donker weergegeven en omgekeerd). Niépce loste het probleem op door een glazen of tinnen plaat met een bitumenoplossing te bedekken, en daarop legde hij het uitzicht vanuit zijn raam vast. Het idee van de foto werd verder verbeterd door Louis-Jacques Daguerre (1789-1851), die met zilver behandelde koperplaten gebruikte om een positief beeld vast te leggen. De techniek van de daguerreotypie werd gekocht door de Franse regering en openbaar gemaakt, wat resulteerde in een hausse aan fotostudio's. In 1840 maakte de Engelse uitvinder William Henry Fox Talbot (1800-1877) de eerste papieren negatieven waarvan een willekeurig aantal afdrukken kon worden gemaakt.