Daar doet de vrijheid niets meer aan, tenzij ik – aldus Sartre – de moed opbreng de blik van de ander te trotseren en mijn waardigheid en zelfbesef op hem herover.
Daar doet de vrijheid niets meer aan, tenzij ik – aldus Sartre – de moed opbreng de blik van de ander te trotseren en mijn waardigheid en zelfbesef op hem herover. Hoe dramatisch dat ook klinken mag, Sartre kan weinig anders doen dan dit ogenduel uitroepen tot de kern van elke menselijke verhouding. Telkens staat daarin de vrijheid van de een óf de ander op het spel. Iedere verhouding is een voortdurende strijd tussen heer en slaaf, schrijft Sartre. Aangrijpend bracht hij die gedachte onder woorden in zijn toneelstuk Huis clos ( Achter gesloten deuren), in de gevleugelde zin: ‘De hel, dat zijn de anderen.’