Ik kan niet anders zijn dan wat ik ben en doen dan wat ik doe’, zeggen we dan.
Een van de manieren om te ontsnappen aan de vrijheid is de verantwoordelijkheid af te schuiven op de omstandigheden, of op een identiteit die we zouden bezitten. ‘Ik ben nu eenmaal zo-en-zo. Ik kan niet anders zijn dan wat ik ben en doen dan wat ik doe’, zeggen we dan. Maar wie zulke smoesjes gebruikt, is volgens Sartre te kwader trouw. Hij wil niet langer een vrij mens zijn, maar doet alsof hij een ding is, dat geen keuze heeft. We beschouwen onszelf dan als biljartballen die volgens strikt natuurkundige wetten over het laken rollen en daarin geen keuze hebben.