In zijn hoofdwerk L’être et le néant ( Het zijn en het niet) uit 1943 zet Sartre zijn ideeën het meest schematisch uiteen.
In zijn hoofdwerk L’être et le néant ( Het zijn en het niet) uit 1943 zet Sartre zijn ideeën het meest schematisch uiteen. Geïnspireerd door de fenomenologie van Edmund Husserl en Martin Heidegger begint Sartre dit boek met de vraag naar het bewustzijn. Wat is het ‘ik’ waar de mens steeds naar verwijst als deze over zichzelf praat? Volgens Sartre is dit bewustzijn onbepaald. Alles wat het ‘ik’ zou kunnen kenmerken, is iets externs: beroep, karakter, uiterlijk, nationaliteit, noem het maar op.