Kafka is er niks bij. Reizen van Nederland naar Griekenland met trein, veerboot en twee hondjes in Coronatijden is als een oneindige zoektocht in Europa’s duisterste bureaucratische krochten met een altijd onzeker blijvende uitkomst. PLF-formulieren, vaccinatiecertificaten, zelftesten, boekingsapps van vijf verschillende landen: wat nou één Europa? Een dagenlange zoektocht levert vooral veel stress op. Maar op maandag 10 januari is het dan toch écht tijd om te gaan. Terug naar Griekenland, naar onze boot, ons thuis.
de avonturen van Captain Jack

Menu

# Categorie: Zeilen Middellandse Zee

## Lithi

Alsof ze water ziet branden, zo kijkt de vrouw van de minimarket in Lithi me bij binnenkomst aan. Ik ben het gewend, want mijn hele leven al te lang en te blond, maar dit is wel een extreem geval. Later hoor ik van Ron dat het bij hem niet anders was. Er zijn blijkbaar niet veel andere vreemdelingen die zich wagen aan de tocht van de baai beneden, waar onze boot in de haven ligt, naar het dorpje een half uurtje bergop lopen.

De wandeling van de baai naar het dorpje

En het is warm, al is het nog maar juni. We tellen de 2e hittegolf van deze zomer, die officieel nog moet beginnen. Het zweet gutst van mijn voorhoofd. Ik voel me ongemakkelijk, onzeker als een puber van 16. Als ik in mijn beste Grieks wat vragen stel en de stapel boodschappen op de toonbank groter wordt, ontdooit de mevrouw gelukkig een beetje. Door de hitte en het ongemak vergeet ik de helft van mijn boodschappen in te pakken en bijna ook mijn portemonnee. Ze helpt me. Buiten loop ik nog wat om me heen te kijken als ik haar achter me hoor roepen: Miss, miss… Ze zwaait met een groot pak wc-papier. Ook nog vergeten.

Steegje in Lithi

Onderweg kom ik twee bekende gezichten tegen: een man met zijn hond. Het hondje is een schattige, oudere en helaas ook loopse Cocker Spaniel. Zij jaagt de hoofden van onze Jack en Sammie al sinds onze aankomst op hol. Haar naam is Bella, zijn naam ken ik niet. Het gebeurt me helaas vaker: wel de naam van de hond, maar niet die van het baasje vragen. Gelukkig geldt voor hem hetzelfde. Hij herkent mij ook en zegt: Jij bent toch van Captain Jack? Ze maken zich klaar om samen op de scooter weg te rijden, Bella met haar voorpoten op het stuur. Ik kan me niet inhouden en vraag of ik een foto mag maken. Zichtbaar trots poseert hij samen met zijn Bella voor mijn telefooncamera.

Bella en haar baasje op de scooter

Op de terugweg krijg ik een berichtje van Matthias, een Duitse bootbewoner, die ook in onze thuishaven Ormos Marina ligt. Het ligt er helemaal vol. Minstens vijftig boten, dubbel zo druk als het vorige seizoen. En dat terwijl ook dat vaarseizoen eigenlijk nog moet beginnen. Ik prijs me gelukkig met ons plekje hier in de haven van Lithi. In de 6 dagen dat we hier nu liggen, delen we de kade welgeteld twee keer met een andere zeilboot. Voor één nachtje. Dan hebben we het rijk hier weer voor onszelf samen met de vriendelijke vissers. Toch ligt het hier op slechts 60 mijl varen van Ormos. Het is dus nog mogelijk: een plekje vinden waar het niet overlopen is met boten en toeristen. Voor nu in elk geval wel, dus we nemen het er nog even van voor het hoogseizoen ons straks weer met gierende banden inhaalt…

Uitzicht op de baai met links de haven

## De naam van je vader

Met zeilen heeft het allemaal nog maar weinig te maken, maar échte zeilers zijn we misschien ook nooit geweest. Wij gebruiken onze zeilboot om vrij te leven en zo tussen de regels door te laveren. Maar nu lijken ze ons toch te achterhalen. Ron moet zijn paspoort verlengen en dat gaat niet als zwerver. Na bijna 7 jaar zonder vaste woon- en verblijfplaats, zonder (zorg)verzekeringen, ja vrijwel zonder bureaucratie is Kafka dus terug… En hoe!

Het begint zo’n jaar geleden als Ron googelt wat er nodig is voor de verlenging van zijn paspoort en stuit op een ‘Bewijs van legaal verblijf’. Voor wie nog gelooft in vrij verkeer van personen en goederen binnen de Europese Unie, STOP HIER met lezen!

Met zo’n bewijs, een verblijfsvergunning, toon je aan dat je legaal in Griekenland woont. Als EU-burger mag je namelijk niet langer dan 90 dagen in Griekenland verblijven zonder je te melden en te laten registreren. We spartelen nog wat tegen, want wonen willen we niet. Daar heb je een huis voor nodig en verzekeringen, belastingen, spullen, al die dingen waar we 7 jaar geleden afscheid van hebben genomen. Maar zonder paspoort verder is ons toch iets té avontuurlijk en dus zijn we snel uitgesparteld.

Er is ook nog een andere reden dan dat paspoort. De afgelopen winterperiode ben ik vrijwilligerswerk gaan doen in een hondenasiel in Karlovassi. Als ik de eerste keer daar ben, vertelt Christos in geuren en kleuren hoe hij er ooit door een zwaargewonde, doodsbange hond flink is gebeten. Als ik dit bij thuiskomst achteloos aan Ron vertel, vindt hij het geen goed idee om dit werk zonder zorgverzekering te gaan doen. En die hebben we dus niet meer. Dus ook daar moet iets aan gedaan worden.

Aangezien administratieve rompslomp in mijn takenpakket zit en ik net iets meer Grieks spreek dan Ron, bijt ik de spits af. Ik wandel in zo’n 3 kwartier omhoog naar het lokale politiebureau in Marathokampos, alwaar  de dienstdoende agenten mij in het Grieks te woord staan. Als ik het Griekse woord voor ‘verblijfsvergunning’ mompel, dat ik op de heenweg heb ingestudeerd, kijken ze me begripvol aan en vragen me de volgende ochtend terug te komen voor de baas. Die gelukkig wel Engels spreekt en me een kort kruisverhoor afneemt. Ondanks zijn verbaasde blikken bij het noemen van ‘wonen op een boot’, ‘geen huis in Nederland’ en ‘geen werk’, lijkt hij geen probleem te zien in onze aanvraag. Op een briefje krabbelt hij in het Grieks wat daarvoor nodig is: adres, Griekse bankrekening, zorgverzekering en 4 pasfoto’s. ‘O ja’, voegt hij er nog snel aan toe: ‘en 50 cent voor een stempel…’ Hij moet er gelukkig zelf ook om lachen.

Ons huis in Ormos Marina

Opgelucht daal ik weer af naar ons huis beneden in de baai. Dit moet te doen zijn, denk ik, niet wetende wat mij nog te wachten staat. Achter het korte lijstje van oom agent schuilt namelijk een bureaucratisch doolhof, waarvan wij de omvang en complexiteit dan gelukkig nog niet kennen. Zalig zijn de onwetenden…

En zo vertrek ik op mijn volgende missie naar Karlovassi, een iets groter stadje aan de noordkust van Samos. De reis gaat met de schoolbus, die om 7:15 uur uit Ormos vertrekt. Voor 2 euro nog wat sta ik 40 minuten later in het centrum van dit stadje. Mijn eerste stop is, hoe kan het ook anders, het belastingkantoor. Stel je daar niets Nederlands bij voor, want het is slechts een rommelig kamertje in het gemeentehuis. De schoonmaakster kan me gelukkig vertellen op welke gesloten deur ik moet kloppen. De man die me helpt is geconcentreerd, maar vriendelijk. Terwijl hij strak naar zijn computerscherm blijft kijken, stelt hij zijn vragen. Vraag één: mijn naam. De eerste verwarring ontstaat. Voornaam of achternaam? Roepnaam of doopnamen? Dan de naam van mijn vader. De naam van mijn vader??? Ja, dat is standaard in Griekenland. Én van mijn moeder. Dezelfde verwarring doet zich voor en eerlijk gezegd ben ik niet helemaal zeker over de volledige namen van mijn ouders, laat staan de exacte spelling. Maar gelukkig zegt de computer ‘ja’  dus loop ik een half uurtje later opgelucht met mijn Griekse belastingnummer de deur weer uit. Mijn eerste missie van de dag is volbracht. Dat ging toch vrij soepel…

Goedgemutst stap ik vervolgens bij de Alfa Bank naar binnen, maar nog geen 5 minuten later sta ik een illusie armer weer buiten. De blik van de dame van de bank staat in mijn geheugen gegrift. Alsof ik haar een bord poep te eten voorschotel. Natuurlijk kan ik geen bankrekening krijgen zonder de juiste papieren. Ik mis een salarisopgaaf, een belastingaangifte en kan dus niet aantonen dat mijn geld wit is. Goedemorgen en niet tot ziens!

Door naar bank nummer 2, de Piraeus bank. Hier word ik iets vriendelijker de deur uitgewerkt. Stuurt u ons maar even een e-mail, dan zullen we ernaar kijken. Het komt me weinig bemoedigend over, dus op naar de laatste grote bank die in Karlovassi te vinden is, de National Bank of Greece.

De interieurs van bankgebouwen doen in niets aan Nederland denken en zeker deze laatste bank niet. Het doet eerder Sovjet stijl tachtiger jaren aan en de medewerkers zijn dito casual gekleed. Ik moet even wachten tot een Engels sprekende jongeman mij te woord kan staan. Hij lijkt het er zichtbaar moeilijk mee te hebben dat ik niet aan de regels voldoe. Hij probeert van alles, maar computer says ‘no’. Of ik dan met zijn manager wil praten, vraagt hij vriendelijk. Natuurlijk wil ik dat wel. Ze luistert aandachtig naar mijn verhaal. Ik leg uit dat we jarenlang gewerkt hebben in Nederland, een huis hebben gekocht, afbetaald en weer verkocht. En dat we daarom geld op de bank hebben staan. Of ik het verkoopcontract  kan laten zien. En ja, dat vind ik nog ergens terug in de cloud. Beetje lang om in het Grieks te laten vertalen, constateren we samen. Ze lijkt desalniettemin overtuigd van mijn onschuld en wil me mijn bankrekening wel geven.  Twee dagen krijg ik een telefoontje dat het hoofdkantoor ook akkoord is. Ik krijg een Griekse bankrekening. En ja, Ron mag ook komen.

## Nog niet jarig

Het is bijna zover. Na drie weken voltijds aan de boot werken op de werf in Karlovassi  is het tijd voor ontspanning. Eindelijk geen ladder meer nodig om met twee honden de boot op te klimmen, afwaswater en nachtelijke plasjes af te voeren. Eindelijk geen met stof en chemicaliën bedekte boot meer. We drijven weer en ook nog in een idyllische ankerbaai met uitzicht op de Turkse kust. Waar kun je beter je verjaardag vieren dan hier?

## Reisstress (9)

Nú kan er echt niks meer mis gaan, zou je zeggen… Het is al de zesde keer dat we vanuit Griekenland naar Nederland afreizen, dus alle mogelijke miskleunen zullen we inmiddels toch wel gehad hebben. Helaas blijkt dit op de vroege ochtend van onze dag van vertrek al direct niet te kloppen. Het is slecht weer, dus het Griekse internet wankelt en mijn online ticketreservering loopt op het moment suprême vast. Dat wordt wachten tot de Blue Star ferries klantenservice begint. Adem in, adem uit en neem nog een koffie.

## Sterk verhaal

Sterke verhalen, wie houdt er nou niet van? Zeilers in elk geval wel. Maar soms worden de verhalen zó sterk dat niemand ze meer gelooft inclusief wij zelf. Zo’n sterk verhaal overkomt ons in Gythio. En natuurlijk zijn we zelf weer hoofdpersonages in dit bizarre avontuur.

## Pylos perikelen (2)

Met haar lange, blonde haren en Australisch Engelse tongval doet ze niet direct Grieks aan. Toch ligt haar oorsprong in Griekenland en spreekt ze dus twee talen vloeiend. Spraakzaam is ze ook. Al snel zijn we volledig bijgepraat over de twee havens van Pylos. Zij is de baas in de betaalde stadshaven en de gratis, vervallen marina waar wij liggen, is ‘gekraakt’. Het verbaast haar dat we ons er überhaupt tussen hebben kunnen wurmen. En als er iets mis gaat, hoeven we er ook geen hulp te verwachten, voegt ze er nog onheilspellend aan toe. Pylos perikelen, ik schreef er een kleine vier jaar geleden ook al over, zijn er dus nog genoeg…

## Fijne dag nog…

‘Are you ok?’, vraagt de man. Vlak voor ik de marina inloop, draait een oude Mercedes mijn richting op. De bestuurder heeft een pet en een mondmasker op. Ik herken hem niet, ook niet nadat hij zijn mondmasker afzet. ‘Mijn vrouw is de directeur van het gezondheidscentrum’, verklaart hij zich nader en doet een spuit in zijn bovenarm na. Ineens begint het me te dagen. Gisteren hebben we onze booster vaccinatie gekregen en blijkbaar heeft hij ons daar gezien.

## Zeebenen

(For English click here) Na bijna vijf jaar op een kleine zeilboot heb ik nog steeds geen zeebenen. Die moet ik elk seizoen opnieuw trainen. Net als mijn zeemaag, zeelijf en zeehoofd. Het beste is om rustig op te bouwen. Op zee heet dat ‘inslingeren’. Onze opbouw is wat minder subtiel. Na vijf maanden in de beschutte haven van Mesolonghi varen we in drie dagtochten naar Kyparissia, in het zuidwesten van de Peloponesos. Met haperende techniek, de koudste Griekse winter sinds 30 jaar en de volgende voorspelde winterstorm als onze harde deadline.

## Reisstress (8)

Kafka is er niks bij. Reizen van Nederland naar Griekenland met trein, veerboot en twee hondjes in Coronatijden is als een oneindige zoektocht in Europa’s duisterste bureaucratische krochten met een altijd onzeker blijvende uitkomst. PLF-formulieren, vaccinatiecertificaten, zelftesten, boekingsapps van vijf verschillende landen: wat nou één Europa? Een dagenlange zoektocht levert vooral veel stress op. Maar op maandag 10 januari is het dan toch écht tijd om te gaan. Terug naar Griekenland, naar onze boot, ons thuis.

## Reisstress (7)

Morgen reizen we na vijf weken in Nederland terug naar Griekenland. Tijd dus om onze heenreis nog even te evalueren, die zich het best laat samenvatten als naar omstandigheden snel (48 uur), vrijwel slaaploos en ongelooflijk duur. Het is me een raadsel waarom wij voor onze duurzame manier van reizen met veerboot en trein een veelvoud moeten betalen van wat een vliegreis kost. Leergeld zit er ook bij. Een internationale treinreis met twee honden vraagt een uitgebreid vooronderzoek, zélfs met al onze eerdere ervaringen. Ik heb slechts de snelste route met veerboot en trein uitgezocht en ging er vanuit dat de rest zich vanzelf zou wijzen. Niets bleek minder waar…

## Berichtnavigatie

Begin 2017 hebben we huis en haard in Nijmegen opgegeven: banen opgezegd, huis verkocht en vrijwel al onze spullen weggedaan. Met een zeven meter lange Cornish Crabber zijn we naar Griekenland gevaren. Inmiddels leven we op een Southern Cross 31 samen met Captain Jack en Sailor Sammie, onze twee geadopteerde Griekse Jack Russells. Op deze site vertellen we over onze avonturen en hoe het allemaal zo gekomen is.

Zoek op:
Zoeken

## Volg mijn blog

Voer je e-mailadres in om deze blog te volgen en om per e-mail meldingen over nieuwe berichten te ontvangen.

E-mailadres:

Volg

Voeg je bij 486 andere abonnees

Privacy en cookies: Deze site maakt gebruik van cookies. Door verder te gaan op deze website, ga je akkoord met het gebruik hiervan.

Voor meer informatie, onder andere over cookiebeheer, bekijk je:
Cookiebeleid

Voeg je bij 232 andere abonnees

Meld mij aan

Reacties laden....

Laat een reactie achter...

E-mail (Vereist)Naam (Vereist)Site

Ontwerp een vergelijkbare site met WordPress.com