In de periode tot ongeveer 1800 woonde het merendeel van de bevolking op het platteland.
In de periode tot ongeveer 1800 woonde het merendeel van de bevolking op het platteland. Steden konden alleen bestaan wanneer voldoende voedsel werd geproduceerd. Stedelingen konden immers niet in hun eigen voedsel voorzien en waren afhankelijk van de markt. Boeren vulden deze markt alleen aan wanneer zij een overschot hadden. Omdat de agrarische productie sterk afhankelijk was van het klimaat verschilde deze van jaar tot jaar. Daarnaast had men te maken met het feodalisme: het werken voor een landheer in ruil voor bescherming en woonruimte. Ook ziekten als de Zwarte Dood, pokken en mazelen, die voor een hoog sterftecijfer zorgden, maakten het leven onzeker. Ondanks een hoog geboortecijfer bleef de bevolkingsgroei hierdoor gering.. Eén van de meest kenmerkende theorieën over deze periode is het malthusiaans plafond: een theorie van de econoom en predikant Thomas Malthus (1766-1834). Volgens dit model kan de bevolking niet groeien boven een bepaald welvaartsniveau. Wanneer meer mensen worden geboren is er meer voedsel nodig. Dit extra voedsel is echter niet aanwezig omdat de hoeveelheid beschikbare land hetzelfde blijft. Hierdoor wordt het voedsel duurder; dit veroorzaakt honger, ondervoeding, vatbaarheid voor ziektes waardoor de sterfte toeneemt. Dit leidt op den duur weer tot minder mensen. Hoewel er alternatieven waren (emigreren, minder kinderen krijgen), zou de voedselvoorziening pas na de Industriële Revolutie structureel gaan toenemen.