(Wel waren door Newcomen en Savery al voorgangers ontwikkeld, maar deze waren slechts bruikbaar in mijnen.)
Deze trad het eerst op in de textielindustrie. In 1733 werd door de wever Kay de schietspoel uitgevonden, die het werktempo van de wevers verdrievoudigde. Tot dan waren er drie à vier spinsters nodig om één wever van werk te voorzien, nu werd die ongelijkheid nog groter. De oplossing kwam in 1764 met de Spinning Jenny, een spinmachine met verscheidene klossen van Hargreaves, en de waterframe van Arkwright (1769). Deze spinmachine had zodanige afmetingen, dat hij niet meer thuis geïnstalleerd kon worden en hij had bovendien aandrijving door waterkracht nodig. Daardoor won het fabriekssysteem terrein ten koste van het domestic system (thuisarbeid). In 1787 vond Cartwright een weefmachine uit, die, mede door tegenwerking van de thuiswevers, pas na de eeuwwisseling goed ingang vond. Vooral in de katoenindustrie vonden er invoeringen van nieuwe dingen plaats. De vraag naar katoen, machinaal veel gemakkelijker te verwerken dan wol, was groot en deze bedrijfstak won snel terrein. Belangrijke vernieuwing was er ook in de ijzerindustrie. Omstreeks 1883 vond Cort het puddle-process uit, waardoor kwaliteit goed smeedijzer vervaardigd kon worden. De belangrijkste uitvinding was wel die van de stoommachine door Watt (1776). (Wel waren door Newcomen en Savery al voorgangers ontwikkeld, maar deze waren slechts bruikbaar in mijnen.) De stoommachine, die door middel van riemen en stangen een groot aantal machines tegelijk aandreef, betekende de uiteindelijke doorbraak van het fabriekssysteem. Kolen, ijzer en de stoommachine vonden een gelukkige combinatie in de spoorweg. Na de constructie van een bruikbare locomotief door Stephenson (1825) werden op grote schaal spoorwegen aangelegd, waardoor mensen en goederen op snelle en goede wijze vervoerd konden worden.