Bij de mens gaat de existentie dus vooraf aan de essentie.
Bij de mens gaat de existentie dus vooraf aan de essentie. Terwijl een steen gewoon is wat hij is, zonder enig bewustzijn van zijn eigen bestaan, heeft de mens de fundamentele vrijheid om zijn eigen essentie te kiezen en vorm te geven. Dit betekent dat de mens in zekere zin veroordeeld is om vrij te zijn, en dat de menselijke vrijheid — zeg maar plicht — om zichzelf uit te vinden verantwoordelijkheid en existentiële angst met zich meebrengt.