Eerder dan uit een soort van misplaatst snobisme de Nobelprijs te weigeren, had Sartre beter teruggedacht aan de toespraak van zijn oude vriend Camus toen hij de Nobelprijs ontving: ‘Ongetwijfeld denkt elke generatie dat zij is voorbestemd om de wereld te verbeteren.
Het gevolg is dat we in een tijd leven zonder richting, zonder vergezichten, zonder wervende ideeën. Eerder dan uit een soort van misplaatst snobisme de Nobelprijs te weigeren, had Sartre beter teruggedacht aan de toespraak van zijn oude vriend Camus toen hij de Nobelprijs ontving: ‘Ongetwijfeld denkt elke generatie dat zij is voorbestemd om de wereld te verbeteren. Die van mij weet inmiddels dat dit er niet in zit. Maar haar taak is misschien nog wel veel groter: voorkomen dat de wereld uit elkaar valt.’ Als we vandaag verder kunnen kijken dan de generaties voor ons, dan is dat omdat we op de schouders van reuzen staan. We zijn geen samenleving van wezen, maar de erfgenamen van velen. Laten we beschermen waar we aan hechten en herstellen waar nodig.