Desondanks bleef de stad tot de demping van de grachten in 1850 een ‘schone maagd met stinkende aderen’.
Er moesten oplossingen komen voor problemen als waterberging en –afvoer. Het stadsbestuur liet hierdoor een ingenieus stelsel van sluizen en bruggen bouwen. Desondanks bleef de stad tot de demping van de grachten in 1850 een ‘schone maagd met stinkende aderen’. Een andere praktische overweging was het maximaliseren van de opbrengst van de stadsuitbreiding.