In 1720 was de stedelijke schatkist zo leeg dat het bestuur het nodig vond gebouwen en landerijen te gelden te maken.
Nu brak een lange tijd van betrekkelijke rust aan. De Dam had zijn vorm gevonden. In 1669 werden nog een aantal markten van het plein verdreven naar het Reguliersplein. Verder was het consolideren en genieten van het aanzien dat het nieuwe stadhuis internationaal genoot. Eén ‘cultuurschok’ moet nog gemeld worden. In 1720 was de stedelijke schatkist zo leeg dat het bestuur het nodig vond gebouwen en landerijen te gelden te maken. Daartoe behoorde alles dat zich buiten de stad in de stadsvrijheid bevond en dat heeft men duur moeten bekopen. Toen in de 19e eeuw staduitbreiding nodig werd moest men de grond weer terugkopen voor een veelvoud van wat het opgebracht had. Maar dat terzijde; ook op de Dam werden een aantal panden, die altijd verhuurd waren geweest, verkocht. Ze gingen voor een krats over in handen van bestuurders en hoge ambtenaren, die ze later voor hoge bedragen weer terug verkochten toen de stad zijn vergissing inzag en weer zeggenschap over de Dam wilde terugwinnen.