Swingende jazz, die iets eenvoudiger en toegankelijker was dan de jazz van de voorgaande jaren, werd snel populair.
In de jaren 30 werden jazzbands steeds groter, zowel in aantal fans als in aantal muzikanten. Swingende jazz, die iets eenvoudiger en toegankelijker was dan de jazz van de voorgaande jaren, werd snel populair. Het was intussen de norm dat in elke band verschillende solospelers zaten die elkaar afwisselden terwijl de band hen ondersteunde. Een van de grootste namen van deze tijd was pianist en componist Duke Ellington die met zijn Jungle Band in New York bleef experimenteren. Iconen als saxofonist John Coltrane en bassist Charles Mingus zouden later samenwerken met Ellington.