Arbeiders die door een ongeluk in de fabriek arbeidsongeschikt waren geraakt hadden vanaf 1901 recht op een uitkering door de ongevallenwet.
In 1874 werd het Kinderwetje van Van Houten ingevoerd om fabrieksarbeid voor kinderen onder de twaalf jaar te verbieden, landarbeid bleef echter toegestaan. De opheffing van de kinderarbeid gold voor alle westerse landen waar de industriële revolutie plaatsvond. Er kwam pas echt een einde aan excessieve kinderarbeid na de invoering van de Leerplichtwet in 1900, maar toen kwam het al veel minder voor. Arbeiders die door een ongeluk in de fabriek arbeidsongeschikt waren geraakt hadden vanaf 1901 recht op een uitkering door de ongevallenwet. Daarvoor was de arbeider afhankelijk van de bekommernis van de fabrieksdirectie, en dat ging dikwijls niet goed.[6] Er kan worden gesteld dat de industriële revolutie de voorwaarden heeft geschapen voor een maatschappij met weinig armoede.