Zo werd ieder mens vastgepind op wat hij binnen die orde was, en altijd blijven zou.
Hij sprak over vrijheid en over de grote vijand daarvan: de bourgeoisie die met haar gevestigde orde alle verandering tegenhield. Zo werd ieder mens vastgepind op wat hij binnen die orde was, en altijd blijven zou. Dat was de leefregel van wie Sartre met grote verachting de burgerlijke ‘schoften’ noemde: de mensen die trouwen met het meisje van de buren omdat hun ouders dat willen en die – zoals Jacques Brel later in zijn lied ‘Rosa’ zou zingen – ‘straks dokter moeten wezen/ omdat papa dat nooit was’.