Toen de Tweede Kamer in de zomer van 1949 het NAVO-verdrag bediscussieerde, verklaarde minister van Buitenlandse Zaken Dirk Stikker dat, als Nederland zou moeten kiezen tussen zijn taken als NAVO-lid en die in Zuidoost-Azië, ‘de verantwoordelijkheid, die Nederland [had] tegenover de volkeren van Indonesië het zwaarst [zou] wegen’.
Dat betekende niettemin dat Nederland, op een moment van daadwerkelijke communistische dreiging, de voorkeur gaf aan het verdedigen van de koloniale bezittingen. Deze prioritering bleef ook na de Nederlandse toetreding tot de NAVO van kracht. Toen de Tweede Kamer in de zomer van 1949 het NAVO-verdrag bediscussieerde, verklaarde minister van Buitenlandse Zaken Dirk Stikker dat, als Nederland zou moeten kiezen tussen zijn taken als NAVO-lid en die in Zuidoost-Azië, ‘de verantwoordelijkheid, die Nederland [had] tegenover de volkeren van Indonesië het zwaarst [zou] wegen’.