Ze bestaan in verschillende diktes en kunnen ook gecombineerd worden.
Een tussenring is niets meer dan een holle ring die je tussen de camera en de lens schroeft. Ze bestaan in verschillende diktes en kunnen ook gecombineerd worden. Met tussenringen wordt de afstand tussen de lens tot de camera groter, waardoor je scherpstelbereik verschuift. Je kunt dichterbij scherpstellen en een grotere vergroting bereiken. Door het verschuiven van het scherpstelbereik verlies je wel de mogelijkheid om tot oneindig scherp te stellen, maar bij macrofotografie is dat geen bezwaar. Tussenringen worden los of in sets van drie geleverd. Zo’n set bestaat dan uit ringen van 12mm, 20mm en 36mm dikte. Het merk van de tussenringen doet er niet toe aangezien er geen optische elementen in de ringen aanwezig zijn die de beeldkwaliteit kunnen beïnvloeden. Wel is er verschil in manuele en automatische tussenringen. De laatste hebben elektronische contacten die informatie over diafragma en scherpstelling van de lens aan de camera doorgeven. Sommige (met name oudere) lenzen hebben nog een losse diafragmaring, deze kun je prima gebruiken met tussenringen zonder elektronische contacten. Heb je alleen lenzen zonder diafragmaring, ga dan voor tussenringen met contacten. Deze zijn duurder, maar je kunt wel het diafragma instellen. Autofocus werkt vaak nog wel met één tussenring met elektronische contacten maar vaak niet met meerdere. Geen groot probleem, want bij macrofotografie is met de hand scherpstellen, bijvoorbeeld met hulp van live view, sowieso handiger.  Let er op dat je het gebruik van tussenringen te maken krijgt met lichtverlies en dus langere sluitertijden. Soms zul je zelfs een flitser moeten gebruiken om je onderwerp nog goed te kunnen fotograferen.