En is het niet merkwaardig dat Sartre en andere naoorlogse Franse intellectuelen ontsnappen aan de huidige trend van het beoordelen van historische figuren door een hedendaagse bril?
In het NTGent zag ik een uitmuntende Frank Focketyn en Sien Eggers die door middel van dialogen de ideeën van Sartre en De Beauvoir op een interessante en uitdagende manier presenteren. Als tiener was ik net als zovelen geïntrigeerd door de ideeën van de existentialisten. Later ebde mijn interesse weg en — zoals het cliché wil — greep ik vaker terug naar Camus. Maar wat is nu de erfenis van deze ’theoloog van de duivel’? Wat is het verband tussen Sartre, het postmodernisme en woke, het voorlopige eindstation van de afbraak? En is het niet merkwaardig dat Sartre en andere naoorlogse Franse intellectuelen ontsnappen aan de huidige trend van het beoordelen van historische figuren door een hedendaagse bril?