Het is een simpele bruine tafel, wat klein van formaat, geschikt voor twee personen, bedoeld om aan te zitten.
‘Kijk, neem deze tafel waar we aan zitten. Een existentialist zou zeggen dat je de moleculen van deze tafel kunt analyseren zoveel als je wilt. Je kunt ook achterhalen waar de materialen vandaan komen. Maar daarmee kom je geen stap dichter bij een antwoord op de vraag wat deze tafel is. Wat is deze tafel wel? Het is een simpele bruine tafel, wat klein van formaat, geschikt voor twee personen, bedoeld om aan te zitten. Als ik al deze ervaringen zou afdoen als subjectieve elementen die ik moet overstijgen om bij de eigenlijke tafel te komen, dan zou ik merken dat er niets overblijft van de tafel als fenomeen. Dezelfde verwarring zien we als het gaat over mensen. Als we slechts op een neurologische manier naar mensen kijken, hebben we geen oog voor de ervaring van individuele personen. Wie objectief naar mensen probeert te kijken, ziet niet een meer wezenlijke versie van de mens. In feite ziet hij helemaal niets. Daar herinnert het existentialisme ons aan.