Deze methode wordt echter pas in de diepte uitgewerkt in zijn volgende hoofdwerk, waarvoor deze tekst slechts een opstapje was, Critique de la raison dialectique (1960).
Sartres analyse bestaat dus uit twee stappen: allereerst een regressieve analyse van de bredere, sociale structuren (zoals familie, klasse of tijdperk) en vervolgens de progressieve analyse waarin het perspectief van de personen zelf wordt ingenomen (vanuit hun existentie, hun ervarend bestaan). Sartre past deze methode in dit werk toe op enkele schrijvers, zoals Gustave Flaubert. Deze methode wordt echter pas in de diepte uitgewerkt in zijn volgende hoofdwerk, waarvoor deze tekst slechts een opstapje was, Critique de la raison dialectique (1960).