Na de oorlog trachtte Sartre die ervaringen te integreren in zijn filosofie door een ethiek te ontvouwen die ruimte liet voor een project van mensen gezamenlijk – in de politiek en de geschiedenis.
Terwijl hij zich aanvankelijk liet leiden door het apolitieke individualisme dat voor de Tweede Wereldoorlog bij veel intellectuelen gangbaar was, openden zijn ervaringen in krijgsgevangenschap en discussies met linkse verzetsmensen als Maurice Merleau-Ponty tijdens de oorlogsjaren hem de ogen voor de solidariteit die tussen mensen wel degelijk bestaan kan. Na de oorlog trachtte Sartre die ervaringen te integreren in zijn filosofie door een ethiek te ontvouwen die ruimte liet voor een project van mensen gezamenlijk – in de politiek en de geschiedenis. Daartoe probeerde hij zijn existentialistische uitgangspunten in overeenstemming te brengen met het marxisme, dat hij inmiddels als ‘de onontkoombare horizon’ van het politieke denken had ontdekt.