De vrijheid is primair maar wordt afgebakend door de feitelijkheid (de wereld).
De existentie (het zijn) is de vrijheid.
De vrijheid is primair maar wordt afgebakend door de feitelijkheid (de wereld).
De wereld wordt bepaald door de keuze zelf van de mens. Alles wat in de wereld gebeurd is terug te voeren op de vrijheid en de verantwoordelijkheid van de keuzes van de mens zelf.
Er bestaan geen toevallige gebeurtenissen. Alles komt voort uit keuzes.
De mens bepaald zelf wat goed en slecht is, als je maar wat kiest.
Maar het denken van Sartre lijkt verscheurd door een paradox: de mens heeft aan de ene kant de vrijheid om te kiezen maar wat je ook kiest het mislukt altijd, het is eigenlijk altijd fout.
Vb: Als ik tijdens een oorlog word opgeroepen, is de oorlog ‘mijn oorlog’, en ik verdien hem: dat wil dus zeggen dat als ik mij niet aan hem ontrek (door bijvoorbeeld zelfmoord te plegen of te deserteren), ik hem gekozen heb uit zwakheid, uit angst voor de publieke opinie, maar in elk geval: gekozen.
Mijn conclusie hieruit is dat de mens een enorme verantwoordelijkheid heeft en dat hij een eenzame weg bewandelt. De werkelijkheid is heel hard.
Sartre ziet twee kanten van de vrijheid: