jaren tachtig het enige was wat zij te zien kregen, beschouwd als
De houding die de negentiende-eeuwse bewonderaars ten aanzien van
Japanse kunst innamen was nogal tweeslachtig. Enerzijds werd het Ukiyo-e
1), de kunst van de 'drijvende wereld' dat tot het einde van de
jaren tachtig het enige was wat zij te zien kregen, beschouwd als
exotisch, stijlvol en heerlijk onrealistisch, anderzijds werd het herkend
als een krachtige, democratische traditie die zijn kracht putte uit de
opkomende massa's en zijn onderwerpen op straat, in de theehuizen en
bordelen van het snelgroeiende Edo, zoals Tokyo toen werd genoemd, vond.
Beide standpunten zijn halve waarheden. In de Japanse kunst bestaat een
formele en een technische discipline die een algeheel afdwalen in
zelfgenoegzame esthetiek onmogelijk maakt, terwijl het bijna fotografisch
realisme van de Japanse prent, dat door Edmond de Goncourt in zijn boek
over Utamaro zo werd benadrukt, eerder voortkomt uit de keuze van het
realistisch onderwerp dan uit de behandeling daarvan die zowel gestyleerd
als decoratief is.(...)