Dan word ik door de ander meedogenloos gereduceerd tot de bedrogen echtgenoot – die ik inderdaad ben.
Probleemloos was die nieuwe vrijheid niet. Nog afgezien van de vraag of de last die Sartre op ieders schouders legt niet zo zwaar is dat ieder daaraan op den duur moet verzaken óf ten onder gaan, krijgt zijn vrijheidsideaal het moeilijk op het moment waarop er een ander mens verschijnt. Ook die ander heeft immers zijn vrijheid, net als ikzelf. En beide vrijheden zitten elkaar niet alleen gevoelig in de weg. Wanneer ik in het stadspark iemand tegenkom, ben ik in zijn ogen bovendien net zo’n voorwerp als de bank of het standbeeld naast het pad. Nog rampzaliger is mijn lot wanneer ik loerend door een sleutelgat betrapt word in de gang van een hotel. Dan word ik door de ander meedogenloos gereduceerd tot de bedrogen echtgenoot – die ik inderdaad ben. Wat in het park een direct weer vervliegend crisismoment was, wordt nu een doodsstrijd. Hoe de blik te weerstaan van wie mij ziet en denkt te weten wie hij voor zich heeft: een jaloerse echtgenoot? Ik ben toch zoveel méér dan dat. Maar ik weet ook dat mijn vrijheid er in de ogen van de ander niet meer toe doet – en ik kan niet ontkomen aan het besef dat het in diens dwingende oordeel (‘bedrogen echtgenoot’) wel degelijk over mij gaat.