Maar na een grondige schoonmaakbeurt bleef de hardnekkige ruis.
In 1965 deden de Amerikanen Wilson en Penzias onderzoek met een grote radiotelescoop. Ze waren op zoek naar heel zwakke radiosignalen en ontdekten een ruis die ze niet konden verklaren, hoe goed ze hun telescoop ook afstelden. De ruis was dag en nacht waarneembaar, hij was dus niet afkomstig van de zon. De ruis kwam van alle kanten. Even dachten ze nog dat het aan de duivenpoep kon liggen die zich op de telescoop verzameld had. Maar na een grondige schoonmaakbeurt bleef de hardnekkige ruis. Het bleek uiteindelijk te gaan om de kosmische achtergrondstraling. Deze straling was al in de jaren 50 voorspeld als een soort nagloeien van de oerknal. Wilson en Penzias kregen de Nobelprijs voor hun ontdekking.