Deze kosmische achtergrondstraling moet beschouwd worden als een soort zwakke ‘echo’ van de oerknal.
Het meest overtuigende bewijs voor de juistheid van de oerknaltheorie werd halverwege de jaren zestig gevonden door twee Amerikaanse radiotechnici. Arno Penzias en Robert Wilson ontdekten met een grote hoornantenne in Holmdel (New Jersey) een zwakke radioruis die in elke richting even sterk is. Deze kosmische achtergrondstraling moet beschouwd worden als een soort zwakke ‘echo’ van de oerknal. De energie die tijdens de oerknalfase werd uitgestraald, is in de loop van de tijd verdund en sterk roodverschoven als gevolg van de uitdijing van het heelal, en van de oogverblindende straling van weleer is nu niet meer over dan een heel zwak ruissignaal op een golflengte van ongeveer één millimeter.