Deze zienswijze ontleende men aan de belangrijke twaalfde-eeuwse denker en religieus Abt Suger.
Deze zienswijze ontleende men aan de belangrijke twaalfde-eeuwse denker en religieus Abt Suger. Hij was degene die de kerk Saint-Denis te Parijs verbouwde en voorzag van prachtige versieringen. Om zijn liefde voor al wat schitterde en blonk te rechtvaardigen - want zo religieus correct was dat in de strenge twaalfde eeuw niet - beriep hij zich op een vijfde-eeuws geschrift van een zekere Dionysius de Areopagiet (Denis' in het Frans). Deze vroeg- christelijke filosoof had een ingewikkelde theorie ontwikkeld over de verschillende soorten licht die vanuit een goddelijke lichtbron op de aarde stralen. Later ontdekte men dat Dionysius de Areopagiet niet de auteur van dit werk kon zijn geweest; tegenwoordig spreken we dan ook van de lichttheorie van Pseudo-Dionysius de Areopagiet. Maar aan wie de middeleeuwse liefde voor licht ook ontleend werd, vaststaat dat gebrandschilderde ramen er een uiting van waren. Zij moesten het zonlicht kleuren en de kathedralen de allure van het hemelse Jeruzalem geven.