De kathedralen waren de concrete verbeelding van het christelijke geloof en de verhevenheid van God; Gesamtkunstwerke waarvan de architecten onbekend bleven, of zoals Orson Welles het uitdrukt in zijn film F for Fake, waarin Chartres een rolletje speelt: meesterwerken zonder handtekening.
‘Chartres’, dat de belangrijkste inspiratiebron was voor de fictieve kerk in het immens populaire ‘hoe-bouw-ik-een-kathedraal’- jeugdboek van David Macaulay uit de jaren zeventig, is binnen twee generaties gebouwd – in no time als je het vergelijkt met andere kathedralen, die er soms eeuwen over deden om tot enige hoogte te reiken. In veel steden moet zich rondom het beoogde landmark een voortdurend proces van fondsenwerving en onderbroken bouwactiviteit hebben afgespeeld. De Franse historicus Georges Duby had dan ook geen betere titel aan zijn baanbrekende studie (1975) over de middeleeuwse samenleving kunnen geven dan Le temps des cathédrales. De kathedralen waren de concrete verbeelding van het christelijke geloof en de verhevenheid van God; Gesamtkunstwerke waarvan de architecten onbekend bleven, of zoals Orson Welles het uitdrukt in zijn film F for Fake, waarin Chartres een rolletje speelt: meesterwerken zonder handtekening.