Ik was tegelijk klaar met haar en ze liep vertwijfeld naar het trappenhuis.
Ze friemelt aan haar jas, haar handen trillen. De rits krijgt ze niet dicht. Ik wacht geduldig. Ze kijkt me met haar zachte blik dankbaar aan. "Dankjewel dat je me naar beneden geholpen hebt". Het lukt haar toch om de rits te sluiten. "De ding is stuk, weet je", mompelt ze snel. Ik weet dat de bevingen van haar handen het haar moeilijk maken en zeg: "Dat heb ik ook wel eens". Een half uur geleden zat ik samen met haar in de wachtkamer. Ze zat nog wat na te hijgen op een stoel schuin tegenover mij toen ze aan mij en de andere aanwezigen vertelde dat de lift stuk was. De klim met haar wandelstok was een onderneming geweest. Dat had ze op haar 80e toch maar wel even gedaan. Ik was tegelijk klaar met haar en ze liep vertwijfeld naar het trappenhuis. "Zal ik samen met u naar beneden lopen?" klonk mijn stem terloops. Ze opperde om te checken of de lift al gemaakt was. Zo gezegd zo gedaan. De lift bleef roerloos. Tas om haar nek, wandelstok in mijn linkerhand en haar arm door mijn arm. Tree voor tree de trap af. Voor mij zoiets kleins. Haar dankbare blik was groots.