Sinds het begin van de coronacrisis zagen we juist een afname van mensen die zich enigszins of sterk eenzaam voelden.
De toename van eenzaamheid in de toekomst was al vóór de coronacrisis  een belangrijke ontwikkeling ( 11,12). In het Trendscenario zien we dat het aantal eenzame 75-plussers toe neemt van ruim 740.000 in 2018 naar ruim 1,4 miljoen in 2040. Dit is ongeveer 55% procent van deze leeftijdsgroep. Sinds het begin van de coronacrisis zagen we juist een afname van mensen die zich enigszins of sterk eenzaam voelden. Van 71% eind april tot 47% in juli-augustus, waarna er een lichte stijging in september-oktober te zien was naar 51%  ( 13). Een soortgelijke afnemende trend werd ook gezien in ander onderzoek onder samenwonenden  ( 14). De aard van eenzaamheid lijkt wel veranderd tijdens de coronacrisis. Er is minder sociale eenzaamheid, wat gaat over het gemis van een bredere groep mensen zoals kennissen, collega’s en buurtgenoten. Er is wel meer emotionele eenzaamheid, wat gaat over het gemis aan een emotioneel hechte band met een partner of vriend  ( 15). Als we kijken naar specifieke groepen, zoals ouderen, laagopgeleiden en mensen met lage inkomens, dan zien we daar wel sterke eenzaamheidsgevoelens ( 16). Met name ouderen in verpleeghuizen voelden zich eenzamer dan voor de coronamaatregelen. Eén op de zeven bewoners is in meer of mindere mate eenzaam. Hierbij zien we een toename in de ernst en frequentie van stemmings- en gedragsproblemen   ( 17).