De gelovige moest zich kunnen identificeren met het lijden van Maria en haar zoon, met gekwelde heiligen die alles geofferd hadden voor hun geloof.
In de middeleeuwen werd met symbolen en voorgeschreven iconografie de waarneembare werkelijkheid zo zuiver mogelijk gestileerd. Een fresco of schilderij moest een innerlijke, religieuze gedachte verbeelden. Maar rond 1200 kwam meer nadruk te liggen op de beleving van het geloof en de menselijkheid van Christus en zijn lijden. Daarom ontstaat in de schilderkunst meer realisme, wat een belangrijke breuk met de traditie betekende. De gelovige moest zich kunnen identificeren met het lijden van Maria en haar zoon, met gekwelde heiligen die alles geofferd hadden voor hun geloof.