Exacte percentages van hoeveel motoren in de complete motorwereld beschikken over een ketting hebben we niet, maar waarschijnlijk is de kettingaandrijving in de data van de Marathonmotoren zelfs nog ondervertegenwoordigd.
Eindoverbrengingen zijn er, sinds de eerste productiemotorfietsen begin vorige eeuw hun intrede deden, in talloze soorten en maten geweest. Experimenten, zoals met hydraulische eindoverbrenging op bijvoorbeeld Honda’s DN-01, zouden in theorie uitermate geschikt zijn voor hoge kilometerstanden, maar bij gebrek aan toepassing vallen we terug op drie soorten eindoverbrengingen: de riem, de ketting en de cardan. Om het overzicht te bewaren scharen we zowel de getande riem als ook de V-snaar – veel gebruikt bij scooters – als riem. Die categorie is overigens de eerste categorie die afvalt, aangezien zelfs met het generaliseren slechts 4,97 procent van alle motoren in het onderzoek een ‘R’ onder het kopje eindoverbrenging heeft staan. Het gaat dus tussen de ketting en de cardan. Maar liefst 38,3 procent van de motoren in het onderzoek is uitgerust met een cardan, maar tegen de absolute meerderheid van de ketting – 56,73 procent – kan de cardan niet op. De overmacht van de kettingaandrijving in de data is heel logisch; het is de meest voorkomende keuze wat eindoverbrengingen betreft. Exacte percentages van hoeveel motoren in de complete motorwereld beschikken over een ketting hebben we niet, maar waarschijnlijk is de kettingaandrijving in de data van de Marathonmotoren zelfs nog ondervertegenwoordigd. Kwantitatief gezien moet de Ultieme Tonvreter dus een ketting hebben voor de eindoverbrenging.