Het feit dat zij rechtstreeks in contact zijn gekomen met COVID-patiënten en te maken hebben gekregen met een ongewoon verlies van mensenlevens terwijl het beschermingsmateriaal om het hoofd te bieden aan de epidemie nog niet voorhanden was, heeft onder eerstelijnszorgverleners waarschijnlijk de vrees voor besmetting en overdracht van het virus alsook gevoelens van wanhoop en onveiligheid doen stijgen.
De COVID-19-pandemie zette het gezondheidszorgsysteem en het zorgpersoneel in de meerderheid van de landen onder hoge druk en België vormde hierop geen uitzondering. De ongeëvenaarde bedreiging die het nieuwe coronavirus inhoudt, heeft de ziekenhuizen ertoe aangezet om hun diensten te reorganiseren, de capaciteit van de spoeddiensten en intensive care units te verhogen, te zorgen voor aangepaste uitrusting voor zowel patiënten als personeel en het personeelsbestand van de gezondheidszorg zo veel mogelijk te versterken maar dergelijke crisissen brengen ontegensprekelijk de zwakte van een systeem aan het licht. In ons gezondheidszorgsysteem is het ziekenhuispersoneel misschien getuige of zelfs het slachtoffer geweest van de structurele gebreken en hun gevolgen. Het feit dat zij rechtstreeks in contact zijn gekomen met COVID-patiënten en te maken hebben gekregen met een ongewoon verlies van mensenlevens terwijl het beschermingsmateriaal om het hoofd te bieden aan de epidemie nog niet voorhanden was, heeft onder eerstelijnszorgverleners waarschijnlijk de vrees voor besmetting en overdracht van het virus alsook gevoelens van wanhoop en onveiligheid doen stijgen. Deze zenuwslopende situatie kan een langdurige negatieve invloed hebben op de mentale gezondheid van deze personen.