De bedwelmde zag zich in de psychotische roes door wilde dieren, monsters, duivels en folteraars bedreigd.
Veel pelgrims die de kerk in Isenheim bezochten leden aan de gevolgen van het eten van beschimmelde rogge (met de schimmel ‘moederkoren’). Daarin zit de stof die wij nu kennen als LSD, die vreselijke hallucinaties veroorzaakte: “een bad trip”, die blijvende gevolgen had. De bedwelmde zag zich in de psychotische roes door wilde dieren, monsters, duivels en folteraars bedreigd. Wanneer men at van met de schimmel besmette rogge, kreeg men bovendien vreselijke jeuk, pijnlijke, branderige ledematen die op den duur koud werden en afstierven. Vanwege de uitslaande-brand-gevoelens werd de ziekte de “Antoniuskoorts” of “Antoniusvuur” genoemd. Het gif trok de bloedvaten samen en veroorzaakte aanvallen van razernij, epileptische krampen en hallucinaties. Hier zag de zieke, soms ook door lepra of de pest gekwelde pelgrim, een spiegel van zichzelf. Door zich met de kwellingen van de heilige St. Anthonius te identificeren, werd zijn ziekte in een religieus perspectief geplaatst: uiteindelijk wachtte hem de verlossing.