De informatie die zwart op wit staat, vormt je uitgangspunt.”
“Hoe dichter je bij het heden komt, hoe moeilijker je openbare informatie zult vinden,” voorspelt Jacqueline. “De privacywetgeving bepaalt bijvoorbeeld dat een geboorteakte pas openbaar mag komen na 100 jaar. Voor een huwelijksakte of overlijdensakte gelden kortere termijnen: 75 en 50 jaar.” En informatie over levende personen? “Dat is sowieso een no-go. Je bent afhankelijk van de informatie die ouders, ooms en tantes of grootouders nog hebben. Vraag hun wat zij nog weten over het gezin waarin ze opgroeiden. Maar pas op: het menselijk geheugen is zeer feilbaar. Ga dus niet te veel op hun herinneringen af. Ze kunnen je vol overtuiging iets vertellen, wat uiteindelijk nét iets anders blijkt te zitten en je op een dwaalspoor brengt. Probeer daarom altijd documenten in handen te krijgen: foto’s, krantenknipsels, trouwboekjes of geboortekaartjes. De informatie die zwart op wit staat, vormt je uitgangspunt.”