Andrej Beli
<s>Boris Nikolajevič Bugajev (; Moskva, 26. oktobar 1880 - Moskva, 8. januar 1934), poznat pod književnim pseudonimom Andrej Beli (), bio je ruski pesnik, romanopisac, esejista i književni teoretičar.</s><s>Sin uglednog matematičara Nikolaja Bugajeva, Beli se školovao na prirodno-matematičkom fakultetu u Moskvi.</s><s>Istovremeno je intenzivno proučavao savremenu i klasičnu književnost i filozofiju.</s><s>Po estetičkim i poetičkim stavovima spada u mlađu generaciju ruskih simbolista.</s><s>Na njegova uverenja snažno je uticao Kant, Niče, Rikert, Vladimir Solovjov, a posebo antropozof Rudolf Štajner, čiji je Beli bio saradnik i sledbenik.</s><s>Spajajući dramske, epske i lirske elemente stvorio je novi književni žanr simfoniju.</s><s>Napisao ih je četiri: Herojsku, Dramsku, Povratak i Pehar oluju.</s><s>Objavio je zbirke pesama: Zlato u azuru, Urna i Pepeo.</s><s>Eksperimentisao je na planu jezika u poemi Glosolalija.</s><s>Temu Oktobarske revolucije obradio je u poemi Hristos Voskrese!</s>

<s>Objavio je nekoliko romana: Srebrni golub, Petrograd, Moskva, Kotik Letajev i Pokršteni Kinez.</s><s>U njima je jezički inventivno obrađivao teme odnosa inteligencije i naroda, revoluciju, apsurdnost postojanja i dr. Teorijska gledišta objavio je u zbornicima Simbolizam, Arabeske, Zelena livada i dr. Veoma su značajni i njegovi memoari Na granici dvaju vekova, Početak veka i Između dveju revolucija.</s>

<s>Reference</s>

<s>Literatura</s>

<s></s>

<s>Ruski pisci
Ruski pjesnici
Književni kritičari
Memoaristi
Biografije, Moskva</s>

