Jovo Mijatović
<s>Jovo Mijatović (Zagajevi, 1886 — 1986) je bio bosanskohercegovački travar srpske nacionalnosti, u narodu poznat kao travar sa Romanije.</s>

<s>Život 
U matičnim knjigama u Rogatici je upisano da je rođen 1886. u selu Zagajevi.</s><s>Pošto u to vrijeme sva novorođenčad nisu odmah upisivana u matične knjige rođenih, nego nekad i po nekoliko godina kasnije, pretpostavlja se da je živio i duže od 100 godina.</s><s>Bio je zemljoradnik a bavio se narodnom medicinom i travarstvom.</s><s>Nakon Drugog svjetskog rata se širom Jugoslavije pročuo kao travar tako da su u njegovo rodno selo dolazile grupe ljudi da zatraže pomoć.</s><s>Na putu Podromanija-Rogatica je stajao drveni putokaz na kome je pisalo „Jovina stanica“, tako da bi kolone posjetilaca znale kako pješice da dođu do njegovog zabačenog sela na Romaniji.</s>

<s>Sa suprugom Milenom je imao šesnaestoro djece, 11 sinova i pet kćeri.</s><s>Sebi je 1975. podigao spomenik od mermera u prirodnoj veličini, gdje je i sahranjen.</s><s>Njegova supruga Milena je umrla 1983, a Jovo je izvršio samoubistvo 1986.</s>

<s>Film Jova Mijatović 
O Jovi Mijatoviću je 1964. snimljen dokumenatrni film Jova Mijatović u režiji Puriše Đorđevića.</s><s>Film se bavi njegovim životom.</s>

<s>Djela 
 Travar - trave i melemi, Eccom, Beograd, (1973); Porodica i domaćinstvo, Beograd (1982)
 Lečenje biljem, Studio Line, Beograd (1998); Studio Line, Beograd (2004)
 Prirodno lečenje hranom, Siligon, Beograd, 94 str.</s>

<s>Izvori</s>

<s>Spoljašnje veze 
 Politika: Lekovita brezova voda, 30. 3. 2008. 
 eNovosti: Liječio je Niksonovog sina, 13. 8. 2007.</s><s>Film o travaru s Romanije Jovi Mijatoviću, 31. 12. 2011.</s><s>Legende koje žive - Jovo Mijatović, 18. 1 2011.</s><s>Planeta: Lekovito bilje, M. Rajković</s>

<s>Herbalisti
Samoubice
Biografije, Rogatica</s>

