Timotije II Carigradski
<s>Timothije II Marmarinos () bio je vaseljenski patrijarh od 1612. do 1620.</s>

<s>Život
Rođen je u mjestu Bandırma, na južnoj obali Mramornog mora.</s><s>28. februara 1601. je postao mitropolit Patrasa, gdje je služio sve do ustoličenja za partrijaha.</s><s>Kada je u oktobru 1612. svrgnut njegov prethodnik Neofit II upravu nad Crkvom je privremeno preuzeo tadašnji aleksandrijski patrijarh Kiril Lukaris.</s><s>Lukaris je trebao postati patrijarhom, ali su se tome usprotivila četvorica episkopa među kojima je bio Timotije; kako bi osigurao vlastiti izbor, osmanskom sultanu je obećao da će mu Crkva plaćati godišnji danak od 8000 kuruşa.</s><s>Lukaris je pod pritisjkom odustao te je u novembru 1612.</s><s>Timotije postao novi patrijarh.</s>

<s>Njegovo stolovanje je obilježilo žestoko suparništvo sa Lukarisom, koga je dao izgnati na Svetu goru, a potom protiv njega ishoditi i nalog za hapšenje, koji je Lukaris izbjegao bijegom u Aleksandriju.</s><s>Timotije je protiv Lukarisa iznosio optužbe da je luteran.</s>

<s>Timotije, za razliku od drugih Lukarisovih suparnika, nije bio motiviran vlastitim simpatijama za katoličanstvo, odnosno odrazom katoličko-protestantskih sukoba na osmanski dvor i vaseljensku patrijaršiju.</s><s>Timotije se dosljedno protivio katoličkom nauku  te je 1615. papi Pavlu V poslao pismo u kome ga formalno odbacuje.</s>

<s>Pod Timotijevim vodstvom je 1614. dotada relativno skromna crkva sv. Đorđa u carigradskoj četvrti, koja je od 1601. bila sjedište Patrijaršije, nadograđensa.</s>

<s>Timotije je prema nekim navodima preminuo 3. septembra 1620  a prema drugim navodima u martu 1621.</s><s>Prema glasinama koje su se pojavile u vrijeme, bio je otrovan na večeri koji je priredio nizozemski ambsador , Lukarisov simpatizer, ali za to danas nema dokaza.</s>

<s>Izvori</s>

<s>Carigradski patrijarsi
Umrli 1620.</s>

