Bukić Pijade
<s>Bukić Pijade (Šabac, 7. 5. 1879 - Koncentracijski logor Banjica, 19. 9. 1943), ugledni jugoslavenski lekar, mason, predsjednik Sefardske općine Beograd i predsjednik lože Benei Berit Kraljevine Jugoslavije.</s>

<s>Biografija 
Bukić Pijade je rođen 7. 5. 1879 godine u Šapcu za vrijeme Kneževine Srbije u porodici Čelebona i Melkade Pijade.</s><s>Završio je Medicinski fakultet u Beču i ginekološke studije u Minhenu.</s><s>Za vrijeme studija u Beču suosnovao je "Jevrejsko akademsko društvo Esperanca".</s><s>Služio je đački vojni rok u Dunavskoj bolničkoj četi.</s><s>Tokom 1908 stekao je čin sanitetskog poručnika u vojsci Kraljevine Srbije, da bi 1911 bio unaprijeđen u kapetana II klase.</s><s>1911 godine bio je jedan od osnivača reda Benei Berit lože Srbija.</s><s>Učestvovao je u svim ratovima sa Kraljevinom Srbijom u periodu od 1912 do 1918 godine.</s><s>U Prvom svjetskom ratu, oktobra 1915, ostao je sa bolnicom u Aleksincu po naređenju Vrhovne komande i ubrzo pao u zarobljeništvo.</s><s>Poslije Prvog svjetskog rata radio je u Beogradu kao liječnik.</s><s>1919 unapređen je u čin kapetana I klase vojske Kraljevine Srba, Hrvata i Slovenaca, zatim u majora 1920 i potpukovnika 1925 godine.</s><s>Za života dr. Pijade je bio potpredsjednik, a zatim i predsjednik Sefardske opštine Beograd, odbornik grada Beograda i član uprave Ljekarske komore.</s><s>Za predsjednika Velike lože NOBB Jugoslavije XVIII distrikta izabran je 1935 godine.</s><s>Bio je urednik časopisa "Glasnik" i redakcije "Politike", te član Jugoslavenskonjemačkog društva.</s><s>Bio je predsjednik dobrotvornog udruženja "Potpora", čiju je pomoć i sam primao tokom studija u Beču.</s><s>Veoma se angažovao u radu Jevrejske čitaonice.</s><s>Objavljivao je stručne radove u "Arhivu za celokupno lekarstvo" i popularne medicinske članke u beogradskoj "Politici".</s><s>1936 dr. Pijade je podnio ostavku na članstvo u središnjem odboru Saveza jevrejskih opština Jugoslavije (SJOJ) ne slažući se za izborom novog generalnog tajnika Šime Spitzera, te je na na posebnom sastanku u Brodu na Savi tražio od zagrebačkih članova odbora da odbace izbor Spitzera za tajnika.</s><s>Dr. Pijade je bio na čelu masonske Velike Lože Kraljevine Jugoslavije.</s><s>1930-ih je pozivao na snošljivost unutar židovske zajednice Jugoslavije uslijed sukoba cionista i revizionista.</s><s>Početkom 1931 godine dr. Pijade je razgovarao s predsjednikom kraljevske Vlade generalom Petrom Živkovićem povodom štampanja i distribucije knjige "Protokoli sionskih mudraca" na teritoriju Kraljevine Jugoslavije.</s><s>General Živković je nakon razgovora ostao iznenađen spoznajom da se u Kraljevini štampaju takve knjige, te je obećao da će učiniti sve da se spriječi svaka akcija koja ide za tim da pomuti skladne odnose između Jevreja i ostalih Jugoslavena.</s><s>1934 godine usprotivio se Avramu Leviću i ostalim integracionistima (Jevreji koji su se zalagali za unitarno Jugoslavenstvo) naznačivši da su se pojavili znani i neznani jevrejski kompetencleri, sa već stereotipnim lekcijama iz patriotizma.</s><s>U ljeto 1935, dr. Pijade je kao novoizabrani predsjednik Sefardske općine Beograd pohodio Kraljevski dvor gdje se susreo sa regentom princom Pavlom.</s><s>Princ Pavle je tom prilikom izrazio svoje tople simpatije prema Jevrejima i poštovanjem prema njihovom zaslugama u kulturnom, znastvenom i umjetničkom životu Kraljevine.</s><s>Potkraj oktobra 1938 dr. Pijade je kao član izvršnog odbora SJOJ-a posjetio premijera Stojadinovića u njegovom kabinetu.</s><s>Nakon razgovora iz premijerovog ureda je obznanjeno da su glasovi koji se pronose o tome, da se u Kraljevini Jugoslaviji sprema zakon o Jevrejima, lišeni svakog osnova, te da Vlada ni ne pomišlja na to da dira ili ma kako ograničava građansku ravnopravnost Jevreja u Kraljevini.</s><s>Za vrijeme Drugog svjetskog ratu bio je upravnik Jevrejske bolnice u Beogradu.</s><s>Dr. Pijade je nakon Aprilskog rata i okupacije Kraljevine Jugoslavije bio uhapšen od strane Wehrmachta i kao talac 4. 11. 1941 godine odveden na rad u bolnicu koncentracijskog logora Banjica.</s><s>U logoru je služio kao liječnik.</s><s>Tokom rada u Jevrejskoj bolnici i u logoru Banjica uspio je da pomogne većem broju zatvorenika izdajući lažne dijagnoze.</s><s>Njegova pisma iz koncentracijskog logora Banjica danas se čuvaju u Jevrejskom istorijskom muzeju Beograd.</s><s>Dr. Pijade je umro u logoru 19. 9. 1943 godine, prema pojedinim izvorima od samotrovanja.</s><s>Nije razjašnjeno da li je stvarno izvršio samoubojstvo ili je u pitanju naprasna smrt.</s><s>Dr. Pijade je znao da nikad neće dočekati da živ napusti logor, što je pred svoju smrt i govorio: "Poneko od vas će dočekati slobodu i izići iz ove kuće smrti.</s><s>Siguran sam da ja neću.".</s><s>Za vrijeme Holokausta stradala je i kći dr. Pijadea, koja je prema nekim svjedočanstvima zvijerski ubijena.</s>

<s>Odlikovanja 
  Orden Svetog Save V reda
  Orden Svetog Save IV reda
  Orden Svetog Save III reda
  Orden Belog orla V reda
  Orden Svetog Save II reda
  Orden Belog orla IV reda</s>

<s>Djela 
 Carski prorez, (1910)
 Memento, Spomenica La Benevolencija, (1924)
 Svetla imena, Spomenica La Benevolencija, (1933)</s>

<s>Reference 
Napomena: Ovaj tekst ili jedan njegov dio preuzet je s mrežnih stranica El Mundo Sefarad.</s><s>Vidi Wikipedia:Dozvole za objavljivanje (Wikipedia:Dozvole za objavljivanje/El Mundo Sefarad).</small><noinclude></s>

<s>Literatura</s>

<s>Radivoje Davidović, Jevrejska čitaonica u Beogradu 1929-1941, Čigoja štampa, Beograd, 2016.</s>

<s>Biografije, Šabac
Jugoslavenski Jevreji
Jugoslavenski liječnici
Jugoslavenski pisci
Jugoslavenski slobodni zidari
Jugoslavenski cionisti
Umrli u Koncentracijskom logoru Banjica
Authority control</s>

