Treći lateranski koncil
<s>Treći lateranski koncil bio je jedanaesti ekumenski koncil kog je 1179. sazvao papa Aleksandar III.</s>

<s>Karakteristike i historija</s>

<s>Pontifikat Aleksandra III bio je jedan od najtežih u srednjem vijeku, jer mu je car Svetog rimskog carstva Friedricha Barbarossa sve do sklapanja mira u Veneciji - 1177, stalno podmetao antipape koji su rušili njegov autoritet i stvarali opasne šizme u crkvi.</s><s>Zbog tog je poslao legate po evropskim zemljama (čak do Islanda), da pripreme sudionike za budući koncil.</s>

<s>Koncil je počeo sa radom u martu 1179. pod predsjedanjem pape, pored kog su sjedili rimski kardinali, prefekti, senatori i konzuli.</s><s>Skupu se odazvalo skoro hiljadu sudionika, među njima 302 biskupa.</s>

<s>Pored nastojanja da se zatru svi uzroci čestih šizmi, koncil je osudio valdenšku herezu i zatražio obnovu crkvene discipline.</s><s>Održane su tri sjednice; 5., 14. i 19. marta na kojima je donešeno 27 kanonskih zakona, od kojih je najvažniji bio prvi protiv šizme.</s>

<s>Njime je određeno da samo kardinali mogu glasati, a papa postaje kandidat za kog je glasalo najmanje dvije trećine kardinala koji sudjeluju na izboru.</s><s>Ukoliko bi bilo koji poraženi kandidat na izborima podigao bunu i tako ugrozio dostojanstvo pape, on i njegovi simpatizeri moraju se izbaciti iz crkvenih redova i ekskomunicirati.</s>

<s>Trećim zakonom zabranjeno je postaviti za biskupe, svećenike mlađe od trideset godina, a na pozicije nižih svećenika mlađe od dvadeset i pet godina.</s>

<s>Koncil je također osudio herezu Katara, i ovlastio tamošnje feudalce da oružjem uguše njihovu bunu, odnosno da ih tretiraju kao razbojnike.</s>

<s>Izvori</s>

<s>Vanjske veze</s>

<s>Third Lateran Council (1179) 
 Lateran Council</s>

<s>Ekumenski sabori
Crkveni sinodi</s>

