Matija Nenadović
<s>Prota Matija Nenadović ili prota Mateja Nenadović (Brankovina, 26. februar 1777 — Valjevo, 11. decembar 1854) je bio vojvoda iz Prvog srpskog ustanka, prvi predsednik Praviteljstvujuščeg sovjeta i diplomata.</s><s>Bio je sin kneza Alekse Nenadovića, pogubljenog u Seči knezova.</s><s>Sa stricem Jakovom pokrenuo Prvi srpski ustanak u valjevskoj i šabačkoj nahiji.</s><s>Pregovarao je s Turskom i Rusijom i time uspostavio prve diplomatske kontakte srpskih ustanika sa stranim državama.</s><s>Njegovi „Memoari”, pored književne vrednosti, predstavljaju i dragocen dokument vremena.</s>

<s>Biografija 
Rođen je u Brankovini 1777. godine, u porodici kneza Alekse Nenadovića.</s><s>Njegovo najznačajnije delo su Memoari koji su napisani na srpskom narodnom jeziku.</s>

<s>Jedan je od organizatora Prvog srpskog ustanka u valjevskom kraju, vojvoda i državnik.</s><s>Putovao je u Rusiju i s njom uspostavio prve ustaničke veze, i više puta putovao u Austriju radi nabavke oružja i municije.</s><s>Komandovao je delom ustanika pri oslobođenju Valjeva i Šapca 1804. godine, Karanovca (danas Kraljevo) i Užica 1805. i delom konjice u bici na Mišaru 1806. godine.</s><s>Od 1805. do 1807. prvi je predsednik Praviteljstvujuščeg sovjeta, a od 1807. do 1811. njegov član, potom tamnavski vojvoda, a sa Lukom Lazarevićem komandant ustaničkih snaga na Drini.</s>

<s>U turskoj ofanzivi protiv Srbije 1813. komandovao je sa Simom Markovićem ustanicima na frontu od Loznice do ušća Drine.</s><s>Posle pada Srbije prešao je u Austriju i u periodu 1814—1815. nastojao da zainteresuje velike sile za borbu Srbije protiv Turske.</s><s>Posle izbijanja Drugog srpskog ustanka prešao je u Srbiju, postao valjevski knez i član Narodne kancelarije.</s><s>Zbog neslaganja sa načinom vladavine kneza Miloša penzionisan je 1832. godine.</s><s>Član novoosnovanog Državnog sovjeta postao je 1838, ali zbog neslaganja sa knezom Mihailom morao je 1840. napustiti Srbiju.</s><s>Posle dolaska Aleksandra Karađorđevića za kneza Srbije 1842. godine postao je državni savetnik; 1844. sa svojim ljudima ugušio je katansku bunu protiv kneževe vlasti; penzionisan je 1852. godine.</s><s>Umro je u Valjevu, 11. decembra 1854. godine (29. novembra 1854. po julijanskom kalendaru).</s>

<s>Napisao je knjigu svojih sećanja „Memoari“.</s><s>Njegovi „Memoari“, pored književne vrednosti, predstavljaju dragocen dokument vremena.</s>

<s>U više gradova postoje ulice koje nose njegovo ime, kao i osnovna škola u rodnoj Brankovini.</s>

<s>Galerija</s>

<s>Vidi još 
 Nenadovići
 Crkva u Brankovini</s>

<s>Literatura</s>

<s>Spoljašnje veze 
 Brankovina - rodno mesto Nenadovića
 Biografija na sajtu SANU</s>

<s>Srpski pisci
Biografije, Prvi srpski ustanak
Članovi Društva srpske slovesnosti
Biografije, Valjevo</s>

