Harmonija (muzika)
<s>Muzička harmonija (od grčkog ἁρμονία = spajanje, slaganje, sklad) je jedna od grana teorije muzike koja se bavi proučavanjem akorda, odnosno dva ili više tonova odsviranih istovremeno i njihovog 
međuodnosa.</s>

<s>Harmonija u muzici je pojam koji se javlja od antičkih do novovjekih pisaca u različitim značenjima; kao sinonim za muziku i melodiju, kao naziv za tonski sistem, tonski rod ili raspon oktave, ili pak za tip ljestvice, ali i kao oznaka za višeglasje, a napokon i kao oznaka za polifoniju.</s>

<s>Karakteristika</s>

<s>U užem smislu pod harmonijom se podrazumjeva akordska, odnosno - vertikalna struktura muzičkih djela.</s><s>Nasuprot kontrapunktu kao primarno melodijskom - horizontalnom kreiranju kompozicije, harmonija polazi od polifonije, 
odnosno od akordičkih odnosa tonova, ali pritom ne zanemaruje ni njihovo melodijsko kretanje.</s>

<s>Zvuk u muzici ima svoje horizontalne i vertikalne komponente.</s><s>Horizontalne su one koje nastaju u određenom vremenskom intervalu, kao što su melodija, kontrapunkt (ili isprepletenost simultanih melodija) i ritam.</s><s>Vertikalni aspekt obuhvaća ukupan zbroj svega onog što se događa u svakom trenutku.</s>

<s>Harnonija kao muzička vještina je ujedno i nauka koja proučava i utvrđuje principe formiranja akorda i njihovih međusobnih odnosa.</s><s>Harmonija se razvila paraleno s razvojem muzike bazirane na tonalitetima dura i mola te s pojavom monodije i bassa continua (generalbasa).</s><s>Prema tome se pricipi harmonije u užem smislu odnose na 
muzičko stvaralaštvo od 17. do 20. vijeka, ali u širem smislu uključuju i harmonijska kretanja što se javljaju ranije, u okvirima polifonske muzike, kao i nove harmonijske relacije u muzici 20. vijeka.</s>

<s>Izvori</s>

<s>Vanjske veze
 Harmony</s>

<s>Muzički pojmovi
Teorija muzike</s>

