Pećina Đatlo
<s>Pećina Đatlo pećina nalazi se na Koritskoj visoravni, ispod brda Kobilja glava (1.109 metara), u blizini zaseoka Torine, u opštinama Bileća i Gacko, Republika Srpska, Bosna i Hercegovina.</s><s>Pećina je podzemni objekat sa razgranatim kanalima, razvijenim u tri nivoa.</s><s>Kanali su fosilni ostaci nekadašnjeg vodenog toka.</s><s>Ukupna dužina pećinskih kanala iznosi 1.970 metara, vertikalna razlika između ulaza i najniže tačke iznosi 111 metara.</s>

<s>Đatlo karakteriše veliki broj atraktivnih bigrenih kada.</s><s>Interesantni su i akumulativni oblici u kanalu isušene podzemne rijeke koji je najduži kanal cijelog sistema.</s><s>Riječ je o brojnim nakupinama kalcitnih iglica i krupnih grozdova minerala kalcita.</s>

<s>Speleologija 
Prvo poznato speleološko istraživanje pećine preduzeo je srpski geograf Antonije Lazić (rad o ovoj pećini objavio je 1936. godine), kada je istražio kanale gornjeg nivoa u ukupnoj dužini od 525 metara.</s><s>Speleološka istraživanja prekinuo je kod jame u centralnom dijelu pećine, koju je nazvao „Duboka jama“.</s><s>Prije Lazićevog speleološkog istraživanja ostaje nejasan period austrougarske okupacije Bosne i Hercegovine, kada se u blizini pećine na brdu Kobilja glava, nalazilo vojno utvrđenje.</s><s>Potpisi na stijeni u jednom od kanala („Austrijski“) svjedoče da su pećinu posjećivali austrijski vojnici krajem 19. vijeka.</s><s>Nejasan je karakter ovih posjeta, jer nema pisanih podataka.</s><s>Prema podacima speleologa SD „Zelena brda“ iz Trebinja, koji su pećinu posjetili 1987. godine, tokom istraživanja najnižih horizonata pronašli su piramidu od kamena koju su Austrijanci napravili u dvorani sa velikim salivom.</s>

<s>Poznato je u literaturi da je francuski speleolog Paul Remi, obilazeći 1936. godine područje Sandžaka, Dalmacije, Crne Gore i Hercegovine, i skupljajući razne oblike pećinske faune, obišao i gornje kanale Đatla.</s><s>Detaljna istraživanja u pećini preduzeta su 2001. godine i 2003. godine u organizaciji SD „Ponir“, a u saradnji sa speleolozima „ASAK-a“ i Geografskim institutom „Jovan Cvijić“ SANU iz Beograda.</s><s>Za vrijeme ovih akcija pećina je detaljno topografski premjerena, nacrtan plan i profil, a izvršeni su i alpinistički prodori u horizontalne kanale u završnoj jami („Vertikala perspektive“).</s><s>Poslije posljednjih istraživanja ustanovljena je ukupna dužina podzemnih kanala od 1.970 metara, sa perspektivom otkrića novih kanala.</s>

<s>Ulaz u pećinu je velikih dimenzija.</s><s>Sastoji se od velike polukružne dvorane formirane duž površina slojevitosti, salamanjem povlatnih slojeva.</s><s>Slojevi iznad ulaza su različite debljine, prosječno oko 0,7 metara, a visina 15 metara.</s>

<s>„Glavni kanal“ ili „Kanal Antonija Lazića“ je najveći kanal gornjeg nivoa.</s><s>Sastoji se od dva dijela ukupne dužine 185 metara.</s><s>Cijelom dužinom kanala karakteristično je gotovo potpuno odsustvo akumulativnih oblika, dok su zidovi glatki i erodovani djelovanjem nekadašnjeg podzemnog toka.</s>

<s>„Austrijski kanal“ se račva sjeveroistočno od „Kanala Antonija Lazića“ i jedini se od svih kanala nalazi iznad glavnog kanala.</s><s>Ukupna dužina ovog kanala, sa „Dvoranom Zelenih brda“, kojom se kanal i završava, iznosi 169 metara.</s>

<s>Od kanala donjeg nivoa najinteresantniji je „Kanal isušene podzemne rijeke“, koji je sa dužinom od 357 metara i najduži kanal pećine.</s><s>Kanal ima tunelski oblik, karakterističan za većinu horizontalnih kanala ovog objekta.</s><s>Dno kanala ispunjeno je velikim količinama tankih kora matične stijene, otpalih sa stropa.</s><s>Na 134 metru, od početka kanala, nalaze se brojne nakupine kalcitnih iglica, kao i krupnih grozdova minerala kalcita.</s><s>Centralni dio kanala je pregrađen niskim kanalom, čija je visina samo 0,4 metra, a dužina 25 metara.</s><s>Iza njega kanali zadržavaju već pomenute osnovne karakteristike – tunelski oblik.</s>

<s>Pećina Đatlo danas više nije hidrološki aktivna.</s><s>Podzemni tok spustio se u niže, nedostupne horizonte, a u pećini se javljaju samo prokapne vode.</s>

<s>Zaštićeno područje 
Pećina Đatlo je proglašena za zaštićeno podruje, slijedećih karakteristika:
 zaštićeno područje je od 07.05.2013. godine
 kategorija: III - spomenik prirode
 stepen zažtite: 
 površina: 43,42 ha
 upravljač: Opštine Gacko i Bileća
 mjesto: Korita, Bileća</s>

<s>Ulaz u pećinu pripada opštini Bileća, dok je veći dio pećine u opštini Gacko.</s><s>Od stavljanja pećine pod zaštitu 2013. godine općine nisu poduzele konkretne korake za njenu dalju zaštitu i promociju.</s>

<s>Reference</s>

<s>Gacko
Bileća
Pećine u Bosni i Hercegovini
Paleolitska arheološka nalazišta u BiH
Spomenici prirode u Bosni i Hercegovini</s>

