Izbor za papu 1130.
<s>Izbor za papu 1130 održan je od 13. do 14. februara 1130. u Lateranskoj bazilici, nakon smrti pape Honorija II.</s>

<s>Historija</s>

<s>Dio kardinala koje je predvodio šef Apostolske kancelarije kardinal Aymeric de la Chatre, izabrao je Gregoria Papareschia kao papu Inocenta II, ali su ostali odbili priznati rezultate glasanja i izabrali svog favorita - kardinala Pietra Pierleonija, koji je uzeo ime - Anaklet II.</s><s>Pretpostavlja se da je na konklavi sudjelovalo 41 (ili 42) kardinala, od tog broja je 24 glasalo za Anakleta, a samo 17  za Inocenta.</s>

<s>Iako je Anaklet II dobio glasove većine kardinala, katolička crkva smatrala je da je Inocent II legitimni papa, a Anaklet II - ilegalni antipapa.</s>

<s>Dvostruki izbori bili su rezultat sve većih napetosti unutar Kolegija kardinala u vezi sa politikom savezništva Svete stolice i Svetog Rimskog Carstva, koje je zaživilo nakon sklapanja Wormskog konkordata 1122., time su ujedno završile i borbe za Investituru.</s><s>Ipak je za jednu grupu pretežno starijih kardinala - kompromis sklopljen u Wormsu, bio odstupanje od principa Gregorijanske reforme pa su na njega gledali kao na neki prolazni taktički manevar.</s><s>Oni su kao ljudi starog kova više bili za tradicionalni savez papa sa Normanima iz Sicilije i Južne Italije.</s><s>Neki od njih su bili povezani sa starim opatijskim centrima po Južnoj Italiji kao što je Monte Cassino.</s><s>Jedan od njihovih lidera bio je kardinal Pierleoni, predstavnik jedne od najmoćnijih rimskih familija.</s>

<s>Opozicijsku frakciju vodio je Aymeric de la Chatre, koji je ubrzo nakon potpisivanja Wormskog konkordata dobio položaj kardinala i šefa Apostolske kancelarije Svete stolice, i postao jedan od glavnih arhitekata nove politike.</s><s>On i njegove pristalice gledali su na kompromis kao dobro rješenje, kako za crkvu tako i za cara i nisu imali povjerenja u normanske vazale Svete stolice, koji su pokazivali neke ekspanzionističke tendencije.</s><s>Izgleda da su barem neki od lidera ove frakcije imali snažne veze sa "novim religijskim pokretima" i redovima nalik premonstratence, pored toga, bili su povezani sa rimskom familijom Frangipani, tradicionalnim protivnicima familije Pierleoni.</s>

<s>Po jednoj od verzija događaja, kad je papa Honorije uvidio da mu nema spasa, zatražio je da ga iz prebace iz Lateranske bazilike u samostan San Gregorio Magno al Celio, da tamo umre.</s><s>Kardinali koji su se bojali nove moguće šizme, dogovorili da novog papu izabere komisija od osam članova, u koju ulaze; dva kardinala biskupa, tri kardinala svećenika i tri kardinala đakona.</s>

<s>Izvori</s>

<s>Vanjske veze 
 Sede Vacante 1130</s>

<s>1130
1130</s>

