Gej skinhedi
<s>Gej skinhedi (gej skinsi, kvir skinhedi) su osobe homoseksualne orijentacije koje se identifikuju sa skinhed potkulturom, ponekad (mada ne i nužno) bez ikakvog seksualnog interesovanja.</s><s>Pojedini gej skinhedi imaju seksualni fetišizam ka stilu odevanja skinheda, naročito prema vojničkim čizmama, jaknama „spit-fajerkama” i tregerima.</s><s>Jedan od razloga za pristupanje gej osoba skinhed pokretu leži u njegovoj prenaglašenoj maskulinizaciji koja za njih ima erotsku dimenziju, a koja je značajan element obeležja skinhed supkulture.</s>

<s>Nastanak 
Gej skinhedsi predstavljaju grupu koja se otvoreno prikazuje od 90-ih godina 20. veka, a paralelno sa širenjem prava LGBT osoba.</s><s>Zabluda je da ovi skinsi isključivo pripadaju miroljubivim i nerasističkim grupama, kakvi su „šarpovci”, jer se ponekad mogu naći i u redovima nacističkih skinhed grupa.</s><s>Prisutni su i dobro organizovani u svim većim evropskim gradovima.</s><s>Na primer, mančesterski gej skinsi kao grupa postoje od 2005. godine i ne zastupaju rasizam.</s><s>Oni su poznati po organizovanju „skinhed vikenda”, prilikom kojih se priređuju zabave na kojima se isključivo sluša određena vrsta muzike (ska, rok, pank i sl.) i na kojima mogu prisustvovati samo muškarci.</s><s>Prema rezultatima istraživanja koje su 2015. godine objavili Borgeson i Valeri, od svih sajtova koji su posvećeni skinhed pokretu, 30% pripada grupama gej skinheda.</s>

<s>Stil i umetnost 
Najznačajniju ulogu u izgradnji identiteta gej skinheda (sem seksualne orijentacije) igra stil odevanja, što se vidi po obaveznom „dres-kodu” koji se praktikuje prilikom žurki koje organizuju: kosa ne sme biti duža od 3 milimetara, obavezne su vojničke čizme „martinke”, farmerke, tesne majice i tregeri.</s><s>Gej skinsi nisu više samo fenomen radničke klase, ima ih u svim mogućim slojevima društva, čak i u onim najbogatijim.</s>

<s>Gej skinhedi se mogu videti u delima gej umetnika poput kanadskog slikara Atile Ričarda Lukaksa i filmskog režisera i umetnika Brusa LaBrusa.</s><s>Inspiracija se može videti i u okviru kolekcija modnih dizajnera Aleksandra Makvina i Žana Pola Gotjea.</s>

<s>Niki Krejn 
Možda najpoznatiji i nejnegativniji primer ove supkulture je Niki Krejn.</s><s>Krejn je bio vođa ultradesničarske organizacije „Britiš muvment” kojoj je pripadala većina londonskih skinheda.</s><s>Bili su poznati po brutalnosti i nasilju, međutim, niko od nasilnika koji su napadali nedužne građane sa Krejnom nisu znali da je Niki bio homoseksualac.</s><s>Takođe, homoseskualci sa kojima se družio nisu znali da je huligan sve do 1985. kada je antifašistički magazin Srčlajt objavio veliki članak o Krejnu, čime je dvostruki život koji je godinama uspešno održavao počeo da se raspada.</s>

<s>Izvori</s>

<s>Literatura</s>

<s>Supkulture
LGBT kultura</s>

