Douglas DC-3
<s>DC-3, zvan i Douglas DC-3, Skytrain, C-47 (Američka vojska), R4D (Američka mornarica) ili Dakota (Kraljevska ratna avijacija), bio je prvi uspješni komercijalni transportni i putnički avion na svijetu, efikasno prilagođen vojnim potrebama za Drugog svjetskog rata.</s>

<s>Historija
Prvi probni let imao je 17. decembra 1935. u kalifornijskoj Santa Monici.</s>

<s>DC-3 bio je niskokrilni dvomotorni jednokrilac koji je u različitim konfiguracijama mogao primiti 21 - 28 putnika ili nositi 2,725 [[kilograma|kg) tereta.</s><s>Bio je dug preko 19,5 metara, sa rasponom krila od 29 m).</s><s>Proizvela ga je kompanija Douglas Aircraft Company Inc.</s>

<s>To je bio prvi putnički avion koji je mogao letjeti iz New Yorka u Chicago bez presjedanja, što bi obavio za tri sata i pedeset pet minuta.</s><s>DC-3 služio je, bolje rečeno dominirao u novonastalim avio transportu od samog starta.</s><s>Sredinom 1940-ih gotovo svi od tristotinjak aviona (osim 25) koji su 
letjeli u Sjedinjenim Američkim Državama bili su DC-3.</s>

<s>Prvi DC-3 poletio za potrebe Američke vojske do Banjula u Gambiji i Kartuma u oktobru 1941, nakon tog od decembra je letjela 
flota od 10 aviona za Afriku.</s>

<s>Njegove ratne adaptacije bile su jednostavne i efikasne.</s><s>Korišten je za prijevoz do 28 putnika, i isto toliko naoružanih padobranaca, 18 ranjenika sa nosilima (+ tročlana medicinska ekipa) i ratnog materijala do skoro 3 tone, što se kadkad svodilo na 2 lakša kamiona.</s>

<s>Verzija koja je prevozila samo trupe nazvana je C-53.</s><s>Avion se također koristio za vuču jedrilica i čak je pretvoren u efikasnu, brzu jedrilicu jednostavnim uklanjanjem njegovih motora DC-3 je kao jedrilica mogao prevesti 40 naoružanih vojnika najvećom brzinom od 464 Km/h, što je bilo 144 Km/h brže od bilo koje prethodne transportne jedrilice i 26 % brže od svoje vlastite brzine kad je letio kao transportni avion.</s>

<s>Kad se koristio kao transportni ili putnički avion njime je upravljala posada od dva člana, najčešće sa čuvarom kabine, a u vojnoj verziji sa većim motorima - tročlana posada.</s><s>Glavni stajni trap DC-3 bio je uvlačiv, za razliku od tog njegov upravljivi repni kotač nije.</s>

<s>Kako bi smanjila pritisak na tvornicu, kompanija Douglas Aircraft je prodala licence za proizvodnju DC-3; Nizozemskoj, Japanu i Sovjetskom Savezu, koji je taj avion proizvodio pod imenom Lisunov Li-2.</s>

<s>DC-3 odigrao je važnu ulogu u Bitci za Normandiju prebacivši velik broj padobranaca i trupa.</s>

<s>Piloti kako vojni tako i civilni, voljeli su DC-3, jer je lako poletao, udobno krstario brzinom od 297,7 Km/h na visini od 3048 m, i lako sletao pri brzini od samo 107,8 Km/h, tako da se u šali govorilo da sam sljeće.</s><s>Maksimalno se mogao popeti do visine od 7,000 m i imao domet krstarenja od 2,414 do 3,379 km.</s><s>Kada je proizvodnja DC-3 završila 1945. godine, bilo ih je proizvedeno više od 13,000 komada tog aviona.</s>

<s>Jednostavno upravljanje i održavanje, kao i lakoća poleta i sletanja na kratkim pistama i pouzdanost, stvorili su od DC-3 legendu tako da se nekih šestotinjak još i danas koristi širom 
svijeta.</s>

<s>2008. bilo je još oko 1,400 aviona DC-3 na svijetu, od kojih nisu svi bili u voznom stanju.</s>

<s>Vidi još 
 Douglas DC-9</s>

<s>Izvori</s>

<s>Vanjske veze</s>

<s>DC-3 aircraft</s>

<s>Putnički avioni
Teretni avioni</s>

