Miloje Todorović
<s>Miloje Todorović (Crnče kod Jagodine, 1762. – 1832) bio je poznati levački knez iz Prvog srpskog ustanka i Predsednik vlade Kneževine Srbije 1826. godine.</s>

<s>Rođenje i učešće u Kočinoj krajini 
Rođen je 1762. godine u selu Crnču, nedaleko od Jagodine, a kršten je u obližnjem manastiru Jošanici.</s><s>Nakon izbijanja austrijsko-turskog rata 1788. godine, pristupio je dobrovoljačkom odredu austrijskog oficira Mihaila Mihaljevića, gde je zajedno sa Karađorđem i ostalim saborcima, ostao do kraja Kočine Krajine.</s><s>Za pokazanu hrabrost dobio je kaplarski čin, a kasnije i čin kapetana.</s><s>Posle Svištovskog mira, potpisanog 1791. godine, Miloje napušta frajkor i vraća se u zavičaj, gde nastavlja da se bavi trgovinom.</s><s>Oko 1803. godine, kao ugledan čovek, biva izabran za levačkog kneza, pod čijom je vlašću bila i oblast Belica.</s>

<s>Učešće u Prvom srpskom ustanku 
Aktivno učestvuje u pripremama za Prvi srpski ustanak, a od velike koristi mu je odlično poznavanje turskog jezika.</s><s>Tokom Prvog srpskog ustanka predvodi ustanike iz svoje knežine.</s><s>Zbog izuzetnih zasluga Karađorđe ga je 1811. godine proglasio vojvodom.</s><s>Nakon sloma ustanka, sa Karađorđem i ostalim ustanicima, odlazi u manastir Fenek na Fruškoj gori.</s><s>Kao uspomenu na njegov boravak ostala je Milojeva česma, koju je podario manastiru.</s>

<s>Učešće u Drugom srpskom ustanku 
U Srbiju se vraća 1814. godine i skriva po rodnom Crnom vrhu, pripremajući se za Drugi srpski ustanak.</s><s>Aprila 1815. kneževi braća Miloje i Panta Todorović, predvodeći ustanike Jagodinske nahije, potukli su u dva navrata tursku vojsku na Taborištu, kod sela Belice.</s><s>Ovim uspehom ustanici su zauzeli položaje prema Ćupriji i Batočini, štiteći prolaz od Niša prema Beogradu.</s><s>Juna 1814. godine otpočeli su prvi pregovori ustaničkih i turskih delegata koji su vođeni u manastiru Jošanici i selu Belici.</s><s>Ustanike zastupa Jovan Obrenović, u ime kneza Miloša, jagodinski knez Miloje Todorović i kalenićki kaluđer Neofit.</s><s>Avgusta naredne godine, pregovore sa Marašli Ali-pašom, povoljno je okončao upravo knez Miloje.</s><s>U cilju potvrđivanja uslova primirja, knez Miloš Obrenović je, sredinom avgusta 1815. godine, poslao u Carigrad deputaciju koju je predvodio knez Miloje Todorović i Neofit, kaluđer manastira Kalenić.</s><s>Sultan Mahmud II po konačno utvrđenom miru, je darovao knezu Miloju srebrnu sablju dimiskiju i zlatom izvezenu ašu (prekrivač za konja) koji se čuvaju u Vojnom muzeju u Beogradu.</s>

<s>Karijera u Kneževini Srbiji 
Knez Miloje Todorović je u miru bio sovjetnik Srpske narodne kancelarije za jagodinsku nahiju, potom predsednik Beogradskog suda i predsednik Narodnog suda u Kragujevcu.</s><s>Veoma se zalagao za školstvo i o trošku je izdržavao prvu Narodnu školu u okolini Jagodine.</s><s>Po završetku državnih poslova vratio se i živeo u svom rodnom Crnču.</s><s>Umro je 1832. godine i sahranjen je, po svojoj želji, u porti manastira Jošanice.</s>

<s>Literatura 
 KNEZ MILOJE TODOROVIĆ (1762-1832) I NJEGOVI POTOMCI
 Poznate ličnosti Jagodine – knez Miloje Todorović
 Knez Miloje Teodorović i njegova zaostavština
 Pregovori kneza Miloša i Marašli Ali-Paše u Ćupriji i Jagodini 1815.</s><s>Mr Dobrivoje Jovanović JAGODINSKA, ĆUPRIJSKA I PARAĆINSKA NAHIJA U PRVOM SRPSKOM USTANKU</s>

<s>Srpski političari
Predsednici Vlade Kneževine Srbije
Biografije, Prvi srpski ustanak
Biografije, Jagodina</s>

