Spoljašnje uvo
<s>Spoljašnje uvo () je spoljni deo uva ili čula sluha, čija je funkcija da primi ili „uhvati“ zvučne talase iz spoljašnje sredine, odredi iz kog pravca oni dolaze, i kanališe ih (ili sprovede) u unutrašnje uvo.</s><s>Komponente spoljašnjeg uva su: ušna školjka i spoljašnji ušni kanal, kao i bubna opna, koja prema nekim izvorima ulazi u sastav srednjeg uva jer se nalazi na prelazu između spoljašnjeg i srednjeg uva.</s>

<s>Svi delovi spoljašnjeg uva služe da šta bolje sprovedu zvučne talase preko bubne opne do srednjeg uva.</s><s>Kod čoveka funkcije spoljašnjeg uva manje su razvijene nego kod mnogih životinja, što im omogućava lakšu orijentaciju u prostoru i zaštitu od opasnosti.</s><s>Ako se zvučnim talasima zatvori pristup do bubne opne kroz spoljašnje uvo, to ne dovodi do potpune gluvoće, već samo do teške nagluvosti, jer zvučni talasi i pomoću vibracija lobanjskih kostiju dospevaju do lavirinta (kraniotimpanalno sprovođenje zvuka).</s>

<s>Embriologija 
Razvoj spoljašnjeg uva počinje u petoj nedeljiembronalnog razvoja.</s><s>Spoljašnji slušni kanal je prvi faringealni usek ušne školjka ili okolina prvog faringealnog useka.</s><s>Sa obe strane navedenog prvog faringealnog useka formiraju sa po tri mezenhimna ispupčenja pokrivena ektodermom.</s><s>Od njih kasnije nastaje ušna školjka.</s>

<s>Krajem embrionalnog perioda diferenciraju se hrskavice ušne školjke, a spoljašnji epitel bubne opne nastaje od ektoderma prvog faringealnog useka.</s><s>Vezivnotkivni deo nastaje od mezenhima prvog i drugog faringealnog luka.</s><s>Unutrašnji epitel nastaje od endoderma prvog faringealnog špaga.</s>

<s>Anatomija spoljašnjeg uva 
Anatomski gledano spoljašnje uvo sa sastoji od; ušne školjke i spoljašnjeg slušnog kanala koji se slepo završava spoljašnjom stranom bubne opne.</s><s>Ovaj deo slušnog aparata ima funkciju sakupljanja zvučnih talasa i njihovo usmeravanje na bubnu opnu koja ujedno predstavlja i spoljni zid srednjeg uva.</s><s>Na ušnoj školjci je koža čvrsto srasla sa perihondrijumom.</s><s>Spoljašnji slušni kanal ili hodnik kod odraslog čoveka se deli na proksimalni, koštani, i na distalni, membranozni deo.</s><s>Na mestu gde se oni sastaju slušni kanal je najuži.</s>

<s>Ušna školjka 
Ušna školjka je sa spoljašnje strane glave vidljivi deo uva napravljen od hrskavice koja omogućava da slušalac locira izvor zvuka.</s><s>Ušna školjka koja ima oblik levka locirana je na bočnoj strani glave između viličnog zgloba i mastiodnog nastavka.</s>

<s>Ušna školjka je kožno-hrskavice građe, osim u donjem delu, koji nosi naziv resica ili aurikula (), u kome nedostaje hrskavica.</s>

<s>Na ušnoj školjci razlkujemo; spoljašnju i unutrašnju (konveksnu) stranu i jednu obodnu ivicu (koja je ispupčena).</s><s>Sa obe strane uša školjka je nabrana (udubljenjenjima i ispupčenjima).</s><s>U njenom centralnom delu sa spoljašnje strane školjke nalazi se centralno udubljenje (), koje se nastavlja u spoljašnji ušni kanal uva.</s><s>U ovom delu udubljenja nalazi se trouglasto ispupčenje obraslo dlačicama (), čije je vrh okrenut unazad.</s>

<s>Spoljašnji slušni kanal 
Spoljašnji slušni kanal ili spoljašnji ušni kanal () je cevasti organ koji usmerava zvučne talase ka bubnoj opni.</s><s>Spoljašnji slušni kanal pruža se od ušne školjke () do bubne opne () u dužini od 2,5 sm, koja odvaja kanal od bubne duplje ().</s><s>Spoljašnji slušni kanal je na jednom kraju otvoren i slobodno komunicira sa spoljašnjom sredinom a na drugom zatvoren tj. prekriven bubnom opnom.</s>

<s>Spoljašnji slušni kanal organ je opnasto-hrskavičavno-koštane građe, obložen kožom sa spoljnje strane.</s><s>Koža spoljašnjeg ušnog kanala, koja je čvrsto srasla za njegove zidove, postepeno se istanjuje prema bubnoj opni.</s><s>U koža spoljašnjeg ušnog kanala smeštene su lojne i velike znojne žlezde ().</s><s>Sekret lojnih i ceruminoznih žlezda, zajedno sa izumrlim ćelijama epiderma kože čini ušnu mast (cerumen), koja u slučaju hiperprodukcije može da obrazuje čep i delimično omete sluh.</s>

<s>Spoljnu trećinu spoljašnjeg slušnog kanala gradi opnasto-hrskavičavni deo () koji se pruža koso, naviše, unutra i unazad.</s><s>Unutrašnje dve trećine spoljašnjeg slušnog kanala gradi koštani deo koji počinje od spoljašnjeg slušnog otvora () i pruža se put unutra, napred i naniže.</s><s>Opnasto-hrskavični i koštani deo međusobno grade tup ugao otvoren prema napred i naniže.</s>

<s>Unutrašnji promer kanala nije u svim njegovim delovima jednak.</s><s>Kanal je najuži u koštanom delu, i to na granici spoljašnje tri četvrtine i unutrašnje četvrtine kanala.</s>

<s>Bubna opna</s>

<s>Bubna opna ili bubnjić () je tanka pregrada, u obliku valjka ili membrane, koja razdvaja spoljašnje i srednje uvo.</s><s>Ona mehanički štiti srednje uvo od spoljašnjeg okruženja.</s><s>Bubnjić se nalazi na kraju spoljašnjeg slušnog hodnika (kanala), i nagnuta je pod uglom od 45% prema spoljašnjem slušnom kanalu i smeštena je u timpaničnom useku ovog kanala.</s><s>Bubna opna je ujedno i prvi organ uva koji reaguju na zvučne talase koji se sprovode kroz spoljašnji slušni kanal.</s>

<s>Bubna opna je vrlo tanka membrana, debljine oko 0,1 mm.</s><s>Zbog male debljine ona je skoro providna, pa se kroz nju nazire privezana prva slušna koščica („čekić“).</s><s>Zbog male debljine bubna opna podložna cepanju pod dejstvom veoma jakih zvučnih nadražaja.</s><s>Bubna opna nije ravna, i ne radi kao pasivna membrana.</s><s>Ona je konusnog oblika zbog činjenice da je jedan mali mišić stalno drži u zategnutom stanju.</s><s>Struktura njenog oscilovanja relativno je složena, jer na različitim frekvencijama različiti delovi opne učestvuju u oscilovanju.</s><s>Tako se sa porastom frekvencije smanjuje efektivna površina opne koja učestvuje u oscilovanja.</s>

<s>Bubna opna se sastoji iz dva dela, zategnutog i labavog:
Zategnuti deo bubne opne ()
Zategnuti deo zauzima dosta veću površinu.</s><s>On je zategnut u obliku levka između drške čekića i koštanog dela slušnog kanala.</s><s>Zategnuti deo je izgrađen iz tri sloja:
 sa spoljašnje strane (koja je okrenuta spoljašnjem slušnom kanalu) prekriven je kožom.</s><s>Ova koža je tanka i pri pregledu otoskopom (pri osvetljenju) reflektuje svetlost.
 središnji deo je izgrađen od vezivnog tkiva ().</s><s>Ovde je spoljašnji sloj vezivnog tkiva građen od vlakana koja su raspoređena radijarno a unutrašnji sloj od vlakana koja su raspoređena kružno.</s><s>Na ivici bubne opne ova vlakna grade jedan fibrozni prsten, preko koga je bubna opna uleže u pomenuti usek spoljašnjeg slušnog kanala.
 sa unutrašnje strane (prema bubnoj duplji) prekrivena je sluzokožom.</s><s>Labavi deo bubne opne ()
Labavi deo je manji deo bubne opne koji leži u njenom gornjem delu.</s><s>Ovaj sloj, kome nedostaje vezivni sloj sastoji se od kože (spolja) i sluzokože (unutra)</s>

<s>Mišići spoljašnjeg uva</s>

<s>Mišići spoljašnjeg uva su mali zakržljali mišići, koji se zrakasto pružaju od ušne školjke do okolnih koštanih struktura i aponeuroze svoda lobanje.</s><s>Ovu grupu sačinjavaju tri parna mišića:</s>

<s>prednji ušni mišić (),
 gornji ušni mišić () i
 zadnji ušni mišić ().</s>

<s>Svi oni su inervisani granama facijalnog živca i kod čoveka nemaju nikakvo dejstvo (odnosno mogu neznatno da pomeraju ušnu školjku kod pojedinih osoba).</s><s>Kod nekih vrsta životinja ovi mišići mogu da pomeraju spoljašnje uho u raznim pravcima i da ga okreću ka izvoru zvučnih talasa.</s>

<s>Izvori</s>

<s>Spoljašnje veze</s>

<s>Ljudsko uvo - večita zagonetka</s>

<s>Uvo</s>

