Brana Cvetković
<s>Brana Cvetković (Knjaževac, 20. novembar 1874 - Beograd, 20. novembar 1942) bio je srpski glumac, reditelj, upravnik pozorišta, scenograf, karikaturista, ilustrator, dečji pesnik, pripovedač i prevodilac.</s><s>Osnivač je pozorišta „Orfeum“.</s>

<s>Biografija 
Brana Cvetković je rođen 20. novembra 1874. godine u Knjaževcu.</s><s>U Beogradu završava gimnaziju.</s><s>Nakon toga, kao državni pitomac na Akademiji umetnosti u Minhenu studirao je slikarstvo, scenografiju i glumu.</s><s>Već za vreme studija pokazao je izraziti talenat za scenografiju, karikaturu, humorističku prozu i glumu.</s><s>Karijeru započinje u Narodnom pozorištu kao scenograf.</s><s>Odlučio je da se okuša i u glumi kroz putujuće trupe Đure Protića, Nikole Bate Simića i drugh poznatih glumaca.</s><s>Svoj „Orfeum“ osnovao je 1899. godine, koji je delovao u Beogradu u salama Pašinog Bulevara i Kolarcu, sa prekidima od 1929. godine.</s>

<s>Za vreme Prvog svetskog rata bio je inspektor vojničkih pozorišta, a zatim je izvesno vreme obavljao dužnosti upravnika pozorišta u Skoplju i Novom Sadu.</s><s>Pokretač je časopisa „Gluma“, a uređivao je satirične časopise „Đavo“, „Cerekalo“, „Satirac“, „Vic“.</s><s>Humoreske je objavljivao u svim vodećim listovima tog doba.</s>

<s>Napisao je desetine orfeumsih programa i u njima bravurozno učestvovao i time postao začetnik jednog novog žanra u srpskom glumištu.</s><s>Nakon sve žešćih nasrtaja cenzure i zabrana nadolazeće diktature 1929. godine, Brana prekida rad „Orfeuma i povlači se u miran život u svojoj kući u Hilandarskoj br. 34 i posvećuje se stvaralaštvu i prevođenju.</s><s>Sarađivao je sa nizom beogradskih listova, a neuporedivo najviše na dečjoj strani „Politike“, objavljujući pesme i priče koje je sam ilustrovao.</s><s>Smatra se da je uz čika Jovu Zmaja, Brana Cvetković decenijama bio "najvredniji i najdostojniji hvale dečji pisac".</s>

<s>Ovaj čuveni „smejač i zasmejač“, kako ga je nazivao Vinaver, umro je za vreme okupacije 20. novembra 1942. godine, u 68. godini.</s><s>U Beogradu je, nekoliko meseci po smrti dobio ulicu, koja je posle oslobođenja preimenovana.</s><s>Njegovo ime danas nosi jedna manja ulica u naselju Žarkovo.</s>

<s>Dela 
 Branine priče, I i II, 1907;
 Istra, scena sa našeg primorja, 1920;
 Tamo daleko, 1925;
 Brana za decu u slici i reči, 1934;
 Vrlo retke pripovetke, 1951;
 Zunzarina palača, 1957;</s>

<s>Reference</s>

<s>Spoljašnje veze</s>

<s>Srpski pozorišni glumci
Srpski teatarski režiseri
Srpski pisci
Biografije, Knjaževac</s>

