Ticanova buna
<s>Ticanova buna je bila buna sremskih seljaka - kmetova na rumskom spahiluku grofa Pejačevića i iločkom spahiluku grofa Odeskalkija u aprilu 1807. godine.</s><s>Buna je  počela 3. aprila pod vođstvom Teodora Avramovića Ticana.</s><s>U pobuni je učestvovalo 15.000 seljaka iz 45 sela.</s><s>Austrijska vojska je za 10 dana ugušila pobunu, a vođa Teodor Avramović Tican uhvaćen je i krajem godine streljan.</s>

<s>Istorijat 
Razlozi podizanja bune: Ticanova buna je izbila kao posledica nezadovoljstva zbog regulacije zemljišta i velikog povećanja feudalnih dažbina, a obuhvatala je 15.000 seljaka iz 45 sela.</s><s>Grofovi Odeskalkijevi, kao imaoci imanja, živeli su u Rimu, pa su svoj „sremski feud“ prepuštali omraženim, potkupljenim upraviteljima, koji su iscrpljivali kmetove.</s><s>Pored toga, Prvi srpski ustanak u obližnjoj „otomanskoj Srbiji“ sigurno je uticao na jačanje nemirnog duha kod Srba u Sremu.</s>

<s>Tok bune: Cilj bune je bio ukidanje feudalnih odnosa.</s><s>Središte bune je bilo selo Voganj u blizini Rume, odakle su 3. aprila poslati pobunjenički proglasi, a začetnici su bili Voganjci: mesni knez Teodor Avramović - Voganjac, učitelj Andrija Popović, Pantelija Ostojić i Marko Ognjanović.</s><s>Međutim, buna je dobila ime po Teodoru Avramoviću - Ticanu iz sela Jaska, jednom od vođa, koji je zauzimao stav beskompromisne borbe protiv spahija i crkvenih velikodostojnika.</s>

<s>Budući da je selo Voganj bilo u ravnici i stoga nepogodno za vojevanje, pobunjenici su se ubrzo pomerili ka Fruškoj gori, u selo Vrdnik.</s><s>Napadi sve brojnijih pobunjenika su bili sve smeliji, što je izazvalo Beč.</s><s>Bečki car je delovao dvojako: uticajem na Mitropolita karlovačkog Stefana da preko sveštenstva umiri narod i, kasnije, vojnom silom.</s>

<s>Mitropolit Stefan Stratimirović je posle molbe Beča otišao među pobunjenike, u manastir Vrdnik.</s><s>U pregovorima većina učesnika se izjasnila za prekid bune uz amnestiju.</s><s>Jedino je Teodor Avramović Tican sa svojim najbližim saradnicima bio protiv, pa se izdvojio.</s><s>Njegovu četu je carska vojska stigla kod sela Bingule.</s><s>Vojnički je buna ugušena 9. aprila kod Bingule, ali se potuno stišala tek 14. aprila.</s>

<s>Ishod bune: Posle ugušenja bune, Tican jedini nije bio obuhvaćen amnestijom, nego je osuđen na smrt mučenjem na točku i čerečenjem.</s><s>Za desetodnevno gušenje bune Austrija je upotrebila vojne snage u jačini gotovo jedne armije.</s><s>U smirivanju bune angažovalo se i pravoslavno sveštenstvo na čelu sa mitropolitom Stefanom Stratimirovićem.</s><s>Vlasti su bile primorane da u vremenima napoleonovih ratova i borbi ustaničke Srbije budu blage prema seljacima u nizu pobuna u Sremu i Slavoniji tokom (1806—1808.) i da Intimatom Ugarskog namesničkog veća iz 1810. godine suzbiju preterano tlačenje seljaka, a spahije prisile na poštovanja Slavonskog urbara.</s><s>U narodnoj tradiciji sećanje na bunu i Ticana održalo se do današnjih dana.</s>

<s>Od svih naselja Vrdnik je posebno teško stradao, budući da je mitropolit Stefan Stratimirović zbog brojnih neprijatnosti tokom boravka u naselju izopštio iz zvanične crkve celo naselje i njegove stanovnike na preko 25 godina.</s>

<s>Vidi još 
 Teodor Avramović Tican
 Teodor Avramović Voganjac
 Kruščička buna</s>

<s>Literatura 
 Enciklopedija Jugoslavije tom 8 (Srbija-Ž) - Jugoslavenski leksikografski zavod - Zagreb 1971 god.</s><s>Mala enciklopedija Prosveta (M-Š) - Prosveta - Beograd 1969 god.</s>

<s>Spoljašnje veze 
 Ticanova buna i njeni odjeci</s>

<s>Istorija Srbije
Istorija Vojvodine
Istorija Srema</s>

