Faik Konica
<s>Faik Konica (Konica, 15. ožujka 1875. – Washington, 15. prosinca 1942.) je bio albanski književnik i ambasador.</s>

<s>Životopis 
Konica je pravi slučaj dječaka enfant prodige.</s><s>Osnovno obrazovanje je dobio na turskom jeziku u Konici a poslije kratkog vremena nastavio školovanje na Katoličkom sjemeništu (Saverianum) u Skadru te na čuvenoj Gimnaziji Galatasaray u Istanbulu.</s><s>1890. je preselio u Francusku, najprije u Lisieux, zatim 1892. u Carcassonne, da bi se upisao na Univerzitetu u Dižonu, gdje je diplomirao 1895. iz romanistike.</s><s>U Parizu je nastavio studije na Collège de France gdje je učio srednjovjekovni francuski, grčki i latinski.</s><s>Napokon je studije okončao na Univerzitetu Harvardu.</s><s>U 21. godini Konica je zaključio svoje visoko obrazovanje na nekim među najpriznatijim školskim ustanovama svog vremena.</s><s>Tečno je govorio albanski, talijanski, francuski, njemački, engleski i turski.</s><s>Iskustvo u Francuskoj je ulilo u njemu tradiciju liberalizma i demokracije.</s>

<s>1896. u Bruxellesu je osnovao časopis Albania, koji se tiskao, kasnije u Londonu (od 1902.), do 1909. godine.</s><s>Časopis će se pokazati kao ključno periodično glasilo za razvoj albanske književnosti, jer su se na njemu tiskali tekstovi autora raznog podrijetla i narječja, svi dijeleći isti etnički pečat.</s><s>Na tim su se stranicama pojavili Mitko, Kristoforidi, Fishta, Çajupi, Noli, Skiroi i postigli prve uspjehe.</s><s>U Londonu Konica je se sprijateljio sa Apollinairom, s kime će se dugo družiti pa i dijeliti ljubavne nevolje.</s>

<s>1909. je odselio u Sjedinjene Države i postao urednik novina Sunce (), zvanično glasilo albanske zajednice u Americi, odnosno glas udruge Zemlja ().</s><s>1912. odputovao je u London gdje je u ime udruge Vatra zagovarao albanske interese na Londonskoj konferenciji.</s><s>Na tom susretu je se odlučila sudbina albanskog naroda, tako da je Albanski narodni preporod dostigao nacionalnu samostalnost i proglašenje prve Albanske države.</s><s>U martu 1913. je sa Fan Nolijom organizirao Albanski kongres u Trstu.</s>

<s>1914. nalazio je se u Austro-ugarskom carstvu (Beč, Feldkirch, Baden) a kada je izbio rat između Kraljevine Italije i Austro-ugarskog carstva, odselio je u Švicarsku.</s><s>U Lausanni je 2. novembra 1915. zajedno sa Mehdijom i Mit'hatom Frašerijom objavio raspravu L'Allemagne et l'Albanie (Njemačka i Albanija) u kojoj napada njemačku podršku na planu podjele Albanije između Grka i Slavena.</s><s>U martu 1916. putovao je u Sofiju sa Derviš Himom, zatim u Austriju, iz koje je pobjegao jer su ga austrijske vlasti pratile pod sumnjom.</s>

<s>1921. je se vratio u Sjedinjene Države, gdje je odabran za predsjednika Vatre i urednika Diellija.</s><s>1926. predsjednik Albanije Zogu ga je imenovao prvim albanskim ambasadorom u Sjedinjenim Država.</s><s>Konica je bio na tom mjestu do Italijanske invazije Albanije (1939).</s><s>Preminuo je u Washingtonu 1942. godine, sahranjen je u Bostonu na groblju Forest Hills.</s>

<s>Poslije pada komunizma u Albaniji (decembar 1990.) njegove su mošti premještene u Tiranu.</s>

<s>Književno djelo
Konicin doprinos u albanskoj književnosti je relativno malen, ali je njegov utjecaj na kulturu i na pisce svoga vremena bio ogroman.</s><s>Točnije rečeno, Konica je bio jedan od najbistrijih intelektualaca i poligrafa svoga vremena i nesumljivo najvažniji albanski intelektualac u prvoj polovici 20. stoljeća.</s><s>Na polju književnosti, njegov časopis Albanija je imao ključnu ulogu za tadašnju generaciju pisaca.</s><s>Borio je se za samostalnost Albanije, ali istovremeno i nastojao da priključi albanski narod Zapadnoj kulturi, da otvori Albaniju prema Zapadu.</s><s>Njegovo djelo nastavlja prosvjetiteljsku francusku tradiciju (Diderota na primjer) i ističe se po eleganciji stila, po fluidnoj i harmoničnoj prozi, po originalnošću sadržaja, velikoj kulturi i poznavanjem međunarodne literature.</s><s>U članu Për themelimin e një gjuhës letrarishte shqip (O temelju albanskog književnog jezika) Konica naglašava kako je nužno stvoriti jedan jedinstveni književni albanski jezik.</s><s>Mnoga njegova djela su ostala nedovršena ili u ulomku.</s><s>Bio je plodan i mudar satirist (Veleposlanstvo tlačitelja u Parizu ; Doktor Igla otkriva korijene drame Mamurrasa ; Četiri priče o Zululandu).</s><s>Među najpoznatijim njegovim tekstovima ostaje Kako mi se ukazala Albanija.</s>

<s>Djela 
  Nën hien e  hurmave (1899.) | U sjeni palmi
  Një ambasadë e zulluve në Paris (1922.) | Veleposlanstvo tlačitelja u Parizu
  Dr. Gjëlpëra zbulon rënjët e dramës së Mamurrasit (1924.) | Doktor Igla otkriva korijene drame Mamurrasa
  Shqiperia si m'u-duk (1929.) | Kako mi se ukazala Albanija
  Kater Perrallat e Zululandit | Četiri priče o Zululandu
  Shqipëria : kopshti shkëmbor i Evropës Juglindore | Albanija : kamenjar jugoistočne Europe
  Vepra | Sabrana djela (2001.)</s>

<s>Izvori</s>

<s>Bibliografija</s>

<s>Albanski pisci</s>

