Novo Selo (Franz Josefsfeld)
<s>Novo Selo (Franz Josefsfeld), predstavlja jedinstven ili rijedak primjerak određenog tipa ili stila.</s><s>Nalazi se u opštini Bijeljina, Bosna i Hercegovina.</s><s>Proglašeno je za nacionalni spomenik BiH.</s>

<s>Nacionalni spomenik sačinjavaju: glavna ulica u selu (šor), crkva i pet objekata duž ulice koje su izgradili njemački kolonisti poslije 1885. godine.</s>

<s>Lokacija 
Novo Selo nalazi se u sastavu grada Bijeljina, udaljeno oko 3 km prema sjeveroistoku.</s><s>Prema geografskom položaju pripada području Semberije.</s><s>Do sela vodi saobraćajnica koja ujedno predstavlja i glavnu ulicu u selu.</s>

<s>Historija 
Doseljavanje Nijemaca na područje jugoistočne Evrope, na području oko toka rijeke Dunava i Save počelo je nakon Karlovačkog mira 1699. godine, kada se granica između Osmanlijskog carstva i zapadnoevropskih država uglavnom zadržala na slivovima ovih rijeka.</s><s>Doseljene Nijemce, starosjedioci Mađari i Južni Slaveni nazivali su Švabama.</s>

<s>Najbrojnija doseljavanja stanovnika njemačkog porijekla u Bosnu i Hercegovinu vežu se za period Austrougarske okupacije.</s><s>Austrougarska vlada poticala je svoje stanovništvo svih društvenih struktura da se dosele na teritoriju Bosne i Hercegovine, tako da su u ovom periodu zabilježene masovne migracije iz svih dijelova Austro-Ugarske, odnosno doseljavanje Austrijanca, Čeha, Slovaka, Mađara, Poljaka, Rusa, Ukrajinaca, Slovenaca, Italijana i Nijemaca.</s>

<s>Na teritoriji današnjeg Novog Sela u blizini Bijeljine formirana je njemačka kolonija Franc Joseph – Feld, sjedište evangelističke župne zajednice, koja je imala svoje filijale u Branjevu, Dugopolju i Brčkom.</s>

<s>Odmah po dolasku na ove prostore žitelji su izgradili za to doba velike i prostrane kuće od naboja (zidovi od sabijene zemlje), ušorene u dva reda pored glavne ceste.</s><s>Svaka je kuća imala u pozadini 2–3 dunuma bašče.</s>

<s>Godine 1889.</s><s>Novo Selo bilo je naseljeno sa 121 porodicom kolonista, a 1890. godine zabilježen je broj od 737 stanovnika Novog Sela, koji su osnovali svoju općinu, otvorili osnovnu školu i u svom posjedu imali 434 jutra zemlje, a obrađivali oko 1284 jutra zemlje.</s><s>Bavili su se zemljoradnjom.</s>

<s>Ukidanjem austrougarske uprave u Bosni i Hercegovini 1918. godine, njemački kolonisti dobijaju status nacionalne manjine i populacija direktno vezana za rad i djelovanje austrijske vlade uglavnom se iselila.</s>

<s>Na teritoriji Novog Sela, 1946. godine, osnovano je Državno poljoprivredno dobro – Novo Selo, koje danas nosi naziv Semberija.</s><s>Teritorija koju je obuhvatalo ovo imanje podrazumijevala je 650 ha konfiskovanog zemljišta, sa objektima, infrastrukturom, stokom i mehanizacijom.</s>

<s>Opis 
Osnovni koncept sela  ostao je sačuvan do danas i vidljiv je u matrici osnovne ulične mreže, položaju crkve i pet preostalih očuvanih objekata sa obje strane glavne ulice (šora) koji potiču iz perioda naseljenosti njemačkim stanovništvom.</s>

<s>Crkva pripada tipu jednobrodnih građevina sa tornjem – zvonikom, apsidom i bočnim aneksom – sakristijom.</s><s>Ukupni vanjski gabariti crkve iznose 33 m x 15,64 m.</s>

<s>Ostali objekti  predstavljaju panonske / švapske /, srijemske troprostorne kuće sa trijemom.</s><s>Postavljene su na regulacionoj liniji ulice i dužom bočnom stranom na ivici susjedove parcele.</s><s>Zid koji gleda prema susjedu nema otvore, jer poštuje intimu susjedovog dvorišta.</s><s>Kućni prostori, odnosno sadržaji nižu se po dubini dvorišta po određenoj hijerarhiji, važnosti.</s><s>Ulična fasada objekta sa pješačkim ulazima i kapijom odvaja javni život ulice od privatnog života unutar parcele objekta.</s>

<s>Ostatak parcele uz kuću čini dvorište.</s><s>Obično je prvo, a iza njega drugo dvorište odijeljeno ogradom.</s>

<s>Reference</s>

<s>Vanjski linkovi 
 Josefsfeld - nacionalni spomenik</s>

<s>Nacionalni spomenici u Bijeljini
Građevine u Bijeljini</s>

