Pavle Popović
<s>Pavle Popović (Beograd, 16. april 1868 — Beograd, 4. jun 1939) je bio srpski istoričar književnosti, profesor i rektor Univerziteta u Beogradu, akademik.</s>

<s>Biografija 
Rođen je u Beogradu 16. aprila (4. aprila po julijanskom kalendaru) 1868.</s><s>Profesor Pavle Popović je predavao na Filozofskom fakultetu u Beogradu više od trideset godina (1904 — 1938).</s><s>U srpskoj naučnoj i kulturnoj sredini bio je jedan od najuticajnijih profesora beogradskog filološkog kruga.</s><s>Bio je urednik Srpskog književnog glasnika (1905 — 1906), osnivač Društva za srpski jezik i književnost (1910), osnivač časopisa Prilozi za književnost, jezik, istoriju i folklor (1921), predsednik Srpske književne zadruge (1928 — 1937), rektor Beogradskog univerziteta (1924 — 1928).</s>

<s>Za vreme Prvog svetskog rata Pavle Popović se angažovao i politički.</s><s>U Londonu je uređivao bilten Press Ecstracts (1916 — 1917) i bio je član Jugoslovenskog odbora.</s><s>U Engleskoj je napisao i knjigu Jugoslovenska književnost čije se prvo izdanje pojavilo u Kembridžu 1918.</s><s>Kao jedan od tvoraca nove države, tom knjigom je očigledno želeo da pokaže, između ostalog, da njen troimeni narod (Srbi, Hrvati, Slovenci) ima i jednu zajedničku književnost.</s><s>Stav koji je on, pritom, izražavao nije bio njegov lični.</s><s>To je bio stav snaga koje su stvarale novu državu, a pre svega stav Jugoslovenskog odbora.</s>

<s>Pre toga čina, Pavle Popović je već bio priznati stvaralac.</s><s>Njegov izbor za profesora srpske književnosti na Velikoj školi (1904) odnosno na Beogradskom univerzitetu (od 1905) značajan je datum u istoriji srpske književnosti.</s><s>Popoviću se sledeće godine (1905) na istoj katedri i na istom predmetu pridružio još jedan profesor, Jovan Skerlić.</s><s>Njih dvojica će zajedno, sve do Skerlićeve smrti (1914) predavati istoriju srpske književnosti.</s>

<s>Popović i Skerlić su svoj nastavni predmet delili tako što je Pavle Popović predavao narodnu, staru (odnosno srednjovekovnu) i srednju (dubrovačku) književnost, a Skerlić samo novu srpsku književnost.</s><s>Iz tih njihovih predavanja nastale su dve knjige: Popovićev Pregled srpske književnosti (1909) i Skerlićeva Istorija nove srpske književnosti (1914).</s><s>Te dve knjige zajedno i komplementarno predstavljale su srpsku književnost kao celinu.</s><s>Korpus srpske književnosti, po njima, obuhvatao je četiri dela ili „oblasti“ (Popovićev izraz): narodnu, staru, srednju (tj. dubrovačku) i novu književnost.</s><s>Takvo sagledavanje korpusa srpske književnosti nije bilo lično mišljenje dvojice mladih beogradskih profesora.</s><s>Ono je proisticalo iz već stogodišnjeg bavljenja jutoslovenskom i srpskom književnošću kojem su značajne priloge dali: Kopitar, Šafarik, Pipin, Vatroslav Jagić, Stojan Novaković i drugi.</s><s>Slična podela važila je i za hrvatsku književnost koja je često obrađivana zajedno ili komplementarno sa srpskom.</s>

<s>Pavle Popović je između dva svetska rata imao ogroman autoritet.</s><s>Njegov Pregled je obilato preštampavan (ima desetak izdanja).</s><s>U to vreme vršio je uticaj sličan Skerlićevoj Istoriji.</s><s>Obe knjige su, na komplementaran način, predstavljale srpsku književnosg kao celinu.</s>

<s>Vidi još 
 Kuća porodice Popović-Predić u Beogradu</s>

<s>Spoljašnje veze 
 Biografija na sajtu SANU 
 Istorijska biblioteka: Pavle Popović i jugoslovenska književnost</s>

<s>Akademici SANU
Srpski filolozi
Srpski istoričari književnosti
Rektori Univerziteta u Beogradu
Biografije, Beograd</s>

