Canto a tenore
<s>Canto a tenore (sardinijski: cantu a tenore) je tip polifonog folklornog pjevanja specifičan za Sardiniju koji je 2008. uvršten na UNESCO-vu listu nematerijalne svjetske baštine u Evropi.</s>

<s>Historija i karakteristike 
Canto a tenore izrastao je među pastirima Sardinije.</s><s>Izvodi ga grupa od četiri muškarca koji koriste četiri različita glasa zvana bassu, contra, boche i mesu boche.</s><s>Specifičnog tog pjevanja je duboki i grleni ton solista bassu i troje pjevača koji mu kontriraju stojeći u uskom krugu.</s><s>Solist pjeva dio nekog proznog teksta ili pjesmu, dok ga ostali prate kao kor.</s><s>Većina izvođača živi u regiji Barbagiji i po planinskoj unutrašnjosti centralne Sardinije.</s><s>Njihovo pjevanje dio je svakodnevnog života lokalnih zajednica.</s><s>Često zapjevaju spontano po lokalnim barovima (zilleri), ali i prigodom kojekavih svetkovina kao što su vjenčanja, striženje ovaca, vjerskih svečanosti ili za karnevala Barbaricino.</s>

<s>Repertoar pjesama koje izvode je vrlo širok i varira po Sardiniji.</s><s>Najčešće se izvode serenade boche ’e notte (glas u noći) i pjesme za pleskao što su mutos, gosos i ballos.</s><s>Tekstovi su ili jako arhaični ili vrlo suvremeni koji se dotiču problema koji tište današnje stanovnike, kao što su emigracija, nezaposlenost i politika.</s><s>U tom smislu njihove pjesme se mogu smatrati tradicijskim, ali i vrlo suvremenim kulturnim izrazima.</s>

<s>Običaj Canto a tenore je ranjiv na društveno-ekonomske promjene kao što su propadanje ovčarstva i nestajanje pastira, uz istovremeni rast turizma, što donosi rizik unificiranja repertoara i orginalnog načina izvođenja pjevanja pjesama.</s>

<s>Izvori</s>

<s>Vanjske veze</s>

<s>Tenores organisation 
 Opera dei Pupi (na portalu Treccani)</s>

<s>Italijanska muzika
Narodna muzika
Sardinija
Nematerijalna svjetska baština u Italiji</s>

