Talijanska republikanska partija
<s>Talijanska republikanska partija (Partito Repubblicano Italiano, akronim: PR) je talijanska politička partija osnovana 1895. koja djeluje do danas.</s>

<s>Historijski lideri te partije bili su Giorgio La Malfa i Giovanni Spadolini.</s>

<s>Historija 
Republikanska partija je nastala na bazi ideja Giuseppe Mazzinija, sa ciljem da transformira Kraljevinu Italiju u Republiku.</s>

<s>Na samom početku Republikanci su bili dio ljevice, bliski radnicima, a tu poziciju su zadržali i nakon pojave i rasta popularnosti socijalističkih organizacija.</s><s>Često su surađivali sa Radikalnom partijom Italije, pa i sa Talijanskom socijalističkom partijom, sa kojom su se 
1918. čak pokušali i ujediniti.</s>

<s>Prije Drugog svjetskog rata bili su uvjek samo opozicija, nikad u vladi, djelovali su do 1926 kad su im Fašisti kao i svim drugim partijama zabranili rad, pa su nastavili raditi u emigraciji kao dio antifašističkog fronta.</s><s>Dio članova borio se u Španjolskom građanskom ratu na strani Republike.</s>

<s>Republikanci su obnovili rad u zemlji pred kraj Drugog svjetskog rata.</s><s>Na izborima za Ustavotvornu skupštinu 1946. osvojili su 4,6%, pa su po prvi put ušli u De Gasperijevu vladu (podpredsjednik Randolfo Pacciardi).</s><s>Ušli su i u drugu De Gasperijevu vladu i to sa dva bivša člana Partije Akcije koji su im se pridružili Ugo La Malfa i Ferruccio Parri.</s><s>Počevši od 1948.</s><s>Republikanci su skrenuli prema desnom centu, ali su u sudjelovali centrističkim vladama samo do 1953.</s><s>Te godine iz partije je izašla lijeva frakcija na čelu sa Parriem i Pierom Calamandreiom.</s>

<s>Republikanci su se vratili u vladu lijevog centra kad ih je vodio Oronzo Reale, inzistirajući da ministar financija bude njihov ekspert za ekonomiju La Malfa.</s><s>Partija je 1964. doživjela novi raskol, ovaj put ih je napustila desna frakcija, predvođena Randolfo Pacciardiem, u 
ime sve žešćeg antikomunizma.</s>

<s>Sedamdesetih godina Republikanska partija je i dalje imala važnu ulogu i bila je među snagama koje su se otvorile put za ulazak u vladu Komunističkoj partiji.</s><s>Sekretar partije La Malfa dobio je zadatak da 1979. formira vladu,, ali operacija nije urodila plodom.</s>

<s>Kad je umro La Malfa, Republikance su vodili Giovanni Spadolini i Bruno Visentini, to je bilo doba kad su bili obavezni koalicioni partneri u peteročlanim vladama Italije od (1981.-90.).</s><s>Sam Spadolini bio je od 1981. -1982. bio je Premijer Italije.</s>

<s>Iako je i Republikance, koje je tad vodio Giorgo La Malfa  pogodio - Tangetopoli i proces Čiste ruke (ali nešto manje nego ostale), to se ipak odrazilo na osipanje partije, jer se od dotadašnjeg političkog sistema koalicija sve više počeo transformirati u bipartijski.</s><s>Kako su od 1995.</s><s>Republikanci u parlamentu podržavali koalicionu vladu lijevog centra Ulivo, a nakon tog od 2001.</s><s>Berlusconijevu Kuću slobode, došlo je do novog osipanja partije jer ih je napustila Luciana Sbarbati sa svojim istomišljenicima.</s>

<s>Od tada se Republikanska partija sve više priklanja desnom centu.</s>

<s>Izvori</s>

<s>Vanjske veze</s>

<s>Partito repubblicano italiano (službene stranice)</s>

<s>Političke stranke u Italiji</s>

