Penitencija
<s>Penitencija (od srednjovjekovnog latinskog poenitentia =žaljenje) je ime za čin pokajanja u katoličkoj crkvi, koji grešniku određuje svećenik, da okaje svoj grijeh.</s><s>S druge strane to je i ime za sam sakramentalni obred, koji se odvija između svećenika i grešnog vjernika.</s>

<s>Historija 
Prve penitencijske knjige (priručnici) pojavile su se u Irskoj i Walesu tokom 6. vijeka, vjerojatno povezane sa Svetim Davidom i raznim sinodima koji su u to vrijeme održavani po Walesu.</s><s>Njih su keltski misionari širili po kontinentalnoj Evropi, ali su na početku su bile slabo prihvaćene, jer su brojni  svećenici preferirali starije - tradicionalnije javne pokore.</s>

<s>Franci su ih počeli koristili krajem 6. vijeka, po Apeninskom poluotoku se počinju koristiti krajem 8. vijeka, a kod španjolskih Vizigota početkom 9. vijeka.</s>

<s>One su bile su naročito popularne za ranog srednjeg vijeka po katoličkoj Evropi, kao priručnici za odmjeravanje crkvenih kazni (pokora).</s><s>Sadržavale su detaljan popis grijehova koje je svećenik trebao uzeti u obzir pri odmjeravanju pokora pojedinom grešniku.</s>

<s>Kako su vremenom nametale proizvoljne pokore, koje bi se nakon tog objavljivale u takvim knjigama, uz istovremenu pojavu nejednakih kriterija zbog odluka lokalnih sinoda i biskupa - slabio je i utjecaj takvih knjiga - priručnika.</s><s>Krajnji rezultat je bio službena kodifikacija disciplinskih mjera i pokorničkih kanona ili zakona.</s>

<s>Glavna karakteristika penitencijalnih kanona (pokora) anglosaksonskog i irskog porijekla, bila je preciznost u određivanju djela koje grešnik mora obaviti da okaje svoj grijeh.</s><s>U njihovim penitencijskim knjigama (Libri Poenitentiales) koje su bile u modi tokom 7. vijeka, se do detalja opisuje, što grešnik mora napraviti, i koliko dugo da okaje grijeh.</s>

<s>Izvori</s>

<s>Vanjske veze</s>

<s>Penitential book</s>

<s>Katolička crkva
Kršćanstvo</s>

