Klaus Schippmann
<s>Klaus Schippmann (Kiel, 30. 10. 1924. – Göttingen, 8. 9. 2010), njemački arheolog, iranist i profesor.</s>

<s>Biografija 
Schippmann je rođen 1924. u Kielu, u tadašnjoj Weimarskoj Njemačkoj.</s><s>Studirao je pravo i ekonomiju na Univerzitetu Ludwig-Maximilian u Münchenu odnosno Univerzitetu u Hamburgu, te diplomirao 1951. godine.</s><s>Ranih 1950-ih obavlja vježbeničku praksu i putuje Francuskom, Engleskom i Sjedinjenim Državama.</s><s>Godine 1957. na Univerzitetu u Hamburgu obranio je doktorat na temu "Pravne zaštite u institucijama" (), a sljedeće dvije godine proveo je radeći kao menadžer u industriji papira.</s>

<s>Tokom 1959. i 1960. ukupno devet mjeseci boravi u Turskoj i Iranu, obilazeći armenske crkve i starovjekovna svetišta.</s><s>Schippmann u potpunosti mijenja interes i sljedeće godine započinje studij arheologije Starog Istoka na Hamburškom univerzitetu.</s><s>Doktorirao je 1969. na Univerzitetu Georg-August u Göttingenu, obranivši disertaciju "Iranski hramovi vatre" ().</s><s>Od 1972. radi kao predavač na istom univerzitetu, odnosno na novoosnovanoj katedri za iranistiku pod vodstvom W. Hinza.</s><s>Na Univerzitetu u Göttingenu ostao je sve do umirovljenja 1990. godine.</s>

<s>Schippmann je ostao upamćen kao međunarodno cijenjen stručnjak za starovjekovnu iransku arhitekturu, njegova knjiga o zoroastrijskim hramovima vatre izdana je 1971. godine i postala je kapitalnim djelom za studije građevina tog tipa.</s><s>Osim o drevnom Iranu, objavio je i značajna djela o arheologiji susjedne Arabije.</s><s>Od 1985. do 1990. vodio je arheološku ekspediciju u emiratu Ras al-Kajmi (Ujedinjeni Arapski Emirati), te od 1992. do 1994. i na Bahreinu.</s><s>Osim kvalitetnih istraživačkih radova, Schippmann je značajan i po 6000 fotografija koje je prikupio tokom višegodišnjih putovanja Jugozapadnom Azijom.</s><s>Kolekciju od neprocjenjive historijske vrijednosti predao je profesoru S. M. Maulu i danas se čuva u odjelu za staroistočnu kulturu Univerziteta u Heidelbergu.</s><s>Preminuo je u Göttingenu 8. septembra 2010. godine.</s>

<s>Opus 
 Die iranischen Feuerheiligtumer, Berlin; New York: Walter de Gruyter, 1971, 
 Grundzüge der parthischen Geschichte, Darmstadt: Wissenschaftliche Buchgesellschaft, 1980, 
 Les reliefs rupestres d'Elymaïde (Irān) de l'epoque parthe (koautor: L. Vanden Berghe), Gent: Iranica antiqua, 1985, 
 Grundzüge der Geschichte des sasanidischen Reiches, Darmstadt: Wissenschaftliche Buchgesellschaft, 1990, 
 Golf-Archäologie.</s><s>Mesopotamien, Iran, Kuwait, Bahrain, Vereinigte Arabische Emirate und Oman (kourednici: A. Herling i J.-F. Salles), Buch am Erlbach: Verlag Marie L. Leidorf, 1991, 
 Geschichte der alt-südarabischen Reiche, Darmstadt: Wissenschaftliche Buchgesellschaft, 1998, 
 Ancient South Arabia: From the Queen of Sheba to the advent of Islam, Princeton, New Jersey: Markus Wiener Publishers, 2001,</s>

<s>Literatura</s>

<s>Vanjske veze 
  Die Dia-Sammlung von Prof. Dr. Klaus Schippmann, Institut für Assyriologie, Universität Heidelberg
  In Memoriam: Prof. Dr. Klaus Schippmann, Georg-August-Universität Göttingen
  Literatur von und über Klaus Schippmann, Deutsche Nationalbibliothek</s>

<s>Njemački pravnici
Njemački arheolozi
Iranisti</s>

