Louis de Salgues de Lescure
<s>Louis-Marie de Salgues, markiz od Lescurea (13. oktobar 1766 - 4. novembar 1793) bio je francuski vojskovođa, poznat kao jedan od najznačajnijih pobunjeničkih vođa za vrijeme Rata u Vandeji, kao i po nadimku "Svetac iz Poitua".</s>

<s>Biografija</s>

<s>Rodio se u plemićkoj porodici, kao sin Marie-Louis-Josepha de Lescure i  Jeanne de Durfort de Civra, kćeri vojvode i kraljevskog diplomata Aimerica Joseph de Durfort-Civraca.</s><s>Iako uglednog porijekla, odrastao je u relativnom siromaštvu, jer mu je otac nasljedstvo spiskao na kocku.</s><s>Pred izbijanje sukoba je oženio rođaku Victoire de Donissan, preko koje je bio rodbinski povezan sa Henrijem de La Rochejaqueleinom, još jednim istaknutim pobunjeničkim vođom.</s>

<s>Kao dječak je stekao više nego solidno obrazovanje, uključujući vojnu školu; za razliku od većine svojih vršnjaka, bio je povučen i pod snažnim uticajem katoličke vjere, zbog koje je osjećao neprijateljstvo prema liberalnim idejama Prosvjetiteljstva.</s><s>Vojnu je karijeru formalno započeo kao adolescent u kraljevskoj vojsci 1782. godine.</s><s>Prema Revoluciji je od samog početka zauzeo neprijateljski stav, te se iz Pariza, gdje je odrastao, preselio  u Vandeju gdje mu je porodica imala posjede.</s><s>Lescure je nakon bijega u Varennes nakratko otišao u emigraciju, ali se iz nje vratio, otišao u Pariz i priključio se Kraljevoj gardi.</s><s>U njoj je 10. augusta 1792. godine sudjelovao u neuspjeloj obrani kraljevske palače od radikalnih revolucionara.</s><s>Nakon nje se ponovno vratio u Vandeju.</s>

<s>Tamo su ga u martu 1793. godine zatekli seljačke pobune izazvane nepopularnom regrutacijom za Rat Prve koalicije, koje su odmah nakon toga eskalirale u sveopći ustanak protiv vlasti prije nekoliko mjeseci proglašene Republike.</s><s>Seljaci u oblasti Poitou su došli na Lescureovo imanje te mu ponudili da postane zapovjednik njihove vojske, a na što je pristao tek nakon što je sa porodicom bio nakratko uhapšen od republikanskih vlasti, a potom oslobođen nakon što su pobunjeni seljaci zauzeli grad Breissure.</s>

<s>Lescure je nakon toga igrao važnu ulogu u skoro svim značajnijim bitkama u prvih šest mjeseci ustanka, gdje je svoje sljedbenike impresionirao izuzetnom hrabrošću i spremnošću da prvi ide u juriš.</s><s>Lescureovo vodstvo se smatra zaslužnim za brojne pobunjeničke uspjehe, postignute usprkos toga što su pobunjenici bili slabije naoružani i lošije obučeni od vojnika republikanske vlade.</s><s>To je posebno došlo do izražaja u bitci za Saumur 9. juna u kojoj je prvi put ranjen, a koja je predstavljala jednu od najvećih pobunjeničkih pobjeda u cijelom sukobu.</s><s>Kada je nakon bitke kod Nantesa ranama podlegao Jacques Cathelineau, generalissimo, odnosno vrhovni zapovjednik pobunjeničke Katoličke i kraljevske vojske, Lescure je ulagao izuzetne napore da pokuša koordinirati aktivnosti pobunjeničkih grupacija, ali u tome često nije imao uspjeha, dijelom zbog ljubomore i međusobnih sukoba drugih pobunjeničkih vođa, koji su često upravo njegove planove smatrali razlozima pobunjeničkih neuspjeha.</s><s>Lescure se, međutim, također smatrao jednim od najzaslužnijim za pobjedu pobunjenika u bitci kod Torfoua kojom je privremeno zaustavljena republikanska ofenziva na Vandeju.</s><s>Nepunih mjesec dana kasnije je, braneći pobunjeničko uporište Cholet u bitci kod Tremblayea ranjen metkom u glavu; zbog toga su njegovi ljudi bili demoralizirani te je izgubljena bitka, a Lescure nije mogao sudjelovati u odlučujućoj bitci kod Choleta nakon koje su pobunjenici faktički istjerani iz Vandeje i prisiljeni na veliki, ali neuspjeli pohod poznat kao Virée de Galerne.</s><s>Tokom njega je Lescure podlegao ozljedama, a njegov tast odlučio da ga sahrani u neobilježenom grobu kako bi spriječio moguće oskrvnuće leša od osvetnički raspoloženih republikanaca.</s><s>Njegova udovica je kasnije stekla slavu kao autorica popularnih memoara koji predstavljaju vrijedan izvor podataka o ratu iz pobunjeničke perspektive.</s>

<s>Vanjske veze 
 Plaque commémorant le passage du Général Lescure à l'hôtel de Montfrand à Laval</s>

<s>Francuski vojskovođe
Francuski kontrarevolucionari</s>

