Jovan Avakumović
<s>Jovan Đ. Avakumović (Beograd, 1/13. januar 1841. – Rogaška Slatina, 3. avgust 1928) je bio pravnik, političar, predsednik vlade Srbije.</s>

<s>Biografija 
Rođen kao potomak ugledne trgovačke porodice Babadudić, završio je prava u Beogradu, a zatim studirao pravne i državne nauke (1862–1868) u Nemačkoj, Francuskoj i Švajcarskoj.</s><s>Član je Liberalne stranke.</s>

<s>Godine 1873. imenovavan je prvim sekretarom Kasacionog suda, zatim je od 1875) prvo bio upravnik grada Beograda, a potom načelnik policijskog odeljenja Ministarstva unutrašnjih dela u liberalskoj vladi Stevče Mihailovića do 1880. godine.</s><s>Te godine nakratko postaje ministar pravde u kabinetu Jovana Ristića, ali već oktobra iste godine vlada pada i zamenjuje je naprednjačka pod Milanom Piroćancem.</s><s>U sledećem periodu (1881–1887. godina) je sudija Kasacionog suda.</s><s>Nakratko je ministar pravde 1887. godine u koalicionoj liberalsko-radikalskoj vladi, ali ispada iz nje krajem godine kada radikali sami formiraju kabinet.</s><s>Budući da je neprikosnoveni šef liberala Ristić namesnik u periodu 1889–1892. godine i da je zamrzao status u liberalnoj stranci, to je Avakumović postao operativni šef stranke i predvodnik opozicije.</s><s>Liberali tada pokušavaju da vladajuće radikale tuku na radikalski način – jakom demagogijom.</s>

<s>Kada namesništvo obara radikalsku vladu, Avakumović 9. avgusta 1892. godine postaje predsednik vlade i ministar inostranih dela.</s><s>U vladi dominira mlađe krilo liberala.</s><s>Sve akcije vlade usmerene su na parlamentarne izbore zakazane za 25. februar 1893. godine.</s><s>Posle žestoke borbe, u kojoj je vlada koristila sumnjive metode, rezultat je nerešen, a političku krizu razrešava mladi Aleksandar Obrenović, koji preuzima kraljevske prerogative, otpušta Avakumovićevu vladu i mandat daje radikalima.</s><s>Bilo je to 1. aprila 1893. godine.</s><s>Radikalna većina u skupštini je organizovala političko suđenje Avakumoviću i nekim članovima njegove vlade, ali je ih je kralj amnestirao pre presude.</s>

<s>Drugi put je Avakumović postao predsednik vlade odmah po ubistvu kralja Aleksandra Obrenovića i kraljice Drage Mašin 29. maja 1903. godine.</s><s>Pod ovom vladom je izvršen izbor Petra Karađorđevića za srpskog kralja i vraćen na snagu ustav iz 1888. godine.</s>

<s>Tokom Prvog svetskog rata, 1915. godine, austrougarske okupacione snage su ga zarobile i internirale u logor Cegled u Mađarskoj, a zatim u Hicing u Austriji, u kome je dočekao kraj rata.</s><s>Po povratku iz zarobljeništva povlači se iz politike.</s>

<s>Avakumović je bio jedan od napoznatijih i najboljih advokata u Beogradu, posebno iz oblasti krivičnog prava.</s><s>Napisao je veći broj stručnih radova, a njegova najvažnija dela su Teorija kaznenog prava (1887-1891), kao i Nužna odbrana, Važnost krivičnog zakona, Francuska i engleska porota, Promena valute i protivpravni poslovi.</s><s>Avakumović je postao redovni član Srpske kraljevske akademije 1893. godine.</s>

<s>Preminuo je u Rogaškoj Slatini u današnjoj Sloveniji 3. avgusta 1928. i sahranjen je u Beogradu.</s>

<s>Bio je sestrić generala i kraljevskog namesnika Jovana Belimarkovića.</s>

<s>Vidi još 
 Spisak predsednika vlada Srbije
 Spisak ministara pravde Srbije
 Spisak ministara inostranih poslova Srbije
 Baba-Dudići
 Prva vlada Jovana Avakumovića
 Druga vlada Jovana Avakumovića
 Treća vlada Jovana Avakumovića</s>

<s>Literatura</s>

<s>Spoljašnje veze</s>

<s>Biografija na sajtu SANU 
 Umro Jovan Đ. Avakumović („Politika“, 4. avgust 1928)
 Arhiv Srbije - stranica o Jovanu Avakumoviću</s>

<s>Srpski političari
Srpski pravnici
Srpski ministri
Predsednici Vlade Kraljevine Srbije
Akademici SANU
Članovi Srpskog učenog društva
Biografije, Beograd</s>

