Trollflöjten
<s>Trollflöjten () je švedski igrani film snimljen u režiji Ingmara Bergmana i premijerno prikazan početkom 1975. godine, koji se smatra jednim od najboljih opernih filmova u historiji, kao i jednim od najpopularnijih ostvarenja Bergmanove filmografije.</s>

<s>Predstavlja adaptaciju istoimene opere Wolfganga Amadeusa Mozarta.</s><s>Radnja se događa u drevnoj fiktivnoj zemlji gdje se princ po imenu Tamino (čiji lik tumači Josef Köstlinger) zaljubi u princezu Paminu (čiji lik tumači Irma Urilla), ali i bude upetljan u sukob Paminine majke, Kraljice noći (koju glumi Birgit Nordin) sa kraljem Sarastrom (koga tumači Ulrik Cold).</s>

<s>Bergman je nastojao adaptirati Čarobnu frulu decenijama, još otkako je kao dječak prvi put pogledao Mozartovu operu u teatru.</s><s>Kada je konačno dobio priliku, odlučio se za stil koji je kombinirao teatarske sa filmskim tehnikama, odnosno njegov film vjerno prikazuje operu, ali i to da se ona izvodi u teatru, pa se osim zbivanja na pozornici prikazuju ratne tehnike kojim se, isto kao i u 18. vijeku, simulirala izmjena dana i noći, ali i reakcije publike, među kojima se najviše ističe lik djevojčice.</s><s>Bergman je film snimio u Drottnigholmskom dvorskom teatru jedinom očuvanom švedskom teatru iz doba baroka.</s><s>Bergman je, sa druge strane, inzistirao da se glumačka postava prilagodi filmu, te je namjerno angažirao mlađe i fotogeničnije pjevače.</s><s>Film je nastao u produkciji državne televizije Sveriges Radio i premijerno je prikazan na njenom programu na Novu godinu 1975.</s><s>U njega su uložena velika sredstva, a predstavljao je i prvi televizijski film napravljen u stereo tehnici.</s>

<s>Sveriges Radio je tokom same produkcije bila predmetom kritika zbog izuzetno visokih troškova.</s><s>Premijera je, međutim, predstavljala trijumf te je Trollflöjten pogledala trećina svih stanovnika tadašnje Švedske.</s><s>Ohrabreni time, producenti su film distribuirali u kino-dvoranama u Švedskoj i svijetu, gdje je postigao priličnu gledanost i zbog toga brzo pokrio troškove produkcije.</s><s>Sličan entuzijazam su iskazali i brojni tadašnji kritičari.</s>

<s>Uloge</s>

<s>Josef Köstlinger – Tamino
 Britt-Marie Aruhn; Kirsten Vaupel; Birgitta Smiding – Tri dame
 Håkan Hagegård – Papageno
 Birgit Nordin – Kraljica noći
 Irma Urrila – Pamina
 Ragnar Ulfung – Monostatos
 Ulrik Cold – Sarastro
 Elisabeth Erikson – Papagena
 Erik Saedén – Govornik
 Gösta Prüzelius – Prvi svećenik
 Ulf Johanson – Drugi svećenik
 Hans Johansson i Jerker Arvidson – Dva oklopljena stražara
 Einar Larson, Siegfried Svensson, Sixten Fark, Sven-Eric Jacobsson, Folke Jonsson, Gösta Bäckelin, Arne Hendriksen, Hans Kyhle, Carl Henric Qvarfordt – Devet svećenika
 Urban Malmberg, Ansgar Krook, Erland von Heijne – Tri dječaka
 nepoznato - Prvi, drugi i treći rob 
 Lisbeth Zachrisson, Nina Harte, Helena Högberg, Elina Lehto, Lena Wennergen, Jane Darling, Sonja Karlsson – Sedam djevojaka
 Helene Friberg – Djevojčica u publici</s>

<s>Švedski filmski institut navodi nekoliko osoba koje su se nakratko pojavile u uvertiri: sam Ingmar Bergman, njegov sin Daniel Bergman, njegova supruga Ingrid Bergman, Erland Josephson, Lisbeth Zachrisson, direktor fotografije Sven Nykvist, János Herskó, Magnus Blomkvist, koreograf Donya Feuer i Lars-Owe Carlberg.</s>

<s>Izvori</s>

<s>Literatura
Steene, Birgitta (2005) Ingmar Bergman:  A reference guide, Amsterdam: Amsterdam University Press.</s><s>Excerpt on line at .</s>

<s>Vanjske veze
 
 
 
 Vincent Canby, "The Magic Flute (1975)", The New York Times, 12 November 1975</s>

<s>Švedski filmovi
Operski filmovi
Filmovi fantastike</s>

