Charles James Fox
<s>Charles James Fox (24. januar 1749 – 13. septembar 1806) bio je britanski vigovski političar i državnik, koji je u dva navrata - 1782. te od 1806. godine - služio kao ministar vanjskih poslova, iako je daleko poznatiji kao vođa opozicije britanskim vladama u doba francuskih revolucionarnih i na početku Napoleonskih ratova, odnosno kao zagovornik radikalnih republikanskih ideja, te kao dugogodišnji glavni suparnik premijera Williama Pitta Mlađeg i kritičar vladavine kralja Georgea III.</s>

<s>Rodio se kao sin istaknutog vigovskog političara Henryja Foxa, koji je bio jedan od glavnih suparnika Pittovog oca Williama Pitta Starijeg.</s><s>Političku karijeru je započeo izborom u Dom komuna 1768. godine, gdje je 1770-ih postao blizak budućem konzervativnom ideologu Edmundu Burkeu sa kojim će dijeliti simpatije prema sjevernomaeričkim kolonistima, a sa vremenom i otvoreno podržavati Američku revoluciju.</s><s>Zahvaljujući izuzetnim oratorskim sposobnostima, iskazao se kao jedan od najžeščih i najefikasnijih kritičara vlade Lorda Northa, koji je nakon britanskih poraza u ratu sa kolonistima prisiljen 1782. godine podnijeti ostavku.</s><s>Novi premijer Lord Rockingham, također blizak američkim revolucionarima, ga je imenovao za ministra vanjskih poslova, ali je ubrzo umro; novi premijer, earl od Shelburnea je bio u zavadi sa Foxovim ocem, pa je Fox napustio dužnost.</s><s>Ubrzo nakon toga je, međutim, našao zajednički jezik za konzervativnim Lordom Northom te je stvorio "neprincipijelnu" koaliciju Fox-North koja je 1783. godine dominirala novim kabinetom Vojvode od Portlanda.</s><s>Međutim, i ta je vlada ubrzo pala i novim premijerom postao Pitt Mlađi.</s>

<s>Fox je u opoziciji stekao saveznika u prijestonasljedniku, princu Georgeu koga je, nakon što je 1788. godine kralj postao duševno bolestan, nastojao postaviti za novog kralja ili regenta.</s><s>Taj je plan propao nakon što je George III vratio svoju lucidnost.</s><s>Kada je godine 1789. u Francuskoj izbila revolucija, Fox je postao njen vatreni zagovornik, a zbog čega se počeo razilaziti sa Burkeom.</s><s>Simpatije prema revolucionarima je zadržao i nakon što su zaveli strahovladu, te je žestoko kritizirao britansko sudjelovanje u ratu protiv republikanske Francuske smatrajući ga glavnim uzrokom nastavka krvorpolića na evropskom kontinentu.</s><s>Zbog toga je izgubio veliki dio pristaša, da bi politički kapital ponovno poečo sticati tek sa uspostavom Amjenskog mira.</s><s>Kada je izbio Rat Treće koalicije, Fox je bio jedan od njegovih velikih kritičara.</s>

<s>Kada je Pitt početkom 1806. godine umro, novim je premijerom postao Lord Grenville, koji je Foxa pozvao u široku koalicijsku vladu poznatu kao Vladu svih talenata.</s><s>Njegovi pokušaji da ishodi mir sa Napoleonom nisu uspjeli, ali je zato uspješno ishodio mjere koje će na kraju dovesti do zabrane trgovine robljem, nedugo nakon njegove smrti.</s><s>Umro je za vrijeme obavljanja dužnosti, a kao jedan od uzroka se često navodi njegov neuredni i hedonistički način života.</s>

<s>Vanjske veze</s>

<s>Guardian article on Fox as the 200th anniversary of his death approaches
 BBC article</s>

<s>Britanski političari</s>

