Pedro IV od Aragona
<s>Pedro IV od Aragona (katalonski: Pere IV) zvan Ceremonijalni ili Onaj sa bodežom (Balaguer , 5. septembar 1319. - Barcelona, 4. septembar 1387.) bio je od 1336. do svoje smrti 1387. aragonski kralj i kralj Valencije sa vladarskom  titulom Pedro II i 
Grof Barcelone kao Pedro III.</s>

<s>Biografija</s>

<s>Rođen je kao drugi sin kralja Alfonsa IV, i to još kao nedonošće, ali kad mu je umro brat Alfonso, on je postao prijestolonasljednik.</s><s>Iako je kao dijeteu bio slabašan i boležljiv izrastao je u korpuletnog muškarca snažnog i autoritarnog karaktera.</s>

<s>Pedro je bio najobrazovaniji i najkultiviraniji španjolski vladar 14. vijeka, ali je također bio i nepopravljiv politički intrigant, koji je zbog svoje prevrtljivosti došao na zao glas.</s><s>Nakon što se posvađao sa svojim vazalom Jaimeom III zbacio ga je sa trona a njegovo Kraljevstvo Mallorce (Baleare, Grofoviju Roussillon) anektirao (1343.-44).</s>

<s>Zatim je kod Épile 1348. teško porazio vojsku aragonskih plemića (Unión de Aragón) i tako skršio njihov dugogodišnji otpor.</s><s>Nakon tog je pokazao ekstremnu osvetoljubivost, kao uostalom uvijek do tada, kad je osjetio da su mu je vlast i autoritet ugroženi.</s><s>Pored tog Pedro se tokom svoje vladavine morao boriti sa pobunom na Sardiniji, ali je uspio političkim i vojnim sredstvima, pripremiti buduće ujedinjenje Kraljevine Sicilije sa Krunom Aragona.</s><s>Isto tako uspio je da ga katalonski Almogaveri - 1380. priznaju za legalnog vojvodu Neopatraskog i Atenskog Vojvodstva.</s>

<s>Krucijalni događaji njegove vladavine, bili su povremeni sukobi (pravi mali ratovi) vođeni od 1356. do 66. sa kastiljskim kraljem Pedrom I. U tu avanturu su ga ugurale vlastite ambicije i Kraljevina Francuska koja ga je nagovarila na to.</s><s>Pedro IV od Aragona trebao je na kastiljski tron instalirati Enriquea II a on bi mu kao protuslugu prepustio 1 / 6 Kastilje.</s>

<s>Rat je bio katastrofalan za Aragon, koji je spašen samo zahvaljujući intervenciji najamničke vojske koje je iz Francuske doveo Bertrand du Guesclin.</s><s>Iako su najamnici uspjeli nakratko instalirati na tron Enriquea, on nije uspio ispuniti ni jedno od obećanja datih Pedru.</s><s>Tako da se nakon 1369. francuski kralj Charles V više nije ni trudio prikriti da mu je draži savez Kastiljom nego sa Krunom Aragona.</s>

<s>Zbog tog je Pedro u Stogodišnjem ratu odabrao politiku neutralnosti, sa nešto više simpatija prema Engleskoj.</s>

<s>Njegove posljednje godine protekle su u sjeni svađa sa sinovima, naročito sa prijestolonasljednikom Juanom, koji mu je zamjerao što se pod stare dane oženio sa znatno mlađom Sibilom iz Fortije, a i zbog sukoba sa Juanom I iz Grofovije Empúries s kojim je bio prijatelj.</s>

<s>Za vrijeme njegove duge vladavine formirana je institucija koja je izvršila veliki utjecaj na zemlju - generalitat.</s><s>Bio je poznat kao mecena umjetnika, čak se i sam bavio poezijom, pa mu se pripisuje Tractat de cavalleria.</s>

<s>Izvori</s>

<s>Vanjske veze</s>

<s>Pedro IV de Aragón</s>

<s>Aragonski monarsi</s>

