Faisal ibn Abdulaziz al-Saud
<s>Faisal ibn Abdulaziz al-Saud (Rijad, 14. 4. 1906. – Rijad, 25. 3. 1975) bio je kralj Saudijske Arabije od 1964. do 1975. godine.</s><s>Na vlast je došao nakon dugogodišnje borbe sa ocem Ibn Saudom koga je na kraju uspio prisliti na abdikaciju.</s><s>Njegovu vladavinu su na unutrašnjem planu obilježila nastojanja da popravi financije zemlje i sprovede određene reforme, među kojima je bilo uvođenje ženskih škola i televizije, a čemu su se protivili konzervativni vjerski krugovi, te teritorijalna organizacija zemlje koja je i danas na snazi.</s><s>Na vanjskom planu je kao fanatični antikomunist nastavio politiku savezništva sa SAD, istovremeno se suprotstavljajući panarabizmu i nudeći kao alternativu panislamizam.</s><s>U izraelsko-arapskom sukobu je, međutim, stao na stranu Palestinaca kao i drugih arapskih država, a što je posebno došlo do izražaja u Jomkipurskom ratu kada je, nastojeći natjerati Zapadni svijet da prestane podržavati Izrael pokrenuo veliki naftni embargo koji će dovesti do Prvog naftnog šoka.</s><s>Taj je događaj doveo do dramatičnog povećanja cijene nafte, te postavio temelje kako današnjeg blagostanja u Saudijskoj Arabiji, tako i modernog svjetskog ekonomskog poretka temeljenog na petrodolarima.</s><s>Ubrzo nakon toga ga je u atentatu ubio njegov nećak Faisal ibn Musaid.</s>

<s>Kraljevi Saudijske Arabije
Antikomunisti
Biografije, Rijad
Žrtve atentata</s>

