Pietro da Cortona
<s>Pietro da Cortona (Cortona, 1. novembar 1596. – Rim, 16. maj 1669) pravim imenom Daniele Pietro Berrettini, bio je talijanski barokni arhitekt i slikar.</s>

<s>Biografija 
Pietro se još kao mladić već oko 1612. našao u Rimu gdje je studirao slikarstvo kod ne naročito uspješnih firentinskih slikara Andreje Commodija i Baccia Ciarpia, ali je zato pažljivo obilazio antičke skulpture i Rafaelova djela.</s><s>Iz tog njegovog ranog perioda ističu se tri freske koje je izveo između 1624. i 1626. u rimskoj crkvi Santa Bibiana.</s><s>Tokom 20-ih projektirao je dvije prigradske vile, obje za tadašnje mecene porodicu Sacchetti.</s>

<s>Njegova je slava dosegla vrhunac 1630-ih kad se bavio projektom za rimsku crkvu Santi Luca e Martina (1635–1650) i oslikao stropnu fresku Alegorija Božanske providnosti (1633–1639) u Palazzo Barberini.</s><s>Kako je njegov projekt za crkvu Luca e Martina naginjao više firentinskim nego rimskim korijenima, rezultat je bio drugi tip barokne arhitekture različit od Berninijeve ili Borrominijeve.</s>

<s>Freska sa stropa Velikog salona u palači Barberini (danas dio Galleria Nazionale d'Arte Antica), zamišljena je kao oslikana apoteoza uspona Maffea Barberinija na papinski tron kao Urbana VIII.</s><s>Njene jarke boje i ukošena perspektiva podsjećaju na Veronesea, čiji je rad Cortona možda vidio u Veneciji 1637.</s>

<s>Pietro je 1637. posjetio Firenzu, gdje je počeo slikati freske u Palazzo Pitti, za toskanskog velikog vojvodu Ferdinanda II.</s><s>Medicija, sa prizorima četiri doba u ljudskom životu.</s><s>U Firencu se vratio 1640. kako bi završio i oslikao stropove u stambenom krilu palače nazvanom po planetima.</s><s>Pietro je najčešće čitav strop shvatio i obradio kao jedinstvenu slikarsku površinu, koju je uokvirio bogato pazlaćenom reljefnom štukaturom.</s>

<s>U Rim]] se vratio 1647. da naslika stropne freske u crkvi Santa Maria in Vallicella i stropove u palači Pamphili na Piazzi Navona za papu Inocenta X., što je realizirao između 1651–1654.</s><s>Glavno arhitektonsko djelo tog perioda je fasada crkve Santa Maria della Pace izvedrna između 1656. i 1657. godine, što je vjerojatno i njegov najbolji rad.</s><s>Pored tog izveo je i fasadu crkve Santa Maria na Via del Corso (1658–1662).</s><s>Također je napravio projekte za modernizaciju Palazzo Pitti i istočnog krila pariškog Louvra (1664).</s>

<s>Tokom čitavog života sa podjednakim žarom slikao je kako religijske tako i mitološke teme.</s><s>Od 1634. do 1638. bio je predsjednik Accademije San Luca u Rimu.</s><s>I pored očigledne povezanosti između njegova slikarstva i arhitekture, on sam ta dva posla nikad nije povezivao, pa nikad nije oslikao niti jednu od crkava koje je projektirao.</s>

<s>Izvori</s>

<s>Vanjske veze</s>

<s>Pietro da Cortona</s>

<s>Italijanski arhitekti
Italijanski slikari
Barokni arhitekti
Barokni slikari
Biografije, Cortona
Biografije, Rim
Biografije, Firenca
Biografije, Venecija</s>

