Zgrada Penzionog fonda
<s>Zgrada Penzionog fonda nalazi se na uglu ulica Maršala Tita i Hamze Hume u općini Centar, u Sarajevu, Bosna i Hercegovina.</s><s>Komisija za očuvanje nacionalnih spomenika, na sjednici održanoj od 27. maja do 02. juna 2008. godine, donijela je odluku da se zgrada proglasi za  nacionalni spomenik BiH.</s><s>Ovu odluku Komisija je donijela u sljedećem sastavu: Zeynep Ahunbay, Amra Hadžimuhamedović (predsjedavajuća), Dubravko Lovrenović, Ljiljana Ševo i Tina Wik.</s>

<s>Historija 
Zgrada je izgrađena kao stambeno-poslovni objekat u vlasništvu Penzionog fonda.</s><s>Projekat je uradio jedan od pionira moderne u Sarajevu, arhitekta Muhamed Kadić i predstavlja njegovo najizražajnije projektantsko ostvarenje.</s>

<s>Godine 1940. bio je raspisan arhitektonski konkurs za ovaj objekat, a Muhamed Kadić je osvojio prvu nagradu i dobio pravo na realizaciju projekta.</s><s>Upravo te godine braća Reuf i Muhamed Kadić osnivaju svoj samostalni projektantski studio u Sarajevu, pa zajedno učestvuju u razradi projekta.</s><s>Rezultat je jedan od najznačajnijih objekata moderne koji je rađen neposredno pred Drugi svjetski rat|II svjetski rat i tokom samog rata u Sarajevu.</s><s>Ovaj studio je ostao aktivan do 1942. godine.</s><s>Iste godine atelje braće Kadić je raspušten i oni su odselili u Dubrovnik.</s><s>Tada privremeno obustavljaju svoju profesionalnu projektantsku karijeru do kraja II svjetskog rata.</s>

<s>Izgradnja je započela 10. juna 1941. godine, a završena je tokom 1943. godine.</s><s>Ovaj projekat je rezultat opšte kulturne klime koja je vladala u tadašnjim arhitektonskim krugovima u Sarajevu, kao i prethodnih arhitektonskih i životnih iskustava ovog projektanta.</s><s>Do danas objekat nije mijenjao svoju stambeno-poslovnu funkciju.</s>

<s>Opis 
Objekat predstavlja stambeno-poslovnu uglovnicu spratnosti P+5+Atika.</s><s>Oblikovno, stambene jedinice predstavljaju najzanimljivije prostorno rješenje u objektu, gdje je izuzetno dobro usklađena nekonvencionalna arhitektonska forma i funkcija.</s><s>U sklopu građevine se nalazi prostran podrumski prostor.</s><s>Tokom II svjetskog rata bila je predviđena montaža liftova, ali su ratne okolnosti spriječile dolazak neophodne tehničke opreme u Sarajevo.</s>

<s>Dužina istočnog pročelja (usmjereno ka ulici Hamze Hume) iznosi 34,00m, dok je dužina sjeverne fasade (usmjerene prema ulici Maršala Tita ) 18,00m</s>

<s>Kod ovog objekta, pored razigranosti različitih ravni fasadnih ploha, treba posebno istaći veoma kvalitetno oblikovanje ugla.</s><s>Fenomen ugla kao vječitog arhitektonskog motiva na kome se sustižu dva pravca, dvije ulice, dvije fasade, a koji je često zanemaren, kod ovog objekta je uspješno reafirmisan.</s>

<s>Objekat je u vrlo dobrom konstruktivnom stanju.</s>

<s>Literatura 
 Živorad Janković - Muhamed Kadić – život i djelo, Akademija nauka i umjetnosti BiH, Bošnjački institut Fondacija Adila Zulfikarpašića, Sarajevo.</s><s>Alija Bejtić -Ulice i trgovi Sarajeva.</s><s>Sarajevo: Muzej grada Sarajeva 1973. godine
 Nedžad Kurto - Sarajevo 1492-1992, Oko, Sarajevo.
 *
 Emir Kadić - Arhitekt Reuf Kadić i počeci moderne arhitekture u Bosni i Hercegovini.</s><s>Sarajevo, 2010.</s>

<s>Reference</s>

<s>Građevine u Sarajevu
S
Nacionalni spomenici u Sarajevu</s>

