Pera Dobrinović
<s>Petar „Pera“ Dobrinović (Beograd, 11. jun 1853. — Novi Sad, 21. decembar 1923.) je bio glumac i reditelj Srpskog narodnog pozorišta u Novom Sadu i Narodnog pozorišta u Beogradu.</s>

<s>Biografija</s>

<s>Osnovnu i tri razreda gimnazije završio je u Beogradu.</s><s>Devet meseci 1870. pohađao je Glumačku školu Narodnog poziorišta u Beogradu u kojem je od 7. novembra 1870. bio privremeni član.</s><s>Od februara do jula 1872. bio je u putujućem pozorištu L. Popovića, a potom je do 10. juna 1873. ponovo u beogradskom pozorištu.</s><s>Zatim je kraće vreme u družini D. Kolarevića.</s><s>Na poziv A. Hadžića dolazi sa Dimitrijem i Draginjom Ružić u Vršac, gde 25. avgusta 1873. stupa u novosadsko Srpsko narodno pozorište i u njemu ostaje do 1. decembra 1912. kada je penzionisan.</s>

<s>Bio je glumac raskošnog talenta iako nije imao prirodnih predispozicija za uloge scenskih heroja.</s><s>Bio je mali rastom, debeo, okrugao, imao noge kao u deteta.</s><s>Njegove oči su bile krupne i buljave ali divne, radoznale, svetle, svako ih je voleo i bez snebivanja stajao pred njima.</s><s>Glas mu je bio zvonak, nešto pocepan i rezak, umeo je njime u oktavama da žonglira, da šapće i grmi.</s><s>U svim ulogama davao je kako je tačno zapazio Milan Grol - ono što je najveće u glumačkoj veštini.</s><s>Igrao je tragične i komične uloge domaćeg i stranog repertoara među koji su poznate po svom bogatstvu i raznolikosti: Kir Janja (Sterija), Jago (Šekspir, Otelo), Ričard III (Šekspir), Mita Kradić (Tot, Seoska lola), Pantelija (Okrugić - Sremac, Saćurica i Šubara), Štancika (Trifković, Izbiračica) i dr. Prvi je srpski glumac kojem je podignit javni spomenik (u Novom Sadu 1982.).</s>

<s>Literatura 
 Petar Volk: „Pera Dobrinović“, izd.</s><s>Srpsko narodno pozorište Novi Sad, Narodno pozorište Beograd, 2006, 2. izdanje, 352 strane. .</s>

<s>Spoljašnje veze</s>

<s>Muzej pozorišne umetnosti Srbije - Pera Dobrinović</s>

<s>Srpski pozorišni glumci
Biografije, Beograd</s>

