Manastir Duga Moračka
<s>Manastir Duga Moračka pripada Mitropoliji crnogorsko-primorskoj Srpske pravoslavne crkve.</s><s>Nalazi se u Duga (Podgorica), u blizini Podgorice.</s>

<s>Prošlost 
Manastir Duga je posvećen Uspenju Presvete Bogorodice i nalazi se na 17-om kilometru puta od Podgorice ka Kolašinu, u kanjonu na desnoj obali Morače.</s><s>Ktitor manastira je Vukan Nemanja, sin Stefana Nemanje (Sveti Simeon Mirotočivi) i najstariji brat Svetog Save.</s>

<s>Manastir je prvobitno sagrađen na Gospođin polju na ušću male reke u Moraču, na 10 km od sadašnje lokacije.</s><s>Na početku 18. veka 1752 godine, zbog neprestane opasnosti od Turaka da ne bude uništen, četiri plemena: Kuči, Bratonožići, Vasojevići i Piperi, izmeštaju ga na skrovitije mesto – selo Duga, ispod Kaluđerovog brda, koje je puno pećina, u kojem su se u 14. i 15. veku podvizavali monasi isihasti.</s>

<s>Po predanju, bila je kolona ljudi u dužini od 6 km, i s ruke na ruku prenijeli su ga kamen po kamen za jednu noć.</s>

<s>Tri godine kasnije, 1755. godine već ima dokaza da je manastir aktivan : vladika Sava i Vasilije Petrović poklanjaju 20-ak bogoslužbenih knjiga manastiru na Dugi.</s><s>Tu su postojale i četiri kapije, gde je svako pleme ulazilo na svoju kapiju, koje su bile raspoređene simetrično u obliku krsta u odnosu na hram.</s>

<s>Od njih više nema tragova, ali se zna da je manastir bio centar prosvjete i zborno mjesto tim plemenima.</s><s>Ovde se podigao veliki duhovnik 19. veka – arhimandrit Mojsije Zečević, čije je sedište bilo u Đurđevim Stupovima, od 3-15. godine svog života bio je u manastiru Dugi, gdje je i zamonašen.</s><s>Bio je desna ruka Svetom Petru Cetinjskom, i mnogo učinio na utvrđivanju pravoslavlja i spriječio poturčenje svog plemena Vasojevići.</s>

<s>Po blagoslovu mitropolita Ilariona od 1862-1875 godine u manastiru Duga je boravio Marko Miljanov sa porodicom.</s>

<s>Početkom 20. vijeka u manstiru Duga je boravio i Sveti Simeon Dajbabski sa učenikom Platonom.</s><s>Na dar je manastiru uradio ikonu Sv. Nikolaja Čudotvorca i freskopisao u oltaru Majku Božiju „Širu od Nebesa“.</s>

<s>Jedno vrijeme manastir Duga je bio metoh manastira Dajbabe.</s><s>Manastir nikada nije naseljavao brojno monaštvo, ali je uvijek bio aktivan sve do 1942. godine kada je zapustio.</s>

<s>Zaslugom sveštenika Milana Savovića, Božanstvena Liturgija je redovno služena do zemljotresa 1979. godine kada je manastir bio sav u ruševinama.</s>

<s>Manastirska zdanja</s>

<s>Sadašnja crkva je podignuta 1755. godine na mjestu starije građevine od koje su još sačuvani temelji u oltarskom prostoru.</s>

<s>Manastirska crkva se ne razlikuje od drugih seoskih hramova XVIII i XIX vijeka.</s><s>Ima oblik jednobrodne građevine sa polukružnom apsidom i naknadno dozidanim zvonikom na preslicu sa jednim otvorom.</s><s>Manastirska crkva je skromnih dimenzija: duga 9, a široka 5 metara, sa zvonikom na preslicu i freskopisom iz 18. vijeka.</s><s>Zidana je od prvilnih kvadera sa uskim spojnicama.</s><s>Na podužnim zidovima i apsidi nalazi se po jedan lučni prozor.</s>

<s>Portal na zapadnoj fasadi je jednostavan, sa ravnim nadvratnikom iznad kojeg je polukružna niša.</s><s>Sredinu zida krasi kamena rozeta.</s><s>Na crkvu se naslanjao drveni trijem od kojeg su očuvani samo temelji.</s><s>Unutrašnjost hrama je zasvedena poluobličastam svodom, ojačanim sa dva poprečna luka.</s><s>Između pilastera na podužnim zidovima formiraju se prislonjeni lukovi.</s><s>Pod je od kamenih ploča.</s><s>Posebnu zanimljivost crkve predstavlja živopis, nastao u drugoj polovini XVIII vijeka.</s><s>Kako su zidovi prekrečeni, freske su bolje vidljive samo na svodu, gdje se razaznaju scene Velikih praznika, frizovi proroka sa svicima i medaljoni sa anđelima.</s>

<s>Anonimni tvorac ovog ansambla je jedan od zadnjih slikara koji njeguje tehniku fresko-dekoracije.</s>

<s>Manastir danas 
Njegovo Visokopreosveštenstvo Mitropolit Amfilohije 17. oktobra 1996. godine, na praznik Sv.Stefana Štiljanovića, služi u Dugi prvu Liturgiju od 1979. godine i tom prilikom daje blagoslov za obnovu manastira.</s>

<s>Dolaskom mati Jovane Vlastelica iz manastira Ždrebaonika 1997. godine, manastir Uspenja Presvete Bogorodice na Dugi, po prvi put u svojoj istoriji postaje ženski manastir.</s>

<s>Nakon nepunih sedamdeset godina, ova velika svetinja sa pridolazećim sestrama polako obnavlja ovu obitelj.</s><s>Obnova manastira Duge počinje od juna 1997. godine.</s>

<s>Na praznik Sabora Presvete Bogorodice 8. januara 1998, godine mitropolit Amfilohije služio je Svetu arhijerejsku liturgiju a potom osveštao iz temelja obnovljeni i prošireni konak te obitelji nastojanjem monahinja a uz pomoć brojnih priložnika i dobrotvora.</s>

<s>Gornji manastirski konak osvećen je 2002, a 2003. godine dozidana je priprata crkve, iste širine i dužine 3,5 m. Ekonomske zgrade: štala, živinarnik i šljivara, izgrađene su 2002. godine.</s><s>Do tada je urađen niz drugih objekata, s tim što je jedan od njih izgoreo udarom groma 2000. godine.</s><s>Pomoćna gostinska prostorija sa prosfornicom, ostavom i sušarom, kao i prostorije za pčelarstvo i mlekara su izgrađene 2003. godine.</s>

<s>Objekti: sjenik, šupa za drva, kotlarnica su osvećeni 2008. godine.</s><s>Tada je osvećen i novi konak sa podrumima za vino i garaža kao i jedna nastrešnica za razne manastirske potrebe.</s><s>Obnova freskopisa i poda u crkvi završena je 2013. godine.</s><s>Manastirska gostoprimnica osveštana je na manastirsku slavu Uspenja Presvete Bogorodice, 28. avgusta 2014. godine.</s>

<s>Sestrinstvo na čelu sa igumanijom Jovanom Vlastelicom, pored poslova na obnovi koja još uvjek traje, bavi se raznim vrstama rukodelja kao i povrtarstvom i voćarstvom.</s>

<s>Vidi još 
 Spisak manastira Srpske pravoslavne crkve</s>

<s>Izvori</s>

<s>Spoljašnje veze</s>

<s>Duga Moračka
Duga Moračka
Opština Podgorica</s>

