Nikolići (vlastela)
<s>Nikolići su direktni potomci humskog kneza Andrije iz 13. st. (1217 – 1249), koji je pokopan u crkvi sv. Marije u Stonu.</s><s>Arhivske vijesti i natpisi na stećcima u Vranjevu selu svjedoče da su tu sahranjeni.</s>

<s>Nikola, župan, oženjen Katarinom (Katalinom), sestrom bosanskog bana Stjepana II Kotromanića.</s><s>Sahranjena je u nekropoli Vranjevo selo.</s><s>Transkriipcija na stećku u cijelosti glasi: Ovdje počiva gospođa Katalina (Katarina), sa svojim gospodinom županom Nikolom koji je bio u službi Kotromanića tasta i slavnog bana Stjepana.</s><s>Ovaj (kamen) postavi na nju Vladislav (njen sin) i njegov brat Bogiša
 Vladislav, knez, sin Nikole i Katarine, oženjen Stanislavom, kćerkom plemića iz Dalmacije.</s><s>U pisanim izvorima Dubrovačkog arhiva knez Vladislav se spominje 1344. god., zatim 1347. god. i posljednji put 1363. godine.</s><s>Umro je u drugoj polovini 14. st.</s><s>Natpis je uklesao majstor Pomočan.</s><s>Natpis na stećku u nekropoli Vranjevo selo u transkripciji glasi: Ovdje počiva knez Vladislav, sin župana Nikole, nećak bana Stjepana, na svojoj plemenitoj zemlji (baštini).</s><s>Ovo je napisao Pomočan (klesar)
Petar Nikolić, sin Vladislavov, prvi put se spominje 1380. godine, zajedno sa braćom.</s><s>Njihov utjecaj je znatno porastao nakon smrti kralja Tvrtka I, 1391. god.</s><s>Krajem 1392. godine braću Nikoliće i njihovu majku Stanislavu Dubrovčani primaju za svoje građane.</s><s>Sljedeće godine kralj Dabiša prenosi na njih pravo primanja humskog mogoriša (margarisiuma), dohotka koji je Dubrovnik svake godine plaćao gospodarima svog zaleđa.</s><s>Petar je umro između novembra 1396. i juna 1397. godine.</s><s>Sahranjen je u nekropoli u Vranjevu selu, gdje je na jednom stećku nađen natpis, koji u transkripciji glasi: Ovdje počiva knez Petar, sin kneza Vladislava.</s><s>Vukoslav, sin Vladislavov.</s><s>Kralj Ostoja, u nestašici novca, 1399. prodao je Primorje Dubrovčanima.</s><s>Vukoslav Nikolić i Radič Sanković nisu pristali,, ali su ih Dubrovčani udobrovoljili de dobili zemljište ot Kurila  deri prijeko Imotice do sela, koe se imenuje Dlži.</s><s>Tako je župa Žaba podijeljena na humski i dubrovački dio.</s><s>Stradao je u bosansko-dubrovačkom ratu 1403.</s><s>Grgur, sin Vukoslavov.</s><s>Novembra 1403. godine Dubrovčani javljaju Grguru Nikoliću da njegovi ljudi mogu doći u Ston da urede grob njegovog oca Vukoslava (da stave ploču na očev grob).</s><s>To je prva jasna informacija o Grguru Nikoliću koji je poslije oca preuzeo upravljanje porodicom.</s><s>Krajem 1403. godine Grgur je udavao sestru čije ime nije navedeno a zabilježeno je da je u Dubrovniku zbog toga nabavljao poklone i svadbenu opremu.</s><s>Vuk, sin Grgurov.</s><s>Sredinom 15. st, zajedno sa bratom, ubraja se u vlastelu Stjepana Vukčića – Kosače.</s><s>Najvjerovatnije nisu dočekali kraj rata koji je sredinom 15. st. izbio između hercega Stjepana i Dubrovnika.</s><s>Nikolići se ne spominju među hercegovom vlastelom koja je sklapala ugovor o miru sa Dubrovnikom.</s><s>Vukašin, sin Grgurov,
Radoje, sin Vukoslavov,
Miliša, sin Vladislavov.</s><s>Početkom 15. st. braća Nikolići su bili feudalni gospodari župa Žaba i Popovo
Bogiša, Vladislavov brat</s>

<s>Reference</s>

<s>Nikolići</s>

