Stimsonova doktrina
<s>Stimsonova doktrina () je izraz kojim se opisuje stav neke zemlje, odnosno međunarodnopravno načelo prema kojoj se neće priznati nezavisnosti nijedne države stvorene putem agresije.</s><s>Ime je dobila po Henriju Stimsonu, američkom državnom sekretaru (ministru vanjskih poslova) u administraciji predsjednik Herberta Hoovera, odnosno po notama od 7. januara 1932. godine upućenim vladama Japana i Kine nakon japanske invazije i okupacije Mandžurije koja je dotada bila pod nominalnom kineskom vlašću.</s><s>Stimson je u svojoj noti, pozvavši se na Brijan-Kelogov pakt od 1928. godine (kojim su sve države po prvi put pravno odrekle prava na rat i njegovog korišćenja kao sredstva spoljne politike), izjavio da SAD neće priznati promene teritorija izvršenih silom.</s><s>To je dalo povoda Skupštini Društva naroda da 11. marta 1932. godine (nakon što su japanske vlasti proglasile marionetsku državu Mandžukuo) jednoglasno usvoji rezoluciju kojom se osuđuje svaka teritorijalna prmena putem agresije.</s><s>Već idućeg meseca, 3. aprila, 19 američkih republika dalo je izjavu o svom stavu u sukobu između Paragvaja i Bolivije zbog Čaka: da neće priznati nikakvo osvajanje tuđih teritorija, niti usvojiti ma kakvo rešenje u tom smislu, izuzev sporazuma postignutim mirnim sredstvima.</s><s>Decembra 1933. usvojen je isti princip u Konvenciji o pravima i dužnostima država na Sedmoj panameričkoj konferenciji.</s>

<s>Stimsonova doktrina se ponekad navodi kao jedna od preteča, odnosno temelja Povelje Ujedinjenih nacija i jedan od principa današnjeg međunarodnog prava.</s>

<s>1932
Međunarodni odnosi SAD
Historija SAD (1918–1945)</s>

