Momir Korunović
<s>Momir Korunović (Bogava kod Despotovca, 1. januar 1883 — Beograd, 17. april 1969) je bio srpski arhitekta u prvoj polovini 20. veka, ostao je upamćen kao začetnik savremenog srpsko-vizantijskog stila, koji je jedini arhitektonski originalni stil koji je nastao na ovim prostorima.</s>

<s>Biografija 
Završio je studije u Beogradu 1906. godine usavršavao se u Pragu, Rimu i Parizu.</s>

<s>Tokom školske 1910/11. godine kao vanredni student završio specijalizaciju na Češkom tehničkom univerzitetu u Pragu.</s><s>Bio je tada pitomac Ministarstva prosvete i crkvenih dela Kraljevine Srbije.</s><s>Kada je kasnije postao inspektor Arhitektonskog odeljenja Ministarstva građevina Kraljevine Srba, Hrvata i Slovenaca još jednom boravio u Pragu - na studijskom putovanja 1921. godine.</s>

<s>Korunović je uz rad u državnoj službi, bio i istaknuti član panslavenske organizacije Sokola i starešina beogradskog Sokolskog društva „Matica" a autor je 30-tak sokolskih domova u Srbiji, pa i najpoznatijeg - Sokolskog doma Beogradu 1 (danas "Stari DIF").</s><s>Projektovao je i drveni stadion (“sokolsko sletište“) za svesokolski sleta 1931. godine u Beogradu (nalazio se na mestu današnjeg Mašinskog fakulteta, uklonjen je nakon održavanja sleta).</s>

<s>Isprojektovao je i 20 crkava širom zemlje, kao i monumentalne spomen-kosturnice na Zebrnjaku i Mačkovom kamenu.</s><s>Njegova najpoznatija dela su Sokolski dom u Beogradu (Stari DIF), Palata Ministarstva pošta (1930) u Beogradu (nalazi se između ulica Kosovske i Majke Jevrosima, u kojoj je kasnije bila Uprava zajednice telefonije, telegrafije i pošta a danas Muzej PTT) i Palata Pošte br. 2 (1927) kod železničke stanice za koju mnogi kritičari tvrde da je to njegovo najbolje ostvarenje, ova palata je teško stradala tokom bombardovanja u Drugom svetskom ratu, ali nakon rata nije obnovljena po originalnom rešenju jer je fasada na njoj navodno za nove vlasti u državi bila u preskupom buržoaskom stilu.</s><s>Ovom stilu izgradnje pripadala je i zgrada Maršalata Kraljevskog dvora koji je srušen 1957. godine, po nalogu arhitekata Dragiše Brašovana i Nikole Dobrovića.</s><s>Korunović je gradio sokolske domove i vežbaonice u Beogradu, Bijeljini, Kumanovu, Jajcu, Loznici, Obrenovcu, Travniku, Prokuplju.</s><s>Korunović je pored sokolskih domova gradio veliki broj crkava u: Prilepu, Krupnju, Celju, Ljubljani, Mariboru (srušena 1941), na Visu 1933, (srušena 1970), zatim crkvu-pirg Svetog Jovana Vladimira u manastiru Svetog Nauma u Ohridu, kao i u Beogradu, crkvu Svete Petke na Kalemegdanu 1937, Pokrova Presvete Bogorodice 1932.</s><s>Korunović je uradio spomen-obeležje na Zebrnjaku kod Kumanova koje je otvoreno 1937. godine, posvećeno kumanovskoj bici iz 1912.</s><s>Ovu kosturnicu-mauzolej obelisk-svetionik visok 48,5 metara srušile su bugarske okupatorske trupe 1942.</s><s>Tokom okupacije Kraljevine Jugoslavije nije radio.</s><s>Nakon oslobođenja u novoj državi penzionerske dane je provodio u svojoj kući na Vračaru gde je mahom pravio arhitektonske projekte.</s>

<s>Preminuo je 17. aprila 1969. godine u Beogradu.</s><s>Sahranjen je u selu Bogavi.</s>

<s>Galerija</s>

<s>Vidi još 
 Drveni stadion u Beogradu
 Kuća arhitekte Momira Korunovića</s>

<s>Reference</s>

<s>Literatura</s>

<s>Spoljašnje veze</s>

<s>Alfirević, Đorđe.</s><s>Ekspresionizam u srpskoj arhitekturi.</s><s>Beograd: Orionart, 2016.</s><s>Momir Korunović - SPC opština Celje 
 Opština Ljubovija Spomen-kosturnica Mačkov kamen
 Sokolsko društvo Beograd 
 Prva meteorološka stanica u Srbiji
 Kuća Momira Korunovića
 Smetale im crkve i sokolski domovi („Večernje novosti“, 22. jun 2014)
 Miloš Ković: Arhitekta naše tradicije, pristupljeno 11. septembra 2016.</s>

<s>Srpski arhitekti
Srpski nacionalni stil
Biografije, Jagodina</s>

