Rimska Republika (1849)
<s>Rimska Republika bila je kratkotrajna država u Centralnoj Italiji na teritoriju Papinske Države koja je egzistirala samo pet mjeseci 1849. godine.</s>

<s>Historija 
Papinska Država je krajem 1840-ih bila ozloglašena zbog korupcije, zaostale ekonomije, ogromne visoko ispolitizirane policije i političkog aparata otvorenog samo za pripadnike katoličkog klera.</s><s>Kako su u to vrijeme liberalne ideje preplavile Evropu, postala je srednjovjekovni anakronizam.</s>

<s>Događaji koji su doveli do njenog sloma počeli su 15. novembra 1848. kad je ubijen Pellegrino Rossi, bliski prijatelj pape Pija IX i ministar pravde u njegovoj vladi.</s><s>Sljedećeg dana izbile su velike demonstracije, u kojima su demostranti tražili demokratsku vladu, socijalne reforme i objavu rata Austrijskom Carstvu kako bi se oslobodile sve zemlje koje su kulturološki i etnički talijanske.</s>

<s>Papa Pio IX je pobjegao iz Rima u noći 24. novembra, prerušen u običnog svećenika, u 120 km udaljenu Gaetu u Kraljevini dviju Sicilija.</s><s>Odatle je prijetio da će ustanike ekskomunicirati, ali se oni na to nisu obazirali već su nastavili sa održavanjem slobodnih izbora za novu ustavotvornu skupštinu.</s><s>Jedan od ustanika bio je bivši svećenik Abbe Arduini, koji je na političkom sastanku izjavio da je svjetovna vlast pape historijska laž, politički neprovediva stvar, a vjerski nemoralna.</s><s>To je bio poziv na razdvajanje crkve i države na mjestu u kojem je vijekovima to značilo jedno te isto.</s>

<s>Sedmicu kasnije novoizabrana skupština službeno je proglasila teritorij pod njenom jurisdikcijom novom Rimskom Republikom.</s><s>Po uzoru na antički Rim, oni su također za svoje rukovodstvo odabrali davno zaboravljeni trijumvirat.</s><s>U njemu je glavnu riječ imao Giuseppe Mazzini koji se vratio u Italiju 1849. i nakon kratkog boravka u Toskani došao u Rim, nakon što su revolucionari istjerali papu i proglasili republiku.</s><s>To se poklapalo sa njegovim mladalačkim idejama da nakon imperijalnog i papinskog Rima, mora doći do trećeg narodnog Rima.</s><s>Dočekan je kao veliki patriot pa je izabran za trijumvira Republike.</s>

<s>Trijumvirat je odmah objavio da se papa može vratiti, ali samo kao poglavar Katoličke crkve i ništa više.</s><s>Također je smanjio poreze, ukinuo smrtnu kaznu, objavio slobodu štampe i započeo reformu zatvorskog sistema koji je trebao postati humaniji.</s><s>S druge strane, taj isti trijumvirat počeo je štampati puno papirnog novca kako bi mogao platiti povećane troškove za javne radove i programe nezaposlenosti.</s>

<s>Papa Pio IX je iz svog novog sjedišta Gaete gotovo svakodnevno sijao otrovne strelice na Republiku i potajno radio na tom da je slomi.</s><s>Uz pomoć prijatelja uspio je nagovoriti predsjednika Druge Francuske Republike (budućeg cara) Napoleona III da pošalje vojsku u Italiju, istjera ustanike i restaurira Papinsku Državu.</s><s>Iako je na čelu odbrane bio dokazani patriot Giuseppe Garibaldi, to nije bilo dovoljno da spriječi Francuze da zauzmu Rim 3. jula 1849. godine.</s>

<s>Papa Pio IX vratio se u Rim tek nakon devet mjeseci, što je republika propala, a grad okupirali Francuzi.</s><s>Pontifikat pape Pija IX koji je započeo 1846. na taj način se toliko odužio da je postao najduži u historiji papinstva, naime trajao je više od 31 godinu do njegove smrti 1878. godine.</s><s>Rimska Republika, koju su njegovi saveznici slomili, bila je samo treptaj u njegovom dugom pontifikatu.</s>

<s>Izvori</s>

<s>Vanjske veze</s>

<s>The Roman Republic of 1849: Lessons from a Five-Month Country</s>

<s>Republika 1849
Historija Italije po periodima
Kratkotrajne države
Novovjekovne države
Bivše države u Evropi</s>

