Gjergj Fishta
<s>Gjergj Fishta (, 23. oktobar 1871 – 30. decembar 1940) bio je albanski franjevački fratar, pjesnik, odgojitelj, političar, sudionik Albanskog narodnog preporoda, prevoditelj i književnik.</s><s>Smatra se jednim od najutjecajnijih albanskih pisaca 20. stoljeća zbog svog epskog remek-djela Lutnja po visokom gorju (), kao i zbog toga što je uređivao dva najautoritativnija časopisa nakon neovisnosti Albanije, Posta e Shypniës i Hylli i Dritës ().</s>

<s>Fishta je presdjedavao komisijom Manastirskog kongresa gdje je donijeta odluka o albanskom pismu.</s><s>Bio je dio albanskog izaslanstva na Versajskoj konferenciji, 1919. godine.</s><s>Godine 1921. bio je član i postao zamjenik predsjedatelja albanskog parlamenta, a tijekom 1920ih i 1930-ih bio je među najutjecajnijim kulturnim i književnim ličnostima u Albaniji.</s><s>Nakon dolaska komunističkog režima na vlast, njegov je književni opus povučen iz optjecaja sve do pada komunizma, budući da se smatralo kako je Fishta pripadao "reakcionarno" nastrojenim piscima i publicistima u razdoblju nakon proglašenja albanske neovisnosti.</s>

<s>Život
Gjergj Fishta rođen je u mjestu Fišti, u oblasti Zadrimi, koja je tada bila dio Osmanskog Carstva, u obitelji Ndoka i Prenda Kaçi.</s><s>Na krštenju je dobio ime Zef i bio je najmlađi od troje braće i jedne sestre.</s><s>Župnik Trošana, župe u koju je bila uključena i Fišta, Marian Pizzokini iz Palmanove, zamolio je roditelje da ga odgoje za fratra.</s><s>Na račun župljana, Zef je išao u franjevačku školu u Skadru sve do 1880. godine, kada je započeo s radom Troshanov kolegij.</s><s>Studirao je filozofiju i katoličku teologiju u Bosni (seminari u Kraljevoj Sutjesci, franjevački samostan u Livnu, franjevački samostan u Kreševu), među bosanskim Hrvatima.</s><s>Godine 1902. postaje predstojnik franjevačkog kolegija u Skadru.</s>

<s>Tumačio je albansko nacionalno pitanje na konferenciji u Parizu 1919. godine.</s><s>Od početka aprila 1919. do 1920. bio je tajnik albanskog izaslanstva na Pariškoj mirovnoj konferenciji.</s><s>Krajem 1920. godine Skadar ga je izabrao u parlament, a 1921. postao je potpredsjednik albanskog parlamenta.</s><s>Godine 1924.</s><s>Fishta je podržao Fana Nolija u pokušaju da se uspostavi demokratsko uređenje u Albaniji.</s><s>Nakon uspostave Zoguova režima, Fishta je spremno otišao u progonstvo u Italiju 1925/26. godine, prije nego što je nastavio svoj položaj učitelja i književnika u Skadru, gdje je umro 1940. godine.</s>

<s>Književna djela</s>

<s>Fishta je kao učenik u samostanima u Austro-Ugarskoj bio pod utjecajem hrvatske franjevačke braće, kada je napisao svoje glavno djelo Lutnja po visokom gorju (), pod utjecajem nacionalne epike hrvatske i srpske književnosti, prema Robertu Elsieu.</s><s>Djelo je posvećeno zapovjedniku Ali-paši Gusinjskom i predstavlja epsku pjesmu koja se sastoji od 30 pjevanja usredotočenih na događaje oko Prizrenske lige, koja je postala simbol Albanskog narodnog preporoda.</s>

<s>Godine 1899.</s><s>Fishta je u Skadru, zajedno s Prengom Doçijem i Ndreom Mjedom, osnovao književno Društvo za jedinstvo albanskog jezika (), obično poznato kao Društvo jedinstva () ili jednostavno Unija (), koje se bavilo izdavanjem knjiga na albanskom jeziku.</s><s>U poznom osmanskom razdoblju Fishtine publikacije uključivale su narodne pjesme i niz drugih pjesama, koje su se poput ostalih albanskih publikacija tog vremena često morale objavljivati ​​u inozemstvu i krijumčariti u Carstvo kako bi se izbjegla cenzura.</s>

<s>Godine 1907.</s><s>Fishta je napisao satirično djelo Ose Parnasa (), koje je kritiziralo Albance onog vremena, koji su pojedinačne interese stavljali ispred nacionalnih te intelektualce koji se nisu posvećivali proučavanju albanskog jezika već su prema njemu pokazivali prezir.</s><s>Kao predstavnik Društva za jedinstvo albanskog jezika, Fishta je sudjelovao i na Manastirskom kongresu održanom 1908. u današnjoj Bitoli i Sjevernoj Makedoniji i bio izabran za predsjednika odbora.</s><s>Sudionici kongresa prihvatili su Fishtin prijedlog za latinsku "baškimsku" abecedu, a mnogi su njezini elementi spojeni u "istanbulsku" abecedu, što je rezultiralo standardnom albanskom abecedom.</s><s>Godine 1916.</s><s>Fishta je bio među osnivačima Albanske književne komisije, gdje se neuspješno zalagao za to da se skadardski poddijalekt uzme za standardni književni albanski jezik.</s>

<s>Svojim učiteljskim radom i književnim djelima Fishta je izvršio velik utjecaj na razvoj pisanog oblika svog maternjeg gegijskog dijalekta albanskog jezika.</s><s>Fishta je radio i kao prevoditelj (Molièrea, Manzonija, Homera i drugih).</s>

<s>Kritika
Robert Elsie sugerira da je Fishta u Lutnji po visokom gorju () borbu protiv Osmanlija zamijenio borbom protiv Slavena, nakon nedavnih masakra i protjerivanja Albanaca od strane njihovih slavenskih susjeda.</s><s>Nakon Drugog svjetskog rata vlasti u Jugoslaviji i albanska historiografija pod nadzorom komunističkog režima u Tirani (pod utjecajem jugoslavenskih komunista) uvrštavale su Fishtina djela u antislavensku propagandu.</s>

<s>Prema Arshiju Pipi, Fishtina satirična djela modulirana su prema bejtadžijskoj tradiciji u Skadru, koju je uzdigao na književnu razinu.</s>

<s>Nasljeđe</s>

<s>Nagrade
Austrougarske vlasti dodijelile su mu Orden Franje Josipa, a Sveta Stolica 1925. godine Medalju za zasluge ().</s><s>Grčka mu je 1931. dodijelila orden Reda feniksa, a nakon talijanske invazije na Albaniju Fishta je postao član Kraljevske akademije Italije.</s>

<s>Historijsko
U sovjetskoj historiografiji Fishta je nazivan "bivšim agentom austrougarskog imperijalizma" koji je istupao protiv slavenskih naroda i panslavizma, jer su se oni protivili "grabežljivim planovima austrougarskog imperijalizma u Albaniji", i koji je imao ulogu u pripremama katoličkog svećenstva "za talijansku agresiju na Albaniju ".</s>

<s>Bibliografija</s>

<s>Lahuta e malcís (), epska pjesma (Zadar, 1902)
 Anxat e Parnasit (), satira (Sarajevo,  1907)
 Pika voese, kasnije ponovno izdano pod naslovom Vallja e Parrizit () (Zadar, 1909)
 Shqiptari i qytetnuem (), melodrama (1911)
 Vëllaznia apo Shën Françesku i Assisi-t () (1912)
 Juda Makabe (), tragedija (1914)
 Gomari i Babatasit (), satira (Skadar, 1923)
 Mrizi i zanave () (Skadar, 1924)
 Lahuta e malcís (), 2. izd. (Skadar, 1937).</s>

<s>Reference</s>

<s>Literatura</s>

<s>Vanjske veze
 Biografija Gjergja Fishte</s>

<s>Albanski pisci
Albanski katolički svećenici</s>

