Makoto Saitō
<s>Vikont  bio je japanski mornarički oficir i političar, koji je od 1932. do 1934. godine služio kao premijer Japana.</s>

<s>Rođen je u samurajskoj porodici, a karijeru je započeo nakon što je godine 1882. kao 3. u klasi završio Mornaričku akademiju i dobio čin potporučnika Japanske carske mornarice.</s><s>Potom je neko vrijeme služio kao mornarički ataše u SAD, a 1893. kao prvi časnik na krstarici Izumi i bojnom brodu Fuji.</s><s>Sljedeće je godine, za vrijeme Prvog japansko-kineskog rata, zapovijedao krstaricama Akitsushima i Itsukushima.</s><s>Slijedilo je brzo napredovanje, te je 1898. imenovan zamjenikom ministra mornarice, a od 1906. do 1914. je služio kao ministar mornarice.</s><s>Sa tog je mjesta bio prisiljen odstupiti zbog povezanosti sa Siemensovim skandalom.</s>

<s>Saito je godine 1919. imenovan generalnim guvernerom Koreje, i to upravo u vrijeme kada je eskalirao Pokret 1. marta, dotada najradikalniji izraz korejskog pokreta za nezavisnost.</s><s>Saito, koji je preživio pokušaj atentata od strane radikalnih korejskih nacionalista, je na tom mjestu ostao do 1927. godine.</s><s>Njegov je mandat obilježilo nastojanje da se lokalno stanovništvo pridobije ustupcima na polju kulturne politike i ograničenom slobodom štampe.</s><s>Saito je nakon kraće pauze guvernerom ponovno bio od 1929. do 1931. godine.</s>

<s>Saito je premijerom postao nakon što je njegov prethodnik Inukai Tsuyoshi 15. maja 1932. godine ubijen od strane ultranacionalističkih mornaričkih oficira.</s><s>Njegovom imenovanju je pomogao Kinmochi Saionji, ugledni stari državnik koji je cara Hirohita uvjerio da jedino ugledni mornarički oficir na čelu vlade može koliko-toliko zadovoljiti radikjale u oružanim snagama, odnosno spriječiti pučeve ili vojnu diktaturu.</s><s>Ministrom rata je, međutim, ostao general Sadao Araki, pripadnik radikalne nacionalističke frakcije Kodoha te nastavio ekspanzionističku i militantnu politiku prema Kini, a čemu se Saito nije htio ili mogao suprotstaviti.</s><s>U njegovom mandatu, koji je bio najduži premijerski mandat u međuratnom periodu, Japan je službeno priznao marionetsku državu Mandžukuo i izašao iz Lige naroda.</s><s>Godine 1934. je, pak, izbio tzv. Teijinski skandal, kada su članovi Saitove vlade bili navodno povezani sa financijskim malverzacijama.</s><s>Saito je zbog togao bio prisiljen podnijeti ostavku i prepustiti mjesto premijera Keisukeu Okadi.</s>

<s>Usprkos formalnog izlaska iz vlade, Saito je zadržao odrđeni uticaj te dobio prestižno mjesto čuvara Tajnog pečata.</s><s>Za vrijeme neuspjelog neuspjelog puča su ga radikalni pučistički oficiri ubili zajedno sa bivšim premijerom Korekiyom Takahashijem.</s>

<s>Vanjske veze
 Republic of Korea</s>

<s>Japanski vojskovođe
Japanski političari
Premijeri Japana</s>

