Mutimir
<s>Mutimir je najstariji sin kneza Vlastimira iz dinastije Vlastimirovića koji je vladao Srbijom od 862-891. godine.</s>

<s>Poslije očeve smrti, vladala su Raškom tri njegova sina Mutimir, Strojimir i Gojnik, razdijelivši među sobom očevu zemlju.</s><s>Bugarski vladar Boris, vjerujući da Bugari sad neće naići na raniji otpor, krenu na Srbiju svoju vojsku, ali su Srbi i ovog puta pobijedili.</s><s>Ne samo što potukoše Bugare, nego i zarobiše Borisova sina Vladimira i dvanaest bugarskih boljara.</s><s>Poslije sklopljenog mira, bojeći se za sebe, Boris je zamolio sigurnu pratnju do granice i dobio je u licu dvojice sinova Mutimirovih, Brana i Stevana.</s><s>Oni ga,  "ispratiše zdrava čitava do granica sve do Rasa" .</s><s>Tu, kod Rasa, tj. kod današnjeg Novog Pazara, bila je sredinom IX vijeka granica srpske države.</s><s>Izmjenjeni su darovi pa se ovaj pohod Bugara završio primirjem.</s>

<s>Ubrzo dolazi do međusobnih sukoba trojice braće.</s><s>Mutimir šalje oba brata u Bugarsku, a Gojnikovog sina Petra ostavlja kod sebe kao taoca i nastavlja sam vladati.</s><s>Ubrzo je Petar pobjegao u Hrvatsku.</s>

<s>Pokrštavanje Srba 
Mutimirova vladavina je značajna zbog hristijanizacije Srba.</s>

<s>Slavenske kolonije u blizini većih grčkih mjesta (Solun), ili one udaljene od saplemeničkih naselja, primale su hrišćanstvo po prirodnom procesu asimilacije.</s><s>Da je hrišćanska misija među tim Slavenima imala uspeha vidi se najbolje po tom, što je iz slavenskih redova izišao carigradski patrijarh Nikita (766.-780. god.).</s><s>Među tim Slavenima stvoreni su prvi osnovi za hristijanizaciju ostalih saplemenika; tu se izradila slavenska crkvena terminologija na slavenskom jeziku.</s><s>Slavenski apostoli iz Soluna, Ćirilo i Metodije, spremili su slavenske liturgije i propovjedi.</s><s>Bez tih prethodnih radova njihovo bi djelo bilo jedva moguće.</s>

<s>U to vrijeme nije bilo pismenosti kod Slavena (nego su se pomagali rabošima, pomoću crta i rezova), ili su koristili latinsko i grčko pismo, podjednako nepogodna da izraze mnoge osobenosti slovenske fonetike.</s><s>Ćirilo s toga podešava za Slavene novu azbuku.</s><s>On uzima grčko kurzivno pismo s nekoliko znakova iz njemu dobro poznatih istočnjačkih alfabeta, i stvara novo slavensko pismo - glagoljicu.</s><s>Jezik u Ćirilovim prevodima je slavenski južnomakedonski dijalekat.</s>

<s>Kod Srba je hrišćanski uticaj, zbog udaljenost Rima i Carigrada, u to vrijeme bio najslabiji.</s><s>Vizantiska kultura jedva je prelazila granice Šar-planine i Kosova; sa sjevera Franci nisu prekoračivali Savu i Dunav.</s><s>Do Srba je hrišćanstvo moglo doći samo preko Bugarske i Jadranskog primorja.</s>

<s>Oko 878. god. vizantijski car Vasilije I Makedonac vraća ponovo pod vizantijsku vlast skoro cijelu Dalmaciju, a dobrim dijelom i pod vlast carigradske crkve.</s><s>To, istina, ne traje dugo, ali je značajno za veliki zamah i države i crkve..</s><s>Uslijedio je period snažne misionarske djelatnosti Carigrada.</s><s>Vizantijska crkva, oslobođena duge borbe protiv ikonoboraca, usmjerila je svoje snage krštavanju Slavena.</s><s>Za vrijeme kneza Mutimira, razvijena je živa misionarska delatnost, i u Srbiji se pominju prve eparhije.</s><s>Mutimir se držao istočne crkve, iako ga je papa Ivan VIII pozvao, da se, po tradiciji prethodnika, vrati panonskoj dijecezi, koja je u Metodiju dobila prvog episkopa slavenskog liturgijskog jezika.</s>

<s>Literatura 
 Georgije Ostrogorski, Prosveta Beograd, 1996 -Istorija Vizantije
 Vladimir Ćorović, Beograd, novembar 2001 - Istorija srpskog naroda
 Konstantin Porfirogenit,  -O upravljanju Carstvom, (glava 32.)
 Stanoje Stanojević, „Istorija srpskoga naroda“ (treće izdanje, reprint izdanja iz 1926), Beograd, 1989.</s><s>Božidar Ferjančić, „Vizantijski izvori za istoriju naroda Jugoslavije II“ (fototipsko izdanje originala iz 1959), Beograd, 2007.</s><s>Andrija Veselinović Radoš Ljušić, „Srpske dinastije“ , Novi Sad, 2001.</s><s>Tibor Živković, „Portreti srpskih vladara (IX-XII)“ , Beograd, 2006.</s>

<s>Reference</s>

<s>Vanjske veze 
Vlastimirovići</s>

<s>Vlastimirovići
Srpski vladari</s>

