Arslantepe
<s>Arslantepe Mound je arheološki lokalitet 12 km jugozapadno od jezera brane Karakaya na Eufratu i 7 km od grada Malatye, u planinskom području Taurus, Turska.</s><s>Na tom mjestu se nalazio stari grad Melid.</s>

<s>Iskopavanja na ovoom području započeo je 1932. godine francuski tim na čelu s Louisom Delaporteom sa ciljem pronaći glavni grad jednog od kraljevstava uspostavljenih u regiji nakon raspada Hetitskog carstva.</s><s>Nova istraživanja nastavili su arheolozi sa Sveučilišta Sapienza u Rimu 1961. god. a traju i u XXI vijeku pod vodstvom Marčele Frangipane.</s>

<s>Bakarno doba 
Najstariji stanovnici na ovom mjestu su iz bakarnog doba (eneolit).</s><s>Podigli su gradinsko naselje veličine od 200 x 120 metara na brežuljku visine od 30  m, datirano oko 5.000 godina p.n.e. Unutar naselja je otkrivena velika zgrada od cigle sa zidnim ukrasima.</s><s>Funkcija zgrade nije razjašnjena.</s><s>Sjeveroistočno od Melida, na udaljenosti 24 km. i 40 km od rijeke Eufrat je lokacija Değirmentepe, poznata kao lokacija najranijih sigurnih dokaza topljenja bakra.</s>

<s>Bronzano doba 
Rano bronzano doba, tj. „period Uruka”, je svjedočilo razvoju naselja u grad s velikim hramskim (3.600-3.500 godina prije Krista) i dvorskim (3.300-3.000 godina prije Krista) kompleksom.</s><s>Tokom tog perioda vodni resursi su bili u izobilju, a područje je bilo izvan poplavne ravnice Eufrata.</s><s>Naseljem, koje je imalo vrlo pogodno zemljište za poljoprivredu, upravljala je lokalna vladajuća klasa koja je imala političku, ekonomsku i vjersku moć.</s><s>Kao takav, Arslantepe je bio prvi grad-država u Anadoliji.</s>

<s>Prvi mačevi 
Prvi poznati poznati mačevi bilo gdje u svijetu u ranom bronzanom dobu (oko 33. do 31. vijeka) u Arslantepeu zasnovani su na nalazima Marčele Frangipane sa Rimskog univerziteta.</s><s>Pronađeno je skrovište sa devet mačeva i bodeža; napravljeni su od legure arsena i bakra.</s><s>Među njima, tri mača su bila lijepo ukrašena srebrom.</s><s>Ovo oružje ima ukupnu dužinu od 45 do 60 cm što sugerira da se opisuju kao kratki mačevi ili dugi bodeži.</s>

<s>Grobnica, koja se nalazi u blizini palače i datira oko 2.900 godine p.n.e, smatra se kraljevskom grobnicom.</s><s>U grobnici su pronađeni vrijedni darovi ukopa, a na kamenom poklopcu koji je zatvarao grobnicu pronađena su četiri mlada žrtvovana ljudska tijela.</s><s>Ovaj period se završo velikim požarima nakon kojih su u naselju postali dominantni istočnoanadolsko-transkavkaski kulturni uticaji.</s><s>Pretpostavlja se kako su grad naselili ljudi različitih polunomadskih kultura, o čemu svjedoči keramika i raspored novog naselja.</s>

<s>Između 2.700 i 2.500 godine p.n.e, grad je razvio jedinstvenu kulturnu strukturu, tzv. Išuva kultura, odvajajući se od asirsko-mezopotamijske kulture.</s>

<s>Željezno doba 
Od 2. milenijuma p.n.e grad je došao pod uticaj rastućeg Hetitskog carstva.</s><s>Hetitski kralj Šupilulijuum I. (vladao od 1344. do 1322. pr.</s><s>Kr.) je koristio grad kao bazu za napad i osvjajanje kraljevstva Mitani na jugu.</s><s>Kammanu, jedno od kasnih hetitskih kraljevstava uspostavljenih nakon raspada Hetitskog carstva, proglasilo je ovaj grad prijestolnicom.</s><s>Tada se ime grada u asirskim dokumentima spominje kao Melid, a Kraljevstvo Kammanu i kao Kraljevstvo Melid.</s><s>Izgrađena je palata i podignute monumentalne kamene skulpture lavova i vladara.</s>

<s>Asirski kralj Tiglat-Pileserom I (1115–1077 p.n.e.) prisilio je kraljevstvo Melida da plaća danak Asiriji, a asirski kralj Sargon II (722–705 pne) opljačkao je grad 712. p.n.e. U isto vrijeme, Kimerijci i Skiti su napali Anadoliju i grad je propao.</s>

<s>Svjetska baština 
Arslantepe Mound je 2021. godine uvršten na listu UNESCO-ove svjetske baštine.</s>

<s>Izvori</s>

<s>Svjetska baština u Turskoj
Arheološka nalazišta u Turskoj</s>

