Zlatarstvo
<s>Zlatarstvo je vrlo stari i vrlo raširen zanat i dio primijenjene umjetnosti, koji se bavi obradom plemenitih metala (zlato, srebro, platina) uz nešto drugih metala u
dekorativne, kultne i utilitarne svrhe, često u kombinaciji sa draguljima, biserima, emajlom i drugim materijalima.</s>

<s>Karakteristike</s>

<s>Sve do 19. vijeka zlatari su te predmete obrađivali uglavnom ručno  kovanjem (na hladno i toplo), ljevanjem, iskucavanjem i cizeliranjem (toreutika).</s><s>Tad su uvedene nove tehnike obrade uz pomoć mašina; valjanje, štampanje, giloširanje, elektroplatiranje....</s>

<s>Jedino se platina upotrebljava u čistom stanju, za razliku od tog se zlato i srebro moraju legirati sa drugim metalima (najčešće) sa bakrom i cinkom.</s>

<s>Historija</s>

<s>Najstariji kovani zlatni kovani nakit pronađen je po neolitskim nekropolama (sredina 3. milenija pne.).</s><s>Za brončanog doba se počeo ljevati, a oko 1. milenija pne. u Mezopotamiji već je bila poznata tehnika granulacije.</s><s>Zlatarstvo je u Egiptu već bilo dobro razvijeno (sarkofag i pozlaćena posmrtna maska[[ faraona Tutankhamona), a isto tako i po Mezopotamiji (nakit, jahačka oprema, amajlije, muzički instrumenti), a vrhunac je imalo za Kretsko-Mikenske kulture, Klasične Grčke i Helenizma (nakit i stolno posuđe, sitna figuralna i geometrijska plastika i hrizelefantinske figurice.</s>

<s>Etrursko zlatarstvo bilo je na vrhuncu između 7 i 6. vijek pne., keltsko od 8 do 2. vijek pne. a i skitsko između 6 i 3. vijek pne..</s><s>I Rimljani su imali dobro razvijeno zlatarstvo, naročito za Carstva, kad je izrađivan raskošni nakit, dekoriran reljefima sa mitološkim motivima.</s><s>Krajem antike pojavio se prvi nakit sa skromnim kršćanskim motovima, a nakon toga sa prizorima iz Starog i Novoga zavjeta.</s><s>U Bizantu su se od zlata pravili raskošni liturgijski predmeti, slični nešto skromniji pravili su se i po Evropi u stilu merovinške i karolinške umjetnosti.</s><s>Tokom 11 i 12. vijeka na glasu su bili pariški zlatari, a za 15 firentinski.</s>

<s>Za renesansne su brojni umjetnici izrađivali zlatarske predmete; Benvenuto Cellini, Andrea del Verrocchio, Rafael, Giulio Romano, [[Wenzel Jamnitzer) ili su zlatarima crtali skice kao; Hans Holbein Mlađi i Albrecht Dürer.</s><s>Upravo se iz tih razloga se tokom 15. vijeka u Njemačkoj razvio bakrorez.</s>

<s>Španjolska i Portugal bili su lideri u zlatarstvu za baroka, kad se u njihove kraljevske trezore slila silna količina zlata opljačkanog po Centralnoj i Južnoj Americi.</s><s>Za rokokoa prevladavala je minuciozna izrada sitnih dekorativnih i utilitarnih predmeta, a za klasicizma i ampira oslanjalo se na antičke uzore.</s><s>Tokom druge polovice 19. vijeka prevladao je sterilni eklekticizam, ali se tad pojavio pokret Arts and Crafts, koji je podigao kvalitetu zlatarstva, povratkom na jednostavnije forme.</s><s>Za secesije je zlatarstvo ponovno postalo vrlo cjenjeno znanje, a vodeći motivi su svijeće i insekti.</s><s>Vodeći zlatari tog vremena su René Lalique u Francuskoj, Louis Comfort Tiffany iz New Yorka u Sjedinjenim Američkim Državama, u Austro-Ugarskoj Beču Koloman Moser i Josef Hoffmann u 
Danskoj Georg Jensen ta u Britaniji radionica Liberty & Co.</s><s>U Rusiji se proslavio Fabergé serijom uskršnjih jaja.</s>

<s>Zlatarstvo je bilo razvijeno i po Aziji; Kina, Indija, Koreja, Japan (zlatni Buda iz Nare, 8. vijek), i po Centralnoj i Južnoj Americi i Africi (kultne maske).</s>

<s>Izvori</s>

<s>Vanjske veze</s>

<s>Zlatarstvo</s>

<s>Zanati
Nakit</s>

