Kraljevina Italija (Sveto Rimsko Carstvo)
<s>Kraljevina Italija (; ) je bilo jedno od konstitutivnih kraljevina Svetog rimskog carstva, uz kraljevine Nemačku, Bohemiju i Burgundiju.</s><s>Obuhvatalo je severnu i centralnu Italiju, ali ne i Mletačku republiku.</s><s>Njena prva prestonica je bila Pavia sve do 11. veka.</s>

<s>Karlo Veliki, franački kralj, je 773. prešao Alpe da napadne Langobardsko kraljevstvo, koje je obuhvatalo celu Italiju osim Vojvodstva Rim i nekih vizantijskih poseda na jugu.</s><s>Langobarsko kraljevstvo je, palo juna 774. i Franci su postali gospodari severne Italije.</s><s>Južni krajevi su ostali pod Langobardima kao Vojvodstvo Benevento.</s><s>Karlo Veliki je uzeo titulu "Kralj Langobarda" i 800. godine je u Rimu krunisan za "cara Rimljana".</s><s>Karolinzi su nastavili da vladaju Italijom sve do zbacivanja Karla Debelog 887, posle čega su još jednom na kratko povratili presto od 894–896.</s><s>Sve do 961, za vlast nad Italijom su se stalno borilo nekoliko aristokratskih porodica iz i izvan kraljevstva.</s>

<s>Kralj Oton, već oženjen Adelaidom, udovicom prethodnog kralja Italije, je 961. napao kraljevstvo i krunisao se u Paviji 25. decembra.</s><s>Nastavio je pohod na Rim, gde se krunisao za cara 7. februara 962.</s><s>Unija kruna Italije i Nemačke sa takozvanom titulom "cara Rimljana" se pokazala stabilnom.</s><s>Ovoj unije pre 1032. pridodata Burgundija, i do 12. veka u upotrebu je ušao izraz "Sveto rimsko carstvo" da se opiše.</s><s>Od 961. pa nadalje, car Rimljana je obično bio kralj Italije i Nemačke, iako su carevi nekada imenovali svoje naslednike da vladaju u Italiji, a povremeno su italijanski biskupi i plemići izabrali kralja po svojoj volji nasuprot onome u Nemačkoj.</s><s>Nepostojanje italijanskog monarha je dovelo do brzog nestanka centralne vlasti u razvijenom srednjem veku, ali ideja da je Italija bila kraljevstvo u okviru carstva je opstala i carevi su često pokušavali da nametnu svoju volju na italijanske gradove-države. zbog toga su ratovi gvelfa i gibelina, anticarističke i carističke stranke bili odlika italijanske politike u periodu od 12. do 14. veka.</s><s>Lombardski savez je bio najpoznatiji primer ove situacije; iako nije bio separatistički pokret, on je otvoreno osporavao careve zahteve za vlašću.</s>

<s>Do 15. veka, moć gradova-država je bila uglavnom slomljena.</s><s>Niz ratova u Lombardiji od 1423. do 1454. su dalje smanjili broj zaraćenih država u Italiji.</s><s>Sledećih četrdeset godina su bile relativno mirne u Italiji, ali 1494.</s><s>Apeninsko poluostrvo je napala Francuska.</s><s>Italijanski ratovi su trajali sve do 1559. kada je kontrola nad većinom italijanskih država prešla u ruke kralju Filipu II od Španije.</s><s>Westfalski mir iz 1648. je formalno okončao vlast careva Svetog rimskog carstva u Italiji.</s><s>Međutim, španski ogranak dinastije Habzburg—iste dinastije čiji je drugi ogranak davao careve Svetog rimskog carstva—je nastavilo da vlada većim delom Italije sve do Rata za špansko nasleđe (1701–14).</s><s>Posle Imperijalnih reformi iz 1495–1512, Kraljevina Italija je odgovarala teritorijama južno od Alpa.</s><s>Zakonski je car održavao svoj interes u njima kao nominalni kralj i vladar, ali vlast na „kraljevstvom” se sastojala tek od specijalnih izazslanika koje je car imenovao i guvernera koje je on ivenovam da vladaju u njegovim italijanskim državama.</s><s>Habzburška vlast u Italiji je došla do svog kraja u pohodima francuskih revolucionara 1792–97, kada je osnovan niz vazalnih republika.</s><s>Sveto rimsko carstvo je raspustio 1806. poslednji car Franc II, posle svog poraza od Napoleona u bici kod Austerlijca.</s>

<s>Države Svetog Rimskog Carstva
Historija Italije po periodima
Srednjovjekovne države
Novovjekovne države
Bivše države u Evropi</s>

