Vasa M. Simić
<s>Vasilije Vasa M. Simić (Beograd, Kneževina Srbija, 10. jul/22. jul 1866 — Beograd  Kraljevina Jugoslavija, 4. septembar 1931) bio je srpski pravnik, istražni sudija, kraljevski tužilac, sudija i advokat.</s><s>Ekspert na Konferenciji mira u Parizu 1919.</s>

<s>Biografija 
Rođen je 22. jula 1866 g. u Beogradu, od oca Mijaila S. Simića (1837-1901), člana Glavne Kontrole Kneževine Srbije i  Uprave beogradske te predsednika ("Starešine") nekoliko beogradskih opština (Varoškog, Terazijskog i Palilulskog kvarta), i majke Mileve, rođ.</s><s>Popović, domaćice (1843-1910).</s><s>Simići su  od  1860. g. stanovali u svojoj porodičnoj kući na Obilićevom vencu broj 28 (danas br. 22).</s><s>Već 1878. g., Vasa polazi u Prvu beogradsku gimnaziju, tada sedmorazrednu i smeštenu u levom krilu Kapetan-Mišinog zdanja.</s><s>Godine 1885. završio je Prvu mušku gimnaziju u Beogrady.</s><s>Posle boravka u Briselu (1885. g.) i Londonu od 1886 g. studirao je prava u Parizu i Ženevi kao državni stipendista Kraljevine Srbije.</s><s>Potom je studije nastavio 1891. godine na Slobodnoj školi političkih nauka u Pariz.</s><s>Godine 1892. g., vraća se u Srbiju gde dobija prvu državnu službu, kao sudija u beogradskom prvostepenom sudu, a potom 1897 biva postavljen za predsednika prvostepenog šabačkog suda, da bi kraljevskim ukazom 1898. g. bio imenovan za predsednika prvostepenog beogradskog varoškog suda.</s><s>Vasilije M. Simić je 1899. g. postavljen za istražnog sudiju i kraljevskog tužioca u aferi Ivanjdanskog atentata a pri Prekom sudu atentatorima na kralja Milana.</s><s>1900. g. postavljen za sudiju Apelacionog suda u Beogradu i 1900. g. za zamenika predsednika pri istom sudu u Beogradu.</s><s>Bio je član Srpske napredne stranke a preko porodice Simić (Jovan Simić Bobovac) veoma blizak dinastiji Obrenovića te posebno kralju Milanu i političkom krugu oko Milutina Garašanina (1843-1898).</s>

<s>Ipak je i V. Simića pristigla sudbina onih koji su imali udela u "izuzetnim sudovima": nakon političkog prevrata od 29. maja 1903. g. nije dugo ostao pri Apelacionom sudu, niti u državnoj službi.</s><s>Decembra 1903. g. stavljen je kao sudija Apelacionog Suda definitivno u penziju, kada je imao tek 38 godina života.</s><s>Time je ondašnje srpsko sudstvo bilo lišeno jednoga od svojih najboljih predstavnika.</s><s>Tragičnost sudbine pojedinih ljudi dovodi vrlo često do rezultata najštetnijih po društvo.</s>

<s>Kao sudija, iako neumitan, V. Simić je bio ipak blag i umeren; on je imao, prema kazivanjima svojih savremenika i kolega (Živojin Perić i Slobodan Jovanović), puno samilosti prema okrivljenima, nezavisno od njihovog socijalnog porekla ili političke orijentacije.</s>

<s>Od decembra 1903. g. pa sve do kraja svog životnog veka, Simić je neprekidno radio kao advokat u svojoj advokatskoj kancelariji na Obilićevom vencu br. 22 a pred kraj života se udružio u ortačku advokatsku kancelariju na istoj adresi sa zetom Svetolikom Grebencem.</s><s>Ostao je poznat njegov aganžman u vezi sa rasprodajom imovine kraljice Natalije Obrenović (1859-1941) kojoj je bio preko 20 godina pravni zastupnik za imovinska i pravna pitanja u Srbiji i Francuskoj.</s>

<s>Kao rezervni kapetan pri Vrhovnoj komandi u periodu 1912—1918 
Simić je kao rezervni pešački oficir uzeo, kao borac, udela u oba balkanska ratova kao i u Velikom ratu.</s><s>Tokom Prvog i Drugog balkanskog rata Simić je bio u svojstvu rezervnog kapetana pri Vrhovnoj komandi Srpske vojske.</s><s>Posle pobede Srpske vojske u Kumanovskoj bici prelazi sa Vrhovnom komandom u Skoplje.</s><s>1914. g. izbija Prvi svetski rat a Vasilije Simić je ponovo upućen na službu pri Vrhovnoj komandi Srpske vojske.</s><s>Od jeseni 1915. g. srpska vojska sa izbeglim narodom nalazila se u bezizlaznoj situaciji na Kosovu i Metohiji.</s><s>Tada Vrhovna komanda odlučuje da se krene u povlačenje preko Albanije i Crne Gore na jadransku obalu u susret savezničkim snagama.</s><s>Posle albanske golgote Vasilije M. Simić se našao na ostrvu Krf, gde su bile smeštene srpska vojska, izbeglice, narodna skupština, vlada i druge ustanove.</s><s>Probija sa srpskom vojskom solunski front te učestvuje u bici kod Kajmakčalana 1918. g. Učesnik je oslobođenja Beograda, Zagreba i Ljubljane.</s><s>Koliko je pak pretrpeo u ratnim nevoljama ilustruje njegova prerana smrt koja je nastupila 1931. g. V.M.Simić je do smrti neumorno sarađivao u humanitarnim, filantropskim i patriotskim ustanovama i za to bio odlikovan Takovskim Krstom o vratu, Ordenom Sv. Save (IV. stepena) i Albanskom Spomenicom.</s><s>A Francuska Republika ga je odlikovala ordenom : Officier de l'Instruction publique.</s>

<s>Literatura 
 Perić, Živojin "Beleške o Vasiliju M. Simiću", Arhiv za Pravne Nauke, Beograd, 1931, pp.</s><s>478-483.</s>

<s>Jovanović, Slobodan "Vlada Aleksandra Obrenovića", druga knjiga, 1931, pp.</s><s>107-132.</s>

<s>Simić, Vasilije "Islednik po delu atentata na Nj.</s><s>V. Kralja Milana i veleizdaje Prekom sudu / V.M.Simić",Državna štamparija Kraljevine Srbije, 1899.</s>

<s>Ristić, Prof. dr Milan et al. "Živeti u Beogradu 1879-1889", Istorijski Arhiv grada Beograda, u vezi Simićevog oca - Mijaila Simića, v. str. 56,75,81,87,91,95,96,173,203-204,221,230,291,300,318,413,421,459,460 i 475.</s>

