Vladimir Mošin
<s>Vladimir Aleksijevič Mošin (Petrograd, 9. oktobar 1894 — Skoplje, 3. februar 1987) je bio ruski istoričar i sveštenik Ruske pravoslavne crkve koji je najveći deo života proveo u Jugoslaviji.</s>

<s>Biografija</s>

<s>Školovao se u Petrogradu gde je započeo studije na istorijsko-filološkom fakultetu koje je zbog ratnih dešavanja mora da nastavi u Kijevu ali ni tu nije useo da ih dovrši jer je izbila Revolucija.</s><s>U Kraljevinu SHS stigao je 1921. godine i deset godina je radio kao profesor gimnazije u Koprivnici.</s><s>Diplomirao je u Beogradu 1922. a doktorirao u Zagrebu 1928. godine sa tezom „Normanska kolonizacija u Istočnoj Evropi“.</s><s>Docent je postao na Filozofskom fakultetu u Skoplju za oblast vizantologije a već iduće godine na isti položaj sa istim zvanjem je postavljen na Univerzitetu u Beogradu.</s><s>Na ovom položaju je ostao sve do 1939. godine.</s><s>Bio je član Odbora za izdavanje grčkih izvora za istoriju Srpske kraljevske akademije.</s><s>U tom svojstvu je svake godine ili sam ili zajedno sa Aleksandrom Solovjevom ili Georgijem Ostrogorskim radio u svetogorskim manastirima.</s><s>Početak Drugog svetskog rata u Jugoslaviji omeo je njegov izbor za vanrednog profesora vizantologije na Univerzitetu u Skoplju.</s><s>Zbog toga se vratio u Beograd gde je jula 1942. godine penzionisan.</s><s>Do kraja rata je ostao u Beogradu gde je služio u ruskoj crkvi Svete Trojice i predavao je istoriju u rusko-srpskoj gimnaziji.</s><s>Izabran je 1947. za saradnika Istorijskog instituta SANU a istovremeno je postavljen za direktora Arhiva JAZU a potom za vršioca dužnosti upravnika Historijskog instituta JAZU u čiji je sastav arhiv bio uključen.</s><s>Posle odlaska u penziju bio je član Arheografske komisije pri Ministarstvu kulture SR Srbije 81959—1961) a posle toga rukovodio je tada osnovanim arheografskim odeljenjem Narodne biblioteke u Beogradu.</s><s>Tu mu je glavni zadatak bilo organizovanje sistematskog opisivanja slovenskih rukopisa u Srbiji i ostalim republikama SFRJ.</s><s>Od 1964. do 1966. bio je redovni honorarni profesor na Grupi za bibliotekarstvo filološkog fakulteta dok je između 1966. i 1967. držao kurseve iz slovenske paleografije, istorije iluminacije, poveza i vodenih znakova na Filozofskom fakultetu u Beogradu.</s><s>Od 1967. rukovodio je radom na opisivanju rukopisa Makedonije i bio je redaktor edicije „-{Spomenici za srednjovekovnata i ponovata istorija na Makedonija I—IV}-“.</s><s>Od 1969. do 1975. bio je redovni honorarni profesor na Filozofskom fakultetu u Skoplju.</s><s>Bio je član brojnih naučnih društava i dobitnik mnogih nagrada za svoj naučni rad.</s>

<s>Istoriografski rad</s>

<s>Glavna interesovanja Vladimira Mošina bila su slavistika i vizantologija i u obe ove oblasti dao je veliki doprinos kako u srpskim i jugoslovenskim tako i u svetskim okvirima.</s><s>Izučavao je vizantijske izvore značajne za srpsku srednjovekovnu istoriju a rezultat tog rada bilo je izdanje „Grčke povelje srpskih vladara“ koje je zajedno sa Aleksandrom Solovjevom izdao 1936. godine.</s><s>Napravio je više izdanja akata svetogorskih manastira („Akti bratskog sabora iz Hilandara“, 1940).</s>

<s>Dosta je radio u oblasti srpske i vizantijske diplomatike gde je u većem broju manjih priloga rešavao različite probleme uglavnom u vezi sa datiranjem pojedinih povelja.</s><s>Rezultat njegovom rada na svetgorskim aktima bili su i prosopografski prilozi posvećeni značajnijim Hilandarcima („Hilandarac Kalinik, srpski diplomata 14. veka“, 1940; „Hilandarski igumani srednjeg veka“, zajedno sa Miodragom Purkovićem, 1940).</s><s>Bavio se i istorijom dolaska ruskih monaha na Atos kao i pitanjima oko osnivanja i razvoja njihovog manastira.</s>

<s>Još 1919. godine u Kijevu radio je na popisivanju starog rukopisnog materijala.</s><s>Svoje rano interesovanje za ovu vrstu izvora nastavio je da razvija posle 1947. kada se posvetio sistematskom proučavanju rukopisa, prenoseći svoje široka znanja na mlađe saradnike.</s><s>Organizovao je rad na opisivanju rukopisa u Beogradu, Zagrebu i Skoplju.</s><s>Najpre je opisao rukopise arhiva JAZU „-{Ćirilski rukopisi Jugoslovenske akademije I—II}-“ (1952, 1955), radeći u isto vreme na izdavanju i drugih značajnih tekstova (Dušanovog zakonika i Letopisa popa Dukljanina između ostalih).</s><s>U više studija je sistematski obrađivao pojedine elemente rukopisa kao što su vodeni znak i ornament.</s><s>Opisivao je rukopise iz gotovo svih rukopisnih zbirki SFRJ (manastir Gračanica, Pećka patrijaršija, manastir Nikoljac kod Bijelog Polja, zbirka Povijesnog muzeja Hrvatske, Kopitareva zbirka slovenskih rukopisa u Ljubljani).</s>

<s>Bibliografija njegovih radova objavljena je u časopisu Slovo 18—19 (1969) 146—154 kao i u Zborniku Vladimira Mošina (1977) 7—16.</s>

<s>Literautura 
 Mošin, Vladimir u Enciklopedija srpske istoriografije, Beograd 1997, 523-524.</s>

<s>Sveštenici
Profesori
Ruski historičari</s>

