Crkva svetog Ilije u Ilijašu
<s>Crkva svetog Ilije u Ilijašu , Bosna i Hercegovina, pripada Srpskoj pravoslavnoj crkvi i Mitropoliji dabrobosanskoj.</s>

<s>Odmah po preuzimanju Bosne i Hercegovine na upravu, Austro-Ugarska je preduzela i crkvenu reorganizaciju.</s><s>Cilj je bio osiguranje uticaja na najvišu crkvenu hijerarhiju i njeno odvajanje od Pravoslavne crkve.</s><s>To pitanje Austro-Ugarska je riješila Konvencijom o privremenom regulisanju odnosa Pravoslavne crkve u Bosni i Hercegovini, koju je 1880. god. zaključila sa Carigradskom patrijaršijom.</s><s>Time je i Srpska pravoslavna crkva u Bosni i Hercegovini, ušla u sferu suvereniteta Austro-Ugarske.</s>

<s>Nove okolnosti su se odrazile i na obim i kvalitet graditeljstva Srpske pravoslavne crkve u Bosni i Hercegovini.</s><s>Crkve su prvenstveno podizane sredstvima vjernika dotičnog mjesta i okoline.</s><s>U nekim slučajevima gradnju su pomagali istaknuti pojedinci iz crkvrnog i političkog života.</s>

<s>Crkva svetog Ilije u Ilijašu je jedna od prvih crkava u ovom periodu.</s><s>Građena je u periodu od 1889 do 1891. god.</s><s>Sagrađena je od priloga pravoslavnog stanovništva Ilijaša i Zemaljske vlade u Sarajevu.</s>

<s>Crkva je koncipirana kao jednobrodna bazilika, skromnih dimenzija, sa zvonikom na zapadnoj strani.</s><s>Jednostavne je konstrukcije i prostornih rješenja, koju su izveli domaći graditelji, sa nižim troškovima izgradnje.</s><s>Oblikovanje poligonalnog kubeta sadrži elemente srpske srednjovjekovne crkvene arhitekture, bez obzira na stil crkve.</s><s>Predpostavlja se da djelo narodnog neimara Riste Vulešića, što se zaključuje po izradi fasadnih elemenata.</s><s>Zbog nedostatka sredstava, zvonik je dograđen tek 1909. god.</s>

<s>Reference</s>

<s>Mitropolija dabrobosanska
I</s>

