Milan Zloković
<s>Milan Zloković (Trst, 6. aprila 1898. - Beograd, 29. maja 1965.), bio je srpski i jugoslavenski arhitekt.</s><s>Pohađao Visoku tehničku školu u Grazu i Tehnički fakultet u Beogradu, gdje je diplomirao 1921. godine.</s><s>Specijalizirao je na Visokoj umjetničkoj školi u Parizu.</s><s>Predavao na Arhitektonskom fakultetu u Beogradu od 1950. godine.</s><s>Zaslužan je za promjenu pravca razvitka beogradskog Arhitektonskog fakulteta prema modernoj arhitekturi.</s><s>Tih vremena fakultet je još uvijek bio u tradiciji eklektičke klasicističke i srpsko-bizantske arhitekture.</s>

<s>Ostvarenja 
Pripadao je prvom naraštaju beogradskih modernista, tzv. beogradskoj modernoj.</s><s>Počeo je projektovanjem malih željezničkih stanica, sa elementima Moderne arhitekture.</s><s>Godine 1923. dobio je drugu nagradu za Paviljon Cvijeta Zuzorić.</s><s>Godine 1925. godine nagrađen je na konkursu za Jugoslavenski paviljon u Philadephiji.</s><s>Njegova ostvarenja su:
 Stambene zgrade u Rankeovoj ulici na br. 4, 11,12, 1926. – 1928. godine
 Stambena zgrada u Sinđelićevoj 24, 1928. godine
 Narodne banke u Sarajevu.</s><s>Taj objekat proglašen je za nacionalni spomenik BiH
 Hotel Žiča u Mataruškoj banji, 1931. – 1933. godine
 Pansion dr. Karajovića u Mataruškoj banji, 1932. godine
 Kuća Dragutinovića u Zemunu, 1928. – 1929. godine
 Gradska kuća za porodicu Zaborskih u Dalmatinskoj u Beogradu, 1929. – 1930. godine
 Dom trgovačko-industrijske komore u Skoplju, 1933. – 1935. godine
 Zgrada OPEL-a u Beogradu, 1931. godine
 Vila industrijalca Šterića na Dedinju, 1932. godine
 Dječija klinika u Beogradu, 1933. - 1940. godine
 Carinarnica u Kotoru, 1935. godine
 Osnovna škola u Jagodini, 1937. godine
 Zgrada FIAT-a u Beogradu, 1938. – 1942. godine
 Bolnica na Banjici (sa S. Kliskom), 1957. godine
 Učiteljska škola u Prizrenu (sa Đ. Zlokovićem), 1962. godine</s>

<s>Radeći u konzervativnoj sredini, Zloković je gubio poslove zbog arhitektonskih opredjeljenja.</s><s>U takvim uslovima bio je prinuđen na kompromise suprotne sopstvenim profesionalnim ubjeđenjima, poštujući zahtjeve svojih naručilaca.</s><s>Iz tog razloga projektant radi i u drugim sredinama, poput Sarajeva i Skoplja, gdje je također prisiljen na određene kompromise.</s>

<s>Grupa arhitekata modernog pravca (GAMP) 
U Beogradu je 12. novembra 1928. godine osnovana  »Grupa arhitekata modernog pravca« (GAMP), čiji su osnivači bili Milan Zloković, Branislav Kojić, Jan Dubovi i Dušan Babić.</s><s>Grupa je osnovana da bi se putem izrade arhitektonskih projekata, njihovom realizacijom i javnim nastupima, zalagala za principe moderne arhitekture.</s>

<s>U periodu prije osnivanja »Grupe arhitekata modernog pravca«, bilo je više pokušaja prenošenja evropskih uzora racionalističke arhitekture, putem uprošćavanja i ukidanja historijskih elemenata na arhitektonskim objektima, uvođenjem funkcionalističkih principa u arhitektonsko projektovanje i unošenjem racionalizacije u konstruktivni i kompozicioni sklop zgrada.</s><s>Međutim, te pojave su bile prisutne u arhitekturi sporadično i izolovano, jer u to vrijeme nije postojao organizirani pokret putem kojeg bi karakteristični elementi, činioci modernog arhitektonskog projektovanja, bili predstavljeni stručnoj arhitektonskoj javnosti.</s><s>Kraj 1928. godine se može smatrati trenutkom kada se definitivno kristalizirao modernistički pokret, prije svega osnivanjem »Grupe arhitekata modernog pravca«, a potom i individualnim radom snažnih arhitektonskih ličnosti.</s><s>Postojala je do 1934. godine.</s>

<s>Literatura</s>

<s>Reference</s>

<s>Vanjski linkovi 
 -Slobodan Maldini Beogradska moderna, 29.</s><s>Maja 2009</s>

<s>Z
Z</s>

