Danilo Kalafatović
<s>Danilo Kalafatović (Konarevo kod Kraljeva 27. oktobar 1875 — Mozburg na Izaru, 1946) je bio armijski general Vojske Kraljevine Jugoslavije.</s><s>Tokom Aprilskog rata nalazio se na pozici komandanta Komande pozadine da bi 15. aprila 1941. godine, bio imenovan načelnikom Glavnog generalštaba Vrhovne komande sa ovlašćenjem da povede pregovore o primirju.</s>

<s>Biografija 
Rođen je 27. oktobra 1875. godine u selu Konarevo nadomak Kraljeva.</s><s>U vojsku je stupio 1893, kao pitomac 26. klase niže škole Vojne Akademije.</s><s>Dalje školovanje je nastavio kao pitomac 8. klase više škole Vojne akademije.</s><s>Od 1900–1902. godine, bio je slušalac Artiljerijske škole u Fontenblou (Francuska) a od 1904–1907. bio je na generalštabnoj pripremi.</s>

<s>Oženio se 1909. godine Milicom, kćerkom Dragomira Lazarevića okružnog načelnika u penziji iz Šapca.</s><s>Njegov sin Ratko bio je pitomac 57. klase Vojne akademije Kraljevine Jugoslavije (završio kao prvi u rangu).</s>

<s>Aktivna služba 
Po završetku školovanja, 1900. godine, određen je za komandira čete i ordonansa kralja.</s><s>Od 1902. imenovan komandirom 5. baterije 2. divizijona haubičkog artiljerijskog puka pa potom od 28. oktobra 1903. godine, komandir 3. baterije 1. divizijona Dunavskog artiljerijskog puka.</s><s>Nakon toga ponovo je postavljen 6. aprila 1907. godine, za ordonansa kralja.</s><s>Pomoćnikom načelnika generalštaba Dunavske divizijske oblasti imenovan je 3. decembra 1907. godine, pored redovne dužnosti.</s><s>Početkom 1909. godine, postavljnen za načelnika generalštaba Timočke divizijske oblasti.</s><s>Na toj dužnosti se zadržao kratko jer je već 8. aprila poslat za vojnog izaslanika u Bugarsku a od 27. aprila 1911. godine i u Rumuniju, i na tim dužnostima je ostao do 1913. godine.</s><s>Početkom Balkanskih ratova bio je u štabu 2. armije.</s><s>Dana 2. septembra 1913. postavljen za komandanta 3. bataljona 7. pešadijskog puka a potom od 1. aprila do 13. aprila 1914. i za komandanta Bregalničkog pešadijskog puka.</s><s>Tokom Arnautske pobune 1913. godine, bio je komandant 7. pešadijskog puka.</s>

<s>Početkom Prvog svetskog rata od 28. avgusta 1914. do 16. aprila 1916. godine, bio je načelnik štaba Moravske divizije -{II}- poziva, da bih tokom ukrcavanja trupa u Valoni (1916) bio je imenovan predsednikom Komiteta.</s><s>Nakon toga poslat u Vrhovnu komandu na mesto načelnika Obaveštajnog odseka.</s><s>Dana 25. avgusta 1917. godine pa sve do 4. maja 1920. godine, postavljen za načelnika Operativnog odeljenja Vrhovne komande.</s><s>U novoformiranoj Vojsci Kraljevine SHS 1920. godine, kao francuski đak poslat u Pariz i Rapalo na mesto vojnog eksperta.</s><s>Od 12. aprila 1920. do 1922. godine, bio je vojni izaslanik u Parizu.</s><s>Drugim pomoćnikom načelnika Glavnog generalštaba imenovan je 15. januara 1922. godine, nakon povratka iz Francuske.</s><s>Za šefa sekretarijata Saveta zemaljske odbrane i pomoćnika ministra vojske i mornarice postavljen je od 29. januara 1923. do 26. februara 1924. godine.</s><s>Komandant Dravske divizijske oblasti postao je 30. aprila 1925. da bih od 1. januara 1928. godine, bio imenovan prvim pomoćnikom načelnika Glavnog generalštaba.</s><s>Od 11. aprila 1929. godine vršilac dužnosti pa potom komandant II armijske oblasti.</s><s>Inspektor zemaljske odbrane postao je 2. avgusta 1930. i sa te pozicije po svojoj molbi stavljen u penziju 25. oktobra 1930. godine.</s><s>Direktor Radio Beograda bio je od 1930. do 1936. godine.</s>

<s>Pred sam početak Aprilskog rata reaktiviran i postavljen je za Komandanta pozadine Vrhovne komande.</s><s>Predsednik vlade armijski general Dušan Simović postavio ga je 14. aprila, za načelnika štaba Vrhovne komande Vojske Kraljevina Jugoslavija sa ovlašćenjem da povede razgovore o primirju.</s><s>Kalafatović je za tu dužnost odredio bivšeg ministra inostranih poslova Aleksandara Cincar-Markovića i divizijskog generala Radivoja Janković da pregovaraju sa silama Osovine.</s><s>Sile Osovine su to odbile i zahtevale su da Kraljevine Jugoslavija potpiše bezuslovnu kapitulaciju.</s><s>Kapitulacija je potpisana u Beogradu 17. aprila.</s><s>Sa strogo pravne tačke gledišta, kapitulacija jugoslovenske vojske je bila nelegitimna, pošto je Kalafatović od Simovića dobio ovlašćenje da samo pregovara o primirju i on kao ratni zarobljenik nije imao pravo da istupa u ime jugoslovenske države ili vojske.</s><s>Nakon toga je interniran u Nemačku gde je i preminuo 1946.</s>

<s>Oficirsko napredovanje i odlikovanja 
Unapređen je u čin: artiljerijskog potporučnika 1896; kapetana 1903; pukovnika 1. oktobra 1915; divizijskog generala 5. januara 1923. i armijskog generala 11. aprila 1930.</s>

<s>Odlikovan je Ordenom Karađorđeve zvezde sa mačevima III i IV stepena, Ordenom Karađorđeve zvezde IV stepena, Ordenom belog orla sa mačevima III i IV stepena, Ordenom belog orla sa mačevima V stepena, Ordenom Svetog Save I i II stepena, Zlatnom medaljom za hrabrost i brojnim drugim medaljama i spomenicama.</s>

<s>Reference</s>

<s>Literatura</s>

<s>Spoljašnje veze 
 Tajne Solunskog fronta za 9.585,99 dolara („Večernje novosti”, 13. februar 2017)</s>

<s>Jugoslavenski vojskovođe
Srpski oficiri
Biografije, Kraljevo</s>

