Nikita Mihalkov
<s>Nikita Sergejevič Mihalkov (; rođen 21. oktobra 1945. godine u Moskvi) je jedan od najpoznatijih ruskih filmskih autora i glumaca.</s>

<s>Mihalkovljeva porodica</s>

<s>Mihalkov je rođen u uglednoj umjetničkoj porodici.</s><s>Njegov pradjed bio je carski upravnik Jaroslavlja, čija je majka bila princeza iz porodice Galicin ().</s><s>Nikitin otac, Sergej Mihalkov, je najpoznatiji kao pisac dječje literature i autor teksta himne Sovjetskog Saveza i teksta himne Rusije.</s><s>Nikita majka, pjesnikinja Natalija Petrovna Končalovski, ćerka je avangardnog umjetnika Pjetra Končalovskog i unuka još jednog izvanrednog slikara Vasilija Surikova.</s><s>Nikitin stariji brat je filmski radnik Andrej Končalovski, poznat po svojoj saradnji sa Andrejom Tarkovskim i svojim holivudskim akcionim filmovima, kao što je Runaway Train.</s>

<s>Biografija</s>

<s>Rana glumačka karijera</s>

<s>Mihalkov je učio glumu u dječjem studiju Moskovskog umjetničkog teatra i kasnije u Šukinovoj školi Vahtangovog pozorišta.</s><s>Još kao student pojavio se u filmu Đorđa Danelija Я шагаю по Москве (1964.) и филму његовог брата Андреја Кончаловског Дворянское гнездо (1969.).</s><s>Bio je na putu da postane zvijezda Sovjetskog pozorišta i bioskopa.</s>

<s>Počeci režiranja</s>

<s>Uz nastavak glumačke karijere, upisao se u Svesovjetski državni institut kinematografije (sada poznat kao Gerasimov institut kinematografije), gdje je studirao režiju kod Mihaila Roma, koji je bio profesor i njegovom bratu i Andreju Tarkovskom.</s><s>Režirao je svoj prvi kratki film 1968. године ...</s><s>А я уезжаю домой, i svoj diplomski С покойный день в конце войны 1970. godine.</s><s>Mihalkov se pojavio, kao glumac, u preko dvadeset filmova, uključujući film svog brata Ujka Vanja (1972), prije nego se pojavio kao koscenarista, režiser i glumac u svom prvom većem ostvarenju Свой среди чужих, чужой среди своих iz 1974. godine, „crvenom vesternu“ smještenom u period posle građanskog rata u Rusiji.</s>

<s>Sticanje međunarodne reputacije 
Mihalkov je stekao međunarodnu reputaciju svojim drugim ostvarenjem Раба любви (1976).</s><s>Smješten u 1917. godinu, film prati pokušaje filmske ekipe da snimi nijemu melodramu u odmaralištu dok su okruženi Revolucijom.</s><s>Film, baziran na posljednjim danima zvijezde nijemog filma Vere Holodnaje, bio je visoko rangiran nakon izdavanja u SAD.</s>

<s>Mihalkov sljedeći film, Неоконченная пьеса для механического пианино (1977. godina) je njegova adaptacija Čehovog ranog dijela Platonov, i osvojio je prvu nagradu na Filmskom festivalu u San Sabestijanu.</s><s>U 1978. godini, dok je glumio u bratovljevom epskom filmu Sibiriada, režirao je i film Pet večeri (Пять вечеров), ljubavnu priču o paru rastavljenom zbog Drugog svjetskog rata, koji se sreće poslije osamnaest godina.</s><s>Njegov sledeći film Oblomov, sa Olekom Tabakovim u glavnoj ulozi, baziran je na klasičnoj noveli Ivana Gončareva o mladom lijenom plemiću koji odbija da ustane iz kreveta.</s><s>Film Родня iz 1981. godine je komedija o provincijalki u Moskvi koja se bavi komplikovanim odnosima među njenom rodbinom.</s><s>Без свидетелей, film iz 1983. godine, prati dug noćni razgovor između žene (glumi je Irina Kupčenko) i njenog bivšeg supruga (Mihail Uljanov) kada se slučajno zadese zaključani u sobi.</s>

<s>У раним 80-има, Михалков је наставио своју глумачку каријеру појавивши се у изузетно популарним филмовима Елдара Ризанова Вокзал для двоих (1982. godina) i Жестокий романс (1985. godina).</s><s>U tom periodu, pojavio se u ulozi Henrija Baskervila u Sovjetskoj ekranizaciji Baskervilskog psa.</s>

<s>Глумио је и у многим својим филмовима, укључујући: Свой среди чужих, чужой среди своих, Раба любви, Неоконченная пьеса для механического пианино и Утомлённые солнцем (Варљиво сунце).</s>

<s>Međunarodni uspjeh 
Kombinujući nekoliko kratkih Čehovljevih priča, 1987. godine režira film Oči čёrnыe, u kome glumi Marčelo Mastrojani kao starac koji priča priču o romansi koju je imao kada je bio mlađi, o ženi koju nikad nije mogao da zaboravi.</s><s>Film je doživio uspjeh i bio je hvaljen, a Mastrojani je dobio nagradu za najboljeg glumca na Kanskom filmskom festivalu i nominovan je za Oskara za svoju ulogu.</s>

<s>Mihalkov sljedeći film Urga (1992. godina), smješten je u malo poznati svijet Mongola koji žive na granici Rusije i Kine, osvojio je Zlatnog lava na Filmskom festivalu u Veneciji i bio je nominovan za Oskara za najbolji strani film.</s><s>Mihalkov film Anna: ot 6 do 18 (1993. godina) dokumentuje odrastanje njegove kćerke Ane, od djetinjstva do zrelosti.</s>

<s>Mihalkov najpoznatiji film do danas Utomlёnnыe solncem (Varljivo sunce) iz 1994. godine, obrađuje napetu atmosferu za vrijeme Staljinovih čistki.</s><s>Film je dobio Glavnu nagradu na Kanskom festivalu i Oskara za najbolji strani film, kao i još drugih nagrada.</s><s>Do 2000. godine, Varljivo sunce je bio film sa najvećom zaradom koji je snimljen u istočnoj Evropi.</s>

<s>U maju 2016. godine dobio je orden Svetog despota Stefana Lazarevića od Srpske pravoslavne crkve.</s>

<s>Skorašnja karijera</s>

<s>Mihalkov je iskoristio dobre kritike i finansijski trijumf filma Varljivo sunce, da sklopi budžet od 25 miliona dolara za svoj epski poduhvat, film Sibirski berberin (Sibirskiй cirюlьnik) iz 1998. godine.</s><s>U ovom filmu, koji je otvorio Kanski filmski festival 1998. godine, u glavnim ulogama se pojavljuju Džulija Ormond i Oleg Menjšikov (čest glumac u Mihalkovim filmovima), dok se reditelj pojavljuje u ulozi cara Aleksandra Trećeg.</s>

<s>Film je osvojio Rusku državnu nagradu i proširio je tračeve o Mihalkovim predsjedničkim ambicijama.</s><s>Režiser je, naprotiv, odabrao da upravlja ruskom filmskog industrijom.</s><s>Uprkos velikoj opoziciji od strane rivalskih režisera, izabran je za predsjednika Ruskog društva kinematografa i rukovodi Moskovskim filmskim festivalom od 2000. godine.</s><s>Ustanovio je i nagradu Ruske akademije Zlatni orao, kao suprotnost Nika nagradi.</s>

<s>2005. godine Mihalkov je nastavio svoju glumačku karijeru, glumeći u tri nova filma: Statskiй sovetnik, Žmurki, Persona non grata.</s><s>Sljedeće godine glumio je u filmu Mne ne bolьno.</s>

<s>2007. godine režira film „12“, koji je 2008. godine dobio nagradu publike na festivalu u Karlovim Varima, a iste godine je bio nominovan za nagradu Oskar, u kategoriji film godine van engleskog govornog područja, dok je 2007. godine bio nominovan za Zlatnog lava na Venecijanskom filmskom festivalu.</s>

<s>Nastavak filma „Varljivo sunce“, „Egzodus: Varljivo sunce 2“ (Utomlёnnыe solncem 2: Predstoяnie), režira 2010. godine.</s><s>Od samog pojavljivanja film izaziva značajne reakcije filmske i društvene javnosti, a na zapadu ga kritičari prozivaju proputinovskim i prostaljinovskim filmom.</s>

<s>Posetio je Beograd gde je 3. oktobra 2014. u Sava centru bila svetska premijera njegovog filma Sunčanica.</s>

<s>Privatni život</s>

<s>Mihalkov privatni život šarolik je kao i njegova filmska karijera.</s>

<s>Njegova prva žena bila je slavna ruska glumica Anastasija Vertinskaja, kojom se oženio 6. marta 1967. godine.</s><s>Iz ovog braka ima sina Stepana Mihalkova, rođenog septembra 1966. godine.</s>

<s>Sa svojom drugom ženom, bivšom manekenkom Tatjanom ima sina Artema (rođenog decembra 1975. godine) i kćerke Anu (rođena 1974. godine) i Nađu (rođenu septembra 1986. godine).</s>

<s>Vidi još 
 Nagrada Zlatni pečat</s>

<s>Reference</s>

<s>Spoljašnje veze</s>

<s>Studio „Trite“ Nikite Mihalkova.</s><s>Intervju: Nikita Mihalkov („Politika“, 30. maj 2010)
 Evropa - intelektualni „Mekdonalds“ („Politika“, 13. jul 2013)</s>

<s>Ruski filmski glumci
Ruski filmski režiseri
Sovjetski filmski glumci
Sovjetski filmski režiseri</s>

