Ѡ
<s>Omega (Ѡ ѡ ili Ѡ ѡ; iskošeno: Ѡ ѡ ili Ѡ ѡ) slovo je koje se koristilo u staroslovenskoj azbuci.</s><s>Njegovo ime i oblik su izvedeni od grčkog slova Omega (Ω ω).</s>

<s>U nekim oblicima omega se meša sa slovom W</s>

<s>Za razliku od grčkog, slovenski jezici su imali samo jedan zvuk slova (/o/), tako da se omega koristila u poređenju sa slovom O (O o), koje je izvedeno od grčkog slova omikron.</s><s>U starijem obliku „ustava”, pisanje omege se koristilo uglavnom zbog njene brojevne vrednosti (800), a retko se pojavljivalo čak i u grčkim rečima.</s><s>U kasnijim rukopisima „poluustava”, korišćena je za dekorativne svrhe, zajedno sa širokom verzijom () kao i sa širokim on (Ѻ ѻ).</s>

<s>Savremeni crkvenoslovenski jezik je razvio stroga pravila za korišćenje ovih slovnih oblika.</s>

<s>Druga varijacija slova o je ukrašena ili lepa omega, koja se koristi kao uskličnik, „O!”.</s><s>Predstavljena je u Junikodu 5.1 pogrešno imenovanim znakom omega sa tiltom ().</s>

<s>Iz srpskog jezika, slovo omega je izbačeno reformom Vuka Stefanovića Karadžića.</s><s>Danas bi se u srpskom jeziku pisalo jedino kao kratko naglašeno o (ò; npr. òlovka, òrmar, itd.).</s>

<s>Spoljašnje veze 
 A Berdnikov and O Lapko, „Old Slavonic and Church Slavonic in TEX and Unicode”, EuroTEX ’99 Proceedings, September 1999 (PDF)</s>

