Fundus autofluorescencija
<s>Fundus autofluorescencija je minimalno invazivna dijagnostička metoda u oftalmologiji koja ukazuje na stanje fotorecptora kompleksa (RPE).</s><s>Ozbiljna disfunkcija ćelija RPE se registruje kao hiperautofluorescencija (lipofuscin!), a zone atrofije RPE su tamne (nema ćelija RPE, a samim tim i lipofuscina).</s><s>Metoda, u prvim decenijama 21. veka, stiče veliku popularnost u dijagnostici retinalne patologije.</s>

<s>Značaj 
Zahvaljujući autofluorescenciji danas je moguće videti promene na nivou fotorecptor kompleksa (RPE), koji igra najbitniju ulogu, pre svega kod senilne degeneracije makule i većine makularnih distrofija.</s>

<s>Kod zdravih ćelija RPE nema signifikantne akumulacije autofluorescentnog materijala (lipofuscina) i još nekih manje značajnih produkata.</s><s>U slučaju oštećenja RPE, ili njegove disfunkcije, ne vrši se adekvatna fagocitoza spoljašnjih segmenata fotoreceptora što dovodi do nagomilavanja lipofuscina.</s><s>To se sreće kod
distrofija i degeneracija očnog dna (makule).</s>

<s>Ovom metodom takođe se mogu steći i korisne informacije za dijabetički makularni edem i čitav spektar drugih oboljenja očnog dna.</s>

<s>Ipak najvažnije od svega, kod ove metode je što se ponavljanjem snimanja u određenim intervalima može pratiti tok bolesti, odnosno eventualni odgovor na
primenjene terapijske postupke</s>

<s>Opšta razmatranja 
Kod ove metode kamera prima autofluorescenciju emitovanu od strane fluorofora retine, ekscitacija lipofuscina se vrši uz pomoć talasne dužine izmeću 470 i 550 nm.</s><s>Unutar tamne zone FAZ-a usled nakupine pigmenta, cistoidni edem se vidi kao rasvetljenje zbog pomeranja pigmenta.</s><s>U praksi se intenzitet fundus autofluorscence opisuje kao oslabljen, normalan i pojačan.</s>

<s>Fundus autofluorescenca je od praktičnog interesa kod pacijenata sa centralnom seroznom horioretinopatijom, gde se često pitamo da li se radi o prvom ataku bolesti ili recidivu.</s><s>Na snimku prikazana distribucija i stepen oštećenja RPEla, omogućuje predviđanje daljeg toka bolesti i prognozu vidne funkcije, uz dokumentovano praćenje (fundus autofluorescence služi kao dokument).</s>

<s>Samo snimanje je neinvazivno, vremenski kratko i pruža informacije koje nisu dostupne drugim konvencionalnim tehnikama kao što su: fundus fotografija, fluoresceinska angiografija ili OCT.</s><s>Ona zapravo omogućava vizuelizaciju metaboličkih promena u nivou RPE-la i identifikaciju zona koje su pod rizikom od razvoja patoloških promena.</s>

<s>U oboljenjima retine koja su praćena bilo nagomilavanjem fluorofora, bilo njihovim odsustvom usled odumiranja ćelija RPE-la, fundus autofluorescenca svojom jedinstvenim svojstvom da vidi ono što se ne vidi, locira mesta rane aktivnosti patoloških procesa i zajedno sa drugim dijagnostičkim procedurama pomaže boljem razumevanju patofiziologije retine, olakšava postavljanje rane dijagnoze i procenu progresije retinalnih bolesti.</s><s>Zato, u svim sličajevima kada postoji neobjašnjiv pad vida, uz regularan oftalmoskopski nalaz fundusa, pacijenta je nabolje uputiti na snimanje fundus autofluorescence, koja je lako izvodljiva, a po njega potpuno bezbedna.</s>

<s>Izvori</s>

<s>Spoljašnje veze</s>

<s>Minimalno invazivne dijagnostičke metode
Oftalmologija</s>

