Giżycko
<s>Giżycko nekad zvan Lec ili Łuczany njemački: Lötzen je grad od 29,307 stanovnika na sjeveroistoku Poljske u Varminsko-mazurskom vojvodstvu.</s>

<s>Geografske karakteristike 
Giżycko leži u srcu Regije Mazurska jezera poznate po preko 2000 jezera.</s><s>Kako se prostire duž sjeverne obale Jezera Niegocin, a nešto sjevernije leži veliko jezero Mamry, a južno najveće Śniardwy, zbog tog se smatra poljskom neformalnom prijestolnicom sportova na vodi.</s>

<s>Grad je udaljen stotinjak km istočno od Olsztyna.</s>

<s>Historija</s>

<s>Teutonski viteški red je između 1277.-1283. zavladao Regijom Mazurskih jezera.</s><s>Teutonci su oko 1340. na prevlaci između jezera Niegocin i Kisajno, podigli zamak (jedno krilo je preživjelo do danas).</s><s>Zamak nazvan Lötzen bio je jedna od graničnih karaula prema Litvaniji.</s><s>Sredinom 15. vijeka uz zamak je izraslo naselje nazvano Novo selo.</s><s>To naselje je službeno osnovano 1475. po magdeburškom pravu, a 1612. je dobilo i gradska prava.</s><s>Od tih vremena počinje lagani razvoj grada, na trasi puteva koji povezuju Lavov, Varšavu i Vilnius sa baltičkim lukama; Gdańsk, Elbląg, Braniewo i Königsberg, kao trgovišta koje je od sredine 16. vijeka održavalo četiri velika godišnja sajma.</s>

<s>Od 1525. njime vlada Prusko vojvodstvo, stanovnici postaju evangelici a vremenom jača germanizacija.</s>

<s>Tatari su 10. februara 1657. napali i zapalili Lötzen, pa je od njega ostao samo zamak, vijećnica i crkva.</s><s>Preko hiljadu stanovnika je pobijeno ili zarobljeno i prodano kao roblje, pa je grad praktički prestao postojati.</s>

<s>Od kad je 1701. osnovana Kraljevina Pruska, izmjenili su se pravci trgovačkih ruta, jer se Lötzen našao na periferiji kraljevine pa je počeo stagnirati.</s>

<s>Tokom Sedmogodišnjeg rata - Lötzen je 1758. okupirala ruska vojska.</s>

<s>Druga polovica 19. vijeka donijela je poboljšanje kvalitete života stanovnika Lötzena i okolice, između 1843.-1851. izvedeni su veliki javni radovi na utvrdi Boyen.</s><s>U periodu 1854. - 1857. najveća Mazurska jezera povezana su kanalima, pa je odtad njima moguće ploviti, pored tog izgrađena je i gusta mreža asfaltiranih cesta i željeznička pruga do Königsberga.</s><s>Zbog tog se i stanovništvo Lötzena značajno povećalo, od 3.562 1871. do 6.962 - 1910.</s>

<s>Za Prvog svjetskog rata ruska vojska je dvaput napala Lötzen, ali je Utvrda Boyen izdržala opsade.</s><s>Za vrijeme dviju Bitaka kod Mazurskih jezera (jesen 1914. / zima 1915.), Lötzen je bio sjedište štaba maršala Paula von Hindenburga (kasniji predsjednik Weimarske Republike).</s>

<s>U Međuratnom periodu Lötzen je izrastao u mondeni resort uz jezero, pa je do 1925. već imao 10 984 stanovnika, a 1939. - 16 288.</s>

<s>Još 1827. oko 74% stanovnika Lötzena i okolice izjašnjavalo se da im poljski maternji jezik, krajem 19. vijeka njihov broj je spao na 14%, a između 1903.-1912. 
na svega 3%.</s><s>Zbog tog su na plebiscitu održanom 11. jula 1920. ogromna većina od tadašnjih 29.378 stanovnika Lötzena, glasala za ostanak u Njemačkoj, a svega 9 da postane Poljski.</s>

<s>Lötzen je odmah nakon rata prezvan u staro mazursko ime - Lec, od augusta 1945. počelo se koristiti i ime - Łuczany.</s><s>Današnje ime - Giżycko dala mu je Komisija ministarstva javne uprave za imena.</s>

<s>Privreda i znamenitosti 
Giżycko je prije svega turistički resort, dakle grad hotela, pansiona, restorana, ali manjim dijelom i grad prehrambene industrije 
(mljekara, konzerviranje riba).</s><s>On je i grad sa malim remontnim brodogradilištem i marinom.</s>

<s>Najveća znamenitost grada je zamak građen od 14. do 16. vijeka (djelomično rekonstruiran 1614.).</s><s>Od njega je ostalo sačuvano jedino kasnorenesansno krilo.</s><s>U okolici Giżycka nalazi se Rezervat prirode Perkuny.</s>

<s>Pobratimski gradovi 
Giżycko ima ugovore o partnerstvu sa slijedećim gradovima;</s>

<s>Izvori</s>

<s>Vanjske veze</s>

<s>Giżycko (službene stranice)</s>

<s>Gradovi u Poljskoj
Varminsko-mazursko vojvodstvo</s>

