Pietro Badoglio
<s>Pjetro Badoljo (; Gracano Monferato, 28. septembar 1871. – Gracano Badoljo, 1. novembar 1956) je bio italijanski vojskovođa i političar, najpoznatiji po kontroverznoj ulozi u Drugom svjetskom ratu, odnosno kapitulaciji Italije.</s>

<s>Završio je vojnu akademiju u Torinu.</s><s>U italijanskoj vojsci je služio od 1892. i kao artiljerijski poručnik učestvovao je u kolonijalnim ratovima: neuspešnom ratu protiv Abesinije i u ratu protiv Osmanskog Carstva u kome se borio u Libiji.</s><s>Za vreme Prvog svetskog rata je napredovao do čina generala i zadržao svoj položaj iako su ga mnogi držali odgovornim za vojnu katastrofu kod Kobarida 1917. godine.</s><s>Posle rata 1919. je izabran za senatora, a kasnije je radio u diplomatiji, pored ostalog bio je i italijanski ambasador u Brazilu.</s><s>Posle Prvog svetskog rata dobio je čin maršala, te je bio jedan od ključnih ličnosti u razvoju italijanske vojske i njene ratne doktrine.</s><s>Između 1929. i 1933. vršio je dužnost generalnog guvernera Libije, pri čemu je nakon dve decenije uspeo skršiti otpor domorodaca italijanskoj vlasti tako što je civilno stanovništvo trpao u koncentracione logore.</s><s>U ratu protiv Abesinije je komadovao italijanskom vojskom gde je izvojevao niz pobeda, ali i takođe odobrio korištenje bojnih otrova, odnosno iperita protiv etiopske vojske i civila.</s><s>Po završetku rata je od kralja Vitorija Emanuela III dobio je titulu kneza Adis Abebe i imenovan je za guvernera i vicekralja Etiopije.</s>

<s>Kao načelnik generalštaba.</s><s>Protiveći se učešću Italije u Drugom svetskom ratu.</s><s>Posle teškog poraza italijanske vojske prilikom pokušaja osvajanja Grčku podnosi ostavku.</s>

<s>Badoljo je 26. jula 1943. imenovan za premijera nakon što je kralj smenio Musolinija sa te funkcije.</s><s>Odmah je počeo diskretne pregovore sa Saveznicima o izlasku iz rata, a što je 8. septembra 1943. dovelo do kapitulacije.</s><s>Nju je objavio na način koji je skoro kompetnu italijansku vojsku posve izennadio te omogućio da odmah bude razoružana i zarobljena od svojih nemačkih saveznika, a najveći deo Italije okupiran.</s><s>Kasnije je objavio rat Nemačkoj.</s><s>Premijer je ostao sve do oslobođenja Rima 1944. godine, kada je, suočen sa izuzetnom nepopularnošću morao prepustiti mesto antifašističkom političaru Ivanoeu Bonomiju.</s>

<s>Vidi još 
 La Badoglieide, popularna satirička pesma o Badolju koju su pevali italijanski partizani</s>

<s>Premijeri Italije
Italijanski političari
Italijanski diplomati
Italijanski vojskovođe</s>

