Ariston s Keosa
<s>Ariston s Keosa (; fl. oko 225. pne.) bio je peripatetički filozof rodom iz grada Julide na otoku Keosu.</s>

<s>Ariston je bio učenik Likona iz Troade, koji je oko 269. pne. naslijedio Stratona iz Lampsaka na mjestu voditelja peripatetičke škole.</s><s>Nakon Likonove smrti (oko 225. pne.) Ariston ga je vjerojatno naslijedio na mjestu voditelja škole.</s><s>Iako je Ariston, prema Ciceronu, bio čovjek od ukusa i elegancije, nedostajalo mu je dostojanstva i energije, što je spriječilo da njegovi spisi steknu popularnost koju su inače zaslužili.</s><s>To je možda bio jedan od uzroka njihovog zanemarivanja i gubitka.</s>

<s>Sudeći prema oskudnim fragmentima koji su sačuvani, čini se da su njegova filozofska stajališta prilično pomno slijedila poglede njegovog učitelja Likoma.</s><s>Diogen Laertije, nakon nabrajanja djela Aristona s Hiosa, kaže da su Panetije i Sosikrat sva ta djela, osim pisama, pripisivali Aristonu s Keosa.</s><s>Je li ovo pripisivanje točno ne možemo utvrditi.</s><s>U svakom slučaju, jedno od tih djela, Razgovori o ljubavi (Ἐρωτικαὶ διατριβαί), Atenej na više mjesta pripisuje Aristonu s Keosa.</s><s>Jedno Aristonovo djelo koje nije spomenuo Diogen Laertije nosilo je naslov Likon (Λύκων) u znak zahvalnosti svom učitelju.</s><s>Postoje i dva epigrama u Grčkoj antologiji koji se obično pripisuju Aristnu s Keosa, premda nema dokaza o njihovom točnom autorstvu.</s>

<s>Reference</s>

<s>Literatura</s>

<s>Peripatetički filozofi
Grčki filozofi</s>

