Arheološko nalazište Ribić
<s>Arheološko nalazište Ribić nalazi se kod Bihaća, Bosna i Hercegovina.</s><s>Iskopavanja su vodili Franjo Fiala 1897, Irma Čremošnik 1954. i Branka Raunig 1982. god.</s><s>Pronađeni nalazi pripadaju željeznom i antičkom dobu i pripadaju ilirskom plemenu Japodi.</s>

<s>Nalazi 
Otkriveno je 308 grobova: 6 sa skeletom, 285 sa paljevinom u zemljanoj urni, 1 spaljeni bez urne, 5 sa kamenim urnama i 11 bez podataka.</s><s>Prema nalazima grobovi su raspoređeni u 5 faza japodske kulturne grupe, od 6 stoljeća p.n.e. do 2 stoljeća n.e. Keramičke posude pokazuju neprekinuti razvoj na tradicijama Kulture polja sa urnama.</s><s>Nakit od bronze, srebra, jantara i stakla pripada japodskim ili "japodiziranim" oblicima tipičnim za područje srednjeg toka Une, sve do pojave rimskih provincijalnih nalaza.</s><s>Tek pri kraju stare ere pojavljuje se i oružje u grobovima.</s>

<s>Figura od stakla 
Figura delfina od stakla, dužine 2,1cm nađena je u jednom od grobova.</s><s>Slične 3 figure, nešto manjih dimenzija,  su nađene i na Jezerinama.</s><s>Figure su izlivene od zelenkastog, prozirnog stakla, vertikalno probušene, i upotrebljavane kao zrna u ogrlici.</s><s>Kada se ova zrna posmatraju s bočne strane, u položaju u kome se nalaze u ogrlici, očigledna je jednostavna predstava delfina izduženog kljuna, oštro odvojenog od krupne, zaobljene glave i tanjeg, uzdignutog repa.</s><s>Ako se ova zrna posmatraju odozgo, ona podsjećaju na neku vrstu obuće (opanka?), što je podstaklo Vjenceslava Radimskog i Zdravka Marića, da ova zrna smatraju za prikaz obuće.</s><s>Grob se datira u fazu Va (110-35.g.st.e.) japodske kulturne grupe, a sama zrna na početak I stoljeća p.n.e.</s>

<s>Nalazi od jantara 
Skupocjeni, importovani figuralni objekti od jantara pronađeni su na cjelokupnom japodskom području.</s><s>Smatra se da je u pitanju baltički jantar koji je tzv. "jantarnim" putem dopirao do gornjeg Jadrana, od ušća Visle u Baltičko more preko evropskih prostora, vjerovatno u sirovom, neobrađenom stanju.</s><s>Japodi su već imali tradiciju 
intenzivnije i raznovrsnije autohtone izrade figuralnih objekata od domaćih materijala (od keramike, u bronzi i na kamenu).</s><s>Prisustvo jantara podstaklo je japodske majstore na figuralno izražavanja i u ovom, u suštini stranom materijalu.</s><s>Nekoliko primjeraka je pronađeno i u Ribiću.</s><s>Figuralno oblikovani jantar (strani ili domaći) je predstavljao oznaku gornjeg, ekonomski moćnijeg sloja japodskog društva.</s>

<s>Kamene japodske urne</s>

<s>Četiri kamene urne iz Ribića oblika kvadera, nađena su slučajno 1936. i 1937.godine, između starog puta Bihać-Pritoka i trase željezničke pruge, na dubini od oko 1 m i međusobno udaljene 3 m. Tri su bile polomljene , oštećenih figuralnih predstava i sa tragovima pluga na zadnjoj strani, a pored nje bila je grubo obrađena veća kamena ploča, možda poklopac.</s><s>U kamerama za pepeo nađeni su prilozi koji pripadaju vremenu oko početka nove ere.</s><s>Od ove četiri urne sačuvana je samo jedna, dok su ostale tri nestale tokom II svjetskog rata.</s>

<s>Najbolje sačuvana japodska urna, imala je sve spoljašnje površine (osim gornje i dna) pokrivene figuralnim predstavama (6 scena), koje odgovaraju grčkoj arhajskoj umjetnosti.</s><s>Uz ivice prednje strane isklesana su dva široka ispusta (šir.</s><s>24 cm), konkavnog donjeg i vertikalno odsječenog gornjeg dijela, istaknutog za 29 cm u odnosu na prednje polje.</s><s>Dekoracija na japodskim sepulkralnim objektima izvedena je tako da je na uglačanoj (možda brušenoj) površini kamena prethodno oštrim alatom izvučena vrlo tankim linijama skica slike, a zatim je urezana, zapravo udubljena konačnim linijama širokim 3-5 mm.</s>

<s>Izvori</s>

<s>Japodi</s>

