Lutnja
<s>Lutnja (od talijanskog: liuto) ili Lauta je ime za porodicu kordofonih žičanih muzičkih instrumenata.</s><s>U tom smislu se i instrumenti kao što su indijski sitar, violina i gitara mogu klasificirati kao lutnje.</s>

<s>Иstorija i karakteristike</s>

<s>U Evropi se pod lutnjom podrazumjeva trzalački žičani instrument popularan u 16 i 17. vijeku, za renesanse i baroka.</s><s>Njegovo porijeklo vezano je uz arapski ud (arapski: al-‘ūd = drvo), instrument, koji je do Evrope došao u 13. vijeku preko Španjolske i preko povratnika iz Križarskih ratova sa Bliskog Istoka.</s><s>I lutnja kao i ud ima kruškoliko tijelo od drvenih daščica, uski vrat sa svijenim napinjalom i čivijama za napinjanje struna (žica), koje su pričvršćene preko gitarskog mosta i veliku rezonantnu fino izrezbarenu rozetu (otvor).</s>

<s>Prve evropske lutnje bile su imitacije arapskog instrumenta, dakle imale su četiri strune (žice) koje su se trzale.</s><s>Sredinom 14. vijeka strune su uparene, a tokom 15. vijeka prestalo se svirati trzanjem već se prebiralo prstima, a instrument je dobio i petu strunu.</s><s>Do 16. vijeka definirana je forma klasične lutnje, sa šest uparenih žica.
(gornja žica) podešavala se; G – c – f – a – d′ – g ′, počevši od drugog G ispod sredjeg C. Sistematizirana je tehnika sviranja, a muzika je pisana za hvatove (notni sistem u kom horizontalne linije predstavljaju žice lutnje), tako da svirač zna koju žicu treba pritisnuti i trznuti.</s>

<s>Izvori</s>

<s>Vanjske veze</s>

<s>Lutnja 
 Lute</s>

<s>Trzalački instrumenti</s>

