La Valse des toréadors
<s>La Valse des toréadors (srpskohrvatski: Valcer toreadora) je drama u pet činova Jeana Anouilha iz 1951. godine, premijerno izvedena 8. siječnja 1952. godine u Comédie des Champs-Élysées, u režiji Rolanda Piétrija.</s><s>Naslov drame referira na fiktivnu kompoziciju, Valcer toreadora, koja se kao lajtmotiv provlači kroz dramu i evocira uspomene kod određenih likova.</s>

<s>U centru radnje je general Léon Saint-Pé, odnosno njegova opčinjenost mladom djevojkom Ghislaine, zbog koje želi, ali ne uspijeva napustiti svoju psihički bolesnu suprugu.</s><s>General i Ghislaine su zajedno plesali 17 godina prije odvijanja radnje ove drame, ali ljubav je ostala nekonzumirana zbog generalova braka; na samom početku drame, Ghislaine dolazi u generalov dom, zahtijevajući od njega da ostavi svoju suprugu i pobjegne s njom.</s><s>Međutim, dok ju general zavlači, u priču se slučajno upliće njegov tajnik, mladi Gaston, koji se pojavi u trenutku kada Ghislaine budi iz nesvjestice i ne zna što se događa te tako zamijeni Gastona s generalom.</s><s>Iako ju je cijelo vrijeme zavlačio, general bijesni jer je dobio konkurenciju u mladom Gastonu, koji je ni kriv ni dužan prihvatio nametnutu mu rolu; savjetodavnu ulogu generalu daje njegov prijatelj i liječnik njegove supruge.</s><s>Iako general pokušava sve da razvoji Ghislaine i Gastona, na kraju kapitulira kada se otkriva da je Gaston, zapravo, njegov sin i daje blagoslov njihovoj vezi.</s>

<s>Djelo je premijerno tiskano 1952. godine od strane kuće Éditions de la Table ronde, a bilo je posvećeno dramaturgu Rogeru Vitracu, koji je preminuo nekoliko dana nakon premijerne izvedbe iste.</s><s>Kasnije je reizdano 1956. godine u sklopu niza "škripećih komada", postavši tako drugo djelo iz niza i prvo nakon drame Ardèle ou la Marguerite, napisane još 1948. godine; zanimljivo je kako se lik Léona Saint-Péa prvi puta pojavljuje upravo u ovoj drami, a daljnja pojavljivanja imao je u komediji L'Hurluberlu ou le Réactionnaire amoureux (1958.) i drami Le Nombril (1980.), gdje već postaje mrzovoljni, stari dramski pisac, odnosno Anouilhov autoironični autoportret.</s>

<s>Osim velikog uspjeha u matičnoj zemlji, Valcer toreadora je bio uspješan i u drugim zemljama; brodvejska produkcija iz 1957. godine donijela je Anouilhu prvu nominaciju za nagradu Tony, mada je te godine najboljom predstavom proglašena Long Day's Journey into Night Eugenea O'Neilla.</s><s>Drama je tokom 1962. godine adaptirana i ekranizirana pod naslovom Waltz of the Toreadors; film je režirao John Guillermin prema scenariju Wolfa Mankowitza (koji je nominiran za BAFTA-u 1963. godine), a u glavnoj ulozi pojavio se slavni Peter Sellers.</s>

<s>Djela Jeana Anouilha
Drame 1951.</s>

