Imažinizam
<s>Imažinizam (lat. imago - slika) je književni pokret, koji se javio u Engleskoj 1912.</s><s>Utemeljivač mu je američki pesnik Ezra Paund (1885 - 1972), koji je od 1907. uglavnom živeo u Evropi.</s><s>Njegov najznačajniji saradnik bio je pesnik Ričard Aldington ( 1892-1962).</s><s>Ovaj pravac se postepeno iz Engleske preselio u Ameriku (Ejmi Louel) i Rusiju (Sergej Jesenjin).</s>

<s>Karakteristike 
 Imažinisti zagovaraju slikovitost pesničkog izraza;
 Izražavaju se jezgrovito;
 Često odstupaju od gramatičkih pravila;
 Štede na stilskim sredstvima.</s>

<s>Imažinizam u Rusiji 
Imažinizam je poetski protok unutar ruske avangarde koji je nastao posle revolucije 1917.</s><s>Osnovan je 1918. u Moskvi od strane grupe pesnika, uključujući Anatolija Marijengofa, Vadima Šeršeneviča i Sergeja Jesenjina, koji je želeo da se distancira od futurizma.</s><s>Stilski, oni su naslednici ego-futurizma.</s><s>Ostali članovi grupe su bili pesnici Rurik Ivnev, Aleksandar Kusikov, Ivan Gruzinov, Matvej Rojzman i istaknuti ruski dramaturg Nikolaj Erdman.</s><s>U januaru 1919. su izdali manifest, čiji tekst je uglavnom napisao Šeršenevič.</s><s>Većina imažinista su bili slobodni mislioci i ateisti.</s><s>Imažinizam je imao svoje glavne centre u Moskvi i Sankt Peterburgu.</s><s>Bilo je i manjih centara imaginizma u Kazanu, Saransku i Ukrajini.</s><s>Grupa se raspala 1925., a 1927. godine je pravac zvanično likvidiran.</s>

<s>Jesenjin o imažinizmu 
Imažinizam se u Rusiji javio upravo kad je socijalistički realizam postajao glavni smer, a splašnjavao futurizam.</s><s>Najznačajniji predstavnik imažinizma bio je Sergej Jesenjin.</s><s>Svojom novom tehnikom građenja slike, Jesenjin je neposredno ispisivao novu stranicu u istoriji ruskog poetskog jezika.</s>

<s>Treba poći od osnovne postavke da je Jesenjin želeo da vidi svet koji je slikao.</s><s>Utisak čulnosti njegove poezije iz prve imažinističke faze proističe iz činjenice da se taj svet, pre nego što je postao pesma, bukvalno odrazio, ne u njegovom duhovnom, već u njegovom fiziološkom oku.</s><s>Otuda je i selekcija utisaka koju je Jesenjin u kreativnom postupku vršio vezana za njihovu kolorističku liniju, za onaj sloj koji se u doživljaju transponuje kao slika sa nesimboliranim, dakle, perceptivnim važenjem.</s><s>Oko, kojim je Jesenjin pre svega video svet, postaje tehnički princip i nameće odnos.</s><s>Ono traži osvetljen poetski prostor, reljefno izražen i čulno dostupan predmetni svet.</s>

<s>Jesenjinova nova imažinistička pozicija na svoj način definisana već u prvom dvostišju pesme koja otvara njegova sabrana dela i koje glasi:</s>

<s>Uloga posmatrača koju pesnik sebi određuje ima principijelan značaj i presudna je za tehniku koju on u građenju ove pesme primenjuje.</s><s>Jesenjin načelno ukida simbolističku distancu između poetskog prostora i onoga koji taj prostor doživljava.</s><s>Simboličko principijelno tamo Jesenjin zamenjuje odredbom ovde.</s><s>Pesnik je unutar miljea koji slika, sve informacije u vezi s njim su opseg njegovih mogućih čulnih i auditivnih utisaka, on nas ne odvodi od predmeta koji iniciraju pesmu već nas vraća k njima.</s>

<s>Sa stanovišta konstruktivnih imažinističkih principa, onih koji su se kao novo iskustvo utkali u kretanje pesničkog jezika, najznačajnije su one Jesenjinove pesme koje nisu izgrađene po metodu slikovnih fokusa, već koje su u celini jedinstven slikovni spoj, tj. one u kojima nema informacija slikovnoga i neslikovnoga reda.</s><s>Te pesme su, bar na prvi pogled, izgrađene tehnikom bukvalnog registrovanja činjenica, dakle, ne utisaka, zato što je oko koje te činjenice registruje neutralizovano.</s>

<s>Po formalnoj ogranizaciji pesma nema čvrstog kompozicionog rama, niti onog finalnog stiha-poruke bez koga bi se ona, lišena fundamenta, raspala.</s><s>Stiče se utisak da se slikovne informacije mogu ređati bez ograničenja i da mesto na kojem su one zaustavljene nije ničim predodređeno.</s><s>Pesnik to čini zato što oko koje pesma prima utiske postaje u jednom trenutku prezasićeno.</s><s>Lišena, međutim, spoljašnje uobručenosti, pesma poseduje neospornu unutrašnju ograničenost koja se postiže "rasipanjem" svojstava.</s><s>Slikovni spregovi ne zrače samo u sopstvenom delokrugu, epiteti se ne iscrpljuju značenjski isključivo u svome vidljivom sintagmatskom spoju.</s><s>Otuda svetlost, koja u sintagmatskoj sprezu "pršti" na "zalive rečne", u doživljaju pršti po celom prostoru pesma.</s>

<s>Kombinacija metričkih i semantičkih jedinica moguća je upravo zato što su one lišene uzajamne veze i nisu podvrgnute onoj tehnici homogenzacije koju je Jesenjin primenjivao u svojoj deskriptivnoj poeziji, gde slika ima dominantno mesto.</s><s>Ovde je slika u funkciji nečeg drugog, ona je ram i otuda je siromašnija, a dosta opštih mesta („zviždi vetar“, „dan se gasi“) i bez postupka detaljizacije i konkretizacije koji je Jesenjin primenjivao ranije.</s>

<s>Jesenjin je bio svestan značaja svojih novih otkrića u tehnici građenja i korišćenja slike i u vezi s tim je u predgovoru za izdanje svojih pesama 1924. godine pisao :</s>

<s>Vidi još 
 Antika
 Helenska književnost
 Rimska književnost
 Renesansa
 Barok
 Klasicizam
 Novi vek
 Prosvetiteljstvo
 Romantizam
 Realizam
 Nadrealizam
 Naturalizam
 Simbolizam
 Impresionizam
 Modernizam
 Postmodernizam
 Ekspresionizam
 Futurizam</s>

<s>Literatura 
Sava Penčić, Ruska književnost, Političko-stilske studije, Jedinstvo i gradina 1976.</s>

<s>Spoljašnje veze 
 Avangarda, modernistički pokreti i socijalna književnost u I. razdoblju (1914 - 1929.), Vlado Pandžić i Josip Kekez, Hrvatski 4, Zagreb 2000. pp.</s><s>90–100
 Modernistički pokreti 20. stoljeća
 Citati Sergeja Jesenjina</s>

<s>Književni pravci</s>

