Šefket Kurt
<s>Muhamed Šefket ef.</s><s>Kurt (Travnik, 1879. – Tuzla, 21. juna 1963.), bošnjački teolog, banjalučki i tuzlanski muftija.</s><s>Zaslužan je za spašavanje života više desetina Srba tokom Drugog svjetskog rata.</s>

<s>Biografija 
Muhamed Šefket ef.</s><s>Kurt rođen je u Travniku 1879. godine, gdje završio mekteb i počeo učiti u medresi pred svojim ocem Fadilom.</s><s>Kad mu je 1893. godine otac umro, otišao je iz Travnika u Mostar djedu hadži Ahmetu gdje je završio ruždiju i jednu godinu slušao predavanja poznatog mostarskog alima Ali Fehmi ef.</s><s>Džabića, muftije i borca za vjersku autonomiju bosanskohercegovačkih muslimana.</s><s>Godine 1895., nakon smrti djeda Ahmeta, otišao je u Sarajevo i upisao se u Kuršumliju medresu iz koje je nakon godinu dana otišao na nauke u Istanbul.</s><s>Tamo je studirao punih deset godina i otišao u Damask radi učenja arapskog jezika.</s><s>Po povratku u Bosnu i Hercegovinu 1908. godine postavljen je za imama i hatiba hadži Ali-begove džamije i muderisa njegove medrese u Travniku.</s>

<s>Sa porodicom živi u Travniku do 1914. godine.</s><s>Šefket ef.</s><s>Kurt se 1914. godine seli u Banjaluku, gdje je postavljen na mjesto muftije.</s><s>U Tuzlu je stigao 1925. godine i ostao muftija sve do 1933. godine, kada je izabran za člana Ulema-medžlisa u Sarajevu.</s><s>Penzionisan je 1936. godine.</s>

<s>Početkom rata 1941. godine 108 najviđenijih sarajevskih Bošnjaka usvojilo je rezoluciju u kojoj se konstatuje teško stanje i progon srpskog stanovništva i traži da se to prekine.</s><s>Slične rezolucije su donesene u Banjoj Luci, Prijedoru i Bijeljini.</s><s>U Mostaru takva rezolucija je osvojena 21. oktobra 1941. godine.</s><s>Dana 11. decembra 1941. godine izglasana je i Tuzlanska rezolucija.</s><s>Njen prvobitni tekst bio je napisan u izuzetno oštrom tonu, pa je odlučeno da se tekst ne šalje, nego da u Zagreb ode delegacija od jedanaest Bošnjaka i tri Hrvata i da usmeno protestuje u vladi Nezavisne Države Hrvatske zbog zločina.</s><s>Same rezolucije nisu postigle veći uspjeh, a progoni, ubistva i mučenja su nastavljeni.</s>

<s>Badnja večer u zimu 1942. godine trebalo je da bude i posljednje u životima nekoliko stotina pravoslavnih Srba, jer su ustaške vlasti u okupiranoj Tuzli namjeravale srušiti Saborni hram Uspenja Presvete Bogorodice.</s><s>Uporedo s rušenjem tuzlanske pravoslavne crkve, ustaše su namjeravale počiniti masovnu egzekuciju civila srpske etničke pripadnosti na Badnjak.</s>

<s>Informacija o pripremi monstruoznog ustaškog plana doprla je do Šefketa ef.</s><s>Kurta, koji je okupio ugledne Tuzlake i sročio rezoluciju koja je dostavljena njemačkim okupacionim snagama.</s><s>Potpukovnik Wist, njemački komandant grada, hitro je reagovao, te su po Tuzli istaknuti plakati sa upozorenjem "da niko nikoga ne smije zlostavljati, oduzimati ili rušiti tuđu imovinu i dirati živalj koji slavi [Badnjak i Božić]".</s>

<s>Poslije rezolucije upućene njemačkim okupacionim snagama, Šefket ef.</s><s>Kurt i hadži Hasan-aga Pašić, nekadašnji gradonačelnik Tuzle, predvodili su delegaciju koja se sastala sa Andrijom Artukovićem, ministrom unutrašnjih poslova Nezavisne Države Hrvatske, inače jednim od najbližih suradnika Ante Pavelića.</s><s>Njihov razgovor nije bilo nimalo prijatan, a u jednom trenutku, kako će kasnije ispričati svjedoci, Artuković je repetirao svoj luger i krenuo na Kurta i Pašića.</s><s>Preostali članovi delegacije tuzlanskih uglednika poručili su Artukoviću da će cijela Tuzla "otići u šume", ako ubije Kurta i Pašića.</s><s>Ovo je odvratilo Artukovića od namjere.</s>

<s>Dvojica sinova Šefket ef.</s><s>Kurta, Asim i Enver poginuli su kao pripadnici partizanskih jedinica u NOB-u.</s>

<s>Šefket ef.</s><s>Kurt ostao je u Tuzli sve do smrti.</s><s>Umro je 21. juna 1963. godine u 84. godini.</s><s>Desetak hiljada građana Tuzle i okoline (pripadnika svih etničkih i vjerskih zajednica) došlo je na njegovu dženazu, a dirljiv govor održao je prota Đorđe Jovanović.</s><s>Uslišena je intimna i neuobičajena molba prote Jovanovića, da on bude taj koji će u efendijin grob sići prije njega, dočekati tabut s efendijinim tijelom i položiti ga u grob.</s>

<s>Ličnu biblioteku Šefketa ef.</s><s>Kurta poslije smrti njegov sin dr. Alija Kemal poklonio je Gazi Husrev-begovoj biblioteci u Sarajevu.</s><s>Ulica pored Mejdanske džamije u Tuzli danas nosi ime Šefketa ef.</s><s>Kurta.</s><s>Godine 2020. snimljen je dokumentarni film "Efendijin zavjet", koji ima za cilj da podsjeti na muftijin herojski čin u spašavanja tuzlanskih Srba.</s>

<s>Priznanja 
  Orden bratstva i jedinstva</s>

<s>Reference</s>

<s>Spoljašnje veze 
 Šefket-ef.</s><s>Kurt: Muftija koji je Srbe spašavao od genocida</s>

<s>Bosna i Hercegovina u Drugom svjetskom ratu
Biografije, Tuzla</s>

