Carmina Burana
<s>Carmina Burana (prevedeno sa latinskog: Pjesme iz Beuerna, njemački: Lieder Aus Beuern) je je iluminirani manuskript iz 13. vijeka koji pored same zbirke pjesama - Carmine Burana, sadrži i šest religijskih prikazanja.</s>

<s>Karakteristika i historija nastanka</s>

<s>Autorstvo tih rukopisa pripisuje se Golijardima, putujućim profesorima i studentima po Zapadnoj Evropi tokom 10. - 13. vijeka, koji su bili poznati po svojim poprilično neobuzdanim pjesmama i  taravenkama.</s><s>Zbirka se također zove i Benediktbeuern manuscript, jer je 1803. pronađena u bavarskom benediktinskom samostanu - 
Benediktbeuern (Burano je kasnije postao Beuern).</s>

<s>Dva dijela tog manuskripta, iako su napisana u isto vrijeme, ipak se stilski razlikuju.</s><s>Stihovi pjesama napisani su uglavnom na srednjovjekovnom latinskom, osim njih 47, koje su napisane na 
visoko njemačkom.</s><s>U njima ima svega, od običnih nazdravičarskih pjesama, pastoralnih, do vrlo ozbiljnih posvećenih vjeri, ali i ljubavnih nabijenih erotikom i satiričkih o crkvi i vlasti u kojima se oštro napada Rimska kurija.</s>

<s>Dio pjesama upotrijebio je Carl Orff za svoju kantatu Carmina Burana praizvedenu 1937.</s>

<s>Pjesma iz prologa i epiloga - O Fortuna, korištena je u brojnim filmovima.</s>

<s>Prikazanja napisana na latinskom, su jedina dva poznata preživjela kompletna teksta srednjovjekovnih pasionskih drama.</s><s>To su Ludus breviter de Passione (Skraćeni prikaz Isusovih muka), koji se koristio kao prolog za uskršnja prikazanja i duži tekst, vjerojatno pojačan prikazanjem o životu Marije Magdalene i Lazarovom uskrsnuću.</s>

<s>Ostala prikazanja Isusovog usrsnuća, koja su vjerojatno igrana za Božić, proširena su Peregrinusom, koji je obrađivao prva dva Kristova ukazanja učenicima i Ludus de rege aegypti (Prikazanje egipatskog kralja), koji se nekad smatrao dijelom božićnih prikazanja.</s>

<s>Zbirku je tako nazvao filolog Johann Andreas Schmeller, koji je 1847. prvi objavio te rukopise.</s>

<s>Struktura zbirke
Carmina Burana je zbirka od 228 pjesama ispisanih na 112 listova pergamenta ukrašenih sa 8 minijatura.</s><s>Izgleda da su svi tekstovi bili namjenjeni pjevanju, ali autori tih rukopisa nisu stavili muzičke notacije na sve pjesme, tako da se danas može rekonstruirati melodija samo 47 pjesama.</s>

<s>Carmina Burana se da podijeliti u 4 sekcije;</s>

<s>Carmina moralia (1-55), pjesme o moralu i satire
 Carmina veris et amoris (56-186), pjesme o ljubavi
 Carmina lusorum et potatorum (187-226), bakanaličke i nazdravičarske pjesme
 Carmina divina (227 i 228) pjesme o crkvenom moralu, taj dio je vjerojatno dodan početkom 14. vijeka.</s>

<s>Izvori</s>

<s>Vanjske veze</s>

<s>Carmina Burana na portalu Encyclopædia Britannica</s>

<s>Zbirke pjesama
Djela 13. vijeka
Authority control 2</s>

