Chahryar Adle
<s>Chahryar Adle (; Teheran, 4. 2. 1944. – Pariz, 21. 6. 2015), iransko-francuski arheolog, historičar, iranist i profesor, ekspert za UNESCO-vu Svjetsku baštinu u Iranu.</s>

<s>Biografija 
Adle je rođen 1944. u Teheranu (određeni izvori prema 1322.</s><s>AP kao godinu rođenja pogrešno navode 1943), u plemićkoj porodici Adl porijeklom iz grada Tabriza.</s><s>Nakon što je u rodnom gradu završio osnovnu školu i gimnaziju, godine 1959. odlazi u Pariz i studira arheologiju i historiju umjetnosti na École du Louvreu i Univerzitetu Sorbonne.</s><s>Godine 1973. priključio se francuskom Nacionalnom centru za naučno istraživanje (CNRS) i ostao je njegovim aktivnim članom sve do svoje smrti.</s><s>Doktorat je obranio 1977. na Sorbonni, s temom o vojnim pohodima Abasa Velikog odnosno safavidsko-turkestanskim odnosima krajem 16. vijeka.</s><s>Tokom 1970-ih Adle se intenzivno bavio crtanjem i fotografiranjem drevnih iranskih građevina, prije svega ahemenidske ostavštine u Farsu.</s>

<s>Neposredno nakon izbijanja Iranske revolucije, Adle se vratio u Iran i odigrao je važnu ulogu u lobiranju potpisivanja UNESCO-ve konvencije o Svjetskoj baštini.</s><s>Njegovi napori pokazali su se uspješnim i 1979. na listu Svjetske baštine uvršteni su Perzepolis, Čoga Zanbil i isfahanski trg Nakš-e Džahan.</s><s>Od 2002. godine, pažnju je preusmjerio na konzervaciju Taht-e Sulejmana, Pasargada, Sultanije, armenskih samostana (sv. Stjepana i sv. Tadeja), te zaštitu ismailitske Alamutske tvrđave.</s><s>Predmetom njegovih istraživanja bili su još Togrulov toranj u Raju, Partski dvorac u Horheu, teheranska Golestanska palača, citadela u Bamu i tradicionalni sistemi kanata.</s><s>Brojna navedena zdanja tokom 2000-ih i 2010-ih također su uvrštena na listu Svjetske baštine.</s>

<s>Adle se između ostalog bavio i proučavanjem tragova iranske civilizacije u današnjem Afganistanu i Turkmenistanu, a osim arhitekture istraživao je još opus Dust-Muhameda Heravija, istaknutog kaligrafa iz 16. vijeka.</s><s>Zajedno s B. Hourcadeom pokrenuo je projekt o historijskoj baštini grada Teherana, što je naposljetku rezultiralo dvojezičnom francusko-perzijskom publikacijom (1992. i 1997) pod naslovom "Teheran: Capitale Bicentenaire".</s><s>Među Adleovim brojnim dostignućima su predsjedništvo nad UNESCO-vim Međunarodnim naučnim odborom za centralnoazijsku civilizaciju od 1990. godine, uredništvo UNESCO-vog viševolumenskog projekta "History of Civilizations of Central Asia", istraživačko direktorstvo u CNRS-u, te služba ICOMOS-ovog izaslanika za Iran od 2009. godine.</s><s>Dana 5. oktobra iste godine nagrađen je UNESCO-vom medaljom zbog izvanrednih doprinosa o regionalnim historijama.</s>

<s>Adle se ženio dva puta i imao je jednog sina (Homajuna).</s><s>Preminuo je od srčanog udara 21. 6. 2015. u Parizu, nakon čega mu je lijes prebačen u Teheran i njegovoj porodici je ostavljen izbor mjesta pokopa.</s><s>Adleov brat Kamran zatražio je da ga se sahrani uz rajski Togrulov toranj, no vlasti su odbile takvu opciju.</s><s>Kao alternativa razmatrana je i mogućnost da se pokopa u Heratu, afganistanskom gradu u kojem se nalaze grobnice nekih njegovih predaka.</s><s>Naposljetku je sahranjen u aleji velikana na gradskom groblju Behešt-e Zahra na jugu Teherana.</s>

<s>Opus 
 Contribution à la géographie historique du Damghan (Le Monde iranien et l'Islam I), Genève; Paris: Droz; Minard, 1971
 Les Monuments du xie siècle du Dâmqân (koautor: Assadullah Suren Melikian-Chirvani), Paris: Geuthner, 1972
 Note sur le "Qabr-i Šāhruḫ" de Damghan, Genève: Droz, 1974
 Ecriture de l'union: reflets du temps des troubles: œuvre picturale (1083-1124/1673-1712) de Hâji Moḥammad, Paris: Librairie de Nobele, 1980, 
 Chefs-d'œuvre d'architecture de l'Asie centrale, XIVe-XVe siècle (koautor: Galina A. Pougatchenkova), Paris: Presses de l'Unesco, 1981, 
 Art et société dans le monde Iranien, Paris: Editions Recherche sur les civilisations, 1982, 
 Les Ottomans, les Safavides, et la Géorgie (koautor: Jean-Louis Bacqué-Grammont), Istanbul: Isis Press, 1991, 
 Téhéran: Capitale Bicentenaire / Tehran: Pajtaht-e devist sale-je Iran (koautor: Bernard Hourcade), Paris; Téhéran: Institut français de recherche en Iran, 1992, 
 Hunar va Džamija dar Džahan-e Irani, Tehran: Entišarat-e Tus, 2000, 
 History of Civilizations of Central Asia, Paris: UNESCO, 1992–2005
 Vol.</s><s>V: Development in contrast: from the sixteenth to the mid-nineteenth century (kourednici: Irfan Habib i Karl M. Baipakov), 2003, 
 Vol.</s><s>VI: Towards contemporary civilization: from the mid-nineteenth century to the present time (kourednici: Madhavan K. Palat i Anara Tabyshalieva), 2005, 
 Sevomin fasl kavošha-je bastanšenasi-je Horhe (koautor: Mehdi Rahbar), Tehran: Muavanat-e Pižuhiši-je Sazman-e Miras-e Farhangi-je Kešvar, Mudirijat-e Miras-e Farhangi-je Ostan-e Markazi, 2004,</s>

<s>Reference</s>

<s>Vanjske veze 
  In memoriam: Professor Chahryar Adle, UNESCO (24. 6. 2015)
  Notice: Chahryar Adle, 1944–2015 , British Institute of Persian Studies
  Some famous faces who left the art world over past year: Chahryar Adle, Tehran Times (16. 3. 2016)</s>

<s>Francuski arheolozi
Francuski historičari
Iranski arheolozi
Iranski historičari
Historičari umjetnosti
Iranisti
Biografije, Teheran
Biografije, Pariz</s>

