Bitka kod Chantonnaya
<s>Bitka kod Chantonnaya se odigrala 5. septembra 1793. godine za vrijeme Rata u Vendéeu između snaga republikanske vlade pod generalom Lecomteom i vandejskih kontrarevolucionarnih pobunjenika.</s><s>Do nje je došlo nekoliko tjedana nakon Treće bitka kod Luçona u kojoj je republikanski general Augustine Tuncq pobunjenicima nanio dotada najteži poraz u cijelom ratu; nakon toga je pokrenuo ofanzivu sa ciljem uspostavljanja komunikacija sa Nantesom te zauzeo Chantonnay, koji je bio jedno od glavnih pobunjeničkih uporišta.</s><s>3. septembra je, pak, pao sa konja i ozlijedio se, a zbog čega ga je privremeno zamijenio njegov pomoćnik Lecomte.</s><s>U međuvremenu je Charles de Royrand, vođa lokalnih pobunjenika, pozvao u pomoć druge pobunjeničke vođe da sa svojim ljudima ponovno okupe vojsku kako bi se suprotstavili republikancima; pomoć je stigla, uključujući kontingent pod Mauriceom d'Elbéeom.</s><s>Oni su odlučili napasti Lecomteovu vojsku, koja je sa oko 8000 ljudi bila brojčano inferiorna pobunjenicima, koji su raspolagali sa oko 18000 ljudi.</s><s>Bitka je počela u 5 sati istovremenim napadom pobunjenika na nekoliko lokacija - tvrđavu Roches, Chantonnay i obližnji gradić Puybelliard; pobunjenici su uspjeli iznenaditi republikancima i u nekoliko slučajeva natjerati republikance da se povuku bez borbe.</s><s>Lecomte je tokom bitke generala Marceaua da sa dva bataljona izvrši kontranapad i preotme Puybelliard; usprkos izuzetnog zalaganja, republikanci zbog brojčane inferiornosti nisu u tome uspjeli, te je Lecomte naredio povlačenje.</s><s>Bitka je predstavljala veliku pobjedu za pobunjenike, koji su republikancima nanijeli izuzetno teške gubitke te preoteli svu artiljeriju izgubljenu kod Luçona; republikanci su imali preko 3000 mrtvih i 4000 ranjenih; oko 300, uglavnom pripadnika lokalnog dobrovoljačkog bataljona, je zarobljeno te su ih pobunjenici sve strijeljali.</s><s>Kasnije je bitka imala posljedice i na republikansko vodstvo; Lecomte je za fijasko optužio Tuncqa, koji navodno nije adekvatno pripremio obranu.</s><s>Njegov pretpostavljeni general Rossignol, zapovjednik Armije obale La Rochellea, je prihvatio Tuncqove tvrdnje te ga smijenio; Tuncq je nakon toga uhapšen i optužen za izdaju, te je u tamnici ostao sve do kraja Termidorskog puča kada je oslobođen.</s>

<s>Literatura 
 Yves Gras, La Guerre de Vendée, éditions Economica, 1994, p.69.</s><s>Auguste Billaud, (1903-1970), La Guerre de Vendée, Fontenay-Le-Comte, 1972, impr.</s><s>Lussaud, p.95.</s>

<s>Vanjske veze 
   Ernest Colon : Cartes de lieux de batailles durant la guerre de Vendée</s>

<s>1793
Vandejski rat</s>

