Hayato Ikeda
<s>bio je japanski političar, koji je od 1960. do 1964. služio kao premijer Japana, poznat kao posljednji premijer rođen u 19. vijeku, ali još više kao jedna od ličnosti najzaslužnijih za poratno ekonomsko čudo.</s>

<s>Karijeru je započeo kao činovnik u Ministarstvu financija, postepeno napredujući u službi sve do 1947. kada je postao zamjenik ministra financija u vladi Shigerua Yoshide.</s><s>Godine 1949. je prvi put bio izabran u Dijetu, te se priključio grupi liberalnih političara od kojih će nastati današnja Liberalna demokratska partija.</s><s>Iste je godine postao ministar financije, a od 1952. služio kao ministar trgovine.</s><s>Na tom je mjestu imao ključnu ulogu u ekonomskoj politici koja je inzistirala na što bržoj industrijalizaciji zemlje, pri čemu su prednost imala velika poduzeća.</s>

<s>Ikeda je premijerom postao nakon što je njegov prethodnik, desničar Nobosuke Kishi, prisiljen odstupiti zbog nasilnih demonstracija.</s><s>Ikeda, koji je stekao reputaciju pripadnika lijevog krila LDP, je nastojao stvoriti što širi nacionalni konsenzus za nastavak politike brzog industrijskog rasta, te je u tu svrhu uveo niz dalekosežnih socijalnih reformi čija je svrha bila poboljšanje životnog standarda što većeg dijela stanovništva.</s><s>Ikeda je prepoznao potencijale razvoja tehnologije, odnosno promovirao izvoz elektroničkih aparata kao jedan od temelja ekonomske politike.</s><s>Japan je pod njegovom vladom imao iznenađujuće dobre rezultate te se u potpunosti oporavio od ratnih razaranja, a tako stvoren ugled se odrazio i kroz tokijsku Olimpijadu 1964. godine, koja je ostatku svijeta demonstrirala potencijale Japana kao nove ekonomske velesile.</s><s>Odmah nakon zatvaranja igra Ikeda je podnio ostavku zbog zdravstvenih problema izazvanim rakom dušnika.</s><s>Mjesto premijera je preuzeo Eisaku Sato.</s>

<s>Izvori</s>

<s>Vanjske veze</s>

<s>Japanski političari
Premijeri Japana</s>

