Brazilski nacionalni muzej
<s>Brazilski nacionalni muzej je stogodišnja istraživačka i muzejska insitucija, locirana u Rio de Žaneiru, čiji je najveći deo izgoreo u katastrofalnom požaru 2018. godine.</s>

<s>Muzej je osnovao kralj Žoao VI od Portugala (1769–1826), 1818. godine, pod nazivom Kraljevski Muzej, u želji da stimuliše naučna istraživanja u Brazilu, koji je do tada smatran divljom kolonijom, praktično neistraženom od strane nauke.</s><s>U početku muzej je čuvao botaničke i životinjske vrste, naročito ptice, po čemu je zgrada dobila nadimak „Kuća ptica“.</s>

<s>Poslije vjenčanja prvog brazilskog cara, Pedra I od Brazila (sina kralja Žoaoa VI) sa princezom Leopoldinom od Austrije, muzej je počeo da privlači mnoge velike Evropske naučnike 19. vijeka, među kojima su bili i Maximilian zu Wied-Neuwied (1782–1867), Johann Baptist von Spix (1781–1826) i Carl Friedrich Philipp von Martius (1794–1868).</s><s>Drugi evropljani su dolazili istraživati zemlju, kao što je bio slučaj sa Augustin Saint-Hilaire (1799–1853) i baronom fon Langsdorfom (1774–1891), koji su uveliko doprinijeli kolekciji, tadašnjeg, Kraljevskog Muzeja.</s>

<s>Krajem 19. vijeka, prateći interesovanja tadašnjeg cara Pedra II od Brazila (1825–1891), nacionalni muzej je počeo da istražuje antropologiju, paleontologiju i arheologiju.</s><s>Sam car, naučnik-amater, bio je veliki ljubitelj svih grana nauke, doprinijevši sa nekoliko kolekcija umjetnina iz drevnog Egipta i fosila.</s><s>Budući da je muzej imao veliku podršku vladara, ubrzo je postao najbitniji muzej u Južnoj Americi.</s>

<s>Budući da je znao koliko naučnici nedostaju Brazilu, Pedro II je pozivao strane naučnike da rade u muzeju.</s><s>Prvi je došao Ludwig Riedel (1761–1861), njemački botaničar koji je učestvovao u poznatoj ekspediciji barona fon Langsdorfa u Matu Grosu od 1826. do 1828. godine.</s><s>Među ostalim naučnicima koji su došli u Brazil su i njemački hemičar Theodor Peckolt i američki geolog i paleontolog Charles Frederick Hartt (1840-1878).</s>

<s>Sada je muzej već imao svoje ime, pa je njime privlačio novi talas naučnika, ovaj put onih koji su željeli da steknu ime istraživajući u Brazilu.</s><s>Među takvim naučnicima, koji su stekli naučno ime u Brazilu su Fritz Müller (1821–1897), Hermann von Ihering (1850–1930), Carl August Wilhelm Schwacke (1848–1894), Orville Adalbert Derby (1851–1915), Émil August Goeldi (1859–1917), Louis Couty (1854–1884) i ostali.</s>

<s>Kada je car svrgnut sa prijestola, u vojnom puču 1889. godine, muzej je 1892. godine, preseljen u praznu carsku rezidenciju Paso, gdje se i danas nalazi.</s>

<s>Od 1946. godine muzej je dat na upravljanje Federalnom Univerzitetu Rio de Žaneira.</s><s>Istraživači univerziteta, njihove kancelarije i laboratorije zauzimaju dobar dio stare zgrade i drugim zgradama podignutim u blizini.</s><s>Ovdje se nalazi i najveća naučna biblioteka u Riju.</s><s>Trenutno, Nacionalni Muzej nudi kurseve iz oblasti antropologije, sociologije, botanike, geologije, palentologije i zoologije.</s>

<s>U muzeju se nalazi najveća muzejska postavka u obje Amerike, u kojoj se nalaze životinje, insekti, minerali, oruđe i oružje domorodaca, egipatske mumije, južnoamerički arheološki atefakri, meteori, fosili i ostali pronalasci.</s>

<s>Spoljašnje veze</s>

<s>Zvanički sajt .</s><s>Evropljani u muzeju</s>

<s>Nastanci 1818.</s><s>Prestanci 2018.</s><s>Nacionalni muzeji u Brazilu
Arheološki muzeji u Brazilu
Prirodnjački muzeji u Brazilu
Muzeji u Rio de Janeiru
Nacionalni muzej
Urbani požari
Historija Rio de Janeira</s>

