Ud (muzički instrument)
<s>Ud je žičani instrument koji se od srednjeg vijeka do danas koristi u arapskom svijetu, poznat je kao preteča evropske lutnje.</s>

<s>Karakteristike i historija
Ud ima tijelo kruškolike forme, nešto kraći vrat i blaže povijenu zvučnu (akustičku) kutiju od evropske lutnje.</s><s>Čivije za natezanje struna (štimanje/podešavanje) montirane su na jako ukošenoj glavi.</s>

<s>Ud još ni danas nije potpuno standardiziran u veličini i broju struna, najčešće ima po četiri, iako ih ima i sa pet, šest parova.</s><s>Ud je u Turskoj poznat pod imenom lauta, a po balkanskim zemljama pojavio se sa Osmanlijama u brojnim varijantama koje se kojekako zovu; Ikitelija, Saz, Karaduzena, Šarkija.</s><s>U Grčkoj ga zovu Outi, u Makedoniji Ut a u Bugarskoj Bulgarija ili Saza.</s><s>Sjevernoafrička varijanta uda - Kuvītra ima duži vrat.</s>

<s>Historija</s>

<s>Ud je nastao u srednjovjekovnoj Perziji pod imenom Barbat u 7. vijeku.</s><s>Orginalno je imao uže tijelo izdubljeno iz jednog komada drveta i dvije akustičke rozete (rupe) u formi polumjeseca, slično nekim azijskim lutnjama, što ukazuje na zajedničko zapadnoazijsko porijeklo.</s><s>Svoju današnju formu sa tri akustičke rozete (rupe) jednom većom i dvije manje dobio je u Al-Andalusu (Andaluziji) u vrijeme dok su njime vladali Mauri (711.-1492.).</s>

<s>Za njegovo arapsko ime al-‘ūd najčešće se misli, da ima etimologiju od riječi - drvo (iako doslovno prevedeno to znači drvo agave, a ne bilo kakvo drvo).</s><s>I to zato jer Ud ima rezonantnu (zvučničku) kutiju (tijelo) od drva za razliku od sličnih 
instrumenata kojima je ista od kože.</s><s>Ima i onih koje to tumačenje stavljaju pod upitnik, jer bi ūd mogla biti arabizirana verzija od perzijskog rud što znači struna (žica) dakle žičani instrument.</s>

<s>Izvori</s>

<s>Vanjske veze</s>

<s>ūd</s>

<s>Trzalački instrumenti</s>

