Manastir Vranjina
<s>Manastir Vranjina je manastir Srpske pravoslavne crkve iz 13. vijeka.</s><s>Nalazi se na istoimenom ostrvu Vranjina i pripada Mitropoliji crnogorsko-primorskoj.</s>

<s>Smešten je na uzvišici iznad ušća reke Morače u Skadarsko jezero.</s><s>Od tri nekadašnje manastirske crkve sačuvana je jedna, posvećena Svetom Nikoli.</s><s>Zajedno sa još nekoliko manastira na području jezera, Vranjina čini celinu koja se u narodu sa pravom Zetska Sveta gora.</s>

<s>Prošlost manastira 
Manastir Vranjina je sagrađen po blagoslovu Svetog Save, početkom 13. vijeka, a sagradio ga je njegov učenik Ilarion, prvi episkop zetski.</s><s>Po predanju, Sveti Sava je Ilariona sreo kako čuva ovce sa ostalom seoskom decom, prepoznao u njemu dostojnog učenika i poveo ga sa sobom u manastir Hilandar.</s><s>Ilarion se tamo zamonašio.</s><s>Sa Hilandara je poslat u tadašnju Zetu, gdje je postavljen za prvog episkopa, sa sedištem na Miholjskoj prevlaci.</s><s>Nakon smrti Ilario je sahranjen u manastiru Vranjina.</s>

<s>Prvobitni manastir je osnovan 1223. godine i imao je tri crkve posvećen Svetom Nikoli, Svetom Savi i Uspenju Presvete Bogorodice.</s><s>Sačuvana je samo crkva Svetog Nikole, a i ona je više puta obnavljana.</s>

<s>Manastir je u vreme Nemanjića, bogato darivan.</s><s>Najveći uspon je imao u vreme cara Dušana u prvoj polovini XIV veka.</s><s>Manastir je u to vreme pripojen srpskom manastiru Svetog Arhangela Mihaila u Jerusalimu, čime je car Dušan završio ideju svog deda i oca kralja Milutina i Stefana Dečanskog.</s><s>Manastir Vranjina je postao metoh manastira Arhangela Mihaila i pola svojih godišnjih prihoda odvajao je za izdržavanje ove svetinje u Jerusalimu.</s><s>Po propasti Dušanovog carstva, Grci su preuzeli jerusalimski manastir, otkupivši prethodno narasle dugove.</s>

<s>Manastir Vranjina, kasnije su darivale zetske dinastije Balšića i Crnojevića, o čemu svjedoče sačuvane povelje.</s>

<s>Tokom XVI veka manastir je više puta stradao od Turaka Osmanlija.</s><s>Odolevao je do 1714. godine, kada ga Numan paša Ćuprilić napada sa velikom vojskom i sravnjuje ga sa zemljom.</s><s>Od tog vremena manastir se gotovo nikada nije obnovio.</s>

<s>1843. godine Osman paša Skopljak u ratu sa Crnom Gorom, iznenada je napao manastir Vranjinu i u krvavom okršaju pobio je sve koji su ga branili, zajedno sa igumanom i monasima i tada je manastir ponovo sravnjen sa zemljom.</s>

<s>Obnove manastira 
Nakon Berlinskog kongresa i oslobođenja ovih krajeva od Osmanlija, knjaz Nikola je uspeo da uz pomoć cara Aleksandra III Romanova obnovi manastir Vranjinu.</s><s>Tada je izgrađena nova crkva Svetog Nikole na starom crkvištu i veliki konak, koji je često služio i kao dvor vladarske porodice Petrovića.</s><s>Tada je urađen i ikonostas.</s>

<s>Po završetku Drugog svjetskog rata manastir je ponovo počeo da tone u nemaštinu.</s><s>Nakon smrti igumana Romana Vukmanovića 1960. godine manastir Vranjina je ponovo opusteo.</s>

<s>Manastir je ponovo obnovljen 1998. godine.</s>

<s>Vidi još 
 Spisak manastira Srpske pravoslavne crkve</s>

<s>Izvori</s>

<s>Literatura</s>

<s>Vranjina
Vranjina
Skadarsko jezero</s>

