Vijećnica u Odžaku
<s>Vijećnica u Odžaku (zgrada opštine - Beledija - Mala vijećnica), nalazi se u samom centru Odžaka, a izgrađena je u austrougarskom vremenu u ekletičkom - pseudomaurskom izrazu.</s><s>Taj izraz karakterizira upotreba bogate ornamentike i dekorativno - plastičnih elemenata na fasadama, za koji su uzori traženi najčešće na sjeveru Afrike i u Španiji maurskog doba.</s>

<s>Opština Odžak se nalazi u sjevernom dijelu Bosne i Hercegovine i sa sjevera je omeđena rijekom Savom a na istoku rijekom Bosnom.</s><s>Na zapadnoj strani su obronci gore Vučjak, a na južnoj strani bosansko - posavska ravnica.</s>

<s>Komisija za očuvanje nacionalnih spomenika, na sjednici održanoj od 1. do 7. jula 2003. godine, donijela je odluku da se vijećnica proglasi za  nacionalni spomenik BiH.</s><s>Ovu odluku Komisija je donijela u sljedećem sastavu: Zeynep Ahunbay, Amra Hadžimuhamedović (predsjedavajuća), Dubravko Lovrenović, Ljiljana Ševo i Tina Wik.</s>

<s>Historija 
Administrativna zgrada ili «Mala vijećnica» završena je sa izgradnjom 1903. godine o čemu svjedoči i natpis iznad ulaznih vrata: «Beledija 1903».</s><s>Beledija znači administrativno sjedište teritorijalne jedinice u kojem su smješteni i stambeni prostori upravnika te teritorijalne jedinice.</s><s>Za grad Odžak ona je predstavljala gradsku kuću koja je odgovarala zahtjevima uprave i administracije toga vremena a i vremena do rata u Bosni i Hercegovini 1992. god.</s><s>Zgrada je 1996. godine  zapaljena.</s><s>Nosiva konstrukcija je pretpjela teška oštećenja, a krovna i međuspratna konstrukcija su potpuno uništene.</s><s>Tokom 2008 počela je obnova koja je sadržavala slijedeće radove: rekonstrukcija temelja, ojačanje nosivih zidova, zidanje pregradnih zidova, izrada međuspratnih konstrukcija, pokrivanje objekta, ugrađivanje vanjske stolarije, polaganje instalacija, izrada stubišta i ostalo.</s><s>Uloženo je oko 680.000 KM. a sredstva su osiguravana iz različitih izvora: Federalnog ministarstva kulture i sporta, Turističke zajednice Županije Posavske, Federalnog ministarstva prostornog uređenja, Fondacije za održivi razvoj -OdRaz i vlastitih sredstava -budžet opštine).</s><s>Umjesto isključivo administrativnog sadržaja prizemlje je dobilo i kulturni sadržaj, a vanjski izgled je sačuvao autentičnost.</s>

<s>Opis 
Zgrada opštine je nepravilni pravougaonik dimenzija 22.30 X 13.30 m.  Spratnost je suteren, prizemlje i sprat.</s><s>Osnovni konstruktivni elementi su zidovi i lukovi, a korišteni građevinski materijal je cigla, kamen i čelični profili za stepenišne i međuspratnu konstrukciju.</s><s>Krov je  dvovodni sa klasničom drvenom konstrukcijom, a pokrov je crijep.</s>

<s>Na fasadi su vidljive izrazite masivne plohe sa naizmjenično postavljenim svijetlim i tamnim pojasevima, koji sugerišu alternisanje slojeva cigle i kamena, što je karakteristično za gotovo sve objekte pseudomaurskog stila.</s><s>Fasada je podužnim kordon-vijencem podijeljena na dva dijela – prizemlje i sprat.</s><s>Jednodjelni prozori u prizemlju su pravougaonog oblika i završeni su ravnim natprozornikom, dok je tu ulogu kod prozora na spratu preuzeo potkovičasti luk, čest elemenat pseudomaurskog izraza.</s><s>Karakteristika manira  očitava se i u primjeni profilacija oko prozora i portala, dvostrukog pletera, slikarski tretirane islamske dekoracije u vidu beskonačnog niza stilizovanih floralnih ornamenata.</s>

<s>Enterijer je skromno riješen.</s><s>Prostor u prizemlju je podijeljen na dva simetrična dijela.</s><s>Vrlo zanimljivi detalji u enterijeru su segmenti lukova nad prozorima, eliptični lukovi u hodniku, te lombardijski vijenac  koji se pruža cijelom dužinom zida.</s>

<s>Reference</s>

<s>Nacionalni spomenici u Odžaku
Pseudomaurski stil u arhitekturi BiH</s>

