Arheološko područje Otinovci
<s>Arheološko područje Otinovci sa ostacima crkava iz V, XV i XIX vijeka, opština Kupres, Bosna i Hercegovina, proglašeno je za nacionalni spomenik BiH.</s>

<s>Godine 1887. prilikom izgradnje župne crkve Sv. Ive otkopane su ruševine starijih građevina na istaknutom proplanku iznad sela, na oranicama Lanišća, položaju koji od tada nazivaju i Crkvinom.</s><s>Nakon posljednjeg rata, uoči planirane gradnje nove crkve, pristupilo se arheološkim iskopavanjima bez značajnijih rezultata.</s><s>Iskopavajući tokom ljeta 1998. godine, unutar zidova i uz temelje, nesmotreno su oštećeni ostaci malterisanih podnica ranohrišćanskih prostorija.</s><s>Konzervirani su i djelimično rekonstruisani ostaci građevina i uređeni kao arheološki park na otvorenom.</s>

<s>Ranohrišćanska bazilika 
Bazilika na sjevernoj strani kompleksa, prema interpretaciji prvog istraživača, fra Vladimira Dolića, imala je prostraniji srednji i dva bočna broda jednakih širina, ukupno 14,5 x 24,5 m. Svaki od brodova se završavao polukružnom apsidom, od kojih je ona u sredini bila najveća.</s><s>U narteksu i južnoj bočnoj lađi su zatečene grobnice na svod.</s><s>Ovdje je uz ostatke crkve otkriveno nekoliko epigrafskih nalaza.</s><s>Građevina dosta je nastradala u požaru, ako ne i potpuno uništena.</s><s>Datira se  u V ili VI stoljeće.</s>

<s>Crkva sv.Trojstva 
Srednjovjekovna zavjetna crkva sv. Trojstva (tada su se Otinovci zvali Vrila), podignuta je na temeljima ranohrišćanske bazilike.</s><s>Crkvu je podigla bosanska kraljica Katarina.</s><s>Tadašnji papa Nikola V dao je potpuni oprost svim hodočasnicima koji hodočaste u nju.</s><s>Tradicija traje do danas kada 18.</s><s>Juna  počinje šestodnevni spomen na papu Nikolu V, njegovo pismo i kraljicu Katarinu.</s><s>Ta crkva je porušena u vremenu nakon pada Bosne pod Osmansku upravu,</s>

<s>Crkva Sv. Ive 
Sagrađena je 1889. godine na temeljima ranijih crkvi.</s><s>Izmaknuta je prema sjeveru u odnosu na stariju građevinu za polovinu svoje širine.</s><s>Objedinivši nekadašnju baziliku i predvorje, najnovija crkva je jedinstvene unutrašnjosti.</s><s>Do razaranja 1994. godine, više puta je obnavljana.</s><s>Najvažnije intervencije bile su dogradnja zvonika na ulazu, sakristije uz sjevernu stranu pravougaone niše i drvenog kora čiji su nosivi stubovi počivali na pravcu pružanja temelja pročelja ranohrišćanske bazilike.</s><s>Tom prilikom ostaci ranohrišćanskih objekata su djelimično razorani, te zatrpani.</s>

<s>Najnovija crkva u Otinovcima je mala  i jednostavna crkva.</s><s>Iznutra je dovršena, sa slikama Milosrdnog Isusa, Kraljice Katarine i Križnog puta.</s><s>Planira se njeno proširenje.</s><s>Pripada Vrhbosanskoj nadbiskupiji</s>

<s>Literatura 
 Ljubomir Gudelj,  Starohrvatska prosvjeta, III serija, sv. 27, 2000 - Ranokršćanski kompleks u Otinovcima na Kupreškoj visoravni
 Edin Veletovac, Filozofski fakultet Sarajevo, Knjiga XVII -Kasnoantičke bazilike u Bosni i Hercegovini
 Maja Petrinec, Prapovijesno razdoblje, Arheološka zbirka Franjevačkog muzeja u Livnu, 21-25, 1999.</s>

<s>Reference</s>

<s>Vanjske veze 
 Otinovci i Kupres – dvije župe na tromeđi nad/biskupija</s>

<s>Nacionalni spomenici u Kupresu
Ranokršćanska arheološka nalazišta u BiH
O
O</s>

