Drvorezbarstvo u Konjicu
<s>Drvorezbarstvo u Konjicu je umjetnički zanat s dugom tradicijom na području opštine Konjic, Bosna i Hercegovina.</s><s>Počelo se razvijati početkom XX vijeka, nakon što je austrougarska vlast organizovala zanatsko obrazovanje.</s>

<s>Historija  
Period austrougarske uprave je donio brojne promjene u društvu.</s><s>Da bi spasila pojedine zanate od direktnog propadanja, austrougarska vlast je preduzela određene mjere.</s><s>Osnovane su državne radionice u koje su dovođeni obrazovani stručnjaci – arhitekti, likovni umjetnici, razni tehnolozi, hemičari.</s><s>U Sarajevu je 1885. godine osnovana Zemaljska radionica za umjetne zanate.</s><s>Radionica je imala šest odjeljenja: za inkrustaciju, tauširanje, cizeliranje, graviranje, galvanoplastiku i emajliranje, te stolarski zanat za finiju obradu drveta.</s><s>Radionica je, ujedno, bila i škola u kojoj je redovno obrazovanje trajalo četiri godine.</s><s>Održavali su se i kursevi koji su trajali od četiri do šest mjeseci.</s><s>Iz te radionice razvila se tzv. sarajevska škola koja je u stvari, predstavljala određeni stil u izradi visokokvalitetnog rezbarenog namještaja.</s><s>Škola je bila uzor i izvor oponašanja tehnika izrade rezbarenih površina mnogim zanatlijama.</s>

<s>Austrougarski državni činovnici, vršeći administrativne poslove po konjičkim selima, zapazili su nadarene rezbare u selu Bijela, čiji su proizvodi primitivnog izraza, ali da se tim proizvodima ne može da porekne važnost, jer svjedoče o velikom talentu.</s><s>Vještinu drvorezbarenja u konjički kraj, odnosno gornji tok rijeke Neretve (potez od Bijele do Grušče), donijeli su doseljeni zemljoradnici – drvorezbari iz Hercegovine.</s><s>Putopisac Heinrich Renner u Konjicu je boravio dva puta, tokom 1885. i 1895. godine, i o Konjicu, odnosno konjičkom drvorezbarstvu zapisao:
 
Vrijedno je preporučiti i direktni izlet iz Konjica u dolinu Bijele, što smo ju već spomenuli.</s><s>Tu se izrađuju veoma lijepe drvene rezbarije i sprave, osobito oni sanduci u kojima seljaci spremaju svoje haljine i vrijednije stvari.</s>

<s>Nakon toga, početkom 1906. godine u Konjicu je počeo i prvi duborezbarski kurs, a 1911. godine, zvanično je registrovana i radionica za obučavanje.</s><s>Obrazovani stolari su obično otvarali svoje stolarske radionice.</s>

<s>Tehnika rada 
Drvorezbarenje se koristilo pri izradi namještaja.</s><s>Uobičajena je tehnika sa jednim dlijetom sa drškom.</s><s>Konjički drvorezbari koriste dlijeta bez drške za nasijecanje i dlijeta sa drškom za kopanje.</s><s>Upotrebom obje vrste dlijeta postiže se reljefni izgled.</s><s>Postupak rezbarenja sastoji se od više faza, zavisno od vrste šare i efekta koji se želi postići: 
 Ocrtavanje ili crtanje je postupak kojim se željeni motiv prenosi na drvenu podlogu suhom olovkom pomoću linijara i šestara.</s><s>Svi detalji buduće izrezbarene površine se ne crtaju, već osnovne linije.</s><s>Šaranje ili natucanje je tehnika zasijecanja drvene podloge pored ocrtanih linija.</s><s>Izvodi se pomoću metalnih dlijeta udarcem čekića po okomici alatke.</s><s>Kopanje je dubljenje drvene podloge do dubine zasijecanja prilikom šaranja.</s><s>Cifranje ili ukrašavanje</s>

<s>Na osnovu ovakvog rada prilikom ukrašavanja predmeta konjički drvorezbari najčešće su koristili sljedeće vrste šara:
 Bosanska šara
 Arapska šara
 Duboka šara je najteža za obradu i ovdje individualnost obrađivača dolazi do izražaja.</s>

<s>Nacionalni spomenici 
Za nacionalni spomenik BiH proglašene su tri zbirke.</s>

<s>Zbirka namještaja porodice Nikšić od pet predmeta, nalazi se u porodičnoj kući i poslovnom prostoru.</s><s>Porodica Nikšić osnovali su radnju 1928 godine.</s>

<s>Zbirka namještaja porodice Nikšić od 18 predmeta, nalazi se u porodičnoj kući i poslovnom prostoru druge porodice, u ulici Varda.</s>

<s>Zbirka drvorezbarskih predmeta Mulićev rekord od 63 predmeta, poznata kao Muzej Mulićev rekord, zajedno sa proizvodnom radionicom u vlasništvu je Sejfudina Vile i nalazi se u porodičnoj kući u ulici Varda.</s>

<s>Osnivač Mulićevog rekorda bio je Ismail Mulić (1907-1978) rođen u Konjicu.</s><s>Nakon što je završio drvorezbarski zanat, 1929 godine otvorio je samostalnu radionicu.</s><s>Poznat je kao uspješan privrednik, sa stalnim usavršavanjem proizvodnje sa novim asortimanom, uvođenjem savremenih mašina, a njegovi proizvodi su dodatno ukrašavani ženskim vezom.</s><s>Dobio je veći broj priznanja na sajmovima i izložbama.</s>

<s>Posebnu pažnju pridavao je uređenju enterijera vjerskih objekata svih religijskih zajednica.</s><s>Desetine džamija u Bosni i Hercegovini, Crnoj Gori, Turskoj i šire u potpunosti je oblikovao MULIĆEV REKORD: mihrabi, mimberi, ćursevi, levhe, vrata, prozori, listeri, ograde i dr. Poznat je i po izradi stolica za potrebe Svetog oca pri oba pastoralna pohoda Bosni i Hercegovini.</s>

<s>Prije Drugog svetskog rata radnja je imala 360 radnika koji su radili u 14 zemalja, a nameštaj se izvozio u 40 država.</s><s>Poslije rata radionica je nacionalizovana i pretvorena u pogon kompanije "Šipad", a Mulić je bio postavljen za direktora.</s>

<s>Tokom rata u Bosni i Hercegovini 1992-1995, kuća Mulić je oštećena, a sanirana je nakon rata.</s>

<s>Nematerijalna kulturna baština u Bosni i Hercegovini 
Drvorezi – koji uključuju namještaj, sofisticirane interijere i male ukrasne predmete – ističu se po svojim prepoznatljivim ručno rezanim motivima i cjelokupnom vizualnom identitetu.</s><s>Predstavljaju sastavni dio kulture lokalne zajednice, mjerilo ljepote i udobnosti interijera doma te tradicija koja stvara osjećaj zajedništva i pripadnosti.</s><s>Godine 2017. konjičko drvorezbarstvo uvršteno je na UNESCO-ov Reprezentativni spisak nematerijalne kulturne baštine čovječanstva u Bosni i Hercegovini.</s>

<s>Reference</s>

<s>Vanjski linkovi 
 Muzej Mulićev rekord</s>

<s>Nacionalni spomenici u Konjicu
Nematerijalna svjetska baština u Bosni i Hercegovini</s>

