Francisco Martínez de la Rosa
<s>Francisco de Paula Martínez de la Rosa Berdejo Gómez y Arroyo (10. mart 1787 - 7. februar 1862) bio je španski književnik i liberalni političar, poznat kao prvi predsjednik Savjeta ministara, odnosno premijer Španije, a na kome je mjestu služio od 1834. do 1835. godine.</s>

<s>Rođen je u plemićkoj porodici u Granadi.</s><s>Pažnju je privukao kao izuzetno nadareno dijete, te je već sa 12 godina primljen na pravni fakultet Granadskog univerziteta, a u dobi 18 godina je tamo stekao zvanje profesora.</s><s>Godine 1812. je bio jedan od zastupnika Kadiškog kortesa koji je za vrijeme rata sa francuskim okupatorima donio prvi španski ustav i uveo ustavnu monarhiju.</s><s>Po povratku kralja Ferdinanda VII na prijestolje i restauraciji apsolutizma, de la Rosa je bio protjeran na otok Gomera na obali Sjeverne Afrike.</s><s>1820. je vraćen u Madrid, a godine 1822. ga je kralj imenovao ministrom vanjskih poslova.</s><s>1823. je pao u nemilost i bio prisiljen bježati u Pariz, gdje se počeo zanimati za romantičarski književni pokret.</s>

<s>Nakon Ferdinanodve smrti se vratio u Španiju i bio izabran u Cortes, gdje će ostati do smrti.</s><s>Godine 1834. je imenovan premijerom.</s><s>Njegov kratki mandat je obilježilo formalno ukidanje Španske inkvizicije.</s>

<s>Vanjske veze</s>

<s>Španski političari
Španski pisci
Španski diplomati
Premijeri Španije</s>

