Toranj šutnje
<s>Toranj šutnje (, dahma) je tip tradicionalne iranske građevine na kojima je provođena zoroastrijska praksa nebeskih pogreba, odnosno izlaganja trupla pticama lešinarima.</s><s>Ova vrsta sahrane potječe iz starog vijeka i ovjerena je u starogrčkim djelima odnosno arheološkim iskapanjima, a u drevnom zoroastrijskom Vendidadu opisana je kao jedini ispravni način pogreba.</s><s>Nasuprot tome, spaljivanje mrtvih smatralo se obeščaćenjem svete vatre i čak je kažnjavano smrću.</s><s>Blaže kazne postojale i za ukapanje, a tlo u kojem su mrtvaci ukopani smatralo se pročišćenim pedeset godina nakon obavljenog pogreba.</s><s>Usprkos pravilima, inhumacija je i dalje bila česta praksa, naročito u centralnoazijskim regijama s većinskim nomadskim stanovništvom.</s><s>Sami tornjevi najčešće su ovalnog tlocrtnog oblika i podizani na planinskim vrhovima ili brdima u blizini gradova, a veličina im varira od manjih primjera s dijametrom od nekoliko metara do monumentalnih među kojima su najpoznatiji oni kod Jazda.</s><s>Osim u Iranu, ove građevine mogu se naći i diljem Indije gdje žive Parsi.</s><s>Iz epidemioloških razloga, praksa je u Iranu zabranjena tokom 1970-ih, neposredno prije revolucije.</s>

<s>Povezano 
 Zoroastrizam</s>

<s>Literatura</s>

<s></s>

<s>Tornjevi
Zoroastrizam
Iranska arhitektura
Historija Irana
Pogreb</s>

