Sinan-begova džamija
<s>Sinan-begova džamija (džamija Sinan-bega Boljanića), nalazi se u centru naselja Čajniče, Bosna i Hercegovina.</s><s>Proglašena je za nacionalni spomenik Bosne i Hercegovine.</s><s>Odluku je donijela Komisija za očuvanje nacionalnih spomenika na sjednici održanoj od 6. do 10. jula 2004. godine, u sastavu: Zeynep Ahunbay, Amra Hadžimuhamedović, Dubravko Lovrenović (predsjedavajući), Ljiljana Ševo i Tina Wik.</s><s>Nacionalni spomenik čine: džamija, groblje, šadrvan, česma, turbe u okviru haremskog zida, haremski zid sa ulaznom kapijom i turbe sa grobljem preko puta groblja džamije.</s>

<s>Istorija 
Sinan-beg (kasnije Sinan-paša) rođen je u naselju Boljanići.</s><s>Bio je oženjen Šemsa-kadunom, sestrom Mehmed-paše Sokolovića.</s><s>U historiji je poznat kao sandžak-beg Bosanskog sandžaka u periodu od jeseni 1562. do ljeta 1564. godine.</s><s>Sandžak-beg Hercegovačkog sandžaka bio je u više navrata: u periodima od februara 1552. do februara 1557, od aprila 1563. do jeseni 1563, od ljeta 1564. do marta 1567, od juna do decembra 1569, i od aprila 1574. do februara 1580. godine.</s><s>Umro je 1582. godine i ukopan je u turbetu kraj svoje džamije u Čajniču.</s>

<s>Sinan-beg Boljanić je u Čajniču podigao džamiju oko koje se kasnije formirala mahala prozvana Sinan-pašina mahala.</s><s>Uz džamiju je podigao mekteb, tekiju sa musafirhanom, karavan-saraj, 22 dućana, dvije radionice za štavljenje kože i dva mlina na Janji u Čajniču.</s><s>Podigao je mekteb u selu Njegošević, mostove na Janji u selu Međuriječji, mesdžid u kasabi Sopotu u Nevesinjskom kadiluku, mekteb, hamam i karavan-saraj u kasabi Cernik, karavan-saraj i most u Priboju na Limu.</s>

<s>Džamija je sagrađena 1570. godine.</s><s>U potpunosti je srušena 1992. godine.</s><s>Obnova po izgledu iz 1570. godine, počela je 2016.</s><s>Džamija se obnavlja zahvaljujući finansijskoj podršci Generalne direkcije vakufa Turske.</s>

<s>Opis 
Prema konceptu prostorne organizacije džamija pripada jednoprostornim, potkupolnim džamijama sa otvorenim sofama natkrivenim sa tri male kupole ispred kojih je vanjski trijem sa kamenom munarom.</s><s>Dimenzije stranica iznose oko 13,55 m. Visina do tjemena kupole iznosi 17,20 m, a munare, zajedno sa alemom, oko 40,0 m.
 
Odlikuje se sa dva elementa arhitektonskog rješenja karakterističnog za ovaj dio Balkana.</s><s>Jedan element je osmougaoni tambur glavne kupole ojačan na uglovima pilastrima.</s><s>Drugi je karakteristično istaknuta srednja kupolica trijema sa povišenim postoljem, zajedno sa dekorativnim kupolicama-tornjićima nad uglovima osnovnog kubusa.</s><s>Ove karakteristike, zajedno sa starim motivima klesane dekoracije, upućuju na reprezentativna rješenja istanbulske arhitekture Sinanovog doba.</s>

<s>Literatura 
 Andrej Andrejević, Islamska monumantalna umetnost XVI veka u Jugoslaviji – kupolne džamije, izdanje Filozofski fakultet u Beogradu, Institut za istoriju i umetnost, Srpska Akademija nauka i umetnosti, Balkanološki institut, Beograd, 1984.</s><s>Evlija Čelebija, Putopis, Izdavačko preduzeće Sarajevo Publishing, Sarajevo, 1996.</s><s>Mehmed Mujezinović, "Kulturno naslijeđe", Sarajevo –Publishing, 3. izdanje, str. 61 – 65, 1998.</s><s>-Islamska epigrafika Bosne i Hercegovine, knjiga 3
 Hivzija Hasandedić, El-Kalem, Sarajevo, 1990. – MUSLIMANSKA BAŠTINA U ISTOČNOJ HERCEGOVINI</s>

<s>Reference</s>

<s>Vanjski linkovi 
 Zvanična stranica komisije nacionalnih spomenika Bosne i Hercegovine</s>

<s>Džamije u Čajniču
Nacionalni spomenici u Čajniču</s>

