Halid Ziya Uşaklıgil
<s>Halid Ziya Uşaklıgil (ili Halit U. i isto H. Z. Uşakizâde; Istanbul, 1866. – 27. mart 1945.) bio je turski knjizevnik, pjesnik i dramaturg.</s>

<s>Život 
Rodjen je 1866. u pozno-otomanskom Istanbulu, gdje je dobio prvo obrazovanje prije nego što je se njegova porodica preselila u Izmir 1879.</s><s>Tu je nastavio školovanje na današnjem İzmir Atatürk Lisesi.</s><s>Zatim je pohađao Jermensku katoličku skolu da bi učio francuski.</s><s>Jedno vrijeme radio je kao bankovni službenik.</s><s>U tom razdoblju pojavljuju se njegovi prvi prijevodi francuskih romana koji su odigrali važnu ulogu u europeizaciji turske književnosti.</s>

<s>U 1886. osnovao je list Hizmet in 1886.</s><s>Sudjelovao je u pokretu Edebiyat-ı Cedide (Nova književnost) pri kraju Osmanzkog carstva i bio je početnik nekoliko knjizevnih pokreta i ustanova, kao na primjer književni časopis Servet-i Fünun (Bogatstvo znanja), poznat po europskim stilskim postupcima, i na kojem će od 1896. objaviti mnoga svoja djela.</s><s>Bio je vrlo kritičan prema vladavini sultana Abdulhamida II., koji je nauzvrat cenzurirao većinu njegovih djela.</s><s>Među ostalim, najpoznatoji su ljubavni roman Aşk-ı Memnu (Zabranjena ljubav, 1899), koja će kasnije bit adaptirana u jednu vrlo popularnu tv-seriju.</s><s>Kada je njegov roman Kırık Hayatlar (Slomljeni životi) cenzuriran od strane osmanskog režima Abdulhamida II 1901., prestao je objavljivati ​​romane.</s><s>Slomljeni životi mogli su biti objavljeni tek 1923. nakon uspostave moderne Republike Turske.</s><s>Služio je kao glavni komornik (1909-1912) i član carskog senata (Meclis-i Âyan) za vrijeme vladavine predzadnjeg sultana Mehmeda V.</s>

<s>Uşaklıgilov rani stil je vrlo blizak francuskom romantizmu i većina njegovih romana govore o neispunjenoj ljubavi.</s><s>Njegov rad se zatim razlikuje od njegovih suvremenika po vrlo konkretnom postupku i po stvaranju zasebnog jezičnog oblika koristeći posuđenice iz perzijskog i arapskog jezika.</s>

<s>Tijekom razdoblja narodne borbe, uglavnom je slao članke novinama İkdam Ahmeta Cevdeta.</s><s>Najviše je pisao o jeziku i književnosti.</s><s>Poslije rata potpuno je se posvetio književnosti.</s><s>U prvim godinama Republike izdaleka je promatrao nastanak države a spisateljskom životu je vratio s velikom snagom 1930-ih.</s><s>Njegovi članci su izlazili novinama Cumhuriyet i Son Posta, i postao je poznato ime u svijetu književnosti, posebice po svojim spisima u memoarskom stilu.</s><s>Mnogo buke su izazvale neke njegove izjava o jeziku i o jezičnoj revoluciji.</s>

<s>Godine 1937. njegov život je ogorčen zbog samoubojstva sina Halila Vedata, zaposlenog u veleposlanstvu u Tirani.</s><s>Bolove je odlučio ublažiti pisanjem.</s><s>U zadnjim godinama nastanio je se u selo Santo Stefano pokraj Istanbula.</s><s>Kada je 1926. zakon u Republici Turskoj ukazao nužno tursko ime za sva društva i sve toponime u zemlji, on je predložio sa mjesto današnji naziv Yeşilköy (doslovno, Zeleno Selo).</s><s>Umro je 27. marta 1945. nakon duge bolesti zbog koje je odbijao bilo kakvo liječenje.</s><s>Pokopan je pored svog sina Halila Vedata na groblju Bakırköy u Istanbulu.</s>

<s>Uşaklıgil je bio stric žene Mustafe Kemala Atatürka Latife Uşşaki.</s>

<s>Djela</s>

<s>Romani
 Nemide (1889)
 Bir Ölünün Defteri (1889)
 Ferdi ve Şürekâsı (1894)
 Mai ve Siyah (1897)
 Aşk-ı Memnu (1900)
 Kırık Hayatlar (1923)</s>

<s>Kratka proza
 Bir Muhtıranın Son Yaprakları (1888)
 Bir İzdivacın Tarih-i Muaşakası (1888)
 Heyhat (1894)
 Solgun Demet (1901)
 Sepette Bulunmuş (1920)
 Bir Hikâye-i Sevda (1922)
 Hepsinden Acı (1934)
 Onu Beklerken (1935)
 Aşka Dair (1936)
 İhtiyar Dost (1939)
 Kadın Pençesinde (1939)
 İzmir Hikâyeleri (1950) (postumo)</s>

<s>Drame
 Kabus (1918)</s>

<s>Memoari
 Anı: Kırk Yıl (1936)
 Saray ve Ötesi (1942)
 Bir Acı Hikâye (1942)</s>

<s>Poezija
 Mensur Şiirler (1889)</s>

<s>Eseji
 Sanata Dair (1938–1955) (in tre volumi)</s>

<s>Turski pisci
Turski pjesnici</s>

