Ilirsko-italska plemena
<s>Ilirsko-italska plemena su skupina ilirskih plemena koja se od kraja bronzanog i tokom željeznog doba, sa istočne obale Jadrana preselila na Apeninsko poluostrvo.</s>

<s>Postoje i pisani izvori antičkih autora koji govore o Ilirima u Italiji, ali oni prvenstveno imaju karakter legendi.</s><s>Hekatej iz Mileta (oko 500. god. pne.), prvi je povezao Japode i Japige.</s><s>Prema legendarnoj tradiciji koju je zapisao mitograf Antonino Liberale, Argivski kralj Diomed se, po završetku trojanskog rata i dugotrajnih lutanja, uselio u Apuliju, gdje je uz pomoć Dauna, barbarskog ilirskog plemena, pobijedio kraljevstvo Mesapa.</s><s>Ono što je karakteristično za Ilire kao skupine jeste da se i kod njih nalaze predmeti sa četiri ocila (ognjila) kao i kod Srba, što prema nekim istoričarima navodi da su oni preci današnjih balkanskih Srba.</s><s>Među takve predmete treba istaći kopču koja je pronađena kod Korče (Gorice) u današnjoj Alabaniji.</s><s>Za Ilire i Srbe su osobene male četvorougaone kuće sa ognjištima kao i grnčarija, zaponi kao deo nošnje i simbolika na nadgrobnim spomenicima.</s>

<s>Većina historičara i arheologa se slaže da su Iliri od kraja II milenija bili osnovna etnička jedinica u Apuliji i nekim drugim dijelovima južne Italije.</s>

<s>Japigia u Italiji se prvenstveno dovodi u vezu sa Japodima i njihovom doseljavanju u južni dio Italije koji se nazvao po njihovom imenu.</s><s>Japodi se smatraju migrantima zbog činjenice da su u starijem željeznom dobu bili naseljeni na kvarnerskom primorju.</s>

<s>Arheologija 
Prisustvo Ilira je dokumentovano brojnim arheološkim nalazima.</s><s>Južno-albanska bojena keramika (mattbemalter) je prisutna u južnoj Italiji.</s><s>Borivoj Čović smatra da pripada južnobalkanskoj keramici tipa Devoll, i da su je migracijom prenijele populacije koje su učestvovale u formiranju historijski posvjedočenih ilirskih plemena u južnoj Italiji.</s>

<s>Još od XIII vijeka pne, u Apuliji počinje sahranjivanje u kamenim tumulima (u jamama i koncentričnim krugovima), i sahranjivanje djece do jedne godine u keramičkim posudama, što je jasan ilirsko-balkanski elemenat.</s>

<s>Podizanje gradinskih naselja i njihovo utvrđivanje je prisutno u ovom periodu.</s>

<s>Migracije 
Ilirsko zaposjedanje znatnih dijelova Apeninskog poluostrva razmatrano je u savremenoj arheologiji u kontekstu njihovog učešća u Dorskoj seobi krajem bronzanog doba, prema južnim dijelovima Balkanskog prostora (V. Milojčić, Milutin Garašanin i Šime Batović).</s>

<s>Batović smatra da je prvi val prešao kao posljedica pritiska populacija Kulture polja sa urnama i njihovog dolaska iz Panonije na jadransku obalu tokom XII vijeka pne.</s><s>Drugi jači talas dogodio se u XI vijeku u Emiliju, Apuliju, Umbriju i Etruriju.</s><s>Liburni su se u Picenum gušće kolonizirali tek u IX vijeku, prenoseći sa sobom brojne proizvode.</s>

<s>Radoslav Katičić je predočio i niz lingvističkih paralela u toponomastici i onomastici između Apulije, Brutalije i Lukanije i istočne jadranske obale.</s>

<s>A. Mayer je smatrao da su Japodi u Apuliju stigli oko 1000. god. pne.</s><s>Mate Suić je masovnu migraciju smjestio na kraj II milenijuma, kada su se prebacila čitava Plemena: Japigi, Dauni, Salentinci, Peucezi, Peligni i Liburni.</s><s>Aleksandar Stipčević govori o stalnom boravku Ilira na Apeninima tokom cijelog željeznog doba i da su se kao trgovci, ratnici ili gusari kretali cijelim poluostrvom.</s>

<s>Salmedin Mesihović iznio je teoriju o mogućoj seobi Ilira u Italiji.</s><s>Ekspanzija Autarijata sa prelaza VI u V vijek pne, imala je posljedice i na onim područjima do kojih Autarijati nisu ni dopirali.</s><s>Njihovo potiskivanje Ardijejaca prema jugu, izazvalo je i ardijejski pritisak i lančanu reakciju i na obalna ilirska plemena na obe obale Jadranskog mora.</s><s>Suočeni sa ardijejskim pritiskom sa sjevera, neka plemena su odlučila prijeći na susjednu obalu.</s><s>Ti su prelasci trajali sve do momenta dok Rimska Republika nije preuzela punu kontrolu nad Italijom, a kasnije i Jadranskim morem.</s><s>Prisustvo novih ilirskih plemena u Apuliji dovelo je do pomjeranja sabelsko-samnitskih zajednica sa planinskih predjela Apenina prema plodnoj Kampaniji i južnim etrurskim područjima.</s>

<s>Oslanjajući se na mišljenje italijanskih arheologa, koji zastupaju tezu u kulturnoj zajednici dviju obala Jadrana (koine metallurgika), koja će se u željeznom dobu pretvoriti u Koine adriatica, Alojz Benac je smatrao da se nije radilo o masovnoj seobi.</s><s>Može se samo govoriti o obostranim uticajima i prenošenju dobara,  putem ratničkih pohoda, trgovinom, avanturističkim putovanjima i manjim preseljenjima.</s><s>Benac smatra da je jedino u slučaju Liburna sasvim jasno da je jedan njihov dio nastanio oblast Picenum na Apeninskom poluostrvu.</s>

<s>Reference</s>

<s>Ilirska plemena u Italiji</s>

