Dvor Zvorničko-tuzlanske eparhije
<s>Dvor Zvorničko-tuzlanske eparhije nalazi se u Tuzli.</s><s>Na sjednici Komisije za očuvanje nacionalnih spomenika održanoj od 3. do 9. jula 2007. godine, zgrada dvora proglašena je za nacionalni spomenik BiH.</s><s>Ovu odluku Komisija je donijela u sljedećem sastavu: Zeynep Ahunbay, Martin Cherry, Amra Hadžimuhamedović, Dubravko Lovrenović (predsjedavajući), Ljiljana Ševo i Tina Wik.</s><s>Pokretno nasljeđe sačinjava zbirka od 35 ikona.</s>

<s>Historija 
U dokumentaciji tuzlanske mitropolije koji datiraju iz jula 1913., urađenim u Građevinskom odeljenju Zemaljske vlade, nalaze se potpisi: predstojnika Građevinskog odeljenja Kuščevića i Rudolfa Tenisa, Karla Paržika i Josipa Pospišila.</s>

<s>Iz pisma-molbe mitropolita dabrobosanskog Ilariona, upućenog Zemaljskoj vladi u Sarajevu radi dodjele novčane pomoći za opremanje rezidencije, zna se da je useljena 1915. godine, mada nije bila dovršena.</s><s>To potvrđuje i dokument iz 1916. godine o opremnju.</s><s>Kuhinska so koje je puno tle u Tuzli prourokovalo je nagrizanje temelja i ovog objekta.</s><s>Radovi na sanaciji, zajedno sa Sabornom crkvom, obavljeni su 1990. god.</s>

<s>Opis 
Poređenjem nacrta projekta zgrade mitropolije u Mostaru, koju je 1908. godine projektovao Karl Paržik, sa projektnim rješenjem zgrade tuzlanske mitroplolije iz 1911. godine, kao i onim iz 1913. godine, nedvosmisleno se može zaključiti da je dispoziciono rješenje zgrade tuzlanske mitropolije, organizacija prostora oko centralnog hola, kao i zenitalno osvjetljenje hola, ideja preuzeta iz konceptualnog rješenja zgrade mostarske mitropolije.</s>

<s>Fasade mitropolije u Tuzli razriješene su u strogoj geometrijskoj kompoziciji sa plitkim nišama i žlijebovima u zidnom platnu, te su oštrim sjenama naglašene vertikale u kompoziciji.</s><s>Originalni, geometrizirani detalji razrađeni su precizno, naglašavajući linearizam i kubizam formi koji imaju porijeklo u istoricizmu.</s><s>Mostarsko rješenje bilo je polazište za ovaj projekt, ali se ne može tvrditi da je Paržik bio zaslužan i za definitivno rješenje dispozicije i fasada.</s><s>Tenies ne navodi ovaj projekat u pregledu svojih radova, te dileme u vezi sa autorom ovog zanimljivog ostvarenja još postoje.</s>

<s>Gabaritne mjere iznose oko 43 x 21,85 metara.</s><s>Objekat je zidan od cigle, a konstruktivni sistem čine masivni nosivi zidovi (debljine cca 60 cm).</s>

<s>Zbirku od 35 ikona radili su nepoznati srpski, grčki, ruski, ukrajinski i autori sa Krita.</s>

<s>Reference</s>

<s>Literatura</s>

<s>Branka Dimitrijević - Arhitekt Karl Paržik, doktorska disertacija, Arhitektonski fakultet, Sveučilište u Zagrebu, 1989.</s>

<s>Građevine u Tuzli
Eparhija zvorničko-tuzlanska
Arhitektura istoricizma u Bosni i Hercegovini‎
Nacionalni spomenici u Tuzli</s>

