Filip Shiroka
<s>Filip Shiroka (1859–1935) bio je pjesnik Albanskog narodnog preporoda.</s>

<s>Život
Široka je rođen i odrastao u Skadru, gdje su ga školovali franjevci.</s><s>Među njegovim učiteljima bio je pjesnik Leonardo De Martino (1830–1923), čiji je utjecaj sveprisutan u Širokinim stihovima.</s><s>Godine 1880. sudjelovao je kao neredovnik u bici kod Ulcinja.</s><s>Njegova najranija pjesma, U Albaniji, na oružje, na oružje! () bila je nacionalistička pjesma o obrani Ulcinja, koja je napisana na talijanskom jeziku i tiskana u Osservatore cattolico u Milanu 1880. godine.</s><s>Nakon poraza Prizrenske lige emigrirao je na Bliski Istok i nastanio se u Egiptu, a kasnije u Libanonu, gdje je, uz pomoć tadašnjeg guvernera Pashka Vase, radio kao inženjer u željezničkoj gradnji.</s><s>Široka je postao članom društva nazvanog "Vëllazëria Shqiptare" ("Albansko bratstvo"), koje su u Kairu osnovali albanski emigranti 1894. godine.</s>

<s>Djelo
Širokina nacionalistička, satirična i meditativna poezija na albanskom jeziku pisana je uglavnom od 1896. do 1903. godine.</s><s>Njegove su pjesme obljavljivane u časopisima kao što su Albanija Faika Konice, albanski listovi koji su izlazili u Egiptu i skadarski vjerski mjesečnik Elçija i Zemers t'Jezu Krisctit ("Glasnik svetog srca").</s><s>Široka, koji je koristio i pseudonime Gegë Postripa i Ulqinaku, autor je najmanje šezdeset pjesama, tri kratke priče, članaka i nekoliko prijevoda, posebno religijskih djela za katoličku liturgiju.</s><s>Njegovu pjesničku zbirku, Zâni i zêmrës (Glas srca, Tirana, 1933), nastalu na prijelazu stoljeća, objavio je Ndoc Nikaj dvije godine prije Širokine smrti u Bejrutu.</s>

<s>Pjesnički stil
Širokino pjesništvo, nadahnuto je francuskim i talijanskim romantičnim pjesnicima s početka 19. stoljeća kao što su Alfred de Musset (1810–1857), Alfonse de Lamartine (1790–1869) i Tommaso Grossi (1790–1853), koje je čitao kao mladić u Skadru, nije neobično po svojim temama ili leksičkom opsegu, niti uvijek nosi značajne književne kvalitete, premda se ovo može reći za većinu pjesnika Albanskog naodnog preporoda.</s><s>Široka je zapamćen kao duboko osjećajan tekstopisac i kao jezikosloveni čistunac, koji je bio opsjednut vlastitom sudbinom i sudbinom svoje daleke domovine.</s><s>U njegovom radu ponavlja se tema nostalgije za zemljom njegovog rođenja.</s><s>Među njegovim rodoljubivim pjesmama nalaze se Idi lasto (Shko dallëndyshe), Albanija, Gjergj Kastrioti i Grob Skenderbega.</s>

<s>Reference</s>

<s>Literatura</s>

<s>Albanski pisci</s>

