Palazzo Chiericati
<s>Palazzo Chiericati je renesansna palača u Sjevernoj Italiji (Provincija Vicenza) u centru Vicenze, koju je projektirao Andrea Palladio.</s>

<s>Historija i karakteristike 
Naručilac Girolamo Chiericati je 1546. nasljedio nekoliko starih kuća na istočnom kraju grada, pored ušća riječice Retrone u Bacchiglione.</s><s>U to vrijeme tamo se nalazila luka i ledina, koju su zvali "Piazza dell'Isola", prostor na kom se trgovalo drvom i stokom.</s><s>Kako su bile premalene Girolamo je zamolio Signoriu Vicenze da mu ustupi dodatni teren od oko četiri i pol metra da može podići portik i tako se ograditi od sajamske buke.</s>

<s>U novembru 1550.</s><s>Girolamo Chiericati je u svojoj Knjizi računa zabilježio plaćanje u korist Palladia za projekt svoje gradske palače početkom godine.</s><s>Istog mjeseca Girolamo je pozvan da nadgleda izgradnju lođe Paladijeve bazilike, koje je otpočelou maj 1549.</s><s>To nije bila slučajnost, jer je on zajedno sa Trissinom, bio jedan od najgorljiviijih zagovornika davanja prestižnih javnih građevina mladim arhitektima, za koje se lično borio u Signoriji Vicenze.</s><s>Chiericati je imao puno povjeranja u mlade arhitekte, jer je uostalom i angažirao Palladija da mu podigne dom, to je napravio i njegov brat Giovanni nešto kasnije, angažiravši Palladija da mu u Vancimugliu izgradi vilu.</s>

<s>Gradnja je počela 1551., ali je prekinuta 1557. nakon smrti Girolama, njegov sin Valerio sveo je radove na dekoraciju enterijera, za što je okupio izvanredan tim umjetnika.</s><s>Tako je više od jednog vijeka Palazzo Chiericati ostao nedovršen, veličanstven ali ne i kompletiran, to se vidi iz onovremenih dokumenata i kazivanja putnika namjernika, dovršen je tek krajem 17. vijeka, onako kako je trebala biti prema projektu kaji je objavljen u Quattro Libri.</s>

<s>Postoji nekoliko Palladijevih crteža pomoću kojih je moguće rekonstruirati evoluciju projekta, od prvog rješenja u kojem portik strši sam u centru fasade (kasnije je mu je docrtao timpanon, sličan onom koji je kasnije napravio na Villi Cornaro) sve do današnjeg rješenja.</s><s>Projektiranje mu je bilo uvjetovano uskim terenom gradilišta, centralni atrij okružio je sa dva krila sa po tri prostorije.</s><s>Sa stražnje lođe podigao je dva monumentalna spiralna stepeništa (to je kasnije iskoristio kod vila Pisani i Cornaro).</s>

<s>Kako bi palaču učinio monumentalnijom, i da je zaštiti od čestih poplava (i stoke koja se prodavala ispred zgrade u sajmene dane), Palladio je podigao na podij, sa stepeništem u centru, rješenje koje je preuzeo iz grčkih hramova.</s>

<s>Paladijeva bazilika i Palazzo Chiericati predstavljaju Paladijev definitivni prijelaz iz eklekticizma ranih godina u punu arhitektonsku zrelost i stvaranje vlastitog stila.</s><s>Danas je palača dom Gradskog muzeja Vicenze.</s>

<s>Palazzo Chiericati je 1994. uvršten na UNESCO-vu Listu mjesta svjetske baštine u Evropi kao jedan od objekata lokaliteta Historijski centar Vicenze i Palladijeve vile.</s>

<s>Izvori</s>

<s>Vanjske veze</s>

<s>Palazzo Chiericati (na portalu Museo civico di Palazzo Chiericati) 
 Palazzo Chiericati, Vicenza (na portalu Palladio museum)</s>

<s>Chiericati
Chiericati
Renesansne građevine u Italiji
Paladijeve građevine
Svjetska baština u Italiji</s>

