Carl Ferdinand Cori
<s>Carl Ferdinand Cori (Prag, 5. decembar 1896. – Cambridge, Massachusetts, 20. oktobar 1984.), češki biokemičar i farmakolog.</s><s>Rođen je u Pragu, tada teritoriju Austrougarske Monarhije.</s><s>Zajedno sa svojom suprugom Gerty Cori i argentinskim fiziologom Bernardom Houssay, dobio je Nobelovu nagradu 1947. godine za otkriće procesa razgradnje i ponovne sinteze glikogena i njegove uloge kao izvora i skladišta energije.</s><s>Godine 2004. oboje su uvršteni u popis programa National Historic Chemical Landmarks kao priznanje njihovom istraživanju u spoznaji metabolizma ugljenih hidrata.</s>

<s>Rani život i obrazovanje 
Carl je sin Carla Isidora Corija (1865.–1954.), zoologa i Marie née Lippich (1870.–1922.).</s><s>Odrastao je u Trstu, gdje je njegov otac radio kao direktor pomorske biološke stanice.</s><s>U kasnoj 1914. familija Cori se seli u Prag i Carl se upisuje na medicinski fakultet Karlovog univerziteta u Pragu.</s><s>Za vrijeme studija upoznaje Gerty Theresu Radnitz.</s><s>Bio je ušao u Austro-ugarsku vojsku i služio u skijaškim odredima, ali kasnije je prebačen u sanitet, za što je osnovao i laboratorij u Trstu.</s><s>Krajem rata Carl završava studije, i diplomira medicinu zajedno s Gerty 1920 godine.</s><s>Carl i Gerty vjenčaju se iste godine i rade zajedno u klinici u Beču.</s>

<s>Karijera
Carl je pozvan u Graz kako bi radio s Ottom Loewijem na izučavanju efekata vagusnog živca na rad srca (Loewi će za ovaj rad dobiti Nobelovu nagradu za fiziologiju i medicinu 1936.).</s><s>Dok je Carl radio u Grazu, Gerty je ostala u Beču.</s><s>Godinu dana kasnije Carlu je ponuđeno mjesto u Državnom institutu studije malignih bolesti (danas Roswell Park Cancer Institute) u Buffalu, te cijela porodica Corijevih seli u Buffalo.</s><s>Godine 1928. postaju državljani Sjedinjenih Američkih Država.</s>

<s>U Institutu u Buffalu, istraživanja Corijevih fokusirala su se na metabolizam ugljikohidrata što je rezultiralo konačnim otkrivanjem Corijevog ciklusa 1929.</s><s>Godine 1931.</s><s>Carl prihvaća mjesto na medicinskom fakultetu Univerziteta Washington u St.</s><s>Louisu.</s><s>Započinje kao profesor farmakologije, a 1942. postaje profesor biokemije.</s><s>U St.</s><s>Louisu, Corijevi nastavljaju sa svojim istraživanjima na glikogenu i glukozi i opisuju proces glikogenolize, te identificiraju i sintetiziraju važan enzim glikogen fosforilazu.</s><s>Za svoja istraživanja dobijaju Nobelovu nagradu za fiziologiju i medicinu 1947. godine.</s>

<s>Gerty umire 1957. a Carl se ponovo vjenča s Anne Fitz-Gerald Jones 1960.</s><s>Ostaje u Univerzitetu Washington do 1966., kad se povlači s katedre u institutu za biokemiju.</s><s>Postavljen je za gostujućeg profesora biološke kemije na Univerzitetu Harward, ali je zadržao laboratorij u Massachusetts General Hospitalu gdje je nastavio svoja istraživanja na području genetike.</s><s>Od 1968. do 1983. surađivao je s poznatom genetičarkom Salomé Glüecksohn-Waelsch iz Albert Einstein College of Medicine u New Yorku, do 1980-ih kad ga je bolest spriječila u daljem radu.</s><s>Godine 1976.</s><s>Carl je nagrađen s laurea honoris causa u medicini na Univerzitetu u Trstu.</s><s>Carl dijeli zvijezdu s Gerty na St.</s><s>Louis Walk of Fame</s>

<s>Nagrade i priznanja
Osim što je osvojio Nobelovu nagradu, Cori je 1946. osvojio Nagradu Alberta Laskera za temeljna medicinska istraživanja, a 1959.</s><s>Austrijski znak časti za nauku i umjetnost.</s><s>Godine 1950. izabran je za stranog člana Kraljevskog društva (ForMemRS),. a u njegovu čast nazvana je dotirana profesura Carla Corija na Washingtonovu univerzitetu, koju trenutno drži Colin Nichols.</s>

<s>Izvori</s>

<s>Češki biolozi
Dobitnici Nobelove nagrade za fiziologiju ili medicinu
Američki biohemičari
Biografije, Prag
Authority control</s>

