Pincio
<s>Pincio (latinski Mons Pincius) je brdo na sjeveroistoku historijskog centra Rima, sjeverno od Kvirinala s pogledom na Marsovo polje.</s><s>Pincio ne spada u Sedam rimskih brežuljaka, ali se kao i oni nalazi unutar Aurelijanovih zidina.</s>

<s>Historija 
Brdo i istoimeni park dobili su ime još u antici po vili porodice Pinci, koja je u njoj živjela tokom 4. vijeka.</s><s>Kasnije za srednjeg vijeka tu je bio vinograd samostana Santa Maria del Popolo.</s><s>Ono što se danas vidi na tom brdu rezultat je intervencija izvedenih tokom 19. vijeka, a najviše one koju je izveo arhitekt Giuseppe Valadier koji je između 1810. i 1818. uredio terasasti park, koji se naslanja na Villa Borghese od koje je odvojen Aurelijanovim zidinama.</s><s>Kroz čitav park pored brojnih egzotičnih biljkaka i stabala postavljeno je i 228 bisti, tadašnjih slavnih Talijana i Evropljana, koje su danas prilično zapuštene i oštećene.</s>

<s>Obelisk 
Najveća atrakcija tog parka je obelisk u njegovom centru.</s><s>Pretpostavlja se da je on rimska kopija iz 2. vijeka, izrađen po narudžbi cara Hadrijana za njegovu vilu u Tivoliju, u čast prerano umrlog i voljenog Antinoja.</s><s>U Pincio je preseljen po nalogu pape Pia VII 1822. godine.</s>

<s>Vodeni sat 
Atrakcija parka je i jedinstveni vodeni sat kog je projektirao i izgradio 1867. dominikanski fratar Giovanni Embriaco.</s><s>Vodeni sat bio je jedna od atrakcija Svetske izložbe u Parizu održane iste godine.</s><s>U Pincio je postavljen 1872. na terasu Viale dell'Orologio.</s>

<s>Panoramski pogled 
Posjetiocima Pincia je ipak vjerojatno najveća nagrada sjajan pogled koji sa njega puca na Piazza del Popolo i taj dio Rima, naročito kod zalaska Sunca.</s>

<s>Izvori</s>

<s>Vanjske veze</s>

<s>Pincio Gardens</s>

<s>Brda u Italiji
Geografija Rima</s>

