Kemalizam
<s>Kemalizam je opći naziv za ideologiju Kemala Atatürka s kojom je vođa turske republikanske revolucije osvojio Tursku i kroz radikalne reforme vladao od 1922. do 1938.</s><s>Na turskom se obilježava rječju Kemalizm iliti Atatürkçülük ili još Atatürkçü düşünce (Ataturkova ideologija).</s><s>Atatürk je 1923. osnovao stranku C.H.P., koja će biti glavni nosilac njegove ideologije i uostalom glavna stranka u Republici Turskoj do dolaska na vlasti Adnana Menderesa u maju 1950.</s><s>Poslije smrti Atatürka, vodstvo stranke je preuzeo İsmet İnönü, dok u prvim godinama partije važnu ulogu su imali Celal Bayar, Refik Saydam pa sporedno i književnik Yakup Kadri.</s><s>Zanimljiva osobina Kemalizma je to što je u prvoj polovici 20. vijeka imao radikalan i revolucionaran postupak a istovremeno je sakupio u jednoj ideologiji više osobina što su u to vrijeme bile suprotne i proturiječne.</s><s>Atatürkova teorija je istovremeno bila usmjerena narodu, skupštinskoj vlasti, kultu nacije, kultu državnog aparata i socijalnoj pravdi, što čini tursko iskustvo zaseban i zanimljiv slučaj kada bismo proučavali 20. stoljeće.</s><s>Načela kemalizam su sažeta u takozvanoj teoriji šest strijela (Altı Ok):
 Republikanstvo (cumhuriyetçilik): novi državni okvir umjesto monarhije (sultanata) i centralnosti Osmanske dinastije.</s><s>Kemalistički republikanizam je tip ustavne republike, u kojoj se biraju predstavnici naroda, te oni moraju vladati u skladu s postojećim ustavnim zakonom koji ograničava vlast nad građanima;
 Populizam (halkçılık): socijalna revolucija putem koje politička moć prelazi u ruke građana.</s><s>Atatürk teorizira društveno–ekonomsku transformaciju mada on odbacuje klasni sukob (usp.</s><s>Marksizam) i kolektivizam (usp.</s><s>Komunizam).</s><s>Kemalistički populizam vjeruje da je nacionalni identitet iznad svega dakle socijalna revolucija se ostvaruje u klasnoj suradnji, u nacionalnom jedinstvu i u principu solidarnosti;
 Laicizam (laiklik): princip po kojem je Turska laična republika, odnosno država koja odbija svako vjersko uplitanje u političkim odlukama.</s><s>Osmansko carstvo je bilo islamska država, uglavnom po liniji sunizma i sufizma, i u kojoj je poglavar bio na položaju halife (od 1519. sa sultanom Selimom).</s><s>Atatürk je se dosta oslanjao na principe francuskog i švicarskog sustava, stoga je 1924. ukinuo stoljetni kalifat i ostranio vjerske figure (na pr.</s><s>Šejh-ul-islam) koje su za vrijeme sultana donosile odluke (odnosno uvjetne savijete) na polju zakona i prava, obrazovanja, etike.</s><s>Te figure su prešle pod kontrolom državnih ministarstava, na pr. ministarstva kulture ili sl.;
 Revolucija (inkılapçılık): potreba za obnovi, što znači zamjena tradicionalnih ustanova i pojmova sa modernim.</s><s>Atatürk je zagovarao temeljnu društvenu promjenu kroz revoluciju, dakle njegov pojam reforme isključuje ikakav kompromis sa starim poredom, reforma je oblikovanje iznova; 
 Nacionalizam (milliyetçilik): krajnji cilj ostaje stvaranje nacionalne države od ostataka više–religijskog i multi–etničkog Osmanskog carstva.</s><s>Atatürkov nacionalizam potječe iz teorije društvenog ugovora (usp.</s><s>Rousseau), posebice iz građanskog nacionalističkog principa;
 Statizam ili centralnost države (devletçilik): Atatürk je smatrao da potpuna modernizacija Turske ovisi o gospodarskom i tehnološkom razvoju, stoga on je državu tumačio kao uređaj koji regulira opće ekonomske djelatnosti u zemlji i podržava ona značajna područija kojima privatna poduzeća nisu bila sklona.</s>

<s>Historija Turske Ideologije</s>

