Jugoslavenska ekspedicija na Pamir 1979.
<s>Jugoslavenska ekspedicija na Pamir 1979. predstavljala je jedan od najznačajnijih događaja u historiji bosanskohercegovačkog alpinizma.</s><s>Sastojala od 12 penjača iz Slovenije i dvojice iz Bosne i Hercegovine: Mujo Mulaosmanović (PD Željezničar - Sarajevo) i Branimir Maltarić (UPD Bukovik - Sarajevo).</s><s>Njih dvojica  ispenjali su Vrh Korženjevske (7.105 m) što je bio prvi uspon na vrh preko 7.000 m alpinista iz Bosne i Hercegovine.</s><s>Istovremeno, bio je to i prvi jugoslavenski uspon na ovaj vrh.</s>

<s>Vrh Korženjevska bio je cilj i Bosanskohercegovačka ekspedicija na Pamir 1976. godine   Sniježna lavina spriječila je ekspediciju u usponu na vrh, kada su dva člana ekspedicije bila samo 60 metara od cilja.</s>

<s>Finansiranje bosanskog dijela ekspedicije, gotovo u cijelosti, obezbjedili su PD Željezničar, PD Bukovik i firme Unioninvest i Vranica.</s><s>Ostatak je posudio Planinarski savez Bosne i Hercegovine, uz obavezu da se po povratku izmire dugovi.</s>

<s>Uspon 
Bosanskohercegovački dio ekspedicije 17. jula 1979. odvojio se u Moskvi od ostatka ekspedicije i uputio u pravcu Vrha Korženjevske u Pamiru.</s><s>Smijer Budanova, kojom je naveza namjeravala popeti vrh, nosi ocjenu 5B, što je prilično zahtjevna težina.</s><s>Naveza je, sticajem okolnosti, izvršila dobru aklimatizaciju, tako da su teži problemi sa visinom izbjegnuti.</s>

<s>Uspon je počeo 26. jula 1979. sa dvadesetak kilograma hrane i opreme i u društvu trojice sovjetskih alpinista, pravcem kojim su do tad prošle samo četiri grupe.</s><s>Prvi dan završio se olujnim vremenom.</s><s>Nakon savladanih 1200 m. visine, noć su proveli stisnuti u šatoru na 5.200 m.</s>

<s>Slijedećeg dana, nakon 700 m. savladane visine, navezu su dočekali prvi strmi pragovi orijaške stijene.</s><s>Vrijeme je bilo vedro.</s><s>Slijedio je uspon u "alpskom stilu" na padinama nagiba 35 - 50 stepeni, bez fiksnih užadi i sa skokovima težine III i IV.</s><s>Novo nevrijeme primoralo je alpiniste da noć provedu na 6.100 m, u šatoru na uskoj polici.</s>

<s>Sutradan su morali savladati jedan visoki kamin u grebenu, zatim strmi ledom okovani žlijeb, koristeći ranije postavljene klinove.</s><s>Nakon toga slijedilo je još četiri sata uspona sa nekoliko stjenovitih skokova i treće razapinjanje šatora na 6.500 m.</s>

<s>Četvrtog dana, sada već bez hrane i sa ispoljenim simptomima visinske bolesti, grupa je napredovala ka vrhu nesigurnim, lavinoznim terenom.</s><s>Savladano je samo 300 m visine za 8 sati i ponovo postavljen logor na 6.800 m.</s>

<s>Peti dan, 30. jula 1979, na visini 7.000 m sunce je obasjalo vršni greben.</s><s>Iako je vrh bio udaljen svega 150 m, hodali su do njega punih pet sati i u 20h, uspeli su se na vrh.</s>

<s>Reference</s>

<s>Planinarstvo u Bosni i Hercegovini
Planinarstvo u Jugoslaviji
Planinarske ekspedicije</s>

