Johann Albrecht Freiherr von Reiswitz
<s>Johan Albreht fon Rajsvic (; Lugano, 1899. – Minhen, 25. jul 1962) je bio doktor nauka i nemački major.</s>

<s>Biografija 
Rođen je u Luganu 1899. godine.</s><s>U Prvom svetskom ratu je ozbiljno ranjen.</s><s>Nakon rata je studirao niz humanističkih nauka: filozofiju, biologiju, književnost, istoriju umetnosti, psihologiju i medicinu na Univerzitetu u Berlinu.</s><s>Doktorirao je sa temom iz filozofije „Aistorijsko, istorijsko i antiisktorijsko u filozofiji Artura Šopenhauera“ (1922).</s>

<s>Specijalizovao se za istoriju Balkana i u tom svojstvu je boravio u Jugoslaviji pre Drugog svetskog rata.</s>

<s>Godine 1931. je učestvovao u iskopavanjima na lokalitetu Gradište, iznad crkve Sv. Erazma u Ohridu, koja su vršili Nemački arheološki institut i Narodni muzej.</s><s>U ekipi su se nalazili Miodrag Grbić, kao predstavnik Narodnog muzeja, a Rajsvic i Vilhelmom Unfercagtom, kao predstavnici Nemačkog arheološkog instituta.</s><s>Cilj istraživanja je bilo utvrđivanje naselja vezanog za bogate grobove, pronađenih na Trebeništima.</s>

<s>Od 1941. je bio angažovan kao vojni savetnik u referatu za zaštitu umetničkih vrednosti, čiji je cilj bio da prikaže nemačku privrženost haškoj konvenciji o kulturnim dobrima iz 1907. godine.</s><s>Odeljenje u Srbiji je počelo sa radom 3. jula 1941.</s><s>U prvom izveštaju o radu ovog odeljenje Rajsvic je opisao zatečeno stanje, konstatovao broj muzeja u okupiranoj Srbiji i predložio njihovu delatnost:
 angažovanje domaćih stručnih saradnika, prijateljski nastrojenih prema Nemačkoj
 zaštita pokretnih objekata
 zaštita nepokretnih objekata;
 popisivanje do poznatih praistorijskih nalazišta i istorijskih spomenika
Nemci su, u nedostatku sredstava da organizuju sami aparat uprave, iskoristili već postojeći, i stavili ga pod strogu kontrolu.</s><s>Mada su Muzej grada Beograda, Vojni muzej n Narodna biblioteka teško oštećeni tokom bombardovanja 6. i 7. aprila 1941, a u okupiranoj Srbiji se do početka 1942. oko 400 intelektualaca našlo u logoru na Banjici, odlukom vojnog zapovednika Srbije osnovano je Odeljenje za zaštitu spomenika kulture, za čijeg opunomoćenika je izabran Miodrag Grbić.</s>

<s>Tokom rata je u više prilika intervenisao kod drugih okupacionih funkcionera u korist srpskih kulturnih spomenika.</s><s>Tako je aprila 1942. obezbedio dozvole, prevoz i lično pratio misiju prenosa moštiju srpskih svetitelja, kneza Lazara iz manastira Bešenovo, cara Uroša iz manastira Jazak i despota Stefana Štiljanovića iz manastira Šišatovac koji su se našli na teritoriji NDH, u okupirani Beograd, koju je predvodio Radoslav Grujić, profesor i dekan Teološkog fakulteta.</s>

<s>Za razliku od brojnih oficira iz nekadašnje austrougarske vojske koristili su okupaciju Srbije kako bi se svetili za poraze iz Prvog svetskog rata i zahteva da se prema Srbima postupa strogo, kao izdajnici i prevrtljivci, zbog puča 27. marta, bio je jedan od retkih ljudi koji su simpatisali Srbe i pokušavali da ih uzmu u zaštite.</s>

<s>Nakon rata se vratio u Nemačku, gde je do smrti radio na Univerzitetu u Minhenu.</s><s>O srpskom etničkom prostoru pisao je u monografiji „Belgrad–Berlin.</s><s>Berlin Belgrad 1866–1871“ (1936), i u studiji „Politički razvoj Jugoslavije između dva rata“ () (1954).</s><s>Autor je nekoliko značajnih odrednica u enciklopedijskoj ediciji „Neue Deutche Biographie“ (NDB), između ostalih, odrednice Karl Ludvig fon Brik i grof Leopold Berhtold.</s>

<s>Izvori</s>

<s>Literatura</s>

<s>Njemački historičari
Njemački oficiri</s>

