Manastir Jazak
<s>Manastir Jazak je jedan od 14 fruškogorskih manastira.</s><s>Nalazi se u istočnom delu Fruške gore, severozapadno od istoimenog naselja i nekadašnjeg Jazak Manastir Jazak, u čijem se ataru danas nalazi.</s><s>Manastir prostorno i administrativno pripada opštini Irig.</s><s>Manastir je posvećen Vavedenju, a u njegovom sastavu se nalazi i crkva posvećena ovom svecu.</s>

<s>Položaj 
Manastir Jazak nalazi se na južnoj strani Fruške gore, duboko u planini i na visini od 270 -{m}-.</s><s>Udaljen je svega 5-6 -{km}- od puta Beograd-Irig, pa je lako dostupan vernicima i drugim posetiocima.</s>

<s>Istorija 
Izgrađen je 1736. godine na ravnom završetku male kotline, između dva proplanka, na južnoj padini Fruške gore, na potezu poznatom pod imenom Gradac.</s><s>Manastirski kompleks se sastoji od crkve sa zvonikom, okruženoj sa tri strane konacima, dok je sa četvrte strane zid i zasvođeni ulaz u manastirsku portu.</s><s>U sredini porte je manastirska crkva sa trospratne zvonikom.</s>

<s>Neposredno uz manastir, na putu prema selu Jazak, nalazi se manastirski prnjavor, a na udaljenosti oko dva kilometra, severno od manastira, nalaze se ostaci manastira Stari Jazak, koji je prema predanju, osnovao je sv. Despot Jovan Branković, mlađi sin sv. Stefana Slepog i sv. Majke Angeline.</s><s>Bio je posvećen Vavedenju Presvete Bogorodice (21. novembar/ 4. decembar).</s><s>Prvi pisani podatak potiče iz 1522. godine.</s><s>Pominje se u rukopisnom Triodu koji je prepisivao jazački monah Lavrentije.</s>

<s>Sa obzirom da iz 17. veka nisu sačuvana svedočanstva o manastiru, pretpostavlja da je zapusteo sve do Velike seobe Srba 1690. godine.</s><s>Tako su 1705. prenete mošti cara Uroša iz Nerodimlja, zbog čega je manastir uživao veliki ugled.</s><s>U vreme mitropolita Vićentija Jovanovića 1736. godine, doneta je odluka o izgradnji nove Crkve Sv. Trojice u baroknom stilu, koju je juna 1758. osveštao mitropolit Pavle Nenadović i u nju je prenet inventar starog manastira.</s><s>Stari Jazik je zatim pretvoren u ženski manastir, koji je uredbom Marije Terezije 1773 o redukciji manastira raseljen i brzo zatim pretvoren u ruševine, koje i danas stoje na istom mestu.</s><s>U novoj crkvi od 1759 do 1769 rađen je ikonostas sa 58 ikona, delo Dimitrija Bačevića i njegovih pomoćnika Teodora Kračuna i Dimitrija Popovića.</s><s>Pošto je unutrašnjost crkve dugo stajala samo okrečena, 1899. godine slikar Pavle Čortanović (1830-1903) je uradio uljane zidne slike s pojedinim likovima iz nacionalnog i opšte hrišćanskog svetiteljskog panteona.</s>

<s>Današnje stanje 
Danas manastirsko sestrinstvo broji 11 monahinja ja čijem je čelu igumanija Paraskeva Drapšin od 1990. godine.</s>

<s>Reference</s>

<s>Srpski pravoslavni manastiri
Manastiri Eparhije sremske
Fruškogorski manastiri
Zadužbine Nemanjića</s>

