Kemalpaşazade
<s>Ibn-i Kemal ili Kemalpaşazâde (Edirne (?), 1469. – Istanbul, 16. aprila 1534.) je bio turski književnik.</s><s>Ističe se kao historičar, teolog, književnik i pjesnik.</s><s>Smatra se jednim od najznačajnijih osmanskih intelektualaca i jednim od najvažnijih historičara svoga vremena.</s>

<s>Nazivi</s>

<s>Tekstovi ga spominju s raznim imenima.</s><s>Najpoznatije je Kemalpaşazâde, a može biti i Ibn Kemal, Ibn Kemal Paşa, Şemseddin Ahmed ili Şemseddin Ahmet ibn Süleyman ibn Kemal Paşa.</s>

<s>Život 
Njegovo pravo ime je bilo Şemseddin Ahmed bin Süleyman i bio je sin Kemal-paše, točnije Süleyman-bega, jednog od vodećih zapovjednika za vrijeme sultana Fatih Mehmeta pa potom dobiva naziv Ibn-i Kemal.</s><s>Njegova majka je bila kći Ibn-i Küpelija, jednog od uvidnih učenjaka tog perioda.</s><s>Rođen je vjerovatno 15. maja 1469.</s><s>U nekim je izvorima zabilježeno da je rođen u Tokatu, u drugima u Edirneu, a neki tvrde da je bio iz Amasye.</s><s>Kao mladić služio je kao konjanik u vojsci Ibrahim-paše u Bajazitovim ekspedicijama.</s><s>Kasnije je studirao kod nekoliko poznatih vjeroučitelja i nakon završenog školovanja u medresi, postao je nastavnik a potom sudac u Jedrenu.</s><s>Naučio je Kur'an napamet, proučavao je arapski jezik i književnost, logiku i perzijski jezik od učenjaka iz Amasye.</s><s>Vrlo cijenjen učenjak, sultan Bajazit II je naručio da na Osmanskom jeziku napiše tursku povijest, Tevarih-i Al-i Osman (Ljetopisi Osmanove kuće), koja pokriva događaje između Bajazita II. (1481) i bitke kod Mohača (1526).</s><s>Stil povijesnog djela je vrlo ukrašen i nadahnut.</s><s>Stoga je napredovao i napokon je imenovan (1516) za anatolijskog kazaskera.</s><s>Pratio je Selima I u vojnom pohodu na Egipat, tijekom kojeg je s arapskog preveo djela egipatskog povjesničara ibn Taghribirdija.</s><s>S mjesta kazaskera je smjenjen pri povratku sultana sa egipatske kampanje.</s><s>Kako je pao u nemilost, vratio je se u rodni Edirne gdje je se obratio studijama i istragama.</s><s>Zatim je radio kao profesor u medresama u Edirneu i u Istanbulu.</s><s>Nakon smrti Zenbilli Ali Efendije 1526. godine, izabran je za šeika al-Islama.</s><s>Imao je zaštitu sultana Sulejmana.</s><s>Na tom mjestu ostao je osam godina.</s><s>Umro je u Istanbulu 16. aprila 1536.</s><s>Pokopan je pored džamije Emira Buharija u Edirnekapiju.</s>

<s>Iako je najpoznatiji kao povjesničar, Kemalpaşazâde je također bio veliki učenjak i talentiran pjesnik.</s><s>Napisao je brojne komentare o Kur'anu, rasprave o sudskoj praksi i muslimanskoj teologiji i filozofiji, te na arapskom jeziku jedno filološko djelo pod naslovom Daqaʿiq al-Haqaʿiq (Suptilnosti istine).</s><s>Njegova najbolja pjesnička djela uključuju Nigaristan (Galerija slika), napisan na perzijskom jeziku po uzoru na Saʿdījev Būstān i Golestān.</s><s>Pjesma Yusuf ü Züleyha prepričava priču o Josipovoj i Potifarovoj ženi (Zulejka u islamskoj tradicij).</s><s>U njegovom opusu nalazimo također vrlo zanimljiv divān.</s>

<s>Djela 
 
Bio je učenjak i vrlo dobro je poznavao arapski i perzijski jezik.</s><s>Većinu svojih djela je napisao na arapskom.</s><s>Napisao je više od 200 djela na arapskom i turskom jeziku u obliku rasprava, članaka i knjiga.</s><s>Među njima nalaze se djela iz polja medicine, povijesti, filozofije, poezije i fikha.</s><s>Neka od njegovih djela su:
 Dakâyıku'l-Hakâyık
 Yûsuf u Züleyha
 İdrisi Bitlisi'nin Heşt Behişt Tercümesi
 Zagyir ve Tenkîh
 Islâh-ı Mefatih
 Keşşâf'a Na-tamâm Bir Haşiye
 Şerhu Mefatih
 Mühimmat
 Makîtu'l-Luga
 Nigaristan
 Osmanlı Tarihi (Osmanska povijest, 10 svezaka)</s>

<s>Spoljašne poveznice</s>

<s>Izvori</s>

<s>Bibliografija</s>

<s>Turski pisci</s>

