Mijaci
<s>Mijaci (mak.</s><s>Мијаци) su etnografska skupina Makedonaca koja živi u regiji Donje Reke, također poznata kao Mijačija (mak.</s><s>Мијачија), uz rijeku Radiku, u zapadnoj Sjevernoj Makedoniji.</s><s>Oblast broji između 30.000 i 60.000 ljudi.</s><s>Mijaci se pretežno bave stočarstvom, a poznati su po svojoj crkvenoj arhitekturi, obradi drveta, ikonografiji i drugim bogatim tradicijama, kao i po svom karakterističnom galičkom dijalektu makedonskog jezika.</s><s>Glavno naselje Mijačije je Galičnik.</s><s>Druga naselja su im Lazaropolje, Selce, Bituše, Rosoki, Osoj, Gari, Sušica i Tresonče, koja sve više ostaju pusta jer mlađi Mijaci odlaze za kruhom u veće gradove (pečalba).</s><s>Neki od Mijaka doselili su se i u druge krajeve, i to u četiri sela u okolici Debra, u veleški kraj, i područja kod Bitole, Smiljeva i Kičeva.</s><s>Mijaci govore makedonskim jezikom i članovi su kršćansko-pravoslavne vjere odnosno pripadaju makedonskoj pravoslavnoj crkvi.</s>

<s>Poznati su kao vrsni majstori i umjetnici (naročito) po vrsnom crtanju ikona i fresaka te drvorezima  (Manastir Sveti Jovan Bigorski ), a poznata je i njihova čipka.</s><s>Dio Mijaka primio je u vrijeme širenja islama muslimansku vjeru, pa su ih ostali Mijaci prozvali Torbešima, to jest onima, koji su vjeru prodali za torbu.</s><s>Ovaj podrugljivi naziv ukorijenio se, pa su ga prihvatili i sami Torbeši.</s>

<s>Etimologija</s>

<s>Ne zna se točno kako su dobili ime.</s><s>Prema jednom predanju, tako se zovu jer su uvijek bili čisti, umijeni.</s><s>Drugo predanje kaže da se ovako zovu zato što ličnu zamenicu «mi» izgovaraju mije.</s><s>Ovo bi moglo biti najtočnije jer susjedno stanovništvo od Debra do Ohrida se nazivalo Estevci, pošto su u govoru dodavali uzrečicu esti ili estit.</s><s>Prema trećem tumačenju, naziv im dolazi od «mi jaki», odnosno «mi smo jaki».</s>

<s>Izvori</s>

<s>Bibliografija</s>

<s></s>

<s>Etničke grupe Makedonije
Geografija Makedonije
Slaveni</s>

