Carlos Arias Navarro
<s>Carlos Arias Navarro, 1. markiz od Arias-Navarra (11. decembar 1908 – 27. novembar 1989) bio je španski pravnik i političar, poznat kao jedan od najmoćnijih funkcionara Francovog diktatorskog režima, ali i po tome što je za vrijeme njegovog premijerskog mandata od 1974. do 1976. godine započela tranzicija prema demokraciji.</s>

<s>Nakon što je diplomirao pravo, radio je kao javni tužilac i notar u Malagi i Madridu.</s><s>Iako je imao djelomično antiklerikalne stavove, politički se opredijelio za desnicu, te nakon izbijanja građanskog rata stao na stranu pobunjenika.</s><s>Nakon pobunjeničkog osvajanja Malage je organizirao prijeke sudove i masovno donosio smrtne kazne protiv ljevičara i vladinih pristaša, stekavši nadimak "Krvnik Malage"; pripisuje mu se smrt između 4300 i 17.000 ljudi.</s>

<s>Nakon rata je radio na raznim administrativnim poslovima, a 1957. godine je imenovan za direktora Državne bezbjednosti, istakavši se progonima komunista i drugih neprijatelja Francovog režima.</s><s>Godine 1965. je imenovan za gradonačelnika Madrida, a 1973. je postao ministar unutrašnjih poslova u vladi Luisa Carrera Blanca.</s><s>Kada je Blanco u decembru 1973. godine ubijen u atentatu, Arias je izbjegao smjenu, iako ga se smatralo najodgovornijim za sigurnosne propuste; razlog je bio u bliskosti sa Francom koji ga je umjesto toga imenovao za Blancovog nasljednika.</s>

<s>Arias je kao premijer ispočetka nastupao kao tvrdolinijaš, odbijajući bilo kakvu koncesiju zagovornicima demokratskih reformi.</s><s>Intenzivna teroristička kampanja baskijske ETA-e, posljedice naftne krize po špansku ekonomiju i jačanje "divljih" komunističkih sindikata, sa kojima su privatni poslodavci počeli neposredno pregovarati, su počeli slabiti njegov autoritet, a Revolucija karanfila u susjednom Portugalu je dala zamah antifrankističkoj opoziciji u emigraciji i u domovini.</s><s>Arias je ispočetka čak razmišljao da izvrši invaziju Portugala, ali je umjesto toga pristao na sporazume kojim je Španska Sahara prepuštena Maroku i Mauritaniji.</s>

<s>Nakon Francove smrti u novembru 1975.</s><s>Arias je pokušao nastaviti sa politikom kasnije prozvanom "frankizam bez Franca".</s><s>Javnost je, međutim, tražila promjene, pogotovo nakon krvavih studentskih demonstracija u Madridu.</s><s>Nakon sastanka sa Juanom Carlosom je 1. jula 1976. godine podnio ostavku.</s>

<s>Na prvim demokratskim izborima je sudjelovao kao kandidat desničarske Narodne alijanse.</s>

<s>Španski političari
Španski pravnici
Premijeri Španije</s>

