Kapetanova kula u Bihaću
<s>Kapetanova kula predstavlja dio nekadašnje tvrđave u Bihaću, Bosna i Hercegovina.</s><s>Proglašena je za nacionalni spomenik BiH</s>

<s>Nalazi se u donjem dijelu grada, na lijevoj obali rijeke Une.</s><s>Ono što čini specifičnost ove tvrđave-grada u odnosu na druge gradove u Bosni i Hercegovini u osmanlijskom periodu jeste sačuvana urbana struktura unutar gradskih bedema iz prethodnog perioda.</s>

<s>Istorija</s>

<s>Nije poznato vrijeme gradnje Kapetanove kule.</s><s>Na osnovu raspoloživih istorijskih karata grada i okoline, moguće je utvrditi da je sagrađena prije 1697. godine.</s>

<s>Jedan dio istoričara smatra da je Kapetanova kula građena oko 1205. godine  i da je bila jedna od četiri bihaćke kule.</s><s>Prema narodnom predanju u kuli je boravio ugarski kralj Bela IV prilikom tatarske najezde.</s>

<s>Osmanlijska vojska zauzima grad juna mjeseca 1592. godine.</s><s>Od tada, tokom sljedeća tri vijeka, Bihać postaje važno utvrđenje Osmanlijskog carstva na krajnjem zapadu i služi kao polazna tačka za osmanlijske upade i konstantne pritiske na granice Hrvatske.</s><s>Po anonimnom izvještaju iz 1785 bilo je na Bihaćkom gradu 28 velikih topova, a posada je brojila 700 vojnika.</s><s>Bihaćki je grad porušen 1890 i 1891god.</s>

<s>Dugo godina kasnije, dolaskom Austro-Ugarske, Kapetanova kula služila je isključivo kao zatvor.</s><s>Tom prilikom su na objektu izvršeni određeni građevinski zahvati koji su narušili njen izgled.</s><s>Ovo se prije svega odnosi na dogradnju određenih sadržaja u enterijeru objekta, kao i povećanje prozorskih otvora.</s><s>Kapetanova kula je sve do 1959. godine služila kao Okružni zatvor.</s>

<s>Opis 
Bihaćka tvrđava imala je dvostruke zidove od kojih je vanjski visine od oko 4 metra, a unutrašnji 7,5 metara sa četiri kule: Dunđerska, Zabija, Kapetanova i Kanli kula i 9 tabija: Bendbaša, Ičhizar, Velika kapija, Velika tabija, Džibagića, Zelengrad, Bijela, Handanagića, Muhsinovića.</s>

<s>Kapetanova kula pripada tipu fortifikacionih objekata kvadratne osnove završenih strmim četvorostrešnim krovom.</s><s>Kula predstavlja sastavni dio istorijske cjeline starog grada Bihaća koju uz kulu sačinjavaju: ostaci fortifikacionog sistema (sa južne i istočne strane kule), ostaci starog vodenog kanala, Crkva sv. Antuna, turbe i mjesto i ostaci starog Konaka.</s><s>Kula ima četiri nadzemne etaže – prizemlje i tri sprata.</s><s>Objekat nema podruma.</s><s>Na svakoj od etaža nalazi se stepenište i po jedna prostorija.</s>

<s>Prizemlje kule ima dimenzije 10 x 10,05 metara.</s><s>Ulaz u objekat se nalazi sa  istočne  strane i ima širinu oko 1,20 metara.</s><s>Debljina zidova u ovom dijelu iznosi 1,50 metara.</s><s>Prozorskih otvora u ovom dijelu objekta nema.</s><s>Gornji spratovi su donekle manjih dimenzija i manjih debljina zidova.</s>

<s>Kula je zidana od blokova kamena krečnjaka.</s><s>Na fasadama se uočava nekoliko varijeteta ove vrste kamena, sa naglašenim spojnicama u produžno cementnom malteru.</s><s>U srednjem dijelu kule uočava se pojas zidan bihacitom.</s>

<s>Prozorski otvori su raspoređeni u gornjoj zoni objekta i uglavnom su kvadratičnog oblika.</s><s>U donjem dijelu zapadne fasade nalazi se ploča sa reljefom na kome je prikazan pelikan.</s>

<s>Cijeli objekat pokriven je šatorastom drvenom krovnom konstrukcijom sa bitumenizovanom šindrom kao krovnim pokrivačem.</s>

<s>Reference</s>

<s>Literatura</s>

<s>Hamdija Kreševljaković, Stari bosanski gradovi, Naše starine, 1953.</s><s>Nacionalni spomenici u Bihaću
B
Tornjevi u Bosni i Hercegovini
Građevine u Bihaću
Osmanske kule i odžaci u Bosni i Hercegovini</s>

