Hohenzollern
<s>Hohenzollern je ime dinastije čiji su članovi  kao vladari  Brandenburg-Pruske (1415.-1918) i 
njemački carevi (1871.-1918) značajno sudjelovali u stvaranju evropske historije.</s>

<s>Historija</s>

<s>Dinastija je ime dobila po zamku iz Švapske koji je prvi put dokumentiran kao Zolorin ili Zolre (današnji Dvorac Hohenzollern, južno od Tübingena, u pokrajini Baden-Württemberg).</s>

<s>Osnivač dinastije bio je Burkhard I grof od Zollerna zabilježen u 11. vijeku.</s><s>Treća (ili četvrta) generacija njegovih nasljednika, razdvojila se u dvije grane; Zollern-Hohenberg, koja je izumrla negdje oko 1486., i na onu Nirnberških burgrofova, iz koje su proizašle sve grane koje su opstale do današnjih vremena.</s>

<s>Prvi nirnberški burgrof postao je 1192. - Friedrich I. od Zollerna (umro oko 1200.), i to zahvaljujući činjenici da se oženio nasljednicom tog položaja u Nürnbergu.</s>

<s>Prva podjela dinastije na dvije grane desila se između njegova dva sina; Konrada i Friedricha II.</s><s>Konradovi nasljednici kasnije su postali poznati kao Frankonska grana dinastije Hohenzollern (nirnberški burgrofi), kasnije brandenburgški Kneževi izbornici, pruski kraljevi i njemački carevi.</s>

<s>Friedrichovi nasljednici postali su poznati kao Švapska grana dinastije Hohenzollern (grofovi Zollerna, Hohenzollerna, Zollern-Schalksburga, Haigerlocha, i drugih domena, kneževi Hohenzollern-Hechingena, Hohenzollern-Sigmaringena, Hohenzollerna, i nakraju moldavsko-vlaški kneževi a nakon tog rumunjski kraljevi.</s>

<s>Još uvjek se točno nezna tko je bio stariji Konrad ili Friedrich, i koja je grana dinastije starija?</s>

<s>Frankonska grana dinastije - Brandenburžani
Uspon frankonske grane dinastije, povezan je sa tadašnjim nirnberškim burgrofom Friedrichom III (umro oko 1297.) koji je uspio dobiti Bayreuth kao domenu.</s>

<s>Njegovi nasljednici uspjeli su povećati porodičnu domenu stekavši Ansbach i Kulmbach.</s><s>Tako su frankonski Hohenzollerni postali relativno moćni feudalci.</s><s>Veliki iskorak napravio je Friedrich I. koji je 1411. imenovan brandenburgškim 
markgrofom, a 1415. i Knezom izbornikom Svetog Rimskog carstva.</s>

<s>Brandenburški Hohenzollerni koji su postali Luterani za reformacije, ali su postali kalvinisti -1613. značajno su povećali teritorij Markgrofovija Brandenburg tokom 15., 16. i 17. vijeka.</s><s>Ipak je najznačajniji korak napravio izvršio član dinastije Albert koji je 1525. postao pruski vojvoda.</s>

<s>Izborni knez Friedrich Wilhelm III uspio je 1701. od Svetorimskog cara Leopold I osigurati titulu pruskog kralja.</s><s>Iako je ta promjena  formalno priznata tek 1772. za mandata Friedricha II.</s><s>Velikog.</s>

<s>Pruski kraljevi zadržali su poziciju brandenburgških Kneževa izbornika sve do raspada Svetog Rimskog carstva 1806.</s><s>Pruski kralj Wilhelm I postao je 1871. car Njemačkog Carstva koje je propalo nakon poraza u Prvom svjetskom ratu 1918.</s>

<s>Švapska grana dinastije</s>

<s>Švapska grana dinastije ostala je i za reformacije katolička.</s><s>Upravo je ta grana odnosno njen član - Friedrich IX, prva upotrijebila ime Hohenzollern (a ne Zollern).</s><s>Njihove podgrane Hechingen i Sigmaringen dobili su kneževske titule i domene 1623., ali su ih 1849. predali Kraljevini Prusiji.</s><s>Kad je nakon 20 godina izumrla grana Hechingen, Carl Anton iz grane Hohenzollern-Sigmaringen 
koristio se i nadelje kneževskom titulom iako više nije imao domenu.</s><s>Njegov mlađi sin Carl postao je 1866.</s><s>Moldavsko-Vlaški knez sa vladarskim naslovom Carol I a od 1881. je postao rumunjski kralj.</s>

<s>Stariji sin Leopold bio je pretendent za španjolski tron i jedan od direktnih uzroka francusko-pruskog rata (1870.-71.).</s><s>Njegov sin Ferdinand, naslijedio je svog strica na rumunjskom tronu 1914., a njegovi sinovi vladali su rumunjskom 1947.</s>

<s>Izvori</s>

<s>Vanjske veze</s>

<s>Hohenzollern dynasty</s>

<s>Vladarske dinastije</s>

