Nekropola Crkvina
<s>Nekropola Crkvina , općina Foča, nalazi se na listi 30 srednjovjekovnih nekropola stećaka koje su 2016. godine proglašene Svjetskom baštinom UNESCO-a.</s><s>Na listi su 22 nekropole u Bosni i Hercegovini, po 3 u Srbiji i Crnoj Gori, a 2 u Hrvatskoj.</s><s>U obrazloženju UNESCO-a se navodi:</s>

<s>Stećci su srednjovjekovni nadgrobni spomenici, nastali od XII-XVI vijeka na teritoriji jugoistočne Evrope na kojoj su danas Bosna i Hercegovina, zapadna Srbija, zapadna Crna Gora i srednja i južna Hrvatska.</s><s>Značajni su po svojoj interkonfesionalnosti, i korišteni su kod ukopa pripadnika sve tri srednjovjekovne hrišćanske zajednice (Pravoslavna crkva, Katolička crkva i Crkva bosanska).</s>

<s>Proglašena je i za Nacionalni spomenik BiH.</s>

<s>Lokacija 
Nekropola je u zaseoku Vrbica nadomak sela Čelebići, udaljenom od Foče oko 20 km vazdušne linije u pravcu jugoistoka, na lokalitetu Mramor (Crkvina).</s>

<s>Historija 
Ovo područje u predrimsko doba pripadalo je ilirskom plemenskom savezu Pirusta.</s><s>Skupa sa Desitijatima borili su se do kraja protiv Rimljana i posljednji bili poraženi u Batonovom ustanku 6 – 9 godine n.e. Oblast Drine, Gornje Podrinje, oko gornjeg toka istoimene rijeke, spominje se već kod popa Dukljanina sredinom XII vijeka.</s><s>Od tog vremena može se pratiti njen izuzetan značaj u privrednom i političkom pogledu, bilo da se nalazi u sastavu srpske ili bosanske države.</s>

<s>Godine 1373. ova oblast pripala je Banovini Bosna, u vrijeme kada je Tvrtko I, u sporazumu sa knezom Lazarom, savladao i podijelio posjed srpskog velikaša župana Nikole Altomanovića.</s><s>Gornje Podrinje je kraj bogat šumama povoljnim za razvoj stočarstva i pčelarstva, a iz plodnih kotlina veoma rano se izvozilo žito u Dubrovnik.</s><s>U isto vrijeme ova oblast je bila važna raskrsnica puteva i kao takva imala je veliki značaj i u međunarodnom saobraćaju.</s><s>Naime, iz Dubrovnika, pa preko ovog područja vodio je put za srednjovjekovnu Srbiju i dalje na carigradski drum, poznat iz izvora pod imenom „Via Drine“ ili „Via Choce, Hotče“.</s><s>Tako je oblast Drine povezivala Dubrovnik sa Srbijom i uopće sa ostalim krajevima Balkana.</s><s>Iz Foče put je također vodio uzvodno preko Goražda za Srebrenicu, Srbiju i dalje na sjever u Ugrasku.</s><s>Foča je bila poznato srednjovjekovno trgovište u vlasti obitelji Hranića-Kosača.</s><s>U pisanim izvorima prvi put se spominje 1368. godine</s>

<s>Opis 
Nekropola sadrži 205 stećaka, od toga 129 sanduka, 2 sljemenjaka i 74 stećka nedefinisanog oblika.</s><s>U nekropoli su još 3 kasnoantičke ploče, 1 rimska ara i 2 srednjovjekovne ploče.</s><s>Od 211 evidentiranih spomenika, 22 (3 kasnoantičke ploče i 19 stećaka) sadrže ukrase; friz, manji krstovi, stilizovani krst, antropomorfni krst, polumjeseci, štap, mačevi, bodež, krugovi, vodenica; ruka, rozeta, predstava životinje, reljefne predstave ljudskih figura.</s>

<s>Jedna od kasnoantičkih nadgrobnih ploča br. 161 je dimenzija: 168x73x24 cm.</s><s>U polukružnom udubljenom okviru vidljiva su dva poprsja.</s><s>Sa istočne strane je domaćica, što se vidi po ključu, koji ona drži desnom rukom.</s><s>Sa zapadne strane vidi se druga figura, rađena u reljefnom ispupčenju.</s><s>U uglovima ploče vide se dva kruga.</s><s>Ispod poprsja je friz – vitica bez listova, a ispod nje je polje za natpis u profilisanom okviru.</s><s>Natpis se nije sačuvao jer je površina kamena posve ruinirana</s>

<s>Literatura 
 Šefik Bešlagić, Sarajevo: “Veselin Masleša“, 1982.</s><s>STEĆCI – KULTURA I UMJETNOST
 Marko Vego,  Zbornik srednjevjekovnih natpisa Bosne i Hercegovine knj.</s><s>III.</s><s>Sarajevo: Zemaljski muzej, 1964</s>

<s>Reference</s>

<s>Foča
Svjetska baština u Bosni i Hercegovini
C
Gornje Podrinje</s>

