7TP
<s>7TP je poljski laki tenk iz perioda pre Drugog svetskog rata.</s>

<s>Tokom dvadesetih i tridesetih godina prošlog veka borbene jedinice Poljske armije su bile opremljene tzv. „pratećim tipovima tenkova“ mase do 10 tona zbog čega su nazvani lakim tenkovima: „Reno FT-17“, „Renault 30“, „Vickers-E“ i 7TP.</s><s>7TP je bio osmišljen i konstruisan u Poljskoj kao prvi tenk sa dizel-motorom na svetu.</s><s>Bio je jedan od najmodernije konstrukcijski dizajniranih u to doba.</s><s>Osmišljavanje je vršeno na Istraživačkom Komitetu Državnog Instituta za Inžinjering 1933. godine, i konstruisan je prema britanskom dvokupolnom tenku Vickers-E.</s><s>Prvi prototip je bio preuzet u avgustu 1934. godine.</s><s>S obzirom da je bio zahtevan dalji rad na njemu Tehničko-Istraživački Ured Oklopnih Korpusa () preuzeo je odgovornost za kompletiranje njegovog dizajna i radova na dokumentaciji kako bi otpočela njegova serijska proizvodnja.</s>

<s>Prva serija dvokupolnih tenkova 7TP proizvedena je u Državnom Institutu za Inžinjering (PZ inz, Čakovicama, blizu Varšave; sada Z.M. „Ursus“).</s>

<s>Dvokupolna verzija tenka bila je opremljena naoružanjem sastavljenim od dva mitraljeza kalibra 13.2 i 7.92 mm.</s><s>Međutim, njihova vatrena moć nije zadovoljila poljsko Ministarstvo rata.</s><s>Naređeno je da se poveća njegova vatrena moć.</s><s>Institut u Čakovicama je odlučio da rekonstruiše tenk i na njega montira Bofors Model 37 tenkovski top.</s><s>Na ovaj način je razvijena jednokupolna verzija tenka 7TP.</s><s>Prototip je izrađen 1936. i pošto se uspešno pokazao na testovima prva serija jednokupolnih tenkova napušta Institut u Čakovicama 1937.</s><s>Naredne, 1938, tenkovi su bili opremljeni novim kupolama koje su sa zadnje unutrašnje strane bile opremljene akumulatorima radi snabdevanja kratkotalasnog radio-odašiljača dometa do 5 km.</s><s>U periodu od 1937. do 1939. bilo je proizvedeno oko sto jednokupolnih primeraka.</s>

<s>Tenk je bio osmišen na sledeći način: trup je bio čeličan, varene konstrukcija sa oklopom koji su činile prevučene metalne ploče debljine od 5 do 17 mm, spojenim šrafovima sa okruglom glavom.</s><s>Kupola je bila postavljena asimetrično, na levu stranu trupa.</s><s>Njena konstrukcija je bila istovetna konstrukciji trupa a napred je bila opremljena isturenom metalnom pločom prilagođenom da nosi Bofors 37-} model tenkovskog topa, kalibra 37 mm, isto dobar kao i Browning Model 30 7.92 mm spregnuti mitraljez.</s>

<s>Kupola je bila postavljena na kugličnim ležajevima i pokretan je ručno.</s><s>S topom je bio objedinjen periskopski nišanski uređaj proizveden u PZO Varšava i njime je rukovao komandir tenka koji je istovremeno obavljao i dužnost nišandžije.</s><s>Na desnoj strani topa bilo je mesto punioca.</s><s>Punilac je koristio jednako dobar „Gundlach“ periskopski nišan.</s><s>Ovde je veoma interesantno pomenuti da su „Gundlach“ nišanski uređaji bili preteče modernih tenkovskih optičkih uređaja, koji se i danas koriste.</s>

<s>Sa zadnje strane kupole bilo je akumulatorsko sladište koji je snabdevao kratkotalasni radio-uređaj, tipa 2N/C. Tenk je bio opremljen sa 80 topovskih granata i 3960 metaka za mitraljez.</s><s>Imao je veoma snažan Saurer, četvorotaktni, šestocilindrični linijski postavljen VBLDb dizel-motor od 110 konjskih snaga (81 kW) kubikaže 8.550 cm³ koji je bio vodeno hlađen.</s><s>Obrtni momenat je do menjača bio prenošen preko kardanske osovine.</s><s>Menjač koji je bio postavljen u trupu prenosio je snagu do gusenica preko sistema od dva zupčanika omogućavajući četiri brzine napred i jednu u nazad.</s><s>Na trupu, sa prednje desne strane bila je postavljena vozačka kabina koja je imala zaseban pristup, poklopac sa kapkom koji je imao otvor za gledanje.</s><s>Postolje i vešanje su se sastojali od dva zupčanika pogonskog uređaja na prednjim stranama, tzv. točkova „lenjivaca“ na zadnjim krajevima strani i gusenica od 110 članaka, spojenih klinovima.</s><s>Gusenice su bile poduprte sa četiri noseća točka (tzv. povratni valjci) sa obe strane.</s><s>Trup tenka 7TP bio je postavljen na četiri grupe sa četiri potporna točka koja su bila povezana gumenim glavama.</s><s>Električni sistem od 24 W korišćen bio je korišćen za startovanje motora, za svetlosne i signalne potrebe.</s><s>Svetlosni generator tipa 400/24, bio je napajan iz akumulatora sa olovnim baterijama i korišćen je kao strujni generator.</s><s>Dvostrani farovi, reflektor i zadnji far predstavljali su sistem osvetljenja.</s>

<s>Tokom Septembarske kampanje, tenk 7TP bio je u opremi mnogih borbenih jedinica:
1. Lakog tenkovskog bataljona u Pruskoj armiji, Varšavskoj motorizovano-mehanizovanoj brigada pod komandom pukovnika Stefana Roveckog, u Lubinskoj armiji;
2. Lakog tenkovskog bataljona u Lođskoj armiji;
3. Lakog tenkovskog bataljona koji je učestvovao u odbrani Varšave.</s>

<s>Uzimajući u obzir taktičko-operativna svojstava tenka 7TP slobodno se može zaključiti da bio superiorniji od nemačkih tenkova iste klase „PzKpfw I“ i „PzKpfw II“ koji su bili korišćeni u nemačkoj invaziji 1939. godine.</s><s>Međutim, uprkos brojnim pobedama u borbama sa nemačkim tenkovima kao npr. u blizini Piotrkova 4. i 5. septembra i kod Tomašov Lubelskog 18. septembra nisu imali veći učinak u Septembarskoj kampanji zbog malog broja angažovanih i razbacanih u različitim borbenim jedinicama.</s>

<s>Kamuflažne boje i oznake</s>

<s>7TP tenkovi koji su učestvovali u Septembarskoj kampanji 1939, bili su ofarbani na dva načina, korišćena u Oklopnim Korpusima od početka 1930-ih godina, bazirana na tri boje: maslinasto zelena (kaki boja), pustinjsko žuta i tamno braon.</s><s>U prvoj varijanti tenkovi su bili obojeni u ravne horizontalne trake sa glatkim granicama između boja.</s><s>U drugoj varijanti ceo tenk je bio obojen maslinasto zeleno (kaki).</s><s>Istovremeno horizontalni raspored boja u varjanti sa tri boje bio je isti na svim nivoima.</s><s>Pored kamuflažnog bojenja, 7TP tenkovi su imali ambleme tenkovskih bataljona nacrtane sa obe strane kupole, u blizini otvora za posmatranje: belog jaguara u skoku - amblem 2. Lakog Tenkovskog Bataljona ili belog bizona uokvirenog belim krugom - amblem 5. Lakog Tenkovskog Bataljona.</s><s>Po izbijanju neprijateljstava ove oznake su bile prefarbane da bi se neprijatelju otežalo raspoznavanje poljskih jedinica.</s>

<s>Ovi tenkovi su korišćeni 1939. godine u sastavu 1. i 2. bataljona lakih tenkova kao i u odbrani Varšave.</s>

<s>Tenkovi 7TP su bili bolji od nemačkih lakih tenkova iz 1939. godine i mogli su uspešno da se suprotstave tadašnjim nemačkim srednjim tenkovima.</s>

<s>U borbama 1939. nemačka armija je zarobili određenu količinu ovih tenkova.</s><s>Od njih je napravljen 203.</s><s>Oklopni Bataljon.</s><s>Godine 1940. većina ovih tenkova je preneta u Norvešku, a jedan odred u Francusku.</s>

<s>Poljska vojna historija
Poljska u Drugom svjetskom ratu
Tenkovi Drugog svjetskog rata</s>

