Albert od Švedske
<s>Albert od Švedske službeno Albrekt III, rođen kao Albrecht od Mecklenburga (Mecklenburg, oko 1338. - Bad Doberan, 
1. april 1412.), bio je švedski kralj od 1364. do 1389. , i vojvoda Mecklenburga od 1384. do svoje smrti 1412.</s>

<s>Biografija</s>

<s>Albrecht je rođen kao drugi sin vojvode od Mecklenburga i Eufemije Eriksdotter sestre tadašnjeg švedskog kralja 
Magnusa Erikssona.</s><s>On je 1363 postao član švedskog plemićkog Državnog savjeta, na čijem čelu je bio kancelar Bo Jonsson (Grip).</s>

<s>Većini Šveđana, uključujući i visoko plemstvo dojadila je vladavina Magnusa Erikssona, koji je od svojih ambicioznih vanjskopolitičkih planova usmjerenih prema Novgorodu uspio napraviti jedino velike dugove.</s><s>Pa je na zahtjev velikaša, Albert napao Švedsku iz Mecklenburga uz pomoć brojnih 
njemačkih sjevernonjemačkih kneževa i gradova Hanzeatske lige i svrgnuo Magnusa.</s>

<s>Albert je proglašen švedskim kraljem i službeno okrunjen 18. februara 1364.</s><s>Krunidba je održana na mjestu zvanom Mora stenar (Kamenje iz Mora), gdje su tradicionalno krunjeni švedski vladari.</s><s>Albertova krunidba dovela je do osam godina rata između njegovih pristaša i onih svrgnutog Magnusa Erikssona.</s><s>Albert je uspio pobjediti i zarobiti Magnusa Erikssona u Bitci kod Enköpinga 1365., kog je tad podržavao i norveški kralj Haakon VI (inače sin  
Magnusa Erikssona).</s>

<s>Taj početni poraz nije obeshrabrio mladog Haakona VI, pa je 
nastavio sa naporima da sruši Alberta, naročito nakon što mu se u tom pridružio danski kralj Valdemar IV koji je pomagao švedske seljake, simpatizire Magnusa.</s><s>Haakon VI je 1371. uz podršku Danaca pokušao zauzeti Stockholm, ali ga je Albert uspio pobjediti.</s><s>Nakon te bitke potpisan je mirovni sporazum po kom se Magnus Eriksson odrekao aspiracija na švedski tron, pa mu je 
dozvoljeno da ode u Norvešku.</s>

<s>Albert je zadržao švedsku krunu narednih 19 godina, ali brojni stanovnici švedskog zapada nisu podržavali njegovu vladavinu.</s><s>Zapravo njega u Švedskoj gotovo nitko nije volio, tako da osim Stockholma koji je bio njegovo uporište (u njemu tada živjelo dosta Njemaca) i nije bilo kraja koji ga je volio.</s><s>On se Šveđanima omrznuo jer je po svim važnijim mjestima postavio na  ključne 
položaje Nijemce.</s><s>Pored tog omrznula im se i njegova samovolja.</s><s>Uz njegovu podršku je kancelar Bo Jonsson (Grip), uzurpirao preko 1500 farmi i ubrzo postao najveći švedski feudalac, vlasnik trećine tadašnje nacionalne teritorije.</s>

<s>Zbog tog je švedski Državni savjet 1389. zatražio pomoć od danske kraljice Margaret I da Alberta zbaci s trona 
Margaret je poslala svoju vojsku na Švedsku u februaru 1389, pa je u Bitci kod Åsle - Albert pobjeđen i zarobljen.</s><s>Nakon tog je utamničen u Dvorcu Lindholmen (Skanija), u kom je proveo sljedećih šest godina.</s><s>Pušten je tek nakon plaćanja 
visoke otkupnine 1395.</s><s>Njegovi simpatizeri ipak nisu predali Stockholm sve do 1398.</s>

<s>Nakon puštanja na slobodu - Albert se vratio u Mecklenburg gdje je nastavio vladati svojim vojvodstvom kojeg je dobio 1384. kad mu je umro brat Heinrich, koji nije imao nasljednika.</s>

<s>Albert se ipak nadao vratiti na švedski tron pa je kovao kojekakve 
planove i materijalno pomagao Teutonski viteški red koji je nakon opsade zauzeo Gotland.</s><s>On je 1408. vraćen Kalmarskoj uniji odnosno Danskoj, kad ga je Erik od Pomeranije otkupio od Alberta i  
Teutonskog viteškog reda.</s>

<s>Albert je umro 1412. pokopan je u Opatiji Doberan (Bad Doberan - Mecklenburg).</s>

<s>Izvori</s>

<s>Vanjske veze</s>

<s>Albert of Mecklenburg na portalu Encyclopædia Britannica</s>

<s>Švedski vladari</s>

