Vaso Kosić
<s>Vaso Kosić (Cetinje, 2. april 1899 — Sarajevo, 26. decembar 1957) je bio 
srpski filmski i pozorišni glumac.</s>

<s>Biografija
Pozorištem i glumom počeo je da se bavi još kao gimnazijalac u Cetinju a zatim u Beogradu, gde studira arhitekturu, režira i glumi u Akademskom pozorištu (1925. u drami Gaudeamus Andrejeva uspešno je tumačio lik studenta Onufrija a u predstavi Čudo svetog Antonija Meterlinka, u režiji Jurija Rakitina, igrao je ulogu Gistava).</s><s>Paralelno sa studiranjen pohađa dramski odsek Glumačko-baletske škole (1924-1927).</s>

<s>Kosić, istovremeno, prateći redovno predstave beogradskog Narodnog pozorišta, ima prilike da neposredno posmatra i na sceni vidi čitavu jednu plejadu najboljih srpskih glumaca u režijskim postavkama Branka Gavele, Mihajla Isailovića, Velimira Živojinovića, Dimitrija Ginića, Jurija Rakitina, Aleksandra Vereščagina, i tako se posredno upoznaje sa tendencijama i kretanjima evropskog teatra.</s><s>Zanimljivo, kada postane samostalann scenski stvaralac, on će neke od predstava koje je video u tom periodu učenja I sazrevanja kasnije i sam režirati (Gospođa ministarka, Dubrovačka triologija, Gospoda Glensbajevi, Požar strasti, Osma žena, Lekar nedoumici, i dr.).</s>

<s>Nakon završetka glumačke škole, Kosić je jedno kratko vreme (1928/29) bio angažovan u Beogradskoj opereti, ali nezadovoljan svojim mestom i radom, željan samostalnog stvaranja, na vest da se u Cetinju vodi akcija za formiranje Narodnog pozorišta Zetske banovine, vraća se u rodni grad i uključuje aktivno, kao glumac I reditelj u pripreme, zadovoljan što će napakon moći da pakaže šta je na studijama naučio.</s>

<s>Cetinjski period (1930-1933), predstavljao je za Kosića vreme traženja vlastitog scenskog izraza.</s><s>On još uvek ni kao glumac ni kao reditelj nema izgrađen stil i način, s lakoćom glumi u različitim žanrovima i režira dela najrazličitijih sadržaja.</s><s>I mada je kritika gotovo redovno sa pohvalama pisala o njegovim glumačkim I rediteljskim ostvarenjima, Kosić nije zadovoljan i zato on šalje molbu na konkurs što ga je Uprava Narodnog pozorišta Vrbaske banovine raspisala za upravnika i reditelja.</s>

<s>U Banjaluku dolazi zajedno sa Petrom Spajićem i dve naredne sezone paralelno radi kao upravnik, reditelj i  glumac a posebnu pažnju posvećuje scenografiji i kostimu.</s><s>1935. u Banjaluku dolazi Borivoje Nedić kao upravnik tako da se Kosić mogao posvetiti režiji i glumi a od upravnih poslova radio je samo kao artistički rukovodilac.</s><s>Za 4 godine koliko je boravio u Banjaluci, Kosić je režirao 62 dramska teksta i odigrao 53 velikih uloga.</s><s>Željan daljeg usavršavanja, Kosić prihvata poziv sarajevskog Narodnog pozorišta.</s>

<s>Već druga predstava, Nojmanov Patriota, oduševila je i publiku i kritiku pa ga upravnik Milutin Janjušević šalje u Berlin i Prag na pozorišne studije.</s>

<s>Filmografija</s>

<s>{| class="wikitable"  style="text-align:left;"
|+Dugometražni film
! style="width: 3em;" |
! style="width: 21em;" |Naziv
!  style="width: 16em;" |Uloga
|-
!</s><s>1947
| Živjeće ovaj narod
| Obrad
|-
!</s><s>1949
| Majka Katina
| Fideriraklis
|-
! colspan = "3" style = "text-align:center;" |
1950-te  ▲
|-
!</s><s>1951
| Major Bauk
| Gajo
|-
!</s><s>1951
| Bakonja fra Brne
| Fra-Srdar
|-
!</s><s>1954
| Stojan Mutikaša
| Gazda Radovan
|-
!</s><s>1955
| Lažni car
| /
|-
!</s><s>1955
| Hanka
| Ceribaša
|}</s>

<s>Spoljašnje veze</s>

<s>Srpski glumci
Jugoslavenski glumci
Biografije, Cetinje</s>

