Božidar Šujica
<s>Božidar Šujica (Kosovo Polje, 8. januar 1936) jedan je od najistaknutijih suvremenih jugoslavenskih i srpskih pjesnika.</s>

<s>Biografija</s>

<s>Božidar Šujica rođen je 8. januara 1936. godine u Kosovu Polju.</s><s>Njegovi roditelji — otac Marko i majka Milica — bili su lički doseljenici na Kosovo.</s><s>Najranije djetinjstvo proveo je u Beču.</s><s>Majka mu je umrla već 1945. godine, od galopirajuće tuberkuloze, pa je se pjesnik jedva sjeća.</s><s>Posle rata, sa demobilisanim ocem selio se po mnogim mjestima u Srbiji.</s><s>Za vrijeme đakovanja stanovao je u karauli, kućici čuvara pruge, na šest kilometara od Kragujevca, nedaleko od sela u kojem je svojevremeno učiteljevao velikan srpskog pjesništva i slikarstva Đura Jakšić, za koga je jednom prilikom rekao da je bio „najplahovitiji pjesnik 19. veka“ i u čiju je čast posadio lipe u dvorištu Prve kragujevačke gimnazije.</s><s>U mladosti je aktivno trenirao boks, a volio je da igra i fudbal.</s><s>Prve pjesme objavio je kao gimnazijalac u kragujevačkom omladinskom listu „Delo“.</s><s>Maturirao je u Prvoj kragujevačkoj gimnaziji 1956. godine sa odličnim uspjehom, nakon čega odlazi u Beograd na studij jugoslavenske i svjetske književnosti.</s><s>Diplomirao je na Filološkom fakultetu u Beogradu 1961. godine.</s>

<s>Odmah nakon diplomiranja zaposlio se u Medicinskoj školi „Beograd“ i u njoj radio više od dvije decenije kao profesor književnosti.</s><s>Od 1983. do 1997. godine bio je direktor Muzeja grada Beograda, a od 1997. do penzionisanja 2001. godine direktor Jugoslavenskog kulturnog centra u Parizu.</s>

<s>Šujičina pjesnička karijera otpočela je 1961. godine, kada je Oskar Davičo dao da se njegova prva zbirka pjesama, „Prestupne noći“, objavi u izdanju Nolita.</s><s>Zastupljen je u antologijama srpske, jugoslavenske i svjetske poezije.</s><s>Pjesma „Evropa“ () ušla je u antologiju „Evropa pjesnika“ (Elizabeth S. de Zagon, L‘Europe des poètes, antologie multilingue, la traduction per Robert Marteau et Kolja Mićević; ed.</s><s>Le cherche midi editeur Segher, Paris, 1980).</s><s>Najstariji tekst u ovoj antologiji je iz 11. veka p. n. e, a najmlađi zastupljeni pjesnik je upravo Božidar Šujica.</s><s>U njoj su, od jugoslavenskih pjesnika, zastupljeni još Miroslav Krleža i Miodrag Pavlović.</s><s>Pjesma „Balkansko poluostrvo“ dobila je prvu nagradu za prijevod evropskih pjesnika u izboru američkih prevodilaca na konkursu Department of Slavic Languages at the University of California, Berkeley (prijevod R. Gorup).</s><s>Kada je riječ o domaćim antologijama, treba istaći da se Šujičine pjesme „Jutro u Barama Gružanskim“ i „Beli san“ nalaze u „Antologiji srpske poezije (1847—2000)“ (Brankovo kolo, Sremski Karlovci, 2012, priredio Nenad Grujičić), jednoj od najobuhvatnijih antologija srpskog pjesništva.</s><s>Šujica je zastupljen i u Biblioteci „Signal“, ediciji međunarodnog neoavangardnog književno-umetničkog pokreta signalizma.</s><s>Pjesničko djelo Božidara Šujice bilo je tema konkursa „Šumadijskih metafora“ 2012. godine u kategoriji eseja, koji organizira Udruženje književnika Srbije.</s><s>Pobjedu na konkursu odnjeli su eseji „Čovječanstvo u ponoru“ Zorana Antonijevića i „Poezija Božidara Šujice“ Dušana Stojkovića, a tema je bila pokrivena i nekolikim esejističkim prilozima Žarka Đorđevića i istaknutog filozofa prof. dr Luke Prošića, kao i dvama tekstovima o Šujičinoj poeziji velikog pjesnika Oskara Daviča iz 1984. godine, koji su tom prilikom prvi put objavljeni.</s><s>Knjige pesama „Ivice, ožiljci“ i „Izabrane i nove pesme“ prevedene su mu na francuski, odnosno njemački jezik, a dvije pjesme prevedene su mu na slovenački jezik i 2015. godine objavljene u prestižnom ljubljanskom književnom časopisu „Apokalipsa“ („Novoletna jutranja pesen“ i „Premakni se duša mojega duha“, prijevod Jurij Hudolin).</s><s>Jedna od epizoda RTS-ovog dokumentarnog serijala „Socijalizam ili kapitalizam“ из 2018. godine posvjećena je Božidaru Šujici.</s><s>Tom prilikom, pjesnik je opširno govorio o svom životu, poeziji i druženju sa mnogim znamenitim srpskim i jugoslavenskim pjesnicima, piscima, slikarima, kiparima i sportašima.</s><s>Član je Udruženja književnika Srbije.</s><s>Pored pisanja, bavi se književnom i likovnom kritikom i prevodi poeziju sa ruskog i francuskog, a također posjeduje i zavidnu, desetljećima prikupljanu, kolekciju slika i kiparskih radova.</s><s>Imao je samostalnu izložbu crteža u Beogradu (Umjetnička galerija „Stara kapetanija“, Zemun) i Parizu (Jugoslavenski kulturni centar u Parizu).</s>

<s>Ženio se dva puta.</s><s>Druga žena bila mu je poznata beogradska akademska slikarka, modna dizajnerka i nekadašnja članica Upravnog odbora Radio-televizije Srbije Zorica Jocić-Šujica.</s><s>Sa njom ima kćerku Milicu, koja je afirmisana vajarka, slikarka, pjesnikinja i blogerka, i sina Miloša.</s><s>Šujica je još od mladosti zainteresiran za politiku i dosledno je privržen ljevičarskim idejama, humanizmu i jugoslavenstvu.</s><s>Bio je član Saveza komunista Jugoslavije, a tokom posljednje decenije prošlog vijeka politički se angažirao u Socijalističkoj partiji Srbije i Jugoslavenskoj ljevici.</s><s>Živi i radi u Beogradu.</s>

<s>Knjige poezije 
Objavio je 12 knjiga poezije:
 „Prestupne noći“ (Nolit, Beograd, 1961)
 „Vreme i temelji“ (Nolit, Beograd, 1966)
 „Srdžba“ (Nolit, Beograd, 1973)
 „Ura, uran“ (Grafos, Beograd, 1975. i 1981)
 „Kanjon“ (Nolit, Beograd, 1979)
 „Izgledi za sutra“ (BIGZ, Beograd, 1984)
 „Kičma“ (Književne novine, Beograd, 1984, predgovor Miodrag Perišić)
 „Ivice, ožiljci“ (Grafos, Beograd, 1991)
 „Izabrane i nove pesme“ (Prosveta, Beograd, 1995. i 1996, izbor i predgovor Zlatko Krasni)
 „Dvostruki san“ (BMGP, Beograd, 1999, predgovor Milisav Milenković)
 „Najlepše pesme Božidara Šujice“ (Prosveta, Beograd, 2004, izbor i predgovor Goran Babić, Biblioteka NAJ)
 „Krv dragog kamena“ (Nolit, Beograd, 2009)</s>

<s>Knjige prevedene na strane jezike 
 Lisières, cicatrices (La bibliothèque „Le point“, Belgrade, 1996, traduit de la langue serbe per Petar Popović)
 Ausgewählte Gedichte (Institut für Schulbücher und Lehrmittel Belgrad, 1997, Auswahl, Übersetzung aus dem Serbischen und Vorwort von Zlatko Krasni)</s>

<s>Nagrade i priznanja 
Dobitnik je sljedećih nagrada i priznanja:
 Nagrada lista „Mladost“ za najbolju knjigu mladih u Jugoslaviji, 1961.</s><s>Vukova nagrada za naročite rezultate u stvaralačkom radu na širenju kulture, 1965.</s><s>Nagrada „Pesničkih novina“ za najbolju knjigu poezije u Jugoslaviji, 1973.</s><s>Književna nagrada Željezare Sisak za pjesničku knjigu godine u Jugoslaviji, 1975.</s><s>Nagrada „Drainac“ za poeziju, 1997.</s><s>Povelja Udruženja književnika Srbije za životno djelo, 2011.</s><s>Nacionalno priznanje za vrhunski doprinos kulturi Republike Srbije, 2013.</s>

<s>Vanjske veze 
 Facebook stranica posvjećena Šujičinoj poeziji sa izabranim pjesmama
 Tekst pjesnika Oskara Daviča iz 1984. godine o poeziji Božidara Šujice, 1. deo
 Tekst pjesnika Oskara Daviča iz 1984. godine o poeziji Božidara Šujice, 2. deo
 Tekst prof. dr Luke Prošića o poeziji Božidara Šujice u dnevnom listu „Danas“
 Esej „Čovječanstvo u ponoru“ Zorana Antonijevića o Šujičinoj poeziji, „Šumadijske metafore“ 2012.</s><s>Epizoda RTS-ovog dokumentarnog serijala „Socijalizam ili kapitalizam“ из 2018. godine posvjećena Božidaru Šujici</s>

<s>Srpski pisci
Srpski pesnici
Jugoslavenski pisci
Jugoslavenski pjesnici
Članovi Udruženja književnika Srbije
Authority control</s>

