Mihajlo Mitrović
<s>Mihajlo Mitrović je  jugoslavenski arhitekta.</s>

<s>Rođen je 1. septembra 1922. u Čačku.</s><s>Diplomirao je 1948. na Arhitektonskom fakultetu u Beogradu.</s><s>Bio je stipendista Ujedinjenih nacija u Francuskoj i Danskoj 1950.</s><s>Radio je u Urbanističkom zavodu Srbije, i uradio je generalne urbanističke planove za Zaječar, Trstenik, Pirot, Niš, Banju Koviljaču, Lazarevac, Vrnjačku Banju.</s><s>Bio je direktor „Projektbiroa“ (1961-81).</s><s>Od 1980. je redovni profesor na Fakultetu primenjenih umetnosti u Beogradu.</s><s>Bio je generalni sekretar Saveza arhitekata Jugoslavije, predsednik Saveza arhitekata Srbije.</s><s>Za počasnog doktora Beogradskog univerziteta promovisan 1999.</s><s>Za predsednika Akademije arhitekture izabran 1999. godine.</s><s>Tu funkciju obavlja i danas.</s><s>Izabran je za inostranog člana Ruske akademije arhitekture i graditeljskih nauka (osnovane ukazom Katarine Velike 1764).</s>

<s>Saveznu nagradu za arhitekturu Borba, najprestižnije arhitektonsko priznanje u socijalističkoj Jugoslaviji dobio je za projekat Geneksove kule.</s>

<s>Bavi se arhitektonskom publicistikom i kritikom.</s><s>U zagrebačkom „Oku“ imao je svoju kolumnu (1983-89), pisao je za NIN od 1974. do 1983. godine.</s><s>U „Politici“ neprekidno piše kolumnu o arhitekturi 42 godine.</s><s>Autor je knjiga „Novija arhitektura Beograda“, „Sve je arhitektura“ i „Na kraju veka“.</s>

<s>Ostvarenja 
 Odmaralište „Narcis“ na Zlatiboru, 
 Stacionar OUN u Banji Koviljači,
 Hotel „Putnik“, 
 Geneksove kule (Zapadna kapija), 
 Hram Sv. Vasilija Ostroškog u Beogradu; 
 Vrnjački ciklus: topla voda Snežnik, Slatina, Rimski izvor, Jezero; 
 Projektovao je i jednu zgradu u Parizu.</s>

<s>Priznanja 
 Oktobarska nagrada grada Beograda,
 Savezna nagrada lista „Borba“, 
 Salona arhitekture, 
 Velika nagrada za arhitekturu SAS, 
 Sedmojulska nagrada za životno djelo</s>

<s>Literatura</s>

<s>Reference</s>

<s>Jugoslavenski arhitekti</s>

