Batalo
<s>Batalo je srednjovjekovni bosanski vlastelin iz župe Lašve na travničkom području.</s><s>Imao je titulu tepčije.</s><s>U Bosni se titula tepčija javlja u XIII i traje do početka XV stoljeća.</s><s>Postojala su dva ranga ove titule: veliki tepčija i tepčija.</s><s>Veliki tepčija je bio na vladarevom dvoru, a tepčija je bio na službi u župi ili pri oblasnom gospodaru.</s><s>Bez obzira na rang, tepčije su vodile brigu o zemljoposjedima svojih gospodara (bilo vladara, bilo oblasnih gospodara ili župljana).</s><s>Ovi dostojanstvenici se pojavljuju tokom razgraničenja posjeda (vladarskih, gospodarevih ili župskih).</s><s>U Srbiji se titula velikog tepčije ugasila prije Dušanovog krunisanja za cara, a u Bosni krajem XIV i početkom XV stoljeća 
 
Batalo je pripadao je rodu Šantića.</s><s>Bio je oženjen Resom iz plemićkog roda Hrvatinića, te je tako zagospodario i župom Sanom.</s><s>Iznad današnjeg sela Varošluk podigao je dobro utvrđeni grad Toričan.</s>

<s>Prve podatke o Batalu nalazimo u ispravi kralja Stjepana Dabiše, koju je kralj 17. jula 1392. godine izdao dubrovačkoj vladi.</s><s>U ovome dokumentu Batalo se spominje u ulozi dvorskog tepčije i ulozi svjedoka u validnosti isprave.</s><s>Bio je zajedno sa ostalim velmožama među glavnim  savjetnicima bosanskih vladara iz kraja 14. vijeka.</s><s>Poznat je i po svojim vezama sa Crkvom bosanskom.</s>

<s>Batalovo jevanđelje 
Nastalo je 1393. godine.</s><s>Pisar (dijak) Stanko Kromirijanin prepisao je ovo evanđelje za bosanskog velmožu tepčiju Batala Šantića.</s><s>Očuvana su četiri lista koja se nalaze u Nacionalnoj biblioteci u Sankt Petersburgu.</s><s>Na trećem listu pisac navodi da je prepisao evanđelje za tepčiju Batala, koje je bilo ukrašeno, te vrijeme njegovog završetka koje se desilo 1393. godine dvije godine poslije smrti kralja Tvrtka a u doba kralja Dabiše.</s><s>Iz očuvanog dijela teksta saznaje se da je tepčija Batalo držao grad Toričan, župu  Sanu i da je bip oženjen Resom, sestrom velikog vojvode bosanskog Hrvoja Vukčića Hrvatinića.</s>

<s>Na drugoj stranici dopisana su dva niza imena onih „koji su se narekli u red Crkve“ prije i poslije Rastudija.</s><s>To je tzv. „Red gospodina Rastudija“ koji se shvata kao popis imena onih koji su upravljali Crkvom bosanskom prije i poslije Rastudija.</s>

<s>Batalov mauzolej 
Batalova grobnica se nalazi u Turbe, na uzvišenju Crkvine, na području opštine Travnik, Bosna i Hercegovina.</s><s>Na sjednici održanoj od  25. do 31 januara 2005. godine u Sarajevu, Komisija za očuvanje nacionalnih spomenika donijela je odluku da se arheološko područje proglasi za nacionalni spomenik BiH.</s><s>Otkrio ju je 1915. godine kapetan Teplý.</s><s>Iste godine obavljena su arheološka istraživanja pod rukovodstvom Ćire Truhelke.</s>

<s>Reference</s>

<s>Srednjovjekovna vlastela u BiH
Srednja Bosna 
Crkva bosanska
Travnik</s>

