Grobiņa
<s>Grobiņa (njemački: Grobin) je grad od 3,517 stanovnika na jugozapadu Latvije u Kurlandiji.</s><s>Ona je i administrativni centar Općine Južna Kurlandija.</s>

<s>Geografske karakteristike</s>

<s>Grobiņa leži duž obala rijeke Åland, udaljena 10 km istočno od grada Liepāje i 211 km od Rige, na trasi željezničke pruge Riga - Liepāja.</s>

<s>Historija</s>

<s>Grobiņa (na kurškom jeziku - Gruobīns, znači bukova šuma) je najstarije naselje u Latviji.</s><s>O njoj je pisao još Rimbert u svojoj hagiografiji sv. Ansgara Vita Ansgarii, kad piše o kampanji kralja Olafa na Kurlandiju 854. u kojoj je navodi kao -
Seeburg.</s>

<s>Historija Grobine seže do 650. pne. kad su se tu naselili Vikinzi sa otoka Gotland i Jezera Mälaren.</s><s>Prema ranijim teorijama smatralo se da je ovo naselje egzistiralo do kraja 9. vijeka, a da su tad stanovnici silom otjerani.</s><s>Većina današnjih arheologa drži da su doseljenici vremenom asimilirali sa domicilnim Kuršima.</s>

<s>U Grobiņi je provedeno nekoliko iskapanja, prva veća 1929. i 1930. pod vodstvom švedskog arheologa Birgera Nermana.</s><s>Arheološko nalazište Grobiņa nominirano je 2017 na UNESCO-ovu listu svjetske baštine kao zajednička baština Vikinške kulture zajedno s lokalitetima u Danskoj, Norveškoj i Islandu.</s>

<s>Arheološko nalazište nalazi se periferiji grada; to su nekropole; Smukumi, Priediens, Atkalni i tumulusi; Priediens, Pormaļi i kod gradine Skabārža.</s>

<s>Historija današnje Grobiņe seže do 8. vijeka kada je tu postojalo vikingško trgovište, i gradina poganskih Kurša.</s><s>Prema dokumentu o podjeli Kurlandije između Teutonskog viteškog reda i pojedinih biskupija iz 1254., taj kraj pripao je Redu.</s><s>Kako Teutonski vitezovi dugo nisu mogli trajno pokoriti taj pogranični kraj, tek u trećoj dekadi 14. vijeka su počeli graditi zamak Grobiņa.</s><s>Prvi poznati teutonski vogt (komandant) Goswin von Ascheberg, dokumentiran je 1428. a posljednji Klaus von Streithorst, oko 1560.</s>

<s>Nakon sekularizacije Teutonskog viteškog reda, zamak i čitav kraj anektirani su u Kneževinu Kurlandiju i Semigaliju, vazalnu zemlju Poljsko-Litvanske Unije.</s>

<s>Grobiņa je dobila status grada od kurlandskog kneza 1695.</s><s>Zamak je više puta restauriran da postane plemićka rezidencija.</s><s>U 17. vijeku je ojačan bastionima, razoren je za Velikog sjevernog rata početkom 18. vijeka, nakon tog više nije obnavljan.</s>

<s>Današnja župna crkva  je kompletno obnovljena 1930-ih.</s><s>Pretpostavlja se da je prva crkva postojala još 1560., ali se urušila.</s><s>Niti novija crkva nije preživjela švedsku invaziju 1659.</s><s>Nekoliko godina kasnije - 1664. sagrađena je i posvećena današnja crkva.</s>

<s>Izvori</s>

<s>Vanjske veze</s>

<s>Grobiņa (turističke stranice)</s>

<s>Gradovi u Letoniji</s>

