Italo Balbo
<s>Italo Balbo (Quartesana (Ferrara), 6. jun 1896. – Tobruk, 28. jun 1940.) bio je maršal Ratne avijacije Kraljevine Italije, guverner Libije i jedan od najvjernijih pristalica Benita Musolinija.</s>

<s>Biografija 
Rođen je u familiji sitne buržoazije otac Camillo bio je direktor škole.</s><s>Usprkos tome bio je slab đak, pa ga je otac morao poslati u San Marino da nekako maturira.</s><s>Više ga je interesirala politika, naročito nacionalistička antihabsburgška.</s><s>Na takvim mitinzima znao je i govoriti, na jednom takvom u Milanu 1914. upoznao je Benita Musolinija.</s>

<s>Kad je Kraljevina Italija ušla u Prvi svjetski rat prijavio se kao dobrovoljac, kao poručnik borio se po planinama Julijskih Alpi.</s><s>Nakon poraza kod Kobarida 1917. poslan je na tečaj za pilota u Torino.</s><s>Nakon tog je u januaru 1918. postao komandant bataljona Pieve di Cadore, za zasluge u ratu odlikovan je sa tri medalje.</s>

<s>Nakon demobilizacije 1919. otišao je u Firencu i završio fakultet.</s><s>Postajao je sve radikalniji i skloniji nasilnim akcijama u želji da promjeni društvenu stvarnost, naročito su ga smetali socijalisti i pacifisti.</s><s>U Ferrari se u jesen 1920. pridružio fašistima i počeo kao iskusni oficir voditi kaznene ekspedicije protiv neistomišljenika.</s><s>Vrlo brzo počeo se uspinjati na funkcijama u Fašističkoj partiji 13. februara 1921. izabran je za sekretara partije u Ferrari, a već u junu za regionalnog.</s><s>Tad su kaznene prerasle u borbene ekspedicije, a sudjelovao je u Maršu na Ravennu, eksperimentu koji je kasnije postao model nasilnog preuzimanja vlasti.</s>

<s>Početkom 1922. počinje se baviti organizacijom paravojnih formacija, budućih Crnokošuljaša.</s><s>U martu odlazi u Rijeku gdje (neuspješno) pokušava pomoći lokalnim fašistima da pučem preuzmu vlast.</s><s>Balbo je bio jedan od organizatora Marša na Rim, a od 1923. je vođa Crnokošuljaša.</s>

<s>Između 1926. i 1929. bio je zamjenik sekretara, a od 1929. do 1933. ministar Ratne avijacije Kraljevine Italije.</s><s>Tih godina proslavio se kao vođa propagandno-tehničkih letova, dugih i sa što više aviona, koji su trebali pomoći ugledu fašizma.</s><s>Prva veća akcija bila mu je 1928. kad je na krstarenje zapadnim Mediteranom poveo eskadru od 61 aviona, zatim je sa 24 lovačka aviona letio do Berlina i Londona, 1929. poduzeo je dva velika masovna krstarenja po istočnom Mediteranu.</s><s>U decembru 1930. prvi put je preletio Atlantik do Rio de Janeira, a u proljeće 1933. po drugi put do Chicaga.</s>

<s>Kad je zapačeo s tim akcijama već je imao čin generala, a 10. augusta 1929. postao je i maršal.</s><s>S druge strane nije mu išlo u ministarstvu, jer mu je 1933. smanjen budžet s čim se on nije slagao pa je smjenjen.</s><s>Balbo nije bio dugo bez posla jer je januaru 1934. postavljen za guvernera Libije umjesto Pietra Badoglia.</s><s>Balbo se vrlo predano bacio na posao da od Libije napravi novu Italiju.</s><s>U svega godinu dana od 1935 do 1936. podignuo je obalnu Via Balbiju dugu 1882 km.</s><s>Pokrenuo arheološka iskapanja u Leptis Magni i Sabrati i sagradio sela po Tripolitaniji i Kirenajki za talijanske koloniste.</s>

<s>Nakon izbijanja Drugog svjetskog rata Balbo se zalagao da Kraljevina Italija ostane neutralna, ali kad je zaratila preuzeo je dužnost komandanta Armije Kraljevine Italije u Libiji.</s><s>Poginuo je pogođen od vlastite artiljerije, koja je zabunom srušila njegov avion nad Tobrukom 28. juna 1940.</s>

<s>Izvori</s>

<s>Vanjske veze</s>

<s>Italo Balbo (na portalu Encyclopaedia Britannica)</s>

<s>Italijanski fašisti
Italijanski vojskovođe
Komandanti Drugog svjetskog rata
Biografije, Ferrara</s>

