Houari Boumédiène
<s>Houari Boumédienne takođe je transkribovan Boumediene, Boumedien itd., (arapski: هواري بومدين; ALA-LC: Hawārī Bū-Madyan; 23. avgust 1932. - 27. decembar 1978.) bio je predsjednik Revolucionarnog vijeća Alžira od 19. juna 1965. do 12. decembra 1976. zatim kao drugi predsjednik Alžira do njegove smrti 27. decembra 1978. godine.</s>

<s>Biografija 
Rođen je 1932. godine u provinciji Guelma.</s><s>Školovao se u Islamskom institutu u Konstantinu.</s><s>Priključio se Frontu nacionalnog oslobođenja 1955. godine i usvojio ratno ime Huari Bumedijen.</s><s>Dobio je čin pukovnika i 1960. postao zapovednik vojnog krila FLN-a.</s>

<s>U procesu osamostaljenja Alžira 1961. godine, prvi predsednik Ahmed Ben Bela postavio je Bumedijena za ministra odbrane.</s><s>Nisu mu se sviđale Ben Beline reforme, pa ga je u junu 1965. srušio s vlasti u beskrvnom puču.</s><s>Ukinuo je ustav i parlament, a on sam je bio vođa Revolucionarnog veća, nove institucije koja je upravljala državom.</s><s>Članovi veća su uglavnom bili iz redova vojske.</s><s>Isprva nije imao previše uticaja, ali nakon što je grupa vojnih oficira pokušala da ga svrgne 1967. godine, učvrstio je svoju vlast.</s>

<s>Bumedijen je u privredi napustio Ben Belinu socijalističku politiku usmerenu prema alžirskom selu i pokrenuo industrijalizaciju pod državnom kontrolom.</s><s>Naftna industrija je nacionalizovana 1971, a sav novac od nafte i plina ulagan je u razvoj industrije.</s><s>Bumedijen je planirao da od Alžira napravi industrijski centar Magreba.</s><s>Od 1970-ih je počeo da primenjuje više socijalističkih reformi i uključio pojedine alžirske komuniste u svoju administraciju.</s>

<s>Od 1970-ih je pokrenuto postepeno obnavljanje parlamentarizma i civilnih institucija u Alžiru.</s><s>Ovaj proces završio je usvajanjem novog ustava 1976. godine.</s><s>Funkcija predsednika je ponovno uspostavljena, pa je Budemijen preuzeo to mesto.</s><s>Alžir je i dalje bio jednopartijska država na čelu s vladajućim Frontom nacionalnog oslobođenja.</s>

<s>Bumedijen je tokom svoje vladavine podupirao nesvrstanost i održavao dobre odnose sa Istočnim blokom i Zapadom.</s><s>Zalagao se za jačanje uticaja zemalja Trećeg sveta kroz delovanje u Pokretu nesvrstanih.</s><s>Podupirao je i finansirao brojne oslobodilačke pokrete u Africi i arapskom svetu, kao što su Palestinska oslobodilačka organizacija, Afrički nacionalni kongres i Jugozapadnoafrička narodna organizacija.</s><s>Bumedijen je 1975. dao podršku narodu Zapadne Sahare u ostvarenju prava na samoopredeljenje.</s><s>Dao je utočište izbeglicama iz Zapadne Sahare i pružao pomoć borcima Polisarija.</s><s>Od 1973. do 1976. bio je četvrti generalni sekretar Pokreta nesvrstanih.</s>

<s>Bumedijen se od 1978. sve ređe pojavljivao u javnosti.</s><s>Nakon neuspešnog lečenja retke bolesti, Valdenstremove makroglobulinemije, umro je 27. decembra 1978. godine.</s><s>Njega je na mestu predsednika nasledio Šadli Bendžedid, kao kompromisno rešenje između levo i desno orijentisanih vojnih oficira.</s>

<s>Izvori</s>

<s>Spoljašnje veze</s>

<s>Biografije, Alžir</s>

