Dezső Kosztolányi
<s>Deže Kostolanji (; Subotica, 29. mart 1885 — Budimpešta, 3. novembar 1936) je bio književnik, novinar, publicista, prevodilac književnih dela.</s><s>Oprobao se u gotovo svim književnim rodovima, od poezije preko esejistike, do pozorišnih komada.</s><s>Gradeći sopstveni stil, koristio je francuski simbolizam, impresionizam, ekspresionizam, psihološki realizam, a smatra se i začetnikom futurizma u svojoj sredini.</s>

<s>Još za života je preveden na sve evropske jezike.</s>

<s>Biografija</s>

<s>Rođen je u Subotici, gde je završio gimnaziju.</s><s>Međutim, zbog sukoba sa nastavnikom napustio je školu pre mature i pored toga što mu je otac bio direktor škole.</s><s>Studije je nastavio u Budimpešti (1903), gde se družio sa Mihaljem Babičem i Đulom Juhasom, velikim mađarskim književnicima.</s>

<s>Prvu pesmu objavio je 1901. godine, prvu zbirku pesama 1907, a prvu nagradu osvojio je 1910. sa zbirkom „Žalbe lošeg deteta“.</s><s>Od 1904. se bavio i novinarstvom.</s><s>U početku je pisao za Subotičke listove, a kasnije je radio kao saradnik „Peštanskog Dnevnika“ () (1906).</s>

<s>U periodu od 1908. do 1910. putovao je po Evropi.</s><s>U proleće 1909. je posetio Beograd.</s><s>Svoje utiske o egzotičnoj slici tadašnjeg glavnog grada: ulicama, narodu, kafanama, odbornicima u skupštini, Narodnom muzeju, Univerzitetskoj biblioteci Licej, objavio je u obliku dva kratka putopisa („Beogradski dnevnik“ i „Srpski mozaik“) u časopisu „Élet“ (Život).</s><s>Kasnije ih je objedinio i objavio u knjizi pod nazivom „Mastilo“.</s>

<s>Ipak, za njega je rodni kraj bio najveća inspiracija.</s><s>Mnogi njegovi romani, od kojih najpoznatiji „Ševa“ (1924), „Zlatni zmaj“ (1926) i deo pripovedaka iz „Kornel Večernji“ vode poreklo iz njegovih Subotičkih dana, što je i sam napominjao:</s>

<s>Od ranih godina patio je od otežanog disanja, najverovatnije astme.</s><s>Ove probleme od kojih je patio, na simboličan način opisao je između ostalog u članku o Subotici, Bačkoj bulci: „Prašina nizijska“ u časopisu „Élet“:</s>

<s>Svest o bolesti i prolaznosti života odrazili su se i na njegov knjiženi stil, koji su mnogi kritičari okarakterisali kao secesijski kult smrti.</s><s>I ako se okušao u raznim žanrovima, po nekim kritičarima, on je pre svega bio pesnik, jer se čak i u proznom radu oseća poezija.</s><s>S druge strane, neki Kostolanjijevi eseji i polemike o prevođenju aktuelni su još i danas.</s>

<s>Prvi znaci teške bolesti: raka grla, pojavili u se 1933.</s><s>U narednom periodu operisan je nekoliko puta, da bi 1936. umro u 51. godini života, u predgrađu Budimpešte.</s>

<s>U njegovu čast 
U Subotici, njegovo ime nose pozorište alternativnog pristupa i gimnazija za talentovane učenike., a u parku u ulici Petefi Šandor, nalazi se bista, autora Almaši Gobora, podignuta 1985. godine.</s><s>Svake godine održavaju se Dani Dežea Kostolanjija.</s>

<s>Izvori</s>

<s>Spoljašnje veze</s>

<s>Mađarski pisci
Mađarski pjesnici
Mađarski novinari
Mađarski prevodioci
Publicisti
Biografije, Subotica
Vojvođanski Mađari
Authority control
Mađarski rimokatolici</s>

