Njemački idealizam
<s>Njemačkim idealizmom se označava period njemačke filozofije od Kanta do Hegela, te kasnijih djela Šelinga. (Schelling) Tačnije, period od pojavljivanja Kantove Kritike čistog razuma (1781) do Hegelove smrti (1831).</s><s>Njemački idealizam se često naziva vrhuncem njemačke filozofije, te se, u pogledu njegovog filozofsko-istorijskog značenja, poredi sa klasičnom grčkom filozofijom .</s><s>Poznat je i pod nazivom Klasična njemačka filozofija.</s>

<s>Njemački idealizam je u smjeni 18-og i 19-og vijeka bio u Njemačkoj preovlađujuća filozofska struja, koja je sebi postavila zadatak, da kroz jedan filozofski sistem koji bi obuhvatao različite filozofske discipline (teorija spoznaje, logika, filozofija prirode, etika, nauka o državi i metafizika) spozna, naučno iscrpi i predstavi cjelinu (das Ganze) svijeta.</s>

<s>U suočavanju sa problemom kojeg je Kant iznio u Kritici čistog razuma, nastalo je bogatstvo naizmjeničnih nacrta sistema, pri čemu centralnu ulogu igraju djela Fihtea, Hegela i Šelinga.</s><s>Njemački idealizam je bio u međusobnom djelovanju sa poezijom vajmarske klasike i romantizmom.</s>

<s>Uvod</s>

<s>Pojam 
Predstavnici njemačkog idealizma ne upotrebljavaju termin njemački idealizam.</s><s>Njega uvode njegovi materijalistički protivnici, 1840-ih. (2) U neutralnom značenju ovaj pojam se javlja tek 1860-ih.</s>

<s>Pojam je i danas sporan, jer on stavlja u pozadinu jedinstvenost i sukcesivnost unutar ovog misaonog pokreta, a pritom konflikte između njenih protivnika gura naprijed.</s><s>Štaviše, izbor riječi njemački u pojmu "njemački idealizam" je ponešto obmanjujuć, jer to nije bila čisto njemačka pojava, već je na najrazličitije načine interagovala sa filozofima drugih nacija.</s>

<s>Sporan je i položaj Kanta i Šelinga unutar ove epohe.</s><s>Klasično je shvatanje Riharda Kronera, koji stavlja Kanta na početak, a Hegela na kraj vrhunca ovog pokreta.</s><s>Za Nikolaja Hartmana je njemački idealizam jedan "poslijekantovski" pokret, koji se postavlja nasuprot Kantu i njegovom kritičkom pristupu.</s><s>Valter Šulc i  Harald Holc posmatraju Hegela kao "sljedbenika" neoplatonizma, te Šelinga kao kraj njemačkog idealizma. .</s>

<s>Ponekad se ove varijante razlikuju kao kritički i spekulativni idealizam.</s><s>U prvu varijantu ubraja se Kantova filozofija, rani Fihte, te rani Šeling, u drugu pak kasna filozofija Fihtea i Šelinga i čitava Hegelova filozofija.</s>

<s>Karakteristike 
Glavne karakteristike njemačkog idealizma su teze o egzistenciji duhovnih entiteta (bića), zatim po predstavi mislećeg subjekta zavisno egzisitirajući spoljašnji svijet te uvjerenje o izvođenju ljudskih radnji iz principa razuma.</s><s>Karakteristična tekstualna forma njemačke idealističke filozofije jeste velika, sistemski izrađena prezentacija, čiji se sadržaj razvija deduktivno.</s><s>Ove prezentacije se razlikuju po visokoj gustini i tačnosti.</s><s>One se ne ubrajaju samo u najsadržajnije i najuticajnije spise u istoriji filozofije, nego takođe i u najneprohodnije.</s><s>Mnoge od njih su ostale do danas neobrađene.</s>

<s>Izvori</s>

<s>Njemački idealizam
Metafizika</s>

