Ismail Ibn Šerif
<s>Ismail Ibn Šerif (arapski: مولاي إسماعيل بن الشريف ابن النصر) znan kao Mulaj Ismail (Sidžilmasa, 1645. - Meknes, 1727.) bio je 2 sultan iz Alauitske dinastije koji je vladao Marokom od 1672. do 1727.</s>

<s>Za svoje duge vladavine konsolidirao je vlast Alauitske dinastije, organizirao vojsku po evropskom modelu i dopustio utjecaj Kraljevine Francuske u Maroku.</s>

<s>Biografija</s>

<s>O njegovoj mladosti se gotovo ništa ne zna, osim da je 1672. u vrijeme dok je bio valija u Fesu, nakon nenadane smrti svog polubrata-Rašid Ibn Šerifa, osnivača dinastije), odmah zauzeo riznicu i sebe proglasio vladarom.</s><s>To su osporila tri rivala - brat, nećak i Khadir Ghilan, plemenski lider sjevernog Maroka.</s><s>Njegove rivale pomagalo je iz Alžira Osmansko Carstvo, u nadi da će tako oslabiti Alauite i proširiti svoju vlast nad Marokom.</s><s>Zbog tog je svo vrijeme njegove vladavine, njegov odnos sa osmanskim valijom u Alžiru bio napet.</s><s>Rat za sukcesiju trajao je pet godina, Khadir Ghilan poražen je i ubijen 1673., ali su mu veće poteškoće zadavali brat i nećak.</s><s>Na kraju ih je kompromisno uključio u vlast, dajući im funkcije provincijskih valija.</s><s>Maroko se konačno smirio 1686. kad je konačno porazio i ubio svog nećaka Aḥmeda ibn Mahraza.</s>

<s>Ismail je 1673. formirao svoju Crnu gardu (Abid al-Bukhari) vojsku sastavljenu od slobodnih crnaca i otkupljenih subsaharskih robova.</s><s>Tako da je pred kraj svoje vladavine imao armiju od 150.000 vojnika, od kojih je oko 70.000 čuvao kao stratešku rezervu u Meknesu i okolici.</s><s>Njegova vojska bila je opremljena evropskim naoružanjem, sa oficirima koji su naučili efikasno kombinirati topove i pješadiju.</s><s>Te snage iskoristio je u kampanjama protiv Osmanlija u Alžiru 1679., 1682. i 1695./96.</s><s>Na kraju su Osmanlije pristale poštovati marokansku nezavisnost.</s>

<s>Ismailov odnos prema evropskim silama bio je puno kompliciraniji.</s><s>Iako je prezirao Evropljane kao nevjernike, oni su mu ipak bili potrebni kao dobavljači oružja i drugih proizvoda.</s><s>Svo vrijeme njegove vladavine izbijali su povremeni ratovi s evropskim kolonistima po marokanskim lukama, - 1681. preoteo je od Španjolaca Mehdiju a nakon tog -1684. istjerao Engleze iz Tangera.</s><s>Trn u oku bili su mu Španjolci, koji su okupirali najviše luka, zbog tog se zbližio se njihovim neprijateljem Louisom XIV od Francuske.</s><s>Francuski utjecaj postao je najvažniji u Maroku, njeni oficiri trenirali su njegove topnike i pomagali u izgradnji javnih radova.</s><s>Ismailova palača u Meknesu podignuta je po uzoru na Versailles.</s>

<s>Usprkos tim troškovima Ismail je ipak bio štedljiv, pažljivo je rukovao financijama, vodivši najviše brige oko vojske.</s><s>Svoj autoritet i vjerski legitimitet bazirao je na tezi da je on izravni potomak Proroka Muhameda obdaren duhovnim darovima.</s>

<s>Kritiziran je zbog okrutnosti i kapricioznosti, ali je to najverojatnije bilo nužno kako bi Alauitska dinastija zadržala vlast.</s><s>Izrodio je 700 sinova i bezbroj kćeri, nakon smrti naslijedio ga je sin Abul Abas Ahmed.</s>

<s>Izvori</s>

<s>Vanjske veze</s>

<s>Ismāʿīl (ʿAlawī ruler of Morocco)</s>

<s>Sultani Maroka</s>

