Al-Balazuri
<s>Ahmad ibn Jahja al-Balazuri (; Bagdad?, 786–796. ili rane 810-e – Bagdad?, oko 892), srednjovjekovni muslimanski historičar, genealog, historiograf, prevodioc, pjesnik i satiričar, jedan od najznačajnijih predstavnika ranoislamske historiografije 9. vijeka.</s><s>Veći dio života proveo je u Bagdadu, a dva njegova kapitalna djela su "Genealogije plemića" (Ansab al-ašraf) i "Osvajanja zemalja" (Futuh al-buldan).</s>

<s>Biografija 
Najraniji izvori podataka o al-Balazurijevom životu i aktivnostima, poput djela Kitab Bagdad od ibn Abi Tahira Tajfura (u. 893) ili Mudžam al-šuara od al-Marzubanija (u. ~990), sačuvani su samo djelomično i historičari su stoga za rekonstrukciju biografije prisiljeni oslanjati se na radove kasnijih autora u kojima su sadržani odlomci istih.</s><s>Fragmenti izgubljene knjige ibn Abi Tahira Tajfura, najstarijeg izvora takvog tipa, prenešeni su ponajviše u Jakutovom Iršadu.</s><s>Ipak, malo je izgledno da će postojeći polovični materijal ponuditi ikakve daljnje informacije.</s><s>Usprkos njegovoj dugovječnosti i širokom rasponu aktivnosti, biografski podaci o al-Balazuriju zbog navedenog su prava rijetkost.</s>

<s>Datum i godina al-Balazurijevog rođenja nisu zabilježeni i procjene se zato temelje na njegovoj interakciji s drugim učenjacima.</s><s>F. Rosenthal na osnovi smrti al-Balazurijevih učitelja navodi da je očigledno da nije mogao biti rođen nakon ranih 810-ih, a C. E. Bosworth rođenje smješta u prve tri decenije 9. vijeka.</s><s>Na temelju al-Balazurijevog panegirika kalifu al-Mamunu datiranog u august 833. (radžab 218.</s><s>AH), S. Zakar procjenjuje da je rođen između 786. i 796. godine, no takva pretpostavka je upitna jer implicira iznimnu dugovječnost.</s><s>Suvremeni historičari pretpostavljaju da je rođen u Bagdadu, prijestolnici Abasidskog Kalifata, gdje je proveo većinu svog života.</s><s>Po vjeroispovijesti je pripadao sunitskom islamu.</s>

<s>Al-Balazurijevo ime po rođenju je Ahmad i patronimske genealogije bilježe tri generacije predaka, konkretno oca Jahju, djeda Džabira i pradjeda Davuda.</s><s>Za vrijeme vladavine kalifa Haruna al-Rašida (vl.</s><s>786–809), Džabir ibn Davud radio je kao pisar u abasidskom Egiptu, u uredu rizničara al-Hasiba.</s><s>Od ovog djeda naslijedio je atipičnu nisbu, nazvanu po plodu biljke Semecarpus anacardium (), stimulansa za pamćenje od čije je nesmotrene i prekomjerne konzumacije Džabir navodno preminuo.</s><s>Detalji djedove karijere, prevođenje s perzijskog na arapski jezik i nepostojanje zapisa da su al-Balazuri ili njegovi preci pripadali određenom arapskom plemenu, sugeriraju da je možda bio perzijskog porijekla.</s><s>Al-Balazuri se u djelima ibn al-Nadima, Jakuta i ibn Asakira javlja pod raznim kunjama, među kojima su Abu al-Hasan, Abu Bakr, Abu Džafar, Abu al-Abas i Abu al-Hasan al-Hatab.</s>

<s>Obrazovao se u gradovima diljem Iraka i Sirije, uključujući Damask, Homs i Antiohiju.</s><s>Tokom boravka u Iraku, al-Balazuri je slušao predavanja ili čitao djela historičara ibn Sada (u. 845), al-Madainija (u. 850) i al-Zubajrija (u. 848), odnosno gramatičara i mufasira Abu Ubajda al-Kasima ibn Salama (u. 838).</s><s>Jedan od njegovih učitelja u Bagdadu bio je i Afan ibn Muslim (u. 834), iako nije moguće utvrditi kada je točno studirao kod njega.</s><s>Uzimajući u obzir rane procjene godine rođenja i određene citate u njegovim djelima, postoji mogućnost da se al-Balazuri družio i s al-Vakidijem (u. 823), historičarom koji je radio kao sudija u Bagdadu od 819. do 822. godine.</s><s>Prema svemu sudeći bio je usko povezan s abasidskim vladarskim dvorom, prvo kao prijatelj (nadim) kalifa al-Mutavakila (vl.</s><s>847–861), a zatim i kasnijih vladara poput al-Mustaina (vl.</s><s>862–866) i al-Mutaza (vl.</s><s>866–869).</s>

<s>Određene privatne podatke u svojim djelima al-Balazuri je prikupio izravno od članova abasidske porodice, npr. Ansab al-ašraf sadrži informacije dobivene od Hibatulaha ibn Ibrahima ibn Mahdija, a Futuh al-buldan one al-Mutavakilove vezane za historiju Alepa.</s><s>U djelima starijih orijentalista s kraja 19. i početka 20. vijeka, poput C. Brockelmanna i D. S. Margolioutha, pojavljuje se tvrdnja da je al-Balazuri služio kao učitelj al-Mutazovom sinu Abdulahu ibn al-Mutazu, no suvremeni historičari to osporavaju i ističu da se radi o miješanju al-Balazurija s gramatičarom Salabom (u. 904).</s><s>Njegove tijesne veze s abasidskim dvorom prekinute su kada je kalifat preuzeo al-Mutamid (vl.</s><s>870–892), a umro je ili krajem al-Mutamidove ili početkom vladavine njegovog nasljednika al-Mutazida (vl.</s><s>892–902).</s><s>Godina al-Balazurijeve smrti nije pouzdano poznata, ali 892. je među historičarima prihvaćena kao najizglednija jer se kao takva (i ujedno najkasnija) navodi u djelima ranih muslimanskih autora.</s><s>Anegdotu o trovanju balazurom, navođenu u izvorima kao uzrok smrti djeda Džabira, starija zapadnjačka literatura ponekad pogrešno pripisuje samom al-Balazuriju.</s>

<s>Djela 
Dva glavna al-Balazurijeva rada su Ansab al-ašraf i Futuh al-buldan, kapitalna djela ranoislamske historiografije 9. vijeka, po opsegu usporediva jedino s al-Tabarijevom "Historijom poslanika i kraljeva".</s><s>Ibn al-Nadim i Jakut među njegova djela ubrajaju još arapski metrički prijevod knjige Kitab ahd Ardašir (nesačuvana), navodeći da je bio poznat kao prevodioc s perzijskog na arapski jezik.</s><s>Historičari pretpostavljaju da je također uživao reputaciju pjesnika i satiričara, budući da Jakut u biografiji o al-Balazuriju citira neke njegove stihove.</s>

<s>Ansab al-ašraf</s>

<s>Ansab al-ašraf (), u doslovnom prijevodu "Genealogije plemića", predstavlja historiju organiziranu po genealoškom sistemu.</s><s>Djelo istovremeno slijedi biografski žanr tabakata koji je al-Balazuri evidentno usvojio od učitelja ibn Sada, iako se ove metode ne pridržava strogo jer većinu najvažnijih događaja iz perioda pojedinih vladara uvijek dodaje u odgovarajuća poglavlja.</s><s>Neposredni uzori koje je oponašao nesumnjivo su Džamharat al-nasab od Hišama ibn al-Kalbija (sačuvan) i Tarih al-ašraf od al-Hajsama ibn Adija (izgubljen).</s><s>Al-Balazurijevo djelo strukturom je stoga kombinacija triju stilova: ibn Sadove biografske knjige o klasama, zatim starijih kronika ibn Ishaka, Abu Mihnafa i al-Madainija, te genealoške literature ibn al-Kalbija.</s><s>Ansab al-ašraf odlikuje se po kolosalnom opsegu sadržaja i njegov cjeloviti manuskript čuvan u Istanbulu broji čak 1227 listova, čime je tek nešto manji od al-Tabarijevog kapitalnog djela.</s><s>Hadži Kalfa u svom Kašf al-zununu tvrdi da je al-Balazuri umro prije dovršetka djela.</s>

<s>U tematskom smislu, Ansab al-ašraf započinje biografijama poslanika Muhameda i njegove rodbine iz Banu Hašima, uključujući Alide i Abaside.</s><s>Poslije njih fokus se prebacuje na Banu Abd-Šams, posebno Omejade kojima je posvećeno disproporcionalno više prostora, a zatim i na ostale kurejške klanove.</s><s>Potonji uključuju Abu Bakrov Banu Tajm i Omarov Banu Adi, međutim, biografije ove dvojice kalifa su izrazito hagiografskog karaktera.</s><s>Konačno, završna poglavlja su o muzarskim plemenima, poput cijelog Banu Kaisa i njegovog ogranka Banu Sakifa, a posljednja biografija je posvećena al-Hadžadžu ibn Jusufu.</s><s>Sjevernoarapska plemena Banu Rabije i južnoarapska iz Jemena nisu obrađena u djelu, moguće zbog al-Balazurijeve smrti.</s><s>Iako se prvenstveno bavi događajima u Iraku, Siriji i Arabiji, Ansab al-ašraf također pruža niz podataka važnih za historiju Irana, među kojima su aktivnosti guvernera Zijada ibn Abiha, frakcijske borbe arapskih plemena, antiomejadski ustanak ibn al-Ašasa i njegove paunske vojske, te haridžitske pobune.</s>

<s>Al-Balazurijev pristup je intrigantan zbog činjenice da je, usprkos tome da je bio dvoranin Abasida, više od trećine svog djela posvetio njihovim rivalskim prethodnicima Omejadima, tretirajući ih objektivno, pa čak i suosjećajno.</s><s>To se pak uklapa u tezu S. D. Goiteina da abasidski kalifi nisu vidjeli Omejade isključivo kao neprijatelje, nego i kao vrijedan uzor za državnu upravu.</s><s>Zajedno s ibn Šabinim djelom Tarih al-Madina, al-Balazurijev Ansab al-ašraf je značajan za ranu islamsku historiju jer sadrži informacije koje je zbog vjerskih razloga sistematski potiskivao al-Tabari, a za razliku od ibn Šabe ne ignoriraju se ni kontroverzni podaci o Osmanovim zlodjelima.</s><s>Brojni odlomci al-Vakidijevog djela tako su sačuvani upravo zahvaljujući al-Balazuriju.</s><s>S druge strane, historičari kao glavne nedostatke ističu njegovo proizvoljno skraćivanje izvještaja i učestalo izostavljanje lanaca prenosilaca hadisa (isnad).</s>

<s>Prvi prijevod Ansab al-ašrafa na neki od evropskih jezika je "Anonimna arapska kronika XI" () pod uredništvom W. Ahlwardta, njemačkog orijentalista koji je identificirao anonimni manuskript kao segment al-Balazurijevog djela i objavio ga 1883. godine.</s><s>Cijeli manuskript u Istanbulu (ms.</s><s>Aşır Efendi 597-98) je kasnije pronašao C. H. Becker.</s><s>Suvremena izdanja na arapskom jeziku objavljivana su u dijelovima: prvi je uredio M. Hamidulah (1959), drugi M. B. al-Mahmudi (1974), a treći A. A. al-Duri (1978).</s><s>Serijal prijevoda pod pokroviteljstvom Hebrejskog univerziteta u Jeruzalemu uredili su S. D. Goitein (V, 1936), M. Schloessinger (IVb, 1938), M. Schloessinger i M. J. Kister (IVa, 1971), I. Abas (VIa i 4/1, 1979), te H. Asamina (VIb, 1993).</s><s>Određene odlomke na italijanski jezik prevodili su O. Pinto i G. Levi Della Vida u osvrtu Il califfo Muʻawiya I secondo il "Kitāb ansāb al-ašrāf" (1938), odnosno F. Gabrieli u poglavlju La rivolta dei Muhallabiti nel ʿIrāq e il nuovo Balāḏurī (1938).</s>

<s>Futuh al-buldan 
Futuh al-buldan (), prevedeno kao "Osvajanja zemalja", kraća je verzija onog što je očigledno bilo veće i potpunije djelo na temu muslimanskih osvajanja.</s><s>U njemu al-Balazuri kontinuirano pripovijeda o arapskim osvajanjima svake pokrajine kalifata i referencira svoj sadržaj na djela lokalnih historičara iz tih krajeva, a dopunjuje ga i podacima s ličnih putovanja, upitima na licu mjesta i sl.</s><s>Rezultat svega toga je relativno uravnotežena naracija, najčešće (iako ne uvijek) bez navođenja paralelnih ili kontradiktornih prikaza istih događaja.</s><s>Futuh al-buldan započinje Muhamedovim ratovima, zatim slijede ratovi ride, a potom se nižu osvajanja Sirije, al-Džazire, Armenije, Egipta, Magreba, te konačno Iraka i Irana.</s><s>Potonja poglavlja uključuju opis osvajanja Kavkaza, Afganistana i Centralne Azije, a posebni odlomci posvećeni su Iraku, Džibalu, Reju i Kumešu, Azarbajdžanu, Gorganu i Tabaristanu, Ahvazu, Farsu, Kermanu, Sistanu i Kabulu, Horasanu i Transoksijani (posebno detaljno), te Makranu i Sindu.</s>

<s>Al-Balazuri u Futuh al-buldan često dodaje svježi analitički materijal prikupljen od al-Tabarija.</s><s>Jedan od njegovih primarnih izvora bio je filolog Abu Ubajda Mamar ibn al-Musana od kojeg je dobio informaciju (nepostojeću u drugim djelima) da su arapske trupe prešle Amu-Darju još u doba Osmanovog kalifata, odnosno kada je Horasanom upravljao guverner Abdulah ibn Amir.</s><s>U djelu se s opisima vojnih pohoda isprepliću i razne društvene i kulturne teme, primjerice zamjenjivanje grčkog i perzijskog jezika arapskim u omejadskoj upravi, arapsko naseljavanje Azarbajdžana, ustrojstvo arapske konjice po uzoru na sasanidske formacije, spor s Bizantom oko upotrebe islamskih simbola na egipatskim pismima, pitanja oporezivanja, korištenja pečatnih prstena, kovanica i valuta, historija arapskog pisma, itd.</s><s>Prvi evropski prijevod Futuh al-buldana uredio je nizozemski orijentalist M. J. de Goeje (1866), na temelju kojeg su uslijedili i njemački prijevod O. Reschera (1917–1923), odnosno engleski prijevod P. K. Hittija i F. C. Murgottena (1916. i 1924).</s><s>Dijelove knjige o osvajanju Irana na perzijski je preveo A. Azarnuš (1967).</s>

<s>Reference</s>

<s>Literatura</s>

<s>Vanjske veze 
  Ahmad ibn Yahya al-Baladhuri, The Oxford Dictionary of Islam
  Al-Balādhurī, Encyclopædia Britannica
  Al-Baladhuri, Muslim Heritage
Ostali projekti</s>

<s>Arapski historičari
Arapski pjesnici
Iranski historičari
Islamski historičari
Genealozi
Prevodioci
Satiričari
Biografije, Abasidski Kalifat
Biografije, Bagdad</s>

