Jovan Veljković
<s>Jovan Veljković (Paraćin, 1798 – Beograd, 2. maj 1874) je bio pukovnik i popečitelj pravosuđa Kneževine Srbije.</s>

<s>Biografija</s>

<s>Veljkovići vode poreklo od Miljka Biljarca, narodnog prvaka i ktitora škola, graditelja crkva za vreme Turaka.</s><s>Biljarci vode poreklo sa Kosova.</s><s>Pred početak Prvog srpskog ustanka su se nalazili u Paraćinu.</s>

<s>Jovanov otac Veljko Miljković je bio paraćinski knez i jedan od vođa ustanka pod Karađorđem, pukovnik i popečitelj pravosuđa.</s><s>Osim najstarijeg Jovana, imao je još sina Antonija i kćerku Karaviljku.</s>

<s>Jovan je u dogovoru s knezom Milošem 1832. godine je pokrenuo bunu u paraćinskoj nahiji, nakon čega je pored paraćinske još šest nahija, u skladu s Bukureškim mirovnim sporazumom iz 1812. godine, vraćeno Srbiji.</s>

<s>Od 1832. godine bio je starešina Paraćinske kapetanije, koja je sa Ražanjskom i Aleksinačkom kapetanijom činila Paraćinski nahiju.</s><s>Vršeći tu dužnost, nadgledao je 1833. iseljavanje Turaka iz sokobanjskog kraja.</s><s>Bio je starešina lokalne vlasti Banjskog okruga 1835, a početkom 1836. je postavljen za ispravnika Aleksinačkog okružja.</s>

<s>Sredinom tridesetih godina 19. veka priključio se opoziciji protiv kneza Mihaila.</s><s>Bio je je jedan od organizatora Miletine bune u paraćinskom kraju.</s><s>Godine 1837. učestvovao je u rešavanju pograničnih sporova sa Turskom u okolini Niša.</s>

<s>Nakon ustanovljavanja Apelacionog suda marta 1839. je postao njegov član.</s><s>U Jovanovoj buni bezuspešno je pokušavao da umiri pobunjene vojnike u Kragujevcu, koji su ga zbog toga uhapsili, a pušten je na slobodu tek posle završetka pobune.</s><s>Kao član Apelacionog suda je bio u delegaciji koja je 1840. godine dočekala kneza Mihaila prilikom njegovog dolaska u Srbiju.</s>

<s>Pošto su ga pristalice Obrenovića iz optužile da je vučićevac 1840, napustio je službu.</s><s>Zatim se ponovo vratio u službu kao sudija u Kruševačkom sudu i njegov predsednik.</s><s>Bio je jedan od organizatora Vučićeve bune u moravskom i resavskom kraju.</s><s>Nakon bekstva kneza Mihaila, sa ostalim ustavobraniteljskim prvacima je tražio od turskih zvaničnika prenos vlasti na Vučića i Petronijevića.</s>

<s>Kada su pogranične srpske vlasti razorile arnautske vodenice, usledio je napad na srpsku karaulu u Kozničkom srezu, a verovatno bi se sve završilo na ovom sukobu da Turci nisu postavili teritorijalne pretenzije.</s><s>Tada je knez Miloš posalo Jovana Veljkovića, kao glavnog vojnog komisara i koji je i prethodno rešio neka sporna pitanja s niškim pašom, a potom i sa izaslanikom leskovačkog paše u Kozničkom srezu.</s>

<s>Od novembra 1842. godine bio je član Sovjeta, po dolasku na vlast kneza Aleksandra Karađorđevića je postavljen za popečitelja finansija.</s><s>Tokom takozvane Tenkine zavere, zajedno sa drugim ustavobraniteljima, dao je ostavku na mesto u Sovjetu.</s><s>Zatim se ponovo vratio u Svojet, nakon Etem-pašine misije 1858. i tu dužnost je obavljao do 1859. godine.</s><s>Nakon povratka kneza Miloša u Srbiju nije se više bavio politikom.</s>

<s>Kada je 1862. godine bombardovan Beograd, kao starac se prijavio da se bori na barikadama s puškom u ruci.</s>

<s>Odlikovan je turskim ordenom Nišan iftihar.</s>

<s>Bio je kolekcionar oružja i pretplatnik prvih izdanja „Beogradskih novina“.</s>

<s>Umro je 1874. godine u Beogradu, u svojoj kući na Vračaru.</s>

<s>Porodica 
Njegov stariji sin, Jevrem Veljković je završio vojnu školu u Pruskoj i bio je ađutant kneza Mihaila, a mlađi sin Stojan je doktorirao prava i bio je ministar pravde, predsednik Kasacionog suda, zajedno sa Jovanom Ristićem tvorac Ustava iz 1869. i profesor Rimskog i Krivičnog prava ne Beogradskom Liceju.</s>

<s>Izvori</s>

<s>Literatura</s>

