Bogdan Nestorović
<s>Bogdan Nestorović (Beograd, 28. april 1901 — 28. decembar 1975) bio je srpski arhitekta, autor i univerzitetski nastavnik.</s><s>Posebno je uključen u izradu plana hrama Svetog Save, spojene sa doprinosom Aleksandra Deroka, za koji je bio glavni odgovorni arhitekta od 1935. do 1941. godine.</s><s>Kao dizajner dizajnirao je nekoliko poznatih beogradskih zgrada.</s><s>Bogdanov otac bio je poznati arhitekta Nikola Nestorović.</s>

<s>Profesionalna karijera 
Bogdan Nestorović je studirao arhitekturu u Beogradu 1923. godine.</s><s>Zatim je studirao u Parizu, gdje je radio iu velikim arhitektonskim uredima.</s><s>Po povratku u Kraljevinu SHS radio je između 1926. i 1930. godine u arhitektonskoj firmi "Arhitekt".</s><s>Godine 1930. izabran je za asistenta na Arhitektonskom fakultetu Univerziteta u Beogradu.</s><s>Ona je ostala njegov stalni posao do penzije.</s><s>Na fakultetu je predavao dizajn stambenih zgrada kao i stil i arhitektonsku istoriju.</s><s>Za svoj životni rad 1971. godine dobio je sedmojulsku nagradu.</s>

<s>Prije Drugog svjetskog rata Nestorović je osvojio dva arhitektonska konkursa, 1931-33.</s><s>Zanatski dom (kasnije Radio Beograd) i 1938. zgradu PRIZAD-a (kasnije Tanjuga).</s><s>Na drugom tenderu za izgradnju hrama Svetog Save 1926-27. dobio je drugu nagradu.</s><s>Komisija je utvrdila da bi konačni projekat trebalo da bude realizovan spajanjem njegovog nacrta i nacrta Aleksandra Deroka.</s><s>Dalji razvoj dogodio se do 1934.</s><s>Od 1934. do 1941.</s><s>Nestorović je bio odgovoran za izgradnju crkve kao glavni arhitekta, što je prekinuto Drugim svetskim ratom, posle koga je gradnju zabranila Komunistička partija, što je trajalo do 1984. godine.</s><s>Slijedeći opšte smjernice, Nestorovića i Deroka naslijedio je Branko Pešić.</s>

<s>Na drugom takmičenju u Kraljevini Jugoslaviji 1926. godine učestvovalo je ukupno 22 arhitekte.</s><s>Evaluaciju su obavili patrijarh Dimitrije, Jovan Cvijić kao predsednik Srpske akademije nauka i umetnosti, arhitekti i akademici Andra Stevanović i Bogdan Popović i arhitekte Pera Popović i Momir Korunović.</s><s>Ipak, oni nisu bili među 22 takmičarska djela koja su ispunila sve specifikacije.</s><s>Nijedan od njih nije pratio poziv da se uzvišenje crkve zasniva na "nacionalnom" stilu kasne vizantijske "moravske škole".</s><s>Većina priloga je nastala po uzoru na manastirsku crkvu Gračanicu ili Aja Sofiju.</s><s>Komisija se takođe žalila da su ukupni doprinosi ponuđeni na niskom nivou.</s>

<s>Najbolje mjesto je došao od Bogdana Nestorovića, čije je delo zauzelo drugo mjesto i predstavilo monumentalnu kopiju Gračanice.</s><s>Uopšteno, stečajni doprinos Nestorovića dodijelio je relativno neiskorišten model, sa kompilacijom jednostavnih elemenata bliskih modelu crkve manastira Gračanica, dok su drugi doprinosi takmičenju snažnije doprinijeli ekspresionističkim oblicima.</s><s>Samo sa daljom kompletnom revizijom Nestorović je prilagodio volumen i dimenzije bliže modelu Aja Sofije i njenog sistema kupole, koji je bio povezan sa veličinom zgrade.</s>

<s>Nestorović je autor brojnih studija historije arhitekture.</s><s>Obuhvata studije od antike do 19. vjeka.</s><s>Klasik je "Arhitektura Srbije XIX veka".</s><s>Knjiga prikazuje cjelokupni stilski razvoj arhitekture u Srbiji sa njenom stilskom tranzicijom od istočnjačko-islamske baštine do modela zapadne arhitekture.</s><s>Njegova kolekcija se danas čuva u Srpskoj akademiji.</s>

<s>Za razvoj arhitekture Srbije značajno je 12 banaka koje je izgradio Nestorović.</s><s>U Beogradu je bio dizajner velikog broja stambenih objekata do Drugog svetskog rata.</s><s>Na primjer, kuća Vitomira Konstantinovića u ul.</s><s>Kralja Milana 3 (1926-27).</s>

<s>Galerija</s>

<s>Bilješke</s>

<s>Izvori</s>

<s>Srpski arhitekti
Arhitekti iz Beograda</s>

