Sigismund I Stari
<s>Sigismund I Stari (poljski: Zygmunt I Stary, litvanski: Žygimantas II Senasis, Kozienice, 1. januar 1467.  - Krakov, 1. april 1548.) bio je 
kralj Poljsko-Litvanske Unije koji je vladao od 1506. do 1548.</s>

<s>Sigismund je za svog mandata uspio pod suverenitet Kraljevine Poljske podvrgnuti Prusku i Mazoviju.</s>

<s>Biografija</s>

<s>Sigismund je rođen tek kao peti po redu sin Kazimira IV Jagelovića i Elizabete Habsburške, pa je od 1499. upravljao malim vojvodstvom oko Głogówa u Šleskoj a od 1504.</s><s>Lužicom i čitavom Šleskom.</s><s>Iako je vladao kratko reformama je uspio srediti te krajeve u uzorne zemlje.</s>

<s>Nakon što mu je brat Aleksander umro, u Vilniusu je 20. oktobra 1506. izabran za litvanskog Velikog kneza, a 8. decembra na sejmu u Piotrkówu i za poljskog kralja.</s>

<s>Za kralja Poljsko-Litvanske Unije je okrunjen 1507. u Wawelskoj katedrali.</s>

<s>Odmah na početku svoje vladavine našao se u problemu ispražnjene riznice, ali je uz pomoć dobro odabranih savjetnika, uvođenje reda u naplatu carina i obnovu zapuštenih rudnika soli to doveo u red.</s><s>Iako nije zbog opstrukcije sejma uspio osigurati trajni i stabilni porez.</s><s>Iako je uspio stabilizirati financije i provesti monetarnu reformu, često se sukobljavao sa poljskim sejmom (dijetom) zbog tog što su brojni magnati smatrali da ima prevelike prerogative.</s><s>Puno buke i napetosti donio mu je izbor 9-godišnjeg sina Sigismund II August u sejm 1529.</s>

<s>Velika Kneževina Litvanija je za ratova koje je vodila između 1507.-08. i 1512.-22. sa Velikom Kneževinom Moskve, unatoč nekih pobjeda izgubila Smolensk 1514.</s>

<s>Budući da je car Maksimilijan I favorizirao Velikomoskovskog kneza Vasilija III, i odbio sklopiti ponuđeni mirovni sporazum u Toruńu 1466. a usput je i nadalje pomogao Teutonskom viteškom redu da se ne pokori Poljsko-Litvanskoj Uniji - Sigismund se u strahu od opkoljavanja povukao iz antihabsburgške koalicije sa Ugarskom.</s>

<s>Da izgladi stvar - 1515. sklopio je u Beču sporazum sa njim, rezultat je bio da se car
povukao iz saveza sa Velikom moskovskom kneževinom i priznao poljski suverenitet nad Teutonskim redom.</s>

<s>Kako se nakon ugarskog poraza u Mohačkoj bitci nadvila opasnost od Osmanskog Carstva nad čitavu Evropu, Sigismund je raskinuo dotadašnji savez sa Sulejmanom II.</s>

<s>Na zahtjev sejma oženio se Barbarom, kćerkom Ugarskog palatina Stjepana Zapolje, da osigura savez sa Ugarskom.</s><s>Kako je ona ubrzo umrla - 1518. se oženio nećakinjom svetorimskog cara Maksimilijana, Bonom Sforza iz Milana, koja mu rodila nasljednika i četiri kćeri.</s><s>Posljednja od njih Katerina udala se za Johana III, i postala rodonačelnica švedske Dinastije Vasa.</s>

<s>Sigismundova vojska, koju je vodio jedan od njegovih glavnih savjetnika i hetman Jan Tarnowski, pokorila je 1521.</s><s>Teutonski viteški red, koji je dotad vladao Istočnom Pruskom.</s><s>Kad se 1525.</s><s>Veliki majstor njihova reda Albrecht Hohenzollern preobratio na luteranstvo, pristao je priznati Sigismunda za svog monarha.</s><s>Sigismund mu je zauzvrat dao titulu pruskog vojvode.</s>

<s>Jedan od njegovih posljednjih poteza bio je inkorporiranje Mazovije u Kraljevinu Poljsku.</s>

<s>Hetman Tarnowski uspio je zaustaviti invaziju iz Kneževine Moldavije na jug Unije pobjedivši njihove snage u Bitci kod Obertina 1531.</s>

<s>Sigismund je pod utjecajem svoje druge supruge doveo talijanske umjetnike u Krakov, koji su utjecali na širenje renesanse po Poljskoj.</s><s>Obnovio je Wawelsku katedralu i dogradio kapelu za svoj sarkofag.</s>

<s>Iako je bio pobožni katolik, provodio je politiku vjerske tolerancije prema Pravoslavcima i Židovima.</s><s>Iako se na početku energično suprostavljao rastućem utjecaju luteranstva, kasnije se pomirio sa tim.</s>

<s>Izvori</s>

<s>Vanjske veze</s>

<s>Sigismund I. Stari 
 Sigismund I king of Poland 
 Zygmunt I Stary</s>

<s>Poljski vladari</s>

