Divlji tip
<s>Divlji tip (široko prihvaćena engleska skraćenica wt) je oznaka koja se odnosi na fenotip izvornog oblika vrste, kakav se javlja u prirodi.</s><s>Originalno,  divlji tip je bio definiran kao produkt "normalnog" alela na datom lokusu, za razliku onog koji proizvode nestandardni – mutantni aleli.</s><s>"Mutantni” aleli mogu varirati u širokom rasponu, čak i ponovo dobiti divlji tip ukoliko se dogodi povratna mutacija u datoj  populaciji.</s><s>Nastavak u konstrukciji genetičkih mapa postaje kreativniji ako se prepoznaju oblici interakcije mutantnih, sa ostalim alelnim varijantama posmatranog lokusa i njihov uticaj na fenotipsko ispoljavanje.</s>

<s>Procjenjuje se  da je većina ili su svi lokusi postojećih  gena u raznim oblicima alela, koji se razlikuju, po frekvenciji, u cijelom geografskom opsegu jedne vrste i da  jedinstven divlji tip ne postoji.</s><s>Općenito, međutim, najčešći alel – tj. onaj sa najvećom frekvencijom gena – je onaj koji se smatra divljim  tipom.</s>

<s>Koncept divljeg tipa je koristan u istraživanjima nekih eksperimentalnih (model) organizama, kao što su voćne mušice  Drosophila melanogaster , u kojoj su poznati standardi  fenotipova za funkcije i strukture kao što su boja očiju ili oblik krila oblika , pri čemu se zna da su posljedic posebnih genskij  mutacija koji proizvode prepoznatljive fenotipove, kao što su "marelica" "bar oči" ili "degenerirana krila".</s><s>Aleli divljeg tipa se označavaju i sa "+" oznakom u potenciji, na primjer  B+ i Vg+, za okrugle oči i krila u punoj veličini.</s><s>Shodno tome, recesivni mutantni aleli se označavaju sa b i vg ili  B- i Vg-.</s>

<s>Manipulacije gena  za ove osobine su dovele do današnjeg razumijevanja o tome kako geni djeluju i kako osobine mutiraju  unutar populacije.</s><s>Istraživanje koje uključuje manipulaciju alela divljeg (izvornog) tipa ima primjenu u mnogim poljima, uključujući i borbu protiv  bolesti i komercijalnu proizvodnju hrane.</s>

<s>Literatura</s>

<s>Vidi još
Gen
Mutacija
Mutant</s>

<s>Klasična genetika</s>

