Vakuf Čokadži Sulejmana
<s>Stambeno poslovni objekat Vakufa Čokadži Sulejmana  predstavlja jedno od najznačajnijih ostvarenja moderne, iz perioda između dva svjetska rata, iz opusa pionira bosanskohercegovačke moderne Reufa Kadića, koje je uradio u svega tri godine - od 1938. do 1940. godine.</s><s>Pored toga, objekat ima veliku dokumentarnu i ambijentalnu vrijednost, s obzirom da predstavlja autentično svjedočanstvo o urbanističkoj koncepciji vezanoj za Sarajevo u međuratnom periodu.</s><s>Nalazi se u opštini Stari Grad, u Sarajevu, Bosna i Hercegovina.</s><s>Objekat je proglašen za nacionalni spomenik BiH.</s><s>Ovu odluku Komisija je donijela u sljedećem sastavu: Zeynep Ahunbay, Martin Cherry, Amra Hadžimuhamedović, Dubravko Lovrenović (predsjedavajući),  Ljiljana Ševo.</s>

<s>Historija 
Izgrađena je na vakufskom zemljištu, na današnjem Trgu Austrije na Bistriku, u neposrednoj blizini džamije koju je 1539. godine podigao Čohadžija hadži Sulejman efendija, sarajevski ajan i plemić.</s>

<s>Tridesetih godina, sa studija arhitekture na nekim od najprestižnijih evropskih akademija u Sarajevo se vraća grupa mladih arhitekata školovanih pod uticajem moderne.</s><s>Sa studija na Visokoj tehničkoj školi u Pragu, vratili su se braća Braća Kadić.</s><s>U oblasti stambene arhitekture ti stvaraoci donose nove ideje po kojima je čovjek mjerilo svih stvari.</s>

<s>U periodu između dva svjetska rata u Sarajevu su građene gotovo sve vrste objekata koje su se gradile i u ostalim evropskim zemljama, od upravnih, poslovnih i stambenih objekata do stadiona, banki, pošti, bolnica, kasarni i bogomolja.</s><s>Među izvedenim građevinama, najveći broj pripada arhitekturi stambenih objekata.</s><s>Nisu građeni širi urbanistički potezi, već su novi projekti pretežno predstavljali interpolacije unutar postojećih gradskih blokova.</s><s>To je doba dominacije pokreta moderna u evropskoj arhitekturi, čiji pobornici iskazuju značajan otklon od tradicije i ornamenta u arhitekturi.</s>

<s>Reuf Kadić je u novembru 1935. godine počeo raditi u Vakufskoj direkciji u Sarajevu na mjestu voditelja Tehničkog ureda i glavnog arhitekta.</s><s>Na tom je poslu ostao do augusta 1942. godine i u tom je razdoblju za Vakuf projektirao i realizirao preko pedeset projekata, između ostalih i projekat za stambeno - poslovnu zgradu Vakufa Čokadži hadži Sulejmana, izvedenu 1939. godine.</s>

<s>Od samog početka javne upotrebe do danas, zgrada ima stambeno-poslovnu funkciju.</s><s>Tokom II svjetskog rata nije pretrpila značajnija oštećenja.</s><s>Prije 1999. godine na južnoj strani objekta dograđen je poslovni objekat medžlisa IZ Sarajevo spratnosti P+2, a poslije su izvršeni radovi redovnog održavanja ravnog krova koji je prokišnjavao i adaptacija potkrovlja.</s>

<s>Opis 
U pogledu stilskog određenja, objekat je građen u duhu moderne.</s><s>Građevina je poligonalne tlocrtne osnove ukupnih dimenzija 23,60m x 24,00m. Spratnost objekta iznosi P+3, s tim da se na južnom dijelu objekta pojavljuje i suteren.</s><s>Visina objekta, gledajući od najniže tačke na sjevernoj strani, iznosi 16,50m. U funkcionalnom smislu, na sjevernoj strani prizemlja su predviđeni poslovni prostori, dok ostatak objekta ima stambenu funkciju.</s>

<s>Zgrada se nalazi u vrlo dobrom konstruktivnom stanju.</s>

<s>Literatura 
 Emir Kadić - Arhitekt Reuf Kadić i počeci moderne arhitekture u Bosni i Hercegovini.</s><s>Sarajevo, 2010.</s><s>Živorad Janković - Muhamed Kadić – život i djelo, Akademija nauka i umjetnosti BiH, Bošnjački institut Fondacija Adila Zulfikarpašića, Sarajevo.</s><s>Alija Bejtić -Ulice i trgovi Sarajeva.</s><s>Sarajevo: Muzej grada Sarajeva 1973. godine
 Nedžad Kurto - Sarajevo 1492-1992, Oko, Sarajevo.</s><s>Predrag Milošević - Arhitektura u kraljevini Jugoslaviji (Sarajevo 1918-1941).</s><s>Foča:  Prosvjeta, 1997.</s>

<s>Reference</s>

<s>Vanjski linkovi 
 Sarajevo kroz historiju</s>

<s>Nacionalni spomenici u Sarajevu
Građevine u Sarajevu
Moderna arhitektura u Bosni i Hercegovini</s>

