Strukturna geologija
<s>Strukturna geologija se bavi proučavanjem trodimenzionalnog rasprostranjenja stenskih masa vodeći računa o istoriji deformacija.</s><s>Osnovni cilj strukturne geologije je, da koristeći prikupljena merenja geometrije stena, razotkrije informacije o istoriji deformacije stene, i na kraju, spozna naponsko polje koje je izazvalo proučavanu deformaciju i geometriju.</s><s>Razumevanje dinamike naponskog polja može biti povezano sa važnim događajima u regionalnoj geološkoj istoriji.</s><s>Teži se razumevanju strukturnog razvoja određenog područja u odnosu na regionalne strukturne deformacije i u odnosu na tektoniku ploča.</s>

<s>Primena i značaj 
Proučavanja geoloških stuktura imaju primarni značaj u ekonomskoj geologiji, i to i u naftnoj geologiji i u rudničkoj geologiji.</s><s>Nabrani i rasednuti slojevi stena uglavnom formiraju zamke za akumulaciju i koncentraciju fluida, kao što su nafta i prirodni gas.</s><s>Rasednute i strukturno kompleksne zone predstavljaju propusne zone za hidrotermalne fluide, što rezultuje koncentrisanjem ležišta metala.</s><s>Ovakve strukturno razlomljene zone se obično javljaju u asocijaciji sa intruzivnim magmatskim stenama.</s><s>Takođe, često se javljaju oko kompleksa grebena i nekadašnjih udubljenja.</s><s>Ležišta zlata, srebra, bakra, olova, cinka i drugih metala, se obično javljaju u strukturno kompleksnim zonama.</s>

<s>Strukturna geologija ima izuzetno važan udeo u inženjerskoj geologiji, koja proučava fizičko-mehanička svojstva stena.</s><s>Struktura i defekti kao što su, rasedi, folijacija i pukotine predstavljaju unutrašnje slabosti stena koje mogu uticati na stabilnost građevinskih objekata kao što su brane, kosine, površinski kopovi, rudnici, i tuneli.</s>

<s>Geotehnički rizik, uključujući rizik od zemljotresa može potpuno jedino biti istražen primenom strukturne geologije i geomorfologije.</s><s>Kraška područja koja po svojoj prirodi u podzemlju imaju kaverne i otvore i sklona su urušavanju takođe su predmet istraživanja tih naučnika.</s><s>Takođe, područja padina mogu biti potencijalna mesta odronjavanja ili klizišta.</s>

<s>Tektonika ploča je u suštini strukturna geologija u velikoj razmeri, koja se odnosi na strukturne efekte kolizije tektonskih ploča ili drugih pojava u vezi sa tektonikom ploča.</s>

<s>Metode 
U strukturnoj gelogiji koristi se skup različitih metoda za merenje geometrije stene, rekonstrukciju istorije njene deformacije, i izračuna napon koji je doveo do nastanka te deformacije.</s>

<s>Geometrija 
Primarni podaci, koji se koriste u strukturnoj geologiji, prikupljaju se na terenu.</s><s>Geolozi, koji se bave strukturnom geologijom, mere veliki broj elemenata planara (slojevitost, folijaciju, aksijalne površi nabora, rasedne površi i pukotine) i lineara (ose nabora, trase kretanja planara na drugim planarama).</s>

<s>Konvencije 
Inklinacija planarne strukture određena je merenjem pravca i pada.</s><s>Pravac je linija intersekcije planarne pojave i horizontalne ravni, koji se određuje prema konvenciji u desno, a pad je je veličina poniranja, odnosno ugao meren od horizontalne površine, upravno na pravac.</s>

<s>Inklinacija je apsolutno određena azimutom pada i padnim uglom.</s><s>Azimut pada () može imati vrednost 0—360° i to je ugao, meren u horizontalnoj ravni, od smera severau smeru kretanja kazaljke na časovniku do horizontalne projekcije padnog ugla.</s>

<s>Geologija</s>

