Abimael Guzmán
<s>Abimael Guzmán punim imenom Manuel Rubén Abimael Guzmán Reynoso (Ayabaca, 3. decembar 1934. - Callao, 11. septembar 2021.)  bio je osnivač i lider peruanske revolucionarne organizacije Sendero Luminoso.</s>

<s>Biografija</s>

<s>Guzmán je bio vanbračni sin bogatog peruanskog biznismena, kog je majka napustila dok je bio dječak.</s><s>Bio je odličan učenik, i nije pokazivao interes za politiku sve do kraja adolescencije, kad se počeo družiti s ljevičarskim intelektualcima i postao štićenik slikara Carlosa de la Rive, velikog obožavatelja Josifa Staljina.</s><s>Krajem 1950-ih postao je član Komunističke partije Perua.</s>

<s>Guzmán je 1962. postavljen za profesor filozofije na Univerzitetu San Cristóbal de Huamanga, u perifernom i sirotinjskim Ayacuchu u kom su brojni studenti bili indijanskog porjekla i najčešće prvi u svojim familijama koji su stekli fakultetsko obrazovanje.</s><s>Guzmán je na svom odjelu organizirao debatni klub u kom je strastveno govorio protiv nepravdi peruanskog društva i nužnosti indijanskih seljaka da se pobune.</s><s>Iz tog kluba je krajem 1960-ih niknula jedna od frakcija Komunističke partije Perua.</s>

<s>Guzmán je proučavao teorije Mao Zedonga, koji je smatrao da komunističku revoluciju ne mora nužno izvesti industrijski proletarijat, već to može izvesti i seoski proleterijat (ukoliko se dovoljno politički osvjesti) u agrarnom predindustrijskom društvu kakva je bila Kina.</s><s>Između 1965.-1967. je nekoliko puta posjetio Kinu i vidio odvijanje Kulturne revolucije u praksi.</s><s>Nakon tih iskustava postao je uvjeren da je brza i nasilna revolucija neophodna za transformaciju Perua.</s>

<s>Sredinom 1970-ih se Komunistička partija Perua pod Guzmanovim vodstvom transformirala se u gerilski pokret Sendero Luminoso.</s><s>Njegovi prvi sljedbenici sa fakulteta postali su najbliži suradnici, među njima i prva žena Augusta La Torre.</s><s>Guzmán je svoju organizaciju vodio čvrstom 
rukom; novi članovi morali su se zakleti na vjernost ne samo Senderu Luminosu, već i njemu Drugu Gonzalu (kako mu je glasilo konspirativno ime).</s><s>Kako je moć organizacije rasla, članovi su ga počeli smatrali četvrtim ideologom komunizma, nakon Marxa, Lenjina i Maoa.</s><s>Njegova sposobnost da stekne potpunu lojalnost svojih članova, naročito komandanata - fakultetski obrazovanih intelektualaca srednje klase - bila je ključna za uspjeh pokreta.</s>

<s>Svakog kog bi smatrao neprijateljem nije se oklijevao ubiti, a svi koji su imali i najmanju vezu s državom bili su mu je potencijalne mete.</s>

<s>Svoju prvu gerilsku akciju Sendero Luminoso izveo je 17. maja 1980. pored Ayacucha, ubrzo nakon tog slijedile su brojne druge akcije kojima je zadobio podršku seljaka.</s><s>Do kraja 1980-ih Sendero Luminoso kontrolirao je većinu peruanskog sela.</s>

<s>Guzmán se 1988. odlučio napasti samo srce Perua metropolitansku Limu, bombaški napadi, atentati  i druge terorističke akcije slijedećih četiri godine dovedele su zemlju na rub anarhije.</s><s>Zbog tog je u aprilu 1992. tadašnji predsjednik Alberto Fujimori suspendirao ustav i proglasio izvanredno stanje.</s><s>Guzman je zajedno sa 14 vrhunskih suradnika uhapšen u policijskoj raciji u Limi u septembru 1992. i osuđen na vojnom sudu na doživotni zatvor zbog terorizma.</s>

<s>Iz zatvora je 1993. pomagao u pregovorima o miru sa vladom, koji je omogućio amnestiju za bivše borce Sendero Luminosa.</s><s>Te iste godine Ustavni sud je poništio njegovu presudu, ali je ponovno osuđen na doživotni zatvor, ovaj put na građanskom sudu, i premješten u novo izgrađen zatvor u Callau, zapadno od Lime.</s><s>Iz zatvora se 2010. dopušteno da se oženio (uz dopuštenje) sa suradnicom i  ljubavnicom i Elenom Iparraguirri, koja je također služila doživotni zatvor.</s>

<s>Osam godina kasnije osuđen je za organiziranje atentata auto bombom 1992. u Limi u kom je ubijeno 25 ljudi, pa je dobio još jednu doživotnu kaznu, tako da je u zatvoru i umro.</s>

<s>Izvori</s>

<s>Vanjske veze</s>

<s>Abimael Guzmán Peruvian revolutionary (na portalu Encyclopædia Britannica)</s>

<s>Peruanski političari
Komunisti
Marksisti</s>

