Uvertira
<s>Uvertira (francuski ouverture = otvorenje, otvaranje) je orkestralna kompozicija koja služi kao uvod u neko vokalno-
instrumentalno djelo, najčešće muzičko-scensko kao što su opera, balet, oratorij ili samo u pojedini čin takvih djela..</s>

<s>Historija</s>

<s>Na samom početku uvertire su bile tek kratki instrumentalni odsjek, da bi tokom 17. vijeka u Veneciji poprimile dualnu formu.</s><s>Barokne uvertire 17. vijeka su bile snažni uvod isprekidana ritma u suite.</s><s>Francusku uvertiru zvanu Standarde, koja dominirala do polovice 18. vijeka, formirao je Jean-Baptiste Lully u formi dva, a nakon tog tri stavka kontrastnoga tempa (u shemi: polagani–brzi–polagani).</s>

<s>Za razliku od tog kod talijanske uvertire, koje je prvi počeo pisati Alessandro Scarlatti, izmjenjuju se stavci u shemi tempa brzi–polagani–brzi, pa ona postaje važna za razvoj simfonije i sonatnih muzičkih formi.</s>

<s>Od polovice 18. vijeka uvertira je jednostavačka i povezanija sa samim muzičko-scenskim djelom kojemu prethodi, anticipiranjem tematskoga materijala koji će se čuti za vrijeme izvođenja djela.</s><s>Naglašena je sklonost dočaravanju atmosfere ili radnje (kod opere), zbog čega uvertira poprima slobodnije forme.</s>

<s>U 19. vijeka formirala se i koncertna uvertira, koja se izvodi samostalno i najčešće nema Inspiraciju u nekom drugom muzičkom djelu kao preteča simfonijske pjesme.</s>

<s>Pojedini kompozitori 19. i 20. vijeka, su čak potpuno izostavljali uvertiru.</s>

<s>Izvori</s>

<s>Vanjske veze</s>

<s>Uvertira</s>

<s>Muzičke forme</s>

<s>Muzičke forme</s>

