Poligen
<s>Poligeni ili minor geni su pojedinačni nealelni geni koji zajeno konroliraju ispoljavanje nasljednog dijela iste fenotipske osobine.</s>

<s>Fenotipska ekspresija nasljedne komponente ukupne varijacije određenog kvantitativnog svojstva determinirana  je djelovanjem više gena (poligena – poligensko nasljeđivanje).</s><s>Osnovni oblik interakcije nealelnih gena u odgovarajućoj poligenskoj seriji je adicija pojedinačih – obično malih – efekata alelnih varijanti uključenih lokusa.</s><s>Ova konstatacija se podjednako odnosi na genetičku kontrolu tipičnih kvantitativnih svojstava kao i na količinske odrednice karaktera u kojima određeni kvantiteti (ili njihove kombinacije) prelaze u (konvencionalne) kvalitete, tj. na tzv. pražna (threshold) kvalitativna svojstva.</s><s>Međutim, u svim varijantama svojih aplikacija poligenska teorija bavi se nasljednom determinacijom metričkih (mjerljivih)  i merističkih (brojljivih) karaktera.</s>

<s>U literaturi se relativno često susreću primjeri koji u poligenske osobine svrstavaju sve komponente individualnog fenotipa koje su  kontrolirane genetičkim determinatorima sa dva i/ili više lokusa.</s><s>Ta činjenica zahtijeva nešto konkretnije razmatranje problema prepokrivanja pojmova (i pojava) oligogenskog i poligenskog nasljeđivanja.</s><s>Teorijski gledano, u poligensku seriju može biti uključeno od dva do (gotovo) beskonačno mnogo genskih lokusa.</s><s>S druge strane, pod oligogenskim nasljeđivanjem se podrazumijeva pojava genetičke kontrole pojedinih fenotipskih svojstava putem malog  broja genskih lokusa, uz obavezno prisustvo “major” gena u oligogenskom bloku.</s><s>Pošto je uticaj negenetičkih činilaca, kao  i “minor” gena iz odgovarajuće serije na ispoljavanje ovakvih osobina gotovo beznačajan, one se obično tretiraju kao monogenske.</s><s>Drugim riječima, može se smatrati da se poligenski nasljeđuju ona kvantitativna svojstva koja stoje pod kontrolom najmanje dva genska lokusa, pri čemu osnovu interakcije nealelnih gena u poligenskoj seriji čini – adicija (kumulacija) efekata približno jednako produktivnih alelnih varijanti pojedinih  gena.</s><s>Istovremeno, u svojoj najjednostavnijoj varijanti, poligenska teorija polazi od pretpostavke da se na svakom lokusu iz odgovarajuće serije gena alternativno javljaju po dva alela.</s><s>Također je značajno istaknuti da u fenotipskom ispoljavanju poligena značajnu ulogu imaju i faktori životne sredine.</s><s>Za poligenski determinisane komponente individualnog fenotipa karakteristična je “normalna” distribucija mogućih kvantitativnih kategorija.</s><s>Parcijalna ili totalna dominacija efekata pojedinih gena iz odgovarajućeg poligenskog kompleksa,  neposredno se odražava na krivulji distribucije fenotipova; vrh distribucijskee krive u tom slučaju ispoljava otklon od očekivane pozicije u normalnoj raspodjeli.</s><s>Posljedica apsolutne dominantnosti produkcije jednog alela je pomjeranje maksimuma krive na područje ekstremnih kategorija u proučavanom sistemu kvantitativne varijacije.</s><s>Stepen tog pomjeranja direktno zavisi od složenosti genetičke kontrole posmatranog svojstva, a efekte dominacije gotovo je nemoguće otkriti u kompleksnijim poligenskim serijama.</s>

<s>Povezano 
Monogensko nasljeđivanje
Oligogensko nasljeđivanje
Interakcija gena</s>

<s>Reference</s>

<s>Vanjski linkovi
 http://www.zum.de/Faecher/Materialien/beck/13/bs13-18.htm
 Quantitative Trait Loci
 http://service004.hpc.ncsu.edu/mackay/Good_Mackay_site/PUB_files/Mackay%202005%20Trends%20Genet.pdf</s>

<s>Klasična genetika
Genetika</s>

