Suita
<s>Suita (francuski suite, od suivre = nizati, redati) je jedan od najstarijih i uz sonatu najvažnijih višestavačkih formi instrumentalne solističke i orkestralne muzike.</s><s>To je termin iz muzike, za grupu nezavisnih instrumentalnih stavaka različitog karaktera, najčešće u istom tonalitetu.</s>

<s>Suita je žanr instrumentalne muzike, sastoji se od nekoliko samostalnih stavaka (4-5 i više), najčešće plesnog karaktera, poredanih u cjelinu po principu kontrasta.</s><s>Plesovi su različita tipa, tempa i mjere, ali u međusobnom kontrastiranju stavaka nije tako suštinski izražena suprotnost kao između stavaka klasične sonate.</s>

<s>Generalno se može reći da se suita može usporediti sa serijom slika dok sonata predstavlja ciklus dramatskih scena.</s>

<s>Karakteristika</s>

<s>Tokom 17. i 18. vijeka, u vrijeme svog baroknog vrhunca, suita se sastojala uglavnom od plesnih stavaka.</s>

<s>U 19. i 20. vijeku taj termin se počeo koristiti puno šire i općenitije, za razne skupove instrumentalnih muzičkih formi, najčešće manjih od sonata, priređenih za koncert ili neke druge scenske predstave.</s>

<s>Primjeri za to su; Mendelssohnova muzika za Shakespeareov San ljetne noći (komponirana 1843.) i Bizeova Suita Arlésienne (komponirana 1872.) i muzika za balete kao što je suita iz Ščelkunčika Petra Iljiča Čajkovskog iz 1892. i suite Igora Stravinskog za Žar-pticu 1911., 1919., 1945.)</s>

<s>Historija</s>

<s>Suita je nastala širenjem mode dvorskih plesova od 14 do 16. vijeka, kao kombinacija od dva različita plesa; kao; 
pavane - galliard ili basse danse - saltarello.</s>

<s>Često se ista melodijska tema obrađivala u drukčijem metru i tempu u dva plesna stavka.</s><s>U 16 i 17. vijeku njemački kompozitori često bi nanizali po tri ili četiri plesna stavka u jedinstveni muzički entitet, rani primjer tog je - Banchetto Musicale Johanna Scheina (objavljen 1617), kao kolekcija suita od pet plesnih stavaka za pet viola.</s>

<s>U Francuskoj je bio trend komponiranja suita za solo lutnju ili klavijature kao kolekciju od 17 do18 komada, gotovo uvijek plesnih, u istom tonalitetu. francuski kompozitori su postepeno transformirali plesne stavke u elegantne, profinjene kompozicije, a za pojedine plesne žanrove razvili posebne muzičke karakteristike.</s><s>Najčešće su ih nazivali maštovitim imenima, kao - ordres.</s>

<s>Početkom 18. vijeka četiri tipa plesa postala su standarni stavci suite; allemande (njemački ples), courante (francuski ples), sarabanda španjolski ples) i gigue (engleski ples), i to upravo tim redom.</s><s>Taj bazični tip rasporeda stavaka razvio se u Njemačkoj krajem 17. vijeka, nakon što je Johann Jakob Froberger počeo uvrštavati i engleski - gigue prije ili poslije courante, umjesto dotad uobičajenog njemačkog rasporeda; allemande, courante, sarabanda.</s><s>Izdavač Froberger je kasnije reorganizirao redosljed plessnih stavaka koji je postao standard.</s>

<s>Pojavom Galantonog stila (galanteries) sredinom 18. vijeka, počeli su se uvrštavati dodatni plesovi , kao što gavotte, bourrée i menuet, pa čak i arije koje više nisu imale nikakve veze sa plesom.</s><s>To je tad postalo uobičajeno, isto kao kao i različiti nazivi za uvodni stavak; preludij, uvertira, fantasia, sinfonia.</s><s>Primjeri takvog proširenja od četiri bazična plesa u solo suite su Bachove; Engleske suite, Francuski suite i Partite (partita je tada bio uobičajeni njemački naziv za - suitu).</s>

<s>Izvan Francuske i Njemačke raspored i izbor plesnih stavaka nije bio toliko standardiziran.</s><s>U IItaliji se suita za komorni orkestar uobičajeno zvala - sonata da camera.</s>

<s>U Njemačkoj se krajem 17. i početkom 18. vijeka, razvio još jedan tip suite, u koju su uvrštavani novi  moderniji plesovi, a ne četiri tradicionalne vrste plesa, koji su postali previše prefinjeni.</s><s>Počinjali su sa uvertirama u francuskom stilu, pa su ih često zvali - ouvertures.</s><s>Primjeri tog fleksibilnijeg pristupa su suite Georga Muffata iz njegova dva Florilegiuma (1695, 1698.), Bachove četiri Ouvertures za orkestar i Händelova Muzika na vodi (1717.) i Muzika za kraljev vatromet (1749.).</s>

<s>Izvori</s>

<s>Vanjske veze
 Suite</s>

<s>Muzičke forme</s>

