Crkva sv. Nikole u Trijebnju
<s>Crkva sv. Nikole u Trijebnju,  u općini Stolac,  Bosna i Hercegovina, crkva je Srpske pravoslavne crkve, i pripada Eparhiji zahumsko-hercegovačkoj i primorskoj.</s><s>Crkva je proglašena za nacionalni spomenik BiH.</s>

<s>Istorija 
Hram je podignut 1534. godine kao zadužbina vojvode Radoja Hrabrena, jednog od članova porodice Hrabreni-Miloradovići, koji su u tim krajevima poznati od XV stoljeća.</s><s>Podaci o godini gradnje i ktitoru poznati su iz dva izvora.</s><s>U natpisu koji je isklesan na pravougaonoj kamenoj ploči ugrađenoj u dio crkve, govori se o podizanju crkve 1534. i da je sazida i obnovi vojvoda Radoje.https:
 
Drugi izvor je freska na južnom zidu, portret ktitora sa modelom zadužbine i samo dijelom ktitorskog natpisa u čijem se petom redu čitaju i titula i puno ime osnivača.</s>

<s>Crkva je 1815. godine «prestala da poje».</s><s>Obnovio ju je sredinom XIX stoljeća mostarski trgovac Samit Gavrilović.</s>

<s>Crkva sv. Nikole potpuno je uništena nakon 1993. godine.</s><s>Objekat je porušen miniranjem i velika količina fragmenata nalazi se na licu mjesta.</s><s>Svi prateći dijelovi cjeline su porušeni.</s>

<s>Od objekta crkve  ostao je djelomično sačuvan zvonik zajedno sa trijemovima, te dio zapadnog zida objekta do visine krova i manji dio sjeverne pjevnice.</s><s>Usljed velikih količina materijala koji se nalazi na sredini crkve nije moguće razaznati stepen oštećenja ostalih dijelova crkve.</s>

<s>Opis 
Crkva sv. Nikole nastavlja one koncepcije u kasnoj srednjovjekovnoj arhitekturi u kojima je u svedenom obliku obnovljena raška tradicija.</s><s>U osnovi bila je jednobrodna sa izduženom pravougaonom osnovicom, polukružnom apsidom i pjevnicama sa sjeverne i južne strane.</s><s>Freske Crkve sv. Nikole u Trijebnju nastale su po narudžbi vojvode Radoja Hrabrena i bile su jedne od najstarijih u Hercegovini.</s><s>Nastale su između tridesetih i sedamdesetih godina 16. stoljeća.</s><s>Rad trijebanjskog slikara i njegovih saradnika uticat će u zadnjim decenijama 16. i prvim decenijama 17. stoljeća na slikarstvo reprezentativnog karaktera, stilski i ikonografski i jasno oslonjenog na najbolju bizantijsku slikarsku tradiciju 14. stoljeća – na rad velikih srpskih slikara Longina i Georgija Mitrofanovića.</s>

<s>Danas se mogu još na ruševinama crkve vidjeti mali oslikani fragmenti na sjevernom i južnom zidu pjevnice, kao i na zapadnom zidu.</s>

<s>Ispred crkve postoji zvonik sa otvorenim trijemom u prizemlju, sagrađen 1857. godine prilikom obnove crkve.</s>

<s>U crkvi je bilo nekoliko ikona iz 19. stoljeća.</s><s>Rukopisna liturgija danas je u manastiru Savini, i ima zapis koji saopštava da je iz 1618. godine.</s>

<s>Literatura 
Ljiljana Ševo, Pravoslavne crkve i manastiri u Bosni i Hercegovini do 1978. godine, Biblioteka Baština, Banja Luka, 2002.</s>

<s>Reference</s>

<s>Nacionalni spomenici u Stocu
T
T
Hrabreni Miloradovići</s>

