Keramičke pločice
<s>Keramičke pločice su tanke ravne ploče koje se koriste u građevinarstvu, ponajviše za uređenje enterijera, a nešto rijeđe i za izradu fasada.</s>

<s>Koriste se posvuda u crkvama, džamijama, restoranima, trgovinama, bolnicama i stanovima.</s><s>Njima se oblažu zidovi i podovi, ali i namještaj i peći.</s>

<s>Karakteristike</s>

<s>Tradicionalno se rade od glazirane ili neglazirane gline, ali se današnjim suvremenim dodaju i kojekakvi drugi materijali (staklo, asfalt, cement) ponajviše zbog estetskih, ali i zbog funkcionalnih razloga.</s><s>Proizvode se tako da se prije termičke obrade na temperaturama višim od od 900 °C - mašinski prešaju.</s>

<s>Postoje dvije vrste keramičkih pločica; zidne i podne.</s>

<s>Zidne pločice su prvi put izrađene u drevnoj Siriji, dolini Tigris-Eufrata i Perziji.</s><s>U 13. vijeku u Perziji su se već naveliko pravile zidne pločice, kako za enterijere, tako i za fasade.</s>

<s>Podne pločice su se ranije najčešće proizvodile u manjim dimenzijama (zbog čvrstoće) u vrlo različitim geometrijskim formama (kvadrat, pravokutnik, trokut, romb...).</s><s>Pojedim pločicama dodaje se silicij - karbid da se spriječi klizanje, čak i kad je pločica mokra.</s>

<s>Historija 
Najstariji poznati primjerci su iz Antičkog Egipta datirani u 4. milenij pne..</s><s>Kasnije su ih pravili i koristili Asirci, Babilonci i prvi Islamski kalifati.</s><s>Vrlo stari primjerci pronađeni su u Tunisu (9. vijek), iranskom Kašanu (11. vijek), a nakon 12. vijeka brojne bliskoistočne džamije koriste jarko obojene keramičke pločice sa reljefima za prikaz ajeta iz Kur'ana.</s>

<s>Tokom 13 i 14. vijeka i pojedine evropske crkve počinju se dekorirati keramičkim pločicama, iako su glazirane bile skupe, pa su to mogle kupiti samo one bogatije.</s><s>Mauri su na Iberijski poluotok početkom 14. vijeka prenjeli sa Orijenta vještinu izrade keramičkih pločica, koju u Portugalu i Španiji zovu azulejos (ažuležu) (od španskog - azul: plavi).</s><s>Starije pločice imale su ornamente u skladu sa maurskom umjetnošću, a od 15. vijeka u okviru stila Mudéjar pojavljuju se na njima i renesansni motivi, a od baroka nadalje i scene iz mitologije i religije.</s><s>Najveći centri proizvodnje bili su Sevilla i Valencia.</s>

<s>Po njemačkim zemljama se u 14. vijeku razvila proizvodnja keramičkih pločica koje su se uglavnom koristile za oblaganje peći.</s><s>Pored reljefa kao dekoracije, bile su i obojene zelenom, žutom ili smeđom bojom.</s>

<s>Od 16. vijeka nadalje - maurske pločice polako su se širile prema sjeveru preko Španije.</s><s>Najljepši primjeri iz tog perioda izvedeni su u Alhambri u Granadi i Velikoj džamiji u Cordobi.</s><s>Nakon 14. vijeka izrada keramičkih pločica proširila se iz Nizozemske u Englesku.</s><s>Važan centar za izradu pločica u periodu 17 - 18. vijek - bila je Nizozemska, a u 19. vijeku Velika Britanija je bila lider u masovnoj proizvodnji pločica.</s>

<s>Prve grnčarske manufakture u nizozemskom Delftu počele su sa radom 1584.</s><s>U nešto više od pedeset godina, delftski grnčari stekli su ugled vrhunskih majstora, a Delft se pročuo po karakterističnoj plavo - bijeloj keramici.</s><s>Posao je jedno vrijeme odlično išao, ali kad se pojavila konkurencija - 1725. krenuo je nizbrdo, pa su brojne manufakture počele propadati, tako da je krajem 19. vijeka preživjela samo jedna.</s>

<s>U Evropi su pored Delfta bile popularne i majolika pločice iz Italije i Španije zbog svoje glazure, jarkih boja i geometrijskih ornamenata, naročito su se koristile za pokrivanje podova.</s>

<s>Na prijelazu iz 19 u 20. vijek iz higijenskih razloga razvio se trend korištenja keramičkih pločica po kuhinjama i kupatilima.</s>

<s>Izvori</s>

<s>Vanjske veze</s>

<s>Tile (na portalu Encyclopædia Britannica Online)</s>

<s>Grnčarija
Građevinski materijali</s>

