Bušene kartice
<s>Bušene kartice su prvi medij korišten za memoriranje podataka, i važna karika u razvoju računarstva.</s>

<s>Bušene kartice se nakon 1970-ih sve manje koriste, jer ih istiskuju drugi mediji.</s>

<s>Karakteristike
Rade se od kartona, a podaci se spremaju bušenjem rupa na određenom mjestu na kartici.</s><s>Svaka kartica ima definiranu najveću količinu koju može spremiti, a ona je zavisila od proizvođača.</s>

<s>Bušene kartice i trake bile su najjednostavnija forma digitalnog memoriranja podataka, sistem u kom rupica označava jedinicu, 
a njen nedostatak - nulu (ili obrnuto).</s><s>Rupice su bile standardiziranih dimenzija, kao i međuprostor između njih, da ih kompjutorski čitač može pravilno obraditi.</s><s>Takve trake često su bile duge i po nekoliko metara.</s>

<s>Historija
Izum standardne bušene kartice, pripisuje se Amerikancu Hermanu Hollerithu, koji ih je prvi put iskoristio za memoriranje statističkih podataka njujorškog odbora za zdravlje, a nakon tog i kod popisa popisa stanovništva SAD provedenog 1890.</s>

<s>Hollerith nije počeo ni iz čega, ideju za to dobio je vidjevši Žakardov razboj, kog je između 1804.-05 razvio Francuz Joseph Marie Jacquard, iskoristivši ideju da se razboj automatski upravlja bušenim trakama, koju je razvio njegov zemljak Jacques de Vaucanson još 1745.</s>

<s>Bušene kartice iz Žakardova razboja također su utjecale i na Engleza Charlesa Babbagea koji se njima koristio kod dizajna svoje nikad dovršene analitičke mašine.</s><s>Kako je on patentirao njihovo korištenje, to je postala  pravna zapreka Hollerithovoj kompaniji Tabulating Machine Corporation da ih pedeset godina kasnije patentira.</s>

<s>Hollerithova kompanija se 1928. prezvala u IBM pa su njene bušene kartice uskoro postale industrijski standard.</s>

<s>Izvori</s>

<s>Vanjske veze</s>

<s>History of the punch card na portalu TechTarget</s>

<s>Programiranje
Izlazni uređaji</s>

