François Leigonyer
<s>François Leigonyer, poznat i kao Leigonye de Pruns (4. decembar 1740 - 30. mart 1807) bio je francuski vojskovođa, poznat po zapovijedanju republikanskim trupama na početku Rata u Vandeji.</s>

<s>Karijeru je započeo kao adolescent priključivši se Beuvillierskoj konjičkoj pukovniji kraljevske vojske.</s><s>Postepeno je napredovao te ga je Revolucija zatekla sa činom kapetana.</s><s>Nakon Revolucije je nastavio napredovati te je 8. oktobra, nakon proglašenja Republike, dobio čin generala.</s><s>Godine 1793. je prvo poslan u Istočnopirinejsku armiju, a potom, nedugo nakon izbijanja ustanka u Vandeji, poslan u Armiju obala Bresta koja ga je imala zadatak ugušiti.</s><s>Iako je na samom početku imao određenih uspjeha i nadmoć u oruzju i opremi, Leigonyer se brzo suočio sa time da pobunjenici raspolažu s daleko više ljudi, a što je došlo do izražaja već 19. aprila u bitci kod Vezinsa.</s><s>Njegov pokušaj da zaustavi pobunjeničku ofenzivu na Saumur je 7. juna doživio neuspjeh u bitci kod Douéa.</s><s>Leigonyer je sljedeći dan smijenjen i poslan u Zapadnopirinejsku armiju.</s>

<s>9. septembra je za vrijeme Terora po nalogu Odbora javnog spasa uhapšen pod optužbom za izdaju.</s><s>Uspio je preživjeti te je početkom 1795. godine pušten i formalno vraćen u službu, iako je sve do penzioniranja uglavnom vršio administrativne dužnosti u pozadini.</s>

<s>Literatura</s>

<s>Francuski vojskovođe</s>

