Seyyid Vehbi
<s>Seyyid Vehbî (oko 1674 – Istanbul, 1736) je bio osmanski divanski pjesnik 18. stoljeća.</s><s>Smatra se kao jedan od najistaknutijih autora iz doba tulipana.</s>

<s>Životopis 
Rođen je u Istanbulu negdje oko 1674. godine, njegovo pravo ime je bilo Hüseyin.</s><s>Poeziju je počeo pjevati u mladosti i koristio se pseudonimom Hüsami.</s><s>Dobio je dobro obrazovanje.</s><s>Postao je učenik Mirzazade Ahmeta Neyli Efendije, koji je bio jedna od uglednih književnih i političkih ličnosti tog perioda.</s><s>Nešto kasnije je ga učitelj Neyli nazvao «Vehbi».</s><s>Osim toga, uzeo je titulu «Sayyid» jer je se jedan njegov predak smatrao jednim od Sayyida.</s><s>Postao je književnik i bibliofil u službi državnih dostojanstvenika.</s><s>Dugo je radio kao nastavnik u istanbulskim medresama.</s><s>Zahvaljujući odama i kronikama koje je napisao za moskovski pohod 1711. godine, sultan Ahmed III. je okrenuo pažnju prema njemu.</s><s>Uz narudžbu velikog vezira Damat İbrahim-paše napisao je mali hvalospjev o Pasarofskom sporazumu (21. jul 1718.) pod nazivom «Sulhiyye».</s><s>1720. je napisao «Surnâme-i Vehbî», spjev obogaćen minijaturama u časti obrezivanja četiri šehzada (prinčeva) od sultana Ahmeda.</s><s>Djelo je dobilo velike pohvale i nakon toga je Seyyid Vehbi vrlo brzo napredovao u svom profesionalnom životu.</s><s>Potom je pobijedio na natječaju za stihove na bunaru sultana Ahmeda III. ispred dvorca Topkapi.</s><s>Nakon toga je imenova sudca u Tabrizu.</s><s>Kasnije je držao mevlevije u Kajseriju, Manisi i Halepu.</s><s>Napuštavši Halep, otišao je na hodočašće (Hadž).</s><s>Po povratku je se razbolio i umro u svojoj kući u Aksarayu u Istanbulu, što je danas mahala Aksaray, te je pokopan na groblju od džamije Džambazije () u mahali Cerrahpaşa (Fatih).</s>

<s>Djela 
Seyyid Vehbi je u svojim pjesmama prenio čitateljima doba i okruženje u kojem je živio.</s><s>Njegovo glavno djelo je Surnâme-i Vehbî.</s><s>1720. godine je sultan Ahmed III priredio 15-dnevnu proslavu za obrezivanje svojih četiri sinova: Şehzade Süleyman (1710–1732), Şehzade Mehmed (1717–1756), Şehzade Mustafa (1717–1774), Şehzade Bayezid (1718–1771).</s><s>Seyyid Vehbi je opisao u svome spjevu taj svečani događaj.</s><s>Knjiga je obogaćena sa mnogobrojnim minijaturama od slikara Levni i smatra se remek-djelo osmanske kulture 18. stoljeća.</s><s>Sačuvana je u Museju Topkapija.</s><s>Na česmi Ahmeda III. ispred Topkapija su urezani njegovi stihovi, što je i slučaj i za tvrđavu Yedikule gdje se nad vratima nalazi njegov natpis, koji je Ahmed III naručio prilikom popravka zidova nakon potresa.</s>

<s>Izvori</s>

<s>Bibliografija</s>

<s>Turski pjesnici</s>

