Filip Švapski
<s>Filiip Švapski (njemački: Philipp von Schwaben ?, 1178. - Bamberg, 21. jun 1208.) - bio je od 1198.do 1208. njemački kralj i 
car Svetog Rimskog Carstva.</s><s>Njegova vladavina protekla je u ratu sa welfskim rivalom Otonom IV.</s>

<s>Biografija</s>

<s>Filip je rođen kao najmlađi sin cara Svetog Rimskog Carstva Friedricha Barbarosse, pa je određen za 
crkvenu karijeru.</s><s>Nakon što je bio prorektor Katedrale u Aachenu, izabran je 1190. 
(ili 1191.) za biskupa u Würzburgu.</s>

<s>Crkvene karijere se odrekao nakon što mu je umro brat Friedrich 1191.</s><s>Njegov drugi brat svetorimski car Henrik VI, obdario ga je položajima; prvo ga je 1195. postavio za Markgrofa Toskane, a nakon tog 1196. i za Švapskog vojvodu.</s><s>U maju 1197. se oženio sa Irenom, kćerkom bizantskog cara Isaka II Anđela.</s>

<s>Kad je u septembru 1197. umro Henrik VI, njegov sin (budući [[car Fridrik II) imao je nepune tri godine, pa ga njemački kneževi nisu htjeli izabrati za kralja.</s><s>Njihov favorit bio je hohenstaufenovski Filip, kog su izabrali za kralja u martu 1198.</s>

<s>Protivnici predvođeni Nadbiskupom Kölna Adolfom, izabrali su za kralja u junu te godine - Otona, sina Heinricha Lava iz rivalske dinastije Welf.</s><s>Otona je u Aachenu pravom mjestu za tu vrstu ceremonije okrunio nadbiskup Adolf.</s><s>Za razliku od njega Filip je okrunjen tek u septembru 1198. i to u Mainzu.</s>

<s>U građanskom ratu koji je uslijedio Hohenstaufeni su ispočetka pobjeđivali, ali se situacija preokrenula kad je papa Inocent III 1201. potvrdio Otona IV za kralja i ekskomunikacirao Filipa.</s><s>Na Filipovu sreću spasili su ga brojni prebjezi iz welfskog tabora 1204., među njima i sam Nadbiskup Kölna - Adolf, koji je u junu 1205. okrunio Filipa u Aachenu.</s>

<s>Grad Köln koji je usprkos volji svog nadbiskupa stao na Otonovu stranu, predao se u januaru 1207.</s><s>Hohenstaufenima i činilo se da su Welfi i Oton izgubili.</s><s>Krajem 1207.</s><s>Filip je velikodušno ponudio Otonu ruku jedne od svojih kćeri i kao miraz domene; Švapsko Vojvodstvo i Arleško Kraljevstvo.</s>

<s>Oton je to odbio nadajući se da će ga u borbi za krunu pomoći kraljevi Engleske i Danske, ali je prihvatio primirje koje je potrajalo do juna sljedeće godine.</s><s>Papa Inocent III priznao je grešku i 1208. potvrdio Filipa za kralja uz obećanje da će ga okruniti za cara Svetog Rimskog Carstva.</s>

<s>Filipa koji je u međuvremu mobilizirao svoju vojsku u Bambergu i čekao da istekne primirje da krene na Otona, ubio je uzrujani prosac bavarski Grof palatin Otto Wittelsbach, kad mu je odbio dati jednu od kćeri za ženu.</s>

<s>Paradoks je da mu se najstarija kći Beatrice udala za vječnog rivala Otona, ni ostale nisu prošle loše Kunigunda se udala za češkog kralja Vaclava I, 
a najmlađa Elizabeta za Ferdinanda III od Kastilje.</s>

<s>Filipa su suvremenici hvalili kao hrabrog, ali i blagog i velikodušnog čovjeka.</s>

<s>Izvori</s>

<s>Vanjske veze</s>

<s>Philipp von Schwaben</s>

<s>Carevi Svetog Rimskog Carstva
Njemački vladari
Kuća Hohenstaufen</s>

