Miodrag Popović
<s>Miodrag Popović (Popovi, Crna Trava, 16. oktobar 1920 — Beograd, 2005) je srpski bio istoričar književnosti, esejist, pesnik, pripovedač, romanopisac i profesor Univerziteta u Beogradu.</s>

<s>Biografija 
Pre rata pripadao komunističkom pokretu.</s><s>Osnovnu školu i gimnaziju završio je u Beogradu, 1939. godine.</s><s>Studirao je na Medicinskom fakultetu u Beogradu i diplomirao na Filozofskom fakultetu 1951. godine.</s><s>Bio je službenik Prosvetnog odeljenja INO Beograda, sekretar i član redakcije časopisa „Mladost“ i novinar u Radio Beogradu.</s><s>Uhapšen po IB-u 16. oktobra 1949. i sproveden na Goli otok, potom u Rudnik „Kreka“, da bi 1. marta 1950. bio pušten na slobodu.</s><s>Od oktobra 1950. radi kao bibliotekar u Univerzitetskoj biblioteci Svetozar Marković.</s><s>Potom je (od 1955) asistent na Filozofskom fakultetu.</s><s>Doktorira 1957. s tezom „Đura Jakšić do 1868. godine“.</s><s>Od 1958. je naučni saradnik na Katedri za jugoslovensku književnost Filološkog fakulteta, pa vanredni profesor za predmet Jugoslovenska književnost (1964) i redovni profesor Nove jugoslovenske književnosti (1971).</s><s>Penzionisan je 1. novembra 1980. godine.</s>

<s>Rad i dela</s>

<s>Njegovo kapitalno delo je Istorija srpske književnosti – romantizam I – III (1968—1972), u kome temeljno analizira vreme i okolnosti nastanka značajnih dela srpske književnosti 19. veka i ističe njihove vrednosti sa današnjeg stanovišta.</s><s>Na nov način je protumačio i prevrednovao delo većine srpskih romantičara (Vuk Karadžić, Sima Milutinović Sarajlija, Njegoš, Zmaj, Jakšić), dok je nekim piscima dao značajnije mesto nego što su ga do tada u književnosti imali (Koder, Prota Mateja Nenadović, Stojan Novaković).</s><s>Sa velikim uvažavanjem napisao je obimnu monografiju o Vuku Karadžiću (1964) i kritički pisao o kosovskom mitu, smatrajući da svoje korene vuče iz paganskih obreda i da je svoj završni oblik dobio u vreme Prvog srpskog ustanka (Vidovdan i časni krst, 1976).</s><s>Ove knjige su za njegova života doživele po tri izdanja u velikim tiražima.</s>

<s>Pored studija i eseja, u časopisima je objavljivao pesme, pripovetke, putopise i satiričnu prozu.</s>

<s>Monografije 
 Vuk Stefanović Karadžić 1787-1864, Nolit, Beograd, 1964,
 Istorija srpske književnosti – romantizam I – III, Nolit, Beograd, 1968 — 1972,
 Romantizam I – III, drugo skraćeno i prerađeno izdanje, Nolit, Beograd, 1975,
 Istorija srpske književnosti – romantizam I i II, Zavod za udžbenike i nastavna sredstva, Beograd, 1985,</s>

<s>Studije 
 Jedna pesma i jedna epoha, članci i studije, Novo pokoljenje, Beograd, 1954,
 Đura Daničić, Nolit, Beograd, 1959,
 Traganje za trajnim, književno-itorijske studije, Nolit, Beograd, 1959,
 Đura Jakšić, Prosveta, Beograd, 1961, 
 Vidovdan i časni krst, ogledi iz književne arheologije, Slovo ljubve, Beograd, 1976,
 Ogledi iz književne arheologije, 1977,
 Zatočenik pamćenja (lament), 1981,
 Jota (Srp duha nečastivog), Rad, Beograd, 1981, 
 Pamtivek (Srpski rječnik Vuka St.</s><s>Karadžića), 1983, 1985
 Cetinjski bonik (o Njegošu), 1984, 1986, 
 Poznice (memoarski eseji), Prosveta, Beograd, 1999.</s>

<s>Roman 
 Za jatom, 1955.</s>

<s>Nagrade 
 Nagrada Đorđe Jovanović 1972,
 Oktobarska nagrada Beograda, 1976.</s><s>Sedmojulska nagrada, 1984.</s><s>Vukova nagrada, 1987,
 „Geca Kon“, 2000.</s>

<s>Literatura 
 Golub Dobrašinović: Profesor Miodrag Popović, Zavod za udžbenike i nastavna sredstva i Filološki fakultet, Beograd, 2000.</s><s>Enciklopedija srpskog naroda, Zavod za udžbenike, Beograd, 2008.</s>

<s>Spoljašnje veze 
 Biobibliografski podaci, Pripovetke, Memoari</s>

<s>Biografije, Crna Trava
Srpski profesori
Srpski komunisti
Jugoslavenski partizani
Profesori Beogradskog univerziteta</s>

