Ehsan Jaršater
<s>Ehsan Jaršater (; Hamadan, 3. 4. 1920. – Fresno, 2. 9. 2018), iranski historičar, lingvist, iranist i profesor.</s>

<s>Biografija 
Jaršater je rođen 1920. u iranskom gradu Hamadanu, u doba vladavine kadžarske dinastije.</s><s>Njegov otac Hašem, predavač esperanta, i majka Ruhanije bili su porijeklom iz Kašana.</s><s>Mladi Ehsan prvi razred pohađao je na AIU-ovoj osnovnoj školi u Hamadanu koju su vodili francuski Jevreji, a drugi razred je završio u bahajskoj školi Taid.</s><s>Interes za historiju i književnost probudio mu je Hedajatolah Najer-e Sina, njegov učitelj u šestom razredu.</s><s>Za vrijeme školovanja preminuli su mu i majka i otac.</s><s>Srednju školu s izvrsnim ocjenama zavšio je u Teheranu, što mu je omogućilo upis na fakultet književnosti i učiteljski fakultet Univerziteta u Teheranu.</s><s>Diplomirao je 1941. i sljedeće godine zaposlio se na Srednjoj školi Elmije, a dvije godine kasnije postavljen je na poziciju zamjenika direktora Pripremnog učiteljskog fakulteta (Danešsara-je Mokadamati).</s><s>Istovremeno, studirao je na pravnom fakultetu i stekao titulu prvostupnika, te pohađao tečajeve engleskog jezika.</s><s>Doktorirao je perzijsku književnost 1947. godine.</s>

<s>Godine 1948. dobiva britansku stipendiju i upisuje Školu orijentalnih i afričkih studija (SOAS) Univerziteta u Londonu, gdje je kod profesora W. B. Henninga studirao staroiranske i srednjoiranske jezike.</s><s>Henningova asistentica M. Boyce podučavala ga je manihejsko pismo i srednjoperzijski jezik, a zajedno su slušali Henningova predavanja o pajkulijskim natpisima.</s><s>Nakon stjecanja magisterija 1953. vratio se u Iran i radio kao asistent na katedri perzijske književnosti Univerziteta u Teheranu, te iste godine osnovao Institut za prevođenje i izdavaštvo (Bongah-e Tardžome va Našr-e Ketab, akr.</s><s>BTNK) koji je do revolucije 1979. izdao oko 500 naslova.</s><s>Tokom 1956. i 1958. boravio je u Sjedinjenim Državama i predavao indoiranske jezike na Univerzitetu Columbia u New Yorku, a upravljanje BTNK-om u to vrijeme preuzeo je I. Afšar.</s><s>Svoj drugi doktorat Jaršater je obranio 1960. na Univerzitetu u Londonu, s disertacijom o južnotatijskim narječjima.</s>

<s>Akademsku karijeru nastavio je u rodnoj zemlji, zamijenivši 1960.</s><s>I. Purdavuda na poziciji profesora drevne iranske kulture na Univerzitetu u Teheranu, a sljedeće godine vjenčao se s Latifom Alvije i ponovo otišao u Sjedinjene Države.</s><s>Na Univerzitetu Columbia preuzeo je novoosnovanu Kevorkianovu profesuru iranistike (), sponzoriranu od strane zaklade kolekcionara H. Kevorkiana s ciljem razvoja iranskih studija.</s><s>Godine 1968.</s><s>Jaršater je na univerzitetu osnovao Centar za iranske studije i radio je kao njegov direktor sve do 2016. godine.</s><s>Od 1968. do 1973. obnašao je i dužnost čelnika katedre za bliskoistočne jezike i kulture.</s><s>Njegov cjeloživotni naučni projekt je uredništvo Encyclopædia Iranica, sveobuhvatne enciklopedije na engleskom jeziku o historiji i kulturi Velikog Irana od prahistorije do danas.</s><s>Jaršater je projekt inicirao tokom ranih 1970-ih, a prvi od 45 planirana toma izdan je 1985. godine.</s><s>Njegovi ostali veliki projekti su uređivanje dvodjelnog trećeg toma The Cambridge History of Iran (1983) na temu seleukidskog, partskog i sasanidskog perioda, zatim komentiranog izdanja al-Tabarijeve Historije u 40 tomova (2007), te serijala A History of Persian Literature o perzijskoj književnosti u 22 toma (od 2008).</s>

<s>Vanjske veze</s>

<s>Professor Ehsan Yarshater (1920–2018), Encyclopædia Iranica
  Ehsan Yarshater , Columbia University
  About Dr. Ehsan Yarshater, Persian Heritage Foundation</s>

<s>Iranski historičari
Iranski lingvisti
Iranisti
Enciklopedisti
Književni historičari
Biografije, Hamadan
Biografije, Teheran</s>

