Arno Breker
<s>Arno Breker (Wuppertal, 19. jul, 1900. - Düsseldorf, 13. februar, 1991.) bio je jedan od naznačanijih skulptora 
nacističke umjetnosti, omiljeni umjetnik Adolfa Hitlera, za kog su partijski ideolozi držali da je prava antiteza degeneričnoj umjetnosti.</s>

<s>Biografija</s>

<s>Arno Breker rođen je kao najstariji sin kamenoresca i graditelja grobnica Arnolda Brekera i njegove supruge Luise u Elberfeldu (danas jedan od kvartova Wuppertala).</s>

<s>Nakon završetka srednje škole, preuzima vođenje očeve radionice, jer mu je otac pozvan u vojsku, ali uveče ide na tečajeve iz anatomije i crtanja.</s>

<s>Između 1920 - 1925. studira na Akademiji u Düsseldorfu, skulpturu kod Huberta Netzera i arhitekturu kod Wilhelma Kreisa.</s>

<s>U Pariz putuje prvi put 1924., tad se upoznaje sa Jeana Cocteaua, Jeana Renoira i  trgovce umjetninama Daniel Henry Kahnweilera i Alfreda Flechtheima koji ga zastupaju od 1929.</s>

<s>Te iste 1924. dobio je svoju prvu državnu narudžbu - za izradu biste Friedricha Eberta prvog kancelara 
Weimarske Republike.</s>

<s>Breker se 1927. preselio u Pariz, tadašnji centar suvremene skulpture, tad se družio sa umjetnicima kao što su Charles Despiau, Isamu Noguchi, Maurice de Vlaminck, André Dunoyer de Segonzac.</s>

<s>Prusko ministarstvo kulture dodjelilo mu je 1932. nagradu da studira i radi u Rimu u Villa Massimo (Deutsche Akademie Rom Villa Massimo).</s><s>Jednogodišnji boravak u Italiji naročito upoznavanje michelangelova opusa 
presudno je utjecalo na Brekera, koji je odtad radio imitirajući njegov klasičan stil.</s>

<s>Na nagovor Maxa Liebermanna 1934. napušta Pariz i seli u Berlin, gdje mu Liebermann pomaže da  se snađe.</s>

<s>Arno Breker sudjeluje na Olimpijskoj umjetničkoj izložbi u Berlinu 1936. i osvaja srebrnu medalju Međunarodnog olimpijskog komiteta za skulpture Desetobojac i Pobjednik, tad se prvi put susreo sa 
Hitlerom.</s>

<s>Njegov rad između 1933. - 1942. prožet je klasičnim pristupom ljudskom tijelu, uz akcent na dramatičnu mišićavost i
snažan kontrast između svijetlih i tamnih elemenata.</s><s>Tih je godina dobio puno narudžbi za niz skulptura i monumentalnih spomenika, zahvaljujući tom što je bio član Nacionalsocijalističke partije.</s><s>Od 1937. je i službeno postao državni skulptor Adolfa Hitlera, zadužen za kreiranje novog njemačkog monumentalnog stila.</s><s>U tom razdoblju radio je i kao profesor na Berlinskoj akadamiji.</s>

<s>Nakon rata saveznici su uništili velik broj njegovih javnih spomenika, a presušile su i velike narudžbe pa se Breker prihvaćao manjih poslova za portretne biste i grafike.</s><s>Kasnije se posvetio pisanju, u kom je na vrlo kontraverzan način objašnjavao svoja uvjerenja i postupke.</s>

<s>Od 1948. živi u Düsseldorfu, koji je postao njegov dom do kraja života.</s><s>Prihvaćao se i poslova kao arhitekt, ali je i nadalje primao narudžbe za skulpture.</s><s>Njegove izložbe često su prolazile uz demonstracije antinacista.</s><s>Djelomično je rehabilitiran - 1985. kad je u gradu Nörvenichu otvoren muzej posvećen njemu.</s>

<s>Umro je u Düsseldorfu u dobi od 90 godina.</s>

<s>Izvori</s>

<s>Vanjske veze</s>

<s>Museum Arno Breker 
 Remembering Arno Breker by Michèle C. Cone</s>

<s>Njemački skulptori
Nacistička umjetnost</s>

