Zgrada Marijin Dvora
<s>Zgrada Marijin dvora nalazi se u  općini Centar u Sarajevu, Bosna i Hercegovina.</s><s>Komisija za očuvanje nacionalnih spomenika, na sjednici održanoj od 20. do 27. novembra 2007. godine, donijela je odluku da se proglasi za  nacionalni spomenik BiH.</s><s>Ovu odluku Komisija je donijela u sljedećem sastavu: Zeynep Ahunbay, Martin Cherry, Amra Hadžimuhamedović (predsjedavajuća), Dubravko Lovrenović i Ljiljana Ševo i Tina Wik .</s>

<s>Istorija 
Zgrada Marijin dvora (Marienhof) rađena je etapno u stilu historicizma (neorenesanse) od 1885. do 1899. godine.</s><s>Projektant, kao i neposredni izvođači su nepoznati, jer nisu sačuvani pismeni niti drugi tragovi.</s><s>Ova zgrada je građena kao stambeno-poslovna dvospratnica u formi zatvorenog bloka i bila je tada najveći stambeni objekat u Sarajevu.</s>

<s>Sve palače u Sarajevu, sa izuzetkom upravo Marijin dvora, građene su  tek u doba procvata secesije.</s><s>Nakon aneksije, donesen je akt o oslobađanju od poreza na gradnju, na period od 20 godina, što je dovelo do intenziviranja izgradnje stambenih objekata.</s>

<s>Vlasnik zgrade bio je industrijalac August Braun, proizvođač građevinskog materijala, odnosno proizvoda od opeke.</s><s>Pretpostavalja se da je građena kao ogledna zgrada, musterhaus.</s><s>Izvedba objekta na Marijin dvoru predstavlja opredmećenje mogućnosti materijala jedne industrijske grane (građevinskog materijala), pa se nameće zaključak da je marketinški momenat bio vrlo bitan za način gradnje i dimenzije objekta.</s><s>Nije  postojala stvarna potreba za gradnjom jednog objekta tih dimenzija u Sarajevu krajem XIX vijeka.</s><s>Iz tog razloga, sve do zvanične aneksije Bosne i Hercegovine (1908.) od strane Austro-ugarske, nisu se masovno gradile velike stambene palače.</s><s>Braun je 1912. godine palaču darovao svojoj supruzi  Mariji Braun.</s><s>Od 1932. godine, zgrada je u vlasništvu nasljednika porodice Braun, a od 1963. godine, vodi se kao društvena svojina.</s>

<s>Do II svjetskog rata, bila je i sjedište policijske stanice (takozvana „karaula“), osnovne škole i stručne ženske škole.</s><s>Danas se ovi sadržaji ne nalaze unutar kompleksa zgrade.</s>

<s>Opis 
Dimenzije ove zgrade su potpuno odskakale od dotadašnje neimarske prakse u Sarajevu.</s><s>Tlocrtno gledano, Marijin dvor (Marienhof)  je zatvoreni trapez dimenzija 86,00x67,50x72,50x65,00 metara, usmjeren na četiri ulice sa kojih je omogućen pješački prilaz.</s><s>Spratnost iznosi  P+2 i P+3.</s>

<s>Na spratovima je smješteno 78 stambenih jedinice, sa 195 soba i polusoba i 78 kuhinja.</s><s>Dio stanova  tokom vremena pretvoren je u poslovne prostore.</s><s>Unutrašnje dvorište, zatvoreno ovim četverostranim blokom je površine od 2332,00 m², i predstavlja najveće unutrašnje dvorište izgrađeno na području grada Sarajeva.</s><s>Na ovo dvorište, usmjereno je 10 stepeništa sa palate.</s><s>Sa pasaža iz Titove ulice jedino je omogućen kolski prilaz u dvorište.</s>

<s>Literatura 
 Alija Bejtić -Ulice i trgovi Sarajeva.</s><s>Sarajevo: Muzej grada Sarajeva 1973.</s><s>Godine
 Nedžad Kurto -Sarajevo 1492-1992,  Oko, Sarajevo.</s><s>Ibrahim Krzović -Arhitektura secesije u Bosni i Hercegovini, Kulturno naslijeđe, Sarajevo</s>

<s>Reference</s>

<s>Vanjski linkovi</s>

<s>Građevine u Sarajevu
Arhitektura istoricizma u Bosni i Hercegovini
Nacionalni spomenici u Sarajevu</s>

