Hostija
<s>Hostija (latinski hostia = žrtva) je mali okrugli hljepčić, važan predmet kršćanske liturgije i katoličke mise jer je hljeb uz vino neophodan za žrtvu euharistije.</s><s>Hljebčić tek nakon što ga svećenik za euharistije posveti postaje transupstancijacijom tijelo Isusovo odnosno hostija, koje se po završetku mise dijele vjernicima.</s><s>Po katoličkoj tradiciji mora biti beskvasni, jer se predpostavlja da je i Isus Krist jeo takav, jer Židovima nije bilo dopušteno da drže kvasni hljeb po svojim kućama u dane Macesa.</s>

<s>Historija 
Običaj je nastao kao zamijenjena za žrtvovanja životinja u antici.</s><s>Na samim početcima kršćanstva laici su poklanjali brašno od kog se pekao taj hljeb, koji su po pravoslavnim crkvama pekle posvećene djevice, taj se običaj još uvijek zadržao u armenskoj crkvi.</s><s>Ceremonijal mise u kom je rezanje hljeba na oltaru važan dio, razradili su tokom 4. vijeka Jovan Hrizostom i Vasilije iz Cezareje u 4. vijek.</s>

<s>Najstariji pisani dokument u kom se spominju tanki hljebčići na oltaru je iz sredine 11. vijeka, to je pismo tj. odgovor, legata pape Lava IX, kardinala Humberta carigradskom patrijarhu Mihajlu Kerulariju.</s><s>Pojedini historičari smatraju da se do 10. vijeka i po crkvama istočnog kao po crkvama zapadnog obreda koristio hljeb od kvasca, dok drugi tvrde da se beskvasni hljeb koristi od samih početaka tog običaja u crkvama zapadnog obreda, ali ima i onih koji misle da se sve do Raskola Istoka i Zapada i beskvasni i kvasni hljeb koristili podjednako, odnosno da to tad uopće nije bilo važno teološko pitanje.</s>

<s>Jedan od argumenata katoličke crkve za upotrebu beskvasnog hljeba je Toma Apostol, koji je smatrao da se sve do pojave judeo-kršćanske sekte Ebionita puno više koristio kvasni hljeb, i to podjednako i po Zapadnom i po Istočnom Rimskom Carstvu.</s><s>Ebioniti su htjeli da se svi kršćani vrate korjenima odnosno Mojsijevim zakonima, pa shodno tome i beskvasnom hljebu, katolici su taj običaj prihvatili, a pravoslavci ne.</s>

<s>Pravoslavna crkva 
Po pravoslavnim i crkvama istočnog obreda koristi se sličan hljeb prosfora (grčki πρόσφορον = prinosim) koji se od hostije razlikuje najviše po tom što je pečen od brašna dizanog kvascem.</s><s>To nije neko pisano pravilo jer neke denominacije kao Maronitska i Arnenska crkva koriste beskvasni hljeb.</s>

<s>Protestantske crkve 
Kod protestanata je korištenje hostije svedeno na simboličnu razinu, jer oni ne vjeruju da to predstavlja transupstancijaciju, tako da to najviše koriste Luterani kod evociranja Posljednje večere.</s>

<s>Rasprave i sukobi 
U vrijeme Raskola Istoka i Zapada, svađa oko tog dali je ispravno koristiti beskvasni ili kvasni hljeb, bila je jedna od ključnih točaka za velike teološke rasprave.</s><s>Danas rasprava o tom dali je ispravno koristiti beskvasni ili kvasni hljeb, više nije toliko važna.</s><s>Uostalom katoličkim svećenicima koji putuju po Orijentu, po krajevima gdje nema njihove crkve dozvoljeno je održati misu i sa kvasnim hljebom, isto vrijedi i za pravoslavne svećenike kad se nađu na Zapadu.</s>

<s>Izvori</s>

<s>Vanjske veze</s>

<s>Altar Breads</s>

<s>Liturgija
Euharistija</s>

