Art déco
<s>Art déco, kog neki nazivaju i moderni stil, naziv je pokreta u dekorativnoj umjetnosti i arhitekturi koji je nastao 1920., da bi tokom 1930-ih postao dominantan po Zapadnoj Evropi i Sjedinjenim Američkim Državma.</s><s>Ime je dobio po velikoj izložbi Exposition Internationale des Arts et Décoratifs Industriels Modernes, koja je održana u Parizu 1925. godine.</s><s>Na njoj su po prvi put izloženi predmeti tog stila, koji je ubrzo prerastao u modu.</s>

<s>Historija i karakteristike 
Karakteristike tog stila bile su gotovo similarne Art nouveau, to su jednostavne, čiste forme, s naglašenijim modernističkim izgledom, bogato dekorirane geometrijskim ili stiliziranim figuralnim likovima.</s><s>Djela art décoa uvijek su davala dojam luksuza i bogatstva, jer su i izrađivana od vrlo različitih i najčešće skupih materijala (žad, srebro, slonovača, opsidijan, krom, kristal) i to ručno.</s><s>Art déco je također bio zanešen modernim industrijskim dobom, strojevima, automobilima i brzinom, stoga su njegovi umjetnici preferirali relativno jednostavne ravne forme, simetriju i površine sa istim uzorkom.</s>

<s>Na formalnoj razini na art déco su utjecali Art nouveau, Bauhaus, kubizam i ruski balet Sergej Djagiljeva.</s><s>Po mnogim poznavaocima umjetnosti, art déco je zapravo bio samo drugo ime za Art nouveau, dakle dio tog stila.</s><s>Umjetnici art décoa svoje ideje crpli su iz inventara Američkih Indijanaca, drevnog Egipta i klasike, ali i iz prirode.</s><s>Njihovi karakteristični motivi bile su gole ženske figure, životinje, lišće i sunčeve zrake, vrlo konvencionalno prikazani.</s>

<s>Većina etabliranih kreatora art décoa kreirali su pojedinačne predmete, ili su ih umnažali u vrlo malim strogo ograničenim količinama.</s><s>Najpoznatiji akteri tog pokreta u Francuskoj su bili dizajneri namještaja Jacques Ruhlmann i Maurice Dufrène, zlatari Raymond Templier i Jean Puiforcat, dizajner nakita i stakla René Lalique, te modni dizajneri Erte i Paul Poiret.</s><s>U Švedskoj je bila en vouge dizajnerica nakita Wiwen Nilsson.</s><s>U Britaniji su slavu stekli zlatar Henry George Murphy i američki grafičar Edward McKnight Kauffer.</s>

<s>Nosioc tog stila u Sjedinjenim Američkim Državama bio je finski arhitekt Eliel Saarinen i dizajner Donald Deskey, koji je dao veliki doprinos uređenju njujorškog Rockefeller Centra, naročito njegova enterijera dok se gradio između 1929. i 1940. godine.</s><s>Dva njujorška nebodera su amblematski primjeri tog pravca, konkretno Chrysler Building Williama Van Alena i Empire State Building biroa Shreve, Lamb & Harmon.</s><s>Tokom 1930-ih art déco seli na jug u Floridu odnosno Miami koji se upravo tad pretvara u ladanjski grad.</s><s>Tamo je većina hotela na South Beachu podignuta u tom stilu, pa ga i zovu historijski distrikt Art Deco.</s><s>Za Drugog svjetskog rata art déco je u većini zemalja izašao iz mode, ali se krajem 1960-ih pojavila nostalgija za njegovim ostvarenjima, koja tinja do danas, pa se neki autori dekorativne umjetnosti, mode i nakita inspiriraju formama tog stila.</s><s>Art déco nije baš previše zahvatio slikarstvo.</s><s>Najpoznatiji reprezent bila je poljska slikarica Tamara de Lempicka, čija su djela bila neki blagi derivat kubizma.</s>

<s>Art déco po južnoslavenskim zemljama 
Kako je art déco bio logičan nastavak bečke secesije, izgrađeno je dosta objekata u tom stilu.</s><s>U Zagrebu Hotel Esplanade 1925. godine, a 1929. i Hotel Milinov (današnji Hotel Dubrovnik).</s><s>U tom stilu uređena je i fasada robne kuće Kastner i Öhler 1928.</s><s>U Beogradu je u tom stilu 1933. izgrađena Francuska ambasada po projektu Jacquesa Ruhlmanna, te Igumanova palača na Terazijama koju su 1938. podigla braća Krstić.</s>

<s>Povezano 
 Art nouveau
 Bečka secesija</s>

<s>Izvori</s>

<s>Vanjske veze</s>

<s>Art Deco (na portalu Encyclopædia Britannica)</s>

<s>Umjetnički pravci
Moderna umjetnost</s>

