Jakob De la Gardie
<s>Jakob De la Gardie poznat i kao Jakob Pontusson (Tallinn, 20. jun 1583.  - Stockholm, 16. august 1652.), bio je 
švedski državnik i vojnik, poznat po tome što je uveo danske metode i tako modernizirao švedsku vojsku.</s>

<s>Jakob je komandirao švedskim ekspedicijskim snagama u Rusiji i sudjelovao u ratu protiv snaga
Poljsko-Litavske Unije, a kasnije je bio jedan od pet regenata u savjetu koji je upravljao zemljom dok je 
Kristina bila maloljetna.</s>

<s>Biografija
Jakob je rođen kao sin francuskog pukovnika i barona Pontusa De la Gardie, koji je služio u švedskom garnizonu u 
Tallinnu.</s><s>Između 1606. - 1608. služio je u vojsci danskog generala Maurice od Nassaua, gdje se upoznao sa 
tadašnjim vrlo modernim vojničkim konceptima, koje je kasnije primjenio u švedskoj vojsci.</s>

<s>Kako se švedski kralj Karl IX bojao napredovanja poljske vojske 
Sigismunda III Vase imenovao je Jakoba De la Gardiu komandantom ekspedicijskih snaga i poslao ga u 
Rusiju (1608. - 1613.)</s>

<s>De la Gardie je 1610. zauzeo Moskvu i velik dio sjeverozapadne Rusije, ali je katastrofalno poražen u 
Bitci kod Klušine 1610. i nije uspio u svojim nastojanjima da instalira Karla Filipa sina Karla IX na 
ruski tron.</s>

<s>De la Gardie je nadvladao te neuspjehe kao glavni švedski pregovarač sa Rusima i redaktor Sporazuma iz Stolbova - 
1617.</s><s>Tim sporazumom Švedska je dobila kontinuirani teritorij koji se protezao od Finske do Estonije, 
prostor koji je štitio granice (njihove) Finske i blokirao Rusiji izlaz na Baltičko more.</s>

<s>De la Gardie se od nakon 1621. borio protiv poljskih snaga u Livoniji (danas Estonija i Latvija), gdje je 
između 1626. - 1628. bio guverner i vrhovni komandant, ali je pred kraj opozvan.</s><s>Kao zagovornik mira s Poljskom, on je bio jedan od glavnih švedskih delegata u pregovorima koji su doveli do 
Mira iz Stuhmsdorfa - 1635., nakog kojeg se Švedska povukla iz Pomeranije i ostavila sve što je izgradila 
po lukama od 1627.</s>

<s>De la Gardie je bio član državnog vijeća od 1613., a od 1620. postao je maršal i jedan od pet regenata koji su vladali 
Švedskom od 1632. do 1644. u vrijeme dok je kraljica Kristina bila maloljetna.</s>

<s>Iako je podržavao politiku kancelara Axela Oxenstierne, ovaj ga nije trpio zbog njegovih pacifističkih i profrancuskih 
stavova, dok je on bio ratoboran i uvukao Švedsku u Tridesetogodišnji rat (1618. -1648.), nakon smrti kralja Gustava Adolfa - 1632.</s>

<s>Njih dvojica ipak su se izmirila kad se Oxenstierna vratio u Švedsku 1636. iako je Jakobov maršalski ured doživio žestoke kritike te godine.</s><s>No to nije previše uzbudilo Jakoba De la Gardiu, koji je nastavio efikasno voditi svoj ured, ostvarujući značajan prihod od iznajmljivanja imovine monarhije i davanja pozajmnica iz državne riznice.</s>

<s>Izvori</s>

<s>Vanjske veze</s>

<s>Jacob Pontusson, count de la Gardie na portalu Encyclopædia Britannica</s>

<s>Historija Švedske
Biografije, Švedska</s>

