Mirko Jević Mića
<s>Mirko Jević - Mića (1920 — 1996), učesnik narodnooslobodilačke borbe, nosilac partizanske spomenice, pukovnik Jugoslovenske narodne armije.</s>

<s>Biografija 
Rođen je 10. novembra 1920. u selu Krnjeuša - Vranovina kod Bosanskog Petrovca, u porodici koja se bavila poljoprivredom na sopstvenom imanju.</s><s>Tu je završio osnovnu školu i u svom kraju bio poznat po veštini pravljenja narodnih muzičkih instrumenata (frula, diple, tamburica).</s>

<s>Drugi Svetski Rat 1941. - 1944.</s>

<s>Početak Drugog svetskog rata je dočekao u svom kraju.</s><s>Počele su prve nemačke i ustaške operacije po Grmeču.</s><s>Zanimljivo je iz njegovih priča da je njegove drugove i njega, koji je već bio član SKOJ-a, njihov komšija, Hrvat, (domobran ili čak ustaša) spasao logora i verovatne smrti, tako što im je puškom naredio da ne smeju da se jave na poziv „radi evidentiranja i javnih radova“.</s>

<s>Mića Jević se priključuje krnjeuškom partizanskom odredu, sa kojim učestvuje u mnogobrojnim akcijama.</s><s>Oslobodili su prva sela i čak neprijatelju oduzeli jedan top, pre zvaničnog početka ustanka, na šta su borci bili veoma ponosni da su se prvi suprotstavili Nemcima i ustaškom režimu.</s><s>Borci iz toga kraja, ispod grmečkog vrha Železnika, bili su poznati po požrtvovanosti, čojstvu i junaštvu.</s>

<s>Kad je osnovana Treća krajiška brigada, avgusta 1942. godine, Mića Jević je, istakavši se hrabrošću i zalaganjem, postavljen za zamenika komesara Druge čete Trećeg bataljona a zatim postaje obaveštajni oficir bataljona.</s><s>Postaje član KPJ.</s>

<s>Sa svojom Trećom krajiškom brigadom učestvuje u Bihaćkoj operaciji, oslobađanju grada od ustaških i domobranskih pukova, nakon čega se stvara Bihaćka republika, velika slobodna teritorija, unutar okupirane Jugoslavije.</s><s>Aktivan je učesnik Bitke na Neretvi.</s><s>Prilikom napada nemačkih i italijanskih jedinica na planinu Raduš početkom marta 1943. biva ranjen, dok je njegov saborac zamenik komandira Nikola Stupar smrtno pogođen.</s><s>Ubrzo se oporavlja i priključuje svojim drugovima, učestvuje u bici na Sutjesci, za koju kasnije biva odlikovan i pohvaljen od strane maršala Josipa Broza Tita.</s>

<s>Septembra 1944. godine, brigada prodire u Srbiju, duž Sandžaka, do Valjeva i Mionice, odakle napreduju prema Beogradu.</s><s>Jević učestvuje u oslobođenju Beograda, u kome ostaje do kraja života.</s>

<s>1944. - 1996.</s>

<s>Posle rata završio je gimnaziju i višu školu SUP-a.</s>

<s>Dobio je čin majora Jugoslovenske narodne armije u rezervi.</s>

<s>Nastavio je službu u Sekretarijatu (Ministarstvu) unutrašnjih poslova Srbije, dobio čin pukovnika i obavljao mnogobrojne odgovorne poslove.</s>

<s>Sport</s>

<s>Jedno vreme je obavljao funkciju predsednika odbojkaškog kluba Železničar iz Beograda, u vreme kad je Železničar bio državni šampion i predstavljao Jugoslaviju kao reprezentacija na međunarodnim igrama u Haifi.</s><s>Bio je član uprave fudbalskog kluba Partizan u periodu 1960 - 1965, za vreme osvajanja četiri, od čega tri uzastopne titule 1961 - 1963, kao 1965. i na početku puta ka finalu KEŠ 1966.</s>

<s>Posao</s>

<s>Posle ranog odlaska u penziju, nakon previranja i događaja oko Aleksandra Rankovića, započinje karijeru poslovnog čoveka, osniva spoljnotrgovinsku firmu u Italiji, u Padovi i Milanu, i uspešno posluje do druge polovine osamdesetih.</s>

<s>Nagrade</s>

<s>Nosilac je mnogobrojnih državnih i vojnih priznanja i odlikovanja.</s>

<s>Umro je u Beogradu 18. septembra 1996. godine.</s>

<s>Literatura 
 Treća krajiška brigada - zbornik sjećanja (knjiga prva), Vojnoizdavački zavod, Beograd 1969. godina
 Treća krajiška brigada - zbornik sjećanja (knjiga druga), Vojnoizdavački zavod, Beograd 1969. godina</s>

<s>Spoljašnje veze 
 Treća krajiška brigada - sećanja boraca</s>

<s>Biografije, Bosanski Petrovac
Jugoslavenski partizani
Oficiri JNA
Nosioci Partizanske spomenice 1941.‎</s>

