Revolucionar
<s>Revolucionarka ili revolucionar jeste osoba koja pravi revoluciju.</s><s>Takođe, izvedeni pridjev, ’revolucionarsko’, odnosi se na nešto što ima veći, iznenadan uticaj na društvo ili na neki aspekt ljudskog napora.</s>

<s>Definicija
Termin, i kao imenica i kao pridjev, obično se primjenjuje na polju politike, a povremeno se koristi u kontekstu nauke, izuma ili umjetnosti.</s><s>U politici, revolucionarka ili revolucionar jeste osoba koja potpomaže naglu, brzu i drastičnu promjenu, obično umjesto statusa-kvo, dok je reformistkinja osoba koja potpomaže postepeniju (više gradualnu) i postepeno rastuću (’inkrementalnu’) promjenu, često radeći unutar sistema.</s><s>U tom smislu, revolucionari bi se mogli smatrati radikalnima, dok su reformisti umjereni pri usporedbi.</s><s>Momenti koji izgledaju revolucionarnima na površini mogu da se okončaju ojačavanjem osnovanih institucija.</s><s>Slično, evidentno male promjene mogu dovesti do revolucionarnih posljedica na dužem planu.</s><s>Tako je jasnoća razlikovanja revolucije i reforme više konceptualna nego empirična.</s>

<s>Konzervativna osoba je neko ko se generalno opire prethodno spomenutim promjenama.</s><s>Reakcionarna osoba je neko ko želi da se stvari vrate stanju kakve su bile prije nego što se promjena desila.</s><s>Iako bi reakcionarna osoba zagovarala narodnu revoluciju kao sredstvo ponovnog osnivanja starijih institucija (primjer je neuspjeli Pivnički puč koji je predvodio Adolf Hitler), termin se u praksi rijetko primjenjuje na one koji pripadaju političkoj desnici.</s><s>Revolucija nije isto što i državni udar: i dok puč obično uključuje manju grupu zavjerenika koji nasilno preuzimaju kontrolu nad vladom, revolucija implicira masovno učestvovanje i odobravanje od strane naroda.</s><s>Razlika se jasnije vidi konceptualno nego empirično.</s>

<s>Revolucija i ideologija
Prema sociologu Džejmsu Čauningu Dejvisu, politički revolucionari i političke revolucionarke mogu da se klasifikuju na dva načina:
prema ciljevima revolucije koju predlažu (obično, ovi ciljevi su dio određene ideologije; u teoriji svaka ideologija može da generiše svoj brend revolucionarki i revolucionara, a u praksi većina političkih revolucionarki i revolucionara su bili anarhični, komunistični i/ili socijalistični)
prema metodama revolucije koju predlažu (ovime se revolucionari dijele u dvije šire grupe: jedna je za one koji zagovaraju nasilnu revoluciju i druga je za one koji su pacifistični)</s>

<s>Revolucionar-anarhista Sergej Nečaev pisao je u djelu Катехизис революционера da je ’revolucionistična osoba na zlo osuđen čovjek’.</s>

<s>Prema Ernestou Gevari: „Istinski revolucionar je vođen velikim osjećajem ljubavi.</s><s>Nemoguće je misliti o istinskom revolucionaru a da joj ili mu nedostaje ova osobina[...]”.</s>

<s>Prema Marksističkoj internet arhivi (https://www.marxists.org), revolucionarke/revolucionari jesu oni koji amplificiraju „razlike i konflikte koje izazivaju tehnološki napreci u društvu.</s><s>Revolucionarke/revolucionari potiču razlike i nasilno zajednički nameću kontradikcije unutar društva, rušeći vladu preuzimanjem moći od klase koju predstavljaju.</s><s>Nakon destrukcije starog poretka, revolucionari pomažu da se uspostavi nova vlada koja prati nastajajuće društvene odnose koji su postali mogući naprednim produktivnim silama”.</s>

<s>Revolucionarke/revolucionari mogu da budu i teroristkinje/teroristi, ali nema nužnog poklapanja.</s><s>Ruski revolucionar Vladimir Lenin osudio je terorizam zbog toga što uništava kontakt između revolucionarki/revolucionara i masa revolucionarnih klasa populacije (v. tkđ. članak Autokratija).</s><s>U svom eseju, Norman Geras je pisao da ne treba prihvatiti terorizam a da se nasilje može opravdati u slučajevima ekstremne nepravde u društvu.</s>

<s>Reference</s>

<s>Revolucionari
Revolucije</s>

