Sōtō
<s>Soto je jedna od tri glavne zen škole japanskog budizma (uz rinzai i obaku).</s><s>Ime sōtō proizlazi od imena mjesta u Kini gdje je živio Liang-chieh, kineski osnivač škole.</s><s>Naglašava tiho prosvjetljenje koje se postiže sjedećom meditacijom.</s>

<s>Istorija</s>

<s>U Kini se soto škola razvila u IX. st., a u Japan je prenesena u XIII. stoljeću.</s><s>U Kamakura periodu, zahvaljujući nastojanjima japanskih monaha Eisaja i Dogena, zen je iz Kine prenet u Japan.</s><s>Tada su osnovane rinzai i soto zen škole, koje su osnovali Eisai (1141—1215) i Dogen (1200—1253).</s><s>Ove dve škole inicijalno su bile discipline monaške meditacije, ali su kasnije ostvarile značajan uticaj na kulturu i umetnost Japana.</s>

<s>Soto škola je propovedala upotrebu zazena, meditacije koja se obavlja u sedećem položaju, a prema njihovom učenju prosvetljenje se spoznaje postepeno.</s><s>Za razvoj soto-zena u vodeću budističku denominaciju u Japanu, zaslužan je Keizan Džokin (1268-1325).</s><s>Keizan je stopio zen sa drugim ritualnim učenjima, kakva su indijski tantrizam, taoizam, i narodna religija.</s>

<s>Izvori</s>

<s>Literatura 
 Enciklopedija živih religija, Nolit, Beograd.</s><s>2004. .</s><s>Kembridžova ilustrovana istorija religije, Stylos, Novi Sad.</s><s>2006. .</s>

<s>Vidi još 
 Zen
 Budizam u Japanu</s>

<s>Zen
Budizam u Japanu
Budističke škole</s>

