Trgovačka ruta Volga
<s>U srednjem vijeku, trgovačka ruta Volga povezivala je sjevernu Evropu i sjeverozapadnu Rusiju sa Kaspijskim morem, putem rijeke Volge.</s><s>Rusi su koristili tu rutu za trgovinu sa muslimanskim zemljama na južnim obalama Kaspijskog mora, ponekada prodirući sve do Bagdada.</s><s>Ruta je funkcionirala u isto vrijeme kao i dnjeparska trgovačka ruta, koja je poznatija kao trgovačka ruta od Varjaga do Grka, a izgubila je na značaju u 11. vijeku.</s>

<s>Osnivanje</s>

<s>Trgovačku rutu Volga osnovali su Varjazi (Vikinzi) koji su naselili sjeverozapadnu Rusiju u ranom 9. vijeku.</s><s>Oko  južno od sliva rijeke Volhov u jezero Ladoga osnovali su naselje po imenu Ladoga (staronordijski: Aldeigjuborg).</s><s>Arheološki dokazi ukazuju na rusku trgovačku aktivnost duž trgovačke rute Volga već krajem 8. vijeka.</s><s>Najstariji i najbogatiji pronalasci arapskog novca u Evropi otkriveni su na teritoriju današnje Rusije, naročito duž Volge, kod Timereva u distriktu Jaroslavlj.</s><s>Hrpa novca pronađena u Peterhofa, blizu Sankt Peterburga, sadrži dvadeset kovanica sa grafitima na arapskom, turskim (vjerojatno hazarskim) runama, grčkim i staronordijskim runama, od kojih su posljednje činile više od pola ukupnih.</s><s>U te kovanice spadaju sasanidski, arapski i arapsko-sasanidski dirhami, od kojih su najnoviji iz 804-805. godine.</s><s>Nakon što je istražio najveća nalazišta arapskih kovanica u Istočnoj Evropi, Valentin Janin je neoborivo dokazao da se najraniji monetarni sistem rane Rusije zasnivao na dirhamima iskovanim u Africi.</s>

<s>Funkcioniranje 
Od Aldeigjuborga, Rusi su mogli putovati uzvodno rijekom Volhov do Novgoroda, potom do iljmenskog jezera i dalje duž rijeke Lovat.</s><s>Prenoseći svoje brodove oko 3 kilometra putem za prenos brodova, dospijevali su do izvora Volge.</s><s>Trgovci su prenosili krzna, med i robove kroz teritorij finskih i permskih plemena do zemlje povolških Bugara.</s><s>Odatle su nastavljali putem Volge do Hazarskog Kaganata, čiji je glavni grad Itil bio prometan trgovački i lučki grad na obali Kaspijskog mora.</s><s>Od Itila, ruski trgovci putovali su preko mora kako bi se pridružili karavanskim rutama koje su vodile do Bagdada.</s>

<s>Oko 885-886. godine, Ibn Hordadbeh je pisao o ruskim trgovcima koji su donosili dobra iz sjeverne Evrope i sjeverozapadne Rusije u Bagdad:</s>

<s>U iskazu Ibn Hordadbeha, Rusi se opisuju kao "neka vrsta Sakaliba", što je izraz koji se obično koristio za Slavene, a antinormanistički učenjaci interpretirali su taj odlomak kao indikativan za to da su Rusi bili Slaveni, a ne skandinavci.</s><s>U interpretaciji normanističkih učenjaka, riječ Sakalibi često se također koristila za sve populacije Centralne, Istočne i sjeveroistočne Evrope sa svijetlom kosom i rumenim tenom, pa je jezik Ibn Hordadbeha tu dvomislen (vidjeti Rus (narod) za detalje o raspravi između normanista i antinormanista).</s>

<s>Moderni učenjaci također se sukobljavaju o interpretaciji Ibn Hordadbehovog iskaza o tome da su Rusi koristili saklabske tumače.</s><s>Antinormanisti su protumačili taj pasus kao dokaz da su Rusi i njihovi tumači dijelili zajednički slavenski maternji jezik.</s><s>Međutim, slavenski je u to vrijeme bio lingua franca Istočne Evrope.</s>

<s>Perzijski geograf Ibn Rusta opisao je ruske zajednice koje su živjele duž Volge:</s>

<s>Ibn Fadlan je 921-922. bio član diplomatske misije poslane iz Bagdada povolškim Bugarima i ostavio je iskaz o svojim vlastitim posmatranjima o Rusima regije Volge, koji su trgovali krznima i robovima.</s><s>Johannes Brøndsted je interpretirao Ibn Fadlanov komentar kao pokazatelj toga da su ti Rusi zadržali svoje skandinavske običaje u vezi s oružjem, kaznama, sahranama sa brodovima i religijskim žrtvovanjima.</s><s>Ibn Fadlanov izvještaj uključuje detaljan opis toga kako se Rusi mole i prinose žrtve za uspjeh u trgovini:</s>

<s>S druge strane, Rusi su dolazili pod strani utjecaj u pitanjima poput odjeće mrtvog poglavara i u navici da pretrpavaju svoje žene nakitom:</s>

<s>Opadanje 
Trgovačka ruta Volga izgubila je na značaju do 11. vijeka zbog pada u proizvodnji srebra u Abasidskom kalifatu, i stoga je trgovačka ruta od Varjaga do Grka, koja se protezala niz Dnjepar do Crnog mora i Bizantskog Carstva, dobila na značaju.</s><s>Islandska saga Yngvars saga víðförla opisuje ekspediciju Šveđana do Kaspijskog mora, koju je oko 1041. iz Švedske pokrenuo Ingvar Putnik (Ingvar Vittfarne na nordijskom), koji je krenuo niz Volgu i dospio u zemlju Saracena (Serkland).</s><s>Ta ekspedicija bila je neuspješna i kasnije više nije bilo pokušaja ponovnog otvaranja rute između Baltičkog i Kaspijskog mora od strane Nordijaca.</s>

<s>Trgovačka ruta Volga igrala je veliku ulogu u unutarnjoj trgovini Zlatne Horde i kasnije između Velikog vojvodstva Moskva i tatarskih kanata.</s><s>Neki ruski trgovci išli su i dalje, među njima i Afanasij Nikitin, koji je, nakon plovidbe Volgom od Tvera do Astrahana 1466. godine, prešao Kaspijsko more i na kraju dospio u Perziju i Indiju.</s><s>Međunarodna trgovina napokon je opala kod Volge tek nakon pada kanata Kazan (1552) i Astrahan (1556), kada je Volga čitavom dužinom potpala pod rusku kontrolu.</s><s>Međutim, ona je zadržala svoj značaj za trgovinu preko velikih razdaljina - ovaj put, trgovinu unutar Rusije, kao i između Rusije i Perzije.</s>

<s>Bilješke</s>

<s>Reference 
 Brøndsted, Johannes (1965).</s><s>The Vikings. (preveo Kalle Skov).</s><s>Penguin Books.</s><s>Golden, P.B. (2006) "Rus." Enciklopedija islama (Brill Online).</s><s>Eds.: P. Bearman, Th.</s><s>Bianquis, C.E. Bosworth, E. van Donzel i W.P. Heinrichs.</s><s>Brill.</s><s>Logan, Donald F. (1992).</s><s>The Vikings in History 2. izdanje.</s><s>Routledge.</s><s>Noonan, Thomas Schaub (1987–1991).</s><s>"Kada su ruski trgovci prvi put posjetili Hazariju i Bagdad?" Archivum Eurasiae Medii Aevi 7, str. 213–219.</s>

<s>Ruska ekonomska historija
Srednji vijek</s>

