Draperija
<s>Draperija (francuski: la draperie = zastor; engleski: drapery, njemački: Faltenwurf, talijanski: pannegiamento) je tkanina složena u nabore; primjenjuje se u slikarstvu i kiparstvu u prikazima ljudske odjeće, te kao dekoracija u arhitektonskim interijerima i namještaju (zavjese prozora,vrata, niša, zidova, otara, baldahina, pozornica i dr.).</s>

<s>Historija</s>

<s>Raspored nabora i masa draperije značajan je izražajni i dekorativni element u likovnim umjetnostima.</s><s>Igra nabora pokorava se stilskim zakonima i prati strujanja i izmjene u razvoju umjetnosti od davnine.</s><s>Tako je u umjetnosti starih naroda (egipatska umjetnost, mezopotamska umjetnost) draperija konzervativno stilizirana usporednim pravilnim i simetričnim linijama.</s><s>U klasičnoj umjentosti stare Grčke, s nastojanjem za anatomskom točnošću, javljaju se nabori koji prate osnovnu građu tijela složenim prevjesima tkanine, da bi potkraj 5. vijeka pne.</s><s>Grci uspjeli simulirati sitno nabrani veo koji se prijanja uz gotovo nago tijelo.</s>

<s>U rimskoj umjetnosti se postepeno napušta pojedinost u korist cjelovitog izražaja, da bi se u bizantskoj umjetnosti draperija svela na sustav apstraktnih linija.</s><s>U srednjem vijeku draperija se udaljava od stvarnosti i ponovno stilizira, te ponegdje poprima fantastične deformacije.</s><s>Umjetnici karolinško-otonske epohe (9. i 10. vijek) prikazuju lepršavu kaligrafsku igru nabora, a francuski se kipari kasne romanike i rane gotike približavaju klasičnom prikazu.</s><s>U talijanskoj rensansi je potpuno revitalizirana, da bi u baroku, gdje je umjetnik tretira krajnjom virtuoznošću, postala bitnim izražajnim sredstvom kompozicije, pokreta i gestikulacije figura, podrcrtavajući njihove karaktere i emocije (Bernini).</s><s>Od 18. vijeku draperija gubi svoje značenje, da bi se izrazito stilizirana javila potkraj 19. vijeka kao dekorativni element secesije.</s>

<s>Galerija slika</s>

<s>Izvori</s>

<s>Dizajn
Likovna umjetnost</s>

