Dobrotoljublje
<s>Dobrotoljublje (, ) je zbornik duhovnih pouka pravoslavnih monaha iz perioda IV—XV veka.</s>

<s>Zbornik je sastavio Nikodim Svetogorac i Makarije iz Korinta je prvi opublikovao zbornik na grčkom jeziku 1782. godine.</s><s>Na staroslovenski jezik pereveo ga je Pajsije Veličkovski, 1793. godine.</s><s>Prevod na ruski jezik uradio je Teofan Zatvornik.</s>

<s>Dobrotoljublje ima pet tomova.</s><s>Većina tekstova govori o monaškom podvigu, postu i molitvi.</s>

<s>Uključeni autori</s>

<s>Kao autori izreka i spisa pojavljuju se pravoslavni monasi i svetitelji:</s>

<s>Antonije Veliki
 Makarije Veliki
 Isaija Otšelnik
 Marko Podvižnik
 Ava Evagrije
 Teodor Studit
 Jovan Kasijan
 Isihije Jerusalimski
 Nil Sinajski
 Jefrem Sirin
 Jovan Lestvičnik
 Varosonufije Veliki i Jovan
 Ava Dorotej
 Isak Sirin
 Simeon Novi Bogoslov
 Nikita Stifat
 Teolipt Filadelfijski
 Grigorije Sinait
 Nićifor Atoski
 Grigorije Palama
 Kalist I Carigradski
 Ignatije Ksantopuli
 Simeon Solunski
 Petar Damaskin
 Kalist Katafigiot
 Dijadoh Fotijski
 Jovan Karpatski
 Zosima Palestinski
 Maksim Ispovednik
 Talasije Libijski
 Teodor Edeski
 Prepodobni Teodor
 Ava Filimon
 Teognost Aleksandrijski
 Filotej Sinajski
 Ilija presviter i Ekdik</s>

<s>Spoljašnje veze 
 Dobrotoljublje - srpski prevod</s>

<s>Pravoslavna teologija
Isihazam
Crkvenoslovenski jezik</s>

