Christian II od Danske
<s>Christian II (Nyborg, 1. jul 1426. - Kalundborg, 25. januar 1559.), bio je dansko - norveški kralj od 
1513. do 1523., a i švedski kralj od 1520. do 1523.</s>

<s>Njegova vladavina označila je kraj Kalmarske unije političke tvorevine sastavljene od Danske, 
Norveške i Švedske.</s>

<s>Biografija</s>

<s>Nakon što je od 1506. - 1512. bio norveški potkralj, Christian je 1513. naslijedio svog oca Hansa od Danske na 
dansko - norveškom tronu, uz obećanje dato plemstvu (potkrijepljeno poveljom) da će 
poštovati širok spektar njihovih privilegija, uključujući efikasnu kontrolu vlasti od strane 
plemićkog Kraljevskog savjeta (Rigsråd).</s>

<s>Christian je vrlo brzo zaboravio na dato obećanje i u širokom luku zaobilazio Kraljevski savjet (Rigsråd), umjesto toga koristio se dvorskim 
kancelarom preko kojeg je odobravao trgovačke privilegije, zaobilazeći tako dansko plemstvo i hanzeatske trgovce i 
privilegije koje su oni dotad imali.</s>

<s>U Norveškoj se Christian spetljao s dvije holandske buržujke - Dyveke, koja mu je bila ljubavnica i njezinom majkom - 
Sigbrit Villoms, koja mu je postala savjetnik.</s><s>Nakon što je postao kralj, Christian je Sigbrit povjerio vođenje državnih financija, a sa Dyveke je nastavio 
ljubovati i nakon što se 1515. oženio sa Isabellom Austrijskom, sestrom budućeg cara Svetog Rimskog Carstva 
Karlom V.</s>

<s>Christian je 1517. optužio guvernera kopenhaškog dvorca da je otrovao njegovu Dyveke, pa je nakon tog potpuno ignorirao Rigsråd i 
vlastitu kraljevsku povelju.</s><s>Nakon tog je formirao vlastitu vladu, a za posebnog savjetnika je odabrao gradonačelnika Malmöa - Hansa 
Mikkelsena.</s><s>Preko kancelara kontrolirao je stanje po pokrajinama, a funkcije guvernera dodjeljivao je onima koji su mu bili lojalni, isto 
tako je imenovao biskupe po svojoj volji.</s>

<s>Christian je 1517. odlučio kazniti Švedsku, zbog niza buna podignutih nakon 1448. protiv Kalmarske unije.</s><s>Zbog tog se uortačio sa švedskom frakcijom unionista, koju je vodio nadbiskup Gustav Trolle, a nakon dva poraza 1517. - 1518.), on je napokon - 1520. porazio snage švedskog regenta Stena Sture Mlađeg.</s><s>Nakon tog je Christian okrunjen za švedskog kralja 4. novembra 1520.</s><s>Četiri dana kasnije on je naredio pogubljenje više od 80 lidera nacionalističke frakcije Stena Stura nakon što su bili optuženi za herezu od strane Gustava Trolla.</s>

<s>Taj dođaj poznat kao Stockholmski masakr (Stockholm Bloodbath) pomogao je u pokretanju švedskog oslobodilačkog rata protiv danske vladavine, kojeg je poveo švedski plemić Gustav Vasa.</s><s>On je uz pomoć vodećeg švedskog plemstva, seljaka iz Dalarne, Hanzeatske lige (naročito Lübecka) izborio švedsku nezavisnost 1523.</s>

<s>Njegov izbor za novog švedskog monarha 1523. označio je kraj Kalmarske unije.</s>

<s>Christianova neveljkost da reformira trgovinu, uz njegovu anti-hanzeatsku politiku kao i pretpljeni 
poraz koji je doživio u Švedskoj potakle su jutlandsko plemstvo na pobunu 1523.</s>

<s>Oni su imenovali njegovog ujaka Frederika, vojvodu od Holstein-Gottorpa novim monarhom, pa je Christian 
bio prisiljen pobjeći u Nizozemsku.</s><s>Tamo se jedno vrijeme smirio sve do 1531. kad je provalivši u Norvešku pokušao
povratiti svoje kraljevstvo.</s><s>Već slijedeće godine odustao je od daljnje borbe, ali su ga uhapsili danski vojnici, pa je nakon tog pokušao (neuspješno) 
pregovarati sa Frederikom.</s>

<s>Ostatak života proveo je zatvoren po danskim dvorcima isprva u Sønderborgu, a nakon 1549. u Kalundborgu.</s>

<s>Izvori</s>

<s>Vanjske veze</s>

<s>Christian II na portalu Encyclopædia Britannica</s>

<s>Danski vladari
Norveški vladari
Švedski vladari</s>

