Crkva Sv. Georgija u Sopotnici
<s>Crkva sv. Georgija u Sopotnici je hram Srpske pravoslavne crkve – Dabrobosanska mitropolija, u opštini Novo Goražde.</s><s>Proglašena ja za nacionalni spomenik BiH.</s>

<s>Lokacija 
Smještena je  u naselju Donja Sopotnica u podnožju brda Gradina, uz magistralni put Goražde – Višegrad.</s>

<s>Historija 
Na ktitorskom natpisu veličine 125x21,5 cm stoji da ju je podigao Stjepan Vukčić Kosača:</s>

<s>U drugom natpisu se bratstvo manastira obavještava o zamonašenju kaluđera Isaije.</s><s>Natpis je sačinio Vasilije Ivanović, kaluđer, a po osobinama jezika i pisma (stil pisma, način ligiranja i duktus slova) datuje se u 15-16 vijek.</s>

<s>.</s>

<s>Ovaj natpis potvrđuje da je crkva svetog Georgija u to vrijeme bila manastir.</s><s>Manastirski  karakter crkve potvrđuje i prvi popis stanovništva u Bosanskom sandžaku iz 1468/69. godine kao i prvi poimenični popis sandžaka vilajeta Hercegovina iz 1477. godine koji govori da crkva raspolaže znatnim zemljišnim posjedom.</s>

<s>Crkva je bila proširena za vrijeme patrijarha Makarija Sokolovića (druga polovina 16. vijeka - u periodu kada je osmanska uprava dozvoljavala popravku i proširenje hrišćanskih bogomolja).</s><s>Zvonik je prigrađen krajem 19.</s><s>Vijeka.</s>

<s>U manastiru je između 1519. i 1526. godine radila štamparija Božidara Goraždanina, koja je neposredno po osmanskoj okupaciji, snabdijevala crkve i manastire bogoslužbenim knjigama.</s><s>Pod okriljem crkve štampane su u 16. vjeku tri knjige: Služabnik (ili Liturgijar), Psaltir sa Posledovanjem i Časlovcem  i Molitvenik (ili Trebnik).</s><s>Po preseljenju štamparije u Rumuniju, tridesetih godina 16. vijeka, vršen je i prepisivački rad.</s><s>Zna se da je 1550. godine prepisano Četverojevanđelje.</s>

<s>Crkva je oštećena u ratu 1992-1995 godine i obnovljena u periodu od 2000-2002. godine.</s>

<s>Arheologija 
Arheolozi su pronalaskom temelja manastirskog konaka potvrdili njegovo postojanje.</s>

<s>Tri ugrađene ploče iz rimskog perioda 
U neposrednoj blizini crkve je nalazište iz rimskog perioda koje je predstavljalo jednu od putnih stanica ili manji vojni logor (veksilaciju).</s><s>Od ostataka naselja i nekog svetilišta koje se vjerovatno tu nalazilo, do danas su sačuvana tri spomenika- ploče koje su uzidane u zidove crkve.</s><s>Dvije mermerne ploče sa epigrafskim oznakama od skraćenica i brojeva, koje predstavljaju posvete bogovima, uzidane su u oltarskoj prostoriji, na njenim bočnim zidovima.</s><s>Mermerna ploča veličine 47x44 cm sa skraćenicama i brojevima: I.O.M.Cor. (CIL.</s><s>III 837=13856), i druga mermerna ploča veličine 59x41 cm sa skraćenicama i brojevima: TERM(ino) (C.III 8371=13856),</s>

<s>Na trećoj ploči od crvenkastog mermera, na vanjskoj južnoj fasadi, u bareljefu visine 79 i širine 64 cm, prikazano je rimsko božanstvo Merkur.</s><s>Četvrti rimski spomenik, prema navodima istraživača Arthura Evansa s kraja 19. vijeka i koji je predstavljao bareljef orla izrađenog u porfiritskom mermeru, nestao je prilikom obnove crkve krajem 19. vijeka.</s>

<s>Nekropola stećaka 
Crkva je podignuta na prostoru nekropole sa stećcima, na kojem je i nakon izgradnje crkve nastavljeno ukopavanje.</s><s>Nekoliko stećaka sa natpisima je ugrađeno u zid crkve.</s><s>Na jednom je natpis koji objašnjava da pod njim leži knez Radoslav Širinić.</s>

<s>Literatura 
 Danilo Dželetović,  Istorija i stradanje Hercegove crkve, Zavod za udžbenike i nastavna sredstva, Istočno Sarajevo, 2007.</s><s>Zdravko Kajmaković, Naše starine XIV-XV, Godišnjak Zavoda za zaštitu spomenika kulture prirodnih znamenitosti i rijetkosti Bosne i Hercegovine, Sarajevo, 1981. - Drina u doba Kosača</s>

<s>Reference</s>

<s>Rimska arheološka nalazišta u BiH
S
Kosače
Gornje Podrinje
Nekropole stećaka
Nacionalni spomenici u Novom Goraždu</s>

