Macbeth (film, 2015)
<s>Magbet () je britansko-francuska filmska drama iz 2015. režisera Džastina Kerzela.</s><s>Scenario je adaptacija istoimene tragedije Vilijama Šekspira.</s><s>Glavnom protagonisti Magbetu, škotskom plemiću iz srednjeg veka, veštice na bojnom polju proriču kraljevsku krunu.</s><s>Vođen ambicijom i ohrabren podrškom svoje žene, Magbet odlučuje da ubije kralja.</s><s>Iako su zaplet i jezik dijaloga većim delom identični Šekspirovom komadu, scenaristi su izbacili nekoliko scena, likova, izmenili lokacije i način odigravanja pojedinih dramskih epizoda.</s><s>Takođe, početna scena u kojoj Magbetovi sahranjuju svoje dete ne postoji u drami.</s><s>Kerzelova adaptacija je visoko stilizovana, sa snolikom atmosferom i sa vizuelno upečatljivim rešenjima, uključujući i simboličnu upotrebu nijansi crvene i crne na filmskoj fotografiji.</s><s>U scenama ratovanja i ubijanja prisutan je filmski naturalizam.</s>

<s>Glavne uloge su dodeljene Majklu Fasbenderu i Marion Kotijar.</s><s>Pošto je sniman u nezavisnoj produkciji, tek je Fasbenderov pristanak da glumi u njemu, omogućio producentima da prikupe finansijska sredstva potrebna za snimanje.</s><s>Osim nekoliko scena u glumačkoj školi Fasbeneder nije imao većeg iskustva u tumačenju Šekspirovih likova.</s><s>U svojoj izvedbi nije se primarno fokusirao na izgovaranje replika u tradicionalnom ritmu jampskog pentametra, već na razumevanje sadržaja u stihovima i njihovo što prirodnije kazivanje.</s><s>Natali Portman je prvobitno trebala da glumi Ledi Magbet, ali ju je zamenila Marion Kotijar.</s><s>Kotijar je po sopstvenom priznanju, oduvek maštala da glumi ledi Magbet, ali je očekivala da će to biti u pozorištu i na francuskom jeziku.</s><s>Iako je naporno vežbala šekspirovski ton i ritam engleskog jampskog pentametra, reditelj je insistirao da zadrži u govoru tragove svog francuskog naglaska, ne bi li lik ledi Magbet bio oblikovan po principu  drugosti i izdvojenosti od ostalih likova.</s><s>Kostimografkinja Žaklin Diran je filmske kostime zasnovala na knjizi „Tilke“, svojevrsnoj enciklopediji folklorne nošnje nemačkog umetnika i etnografa Maksa Tiklea, kao i na arheološkim i istorijskim knjigama o Vikinzima.</s>

<s>Film je premijerno prikazan u okviru takmičarskog programa na Kanskom filmskom festivalu.</s><s>Filmska kritika ga je dočekala pozitivnim kritikama i trenutno na sajtu Roten tomejtos ima 80 posto pozitivnih filmskih recenzija sa prosečnom ocenom od 7,3/10 i sa sumirajućim komentarom: Ostavši veran dramskom tekstu, ali bez žrtvovanja sopstvenih filmskih kvaliteta, Kerzelov  „Magbet“ se uzdiže snagom ubedljive glume Majkla Fasbendera i pridružuje gornjem ešalonu Šekspirovih adaptacija na velikom platnu.</s><s>Ovo je jedna od mnogobrojnih filmskih adaptacija Magbeta.</s><s>Najpoznatija prethodna ostvarenja na osnovu ovu bardovog teksta su: „Magbet“ Orsona Velsa (1948), „Krvavi presto“ Akire Kurosave (1957)  i Magbet Romana Polanskog (1971).</s>

<s>Uloge</s>

<s>Izvori</s>

<s>Spoljašnje veze</s>

<s>Britanski filmovi
Francuski filmovi
Američki filmovi
Dramski filmovi
Historijski filmovi
Filmske adaptacije Shakespeareovih drama</s>

