Telefoni bianchi
<s>Kinematografija bijelih telefona (), filmovi bijelih telefona ili, jednostavnije, bijeli telefoni () je naziv za specifični filmski žanr, odnosno vrstu filmova koja se snimala u fašističkoj Italiji u drugoj polovici 1930-ih i početkom 1940-ih, odnosno, u širem smislu za period u historiji italijanske kinematografije.</s><s>Po svom žanrovskom određenju su predstavljali podvrstu romantičnih komedija, ali ih je odlikovalo to što su svojom radnjom i likovima u pravilu bili smještani u milje više ili, u najboljem slučaju, srednje klase te prikazivali svakodnevni život okružen luksuzom koji većina publike u tadašnjoj Italiji nije mogla priuštiti; to se, između ostalog ogledalo u telefonskim aparatima koji su bijele boje, umjesto tzv. "narodnih" telefona od bakelita koji su u pravilu bili crni.</s><s>Po njima je žanr, također, dobio ime.</s>

<s>Specifičnost žanra je bila u i tome što se maksimalno nastojalo imitirati hollywoodske uzore, ali i što se inzistiralo na Art deco scenografiji, zbog čega se takvi filmovi ponekad nazivaju i cinema déco.</s><s>Kao čest predložak su se koristili i teatarski komadi mađarskih autora, te je zbog toga za takve filmove korišten i naziv commedia all'ungherese ().</s><s>Kako bi izbjegli neusklađenost nekih od motiva radnje sa tadašnjim italijanskim moralnim shvaćanjima i zakonima (razvod, koji nije bio dozvoljen, i preljub koji se kažnjavao kao kazneno djelo), scenaristi su često radnju smještali u fiktivne srednjoevropske ili istočnoevropske zemlje.</s>

<s>Fašistički režim Benita Mussolinija je podržavao snimanje takvih filmova, dijelom zato što se smatralo da se njima stvara komercijalna baza sa "ozbiljne" propagandne filmove, a dijelom zato što su oni uživali veliki popularnost kod publike, pružajući im eskapistički otklon od svakodnevnice kojom su dominirali nepravladane posljedice ekonomske krze, a potom i Drugi svjetski rat.</s><s>Među samim italijanskim filmašima, uključujući i one koji su, poput Vittorija De Sice, zahvaljujući takvim filmovima stekli slavu i postali zvijezde, filmovi bijelih telefona su bili manje popularni te se smatralo kako njihovo inzistiranje na formuli guši njihovu kreativnu energiju; tako je još za vrijeme fašističke vladavine napravljeno nekoliko filmova koji su predstavljali svojevrsnu antitezu bijelih telefona i koji se smatraju začetkom pokreta koji će nakon rata postati poznat kao italijanski neorealizam.</s>

<s>1976. je Dino Risi filmovima bijelih telefona odao svojevrsni komični homage kroz film pod naslovom Telefoni bianchi.</s>

<s>Vanjske veze 
 http://www.italica.rai.it/cinema/schede/telefoni6.htm  Scheda storica dal sito della RAI: Momenti del Cinema Italiano'', 1.6.
 http://www.albertorabagliati.com/i-colleghi/cinema/ Pagina riccamente documentata sugli attori del Cinema italiano degli anni '30 e '40.</s>

<s>1930-e na filmu
1940-e na filmu
Italijanska kinematografija</s>

