Radikalna partija Italije
<s>Radikalna partija Italije (Partito Radicale, akronim: PR) od 1989.</s><s>Transnacionalna radikalna partija (Partito Radicale Transnazionale) je partija koja se profilirala kao najoštrija 
opozicija talijanskom političkom establišmentu, kog je smatrala konzervativnim i korumpiranim.</s>

<s>Iako nikada nije postigla visok procent glasova na izborima i nikad nije sudjelovala u vladi, PR je potaknula brojne nove stvari kako u Italiji, tako i po Evropi i svijetu.</s><s>PR je njegovala bliske odnose sa ostalim partijama talijanske ljevice; od republikanaca i socijalista do 
komunista i proleterske demokracije, pa je u skladu s tim otvorila svoje redove i članovima drugih partija kroz sistem 
dvostrukog članstva.</s>

<s>Historija</s>

<s>Radikalna partija je osnovana 1955. na inicijativu članova Liberalne partije i Prijatelja svijeta (Amici del Mondo) okupljenih oko Marija Pannunzija.</s><s>Nakon krize liderstva - 1963., liberalalna lijeva frakcija predvođena Marcom Pannellom nastavila je samostalno voditi partiju sve do III kongresa 1967. u Bologni, na kom je usvojen novi statut sa federalnom strukturom, i direktnom registracijom novih članova.</s><s>Uz klauzulu da nemaju obavezu poštovati bilo kakvu partijsku disciplinu, ali da moraju plaćati članarinu i tako pomoći samofinanciranju partije, koja će javno podnositi svoje financijske izvještaje.</s>

<s>PR je najbolji rezultat na općim izborima ostvarila -1979. kad je dobila 3,5% glasova i osvojila 18 poslanička mjesta u Parlamentu i dva mjesta u Senatu.</s><s>Relativni uspjeh partije bio je rezultat nove linije koju je inicirao Pannella, koji je fokus partije stavio pitanja poput prava]] na razvod i abortus, koja su u ono vrijeme u još uvijek poprilično konzervativnoj Italiji bila tabu tema, zbog jakog utjecaja crkve.</s><s>Ali su ta prava ipak izglasana na referendumima 1974. i 1981. što je 
PR učinio planetarno poznatim.</s>

<s>Sve do 1988.</s><s>PR je sudjelovao se na nacionalnim i izborima za Evropski parlament, ali je na kongresu održanom te iste godine odlučeno da se transformiraju u transnacionalni politički entitet, i postanu politička organizacija koja nadilazi ideološke i državne granice, otvorena za suradnju sa svim ljudima koji prihvaćaju njihov svjetonazor.</s><s>Na osnovu tog je odlučeno da Radikalna partija zbog tog neće sudjelovati na nacionalnim i izborima.</s>

<s>Na kongresu partije održanom  1989.</s><s>Budimpešti PR je i službeno promjenio ime u - Transnacionalna radikalna partija.</s>

<s>Ujedinjene nacije prepoznale su tu politiku i dodjelile 1995.</s><s>Transnacionalnoj radikalnoj partiji status člana u 
Ekonomskom i socijalnom savjetu Ujedinjenih naroda kao nevladinoj organizaciji.</s><s>Od tad TRP provodi kampanje za unapređenje i obranu građanskih i političkih prava, a naročito se angažirala da se formira Međunarodni krivični sud za Zločine protiv čovečnosti i da Generalna skupština Ujedinjenih nacija 2007. usvoji rezoluciju 62/149 o univerzalnom moratoriju na Smrtnu kaznu.</s>

<s>Te iste godine partija je ponovno promjenila ime u Transpartijska transnacionalna nenasilna radikalna stranka.</s>

<s>Osnovni postulati partije danas su;
 Gandhijevo nenasilje
 Transnacionalnost
 Transpartijnost
 Demokratičnost
 Ekološka osvještenost
 Ekologija
 Demokratski federalizam
 Sekularizam
 Evropski federalizam
 Liberalna demokracija
 Liberalni Socijalizam
 Antiprohibicionizam
 Antiklerikalizam
 Antimilitarizam
 Slobodarstvo
 Antiautoritarnost
 Antipartijnost</s>

<s>Izvori</s>

<s>Vanjske veze</s>

<s>Partito Radicale Transnazionale (službene stranice)</s>

<s>Političke stranke u Italiji</s>

