Ljubomir Kovačević
<s>Ljubomir Kovačević (Petnica, 4/16. januar 1848 — Vrnjačka Banja, 19. novembar/2. decembar 1918) je bio srpski istoričar i političar.</s><s>Jedan je od začetnika kritičke istoriografije u srpskoj nauci.</s>

<s>Školovanje i rani rad</s>

<s>Rođen je od oca Mihaila Kovačevića, petničkog sveštenika, i majke Vasilije, ćerke učitelja Janićija Popovića.</s><s>Osnovnu školu pohađao je u rodnom mestu.</s><s>Niže razrede gimnazije završio je u Šapcu.</s><s>Više razrede gimnazije i Veliku školu završio je u Beogradu.</s><s>Nastavničku aktivnost započeo je 1870. godine kao suplent u Negotinu a dve godine kasnije prešao je u Kragujevac u učiteljsku školu.</s><s>Kada je ova škola premeštena u Beograd on je došao zajedno sa njom.</s>

<s>Kulturni i politički rad</s>

<s>Brzo je postao član Srpskog učenog društva.</s><s>Bio je izuzetno aktivan u gotovo svim ondašnjim srpskim kulturnim i naučnim ustanovama.</s><s>Bio je predsednik Srpske književne zadruge.</s><s>Za akademika ga je imenovao kralj Milan Obrenović 1887. a nakon penzionisanja Pantelije Srećkovića predavao je istoriju na Velikoj školi.</s><s>Bio je ministar prosvete u kabinetu Stojana Novakovića između 1895. i 1897. godine.</s><s>Značajan je njegov projekat zakona kojim je Ministarstvu prosvete uskraćeno pravo da postavlja profesore na velikoj školi.</s><s>Tokom njegovog delovanja nastava na visokoj školi se primakla univerzitetskom nivou jer su učenici morali „raditi i u seminarima, zavodima i laboratorijama“.</s><s>Nastavničku delatnost prekinuo je zbog obaveza u Srpskoj kraljevskoj akademiji.</s><s>U ovoj naučno-kulturnoj ustanovi bio je sekretar odseka za društvene nauke a zatim je postao glavni sekretar akademije.</s><s>Postao je državni savetnik 1912. godine jednoglasnom odlukom Narodne skupštine.</s><s>Učestvovao je u dva srpsko-turska rata (1876 — 1878) a u Prvom balkanskom ratu poginuo mu je sin jedinac.</s>

<s>Naučni rad</s>

<s>Tokom svog školovanja Ljubomir Kovačević nije se pripremao za istorijska proučavanja.</s><s>Njegova interesovanja bila su više vezana za matematiku i biologiju.</s><s>Takođe se u đačkim danima bavio sakupljanjem narodnih umotvorina.</s><s>Njegov istoričarski rad počeo je ispravljanjem datiranja pojedinih povelja i pisama.</s><s>Unapredio je pomoćne istorijske nauke svojim radovima iz oblasti numizmatike i istorijske geografije.</s><s>Bio je i kolekcionar starog novca i ostavio je vrednu numizmatičku zbirku.</s><s>Zanimljivi radovi u sferi numizmatike se tiču opisa i obrade vrlo retkog starog vlaškog i bugarskog novca..</s>

<s>Pisao je srednjoškolske udžbenike.</s><s>Sa Ljubomirom Jovanovićem je otpočeo pisanje obimne istorije srpskog naroda ali ona nije dovršena.</s><s>Prekida se sa 1020. godinom.</s><s>Sakupljao je i objavljivao izvore.</s><s>Istovremeno sa Vatroslavom Jagićem objavio je Svetostefansku hrisovulju.</s><s>Između ova dva izdanja ne postoje značajnije razlike.</s><s>Pažljivo je pripremao za objavljivanje zbirku svetogorskih povelja čije je ispise napravio 1894. godine.</s><s>Ova zbirka delimično je propala u Prvom svetskom ratu.</s><s>Deo ispisa koje je napravio izdao je Stojan Novaković u knjizi Zakonski spomenici srpskih država srednjeg veka.</s>

<s>Najveći broj njegovih rasprava odnosi se na problematiku odvajanja predanja od pouzdanih izvora.</s><s>Kao i Ilarion Ruvarac odlučno je pobijao istinitost legende o ubistvu cara Uroša i o izdaji Vuka Brankovića.</s><s>Posle objavljivanja ovih radova usledila je žestoka polemika sa romantičarskim istoričarima, srpskim Pantelijom Srećkovićem i ruskim Vladimirom Kačanovskim.</s><s>Tek je Konstantin Jireček završio ovu polemiku dokazujući dokumentima iz Dubrovačkog arhiva da je car Uroš nadživeo kralja Vukašina Mrnjavčevića.</s><s>Studijom Vuk Branković dokazao je da ovaj srpski velikaš nije izdao kneza Lazara na Kosovu polju 1389. godine.</s><s>Koristio je sve, u tom trenutku, raspoložive izvore.</s><s>Uticaj tradicije bio je toliko jak da je teorija o izdaji Vuka Brankovića našla mesta i u udžbenicima.</s><s>Zbog nepokolebljivog stava Ljubomira Kovačevića su označavali kao narodnog izdajnika iako je bio veliki patriota.</s>

<s>Ljubomir Kovačević je radio izuzetno pažljivo, nastojeći da svaki problem sagleda i razume do kraja i da tek onda publikuje svoje rezultate.</s><s>Zato je objavio relativno mali broj radova.</s><s>Sklon detalju veliku pažnju posvećivao je pojedinim pitanjima nastojeći da ustanovi naučnu istinu tamo gde se romantičarska istoriografija držala tradicije.</s>

<s>Važniji radovi 
 Nekoliko hronoloških ispravki u srpskoj istoriji, 1879.</s><s>Znamenite vlasteotske porodice srednjeg veka, 1888.</s><s>Despot Stefan Lazarević za vreme turskih međusobica (1402 — 1413), 1880.</s><s>Najstariji bugarski novci, 1908.</s><s>Dva nepoznata bosanska novca, 1910.</s><s>I opet kralj Vukašin nije ubio cara Uroša, 1884.</s><s>I po treći put kralj Vukašin nije ubio kralja Uroša, 1886.</s><s>Vuk Branković, 1888.</s><s>Srbi u Hrvatskoj i veleizdajnička parnica, 1909.</s><s>Nekoliko pitanja o Stefanu Nemanji, 1891.</s><s>Žene i deca Stefana Prvovenčanog, 1901.</s><s>Istorija Srpskoga Naroda, 1893.</s>

<s>Reference</s>

<s>Spoljašnje veze 
 Biografija na sajtu SANU
 Fond Ljubomira Kovačevića u Arhivu Srbije
 Sin i ćerke Ljubomira Kovačevića</s>

<s>Srpski istoričari
Srpski ministri
Članovi Srpskog učenog društva
Akademici SANU
Biografije, Valjevo
Četnici (Borba za Makedoniju)
Članovi Srpskog arheološkog društva</s>

