Christian I od Danske
<s>Christian I  (Oldenburg, 2. jun 1426. - Copenhagen, 21. maj 1481.), bio je danski kralj od 1448. do 
1481., ali kako je to bilo vrijeme Kalmarske unije on je od 1450. do 1481. bio i norveški kralj, a u dva navrata od 
1457. do 1464. i 1465. - 1467. i švedski kralj.</s>

<s>Christian je bio i osnivač Dinastije Oldenburg, koja je vladala Danskom do 1863. za svoje vladavine pokušao da dobije kontrolu nad Švedskom i sačuva jedinstvo skandinavskih zemalja, ali je u tim nastojanjima poražen od strane švedskog plemstva 1471.</s>

<s>Biografija</s>

<s>Christian je bio sin grofa Dietricha od Oldenburga i Hedvige od Holsteina, njjega je danski Državni savjet (Rigsråd) - 1448. odabrao za 
dansko - norveškog monarha, nasljednika Christoffera.</s><s>Sljedeće godine oženio se udovicom  svog prethodnika - Doroteom Branderburškom.</s>

<s>Državni savjeti Švedske i Danske su na zajedničkom sastanku u Halmstadu 1450. prihvatili Christiana za zajedničkog 
(kalmarskog) monarha, ali je tadašnji švedski monarh - Karl VIII to odbio, pa je taj njegov potez bio uzrok 
za švedsko - danski rat (1451. - 1457.)
Christian se popeo na švedski tron tek 1457., nakon što je s njega konačno zbačen Karl VIII pa je vladao Švedskom do
1464., kad je s trona zbacila grupa švedskih velikaša.</s><s>Ponovno se vratio na prijestolje u razdoblju 1465. - 1467. tad je ponovno 
pokušao da dobije čvršću kontrolu nad Švedskom, ali je i taj njegov pokušaj završio porazom u Bitci kod Brunkeberga 
(nekad pored, a danas u Stockholmu) - 1471., od snaga koje je vodio Sten Sture - Stariji.</s>

<s>Christian je kupnjom do 1460. uspio steći kontrolu nad Schleswigom (danas podjeljenim između Danske i Njemačke) i Holsteinom (danas dio Njemačke) u daba kad se taj feud zbog izumiranja vlasnika raspadao.</s>

<s>Ipak ga je ta kupnja skupo koštala, jer je zbog nje i učestalih ratova sa Šveđanima iscrpio riznicu, pa je ovisio o kreditima Hanzeatske lige kojoj je zauzvrat davao brojne komercijalne povlastice.</s><s>Zbog tog je na sebe navukao bijes danskog plemstva, koji je prijetilo da se izrodi u ozbiljnu opoziciju.</s><s>Problem je rješio tako što je 1468. sazvao skupštinu svih danskih staleža, na kojoj se problem razvodnio, tim trikom poslužili su se i njegovi neposredni 
nasljednici.</s><s>Ortaštvo sa Hanzeatskom ligom ga je uvuklo u rat sa Kraljevinom Engleskom 1469. - 1474., jer su ga
hanzeatski trgovci naveli da zabrani engleskim trgovcima aktivnost po Islandu.</s>

<s>Christiana je skupo koštala i udaja kćeri Margarete 1469. za škotskog kralja Jamesa III, on joj je 
kao miraz morao dati arhipelage Orkney i Shetland, koji su dotad pripadali Norveškoj, pored tog morao se odreći i 
prihoda od godišnje najamnine za Hebride i Otok Man koju su Škoti dotad plaćali.</s>

<s>U njegove uspjehe može se ubrojati poboljšanje odnosa sa Vatikanom, nakon sklapanja konkordata sa Sikstom IV. i osnivanje 
Univerziteta u Kopenhagenu - 1479.</s><s>To mu je uspjelo nakon posjeta Rima 1474. kad je za to dobio i papinsku bulu.</s>

<s>Izvori</s>

<s>Vanjske veze</s>

<s>Christian I na portalu Encyclopædia Britannica</s>

<s>Danski vladari
Norveški vladari
Švedski vladari</s>

