Salih Safvet Bašić
<s>Salih Safvet ef.</s><s>Bašić (Duvno, 1886. – Duvno, 1948.), bošnjački je teolog, naibu-reis u dva navrata, prvi put u Kraljevini Jugoslaviji, a drugi put u periodu Nezavisne Države Hrvatske.</s><s>Bio je jedan je od čelnika Odbora narodnog spasa.</s>

<s>Biografija 
Salih Safvet ef.</s><s>Bašić rođen je u Duvnu 1886. godine, gdje je i umro 1948. godine.</s><s>Formalno nikada nije bio reisu-l-ulema, ali se u dva navrata nalazio na čelu Islamske zajednice.</s><s>Prvi put dužnost naibu-reisa obavljao je u periodu od 1936. do 1938. godine.</s><s>Drugi put je to bilo od 1942. do 1947. godine.</s>

<s>Nakon donošenja novog Ustava Islamske zajednice 1936. postavljen je za naibu-reisa vjerskog starješinstva sa sjedištem u Beogradu.</s><s>Na toj dužnosti ostao je sve do 1938. godine, odnosno do izbora Fehima ef.</s><s>Spahe za reisu-l-ulemu.</s><s>Smrću reisu-l-uleme 1942. godine ponovo je postavljen za naibu-reisa i ostao je na tom položaju sve do ustoličenja reis-ul-uleme Ibrahima ef.</s><s>Fejića 1947. godine.</s>

<s>Salih Safvet Bašić potječe iz trgovačke porodice.</s><s>Osnovnu školu i mekteb završio je u rodnom mjestu, a srednju školu i Filozofski fakultet u Istanbulu.</s><s>U vrijeme školovanja Saliha Safveta ef.</s><s>Bašića u Istanbulu, bio je veliki broj učenika iz Bosne i Hercegovine u srednjim i visokim školama, tako da su mogli osnovati i svoj klub, koji je imao osim kulturno-prosvjetnog i političko značenje.</s><s>Klub je okupljao učenike, studente i iseljenike iz Bosne i Hercegovine.</s><s>U aktivnostima ovoga kluba, značajno mjesto pripadalo je i Salihu Safvetu ef.</s><s>Bašiću.</s><s>On se u ovom klubu isticao svojim naprednim stavovima u političkom pogledu, svojom nepomirljivošću prema okupaciji Bosne i Hercegovine od strane Austro-Ugarske.</s>

<s>Po završetku studija jedno vrijeme radio je kao profesor u srednjim školama u Istanbulu, a u Bosnu i Hercegovinu se vraća 1910. godine.</s><s>S obzirom na stavove koje je imao prema Austrougarskoj, nije tražio nikakvu službu, nego je živio kod svoje kuće u Tomislavgradu baveći se trgovinom.</s><s>Nastupom Prvog svjetskog rata 1914. godine, bio je prisiljen da se primi profesionalnog mjesta na Šerijatskoj školi u Sarajevu, jer bi inače bio mobilisan u austrijsku vojsku.</s>

<s>Salih Safvet Bašić je bio poznavalac orijentalnih jezika, književnosti i historije.</s><s>Bio je predavač i pedagog.</s><s>Izuzetne zasluge pripadaju njemu da nikada na snagu nije stupio Ustav Islamske zajednice skrojen od strane ustaške vlade u Zagrebu.</s><s>Njegovo mišljenje je bilo da rat treba da se završi, pa da onda dođe do primjene novog Ustava i novih izbora u organe Islamske zajednice.</s><s>Odbio je zahtjev Pavelića 1945. godine, da Vrhovno Islamsko starješinstvo potpiše poslanicu protiv Narodnooslobodilačkog pokreta.</s><s>Na čelu Islamske zajednice ostao je do oslobođenja Jugoslavije, donošenja novog Ustava i izbora Ibrahima ef.</s><s>Fejića za reis-ul-ulemu 1947. godine.</s><s>Nakon toga povukao se u penziju i vratio u svoje rodno mjesto Tomislavgrad, gdje je 1948. godine umro.</s><s>Tokom Drugog svjetskog rata, bio je jedan od čelnika Odbora narodnog spasa.</s>

<s>Reference</s>

<s>Spoljašnje veze 
 Salih Safvet Bašić - Naib i vršilac reisu-l-ulema</s>

<s>Biografije, Tomislavgrad
Reis-ul-uleme</s>

