Alkalna baterija
<s>Alkalne baterije su primarne baterije.</s><s>Postoje i punjive alkalne baterije.</s>

<s>Prve alkalne baterije razvijene su 1940. godine; bile su vrlo otrovne jer su sadržavale mnogo žive i kadmijuma, ali su nalazile primjenu zbog toga što su od baterija sa cinkovim i bakarnim elektrodama bile petostruko do osmostruko trajnije.</s>

<s>Katoda u alkalnim baterijama je od manganovog dioksida, a anoda je od cinka u prahu.</s><s>Nazivaju se alkalnim jer je elektrolit baza (alkalan): kalijum hidroksid.</s>

<s>Pri poređenju s cink-karbonskim baterijama koje su razvijene od mokrog Leklanšeovog članka ili cink-hloridnim baterijama, čiji je elektrolit cink hlorid ili amonijum hlorid, veće su energijske gustine i dužeg roka trajanja od tih baterija iste voltaže.</s><s>Dugmasta baterija bazirana na srebro oksidu veće je energijske gustine i kapaciteta od alkalnih, ali je znatno skuplja od alkalnih baterija iste veličine.</s>

<s>Osim što su većeg kapaciteta od baterija baziranih na cinku, dolaze već potpuno napunjene.</s><s>Podnose pražnjenje većim strujama, dobro su otporne i visokog su temperaturnog koeficijenta.</s>

<s>Primjenjuje ih se u domaćinstvima sa daljinskim upravljačima, svjetiljkama, radio uređajima, digitalnim kamerama, igračkama, MP3 plejerima, CD plejerima, te ostalim audio i video prenosnim uređajima.</s><s>Izrađuje ih se u obliku puceta ili cilindra.</s>

<s>Mogu biti opasne po okolinu i zdravlje, zbog toga što su sklone curenju opasnog kalijum hidroksida.</s><s>Ovaj sastav korisnicima može da iritira kožu, oči i disajne puteve.</s>

<s>Reference</s>

<s>Spoljašnje veze 
 SUPEUS stručni seminari – Spremanje energije (Autor: Krešimir Trontl, FER, 11. decembar 2012)</s>

<s>Baterije</s>

