Maracay
<s>Maracay je glavni grad Arague, savezne države na sjeveru Venecuele.</s><s>Sa svojih 457.200 stanovnika  peti je po veličini venecuelanski grad, iza Caracasa, Maracaiba, Valencie i Barquisimeta.</s>

<s>Geografija i klima 
Maracay leži na centralnoj visoravni na nadmorskoj visini od 460 metara, duž istočne obale jezera Valencije, udaljen 110 km jugozapadno od Caracasa i oko 60 km do Karipskog mora.</s><s>Grad ima toplu tropsku klimu (srednja prosječna temperatura iznosi 24 °C).</s>

<s>Historija</s>

<s>Iako naselje ima korjene koji sežu do sredine 16. vijeka, za službeni datum osnivanja proglašen je 5. mart 1701.</s><s>Tad je naime usvojena peticija koju je potpisalo oko 40 porodica (koliko ih tad živjelo) da se Maracayu dodjeli status naselja.</s>

<s>Prva naselja stočara Valles de Tucupido i Tapatapa, izrasla su na terenu koji je do 16. vijeka pripadao španjolskom konkvistadoru Sebastiánu Díazu Alfaru, a nakon tog njegovom sinu Mateu.</s><s>Po jednoj od teorija naselje je današnje ime dobilo po riječi karipskih indijanaca maracayá, a to je bila jedna vrsta ocelota, tada vrlo rasprostranjenog u tom kraju.</s>

<s>Uspješno uzgajanje indiga koje je počelo 1740-ih učinilo je Maracay važnim poljoprivredno-trgovačkim centrom.</s><s>Indigo se koristio za bojanje tkanina, i Izvozio u velikim količinama u Evropu, to je osiguravalo solidan prihod, kako španjolskoj kruni, tako i vlasnicima i radnicima.</s>

<s>Ostali usjevi koji su bili važni za lokalnu privredu bili su kukuruz, šećerna trska i pamuk.</s><s>Tokom 19 i 20. vijeka, velike površine plodnog zemljišta dodjeljivane su političkim liderima, kao nagrade za podvige u dotadašnjim borbama za nezavisnost.</s><s>Njemački geograf i prirodoslovac Alexander von Humboldt posjetio je grad 1800., koji je tad već imao preko 7.000 stanovnika, a uzgoj indiga bio na vrhuncu.</s>

<s>Prvi predsjednik Simón Bolívar - El Libertador dodjelio je 1814.</s><s>Maracayu status grada, a od januara 1898. ima status administrativnog centra savezne države.</s><s>Poticaj za daljnji razvoj bio je dolazak željeznice 1. februara 1894.</s>

<s>Za rast i slavu Maracaya zasluge ima i diktator Juan Vicente Gómez, koji je želio da izraste u kulturni i društveni centar zemlje.</s><s>Gómez je za vrijeme svoje duge vladavine (1908.-35.), započeo graditi brojne objekte, između ostalih; aerodrom, operu i stadion za koridu, i to kao vjernu repliku onog u Sevilli.</s><s>Korida je ubrzo proslavila Maracay, kao koljevku velikih toreadora, a Gómezov urbanizam kao vrtni grad.</s>

<s>Do 1930.</s><s>Maracay je narastao na 27.000 stanovnika, čija se kvaliteta života poboljšala prihodom od nafte.</s>

<s>Pojas obalnog masiva Karipskih Andi, sjeverno od grada dekretom je 1937. proglašen Nacionalnim parkom Rancho Grande.</s><s>On je 1953. preimenovan u Henri Pittier, po imenu istaknutog švicarskog geografa, botaničara i etnologa, koji je 1917. došao u Venezuelu, klasificirao više od 30.000 biljaka i posvetio se proučavanju flore i faune u parku.</s>

<s>Od 1951. u gradu djeluju agronomski i veterinarski fakultet u sklopu Centralnog univerziteta Venezuele.</s>

<s>Privreda i transport 
Pored tog što je trgovački centar poljoprivredno-stočarske okolice, Maracay je izrastao u snažan industrijski centar i jedan od najvećih gradova Venecuele.</s><s>U Maracayu se danas proizvodi; tekstil, šećer, papir, viskoza, guma, prehrambeni proizvodi i cement.</s>

<s>Kako Maracay leži na trasi Panameričkog autoputa, odlično je povezan sa ostalim gradovima Venecuele i Južne Amerike.</s><s>Grad ima i dva aerodroma; civilni Mariscal Sucre (IATA: MCY, ICAO: SVBS) i vojni  El Libertador (IATA: MYC, ICAO: SVBL).</s><s>U Maracayu je 1929. osnovana prva nacionalna aviokompanija Aeropostal, čiji je matični aerodrom bio vojna baza Mariscal Sucre.</s>

<s>Izvori</s>

<s>Vanjske veze</s>

<s>Maracay na portalu Encyclopedia Britannica  
 Alcaldía del Municipio Girardot</s>

<s>Gradovi u Venezueli</s>

