Ljubica Popović
<s>Ljubica Popović (Medun, kod Podgorice, 9. januar 1921 — Orahovo, kod Podgorice, 9. decembar 1942), učesnica Narodnooslobodilačke borbe i narodni heroj Jugoslavije.</s>

<s>Biografija 
Rođena je 9. januara 1921. godine u selu Medunu kod Podgorice.</s><s>Osnovnu školu i nižu gimnaziju učila je na Cetinju i u Senti, a Trgovačku akademiju u Podgorici i Subotici.</s><s>Posle završenog školovanja, vratila se u rodni kraj i aktivno radila u Studentskoj samopomoći, udruženju koje je okupljalo i pomagalo rad studenata komunista.</s>

<s>Po zadatku Komunističke partije Jugoslavije, čiji je član postala 1939. godine, od 1940. radila je kao radnik u Monopolu duvana u Podgorici, zajedno sa Jelenom Ćetković i Đinom Vrbicom.</s><s>Radnice su, zbog malih plata i slabih uslova za rad, često organizovale uspešne štrajkove.</s><s>Početkom 1941. godine, izabrana je, za člana Mesnog i Okružnog komiteta KPJ za Podgoricu, a zatim i za člana Pokrajinskog komiteta SKOJ-a za Crnu Goru i Sandžak.</s>

<s>Posle Aprilskog rata i okupacije Kraljevine Jugoslavije aktivno je učestvovala u pripremama Trinaestojulskog ustanka.</s><s>U okupiranoj Podgorici imala je zadatak da sakuplja omladince i šalje ih u partizanske jedinice.</s><s>Početkom septembra 1941. godine, izabrana je za člana privremenog Pokrajinskog odbora Crnogorske narodne omladine koji je rukovodio radom omladine.</s><s>Sredinom septembra ponovo je izabrana za člana Mesnog, Sreskog i Okružnog komiteta KPJ za Podgoricu.</s>

<s>U vreme kada je glavnina partizanskih snaga bila primorana da privremeno napusti Crnu Goru, juna 1942. godine, Ljubicu je ostala na ilegalnom radu u pozadinu.</s><s>U to vreme oživeo je partijski rad ilegalaca, formirane su partijske organizacije na terenu i aktivi Saveza komunističke omladine Jugoslavije u svim selima.</s><s>U jesen 1942. godine pomogla je rukovodećoj grupi Pokrajinskog komiteta KPJ, na čelu sa Blažom Jovanovićem, da se preko okupiranog područja bezbedno prebaci u Albaniju.</s>

<s>U selu Orahovo, kod Podgorice, 8. decembra 1942. godine, zajedno sa Radislavom Božovićem i Radomirom Nikezićem, otkrivena je od strane četnika.</s><s>Pokušavajući da se probiju iz četničke opsade, ona i Radislav bili su teško ranjeni (Ljubici je noga bila potpuno razmrskana).</s><s>Radomir Nikezić ih je, noseći na leđima, prebacio u jednu kolibu.</s><s>Sjutradan, 9. decembra, četnici su ih pronašli, jer je Radislav prilikom prebacivanja izgubio uložak natopljen krvlju.</s><s>Razvila se borba, i kada su četnici sa granatama iz bacača zapalili kolibu Radislav je, po već unaprijed dogovoru, prvo ubio Ljubicu, a onda slomio pušku i ubio sebe.</s>

<s>Još u toku Narodnooslobodilačke borbe Ivan Milutinović i Predsedništvo Drugog kongresa Ujedinjenog saveza antifašističke omladine Crne Gore i Boke su Ljubicu predložili za narodnog heroja, ali je proglašena tek 12. jula 1949. godine ukazom Prezidijuma Narodne skupštine FNRJ.</s>

<s>Literatura</s>

<s>Heroine Jugoslavije.</s><s>„Spektar“, Zagreb 1980. godina.</s>

<s>Crnogorski komunisti
Jugoslavenski partizani
Žene u Narodnooslobodilačkoj borbi
Omladina u Narodnooslobodilačkoj borbi
Narodni heroji Jugoslavije
Žene narodni heroji
Biografije, Podgorica</s>

