Ljubomir Simović
<s>Ljubomir Simović (Užice, 2. decembar 1935) je dramski pisac, pesnik, romansijer, prevodilac, redovni član Srpske akademije nauka i umetnosti.</s>

<s>Biografija</s>

<s>Rođen je 2. decembra 1935. godine u Užicu, od oca Dragiše, obućara i majke Radojke, iz sarajevske porodice Cvijić.</s><s>Osnovnu školu, niže razrede gimanzije i učiteljsku školu završio je u Užicu.</s><s>Godine 1962. diplomirao je na Filološkom fakultetu u Beogradu, na grupi za istoriju jugoslovenske književnosti i srpskohrvatski jezik.</s><s>Kao student bio je član redakcije i odgovorni urednik studentskog književnog lista “Vidici”.</s><s>Piše pesme, drame, romane, eseje, književne kritike.</s><s>Prevodi sa italijanskog i ruskog jezika.</s><s>Prvu pesmu pod nazivom „Jutro” objavio je, kao učenik Učiteljske škole, u “Učiteljskoj iskri” (1951).</s><s>Nastavio je da objavljuje u “Vestima”, “Mladoj kulturi”, “Omladini”, “Studentu”, “Letopisu Matice srpske”, “Međaju”, “Politici”, “Ninu” i drugim listovima i časopisima.</s><s>Krajem pedesetih godina prošlog veka, radio je honorarno u Omladinskom programu Radio Beograda.</s><s>Ceo radni vek proveo je kao urednik Umetničke redakcije Prvog programa Radio Beograda.</s><s>Inspiraciju za prve pesničke radove nalazio je u Užicu i okolini, mentalitetu Užičana i njihovom razvijenom smislu za humor i osećanje jezika.</s><s>Drame su, kao i pesme, tematski vezane za zavičajno Užice, istorijsku prošlost i tradiciju.</s><s>Njegove pesme i drame nalaze se u svim antologijama srpskog pesništva i drame.</s><s>Dela su mu prevedena na gotovo sve evropske jezike a drame izvođene u pozorištima širom Srbije ali i na mnogim svetskim scenama: Francuskoj, Mađarskoj, Bugarskoj, Meksiku, Češkoj, Nemačkoj, Rusiji.</s><s>Švajcarskoj, Poljskoj, Belgiji, Kanadi, Maroku idr.</s>

<s>Pesme 
Balada o Stojkovićima</s>

<s>Pesničke knjige 
 Slovenske elegije (1958), 
 Veseli grobovi (1961), 
 Poslednja zemlja (1964), 
 Šlemovi (1967), 
 Uoči trećih petlova (1972), 
 Subota (1976), 
 Vidik na dve vode (1980), 
 Um za morem (1982), 
 Deset obraćanja Bogorodici Trojeručici hilandarskoj (1983), 
 Istočnice (sa crtežima Marija Maskarelija, 1983), 
 Gornji grad (1990, dva izdanja), 
 Igla i konac (1992) 
 Ljuska od jajeta (1998).</s><s>Odlazak Rastka Nemanjića na Svetu goru</s>

<s>Izbor iz Simovićevog pesništva objavljen je u knjigama:</s>

<s>Izabrane pesme (1980), Hleb i so (1985, 1987), Istočnice i druge pesme (1994) i Učenje u mraku (1995).</s><s>U zajedničkom izdanju Grada teatra Budve i podgoričkog „Oktoiha“, u ediciji „Nagrađeni pisci“, u kojoj se štampaju dela dobitnika nagrade „Stefan Mitrov Ljubisa“, objavljeno je 1998, Simovićevo troknjižje, koje bi se moglo nazvati užičkom pesničkom trilogijom: Vidik na dve vode, Istočnice i Igla i konac.</s>

<s>Pesma Deset obraćanja Bogorodici Trojeručici hilandarskoj štampana je kao bibliofilsko izdanje Jovice Veljovića, u Hamburgu, 1997. godine.</s>

<s>Sabrane pesme Ljubomira Simovića objavljene su u izdanju „Stubova kulture“ 1999. godine.</s>

<s>Drame 
Simović je napisao četiri drame: Hasanaginica, Čudo u Šarganu, Putujuće pozorište Šopalović i Boj na Kosovu.</s><s>Drame su mu izvođene na mnogim našim scenama, kao i u inostranstvu.</s><s>Najviše uspeha postiglo je Putujuće pozorište Šopalović, koje je postavljeno na scenama Poljske, Češke, Slovačke, Francuske, Švajcarske, Kanade i Belgije, kao i u jednom francuskom pozorištu u Maroku, u Kazablanki.</s><s>Simovićeve drame su izvođene i u pozorištima Slovenije, Hrvatske, Bosne i Hercegovine i Makedonije.</s>

<s>Po drami Boj na Kosovu snimljen je istoimeni film.</s>

<s>Eseji 
Simovićevi eseji o srpskim pesnicima skupljeni su u tri izdanja knjige Duplo dno (1983, 1991, 2001), dok su njegovi eseji, besede, razgovori, pisma i ostali tekstovi na druge teme, uključujući i političke, štampani u knjigama Kovačnica na Čakovini (1990), Galop na puževima (1994; drugo, dopunjeno, izdanje 1997), Novi galop na puževima (1999), Žabe u redu pred potkivačnicom (2016).</s>

<s>Knjige 
Dnevnik snova objavljen je, pod naslovom Snevnik, u časopisu „Delo“, 1-2, 1987.</s><s>Posebno izdanje Snevnika, uz to i znatno dopunjeno, objavljeno je 1998. godine.</s>

<s>Dva izdanja knjige Užice sa vranama (hronika, koja je povremeno roman, ili roman, koji je povremeno hronika), štampana su tokom 1996. godine.</s>

<s>Simovićeva Dela u pet knjiga objavljena su 1991. godine.</s>

<s>Prevodi Simovićevih pesama i drama štampani su u mnogim stranim antologijama i zbornicima, u književnim i pozorišnim časopisima, kao i u posebnim knjigama.</s>

<s>Izdavačka kuća „Tanesi” objavila je njegovu knjigu putopisa „Do Oba i Huangpua” 2016. godine.</s>

<s>Akademik 
Petnaestog decembra 1988. godine Simović je izabran za dopisnog, a 27. oktobra 1994. godine za redovnog člana Srpske akademije nauka i umetnosti.</s>

<s>Nagrade i priznanja</s>

<s>Kao predstave u celini, Simovićeve drame su dva puta pobedile na Sterijinom pozorju: Putujuće pozorište Šopalović, u izvođenju „Jugoslovenskog dramskog pozorišta“, u režiji Dejana Mijača, 1986, i Čudo u Šarganu, u izvođenju „Srpskog narodnog pozorišta“ iz Novog Sada, u režiji Egona Savina, 1993. godine.</s>

<s>Simović je dobitnik više književnih i pozorišnih nagrada:</s>

<s>Sterijina nagrada za najbolji dramski tekst dodeljena mu je tri puta: za Hasanaginicu (1975), za Putujuće pozorište Šopalović (1986) i za Čudo u Šarganu (1993).</s><s>Ljubomiru Simoviću je 28. aprila 2013.</s><s>Univerzitet u Kragujevcu na predlog Filološko-umetničkog fakulteta dodelio titulu počasnog doktora.</s><s>„Đorđe Jovanović“ i „Isidora Sekulić“ (1968), 
 „Zmajeva nagrada“ (1973), 
 „Branko Miljković“ (1980), 
 „Milan Rakić“ (1982), 
 „Oktobarska nagrada“ (1989), 
 „Sedmojulska nagrada“ (1990), 
 „BIGZ-ova“ (1990), 
 „Zlatni krst kneza Lazara“ (1992), 
 „Desanka Maksimović“ (1994), 
 „Žička hrisovulja“ (1995), 
 nagrada Grada teatra Budve „Stefan Mitrov Ljubiša“ (1997), 
 „Isidorijana“ (1997), 
 „Račanska povelja“ (1999), 
 „Velika bazjaska povelja“ (1999), 
 „Vasko Popa“ (1999), 
 „Kozara“ (1999), 
 „Odzivi Filipu Višnjiću“,
 „Zaplanjski Orfej“ (2001),
 Nagrada „Mića Popović“ (2005),
 Zlatni ključ Smedereva (2012)
 Nagrada za životno delo Srpske književne zadruge (2013)
 Nagrada „Ljubomir P. Nenadović”, za najbolju putopisnu knjigu na srpskom jeziku, 2016.</s><s>Nagrada "Dositej Obradović" za životno delo, 2016.</s>

<s>Literatura 
 BIOGRAFSKI leksikon Zlatiborskog okruga/ urednik Milija J. Knežević.- Beograd: Udruženje Užičana, 2006
 Ljubomir Simović: pamtivek/ urednik Predrag Marković.- Beograd: Stubovi kulture, 2010
 Pregled književnosti užičkog kraja/ Milutin Pašić. – Užice: Kadinjača, 1996
 Četiri večeri sa Ljubomirom Simovićem/ Miloš Jevtić. – Užice: Art, 1999
 Književno delo Ljubomira Simovića. - Međaj: časopis za književnost, umetnost i kulturu, 1987, god.</s><s>VIII, br. 13-14</s>

<s>Reference</s>

<s>Spoljašnje veze 
 Biografija na sajtu SANU 
 Sabrana dela Ljubomira Simovića u elektronskom obliku - iBiblioteka 
 
 Ljubomir Simović, „Užice sa vranama“
 Poezija je nešto drugo, u odnosu na sve („Politika“, 1. januar 2010)
 U strahu od crnog biramo sivo („Večernje novosti“, 22. april 2011)
 Propevalo je naše jezičko i kulturno pamćenje („Politika“, 12. jun 2011)
 Učio sam od svakog koga sam čitao („Politika“, 14. oktobar 2012)
 Mnogo je žaba pred potkivačnicom („Politika“, 15. februar 2015)
 Biblija kao bedeker („Politika”, 26. februar 2017)</s>

<s>Srpski pisci
Srpski dramaturzi
Srpski scenaristi
Jugoslavenski scenaristi
Akademici SANU
Biografije, Užice</s>

