Route de l’Espoir
<s>Route de l’Espoir (Put nade prevedeno sa francuskog / arapski: طريق الأمل) ili Transmauritana je asfaltna cesta na jugu Mauritanije.</s>

<s>Historija i karakteristike 
Magistrala ide od zapada i Nouakchotta na atlanskoj obali, preko Boutilimita, Alega, Kiffe, Ayoun el Atrousa, Timbedra sve do Néma nedaleko od granice s Malijem na istoku.</s>

<s>Kad je Mauritanija 1960. godine postala nezavisna, projekt izgradnje ceste kojom bi se povezuo novi glavni grad Nouakchott s istokom zemlje postao je glavno političko pitanje.</s><s>Izgradnja je započela početkom 1970-ih, a kad je cesta dovršena kod Néma početkom 1980-ih, obuhvatila je 1200 km i postigla fizičko ujedinjenje zemlje, spajajući šest najbogatijih ratarsko-stočarskih regija.</s><s>Oko 1000 km ceste prolazi preko vrlo vjetrovitih krajeva.</s>

<s>Postojanje ove ceste i usputnih stanica, odmorišta duž nje s pitkom vodom, pogodovali su procesu promjena životnih navika dotadašnjeg nomadskog stanovništva koje je postalo sjedilačko i trajno se naselilo na tim mjestima.</s><s>Radikalan rast tih naselja donio je kao negativnost deforestaciju velikih površina oko tih naselja, pa je taj proces uz velike i duge suše 1970-ih i 1980-ih godina, kad je manjak padavina iznosio 40 do 50 % doveo do širenja pustinje i pojasa dina, koje zatrpavaju cestu.</s><s>Tako je 1991. preko 60 % dužine dionice ceste od Nouakchotta do Boutilimita bilo zatrpano dinama.</s>

<s>Izvori</s>

<s>Vanjske veze
 La Route de l'Espoir</s>

<s>Putevi u Mauritaniji</s>

