Atrezija spoljašnjeg ušnog kanala
<s>Atrezija spoljašnjeg ušnog kanala ili  izostanak stvaranja ušnog kanala () je urođena anomalija kod koje je ušni kanal potpuno zatvoren ili se slepo završava.</s><s>Udružena je sa gubitkom sluha, od 60 dB, koji čak i kod unilateralne (jednostrane) atrezija ograničava socijalne veštine obolele osobe povezane sa sluhom.</s><s>Prevalenca EACA je oko 1 slučaj u 10.000—20.000 živorođenih i može biti bilateralna (obostrana) kod jedne trećine pacijenata.</s>

<s>Anatomija spoljašnjeg ušnog kanala</s>

<s>Spoljašnji ušni kanal () je lako savijena cev, dužinom
oko 35 mm, najčešće ovalnog preseka, prečnika 5 do 10 mm, U obliku je proširene trube i na ulazu i neposredno pre bubne opne () sa suženjem na prelazu između njene prednje i unutrašnje trećine ().</s><s>Spoljnji deo mu je hrskavičavo-membranozan i može povlačenjem gore i unazad de se pomeri u odnosu na unutrašnji koštani deo i tako ceo hodnik ispravi, što je od značaja pri otorinolaringološkom pregledu.</s><s>Ovo nije slučaj kod male dece kod koje koštani zidovi nisu još potpuno formirani, pa je slušni hodnik spljošten i povlačenjem ušne školjke prema dole može da se otvori i tako omogući pogled prema bubnoj opni.</s>

<s>Koža meatusa je tanka, osetljiva na dodir, srasla sa perihondrijumom i periosteumom, sa brojnim ceruminoznim i lojnim žlezdama i dlakama.</s><s>Unutrašnji deo gornje-zadnjeg zida hodnika je istovremeno i dno antruma mastoideuma, pa kod nekih oboljenja može da se konstatuje spuštanje ovog zida.</s>

<s>Anatomski gledano, spoljašnji ušni kanal je napred u odnosu sa temporomandibularni zglob, gore u odnsosu na srednju lobanjsku jamu a dole u odnsosu na parotidnu ložu.</s>

<s>Krvotok se obezbedjuje preko spoljašnje karotidne arterije (), limfa se preko brojnih okolnih čvorova vodi u duboke limfne čvorove vrata, a senzitivne nerve daju
.</s><s>Anatomske strukture spoljašnjeg ušnog kanala</s>

<s>Istorija 
Atrezija spoljašnjeg ušnog kanala je prvi put opisan u zapadnoj medicini od strane Paulusa iz Egine (grč.</s><s>Αίγινα) jednog od Saronskih ostrva u Egejskom moru u središnjoj Grčkoj, u sedmom veku.</s><s>Paulus je za lečenje preporučio jednostavan rez za otvaranje atrezije.</s>

<s>Kasnije, lekari su koristili sondu od vrućeg gvožđa da bi stvorili prolaznost kanala nakon atrezije.</s>

<s>Prva operacija za korekciju atresije spoljašnjeg ušnog kanala izvedena je 1882. godine od Kiesselbacha.</s><s>Nažalost, operacija je izazvala kod deteta paralizu lica.</s>

<s>Godine 1914, Page je prijavio seriju od osam pacijenata koji su bili podvrgnuti operaciji.</s><s>Od ovih osam pacijenata, pet je imalo subjektivno poboljšanje u saluha nakon operacije.</s>

<s>Na početku 20. veka, tehnike za korekciju trezija spoljašnjeg ušnog kanala uključivale su otvaranje antruma i aditusa ušiju i formiranje šupljine kožnim graftom.</s><s>U ovim operacijama, atretska koščica je bila netaknuta, a rezultat poboljšanja sluha bio je loš.</s>

<s>U poslednjih 50 godina, poboljšane radiološke i audiološke procene u kombinaciji sa poboljšanjima u hirurškoj tehnologiji, kao što su operativni mikroskop i kontrola nerva lica, rezultovale su dobrim hirurškim uspehom kod pravilno izabrane pacijente sa atrezija spoljašnjeg ušnog kanala.</s>

<s>Dijagnoza 
Dijagnoza ove anomalija postavlja se na osnovu anamneze, kliničke slike i kliničkog pregleda.</s>

<s>Ako je atrezija udružena sa drigim anomalijama lobanje i nekih unutrašnjih organa, dolazi u obzir i genetsko, metaboličko i ispitivanje kariotipa.</s>

<s>Terapija 
Lečenje ove anomalije kao i ostalih urođenih anomaija spoljašnjeg uha je isključivo hirurškim putem, a operativni zahvat ima za cilj poboljšanja sluha, pod uslovom ako je funkcija unutrašnjeg uva očuvana.</s><s>Lečenje je u domenu rekonstruktivnog hirurga.</s><s>Kod obostrane atrezije operacija se vrši u četvrtoj godini života, a kod jednostrane kasnije.</s><s>Nekada je potreban i veći broj internvencija kako bi se postogli zadovoljvajući rezultati.</s>

<s>Izvori</s>

<s>Audiologija
Bolesti uha</s>

