Ljubomir Popović
<s>Ljubomir Ljuba Popović (Tuzla, 14. oktobar 1934 — 12. avgust 2016, Beograd) je slikar srpskog porekla, koji je od 1963. godine živeo i radio u Parizu, u Francuskoj.</s>

<s>Biografija</s>

<s>Ljubomir Ljuba Popović, u svetu poznat kao LJUBA, rođen je 14. oktobra 1934. godine u Tuzli, od majke Spasenije iz svešteničke porodice i oca Alekse, bogatog trgovca.</s><s>Pred Drugi svetski rat porodica se seli u Valjevo, gde Ljuba završava osnovnu školu a potom i nižu i višu gimnaziju.</s>

<s>Po završetku gimnazije, 1953. godine, dobija posao selektora filmova za valjevski bioskop i mogućnost da u Beogradu usavrši svoj slikarski dar na Akademiji primenjenih umetnosti.</s><s>Promašivši rok za polaganje prijemnog ispita, upisuje se na Istoriju umetnosti i, istovremeno, na kurs crtanja u Šumatovačkoj.</s><s>Naredne godine postaje student Akademije primenjenih umetnosti.</s><s>Tu nastaju njegove studije aktova u prirodnoj veličini kao i prve uljane slike sa neobičnim bićima uronjenim u atmosferu usamljenosti i teskobe.</s>

<s>Godine 1957.</s><s>Ljuba prelazi na Akademiju likovnih umetnosti zahvaljujući podršci Marka Čelebonovića, koji ga prima u svoju klasu, na četvrtu godinu studija.</s><s>Zbog odlaska Čelebonovića u Pariz, petu godinu završava u klasi Đorđa Andrejevića Kuna, a potom i dvogodišnji specijalni tečaj kod Mila Milunovića.</s><s>Na završnoj izložbi studentskih radova, 1959. godine, njegove slike privlače pažnju Leonida Šejke, idejnog vođe pokreta Mediala.</s><s>Ljubine slike uvrštene su u Treću izložbu Mediale, u galeriji Grafičkog kolektiva, 1960. godine.</s>

<s>U jesen 1963. definitivno napušta Beograd i odlazi u Pariz, ponevši sa sobom samo blok sa crtežima i pet oslikanih platana.</s><s>Po preporuci Marka Čelebonovića javlja se g-đi Žinet Sinjak (ćerki slikara Pola Sinjaka), koja ga upoznaje sa Reneom de Solijeom (René de Solier) uglednim teoretičarem umetnosti.</s><s>On će, 1971. godine, napisati tekst za monografiju o Ljubi, prvu ikad objavljenu u Francuskoj o nekom jugoslovenskom slikaru.</s>

<s>Posredovanjem Renea de Solijea, Ljuba sklapa poznanstvo sa galeristom Marselom Zerbibom (Marcel Zerbib), poklonikom nadrealizma i zaštitnikom njegovih sledbenika.</s><s>On mu otkupljuje platna donesena iz Beograda, pronalazi atelje i počinje da organizuje izložbe u Parizu i Briselu.</s><s>Uz rad i druženje sa Zerbibom, Ljuba stupa u kontakt sa mnogim važnim akterima pariske intelektualne i umetničke scene.</s><s>Uskoro će o njemu pisati Andre Pjer de Mandijarg, Alen Žufroa, Rene Etijambl, Patrik Valdberg, Alen Boske, Gustav Rene Hoke i dr. Početkom sedamdesetih upoznaje se sa galeristkinjom Tesom Erold, sa kojom će sarađivati i ostati prijatelj sve do svojih poslednjih dana.</s>

<s>Ljubina internacionalna karijera obeležena je velikim brojem samostalnih i kolektivnih izložbi, izlaskom trinaest monografija, bogatom filmografijom i mnoštvom članaka u umetničkim i književnim časopisima.</s>

<s>Uporedo sa aktivnostima na međunarodnom planu, Ljuba je ostavio trag i u kulturnom prostoru svoje zemlje.</s><s>Uz njegovu podršku osnovana je Moderna galerija Valjevo, koja je 2015. godine proslavila tridesetu godišnjicu postojanja.</s>

<s>Prva supruga bila mu je arhitekta Nataša Jančić, a druga arhitekta, psiholog i novinar Slavica Batos.</s><s>Iz prvog braka ima dve ćerke, Adrianu i Tianu.</s><s>Adriana Popović je skulptor, Tiana Popović je arhitekt.</s><s>Sin iz drugog braka, Aleksa Popović, je inženjer elektronske optike.</s>

<s>Ljubin život ugasio se 12. avgusta 2016. godine, u Beogradu, dva meseca nakon otvaranja poslednje pariske izložbe.</s><s>Sahranjen je u Valjevu, na brdu iznad kuće u kojoj je proveo detinjstvo i mladost.</s>

<s>Delo</s>

<s>Slikarstvo Ljube Popovića se najčešće označava kao nadrealističko, fantastično ili simboličko.</s><s>U Srbiji je ovim trima kategorijama pridodata i četvrta, vezana za istorijski i teorijski kontekst grupe slikara koja je delovala pod nazivom Mediala.</s><s>Ljuba se, međutim, nikad nije poistovećivao ni sa jednom grupom, pravcem ili školom, niti je imao direktne uzore.</s><s>U njegovom delu nema ničega što je direktno preuzeto iz realnosti - on se pre svega prepuštao uplivu sopstvenih nesvesnih procesa.</s><s>Njegove slike takođe mogu izražavati metafizičke, duhovne ili apstraktne ideje.</s><s>Upijajući znanja i utiske iz najrazličitijih izvora, sledio je sopstvenu liniju vodilju ka cilju koji je, još u vreme druženja sa Leonidom Šejkom, idejnim vođom Mediale, definisan kao “integralno slikarstvo“.</s><s>Prema Ljubinim izjavama i zapisima, integralno slikarstvo bilo bi ono koje objedinjuje filozofski stav u odnosu na sudbinu čoveka u svetu, osluškivanje najintimnijih treptaja slikarevog bića i izvrsno poznavanje zanata.</s>

<s>Ljubine slike deluju snažno na posmatrača najčešće zbog svog erotskog naboja, zbog neobičnih stvorenja podložnih preobražajima i međusobnim prožimanjima, zbog likovnog bogatstva zasnovanog na nepreglednom mnoštvu oblika za koje je teško reći da li pripadaju organskom ili mineralnom svetu, realnosti ili predelima iz zaleđa svesti i razuma.</s><s>Dublje prodiranje u sliku otkriva kompleksnu strukturu koju karakterišu istančan osećaj za kolorističke harmonije, umnoženi uglovi gledanja, kao i znalački uspostavljen odnos između većih ikonografskih celina i minuciozno obrađenih detalja.</s>

<s>Raskošan i uznemirujući univerzum koji je Ljuba uobličio na svojim platnima svedoči, koliko o jednoj krajnje neobičnoj ličnosti, toliko i o umetniku vanredne likovne kulture i širokog spektra interesovanja.</s>

<s>Reference</s>

<s>Spoljašnje veze 
 Biografija na sajtu SANU
 Ovaj lažni svet nije više moj - intervju („Večernje novosti“, 30. april 2010)
 Nije srpski kukati - intervju („Večernje novosti“, 2. mart 2013)
 Ljuba Popović: Logika vrednosti (Vreme, 15. novembar 2012)
 Odlazak slikara svetlosti i tame („Politika”, 12. avgust 2016)</s>

<s>Srpski slikari
Biografije, Tuzla</s>

