Branivojevići
<s>Branivojevići su srpska vlastela iz Stona, oblast Zahumlje, koje istoriografija pominje na početku XIV stoljeća.</s>

<s>Kada su Šubići krenuli u osvajanje Zahumlja, prvi su Branivojevići bili na udaru, pa su i oni počeli s napadima na susjedne oblasti Šubića, gledajući u banu Mladenu otvorenog protivnika.</s><s>Ubrzo je ban Mladen II nastradao u borbama u Hrvatskoj.</s><s>Istovremeno su nastali u Srbiji borbe oko prijestola, nakon smrti kralja Milutina.</s>

<s>Ovim metežima u Srbiji i Hrvatskoj najviše se koristio Stjepan II Kotromanić, mudri bosanski ban, koji se vanredno vješto držao i u svima drugim krizama svoga vremena i koji je od dotle male bosanske države stvorio političkog činioca od značaja.</s><s>On je, za vreme tih prestonih borbi, osvojio od Srbije gotovo cijelo humsko područje  i dao Bosni širok izlaz na more.</s>

<s>Srpski gospodari iz Huma prešli su djelimično pod vlast bosanskog bana, a delimično su se povukli na susjedno trebinjsko područje.</s><s>Borbe na granici pretvorile su se u četovanje.</s><s>Naročito strada stoka i trgovački karavani.</s><s>Dubrovačka Republika krivila je za to ponajviše uglednu vlasteosku kuću Branivojevića iz Stona, koja je bila u vezi s porodicom Vojinovića, jednom od prvih kuća u srpskom kraljevstvu.</s>

<s>U dinastičke sukobe u Srbiji uvukli su se i Dubrovčani, koji su pomagali Vladislava u borbi sa kraljem Stefanom Dečanskim.</s><s>S toga je vjerovatno da su napadaji pograničnih vojvoda Branivojevića i gatačkog Vojina bili njegov odgovor na taj postupak.</s><s>Srbi su s povećom vojskom napali dubrovačku oblast i naneli joj grdne štete.</s><s>Dubrovčani, u nevolji, poslaše dva građanina da umire kralja Stefana, a u isto vreme zamoliše i Mletačku Republiku da se zauzme za njih.</s><s>Ova je to odmah i učinila, prekinuvši sve trgovačke veze sa Srbijom.</s><s>Dubrovačke hronike spominju da se tom prilikom zauzeo za njih i ban Stjepan II.</s><s>Do mira je najzad došlo 26. marta 1326.</s>

<s>Dubrovčani su se posle toga svirepo osvetili Branivojevićima.</s><s>Ovi su, i posle mira, nastavljali svoja pljačkanja, ali su doskora pali u dubrovačke ruke.</s><s>Iako su bili ozloglašeni i svojevoljni, za Branivojeviće su se ipak, radi njihovih porodičnih veza, zauzimali i srpski dvor, i bosanski ban i vojvoda Mladen, rodonačelnik Brankovića, i vojvoda Vojin, tast Brajka Branivojevića, ali uzalud.</s><s>Dubrovčani su Brajka umorili glađu, držeći ga zatvorena u jednom kavezu, na javnu sablazan.</s><s>Drugog brata, Branoja, osudio je srpski sud na smrt i kazna je izvršena u Kotoru, pošto su Dubrovčani podmitili sve uticajne ličnosti i silom spriječili njegovu majku da ode kod kralja Stefana i izmoli milost za sina.</s>

<s>Branivojevići</s>

<s>Branivoje (spominje se oko 1318), lokalni vlastelin u službi kralja Milutina.</s><s>Branoje Branivojević (spominje se oko 1326), knez Stona i Pelješca.</s><s>Mihajlo Branivojević (umro 1326)
Branko Branivojević (umro 1326)
Brajko Branivojević (umro 1326), oženjen sa Vojislavom Vojinović</s>

<s>Reference</s>

<s>Hum</s>

