Aleksandrijski križarski rat
<s>Kratki Aleksandrijski križarski rat, također poznat kao pljačka Aleksandrije, desio se u oktobru 1365. i vodio ga je Petar I Kiparski protiv Aleksandrije.</s><s>Relativno lišen religijskog podsticaja, razlikuje se od istaknutijih križarskih ratova po tome što je motiviran većinom ekonomskim interesima.</s>

<s>Historija 
Petar I proveo je tri godine (1362-1365) prikupljajući vojsku i tražeći finansijsku podršku za križarski rat od najbogatijih dvorova tog doba.</s><s>Kada je saznao za planiran egipatski napad na Kraljevinu Kipar, iskoristio je istu strategiju preventivnog rata koja je bila uspješna protiv Turaka i preusmjerio je svoje vojne ambicije na Egipat.</s><s>Iz Venecije, uredio je da se njegova morska flota i kopnene snage okupe u križarskoj utvrdi u Rodosu, gdje bi im se pridružili vitezovi Reda sv. Ivana.</s>

<s>U oktobru 1365. godine, Petar I je zaplovio sa Rodosa, sam upravljajući velikom izvidničkom snagom i flotom od 165 brodova, unatoč većoj ekonomskoj i političkoj snazi Venecije.</s><s>Izašli su na kopno u Aleksandriji oko 9. oktobra i u iduća tri dana Petrova vojska je opljačkala taj grad, ubivši hiljade i odvedovši 5000 ljudi u ropstvo.</s><s>Džamije, hranovi, crkve i biblioteka također su nastradali u pljački.</s>

<s>Suočivši se sa neodrživom situacijom, Petrova vojska povukla se za stalno 12. oktobra.</s><s>Petar je htio ostati i držati grad i sačuvati ga kao polazište ratnih operacija za još križarskih ratova u Egiptu, ali je većina njegovih barona odbila, želeći samo otići sa ratnim plijenom.</s><s>Sam Petar bio je među zadnjima koji su napustili grad, popevši se na brod tek kada su mamelučki vojnici stupili u grad.</s><s>Monarci i baroni u Evropi, iznenađeni napuštanjem grada, nazivali su Petra jedinim dobrim i hrabrim kršćaninom koji je vodio križarski rat u Aleksandriji.</s>

<s>Interpretacije 
Jo van Steenbergen, citirajući Petera Edburyja, tvrdi da je taj križarski rat bio prevashodno ekonomskog karaktera.</s><s>Petar je htio prekinuti prvenstvo Aleksandrije kao luke u istočnom Sredozemlju u nadi da će Famagusta imati koristi od preusmjerene trgovine.</s><s>Religijska su pitanja, prema tome, bila sekundarna.</s>

<s>Van Steenbergenov opis tadašnjih muslimanskih iskaza, kao što je iskaz Alī al-Maqrīzīja, ukazuje na to da su križarske snage uspjele dijelom zahvaljujući nadmoćnim diverzijskim taktikama.</s><s>Aleksandrijske obrambene snage zaokupirale su se borbom u području zapadne luke, dok je "prava" snaga, uključujući konjicu, izašla na kopno drugdje u gradu, sakrivši se na jednom groblju, gdje je ostala neprimijećena od strane branitelja.</s><s>Križarske snage prema tome su uspjele napasti i sprijeda i odozada, natjeravši Aleksandrijce na paniku, koji se nakon te prepreke nisu vratili u prvobitni položaj.</s>

<s>Bilješke i reference</s>

<s>Vanjske poveznice 
 History Avenue: Sack of Alexandria, 1365</s>

<s>Križarski ratovi</s>

