Crkva svetoga Ivana Krstitelja u Ečki
<s>Rimokatolička crkva svetoga Jovana Krstitelja u Ečki nalazi se u Banatu, odnosno Vojvodini u Srbiji.</s>

<s>Istorijat rimokatoličke crkve u Ečki</s>

<s>Osamnaesti vek
Rimokatolička župa u Ečki je osnovana 1793 nastojanjem Jovana Lazara (1757-1809), najstarijeg sina veleposednika Luka Lazar.</s><s>Godinu dana kasnije (1794) se je doseljenjem Bugara povećao broj rimokatoličkih vernika.</s><s>Stoga je grof i general Jovan počeo graditi za njih prvu crkvu; nakon četiri godine im je sagradio i parohijski dom (1798).</s><s>Crkva je stajala na mestu današnje; sagrađena je bila od nabijenog blata a pokrivena trskom.</s><s>Prvi ečkanski duhovni pastir od 1793-1797 je bio Janoš Krizostom Gubanoci, njegov naslednik pak od 1797-1799 Mihail Jančo.</s>

<s>Devetnaesti vek
1801. su stigli u Ečku nemački naseljenici.</s><s>1810. je priključen ečkanskoj župi tada sagrađeni Sigmundfeld (danas Lukićevo) i Lukino Selo.</s><s>1811. je Augustin Lazar (1768-1833) proširio crkvu i dogradio daskama pokriveni zvonik.</s><s>Župnika Josifa Nađa (1799-1825) je nasledio Anton Milašin (1825-1834).</s><s>9. aprila 1836 je opštinom harao požar, koji je uništio 60 kuća i do temelja takođe rimokatoličku crkvu.</s><s>Zahvaljujući tadašnjem župniku Johanu Henriku Kimeru, (1834-1851) kao i nesebičnom zalaganju vernika, je uspelo spasiti slike i crkvenu opremu.</s><s>Iste su godine iz dvoje u požaru oštećenih zvona ulili jedno novo i smestili ga u obnovljeni zvonik.</s><s>Ta crkva je već bila pokrivena crepom.</s><s>Zbog sigurnosti su napravljene široke ulice – tako je jedan red kuća udaljen od drugoga oko 20 m.</s>

<s>Izgradnja sadašnje crkve
1864. godine je general i grof Žigmund  Lazar (1801-1870) dao sagraditi novu crkvu.</s><s>U to vreme je bio župnik Karlo Krist (1851-1874).</s><s>Gradnju crkve je nacrtovao građevinar Kanski, po nekima pak znameniti projektant Ibl - a dovršio bečkerečki preduzimač Stevan Đorđević.</s><s>Temelje za novu crkvu su postavili 1862. godine oko stare crkve na taj način, da je stara crkva ostala unutar novogradnje sve dok nije bila sagrađena 1864. nova.</s><s>Posle zadnje mise u avgustu  1864 su staru crkvu srušili, a ruševine izneli kroz vrata nove crkve napolje.</s><s>Na taj način se moglo brzo nastaviti sa svetim obredima.</s><s>Novu crkvu – veličanstvenu kao kakvu katedralu - je 18. septembra 1864 posvetio za vreme svečane mise čanadski biskup Šandor Bonaz, koji je iza toga i krizmao.</s><s>Na početku posvećenja crkve je biskup uručio generalu Lazaru počasni Red svetog Đorđe, kojim ga je odlikovao blaženi papa Pio IX..</s><s>Za novu crkvu je svojeručno izvezeno ukrašeni baldahin poklonila generalova žena, Viktorina Lazar (1841-1895).</s><s>1868. godine su postavili krst sa mermernom pločom ispred glavnog ulaza u crkvu na spomen godišnjice rođenja Mariane Lazar (1867-1893).</s><s>U novu crkvu su smestili veliko zvono i nekoliko slika [[nepoznatog flamanskog slikara (kako se dugo smatralo).</s><s>Po restauraciji slika 2009 se je otkrilo, da ih je naslikao poznati austrijski rokoko-slikar Maulbertsch (1724-1796).</s><s>Tada su naslikane na zidove i slike križnog puta o oker-tehnici od 14 postaja.</s>

<s>Slikar Adolf Van der Vene u Ečki  
Od 1862 do 1864 je bivao u Ečki poznati slikar Adolf Van der Vene (1828 - 1911), koji je naslikao tri velike slike na platno: Isusovo krštenje, Juditu (prema crtama Žigmundove žene Viktorine Lazar) i svetu Elizabetu Ugarsku (prema predlozi majke generala i grofa Lazara, pl. Elizabete Edelšpaht).</s>

<s>Slikar Jozef Gojgner poslikava zidove i strop ečkanske crkve 
Godine 1863. na poziv Žigmunda dolazi iz Vršca poznati slikar Jozef Gojgner, koji je bio rodom iz Tirola.</s><s>U zadatak ovom slikaru bila je stavljena izrada zidnog slikarstva u crkvi.</s><s>Kao i Van der Vene, Gojgner je živeo i radio u prostorijama dvorca.</s>

<s>Vajtershajm Johan (1874-1897) je imao za kapelana Nojror Karla.</s><s>Tada je slavila župa 1. avgusta 1893 stogodišnjicu opstanka.</s><s>Svečanu misu je vodio vršački nadprošt Heni Franc, dok je za novim orguljama svirao mesni učitelj Kirhner Jozef.</s><s>Ove orgulje imaju mehanički sistem, a prilično su oštećene posle drugog svetskog rata, kad su u crkvu provalili partizani sa namerom, da je poruše.</s><s>Orgulje su sada van upotrebe.</s><s>Moguće je, da je sviraonik rad Kolonič.</s><s>U prvih sto godina je župa imala 14.369 krštenja, 3.152 venčanja i 10.225 sahrana.</s><s>1895 je izvršio kanoničnu vizitaciju u Ečki čanadski biskup Deševfi Šandor.</s>

<s>Dvadeseti vek
Za vreme narednog župnika, Kegl Bela (1897-1917), je 1907. grof Harnonkur Feliks (1857-1937) dovršio radove na crkvenom stropu i ogradio crkvu.</s><s>1910. godine je došao u kanonsku posetu Ečki čanadski biskup Janoš Černoč, 12. maja 1912 pak čanadski biskup Julije Glatfelder.</s><s>1911. godine je plamen sveća teško oštetio levi donji deo velike oltarske slike Kristovo krštenje.</s><s>Iste je godine sliku popravio slikar Stevan Aleksić.</s>

<s>Za vreme prvog svetskog rata, 11. novembra 1916, su skinuta sa zvonika tri zvona i odneta u vojne svrhe.</s><s>1917 je bio imenovan za župnika Ludvik Grifl, koji je verno vršio svoju svešteničku službu sve do 1944. godine, kada je zajedno sa nemačko govorećim vernicima morao u progonstvo pred nadolazećim saveznicima i domaćim bezbožnicima.</s><s>Tih je dana odneto iz crkve mnogo dragocenosti.</s><s>U kripti je razbijena grobnica dobrotvora ečkanske crkve grofa Lazara, uništene su orgulje, oduzet je župni dvor, upropaštena je crkvena arhiva zajedno sa matičnim knjigama...</s><s>Preostali rimokatolici nemačkog jezika su delimice mučeni i ubijani, a ostali oterani u logore (Rudolfsgnad=Knićanin) ili rudnike (Bor), gde ih je mnogo zbog zlostavljanja, teškog posla ili gladovanja umrlo.</s><s>Preživeli su se za uvek odselili u inostranstvo.</s>

<s>Beogradski nadbiskup i apostolski upravitelj Banata Rafael Rodić je 1929. godine  posetio crkvu i nedugo zatim podelio svetu krizmu.</s><s>Primili su ga župnik Ludvig Grifel i kantor Štefan Klajn, koji je bez prekida vršio kantorsku službu kroz 60 godina.</s><s>U crkvi su do nedavna bile slike: Sveta obitelj, Sveti Anton Padovanski, Sveti Franjo Asiški te Beseda na gori.</s><s>One su restaurisane uz pomoć sponzora i odnete.</s><s>Iz crkve je nestala također velika slika sv. Nilole.</s><s>Beogradski nadbiskup i metropolit, ranije salezijanski inspektor, Hočevar, je više puta posetio Ečku i tamo misio te propovedao.</s>

<s>Nevreme godine 1998
30. jula 1998. je pogodilo Ečku, Mužlju i okolna sela strašno nevreme.</s><s>Silan vihor je odnosio krovove, čupao drva i uništavao imovinu.</s><s>Takođe ova crkva je pretrpela velika razaranja, naročito krov, zvonik, prozori i stakla.</s><s>30 m2 uništenog krova je bilo opravljeno već iste godine.</s><s>Uprkos lošem i kišnom vremenu bio je napravljen veliki novi prozor ispod zvonova do Božića.</s><s>Naredne godine se pristupilo i popravci zvonika, jer je počeo prokišnjavati zbog oštećenja pretrpljenih u nevremenu.</s><s>Uprkos svesrdnom zalaganju Ečka do sada nije dobila nikakvu pomoć.</s>

<s>Obnova zvonika je počela u junu 1999.</s><s>Mužljanski majstori, braća Imre i Janoš Gabona, predsednik crkvene opštine Antal Mezei, kao i ostali požrtvovni vernici, su pod vodstvom zauzetih salezijanaca iz Mužlje do oktobra dovršili opasne radove.</s><s>Nažalost je sfalilo novca i cevi – da je ostao krst na vrhu, krov zvonika i oko 3 metra zida ispod - nedovršeno.</s><s>Iste godine su popravljena i stakla na prozorima, gde su pre ulazili golubovi.</s>

<s>Sadašnje dušno-pastirske prilike 
Danas broji ečkanska crkvena opština oko 300 vernika; misu, veronauku i ostale crkvene službe od 1944. godine obavljaju duhovni pastiri iz Mužlje: Jung Tamaš (1944-1949), kasniji biskup, koji je od uništenja spasio neke matične knjige; Lerinc Mihalj (1949-1965).</s>

<s>1965 su stavljene četiri Maulbertschove vredne slike pod zaštitu države.</s>

<s>Iste 1965. godine je ispunjena želja beogradskog nadbiskupa i administratora Banata, Bukatko Gabrijela, da dobije u Vojvodinu don Boskove duhovne sinove, koji se prvenstveno posvećuju vaspitanju napuštene i siromašne omladine.</s><s>Te godine postaje, uprkos nezamislivim preprekama, mužljanskim župnikom salezijanac Jožef Tkalec iz slovenačke inspektorije; njegov naslednik je Štefan ZORKO 1969.</s><s>Mužljansku župu sastavljaju danas: župna crkva Marijinog imena u Mužlji (1902), podružnica svetog Dominika Savia u Mužlji (1994), Ečka – crkva svetog Jovana Krstitelja, (crkvena slava: 24. juna); Lukino selo – Rođenje Djeve Marije (1927), kao i Lukićevo (Sigmundfeld) sa porušenom crkvom i Stajićevo - bez rimokatoličke crkve.</s><s>Sadašnji župnik je Stojan Kalapiš od 2017; Janez Jelen kapelan i bolnički duhovnik, koji je posebno zadužen za Ečku, Stajićevo i Lukićevo.</s>

<s>Galerija slika crkve Ečka</s>

<s>Vidi još 
 Ečka
 Vojvodina</s>

<s>Reference</s>

<s>Literatura 
 Anton Salwetter: Heimatbuch Deutsch-Etschka 1802 – 1944.</s><s>IV i 90 stranice & 17 slika, Reutlingen-Betzingen, März 1974.</s><s>Boris Pavlov: Istorijat vlastelinstva Ečka, u knjizi od: (Slobodana Ćurčića: Ribnjak Ečka, stranice 137-234, Lukino selo 1992).</s>

<s>Spoljašnje veze</s>

<s>1865. godine je stigao iz Tirola u Veliki Bečkerek Jozef Gojgner, koji je poslikao preko 20 banatskih crkava.</s><s>Zavod za zaštitu spomenika kulture Zrenjanin/Ečka</s>

<s>Crkve u Vojvodini
Katoličke crkve u Srbiji
Grad Zrenjanin
Spomenici kulture Srbije</s>

