Vasilije M. Simić
<s>Vasilije Vasa M. Simić  (Beograd, Kneževina Srbija, 10. jul/22. jul 1866 — Beograd, Kraljevina Jugoslavija, 4. septembar 1931) bio je srpski pravnik, istražni sudija, kraljevski tužilac, sudija i advokat.</s><s>Ekspert na Konferenciji mira u Parizu 1919.</s>

<s>Biografija 
Rođen je 22. jula 1866 g. u Beogradu, od oca Mijaila S. Simića (1837-1901), člana Glavne Kontrole Kneževine Srbije i Uprave beogradske te predsednika ("Starešine") nekoliko beogradskih opština (Varoškog, Terazijskog i Palilulskog kvarta), i majke Mileve, rođ.</s><s>Stojković, domaćice (1843-1910), Cincarkom iz Šapca, poreklom iz Kruševa, Makedonija.</s><s>Od 1860. g., Simići  (Spisak istaknutih porodica u Kneževini i Kraljevini Srbiji) su stanovali u svojoj porodičnoj kući na Obilićevom vencu broj 28 (danas br. 22).</s><s>Već 1878. g., Vasa polazi u Prvu beogradsku gimnaziju, tada sedmorazrednu i smeštenu u levom krilu Kapetan-Mišinog zdanja.</s><s>Godine 1885. završio je Prvu mušku gimnaziju u Beogrady.</s><s>Posle boravka u Briselu (1885. g.) i Londonu, od 1886 g. do 1890. g. studirao je i završio prava u Parizu i Ženevi kao državni stipendista Kraljevine Srbije.</s><s>Potom je studije nastavio 1891. godine na Slobodnoj školi političkih nauka u Parizu.</s><s>Godine 1892. g., vraća se u Srbiju gde dobija prvu državnu službu, kao sudija u beogradskom prvostepenom Varoškom sudu, a potom 1897. g. Simić je postavljen za predsednika prvostepenog šabačkog suda, da bi kraljevskim ukazom 1898. g. bio imenovan za predsednika prvostepenog beogradskog Varoškog Suda.</s><s>1900. g. postavljen je za sudiju Apelacionog suda u Beogradu a ubrzo nakon toga je bio imenovan za zamenika predsednika pri istom sudu.</s><s>1898. g. ženi se sa Dragom, ćerkom Krste M. Tomanovića, gvožđarskog veletrgovca i vlasnika najskuplje prodatog placa u istoriji Beograda (1936. g.),  na mestu nekadašnje Kafane "Albanije", a današnje istoimene palate Trgovačkog fonda ("Politika", 28. novembar 1936, str. 9, "Najskuplji plac u Beogradu",  članak o prodaji zemljišta na kome su se nalazile,  do njihovog rušenja, kafane "Albanija" i "Mala Kasina").</s><s>Neokonzervativac po političkom ubeđenju, Vasa je kao i njegov otac bio aktivni član Napredne stranke.</s><s>Preko porodice Simić (Jovan Simić Bobovac) veoma blizak dinastiji Obrenovića, a posebno kralju Milanu i političkom krugu oko Milutina Garašanina (1843-1898).</s>

<s>Simićeva uloga u procesu povodom ”Ivanjdanskog atentata” na Kralja Milana 
1898. g., Vasilije M. Simić je kao sudija beogradskog prvostepenog Varoškog suda sudio u jednom predmetu koji se vodio protiv  Nikole Pašića  a po osnovu tužbe podnete od strane beogradske policije zasnovane na tzv. "uvredi vladaoca" (na fr.: "Lèse-majesté", v. https://fr.wikipedia.org/wiki/Crime_de_lèse-majesté) koju je Pašić naneo kralju Milanu u jednom članku štampanom u časopisu "Odjek" od iste godine.</s><s>I pored  velikog poštovanja prema Dinastiji Obrenović uopšte a posebno kao lični prijatelj kralja Milana, Simić je doneo oslobađajuću presudu za Nikolu Pašića.</s><s>Odmah nakon toga, V.M. Simić je 1899. g. imenovan za istražnog sudiju i kraljevskog tužioca u aferi Ivanjdanskog atentata, pri Prekom sudu u procesu protiv atentatora Kneževića na kralja Milana kao i njegovih saučesnika/podstrekača.</s><s>Optužnica koju je podneo Prekom Sudu iznosila je šezdeset strana.</s><s>Njegovi savremenici, u prvom redu kolega Živojin M. Perić (1868—1953) i školski drug,  Slobodan Jovanović (1869—1958) smatrali su da je tekst optužnice odgovarao materijalnoj istini ali i nepogrešivoj Simićevoj proceni o ulogama određenih ličnosti u njoj okvalifikovanih kao neosporni saučesnici atentatora Kneževića.</s><s>Predmetne Simićeve kvalifikacije donošene su ne na osnovu njegovih subjektivnih osećaja prema tadašnjim političkim prilikama, ”a još manje prema Srpskom radikalizmu” nego iz činjenica hijerarhijski sistematizovanih i koncizno pobrojanih u aktu optužbe (v. Perić, Živojin "Beleške o Vasiliju M. Simiću", Arhiv za Pravne Nauke, Beograd, 1931, str. 478—483 i Jovanović, Slobodan "Vlada Aleksandra Obrenovića", druga knjiga, 1931, str: 107—132).</s>

<s>Prekid sudijske karijere usled pada dinastije Obrenović 
Ipak je i V. Simića pristigla sudbina onih koji su imali udela u "izuzetnim sudovima": nakon političkog prevrata od 29. maja 1903. g. nije dugo ostao pri Apelacionom sudu, niti u državnoj službi.</s>

<s>Decembra 1903. g. Simić je razrešen svih dužnosti i stavljen kao sudija Apelacionog suda definitivno u penziju, i to, kada je imao tek 38 godina života.</s><s>Time je ondašnje srpsko sudstvo bilo nesumnjivo lišeno jednoga od svojih najboljih predstavnika.</s><s>"Tragičnost sudbine pojedinih ljudi dovodi vrlo često do rezultata najštetnijih po društvo...". (v. Perić, Živojin "Beleške o Vasiliju M. Simiću", Arhiv za Pravne Nauke, Beograd, 1931, stp.</s><s>482.).</s>

<s>Kao sudija, iako neumitan, V. Simić je bio ipak blag i umeren; on je imao, prema kazivanjima svojih savremenika i kolega (Živojin Perić i Slobodan Jovanović), puno samilosti prema okrivljenima, nezavisno od njihovog socijalnog porekla ili političke orijentacije.</s><s>Od decembra 1903. g. pa sve do kraja svog životnog veka, Simić je neprekidno radio kao advokat u svojoj advokatskoj kancelariji na Obilićevom vencu a pri kraju života se udružio u ortačku advokatsku kancelariju sa zetom Svetolikom Grebencem na istoj adresi.</s><s>Ostao je poznat njegov aganžman u vezi sa rasprodajom imovine kraljice Natalije Obrenović (1859-1941) kojoj je bio preko 20 godina pravni zastupnik za imovinska i pravna pitanja u Srbiji i Francuskoj.</s>

<s>Vasa M. Simić je iz braka sa Dragom, rođ.</s><s>Tomanović imao dvoje dece, ćerku Danicu (1901-1902) i sina Mišu V. Simića (1903-1976).</s>

<s>Kao rezervni kapetan pri Vrhovnoj komandi u periodu 1912—1918 
Simić je kao rezervni pešački oficir uzeo, kao borac, udela u oba balkanska ratova kao i u Velikom ratu.</s><s>Tokom Prvog i Drugog balkanskog rata Simić je bio u svojstvu rezervnog kapetana pri Vrhovnoj komandi Srpske vojske.</s><s>Posle pobede Srpske vojske u Kumanovskoj bici prelazi sa Vrhovnom komandom u Skoplje.</s><s>1914. g. izbija Prvi svetski rat a Vasilije Simić je ponovo upućen na službu pri Vrhovnoj komandi Srpske vojske.</s><s>Od jeseni 1915. g. srpska vojska sa izbeglim narodom nalazila se u bezizlaznoj situaciji na Kosovu i Metohiji.</s><s>Tada Vrhovna komanda odlučuje da se krene u povlačenje preko Albanije i Crne Gore na jadransku obalu u susret savezničkim snagama.</s><s>Posle albanske golgote Vasilije M. Simić se našao na ostrvu Krf, gde su bile smeštene srpska vojska, izbeglice, narodna skupština, vlada i druge ustanove.</s><s>Probija sa srpskom vojskom Solunski front te učestvuje u bici kod Kajmakčalana 1918. g. Učesnik je oslobođenja Beograda, Zagreba i Ljubljane.</s>

<s>Kraj života i potomci 
Koliko je pak Simić pretrpeo u ratnim nevoljama ilustruje njegova prerana smrt koja je nastupila u noći 4. septembra1931. g. u porodičnoj kući na Obilićevom vencu br. 22.</s><s>Do smrti je neumorno sarađivao u humanitarnim, filantropskim i patriotskim ustanovama i za to bio odlikovan Takovskim Krstom o vratu, Ordenom Sv. Save (IV. stepena) i Albanskom Spomenicom.</s><s>A Francuska Republika ga je odlikovala ordenom : Officier de l'Instruction publique.</s>

<s>Sahranjen je u porodičnoj grobnici Simića na beogradskom Novom groblju, (parcela br. 11, grobnica br. 37).</s><s>Njegovi direktni potomci žive u Francuskoj, Belgiji i Beogradu (porodice Krsmanović-Simić i Gillès de Pélichy) , (v. D'hoore, Baudouin "Iconographie de la famille Gillès de Pélichy et des principales familles ascendantes", Office Généalogique et Héraldique de Belgique (OGHB), Bruxelles, Belgique, 2012, u vezi srodstva familija baronata Gillès de Pélichy i Simić, v. str. 140.).</s>

<s>Literatura 
 Perić, Živojin "Beleške o Vasiliju M. Simiću", Arhiv za Pravne Nauke, Beograd, 1931, stp.</s><s>478-483.</s><s>Jovanović, Slobodan "Vlada Aleksandra Obrenovića", druga knjiga, 1931, stp.</s><s>107-132.</s><s>Simić, Vasilije "Islednik po delu atentata na Nj.</s><s>V. Kralja Milana i veleizdaje Prekom sudu / V. M. Simić", Državna štamparija Kraljevine Srbije, 1899.</s><s>Ristić, Prof. dr Milan et al. "Živeti u Beogradu 1879-1889", Istorijski Arhiv grada Beograda, u vezi Simićevog oca - Mijaila Simića, v. str. 56,75,81,87,91,95,96,173,203-204,221,230,291,300,318,413,421,459,460 i 475.</s><s>"Politika",   28. novembar 1936, str. 9, "Najskuplji plac u Beogradu",  članak o prodaji zemljišta na kome su se nalazile,  do njihovog rušenja, kafane "Albanija" i "Mala Kasina".</s><s>D'hoore, Baudouin "Iconographie de la famille Gillès de Pélichy et des principales familles ascendantes", Office Généalogique et Héraldique de Belgique (OGHB), Bruxelles, Belgique, 2012, u vezi srodstva familija Gillès de Pélichy i Simić, v.  str. 140.</s>

<s>Izvori</s>

<s>__FORSIRANISADRŽAJ__</s>

<s>Biografije, Beograd
Srpski advokati
Srpski pravnici
Authority control</s>

