Süleyman Çelebi (pjesnik)
<s>Sulejman Čelebija (, 1351 – 1422) ili Sulejman iz Burse, je bio turski pjesnik i učenjak (âlim) odnosno teolog, živ za vrijeme sultanata Bajazida I. (dakle 1389 – 1402).</s><s>Najbolje je poznat po čuvenom spjevu Mevlid (Rođenje), napisanog 1409.</s>

<s>Razlikovanje  
Književnika Sulejmana Čelebiju ne treba mijenjati za istoimenog Sulejman-bega (Süleyman Bey), koji je živio u isto vrijeme i bio sin osmanskog sultana Bayazida I. i stariji brat budućeg sultana Mehmeda I.</s>

<s>Život  
O životu Sulejmana Čelebije ne zna se mnogo, jer je malo izravnih izvora.</s><s>Bio je štićenik sultana Bajazida I, a kasnije i njegovog nasljednika, mlađeg sina sultana, Mehmeda I. Postavljen je za imama džamije u Bursi i carske palače.</s><s>Rođen je za vrijeme Orhana Gazija, negdje između 1346. i 1351., i potječe iz porodice književnika.</s><s>Njegov otac je Ahmed-paša, jedan od vezira sultana Murata I. Bio je unuk šeika Mahmuda efendije a isti Mahmud beg je bio unuk šeika Edebalija i jedan od onih koji su 1338. godine doplovili u Rumeliju pod vodstvom Sulejman-bega.</s><s>Smatra se da je u mladosti stekao dobro obrazovanje u Bursi, gdje je bilo sjedište osmanskog dvorca i centar tada nešto jačeg vojvodstva u Anatoliji.</s><s>U to vrijeme titulu čelebija su dobvali učenjaci i starješine reda Mevlevija.</s><s>No nema dokaza da je pjesnik bio u tom redu.</s><s>Svojim mudrosću i znanjem privukao je pažnju sultana Yıldırım Bajazida i imenovan je imamom džamije u Bursi čija je izgradnja završena 1399.</s>

<s>Napisao je svoje jedino poznato djelo pod utjecajem događaja svoga vremena.</s><s>Najvjerovatnije Sulejmanov slavni Mevlid-i Nebī nastaje na tlu teološke rasprave u dobi Osmanskog interegnuma (1412–1413).</s><s>S jedne strane su bili sljedbenici ezoteričnog pristupa prema Kuranu, s druge je bila krajnje Sunitska strana (Ehl-i sünnet).</s><s>Svoje je djelo dovršio 1409. godine, otprilike u dobi od 60 godina.</s><s>Umro je u Bursi 1422. godine.</s><s>Grobnica Sulejmana Čelebije nalazi u gradskoj četvrti Çekirge.</s>

<s>Djelo</s>

<s>Sulejman svoju slavu duguje uspjehu svog spjeva napisanog na turskom jeziku, Mevlid-i Nebī'''<ref>Djelo je najpoznatije po naslovu Mevlid-i Nebī (Rođenje proroka), često skraćenom u Mevlit ili Mevlid, Mevlüd, Mevlüt.</s><s>Mevlid je turski oblik arapske riječi Mawlid ili muludske skraćenice izraza al-mawlid an-nabawîy, na arapskom: المولد النبويّ, što znači rođenje proroka.</s><s>Sujemanov spjev se može naći na turskom i pod naslovom Vesîletü'n-necât.</s><s>Vjernici islama slave Mevlud, koji spada 12. dana u mjesecu Rebiul-evvel islamskog kalendara.</ref> (Rođenje proroka), koji je okončan 1409. godine i slavi svemoć Boga i djela proroka Muhameda.</s><s>Pri pisanju djela Sulejman je se pozivao na Ašik-pašin Garîb-nâme, na knjigu Siyerü’n Nebî Darira iz Erzuruma, na Ebul Hasan Bekrijin Siyer i na Ibn Arabijev Füsûs (Dragulji mudrosti).</s><s>Osnovan na religioznoj doktrini i lirici, spjev i danas se recitira povodom proslava rođenja Proroka (Mevlud), u Turskoj se koristi u narodnoj religiji za sretne ili bolne životne događaje.</s><s>Tekst se recitira čak i za obljetnice smrti, za rođenja, obrezivanja ili pri kupnji stana.</s><s>Kada se molitva izvodi u džamiji, porodica dijeli onima koji prisustvuju papirnate kornete pune slatkiša.</s><s>Sulejmanov Mevlid'' se često recitira i kao molitva kod kuće.</s>

<s>Izvori</s>

<s>Bibliografija</s>

<s>Turski pjesnici</s>

