Amienski mir
<s>Sporazum u Amiensu () ili Mir u Amiensu () bio je mirovni sporazum kojeg su 25. marta 1802. godine (odnosno 4. žerminala X godine po tadašnjem francuskom kalendaru u Amiensu sklopili republikanska Francuska na jednoj, i Ujedinjeno Kraljevstvo sa druge strane, a kojim je formalno okončan Rat Druge koalicije, odnosno oružani sukob između dvije države koji je trajao od 1793. godine, te kojim su okončani Francuski revolucionarni ratovi.</s><s>Njime je u Evropi po prvi put od 1792. godine uspostavljen mir, iako će on izuzetno kratko potrajati, s obzirom da je već sljedeće godine izbio Rat Treće koalicije, odnosno prvi od Napoleonskih ratova.</s>

<s>Amienski mir je došao nakon što je u ratu britanska Kraljevska mornarica nanijela teške poraze Francuzima i njihovim španskim saveznicima na moru te tako potvrdila britansku nadmoć nad svjetskim morima.</s><s>Sa druge strane, Francuzi su nakon početnih neuspjeha britanskim saveznicima nanijeli poraze u odlučnim bitkama u Italiji i Njemačkoj, prisilivši ih da odustanu od rata, uključujući najvažnijeg saveznika Austriju, koji je godine 1801. sa Francuskom sklopio Lunevillski mir te tako Britaniju ostavio bez saveznika.</s><s>Materijalna i finacijska iscrpljenost obje strane, kao i široko uvriježeno mišljenje u britanskoj javnosti da je postignuto najviše što se moglo učiniti, potaklo je novog britanskog premijera Henryja Addingtona da krajem 1801. započne sa pregovorima, koje je u Amiensu sa britanske strane vodio Lord Cornwallis, a sa francuske strane Joseph Bonaparte, brat francuskog prvog konzula Napoleona Bonapartea.</s><s>Pregovori na kojima su, iako simbolički, sudjelovali i francuski saveznici Španija i Batavska Republika završili su sporazumom kojim je Ujedinjeno Kraljevstvo priznalo post-revolucionarnu francuski vladu i odreklo se nekadašnjih engleskih prisizanja na francusko prijestolje; također je utanačeno puštanje svih zarobljenika; Britanci su se obavezali Batavskoj Republici vratiti Koloniju Cape i Nizozemsku Gvajanu, te Španiji vratiti otok Menorca ali su zato zadržali u ratu osvojene Trinidad, Tobago i Cejlon; britanske trupe su se povukle iz Egipta koji je formalno vraćen Osmanskom Carstvu, a na Malti su se na vlast trebao vratiti Malteški red.</s>

<s>Iako je mir donio privremeno olakšanje britanskoj privredi, njena javnost, a prije svega vodeći političari, su se vrlo brzo počeli okretati protiv njega.</s><s>Razlog je bio prije svega u Bonaparteovoj agresivnoj politici kako na Kontinentu, gdje su intervencije u Švicarskoj shvaćene kao kršenje Lunevillesko mira, kako u Americi, gdje je pohod protiv haićanskih pobunjenika shvaćen kao stvaranje baze za ugrožavanje britanskih kolonija.</s><s>Britanci su na to reagirali odbijanjem predaje Malte i Kolonije Cape, kao i slanjem ultimatuma Francuskoj u kojoj se tražilo povlačenje francuskih trupa iz Švicarske i Nizozemske, odnosno britanski najam nad Maltom u roku od deset godina.</s><s>Napoleon je na to reagirao mobilizacijom trupa koje će kasnije postati poznate kao Velika armija, odnosno izgradnjom Bulonjskog logora koji je trebao služiti kao baza za moguću invaziju Britanskog Otočja.</s><s>Odbijanje ultimatuma je britanskoj poslužilo kao povod da 18. maja Francuskoj objavi rat, koji će bez prekida trajati sve do Napoleonovog pada na kraju Rata Šeste koalicije 1814. godine.</s>

<s>1802
Mirovni sporazumi Napoleonovih ratova</s>

