Amintore Fanfani
<s>Amintore Fanfani (; Pjeve Santo Stefano, 6. februar 1908 — Rim, 20. novembar 1999) bio je italijanski političar i premijer Italije u više navrata.</s><s>Bio je jedan od istaknutijih italijanskih političara u posleratnoj Italiji i istorijska ličnost Hrišćanske demokratije.</s>

<s>Biografija 
Rođen je 1908. godine u mestu Pjeve Santo Stefano, provincija Toskana.</s><s>Završio je studij ekonomije na Katoličkom univerzitetu u Milanu 1932. godine.</s>

<s>Bio je član Nacionalne fašističke partije i zalagao se za ideje korporativizma.</s><s>Tih je dana pisao za zvanični rasistički časopis u Italiji, „Odbrana rase“ (La difesa della razza), a 1938. je bio jedan od 330 potpisnika antisemitskog Manifesta o rasi, koji je doveo do zabrane Jevrejima da učestvuju u vladi i rade kao profesori na univerzitetima.</s>

<s>Nakon kapitulacije Italije 1943, odselio se u Švajcarsku i tamo bio sve do oslobođenja Italije aprila 1945. godine.</s>

<s>Politička karijera 
Po povratku u Italiju, uključio se u politiku i bio potpredsednik novoosnovane Hrišćanske demokratije.</s><s>Bio je poslanik u Ustavotvornoj skupštini i jedan od autora novog ustava tek proglašene Republike Italije.</s><s>Godine 1948. bio je izabran u Dom poslanika Republike Italije.</s><s>Bio je ministar rada 1947–1948. i 1948—1950, ministar poljoprivrede 1951–1953, te ministar unutarnjih poslova 1953. godine.</s><s>Nakon što se De Gasperi povukao iz politike, Fanfani je bio izabran za novog sekretara Hrišćanske demokratije (1954–1959).</s><s>Tokom svoga mandata je izvršio reorganizaciju partije i pomladio njene kadrove.</s>

<s>Njegove je karijera u narednom periodu bila na vrhuncu: tokom 1950-ih dvaput je vršio funkciju premijera Italije.</s><s>Pošto 1964. nije uspeo da ga izaberu za predsednika Italije, zapao je u političku pozadinu.</s><s>Od 1965. do 1966. bio je predsedavajući Generalne skupštine UN-a, a od 1968. do 1973. predsednik Senata Italije.</s><s>Pošto ni 1971. nije izabran za predsednika, kao nadoknada za gubitak dodeljeno mu je mesto doživotnog senatora 1972. godine.</s>

<s>Neuspeh referenduma o razvodima prisilio ga je da napusti funkciju sekretara Hrišćanske demokratije 1975. godine.</s><s>Od 1982. do 1983. je po peti put bio premijer Italije, od 1985. do 1987. ponovno bio predsednik Senata, a od aprila do jula 1987. premijer po šesti put.</s>

<s>Umro je 20. novembra 1999. godine u Rimu.</s>

<s>Izvori</s>

<s>Spoljašnje veze</s>

<s>Amintore Fanfani, Encyclopedia of World Biography</s>

<s>Premijeri Italije
Italijanski političari
Biografije, Hladni rat</s>

