Nacistička propaganda
<s>Nacistička propaganda se odnosi na propagandne aktivnosti Nacionalsocijalističke nemačke radničke partije u cilju ostvarivanja uticaja na javno mnjenje i stvaranje simpatija unutar nemačke populacije za ostvarivanje nacionalsocijalističkog programa.</s>

<s>U periodu od osnivanja do zabrane rada 1923. godine, Nacionalsocijalistička nemačka radnička partija je svoje propagandne aktivnosti temeljila isključivo na izdavanju svog partijskog lista Narodni posmatrač.</s><s>U vremenu dok je njen rad bio zabranjen, od 1923. do 1925. godine, izašla je knjiga Moja borba - autobiografija njenog lidera Adolfa Hitlera, koja je bila temelj nacionalsocijalističke ideologije.</s>

<s>Šef propagande Nacionalsocijalističke nemačke radničke partije bio je dr Jozef Gebels, koji će, po dolasku partije na vlast, postati ministar propagande Trećeg rajha.</s><s>On je propagandu NSDAP vodio u periodu dok se ona nalazila u opoziciji, i imao je ključnu ulogu u njenom dovođenju na vlast u Nemačkoj.</s>

<s>Hronologija</s>

<s>U opoziciji (1919–1933) 
Sve do dolaska Jozefa Gebelsa na mesto šefa propagande Nacionalsocijalističke nemačke radničke partije, ona je bila izuzetno slaba.</s><s>Njihove propagandne aktivnosti su se zasnivale na organizovanju marševa Jurišnih odreda (SA), koji su nosili partijske zastave kroz Minhen.</s><s>Partija je, od 1920. godine, izdavala novine Narodni posmatrač (Völkischer Beobachter).</s><s>Prva ozbiljnija aktivnost te vrste, NSDAP je doživela objavljivanjem knjige Moja borba, čiji je autor bio lider partije Adolf Hitler.</s><s>On je knjigu napisao u zatvoru, za vreme izdržavanja kazne zbog neuspešnog Minhenskog puča, a zapisao ju je njegov zamenik u partiji Rudolf Hes.</s><s>U knjizi je bila najpre izložena Hitlerova biografija, koja oduhvata period od rođenja do trenutka pisanja.</s><s>Kroz svoj život, Hitler opisuje svoje političko sazrevanje i sticanje prvih političkih stavova.</s>

<s>Jozef Gebels se u Nacionalsocijalističku nemačku radničku partiju učlanio 1924. godine.</s><s>Od samog početka je bio protiv Hitlerovog vođstva partije, da bi kasnije promenio svoj stav i postao jedan od njegovih najužih saradnika.</s><s>Ubrzo je stekao mesto šefa svih propagandnih aktivnosti partije.</s>

<s>Partija je nastavila da izdaje svoj list, ali je sada glavna tačka propagande bila uperena protiv Jevreja.</s><s>Dosta je posvećeno i radu na polju propagiranja ekonomskog plana partije, pa se tako često isticao rad kao vrlina svakog Nemca.</s>

<s>Na vlasti (1933–1939) 
Nacionalsocijalistička nemačka radnička partija je doživela veliku podršku nemačkog naroda.</s><s>Zahvaljujući tome, postala je dominantna partija u Rajhstagu (nemačkom parlamentu), te je nemački predsednik Paul fon Hindenburg bio prinuđen da Hitleru ponudi mesto kancelara (predsednika Vlade).</s><s>Hitler je prihvatio tu funkciju, 27. januara 1933. godine.</s><s>Nakon samo mesec dana, u zgradi Rajhstaga je podmetnut požar, 27. februara 1933. godine, za koji je optužen Marijus van der Lube.</s><s>Adolf Hitler je iskoristio paniku koja je nastala u državi, i uveo totalitarni režim:
 dužnost predsednika Nemačke je prešla na dužnost kancelara – čime je Hitler postao neograničeni vladar
 zabranjena je mnogobrojna štampa, prvenstveno komunistička
 ukinuta je sloboda govora, štampe i komunikacije.</s><s>Nacionalsocijalistički režim je sada propagirao rad kao vrlinu, borbu protiv mešanja nemačke krvi sa drugim nacijama, favorizovao eugeniku, kritikovao komunizam i boljševizam, agitovao za ujedinjenje svih Nemaca u jednu državu, i dr.</s>

<s>Olimpijske igre u Berlinu</s>

<s>Za više informacija pogledajte Letnje olimpijske igre 1936.</s><s>Nacionalsocijalistički režim je vešto iskoristio orgnanizovanje Olimpijskih igara u Berlinu, 1936. godine, za promocinu svoje nacionalsocijalističke ideologije i svojih pogleda na svet.</s>

<s>Nemački sportisti su nosili zastave Nacionalsocijalističke nemačke radničke partije, sa dominantnim simbolom svastike.</s>

<s>Protivnici nacionalsocijalističke ideologije (komunisti, anarhisti, anarhokomunisti, antifašisti i dr) su pokušali da organizuju Narodnu olimpijadu u Barseloni, kao odgovor na širenje ideologije nacionalsocijalizma na redovnim Olimpijskim igrama u Berlinu.</s><s>Njihov plan je propao zbog izbijanja Španskog građanskog rata, gde su se sukobili levičari (komunisti i anarhisti) sa fašistom generalisimusom Fransiskom Frankom.</s>

<s>Tokom rata (1939–1945) 
U periodu Drugog svetskog rata, nacionalsocijalistička propaganda je bila bazirana na učešće nemačke vojske Vermahta na frontu.</s><s>Često se isticalo, iako to nije uvek bilo sasvim tačno, da nemačke snage odnose pobedu na svim frontovima, naročito na Istočnom frontu protiv Sovjetskog Saveza.</s>

<s>Mediji</s>

<s>Novine</s>

<s>Narodni posmatrač</s>

<s>Nacionalsocijalistička nemačka radnička partija je, od 1920. godine, izdavala svoj zvanični list Narodni posmatrač (novine) (nem.</s><s>Völkischer Beobachter).</s><s>List je najpre štampan kao Borbene novine nacionalsocijalističkog pokreta Velike Nemačke (Kampfblatt der nationalsozialistischen Bewegung Großdeutschlands), sve do 1919. godine kada dobijaju naziv Narodni posmatrač.</s><s>Partija je list otkupila 1920. godine, i on od tada postaje njeno zvanično glasilo, a prvi urednik lista bio je Diter Ekart.</s><s>Sledeće godine, lider partije Adolf Hitler je otkupio sve akcije, i tako postao jedini vlasnik ovih novina.</s>

<s>Novine su najpre štampane u tiražu od 8.000 primeraka, a od 1923. godine u turažu od 23.000 primeraka.</s><s>Od tada, novi urednik novina je bio Alfred Rozenberg, istaknuti član NSDAP.</s><s>Zabranom Nacionalsocijalističke nemačke radničke partije, nakon neuspelog Minhenskog puča, zabranjeno je i izlaženje njenog lista.</s><s>List je obnovljen 1925. godine, i od tada je izlazio u tiražu od 120.000 primeraka.</s><s>Jačanjem populacije partije, povećavao se i tiraž njenih novina, pa je tako 1931. godine tiraž dostigao 1.700.000 primeraka.</s><s>Svi primerci su štampani u stilu gotike.</s>

<s>Poslednji broj novina je pripremljen 30. aprila 1945. godine, ali nije distribuiran zbog objave o kapitulaciji Nemačke, a i zbog samoubistava vodećih ljudi poput firera Adolfa Hitlera i Ministra propagande Jozefa Gebelsa.</s>

<s>Jurišnik</s>

<s>Drugi list u izdanju Nacionalsocijalističke nemačke radničke partije je bio časopis Jurišnik, koji je izlazio od 1923. godine, kao privremena zamena za Narodni posmatrač koji je bio zabranjen.</s><s>Ovaj list je bio popularan među mlađom nemačkom populacijom, a bio je poznat po antisemitizmu i grotesknim karikaturama Jevreja.</s><s>Na dnu svakog primerka je bilo ispisano:</s>

<s>Glavni urednik lista je bio Julijus Štrajher.</s><s>Jurišnik je bio nedeljnik NSDAP, i objavljivan je u stalnom tiražu od 27.000 do 300.000 primeraka, dok su specijalna izdanja doživljavala milionski tiraž.</s>

<s>Godine 1944, list je ponovo sveden na svega 16 stranica, kao i na početku svog izlaženja 1923. godine.</s><s>Broj čitalaca se sveo na svega 200.000 ljudi.</s><s>Poslednjni broj Jurišnika je izašao 22. februara 1945. godine.</s>

<s>Po završetku Drugog svetskog rata, glavni urednik Jurišnika Julijus Štrajher, koji se obogatio njegovim izdavanjem, osuđen je na smrtnu kaznu za širenje antisemitizma i govora mržnje na Nirnberškom procesu, i obešen.</s>

<s>Plakati 
Najveći deo nacističke propagande bio je kroz plakate, koji su imali dominantan uticaj u tadašnjem društvu, zbog nedostataka moderne tehnologije.</s><s>Plakati su nosili najrazličitije poruke.</s>

<s>Eugenika</s>

<s>Nacisti su smatrali da svi invalidi i vojno nesposobno stanovništvo, odnosno onaj deo populacije koji nije sposoban da se sam stara o sebi, mora biti najbrže moguće istrebljen iz nemačkog naroda, kako ne bi bio smetnja razvoju nacističke nemačke države.</s>

<s>Da bi obezbedili podršku građana Nemačke za ostvarivanje ovog svog cilja, nacisti su pokrenuli propagandu popularizacije eugenike.</s><s>Tako se najpre počelo sa plakatima, da bi se kasnije eugenika legalizovala Zakonom o prevenciji naslednih bolesti kod potomaka, koji je donet sredinom jula 1933. godine.</s><s>Ubrzo su osnovani i Sudovi za nasledno zdravlje, koji su donosili odluke o prisilnoj sterilizaciji stanovništva.</s><s>Takvih sudova je bilo preko 200, i u prvoj godini rada je izrečeno 4.000 odluka o sterilizaciji, a odbijeno 3.559 žalbi.</s>

<s>Na kraju, nacisti su sproveli akciju T4, u kojoj je ubijeno 70.000 a prisilno sterilizovano 400.000 ljudi, za koje se govorilo da su nedostojni života (nem.</s><s>Lebensunwertes Leben) U tu kategoriju su spadali kriminalci, protivnici režima, osobe zaostale u razvoju, homoseksualci, slabi i neaktivni, i uopšte ljudi sa posebnim potrebama.</s>

<s>Antisemitski plakati 
Na antisemitskim plakatima koje je plasirala Nacionalsocijalistička nemačka radnička partija, Jevreji su često bili prikazivani kao okrutni kapitalisti u svojim nacionalnim nošnjama, i karakterističkim nosem.</s>

<s>Popularizacija rada 
Jedna od glavnih tema nacističkih plakata bila je popularizacija rada.</s><s>Na takvim plakatima su uvek bil iprikazivani nemački seljaci i radnici, kako vredno obrađuju svoja imanja ili rade u fabrikama.</s>

<s>Poštanske marke 
Kako je jedan od osnova nacionalsocijalističke ideologije kult i neograničeno poverenje u vođu, nacistička propaganda je insistirala na poverenju u svog firera Adolfa Hitlera.</s><s>Tako se njegov lik mogao videti na plakatima, filmovima, poštanskim markama i dr.</s>

<s>Gotovo na svim poštanskim markama u Nemačkoj, Austriji, Čehoslovačkoj i svim okupiranim zemljama od strane nacističke Nemačke, ali i zemaljama koje su joj bili saveznici poput Italije i teritorija koje je ona okupirala, lik nemačkog vođe Adolfa Hitlera je bio dominantan.</s>

<s>Tako, na primer, u fašističkoj Italiji na poštanskim markama su zajedno bili prikazivani likovi italijanskog dučea Benita Musolinija i nemačkog firera Adolfa Hitlera.</s><s>U Libiji, koju je okupirala fašistička Italija, takođe su se pojavile poštanske marke sa likovima dva diktatora.</s>

<s>Literatura</s>

<s></s>

<s>Propaganda
Propaganda</s>

