Katolički crkveni redovi
<s>Crkveni redovi su redovničke zajednice (organizacije) karakteristične za Katoličku crkvu.</s><s>Sve redovničke zajednice, bilo da su muške ili ženske, žive po pravilima - regulares, ali ih od crkvenih redova dijeli to - što članovi reda prije zaređenja moraju položiti tri zavjeta na siromaštvo, poslušnost i čistoću.</s>

<s>Gotovo svi Crkveni redovi po pravilu nose ime po svom osnivaču, koji im je odredio ciljeve, red i stil života.</s><s>Sve redovnike može se okvirno podijeliti na - monahe (eremite, pustinjake), koji žive odvojeni jedni od drugih i od društva i cenobite koji koji žive zajedno po samostanima i aktivni su u društvu.</s>

<s>Neku granicu između njih teško je povući, ali ih se može razlikovati po odjeći.</s>

<s>Historija</s>

<s>Gotovo od samih početaka kršćanstva ima pojedinaca, koji zaneseno slijede liniju prvih Isusovih sljedbenika apostola, spremnih da ostave sve radi vjere.</s><s>Oni su na početku odlazili da žive kao pustinjaci po egipatskoj i sinajskoj pustinji.</s><s>Kad im je broj porastao, počeli su se udruživati u cenobitske zajednice  koje su obilježile period od od 3. do 5. vijeka.</s><s>Sveti Vasilije (331.-79.) iz Cezareje tokom 4. vijeka piše prva pravila za cenobite pa tako u 5. vijeku nastaju prve redovničke - monaške zajednice.</s><s>Nešto kasnije je sličnu stvar  po uzoru na njega na Zapadu napravio sv. Benedikt.</s>

<s>Po Istočnoj Evropi i Orijentu kaluđeri žive i danas po pravilima koje im je napisao sv. Vasilije početkom 4. vijeka, i gotovo se ništa nije promjenilo u načinu njihove organizacije i života.</s><s>Tako nepromjenjivi Istok i danas pokazuje današnjim redovnicima, kako su živjele njihove kolege u prvim vjekovima  kršćanstva.</s>

<s>Za razliku od tog na Zapadu se pojavilo čitav niz novih redovničkih zajednica i pokreta, i to svako malo kad se raspada jedan društveni ili kulturni sistem, kao reakcija na postojeće stanje u samom redovništvu ili u društvu i kao traženje novih rešenja.</s><s>Tako u 11. vijeka nastaju reformatorski pokreti unutar prvog i najstarijeg Benediktinskog reda - Kartuzijanci 1084. i Cisterciti 1098., koji su kasnije još jednom reformirani kao Trapisti 1663.</s><s>U 12. vijeku nastaje nekoliko redova na osnovu pravila sv. Avgustina i čitav niz Viteških redova kojima je bio cilj oslobođenje Svete Zemlje od Arapa: Hospitalci - Ivanovci, Templari, Teutonski vitezovi, koji su kasnije udruženi u Malteški red.</s>

<s>Tokom 13. vijeka nastaje nekoliko - prosjačkih redova (ispravnije bi ih bilo zvati - propovjednički, jer su zato osnivani), koji se uključuju u život novoosnovanih evropskih gradova i tako formiraju prekretnicu od pustinjačkog prema puno društvenijem životu redovnika, takvi su; Franjevci (1208.), Karmelićani (1210.), Dominikanci (1215.) i Augustinci (1256.)</s>

<s>U Novom vijeku nastaju Teatinci (1524.), Barnabiti (1530.) i Jezuiti (1540.) a tokom 18. vijeka rađa se nekoliko karitativno-prosvjetiteljskih redova kao Pasionisti (1741.), i Redemptoristi (1732.).</s><s>Tad se ponovno bude i obnavljaju Oratorijanci. i Lazaristi, a polovicom 19. vijeka. nastaju Salezijanci.</s>

<s>Ženski redovi 
Uz muške gotovo posvuda nastajale su i ženske redovničke zajednice, kao Benediktinke ili Klarise, a kasnije se sve više zaređuju kao Sestre milosrdnice (1633.) ili Kćeri Božje ljubavi (1868).</s>

<s>Izvori</s>

<s>Vanjske veze</s>

<s>Redovi u Katoličkoj crkvi 
 Religious Life</s>

<s>Crkveni redovi
Redovi</s>

