Henrik Pap
<s>Henrik Pap (rođen: Henrik Khon) (Gyulafehérvár, Austro-Ugarska Monarhija, 25. 1. 1872 - Zagreb, 26. 6. 1923), jugoslavenski advokat, sudija Sreskog suda i Sudbenog stola u Novom Sadu, otac narodnog heroja Jugoslavije Pavle Pap Šilje.</s>

<s>Biografija 
Dr. Henrik Pap je rođen 25. 1. 1872 godine u transilvanijskom gradu Gyulafehérvár za vrijeme Austro-Ugarske Monarhije.</s><s>Rodom je iz jevrejske porodice Lazara i Hani Khon.</s><s>U Budimpešti je završio pravne studije gdje je i 30. 9. 1899 godine stekao doktorat pravnih nauka.</s><s>Prije doktorata, 1898, je promijenio svoje tipično jevrejsko prezime Khon u Pap (mađarski Papp).</s><s>Ovaj Henrikov postupak se objašnjava položajem Jevreja u tadašnjoj Austro-Ugarskoj Monarhiji.</s><s>Iako je jevrejska zajednica na teritoriju Ugarske bila veoma brojna, a od 1868 godine i pravno izjednačena s ostalim stanovništvom, Jevreji su ipak u svakodnevnom životu na razne načine osjećali posljedice starih predrasuda prema njima.</s><s>To je naročito dolazilo do izražaja kada bi Jevrejin pokušao da dobije državnu službu.</s><s>Henrik je 25. 10. 1904 u Budimpešti položio advokatski ispit.</s><s>Ubrzo potom preselio se u banatsko selo Perlez gdje je otvorio advokatsku kancelariju.</s><s>U Perelezu je ubrzo zasnovao porodicu.</s><s>Sa svojom budućom suprugom Teodorom Marberger se upoznao u Novom Sadu, gdje je u to vrijeme postojala brojna i ekonomski veoma jaka jevrejska zajednica.</s><s>Teodorin otac je bio imućni jevrejski trgovac Samuel Marberger iz Gornjeg Kovilja.</s><s>Henrik je sa Teodorom u Perlezu 25. 3. 1907 godine potpisao bračni ugovor, a 7. 5. iste godine su sklopili građanski brak.</s><s>Iz tog braka Henrik je dobio dvojicu sinova: Kornela i Pavla.</s><s>Obojica su rođeni u Perlezu, Kornel 3. 11. 1909, a Pavle 9. 1. 1914 godine.</s><s>Tijekom Prvog svjetskog rata Henrik je skoro tri godine proveo u Austro-ugarskoj vojsci.</s><s>Od 29. 2. 1916 do decembra 1918 služio je u 29. puku i kod vojnog suda u ugarskom gradu Komoran kao vojni sudski prisednik (akcesist).</s><s>Za svoje službovanje nije dobio nikakav vojni čin, niti odlikovanje.</s><s>Kraj Prvog svjetskog rata i propast Austro-Ugarske Monarhije unijeli su značajnu promjenu u život Henrika Papa i njegove porodice.</s><s>Henrik se sa porodicom ubrzo preselio u Novi Sad gdje je zbog nedostatka sudija i činovnika (mnogi od njih su se uspostavom Kraljevine Srba, Hrvata i Slovenaca preselili u Kraljevinu Mađarsku), kao iskusni pravnik, bez teškoća primljen za sudiju Sreskog suda u Novom Sadu.</s><s>Na dužnost je stupio 11. 5. 1919 godine, kad je položio i zakletvu.</s><s>Ubrzo zatim je prodao kuću u Perlezu i preselio se potpuno u Novi Sad.</s><s>Henrik je ubrzo svojim radom skrenuo pažnju nadređenih na sebe, pa je 1923 postavljen za sudiju Sudbenog stola u Novom Sadu.</s><s>I pored novog namještenja ostao je sudija Sreskog suda.</s><s>Henrik novu dužnost praktično nije ni preuzeo, iako je to formalno bilo obavljeno.</s><s>Svega nekoliko dana kasnije, 26. 6. 1923 godine, dr. Henrik Pap je preminuo u jednoj zagrebačkoj bolnici nakon neuspjele operacije.</s><s>Iznenadna smrt teško je pogodila porodicu Henrika Papa.</s><s>Njegova 35-godišnja udovica Teodora je sa dvojicom maloljetnih sinova ostala u teškom materijalnom stanju.</s><s>1924 godine Ministarstvo pravde Kraljevine Srba, Hrvata i Slovenaca joj je dodijelilo Henrikovu mjesečnu penziju u iznosu od 279 YUD.</s>

<s>Reference</s>

<s>Literatura</s>

<s>Jugoslavenski advokati
Jevrejski pravnici
Austrougarski Jevreji
Jugoslavenski Jevreji
Biografije, Novi Sad</s>

