Nicolás Salmerón y Alfonso
<s>Nicolás Salmerón Alonso (10. april 1838 – 21. septembar 1908) je bio španski republikanski političar koji je godine 1873. služio kao treći po redu predsjednik kratkotrajne Prve španske republike.</s>

<s>Salmeron je na mjestu predsjednika naslijedio Francisca Pija y Margalla, također strastvenog republikanca koji se smatrao previše "kompromiserskim".</s><s>On sam je, međutim, bio prisiljen odstupiti kada su mu generali rekli da se anti-republikanske pobune ne mogu ugušiti bez strijeljanja, a što on, kao beskompromisni protivnik smrtne kazne nije htio pristati.</s><s>Naslijedio ga je Emilio Castelar, koga je Salmeron početkom 1874. napao u Cortesu.</s><s>Taj je događaj bio okidač za puč kojim je general Francisco Serrano formirao novu privremenu vladu i pokrenuo lanac događaja koji će dovesti do restauracije monarhije.</s><s>Salmeron je otišao u egzil iz koga se vratio 1881. godine te od 1886. služio kao zastupnik u Cortesu.</s><s>Njegovi su stavovi postali sve umjereniji, te je 1907. godine, nedugo pred smrt, preživio atentat radikalnog republikanca.</s>

<s>Španski političari
Premijeri Španije
Studenti Complutensijanskog univerziteta u Madridu</s>

