Álvaro de Figueroa, 1. grof od Romanonesa
<s>Álvaro de Figueroa y Torres-Sotomayor, 1. grof od Romanonesa (9. august 1863 – 11. oktobar 1950) bio je španski liberalni političar koji je od 1912. do 1919. godine u tri navrata služio kao premijer Španije.</s>

<s>Karijeru je započeo kao pristaša Liberalne stranke, odnosno Praxedesa Matea Sagaste u kojem je 1902. služio kao ministar javnih poslova.</s><s>Na mjesto premijera je imenovan nakon ubistva svog prethodnika Joséa Canalejasa, te je sklopio sporazum sa Francuskom o razgraničenju u Maroku.</s><s>Nakon izbijanja Prvog svjetskog rata se zalagao za ulazak Španije u sukob na strani Antante, a što je izazvalo otpor pacifista, kao i konzervativaca, koji su preferirali Centralne sile.</s><s>Kada je godine 1915. je postao premijer, u rat je pokušao ući posredno, koristeći njemačko torpediranje španskih brodova kao izgovor.</s><s>Taj pokušaj nije uspio i Španija je ostala neutralna.</s><s>Njegov treći mandat su obilježili radnički štrajkovi koje je pokušao suzbiti uvođenjem zakona o osmosatnom radnom danu.</s>

<s>Politička karijera mu je de facto prestala sa uvođenjem diktature Miguela Prima de Rivere, kome je pao u nemilost.</s><s>Kada je došlo do uvođenja Druge španske republike igrao je važnu ulogu u pregovorima o mirnoj predaji vlasti, ishodivši garancije da će život kraljevske porodice biti pošteđen.</s><s>Zemlju je nakratko napustio po izbijanju građanskog rata, da bi se 1937. vratio na teritoriju pod kontrolom Francovih nacionalista.</s>

<s>Španski političari
Premijeri Španije</s>

