Takeo Fukuda
<s>bio je japanski političar koji je od 1976. do 1978. služio kao premijer Japana.</s>

<s>Prije početka političke karijere je radio kao činovnik u Ministarstvu financija, a poslije rata u raznim financijskim institucijama.</s><s>Godine 1952. je prvi put izabran u Dijetu, te mu je mentorom postao desničarski političar Nobusuke Kishi.</s><s>Fukuda je brzo napredovao u redovima vladajuće Liberalno-demokratske partije, postavši 1957. godine njen sekretar.</s><s>Godine 1972. se natjecao za vodstvo stranke protiv Kakueija Tanake, ali je izgubio.</s>

<s>Novu priliku da preuzme stranku i vladu je dobio nakon izbora 1976. godine, na kojima je LDP izgubila dotadašnju apsolutnu većinu u Dijeti, a nakon čega je premijer Takeo Miki dao ostavku.</s><s>Fukudin premijerski mandat je bio obilježen nastojanjem da se japanska vanjska politika prilagodi promjeni po završetku Drugog indokineskog rata 1975. godine i povlačenja SAD iz Jugoistočne Azije, odnosno da Japan kroz bliske ekonomske veze postane glavni partner država ASEAN-a.</s><s>Ta su nastojanja po njemu dobila ime Fukudina doktrina i dan-danas predstavljaju jedan od temelja japanske vanjske politike.</s>

<s>Fukuda je bio manje uspješan na unutrašnjem planu.</s><s>Usprkos reputacije "tvrdog" desničara, izazvao je kritike kada je u jesen 1977. godine prilikom otmice putničkog aviona Japan Airlinesa pristao na zahtjeve otmičara iz Japanske crvene armije i oslobodio njihove drugove iz zatvora.</s><s>Fukuda je, nastojeći okončati dotadašnju dominaciju frakcija i lobija unutar stranke, u nju uveo institut preliminarnih izbora.</s><s>Na njima ga je krajem 1978. porazio Masayoshi Ōhira, vođa umjerene frakcije unutar LDP.</s>

<s>Njegov sin Yasuo Fukuda je postao premijer 2007. godine.</s>

<s>Vanjske veze</s>

<s>Japanski političari
Premijeri Japana</s>

