Maksim III Carigradski
<s>Maksim III (), roden kao Manuel Hristonim (), je bio vaseljenski patrijarh Carigrada od 1476 do smrti.</s><s>Također je poznat i kao učenjak.</s><s>U pravoslavnoj crkvi se slavi kao svetec pri čemu mu spomendan pada na 17. novembar.</s>

<s>Život 
Manuel Hristonim je vjerojatno bio žitelj Peloponeza u današnjoj Grčkoj.</s><s>Postao je veliki eklezijarh (glavni sakristan) Carigradske patrijašije.</s><s>Taj je položaj nakon pada Carigrada (1453) preuzeo ovlasti skeuofilaksa, odnosno brige o svetom blagu i relkvijama Patrijaršije i na tom se položaju Manuel sukobljavao sa patrijarhom Genadijem Skolarijem na ekonomskim potanje.</s><s>Manuel je pod pokroviteljstvom Demetriosa Kircesa, sekretara osmanskog sultana, a zajedno sa velikim kartofilaksom Georgiosom Galesiotesem, uticao na život carigradske crkve više od dvije decenije.</s>

<s>Godine 1463. je stao na stranu patrijarha Joasafa I protiv zahtjeva političara Georgiosa Amirucesa, grčkog plemića iz bivšeg Trapezuntskog Carstva, da oženi drugu ženu, jer je to predstavljalo bigamiju po kršćanskom kanonskom paravu.</s><s>Zbog podrške Joasafu, sultan Mehmed II je dao Manuelu odrezati nos.</s>

<s>Godine 1465. (ili početkom 1466.) Manuel je potakao izbor Marka II na mjesto patrijarha, a kasnije se suprotstavljao patrijarsima koje su podržavale druge frakcije kao što su Simeon Trapezuntski i Dionisije I, koji je 15. januara 1467 njega i Georgiosa Galesiotesa smijenio sa upravnih dužnosti u crkvi.</s>

<s>Njih dvojica su, međutim, uskoro povratili svoj uticaj.</s><s>Manuel je tako uspio povratiti naklonost sultana Mehmeda II, te je u proljeće 1476. sam imenovan za carigradskog patrijarha.</s><s>S obzirom da je još uvijek bio laik, prvo se zamonašio i uzeo religijsko ime Maksim, a sljedeći dan je  posvećen kao episkop i ustoličen kao patrijarh od strane mitropolita  Herakleje.</s><s>Njegovo stolovanje je označilo kraj perioda nevolja u tamošnjoj Crkvi, te je predstavljalo doba mira i sloge.</s><s>Maksim je umro 3. aprila 1482.</s>

<s>Njegovo glavno književno djelo je "Monodijum o zauzimanju Carigrada".</s>

<s>Izvori</s>

<s>Vanjske veze 
  Historia politica et patriarchica Constantinopoleos, Cap IX: P. Maximus, (pr.</s><s>Martin Crusius, 1584) (primarni izvor)</s>

<s>Grčki historičari
Pravoslavni svetitelji</s>

