Partenije II Carigradski
<s>Partenije II (; ? - 16. maj 1651) bio je vaseljenski patrijarh Carigrada u dva navrata - od 1644. do 1648. te od 1648. do 1651. godine.</s>

<s>Bio je rodom iz Janjine, gdje se zamonašio i postao mitropolit.</s><s>Godine 1639. je imenovan mitropolitom Jedrena uz podršku svog prethdonika i imenjaka Partenija I. Nakon što je 1644. postao novim patrijarhom, Patrijaršiju je ponovno uključio u tada aktualne sukobe katolika i protestanata, koji su se održavali preko suparničkih zapadnih ambasadora na osmanskom dvoru.</s><s>Partenije se priklonio protestantskoj frakciji.</s>

<s>Prema navodim suvremenika, bio je sklon porocima i nasilju te stvorio veliki broj neprijatelja.</s><s>Zbog toga je godine 1648. svrgnut i prognan na Cipar.</s><s>Odatle je uspio pobjeći i naći utočište u Vlaškoj.</s><s>Odatle se brzo uspio vratiti u Carigrad i ponovno bio izabran za patrijarha.</s>

<s>Njegovo drugo stolovanje je označila potpuna promjena politike i priklanjanje pro-katoličkoj frakciji.</s><s>Partenije II se stoga posvetio iskorijenjivanju kalvinista te je u tu svrhu poslao pismo u kome traži pomoć od rimsko-njemačkog cara Ferdinanda III.</s><s>Njegova politika ga je, međutim, razdvojila od nekadašnjih saveznika, dok mu katolici nisu bili skloni, uključivši uticajne jezuitske misionare.</s><s>Oni su na kraju sultanu Mehmedu V poslali pismo prema kome Partenije tajno surađuje sa Rusima.</s><s>Doznavši to, Mehmed je naredio janjičarima da ga uhapse, zadave i njegov leš bace u more.</s>

<s>Carigradski patrijarsi
Episkopi Jedrenea</s>

