Crkva rođenja presvete Bogorodice u Obudovcu
<s>Crkva rođenja presvete Bogorodice u Obudovcu, općina Šamac, Bosna i Hercegovina, pripada Srpskoj pravoslavnoj crkvi i eparhiji zvorničko-tuzlanskoj.</s><s>Proglašena je za nacionalni spomenik Bosne i Hercegovine.</s><s>Nacionalni spomenik čine crkva i groblje, te pokretno naslijeđe koga čini ikonostas i 26 ikona.</s><s>Crkva nalazi se u posavskom selu Obudovac, 16 km od Šamca, uz lokalni put prema Brčkom.</s>

<s>Historija 
Godine 1858, Obudovac se našao u središtu bune posavskih seljaka, koju je predvodio oraški sveštenik Stevan Avramović, zajedno sa svešenikom hadži Petkom Jagodićem (zvana Protina buna).</s><s>Nakon sloma bune, habzburški časopis «Allgemeine zeitung», 1. novembra 1858. godine, piše o slomu bune: «Begovi i age popalili su gotova sva srpska sela u Gradačačkoj nahiji i pravoslavnu crkvu u Obudovcu.» Stara crkva nalazila se pored današnje crkve i na tom mjestu je sagrađen spomen-oltar.</s>

<s>Crkva rođenja presvete Bogorodice u Obudovcu građena je sa prekidima od 1864. do 1882. godine.</s><s>Dozvola za gradnju dobivena je od sultana iz Carigrada.</s><s>Crkvu je gradilo 18 okolnih sela, a dobrovoljni prilozi za gradnju crkve su prikupljani sa teritorije čitave Bosne i Hercegovine, Vojvodine, pa čak i Rusije.</s><s>Spominje se cifra od 16000 dukata koji su prikupljeni iz raznih krajeva svijeta.</s><s>Izgradnju crkve vodio je majstor Tasa iz Ohrida, sa 50 majstora i radnika.</s>

<s>Na crkvi vršena je rekonstrukcija i konzervatorsko-restauratorski radovi, i to više puta, u periodu od 1891. do 2001. godine.</s>

<s>Opis 
Crkva je u osnovi trobrodna bazilika, sa pripratom, naosom i trodijelnim oltarskim prostorom, koga sačinjavaju tri apside, koje se nalaze na istočnoj strani objekta.</s>

<s>Ikonostas  rađen je u periodu od 1937. do 1940. godine.</s><s>Predstavljene dvadeset dvije ikone su rad akademskog slikara Romana Petrovića.</s>

<s>U crkvi se čuva i dvadeset šest ikona nepoznatog autora.</s><s>Nastale su prije 29. oktobra 1858. godine, kada je stara crkva nakon «Protine bune» zapaljena.</s><s>Sve ikone su rađene tehnikom tempere na drvetu.</s><s>Uramljene su u smeđi drveni ram, širine 6,5 cm.</s><s>Ikone su uglavnom rađene u istom maniru, one na kojima su predstavljeni pojedinačno svetitelji, na tamnoj podlozi je prikazana stojeće figura svetitelja sa njegovim atributima.</s><s>Isti slučaj je i sa ikonama na kojima je predstavljena neka scena, pozadina takve ikone je tamnija.</s>

<s>Zvonik sa tri zvona je kvadratne tlocrtne osnove, a njegova visina iznosi oko 40 m do krsta.</s><s>Uz samu lokaciju crkve nalazi se staro pravoslavno groblje, koje je i danas aktivno.</s><s>U dvorištu, na istočnoj strani se nalazi prizemna zgrada, zvana Svetosavski dom, sa kancelarijama, arhivom i salom.</s>

<s>Literatura 
 Đoko Slijepčević, Historija Srpske pravoslavne crkve, II knjiga, Od početka XIX vijeka do kraja Drugog svjetskog rata, Munchen, 1966. (korištene usluge biblioteke Bošnjačkog instituta, fondacija Adila Zulfikarpašića-Sarajevo), 1966.</s>

<s>Reference</s>

<s>Nacionalni spomenici u Šamcu
Eparhija zvorničko-tuzlanska
O</s>

