โปรตุเกสมีเมืองหลวงคือ ?
ลิสบอน
ลิสบอน () หรือ ลิชบัว (, ) เป็นเมืองหลวงและเมืองใหญ่ที่สุดของประเทศโปรตุเกส ตัวเมืองลิสบอนมีประชากร 564,657 คน ถ้ารวมเขตที่อยู่อาศัยโดยรอบด้วยจะมีประชากรประมาณ 2,760,723 คน (ข้อมูลปี 2005)
มาเซโอ
มาเซโอ () เป็นเมืองหลวงและเมืองที่ใหญ่ที่สุดของรัฐอาลาโกอัส ประเทศบราซิล เมืองมีแหล่งน้ำและทะเลสาบหลายแห่ง เป็นเมืองท่า ส่งน้ำตาลและฝ้ายเป็นสินค้าออก ผลิตผลอื่น ๆ เช่น สิ่งทอ เครื่องดื่ม มีแอลกอฮอล์ สบู่ เมืองนี้ก่อตั้งเมื่อวันที่ 5 ธันวาคม ค.ศ. 1815 ได้รับสถาปนาเป็นเมืองหลวงของรัฐใน ค.ศ. 1839
เตาบาแต
เตาบาแต () เป็นเมืองขนาดกลางในรัฐเซาเปาลู ทางตะวันออกเฉียงใต้ของประเทศบราซิล ตั้งอยู่บนจุดยุทธศาสตร์ โดยอยู่ระหว่างเมืองสำคัญของบราซิล 2 เมืองคือ เซาเปาลู (123 กม.) กับรีโอเดจาเนโร (280 กม.) เมืองมีประชากรอยู่ราว 3 แสนคน และได้กลายเป็นเมืองอุตสาหกรรม มีสาขาย่อยของบริษัทมาตั้งอยู่หลายบริษัท เช่น โฟล์กสวาเกน อัลส์ทอม ฟอร์ดมอเตอร์ แอลจี ฯลฯ
รายพระนามพระมหากษัตริย์โปรตุเกส
รายพระนามพระมหากษัตริย์แห่งโปรตุเกส พระอิศริยยศเริ่มขึ้นตั้งแต่โปรตุเกสประกาศอิสรภาพจากราชอาณาจักรเลออน ภายใต้การนำของอัลฟอนโซ เฮนริเก ผู้ซึ่งประกาศตั้นตนเป็นกษัตริย์แห่งโปรตุเกสในปี พ.ศ. 1682 และปกครองระบอบราชาธิปไตยเรื่อยมาจนกระทั่งเกิดการประกาศสาธารณรัฐโปรตุเกส ในวันที่ 5 ตุลาคม พ.ศ. 2453 ซึ่งเป็นรัชสมัยของสมเด็จพระเจ้ามานูเอลที่ 2 แห่งโปรตุเกส พระองค์ต้องเสด็จลี้ภัยจากผู้นิยมสาธารณรัฐ ถือว่าเป็นจุดสิ้นสุดของระบอบกษัตริย์ของโปรตุเกส พระเจ้าอัลฟอนโซที่ 1 ทรงได้รับการประกาศเป็นกษัตริย์อย่างเป็นทางการในปี พ.ศ. 1686 โดยสมเด็จพระเจ้าอัลฟอนโซที่ 7 แห่งคาสตีลและเลออน และในปี พ.ศ. 1722 ทรงได้รับการประกาศจากสมเด็จพระสันตะปาปาอเล็กซานเดอร์ที่ 3
รัฐโมนากัส
โมนากัส () เป็น 1 ใน 23 รัฐของประเทศเวเนซุเอลา มีพื้นที่ 28,900 ตร.กม. และจากข้อมูลปี ค.ศ. 2007 มีประชากรราว 855,300 คน ทางตอนเหนือติดกับรัฐซูเกร ติดกับรัฐอันโซอาเตกีทางตะวันตกและใต้ ติดกับรัฐโบลีวาร์ทางตอนใต้ ติดกับรัฐเดลตาอามากูโรทางใต้และตะวันออก และติดกับอ่าวปารีอาทางตะวันออกเฉียงเหนือ ชื่อของรัฐตั้งอยู่ตามนายพลโฮเซ ตาเดโอ โมนากัส ที่มีภูมิลำเนามาจากรัฐนี้ และพี่น้องของเขาโฮเซ เกรโกริโอ โมนากัส ที่มีภูมิลำเนาจากรัฐอันโซอาเตกี (รัฐเพื่อนบ้าน) เมืองหลวงของรัฐคือเมืองมาตูริง
กูยาบา
กูยาบา () เป็นเมืองหลวงของรัฐมาตูโกรสซู ประเทศบราซิล ตำแหน่งทางภูมิศาสตร์อยู่ตรงกลางของทวีปอเมริกาใต้ กูยาบาจะได้รับเกียรติเป็นเจ้าภาพ 1 ใน 12 เมืองของการแข่งขันฟุตบอลโลก 2014 ณ สนามแห่งใหม่ อาเรนาปังตานัล
จักรพรรดิเปดรูที่ 1 แห่งบราซิล
ในช่วงปลายเดือนพฤศจิกายน พ.ศ. 2350 ขณะที่เจ้าชายเปดรูมีพระชนมายุ 9 พรรษา พระราชวงศ์ต้องเสด็จลี้ภัยออกจากโปรตุเกสจากการรุกรานของกองทัพฝรั่งเศสที่ถูกส่งมาโดยจักรพรรดินโปเลียนที่ 1 กำลังเข้าใกล้กรุงลิสบอน เจ้าชายเปดรูและพระราชวงศ์ได้เสด็จถึงรีโอเดจาเนโร เมืองหลวงของบราซิล ซึ่งเป็นอาณานิคมที่ใหญ่ที่สุดและมั่งคั่งที่สุดของโปรตุเกส ในเดือนมีนาคม พ.ศ. 2351 ในระหว่างการเดินทางเจ้าชายทรงอ่านบทประพันธ์แอเนียดของเวอร์จิลและทรงสนทนากับลูกเรือเพื่อเรียนรู้ทักษะการเดินเรือ ในบราซิล หลังจากประทับที่พระราชวังปาโคเพียงระยะสั้นๆ เจ้าชายเปดรูและพระอนุชาคือ เจ้าชายมิเกลได้ย้ายมาประทับร่วมกับพระราชบิดาที่พระราชวังปาโค เดอ เซา กริสโตเบา ("พระราชวังแห่งนักบุญคริสโตเฟอร์") ถึงแม้ว่าพระองค์จะไม่ทรงเคยใกล้ชิดสนิทสนมกับพระราชบิดา แต่เจ้าชายเปดรูทรงรักพระองค์และทรงโกรธเคืองผู้ที่ทำให้พระราชบิดาเสือมเสียพระเกียรติซึ่งเกิดขึ้นตลอดเวลาโดยผู้อยู่เบื้องหลังคือพระนางคาร์ลอตา โจวควินา พระราชมารดา เมื่อทรงเจริญพระชันษา เจ้าชายเปดรูทรงขนานพระนามพระราชมารดาอย่างเปิดเผยและทรงแสดงความรู้สึกเหยียดหยามพระราชมารดาว่า "สุนัขตัวเมีย" (Bitch)
บราซีเลีย
บราซีเลีย () เป็นเมืองหลวงของประเทศบราซิล ได้รับการก่อตั้งเป็นเมืองหลวงในปี พ.ศ. 2503 ก่อนหน้านี้เมืองหลวงของประเทศได้แก่ ซัลวาดอร์ (พ.ศ. 2092-2306) และรีโอเดจาเนโร (พ.ศ. 2306-2503) เมืองนี้ได้รับการวางแผนผังเมืองเป็นอย่างดี เช่นเดียวกับกรุงวอชิงตัน ดี.ซี. ของสหรัฐอเมริกา และกรุงแคนเบอร์รา ประเทศออสเตรเลีย ชื่อบราซีเลียมาจากภาษาละตินแปลว่า "บราซิล"
สาธารณรัฐโปรตุเกสในโอลิมปิกฤดูร้อน 1960
สาธารณรัฐโปรตุเกส เข้าร่วมแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อนครั้งที่ 17 ค.ศ. 1960 (พ.ศ. 2503) ณ กรุงโรม อิตาลีระหว่างวันที่ 25 สิงหาคม – 11 กันยายน พ.ศ. 2503
พระเจ้ามานูเอลที่ 2 แห่งโปรตุเกส
อดีตพระเจ้ามานูเอลที่ 2 เสด็จสวรรคตอย่างไม่คาดคิดที่บ้านพักของพระองค์ในวันที่ 2 กรกฎาคม พ.ศ. 2475 จากการที่ทรงหายใจติดขัดโดยกล่องเสียงของพระองค์บวมผิดปกติหรืออาการบวมของท่อลม รัฐบาลโปรตุเกสในขณะนั้นนำโดย อันโตนิโอ โอลิเวรา ซาลาซาร์ ได้รับอนุญาตให้ฝังพระบรมศพของพระองค์ที่กรุงลิสบอน หลังจากมีรัฐพิธี พระบรมศพมาถึงกรุงลิสบอนในวันที่ 2 สิงหาคม พ.ศ. 2475 โดยเรือสัญชาติอังกฤษ เฮสเอ็มเอส คอนคอร์ด ซึ่งเดินทางมาจากสหราชอาณาจักรและล่องเข้ามาในแม่น้ำเทกัสเพื่อส่งพระบรมศพอดีตพระมหากษัตริย์ พระบรมศพได้รับการส่งมอบที่ปรากาโดกอมเมอซีโอ ที่ซึ่งฝูงชนได้มารวมตัวกันติดตามพระบรมศพไปยังเขตเซาวิเซนเตเดฟอราและถนนก็เต็มไปด้วยผู้ที่สนใจในขบวนแห่พระบรมศพ พระบรมศพได้ถูกฝังที่วิหารหลวงแห่งพระราชวงศ์บรากังซาในพระอารามเซาวิเซนเตเดฟอรา
พระเจ้ามานูเอลที่ 2 แห่งโปรตุเกส
ในเมืองมาฟรา ตอนเช้าของวันที่ 5 ตุลาคม พระมหากษัตริย์ทรงได้รับแผนการเดินทางไปยังโปร์ตู เป็นการกระทำที่ยากจะดำเนินการออกไปเนื่องจากทรงไม่ได้รับการคุ้มกันอีกต่อไปแล้วและศูนย์กลางการปฏิวัตินับไม่ถ้วนได้แพร่กระจายไปทั่วประเทศ ในเวลาประมาณเที่ยงวัน ประธานสภาเทศบาลแห่งมาฟราได้รับข้อความจากผู้ว่าราชการคนใหม่ซึ่งมีคำสั่งให้เปลี่ยนธงชาติมาเป็นธงสาธารณรัฐ หลังจากนั้นไม่นานผู้บังคับการของโรงเรียนปฏิบัติการทหารราบยังได้รับโทรเลขจากผู้บัญชาการคนใหม่ซึ่งมีการชี้แจงถึงสถานการณ์ทางการเมืองที่เกิดขึ้น ณ ขณะนี้ สถานะของพระราชวงศ์กลายเป็นสิ่งที่ไม่ยั่งยืนต่อไปแล้ว
ประเทศเปรู
ในปี พ.ศ. 2075 กองทัพผู้พิชิตของสเปนนำโดยฟรันซิสโก ปีซาร์โร เอาชนะจักรพรรดิอินคาอาตาอวลปา และผนวกเข้าอยู่ใต้การปกครองของสเปน ปีซาร์โรตั้งเมืองหลวงใหม่ที่ลิมาซึ่งกลายเป็นเมืองหลวงของประเทศเปรูในปัจจุบัน สิบปีถัดมา จักรวรรดิสเปนภายใต้การปกครองของราชวงศ์ฮับส์บูร์กได้ตั้งเขตอุปราชแห่งเปรู ซึ่งครอบคลุมอาณานิคมในอเมริกาใต้เกือบทั้งหมด ประมาณสามสิบปีถัดมา อุปราชฟรันซิสโก เด โตเลโดจัดระเบียบดินแดนในปกครองของตนใหม่ ด้วยการทำเหมืองแร่เงินเป็นกิจกรรมทางเศรษฐกิจหลักและใช้แรงงานชาวพื้นเมือง ทองแท่งจากเปรูเป็นแหล่งรายได้ของเจ้าสเปนและส่งเสริมเครือข่ายการค้าที่ซับซ้อนที่ไปไกลถึงยุโรปและฟิลิปปินส์ อย่างไรก็ตาม ในอีกสองศตวรรษต่อมา การผลิตแร่เงินและการกระจายของเศรษฐกิจที่ลดลงทำให้รายได้ของเจ้าสเปนลดลง จึงทำให้สำนักเจ้าของสเปนประกาศการปฏิรูปบูร์บง ซึ่งประกอบด้วยพระราชกฤษฎีกาเพิ่มภาษีและแยกส่วนเขตอุปราชแห่งเปรู กฎหมายใหม่นี้กระตุ้นให้เกิดการกบฏของตูปัก อามารูที่ 2 และความพยายามปฏิวัติอื่น ๆ ซึ่งพ่ายแพ้ทั้งหมด ในช่วงสงครามประกาศเอกราชในอเมริกาใต้ เปรูยังคงเป็นฐานที่มั่นของฝ่ายสนับสนุนกษัตริย์ แต่เปรูก็กลายเป็นประเทศเอกราชจากการต่อสู้ของโฮเซ เด ซาน มาร์ติน และซีมอง โบลีวาร์
ประเทศกาบูเวร์ดี
ประชากรส่วนใหญ่ของกาบูเวร์ดีเป็นชาวครีโอลเลือดผสมระหว่างชาวโปรตุเกสกับชาวแอฟริกา กรุงไปรอาเมืองหลวงเป็นที่อาศัยของประชากรจำนวนเกือบหนึ่งในสี่ของประชากรทั้งประเทศที่มีอยู่ประมาณ 5 แสนคน จากสำมะโนประชากรในปี ค.ศ. 2013 พบว่า เกือบร้อยละ 35 ของประชากรทั้งหมดอาศัยอยู่ในพื้นที่ชนบท และอัตราการรู้หนังสืออยู่ที่ประมาณร้อยละ 85 (จำแนกเป็นร้อยละ 91 ของประชากรชายอายุ 15 ปีขึ้นไป และร้อยละ 83 ของประชากรหญิงอายุ 15 ปีขึ้นไป) ในทางการเมือง กาบูเวร์ดีเป็นประเทศที่มีระบอบประชาธิปไตยที่เสถียรมากประเทศหนึ่ง การพัฒนาคุณภาพชีวิตและความเติบโตทางเศรษฐกิจที่โดดเด่นของกาบูเวร์ดี (แม้ว่าจะขาดแคลนทรัพยากร) ก็เป็นที่ยอมรับจากนานาชาติ โดยประเทศและองค์กรระหว่างประเทศต่าง ๆ มักจะให้ความช่วยเหลือเพื่อการพัฒนาอยู่เสมอ อนึ่ง กาบูเวร์ดีได้รับการจัดให้เป็นประเทศกำลังพัฒนาตั้งแต่ปี ค.ศ. 2007 เป็นต้นมา
ประเทศโปรตุเกส
นักท่องเที่ยวส่วนใหญ่เป็นนักท่องเที่ยวจากยุโรป ได้แก่ สเปน อังกฤษ เยอรมนี ฝรั่งเศส เนเธอร์แลนด์ อิตาลี และ ไอร์แลนด์ ส่วนนักท่องเที่ยวจากนอกทวีปยุโรป ได้แก่ บราซิล สหรัฐอเมริกา
สมเด็จพระราชินีนาถมารีอาที่ 1 แห่งโปรตุเกส
เจ้าหญิงมารีอาทรงเจริญพระชันษาในช่วงที่การปกครองของพระราชบิดาและรัฐบาลอยู่ภายใต้อำนาจของมาควิสแห่งพอมบาล พระราชบิดาของพระนางมักจะปลีกตัวพระองค์จากการเมืองมาพำนักที่พระราชวังหลวงเควลูซ ซึ่งต่อมาได้มอบให้กับเจ้าหญิงมารีอาและพระสวามี มาควิสแห่งพอมบาลได้เข้ากุมอำนาจในรัฐบาลหลังจากเหตุการณ์ครั้งร้ายแรงคือ แผ่นดินไหวในลิสบอน พ.ศ. 2298 ในวันที่ 1 พฤศจิกายน พ.ศ. 2293 วึ่งส่งผลให้ประชาชนกว่าหนึ่งแสนคนต้องเสียชีวิต และพระราชวังริเบย์ราถูกทำลายจนสิ้น
โจเอาเปสโซอา
โจเอาเปสโซอา () เป็นเมืองหลวงของรัฐปาราอีบา ประเทศบราซิล ก่อตั้งในปี ค.ศ. 1585 เป็นเมืองที่ตั้งอยู่ตะวันออกสุดของทวีปอเมริกา ที่จุดพิกัด 34º47'38"W, 7º9'28"S ถือเป็นนครที่มีพื้นที่สีเขียวมากที่สุดของโลก ด้วยพื้นที่มากกว่า 7 ตร.กม. (2.7 ตร.ไมล์) เป็นรองกรุงปารีส ประเทศฝรั่งเศส เมืองมีเอกลักษณ์ที่เป็นจุดรวมระหว่างชายหาดเขตร้อน สถาปัตยกรรมสมัยใหม่ และอาคารประวัติศาสตร์ในยุคอาณานิคม
ลิสบอน
ค.ศ. 1147 ลิสบอนกลับมาอยู่ภายใต้ศาสนาคริสต์อีกครั้ง โดยกลุ่มนักรบจากประเทศใกล้เคียง เช่น ฝรั่งเศส เยอรมัน อังกฤษ และโปรตุเกส ภายใต้การนำของพระเจ้าอัลฟอนโซที่ 1 แห่งโปรตุเกส ได้ยึดลิสบอนกลับคืนได้ ลิสบอนเปลี่ยนมาใช้ภาษาโปรตุเกส และชาวอิสลามส่วนมากเปลี่ยนมานับถือศาสนาคริสต์ ลิสบอนกลายเป็นเมืองหลวงของโปรตุเกสเมื่อ ค.ศ. 1255
ประเทศโปรตุเกส
ภาษาทางการของประเทศโปรตุเกสคือภาษาโปรตุเกส เป็นภาษาที่จัดอยู่ในกลุ่มภาษาโรมานซ์ ซึ่งในกลุ่มภาษานี้มีภาษาสเปน ฝรั่งเศส และ อิตาลี ด้วย มีผู้พูดภายในประเทศประมาณ 10,000,000 คน (ปี ค.ศ. 2012) และประมาณ 203,349,200 คนทั่วโลก
โอลิมปิกฤดูร้อน 2016
การวิ่งคบเพลิงในประเทศบราซิลได้เริ่มต้นที่กรุงบราซิเลีย ซึ่งเป็นเมืองหลวงของประเทศบราซิลในวันที่ 3 พฤษภาคม พ.ศ. 2559 การวิ่งคบเพลิงในครั้งนี้ได้ผ่านเมืองทั้งหมดมากกว่า 300 เมืองในประเทศบราซิล (ประกอบไปด้วย 26 รัฐ และเขตการปกครองพิเศษ) สุดท้ายของการวิ่งคบเพลิงในครั้งนี้จะถูกจุดที่สนามกีฬามารากานัง ขณะพิธีเปิดโอลิมปิกฤดูร้อน 2016 ในนครรีโอเดจาเนโร
พระเจ้าฌูเอาที่ 6 แห่งโปรตุเกส
ในปลายรัชสมัยของพระเจ้าฌูเอามีพระบรมราชโองการเปิดเมืองท่าเสรีในลิสบอนแต่กฎหมายก็ไม่เป็นผล มีพระบรมราชโองการให้เพิ่มการไต่สวนในการสืบสวนในกรณีที่พระสหายเก่า มาควิสแห่งลูเลเสียชีวิต แต่คำพิพากษาสูงสุดไม่เคยได้รับการช่วยเหลือ ในวันที่ 5 มิถุนายน พ.ศ. 2367 พระองค์ทรงพระราชทานอภัยโทษแก่ผู้ที่มีส่วนเกี่ยวพันกับการลุกฮือที่ปอร์โต ยกเว้นเจ้าหน้าที่เก้าคนได้ถูกเนรเทศ ในวันเดียวกันรัฐธรรมนูญฉบับเก่าแห่งพระราชอาณาจักรได้ถูกนำกลับมาบังคับใช้ และกลุ่มคอร์เตสได้เปิดประชุมเพื่อร่างฉบับใหม่ การเปลี่ยนรัฐธรรมนูญเป็นการเผชิญหน้ากับอุปสรรคมากมาย โดยเฉพาะอุปสรรคกับสเปนและกลุ่มผู้สนับสนุนในสมเด็จพระราชินี
กีมาไรช์
กิมารายช์ () เป็นเมืองทางตอนเหนือของประเทศโปรตุเกส ในเขตบรากา มีประชากร 52,181 คน เป็นหนึ่งในเมืองที่สำคัญด้านประวัติศาสตร์ ศูนย์กลางของเมืองได้รับขึ้นทะเบียนเป็นมรดกโลกจากยูเนสโก เป็นแหล่งท่องเที่ยวใหญ่ที่สำคัญในภูมิภาค เมืองเป็นที่ประสูติของพระเจ้าอัลฟอนโซที่ 1 กษัตริย์พระองค์แรกของโปรตุเกส
จักรวรรดิโปรตุเกส
จักรวรรดิโปรตุเกส (, ) เป็นหนึ่งในจักรวรรดิอาณานิคมของโลกจักรวรรดิแรกที่มีดินแดนในหลายทวีปที่รวมทั้งอเมริกาใต้, แอฟริกา, อินเดีย และเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ภายใต้การปกครอง และเป็นจักรวรรดิอาณานิคมที่รุ่งเรืองอยู่นานที่สุดในยุโรปที่รุ่งเรืองอยู่เป็นเวลาเกือบห้าร้อยปีตั้งแต่การพบบราซิลในปี ค.ศ. 1500 จนกระทั่งถึงการคืนมาเก๊าในปี ค.ศ. 1999 ซึ่งเป็นระยะเวลายาวนานกว่าจักรวรรดิสเปน และ จักรวรรดิฝรั่งเศส
โฟลเรียนอโปลิส
โฟลเรียนอโปลิส () เป็นเมืองหลวงและเมืองใหญ่อันดับ 2 ของรัฐซันตากาตารีนา ประเทศบราซิล รัฐทางใต้ของประเทศ เมืองประกอบเกาะใหญ่ ที่ชื่อเกาะซันตากาตารีนา และมีบางส่วนอยู่บนแผ่นดินใหญ่ เมืองมีประชากร 427,298 คน (ค.ศ. 2009) เป็นเมืองใหญ่เป็นอันดับ 47 ของประเทศ
พระเจ้ามานูเอลที่ 2 แห่งโปรตุเกส
ในขณะทรงถูกเนรเทศ มีกรณีหนึ่งที่การแทรกแซงของอดีตพระมหากษัตริย์ได้ผล หลังจากการรัฐประหารรัฐบาลของมานูเอล ดี โอลิเวียรา โกเมซ ดา คอสตาโดยพลเอกออสการ์ ฟราโกโซ คาร์โมนา คอสตาได้รับการแต่งตั้งให้เป็นเอกอัครราชทูตประจำกรุงลอนดอน ทำให้เกิดความไม่มั่นคงอย่างต่อเนื่องและความต่อเนื่องทางการทูตอย่างรวดเร็วในช่วงนี้ รัฐบาลอังกฤษปฏิเสธที่จะให้การรับรองอย่างเป็นทางการแก่ข้าราชการใหม่นี้ ในฐานะเอกอัครราชทูตต้องเจรจาการชำระหนี้ของโปรตุเกสต่อสหราชอาณาจักรซึ่งมีความสำคัญมาก รัฐมนตรีว่าการกระทรวงการต่างประเทศได้ทูลถามให้อดีตพระเจ้ามานูเอลทรงใช้อิทธิพลในการชี้แจงสถานการณ์ อดีตพระมหากษัตริย์ทรงประทับใจโดยมีโอกาสที่จะช่วยเหลือประเทศของพระองค์และทรงติดต่อกับฝ่ายอังกฤษหลายช่องทาง (รวมทั้งอาจจะผ่านทางสมเด็จพระเจ้าจอร์จที่ 5 แห่งสหราชอาณาจักร)เพื่อแก้ปัญหากรณีพิพาท แม้ว่าจะทรงถูกเนรเทศพระองค์ก็ยังทรงเป็นผู้รักชาติซึ่งไกลกว่านั้นพระองค์ทรงประกาศในพระราชพินัยกรรมในปีพ.ศ. 2458 โดยทรงมีพระราชปณิธานที่จะโอนพระราชทรัพย์ของพระองค์ให้แก่รัฐโปรตุเกสในการสร้างพิพิธภัณฑ์และทรงแสดงความสนพระทัยที่จะให้ฝังพระบรมศพไว้ที่โปรตุเกส
พระเจ้าฌูเอาที่ 6 แห่งโปรตุเกส
ขณะที่สถานการณ์ในโปรตุเกสยังไม่มีความสงบสุข จากการว่างกษัตริย์และการถูกทำลายล้างจากสงครามคาบสมุทร และเป็นผลกระทบให้เกิดผู้คนอดอยากจำนวนมากและการอพยพย้ายถิ่นฐานออกไปจำนวนมาก จากการขับไล่การรุกรานของฝรั่งเศสครั้งสุดท้ายจากเมืองใหญ่ได้กลายการอารักขาโดยอังกฤษ ซึ่งควบคุมโดยนายพล วิลเลียม คารร์ เบเรสฟอร์ด ผู้ซึ่งปกครองด้วยกำปั้นเหล็ก ตั้งแต่พระเจ้าฌูเอาทรงสืบราชบัลลังก์ ชาวโปรตุเกสพยายามบีบบังคับให้พระองค์เสด็จกลับ เริ่มชักนำให้เกิดการจลาจลของพวกเสรีนิยม และการก่อตั้งองค์กรลับต่าง ๆ ด้วยเป้าหมายที่นำมาซึ่งการประชุมคอร์เตสโปรตุเกส (Portuguese Cortes) ซึ่งเป็นภาษาในยุคกลางหมายถึงตัวแทนของแคว้นต่าง ๆ ในโปรตุเกส ที่ซึ่งไม่ได้มีการพบปะกันอีกนับตั้งแต่พ.ศ. 2241 เหมือนกับพวกเสรีนิยมที่สร้างความวุ่นวายในบราซิล ในปี พ.ศ. 2360 เกิดกบฏเปร์นัมบูกันในเมืองเรซีฟี เป็นการเคลื่อนไหวของกลุ่มนิยมสาธารณรัฐที่ซึ่งทำการก่อตั้งรัฐบาลขึ้นเองในรัฐเปร์นัมบูกูและการกบฏก็ขยายวงกว้างไปทั่วบราซิล แต่ในที่สุดก็ถูกปราบลงอย่างราบคาบ กลับไปที่โปรตุเกส ในวันที่ 24 สิงหาคม พ.ศ. 2363 ได้เกิดการปฏิวัติเสรีนิยม พ.ศ. 2363 ที่เมืองโปร์ตู และได้ทำการก่อตั้งรัฐบาลเองที่ควบคุมโดยคณะผู้ยึดอำนาจการปกครอง และได้ส่งผลกระทบในลิสบอน ที่ซึ่งมีการเข้าพบ "นายพลเพื่อจุดประสงค์พิเศษ" (General Extraordinary) และ "กลุ่มคอร์เตสรัฐธรรมนูญ" (Constituent Cortes) หรือ Cortes Gerais Extraordinárias e Constituintes ได้จัดตั้งรัฐบาล และได้มารวมกันเพื่อทำการเลือกคณะผู้แทนโดยปราศจากการขอพระราชวินิจฉัยจากพระเจ้าฌูเอา การเคลื่อนไหวครั้งนี้ได้รับการสนับสนุนจากหมู่เกาะมาเดย์รา, อะโซร์สและครอบงำไปถึงกาว-ปาราและรัฐบาเยียในบราซิล นำมาด้วยการลุกฮือของกองทัพในนครริโอเดอจาเนโร
รัฐโปร์ตูเกซา
โปร์ตูเกซา () เป็น 1 ใน 23 รัฐของประเทศเวเนซุเอลา ค้นพบในปี ค.ศ. 1591 มีเมืองหลวงของรัฐคือเมืองกวานาเร รัฐโปร์ตูเกซามีพื้นที่ครอบคลุม 15,200 ตร.กม. และในปี ค.ศ. 2007 มีประชากรราว 873,400 คน
พระเจ้าฌูเอาที่ 6 แห่งโปรตุเกส
ในช่วงเวลาไม่กี่ปีในการประทับที่บราซิลของพระเจ้าฌูเอา พระองค์มีพระบรมราชโองการจัดตั้งกลุ่มสถาบัน โครงการ และบริการหลายอย่าง ซึ่งทำให้ประเทศมีการพัฒนาอย่างกว้างขวางทางด้านเศรษฐกิจ การบริหารราชการ กฎหมาย วิทยาศาสตร์ วัฒนธรรม ศิลปะ และสิ่งอำนวยความสะดวกต่าง ๆ ถึงแม้ว่าจะไม่ประสบความสำเร็จทั้งหมด และบางอย่างก็ไม่สมบูรณ์หรือไม่จำเป็นโดยสิ้นเชิง ตามที่อีปอลีตู ฌูเซ ดึ กอชตา ได้วิจารณ์อย่างเสียดสีไว้ ในบรรดาสิ่งเหล่านี้ พระองค์ทรงเป็นผู้ก่อตั้งอิงเปรงซาเรฌีอา (สำนักพิมพ์แห่งแรกของประเทศ), สวนพฤกษศาสตร์รีโอเดจาเนโร, คลังสรรพาวุธทหารเรือ, ฟาบรีกาจีปอลโวรา (โรงงานผลิตดินปืน), ฝ่ายดับเพลิงของเมืองรีโอเดจาเนโร, กองเรือพาณิชย์นาวีของบราซิล และโรงพยาบาลการกุศลที่รู้จักกันในนาม "กาซาดุสอิสโปสตุส" พระองค์ยังทรงก่อตั้งแผนการศึกษามากมายในรีโอ, เปร์นัมบูกู, บาเยีย และสถานที่อื่น ๆ โดยมีการเรียนการสอนในวิชาทางศาสนาและเทววิทยาศีลธรรม แคลคูลัสเชิงปริพันธ์ กลศาสตร์ อุทกพลศาสตร์ เคมี เลขคณิต เรขาคณิต ภาษาฝรั่งเศส ภาษาอังกฤษ พฤกษศาสตร์ เกษตรกรรม และอื่น ๆ พระองค์ยังทรงส่งเสริมให้มีการก่อตั้งสมาคมและสถาบันมากมายเพื่อการศึกษาวิทยาศาสตร์ วรรณคดี และศิลปะ เช่น ฌุงตาวาซีนีกา (บริหารจัดการวัคซีนไข้ทรพิษ), ราชสมาคมนักอักษรศาสตร์แห่งบาเยีย, สำนักวิทยาศาสตร์และวิจิตรศิลป์, สถาบันวิทยาศาสตร์และศิลปะแห่งรัฐรีโอเดจาเนโร, สำนักกายวิภาคศาสตร์ ศัลยศาสตร์ และแพทยศาสตร์แห่งรีโอเดจาเนโร สถาบันวิชาการปืนใหญ่ การเสริมกำลัง และการออกแบบหลวง, โรงเรียนนายเรือ, โรงเรียนเตรียมทหาร, หอสมุดแห่งชาติบราซิล, พิพิธภัณฑ์หลวง (ปัจจุบันคือพิพิธภัณฑ์สถานแห่งชาติบราซิล), โรงละครหลวงเซาฌูเอา (ปัจจุบันคือโรงละครฌูเอาไกตานู) รวมทั้งทรงเกณฑ์ผู้บรรเลงเดี่ยวที่มีชื่อเสียงระดับนานาชาติ และอุปถัมภ์นักดนตรีแห่งโบสถ์หลวงคนอื่น ซึ่งรวมทั้งบาทหลวงโฌเซ เมารีซีอู นักประพันธ์เพลงชั้นนำชาวบราซิลในรัชสมัยของพระองค์ ทรงสนับสนุนการมาของคณะมีเซาอาร์ติสชีกาฟรังเซซา เป็นผลให้เกิดการก่อตั้งสำนักวิทยาศาสตร์ ศิลปะ และงานฝีมือหลวง ซึ่งเป็นต้นกำเนิดของสำนักวิจิตรศิลป์แห่งชาติแห่งมหาวิทยาลัยสหพันธ์แห่งรีโอเดจาเนโรในปัจจุบัน ซึ่งมีความสำคัญยิ่งต่อการเริ่มต้นการศึกษาและการผลิตงานศิลปะในบราซิล
ประเทศโปรตุเกส
ศาสนา
คริสต์ นิกายโรมันคาธอลิก (ร้อยละ 84.5) โปรแตสแตนท์ (ร้อยละ 2.2) ไม่มีศาสนา (ร้อยละ 3.9) และศาสนาอื่นๆ (ร้อยละ 9.4)
อาซุนซีออน
อาซุนซีออน () เป็นเมืองหลวงของประเทศปารากวัย มีพิกัดภูมิศาสตร์ตั้งอยู่ที่ (-25.2667, -57.6667) มีประชากร 1,639,000 คน (พ.ศ. 2545) เขตนครหลวงของเมืองนี้มีชื่อว่า "กรันอาซุนซีออน" ซึ่งรวมเมืองซานโลเรนโซ เมืองเฟร์นันโดเดลาโมรา เมืองลัมบาเร เมืองลูเก เมืองมาเรียโนโรเกอาลอนโซ เมืองเญมบี และเมืองบียาเอลีซา
อิสตันบูล
เมื่อสาธารณรัฐตุรกีถูกก่อตั้งขึ้นใน พ.ศ. 2466 (ค.ศ. 1923) เมืองหลวงของประเทศย้ายจากอิสตันบูลไปที่เมืองอังการา นับระยะเวลาที่อิสตันบูลเป็นเมืองหลวงทั้งสิ้น 1,610 ปี
ประเทศมอนเตเนโกร
มอนเตเนโกร ( ออกเสียง: ; มอนเตเนโกร: มีความหมายว่า "ภูเขาสีดำ") เป็นประเทศเอกราชซึ่งตั้งอยู่ในยุโรปตะวันออกเฉียงใต้ มีอาณาเขตจรดทะเลเอเดรียติกและโครเอเชียทางทิศตะวันตก จรดบอสเนียและเฮอร์เซโกวีนาทางทิศเหนือ จรดเซอร์เบียทางทิศตะวันออก และจรดแอลเบเนียทางทิศใต้ มีพอดกอรีตซาเป็นเมืองหลวงและเมืองที่ใหญ่ที่สุดของประเทศ
ธงชาติโปรตุเกส
แบบของธงชาติโปรตุเกสในปัจจุบันแสดงถึงการเปลี่ยนแปลงอย่างใหญ่หลวงในพัฒนาการของธงชาติ ซึ่งเคยเปลี่ยนแปลงอย่างใกล้ชิดตามการเปลี่ยนแปลงตราประจำราชวงศ์ (royal arms) อยู่เสมอ นับแต่การสถาปนาประเทศแห่งนี้เป็นต้นมา ธงชาตินั้นมีพัฒนาการจากธงรูปกางเขนสีฟ้าบนพื้นสี่เหลี่ยมจตุรัสสีขาวของพระเจ้าอฟองโซที่ 1 แห่งโปรตุเกส มาสู่ธงตราอาร์มบนธงสี่เหลี่ยมพื้นสีฟ้า-ขาว ของกษัตริย์โปรตุเกสเสรีนิยม ในช่วงเวลาดังกล่าว การเปลี่ยนแปลงลักษณะธงโดยหลักซึ่งจะมีความเกี่ยวโยงกับเหตุการณ์สำคัญทางการเมืองอยู่เสมอ ล้วนมีส่วนเกี่ยวข้องกับการเปลี่ยนแปลงรูปตราแผ่นดินมาจนถึงรูปแบบปัจจุบันด้วย
ภาษาโปรตุเกส
ภาษาโปรตุเกส ("português" "ปุรตุเกฌ") เป็นภาษากลุ่มโรมานซ์ที่พูดในประเทศต่าง ๆ เช่น ประเทศโปรตุเกส ประเทศบราซิล ประเทศแองโกลา ประเทศโมซัมบิก และประเทศติมอร์-เลสเต ภาษาโปรตุเกสมีคนพูดเป็นภาษาแม่มากกว่า 200 ล้านคน ทำให้เป็นหนึ่งในไม่กี่ภาษาที่พูดทั่วโลก และเป็นภาษาที่มีคนพูดเป็นภาษาแม่มากเป็นอันดับ 5 หรือ 6 ของโลกปัจจุบัน
ภาษาโปรตุเกสถูกขนานนามว่า "A língua de Camões อาลิงกวาดึกามอยช์" ("ภาษาของกามอยช์" ตามชื่อลูอิช ดึ กามอยช์ ผู้ประพันธ์ "The Lusiad": ลูเซียด) และ "A última flor do Lácio อาอุลตีมาโฟลร์ดูลาซีอู" ("ดอกไม้ดอกสุดท้ายของละติอุม") คนที่พูดภาษาโปรตุเกสเรียกว่า ลูซิตานิก: Lusitanic หรือ ลูโซโฟน: Lusophones
เตกูซิกัลปา
เตกูซิกัลปา หรือเรียกสั้น ๆ ว่า เตกุส () มีจำนวนประชากร 1,682,725 คน (พ.ศ. 2549) (เขตเมือง) เป็นเมืองหลวงของประเทศฮอนดูรัสและเมืองที่ใหญ่ที่สุดของสาธารณรัฐ และยังเป็นเมืองใหญ่ที่สุดอันดับที่สามของอเมริกากลาง รองจากกัวเตมาลาซิตีและซันซัลวาดอร์
กังปูกรังจี
กังปูกรังจี () เป็นเมืองหลวงและเมืองที่ใหญ่ที่สุดของรัฐมาตูโกรสซูโดซูล ประเทศบราซิล ตั้งอยู่ทางตอนกลาง-ตะวันตกของประเทศ เมืองมีประชากร 796,252 คน (ค.ศ. 2011)
อึชตาดูโนวู (โปรตุเกส)
อึชตาดูโนวู ( แปลว่า: "รัฐใหม่") หรือ สาธารณรัฐที่ 2 คือระบอบเผด็จชาตินิยมโปรตุเกสก่อตั้งขึ้นในปี พ.ศ. 2476พัฒนาจากรัฐบาลยุคเผด็จการแห่งชาติ () ที่เกิดขึ้นหลังจากรัฐประหารเมื่อวันที่ 28 พฤษภาคม พ.ศ. 2469 เพื่อล้มล้างรัฐบาลสาธารณรัฐที่หนึ่งที่ไร้เสถียรภาพ โดย ยุคเผด็จการแห่งชาติ และ อึชตาดูโนวู ได้รับการยอมรับว่าเป็นสาธารณรัฐโปรตุเกสที่สอง รัฐใหม่มีแนวคิดการปกครองแบบอนุรักษ์นิยมและเผด็จการซึ่งได้รับการพัฒนาโดย António de Oliveira Salazar นายกรัฐมนตรีของโปรตุเกสตั้งแต่ปีพ.ศ. 2471-2511 ก่อนที่จะลงจากตำแหน่งให้ Marcelo Caetano เนื่องจากปัญหาสุขภาพ
อารากาจู
อารากาจู () เป็นเมืองหลวงของรัฐเซร์ชิเป ประเทศบราซิล ตั้งอยู่ทางตะวันออกเฉียงเหนือของประเทศ ห่างจากเมืองซัลวาดอร์ทางทิศเหนือราว 350 กม. (217 ไมล์) เมืองมีประชากร 570,937 คน หรือราว 33% ของประชากรของรัฐ เป็นเมืองติดทะเล มีมากไปด้วยจัตุรัส สนามเด็กเล่น สนามฟุตบอล สนามวอลเลย์บอล คอร์ตบาสเกตบอล อาคารที่พักอาศัย บาร์ ไนต์คลับ ร้านอาหาร ธนาคารและโรงแรม เมืองอารากาจูเป็นหนึ่งในเมืองแรก ๆ ของบราซิลที่มีการออกแบบผังเมือง เป็นเมืองหลวงของรัฐเซร์ชิเปในปี ค.ศ. 1855
การย้ายราชสำนักโปรตุเกสไปบราซิล
ในวันที่ 7 มีนาคม พ.ศ. 2351 ราชสำนักเสด็จถึงรีโอเดจาเนโร วันที่ 16 ธันวาคม พ.ศ. 2358 เจ้าชายฌูเอาทรงสถาปนาสหราชอาณาจักรโปรตุเกส บราซิล และแอลการ์ฟ (Reino Unido de Portugal, Brasil e Algarves) เป็นการยกระดับบราซิลขึ้นมามีสถานะเท่าเทียมกับโปรตุเกสและเพิ่มอิสระในการปกครองตนเองแก่บราซิล ผู้แทนชาวบราซิลได้รับเลือกเข้าสู่สภารัฐธรรมนูญโปรตุเกส (Cortes Constitucionais Portuguesas) ใน พ.ศ. 2359 หลังสมเด็จพระราชินีนาถมาเรียที่ 1 เสด็จสวรรคต เจ้าชายฌูเอาเสด็จขึ้นครองราชย์เป็นพระเจ้าฌูเอาที่ 6 แห่งสหราชอาณาจักรโปรตุเกส บราซิล และแอลการ์ฟ หลังความล่าช้าหลายครั้ง พิธีการเปล่งเสียงสนับสนุนจัดขึ้นในรีโอเดจาเนโรเมื่อ พ.ศ. 2361
สาธารณรัฐโปรตุเกสในโอลิมปิกฤดูร้อน 2008
สาธารณรัฐโปรตุเกส ได้เข้าร่วมแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อนครั้งที่ 29 ค.ศ. 2008 (พ.ศ. 2551) ณ กรุงปักกิ่ง สาธารณรัฐประชาชนจีน ระหว่างวันที่ 8 สิงหาคม – 24 สิงหาคม พ.ศ. 2551
กุสโก
กุสโก (; ) เป็นชื่อเมืองที่ตั้งอยู่ในเทือกเขาแอนดีสส่วนที่อยู่ทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ของเปรู โดยอยู่บนความสูงประมาณ 3,300 เมตร เมืองกุสโกเคยเป็นเมืองหลวงของจักรวรรดิอินคา หลังจากสเปนมายึดครองและตั้งเมืองหลวงใหม่ที่ลิมา กุสโกก็ลดความสำคัญลง แต่หลังจากที่มีการค้นพบมาชูปิกชูในปี พ.ศ. 2454 เมืองกุสโกก็กลับกลายเป็นแหล่งท่องเที่ยวที่สำคัญ จนในปี พ.ศ. 2526 องค์กรยูเนสโกได้ประกาศให้เป็นมรดกโลกทางด้านวัฒนธรรม
แอวูรา
แอวูราเป็นแหล่งมรดกโลกของยูเนสโกแห่งหนึ่ง เนื่องจากตัวเมืองเก่าได้รับการอนุรักษ์ไว้อย่างดี มีกำแพงเมืองยุคกลางโอบล้อมไว้บางส่วน และมีสิ่งก่อสร้างจำนวนมากซึ่งมีอายุย้อนไปได้ถึงยุคทางประวัติศาสตร์หลายยุค เช่น เทวสถานโรมัน นอกจากนี้ แอวูรายังเป็นเมืองเดียวของโปรตุเกสที่เป็นสมาชิกเครือข่ายเมืองที่เก่าแก่ที่สุดของยุโรป
พระราชวังแห่งชาติเปนา
พระราชวังแห่งชาติเปนา () คือพระราชวังในศิลปะจินตนิยมในเขตเทศบาลเมืองซิงตรา (Sintra) ประเทศโปรตุเกส พระราชวังตั้งอยู่บนยอดเขาเหนือเมืองซิงตรา และในวันที่อากาศสดใสประชาชนสามารถมองเห็นพระราชวังได้อย่างง่ายดายจากกรุงลิสบอนและส่วนใหญ่ของเขตเมือง มันยังเป็นอนุสรณ์สถานแห่งชาติซึ่งเป็นหนึ่งในศิลปะจินตนิยมหลัก ๆ ที่แสดงออกในคริสต์ศตวรรษที่ 19 ของโลก นอกจากนี้ยังได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นมรดกโลกโดยองค์การยูเนสโกและเป็นหนึ่งในเจ็ดสิ่งมหัศจรรย์ของโปรตุเกส และเคยถูกใช้ในงานของรัฐโดยประธานาธิบดีสาธารณรัฐโปรตุเกสและเจ้าหน้าที่รัฐบาลอื่น ๆ
ไตลังเจีย
ไตลังเจีย () เป็นเมืองและเทศบาลแห่งหนึ่งในรัฐปารา ทางตอนเหนือของประเทศบราซิล ตั้งอยู่ห่างจากเบเลง เมืองหลวงของรัฐไปทางทิศใต้ประมาณ 260 กิโลเมตร จากการแบ่งภูมิภาคของสถาบันภูมิศาสตร์และสถิติศาสตร์บราซิล ไตลังเจียถือเป็นส่วนหนึ่งของเขตพื้นที่ระดับกลางนอร์แดสชีปาราเองซี () และเป็นส่วนหนึ่งของเขตพื้นที่ระดับย่อยโตแม-อาซู () ทิศเหนือติดต่อกับเขตเทศบาลเมืองอาการา ทิศตะวันออกติดต่อกับเขตเทศบาลเมืองโตแม-อาซู ทิศใต้ติดต่อกับเขตเทศบาลเมืองอีปีชูนาดูปารา และทิศตะวันตกติดต่อกับเขตเทศบาลเมืองโมฌู
โกยาเนีย
โกยาเนีย หรือ กอยยาเนีย () เป็นเมืองหลวงและเมืองที่ใหญ่ที่สุดของรัฐโกยาส ประเทศบราซิล มีประชากร 1,301,892 คน เป็นเมืองที่ใหญ่ที่สุดในภาคกลางและตะวันตก และใหญ่ที่สุดเป็นอันดับ 13 ของประเทศ มหานครมีประชากร 2,063,744 คน
อาปูร์ตูเกซา
อาปูร์ตูเกซา () เป็นชื่อของเพลงชาติแห่งสาธารณรัฐโปรตุเกส ประพันธ์บทร้องโดยเองรีกี ลอปิช ดี เมงดงซา (Henrique Lopes de Mendonça) ทำนองโดยอัลเฟรดู ไกล์ (Alfredo Keil) เริ่มใช้ในฐานะเพลงประจำกลุ่มการเมืองนิยมสาธารณรัฐในโปรตุเกส และนับเป็นเพลงชาติของสาธารณรัฐโปรตุเกสมาตั้งแต่ปี พ.ศ. 2454 แทนที่เพลง "อูอีนูดาการ์ตา" () อันเป็นเพลงชาติเพลงสุดท้ายของราชอาณาจักรโปรตุเกสสมัยราชาธิปไตยภายใต้รัฐธรรมนูญในโปรตุเกส
รีโอเดจาเนโร
รีโอเดจาเนโร (; ) หรือ รีอูจีฌาเนย์รู () มีความหมายว่า "แม่น้ำเดือนมกราคม") หรือมักเรียกโดยย่อว่า รีโอ (Rio) เป็นเมืองหลวงของรัฐรีโอเดจาเนโร ประเทศบราซิล โดยเป็นเมืองที่กล่าวขานกันว่างดงามที่สุดแห่งหนึ่งในโลก และเป็นที่รู้จักในด้านการท่องเที่ยว โดยเฉพาะชายหาดกอปากาบานา (Copacabana) และอีปาเนมา (Ipanema) เทศกาลรื่นเริงประจำปีของบราซิล และรูปปั้นพระเยซูขนาดใหญ่ที่รู้จักในชื่อ กริชตูเรเดงโตร์ บนยอดเขากอร์โกวาดู
รัฐปาราอีบา
รัฐปาราอีบา () เป็นรัฐในประเทศบราซิล ตั้งอยู่ทางตะวันออกเฉียงเหนือของประเทศ ทางชายฝั่งมหาสมุทรแอตแลนติก ตั้งอยู่ทางตะวันออกสุดของทวีปอเมริกา บนแหลม Ponta do Seixas ชายฝั่งมีชายหาดสะอาด หมู่ปะการังและแหล่งน้ำธรรมชาติ มีเมืองหลวงของรัฐที่ชื่อโจเอาเปสโซอา ที่มีเอกลักษณ์พิเศษคือเป็นเมืองแรกในบราซิลที่เห็นพระอาทิตย์ขึ้นในยามเช้า
โปร์ตู
โปร์ตู () หรือ โอพอร์โต () เป็นเมืองใหญ่อันดับสอง ของประเทศโปรตุเกส ตั้งอยู่ริมแม่น้ำโดรูทางตอนเหนือของประเทศ และเป็นหนึ่งในเมืองศูนย์กลางเก่าแก่ของยุโรป นอกจากนี้โปร์ตูยังได้ขึ้นทะเบียนเป็นมรดกโลกโดยยูเนสโกในปี ค.ศ. 1996 ปัจจุบันเป็นเมืองท่าที่มีชื่อเสียง อีกทั้งไวน์จากโปร์ตูเป็นที่รู้จักอย่างมาก
ประเทศโปรตุเกส
การรุกรานของชาวมุสลิมเกิดขึ้นในปี พ.ศ. 1254 (ค.ศ. 711) บรรดาขุนนางที่ถูกขับไล่ออกมาอพยพไปยังทางตอนเหนือที่ยังไม่ได้ทำการยึดครอง ณ ที่ราบสูงแอสทูเรีย (Asturia) จากจุดนั้นพวกเขามีจุดมุ่งหมายในการยึดดินแดนคืนมาจากชาวมัวร์ (Moors) ซึ่งส่วนใหญ่เป็นเบอร์เบอร์ และชาวอาหรับจำนวนหนึ่ง ซึ่งใช้เวลาไม่นานนักในการยึดคืนมาเนื่องมาจากการยึดดินแดนคืนครั้งใหญ่ของชาวคริสต์หรือ Reconquista
ในปี พ.ศ. 1411 (ค.ศ. 868) เคานต์วีมารา เปเรช (Count Vímara Peres) เป็นผู้ยึดดินแดนระหว่างแม่น้ำมีโนและดูโรคืนมาได้ ดินแดนดังกล่าวเป็นที่รู้จักกันได้นามว่า Portucale (ซึ่งก็คือโปรตุเกสในปัจจุบัน)
สาธารณรัฐโปรตุเกสในโอลิมปิกฤดูร้อน 1920
สาธารณรัฐโปรตุเกส เข้าร่วมแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อนครั้งที่ 7 ค.ศ. 1920 (พ.ศ. 2463) ณ กรุงแอนต์เวิร์บ ประเทศเบลเยี่ยมระหว่างวันที่ 20 เมษายน – 12 กันยายน พ.ศ. 2463
พระเจ้ามานูเอลที่ 2 แห่งโปรตุเกส
หลังจากนั้น ในวันที่ 5 ตุลาคม ในเวลา 9 โมงเช้า สาธารณรัฐได้ถูกสถาปนาขึ้นโดยฌูเซ เรลวาสบนระเบียงของปาโซโดกอนเซโล (ศาลาว่าการกรุงลิสบอน) รัฐบาลเฉพาะกาลได้ถูกเสนอชื่อโดยสมาชิกพรรคสาธารณรัฐโปรตุเกสโดยมีวัตถุประสงค์เพื่อปกครองประเทศจนกว่ารัฐธรรมนูญฉบับใหม่จะได้รับการอนุมัติ
การย้ายราชสำนักโปรตุเกสไปบราซิล
การย้ายราชสำนักโปรตุเกสไปที่บราซิล หมายถึง การลี้ภัยของพระราชวงศ์บราแกนซาและข้าราชบริพารเกือบ 15,000 คน ออกจากกรุงลิสบอนในวันที่ 29 พฤศจิกายน พ.ศ. 2350 พระราชวงศ์บราแกนซาเสด็จไปยังบราซิลไม่กี่วันก่อนที่กองทัพนโปเลียนจะยึดกรุงลิสบอนในวันที่ 1 ธันวาคม พระมหากษัตริย์บราแกนซายังประทับอยู่ที่บราซิลตั้งแต่ พ.ศ. 2351 กระทั่งเกิดการปฏิวัติเสรีนิยม พ.ศ. 2363 ทำให้เจ้าชายฌูเอาที่ 6 แห่งโปรตุเกสเสด็จนิวัติเมื่อวันที่ 21 เมษายน พ.ศ. 2364 เป็นเวลา 13 ปีที่กรุงรีโอเดจาเนโรของบราซิลมีสถานะเป็นเมืองหลวงของราชอาณาจักรโปรตุเกส ซึ่งนักประวัติศาสตร์บางคนเรียกว่า "มหานครผกผัน" (metropolitan reversal) (คือ เป็นอาณานิคมที่ปกครองจักรวรรดิโปรตุเกสทั้งหมด)
พระเจ้าฌูเอาที่ 6 แห่งโปรตุเกส
ในวันที่ 30 มกราคม พ.ศ. 2364 กลุ่มคอร์เตสได้มาประชุมกันที่ลิสบอนและมีพระราชกฤษฎีกาให้จัดตั้งสภาผู้สำเร็จราชการแผ่นดินเพื่อใช้อำนาจในพระนามของพระเจ้าฌูเอา ได้ปล่อยตัวนักโทษทางการเมืองจำนวนมากและเรียกร้องให้พระมหากษัตริย์เสด็จกลับ ในวันที่ 20 เมษายน พระเจ้าฌูเอาทรงเรียกประชุมขุนนางที่กรุงรีโอเพื่อทำการเลือกผู้แทนพระองค์ไปยังกลุ่มคอร์เตสรัฐธรรมนูญ แต่ในวันต่อมาเกิดการประท้วงที่จตุรัสและผู้ประท้วงถูกปราบปรามอย่างรุนแรง ในบราซิลได้มีความคิดเห็นส่วนใหญ่ต้องการให้พระมหากษัตริย์เสด็จกลับโปรตุเกสซึ่งหมายความว่าจะต้องละทิ้งบราซิลความเป็นเอกราชของบราซิลและลดสถานะของบราซิลให้กลับเป็นอาณานิคมของโปรตุเกสดังเช่นกาลก่อน ภายใต้กระแสความกดดัน พระเจ้าฌูเอาทรงดำเนินทางเป็นกลางโดยทรงส่งมกุฎราชกุมารเปดรู พระโอรสไปยังลิสบอนเพื่อให้เป็นผู้พระราชทานรัฐธรรมนูญและก่อตั้งรัฐบาลใหม่ขั้นพื้นฐาน อย่างไรก็ตามองค์มกุฎราชกุมารที่ซึ่งมีพระดำริในทางเสรีนิยมได้ปฏิเสธแผนการของพระราชบิดา วิกฤตการณ์ได้ทวีความรุนแรงยิ่งขึ้นและเป็นการยากที่จะหวนกลับไปสู่ระบอบเก่า พระเจ้าฌูเอามีพระบรมราชโองการสถาปนาให้มกุฎราชกุมารเปดรูเป็นผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์ที่บราซิลและพระองค์เองได้เสด็จออกจากบราซิลเพื่อไปลิสบอนในวันที่ 25 เมษายน หลังจากทรงประทับในบราซิลมาเป็นเวลา 13 ปี แผ่นดินที่ซึ่งพระองค์ทรงดำริถึงทุกเมื่อเสมอมา
อะโซร์ส
อะโซร์ส () หรือ อาโซรึช () เป็นกลุ่มเกาะตั้งอยู่ตอนกลางของมหาสมุทรแอตแลนติกตอนเหนือ อยู่ทางตะวันตกของกรุงลิสบอนราว 1,500 กิโลเมตร (930 ไมล์) และอยู่ทางตะวันออกของชายฝั่งอเมริกาเหนือราว 3,900 กิโลเมตร (2,400 ไมล์) ประกอบด้วยเกาะภูเขาไฟ เกาะใหญ่ 9 เกาะ และเกาะเล็ก ๆ อีกหลายเกาะ เกาะนี้เป็น 1 ใน 2 ของเขตการปกครองตนเองของโปรตุเกส มีอุตสาหกรรมหลักที่สำคัญคือ การเกษตร กสิกรรม (ผลิตผลจากเนยและชีส) การประมง และการท่องเที่ยว เกาะที่ใหญ่ที่สุดชื่อเกาะเซามีแกล เมืองสำคัญได้แก่ เมืองปงตาแดลกาดาบนเกาะเซามีแกล เมืองออร์ตาบนเกาะไฟยัล และเมืองอังกราดูเอรูอิฌมูบนเกาะตืร์ไซรา จุดสูงสุดชื่อปีกูอัลตู บนเกาะปีกู สูง 2,351 เมตร
สาธารณรัฐโปรตุเกสในโอลิมปิกฤดูร้อน 1980
สาธารณรัฐโปรตุเกส เข้าร่วมแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อนครั้งที่ 22 ค.ศ. 1980([[พ.ศ. 2523) ณ กรุง[[มอสโก]] [[สหภาพโซเวียต]]ระหว่างวันที่ [[19 กรกฎาคม]] – [[3 สิงหาคม]] [[พ.ศ. 2523]]
สมเด็จพระราชินีนาถมารีอาที่ 1 แห่งโปรตุเกส
รัฐบาลโปรตุเกสปฏิเสธที่จะร่วมในแผนการบุกเกาะอังกฤษของฝรั่งเศสและสเปนในปีพ.ศ. 2350 กองทัพฝรั่งเศส-สเปนนำโดยนายพลฌอง-อันดอเช ชูโนต์ได้บุกโปรตุเกส กองทัพโปรตุเกสพ่ายแพ้ นายพลชูโนต์ได้รับการแต่งตั้งให้เป็นผู้ว่าราชการแผ่นดินโปรตุเกสโดยการตัดสินพระทัยของจักรพรรดินโปเลียนที่ประสงค์ให้ทำลายราชอาณาจักรโปรตุเกส
จากการร้องขอของรัฐบาลอังกฤษ ในวันที่ 29 พฤศจิกายน พ.ศ. 2350 พระราชวงศ์บรากันซาตัดสินพระทัยลี้ภัยไปยังบราซิลและก่อตั้งรัฐบาลพลัดถิ่นในราชอาณาจักรบราซิลขึ้น พระนางและพระราชวงศ์ประทับเรือพระที่นั่งปรินซิเป เรียล ระหว่างการเสด็จจากพระราชวังมายังท่าเรือ พระนางทรงกรีดร้องและกรรแสงตลอดทางและเป็นเช่นนี้ตลอดจนถึงบราซิล สมเด็จพระราชินีทรงเริ่มมีภาวะสมองเสื่อม พระนางทรงหวาดผวาโดยทรงคำนึงว่าพระองค์จะทรงถูกนำไปทรมานหรือทรงถูกนำไปปล้นในระหวางการเดินทางโดยเหล่านางสนองพระโอษฐ์ของพระนางเอง
สมเด็จพระราชินีนาถมารีอาที่ 2 แห่งโปรตุเกส
เมื่อพระอัยกาของสมเด็จพระราชินีนาถมารีอาที่ 2 พระเจ้าฌูเอาที่ 6 แห่งโปรตุเกส เสด็จสรรคตเมื่อ เดือนมีนาคม พ.ศ. 2369 ก็เกิดวิกฤติในประเทศโปรตุเกส รัชทายาทขององค์กษัตริย์ เจ้าชายเปดรู ได้ประกาศอิสรภาพของบราซิล เมื่อ พ.ศ. 2365 และพระองค์ก็เป็นจักรพรรดิพระองค์แรก จักรพรรดิเปดรูที่ 1 แห่งบราซิล พระมหากษัตริย์ยังมีโอรสองค์เล็กอีกองค์คือ พระเจ้ามิเกลแห่งโปรตุเกส แต่พระองค์ก็ถูกเนรเทศในออสเตรีย หลังจากนำกองทัพเข้าต่อต้านระบอบการปกครองของพระบิดาของพระองค์และระบอบเสรีนิยม
พระเจ้าลูอิสที่ 1 แห่งโปรตุเกส
พระเจ้าลูอิสที่ 1 แห่งโปรตุเกส () (31 ตุลาคม ค.ศ. 1838 - 19 ตุลาคม ค.ศ. 1889) หรือพระนามเต็ม "ลูอิส ฟิลิปเป มารีอา เฟอร์นันโด เปดรู เดอ อัลคานตารา อันโตนิโอ มิเกล ราฟาเอล กอนซากา ซาเวียร์ ฟรานซิสโก เดอ อัสซิส ฌุเอา ออกุสโต จูลิโอ วัลฟานโด เดอ ซัคเซิน-โคบูร์กและโกทา เออ บรากันซา" เป็นพระมหากษัตริย์แห่งโปรตุเกสและอัลเกรฟ ตั้งแต่ ค.ศ. 1861 จนถึง ค.ศ. 1889 พระองค์เป็นพระราชโอรสพระองค์ที่ 2 ของสมเด็จพระราชินีนาถมารีอาที่ 2 แห่งโปรตุเกสกับพระเจ้าเฟอร์นันโดที่ 2 แห่งโปรตุเกส ตอนแรกพระองค์ทรงมีพระอิสสริยศเป็นดยุกแห่งปอร์โตและวิเซอู
พระเจ้าลูอิสที่ 1 แห่งโปรตุเกส ทรงโปรดด้านคีตกวี แต่หลังจากที่พระเจ้าเปดรูที่ 5 แห่งโปรตุเกส พระเชษฐาของพระองค์สวรรคต โดยไร้รัชทายาท พระองค์จึงถูกผลักดันให้ครองราชย์เป็นพระมหากษัตริย์โปรตุเกส รัชกาลของพระองค์ค่อนข้างเป็นที่เบื่อหน่ายของประชาชน และมีแต่รัฐบาลที่ไร้ประสิทธิภาพ รัชสมัยของพระองค์ ความเจริญของประเทศโปรตุเกสค่อยๆ ลดลง แต่ประเทศโปรตุเกสก็ยงเป็นประเทศที่มีความก้าวหน้าทางเทคโนโลยี การศึกษา และความมั่นคงทางการเมืองมากกว่าประเทศอื่นๆ ในยุโรป และมีความเจริญทางเศรษฐกิจและการล่าอาณานิคม มาปูโต เบย์ได้รับการยืนยันว่าเป็นความครอบครองของโปรตุเกสในปี 1875 โปรตุเกสปฏิเสธการติดต่อทางบกระหว่างแองโกลาโปรตุเกสและโมซัมบิกโปรตุเกสที่จุดสูงสุดของการแย่งชิงแอฟริกา
รัฐอากรี
เมืองหลวงของรัฐคือเมือง รีอูบรังกู มีการปลูกยางพาราซึ่งมีความสำคัญมากในช่วง ค.ศ. 1895-1910 เดิมทีเป็นดินแดนของประเทศโบลิเวีย ต่อมา ได้ประกาศเอกราชใน ค.ศ. 1899 และผนวกเข้ากับประเทศบราซิลใน ค.ศ. 1903
สาธารณรัฐโปรตุเกสในโอลิมปิกฤดูร้อน 1984
สาธารณรัฐโปรตุเกส เข้าร่วมแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อนครั้งที่ 23 ค.ศ. 1984([[พ.ศ. 2527) ณ กรุง[[ลอสแอนเจลิส]] [[สหรัฐอเมริกา]]ระหว่างวันที่ [[28 กรกฎาคม]] – [[12 สิงหาคม]] [[พ.ศ. 2527]]
จักรพรรดิเปดรูที่ 1 แห่งบราซิล
พระราชดำริที่จะสละราชบัลลังก์และเสด็จกลับโปรตุเกสได้ฝังรากลึกในจิตใจของพระองค์ และเริ่มต้นในต้นปีพ.ศ. 2372 พระองค์มีพระราชดำรัสเกี่ยวกับเรื่องนี้บ่อย โอกาสที่จะได้กระทำตามดำริได้ปรากฏออกมาเร็วๆนี้ นักปฏิกิริยาภายในพรรคเสรีนิยมได้ออกมาชุมนุมไปตามถนนเพื่อก่อกวนชุมชนโปรตุเกสในรีโอเดจาเนโร ในวันที่ 11 มีนาคม พ.ศ. 2374 มันได้กลายเป็นที่รู้จักในชื่อ ""noite das garrafadas"" (คืนแห่งขวดแตก) ชาวโปรตุเกสทำการตอบโต้และก่อความวุ่นวายไม่หยุดตามถนนในเมืองหลวงของประเทศ ในวันที่ 5 เมษายน จักรพรรดิเปดรูที่ 1 ทรงขับไล่รัฐบาลเสรีนิยม ที่อยู่ในอำนาจมาตั้งแต่วันที่ 19 มีนาคม สำหรับการขาดความสามารถในการฟื้นฟูกฎหมาย ฝูงชนจำนวนมาก ที่ได้ถูกยั่วยุโดยนักปฏิกิริยา ได้รวมตัวกันในใจกลางเมืองรีโอเดจาเนโรในตอนบ่ายของวันที่ 6 เมษายน เพื่อเรียกร้องให้ฟื้นฟูรัฐบาลที่โดนล้มไปทันที องค์จักรพรรดิมีพระราชดำรัสตอบว่า "ข้าพเจ้าจะทำทุกสิ่งเพื่อประชาชนและไม่มีอะไร[ถูกบังคับ]โดยประชาชน" บางครั้งหลังจากพลบค่ำ, กองทัพรวมทั้งราชองครักษ์ของพระองค์ได้ทอดทิ้งพระองค์และเข้าร่วมการประท้วง พระองค์ไม่เพียงตระหนักถึงความโดดเดี่ยวและกลายเป็นต้องทรงแยกจากกิจการของชาวบราซิล และทุกคนก็ประหลาดใจ พระองค์ทรงสละราชบัลลังก์เมื่อเวลาประมาณ 3 นาฬิกา ของวันที่ 7 เมษายน ทรงส่งมอบพระราชโองการสละราชบัลลงก์แก่คนส่งสาร พระองค์ตรัสว่า "นี่ท่านมีการสละราชบัลลังก์ของฉัน ฉันจะกลับยุโรปและไปจากประเทศที่ฉันรักมากและยังคงรักตลอดไป"
สมเด็จพระราชินีนาถมารีอาที่ 1 แห่งโปรตุเกส
ในเดือนมกราคม พ.ศ. 2351 เจ้าชายฌูเอาและพระราชวงศ์เสด็จถึงซาลวาดอร์ ซึ่งเป็นที่ที่พระองค์ทรงเปิดการค้าระหว่างบราซิลกับมิตรประเทศซึ่งรวมทั้งประเทศอังกฤษ กฎหมายนี้เป็นสิ่งสำคัญที่จะยกเลิกสัญญาอาณานิคมซึ่งใช้บราซิลเป็นแผ่นดินหลักแทนโปรตุเกส
ในวันที่ 1 สิงหาคม พ.ศ. 2358 พลโท ดยุกแห่งเวลลิงตัน แห่งกองทัพอังกฤษได้บุกเข้าสู่กรุงลิสบอนอันเป็นจุดเริ่มต้นของสงครามคาบสมุทร (Peninsular War) วันที่ 28 สิงหาคม ดยุกแห่งเวลลิงตันได้ชัยชนะเหนือนายพลฌอง-อันดอเช ชูโนต์ในสมรภูมิไวเมโร และถือเป็นการขจัดอำนาจของนายพลชูโนต์และเป็นการปลดแอกโปรตุเกสในการประชุมแห่งซินทรา วันที่ 30 สิงหาคม อย่างไรก็ตามนายพลอาร์เธอร์ เวลเลสลีย์ได้กลับมาโปรตุเกสอีกครั้งในวันที่ 22 เมษายนปีถัดมาเพื่อประกาศสงคราม โปรตุเกสภายใต้กองทัพอังกฤษมีความสามารถในการป้องกันประเทศตามเส้นทางแห่งตอร์เรส เวดราสและการบุกรุกของสเปนและฝรั่งเศส
รายพระนามพระมหากษัตริย์โปรตุเกส
ในปี พ.ศ. 2183 เนื่องมาจากชาวโปรตุเกสได้ชัยชนะในสงครามฟื้นฟูโปรตุเกส เจ้าชายจอห์นซึ่งเป็นพระนัดดาในเจ้าหญิงแคทเทอรีนได้รับการประกาศเป็นรัชทายาทอย่างเป็นทางการโดยทรงสืบเชื้อสายจากสมเด็จพระเจ้ามานูเอลที่ 1 แห่งโปรตุเกส สเปนยอมรับการเป็นรัฐเอกราชของโปรตุเกสโดยสมบูรณ์ในปี พ.ศ. 2211 ราชวงศ์ที่สี่นี้ได้เห็นความสำคัญในการเฟื่องฟูของทองคำในบราซิล และยังมีเหตุการณ์ในราชวงศ์นี้มากมายเช่น แผ่นดินไหวที่ลิสบอนปีพ.ศ. 2298, การเข้ายึดครองโปรตุเกสของนโปเลียน, การประการอิสรภาพของบราซิลและสงครามกลางเมืองจนถึงเสรีนิยม
รัฐเปร์นัมบูกู
รัฐเปร์นัมบูกู () เป็นรัฐในประเทศบราซิล ตั้งอยู่ทางตะวันออกเฉียงเหนือของประเทศ ติดกับรัฐปาราอีบาและรัฐเซอาราทางทิศเหนือ ติดกับรัฐปีเอาอีทางทิศตะวันตก ติดกับรัฐอาลาโกอัสและรัฐบาเยียทางทิศใต้ และติดกับมหาสมุทรแอตแลนติกทางทิศตะวันออก เมืองหลวงของรัฐคือเมือง เรซิฟี รัฐมีความยาวของชายหาดราว 187 กิโลเมตร
ตัปปูร์ตูกัล
ตัปปูร์ตูกัล () หรือชื่ออย่างเป็นทางการคือ การขนส่งทางอากาศโปรตุเกส () เป็นสายการบินแห่งชาติของประเทศโปรตุเกส โดยมีฐานบินอยู่ที่กรุงลิสบอน มีจุดหมายปลายทางในทวีปยุโรป ทวีปแอฟริกา และทวีปอเมริกา เป็นหนึ่งในสมาชิกครือข่ายพันธมิตรสายการบินสตาร์อัลไลแอนซ์
สปอร์ติกกลูบีดีบรากา
สปอร์ติกกลูบีดีบรากา () () หรือรู้จักกันในชื่อ สปอร์ติกดีบรากา หรือ บรากา เป็นสโมสรกีฬาในโปรตุเกส ตั้งอยู่ที่เมืองบรากา โดยทีมฟุตบอลลงเล่นที่อิชตาจีอู มูนีซีปัล จี บรากา หรือ "เดอะควอรี" หรือ "เอเอ็กซ์เอสเตเดียม" ซึ่งสร้างเพื่อใช้งานในฟุตบอลชิงแชมป์แห่งชาติยุโรป 2004 บรากาเป็นสโมสรที่ประสบความสำเร็จสูงรองจากกลุ่มบิ๊กทรี (ไบฟีกา, สปอร์ติกลิสบอน และโปร์ตู) เคยคว้าแชมป์ยูฟ่าอินเตอร์โตโตคัพ ในปี ค.ศ. 2008 (เป็นสโมสรเดียวของโปรตุเกสที่เคยคว้าแชมป์นี้ได้)) และเคยเข้าชิงชนะเลิศยูฟ่ายูโรปาลีก ในปี ค.ศ. 2011
มอนเตวิเดโอ
มอนเตวิเดโอ (, "มอนเตบีเดโอ") เป็นเมืองหลวง เมืองใหญ่ที่สุด และเมืองท่าหลักของประเทศอุรุกวัย เนื่องจากมีขนาดใหญ่มากกว่าเมืองอื่นในประเทศถึงสองเท่า มอนเตวิเดโอจึงถูกจัดเป็นเอกนคร
เจ้าหญิงมารีอา ดา อาซุงเซาแห่งโปรตุเกส
เจ้าหญิงมารีอา ดา อาซุงเซาแห่งโปรตุเกส มีพระนามเต็มว่า "มารีอา ดา อาซุงเซา อนา ฮวนนา โจเซฟา ลุยซา กอนซากา ฟรานซิสกา เดอ อัซซิส ซาเวียร์ เดอ เปาลา โจวควินา อันโตเนีย เดอ ซาน ติอาโก เดอ บรากังซา อี บูร์บง" เจ้าหญิงประสูติในวันที่ 25 มิถุนายน พ.ศ. 2348 ณ พระราชวังหลวงเกวลูซ ลิสบอน ประเทศโปรตุเกส ทรงได้รับการบัฟติศมาในวันที่ 15 สิงหาคม พ.ศ. 2348 ในมหาวิหารหลวงโดยทรงได้รับจากเจ้าคณะบาทหลวง อันโตนิโอ ซาเวียร์ เดอ มิรันดา ผู้ซึ่งเป็นเจ้าคณะบาทหลวงแห่งลิสบอน
สาธารณรัฐโปรตุเกสในโอลิมปิกฤดูร้อน 1976
สาธารณรัฐโปรตุเกส เข้าร่วมแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อนครั้งที่ 21 ค.ศ. 1976([[พ.ศ. 2519) ณ กรุง[[มอนทรีออล]] [[ควิเบก]] [[ประเทศแคนาดา]] ระหว่างวันที่ [[17 กรกฎาคม]] – [[1 สิงหาคม]] [[พ.ศ. 2519]]
อันดอร์ราลาเวยา
อันดอร์ราลาเวยา () เป็นเมืองหลวงของประเทศอันดอร์ราซึ่งตั้งอยู่บนเทือกเขาพิเรนีสระหว่างประเทศฝรั่งเศสกับประเทศสเปน อุตสาหกรรมหลักของเมืองคือด้านการท่องเที่ยว ถึงแม้ว่าประเทศจะมีรายได้นำเข้าจากการเป็นแหล่งหลบภาษี นอกจากนั้นยังมีสินค้าพื้นเมืองอย่างเฟอร์นิเจอร์และบรั่นดี
อันดอร์ราลาเบยา มีประชากรตามการสำรวจในปี ค.ศ.2009 จำนวน 23,380คน โดยจำแนกเป็น ชาวสเปน 43% ชาวอันดอร์รา 33% ชาวโปรตุเกส 11%ชาวฝรั่งเศส 7% และกลุ่มอื่นๆ
พระเจ้ามานูเอลที่ 2 แห่งโปรตุเกส
สำหรับบทบาทของพระมหากษัตริย์พระองค์ใหม่ พระองค์ทรงพยายามเพิ่มเชื่อมต่อเครือข่ายสถาบันพระมหากษัตริย์กับประชาชนอย่างสม่ำเสมอ พระองค์เสด็จประพาสหลายๆที่ในประเทศ ในวันที่ 8 พฤศจิกายน พ.ศ. 2451 พระเจ้ามานูเอลเสด็จประพาสโปร์ตู พร้อมพระราชมารดาและสมาชิกสภากอร์เตสคนอื่นๆ การเสด็จประพาสของพระองค์รวมทั้งทรงหยุดอยู่ที่บรากา, วีอานาโดคัสเตโล, โอลิเวียราดีอเซเมซ, ซันโตเทอร์โซ, วีลานอวาดือไกยา, อาไวรู, กีมาไรช์, กูอิงบรา และบาร์เซลอส ในระหว่างการเสด็จประพาสครั้งนี้พสกนิกรของพระองค์ได้นิยมชมชอบในพระมหากษัตริย์หนุ่ม และสถานการณ์ที่ทำให้พระองค์ได้ขึ้นครองราชบัลลังก์ ส่งผลให้ทรงได้รับความเห็นใจจากพสกนิกร ในวันที่ 23 พฤศจิกายน พระองค์เสด็จประพาสเอสปินโฮเพื่อทรงเข้าร่วมพิธีเปิดทางรถไฟสายลินฮาโดวูกาและทรงเสด็จเยี่ยมโรงงานหลวงอาหารกระป๋อง, บริษัทบรันเดาโกเมซ ในช่วงระหว่างวันที่ 8 พฤศจิกายนถึงวันที่ 4 ธันวาคม พระองค์เสด็จเยี่ยมพสกนิกรมากมาย ทรงได้รับคำร้องต่างๆและทรงเป็นที่นิยมชมชอบของพสกนิกรกับพระจริยวัตรที่มีความตรงไปตรงมาและมีศรัทธาสูงในพระศาสนา
พระเจ้ามานูเอลที่ 2 แห่งโปรตุเกส
ระหว่างลี้ภัยหรือการเนรเทศ อดีตพระเจ้ามานูเอลยังคงประทับอยู่ที่ฟูลเวลปาร์ค, ทวิคเคนแฮม ใกล้กรุงลอนดอนและเป็นทรัพย์สินของพระองค์ในอังกฤษ (เป็นสถานที่ประสูติของพระราชมารดาของพระองค์) ที่ฟูลเวลปาร์ค พระองค์ทรงพยายามสร้างสภาพแวดล้อมที่เป็นโปรตุเกสซึ่งเป็นการพยายามฟื้นฟูพระองค์กลับคืนสู่ราชบัลลังก์ (ในปีพ.ศ. 2454, พ.ศ. 2455 เหตุการณ์ฝ่ายกษัตริย์นิยมโจมตีชาเวสและปีพ.ศ. 2462 เหตุการณ์สถาปนาราชาธิปไตยแห่งภาคเหนือ) ซึ่งประสบความล้มเหลว พระองค์ยังคงประกอบพระราชกรณียกิจในท้องถิ่นโดยทรงเข้าร่วมโบสถ์คาทอลิกแห่งนักบุญเจมส์และทรงเป็นพระบิดาอุปถัมภ์ของเด็กๆหลายคน อิทธิพลของพระองค์ปรากฏในชื่อสถานที่มากมายในพื้นที่เช่น "ถนนมานูเอล" (Manuel Road), "ถนนลิสบอน" (Lisbon Avenue)และ "สวนโปรตุเกส" (Portugal Gardens) พระองค์ทรงติดตามสถานการณ์ทางการเมืองในโปรตุเกสขณะทรงประทับในวงล้อมของพระสหายสนิท เช่น สมาคมผู้นิยมระบอบราชาธิปไตยในประเทศ และแสดงให้เห็นถึงความกังวลในความวุ่นวายของสาธารณรัฐที่หนึ่ง ซึ่งเกรงว่าจะกระตุ้นให้ให้เกิดการแทรกแซงจากสเปนและเสี่ยงต่อความเป็นเอกราชของประเทศ ถึงแม้ว่าพระราชวินิจฉัยครั้งนี้จะทรงกล่าวเกินจริงแต่ความกังวลนี้ก็ไม่ได้หมายความว่าไม่มีข้อเท็จจริง
ฟุงชาล
ฟุงชาล () เป็นเมืองใหญ่ที่สุดและเมืองหลวงของหมู่เกาะมาเดรา ดินแดนปกครองตนเองของโปรตุเกส เมืองมีประชากร 111,892 คน เป็นเมืองหลวงของมาเดรามากกว่า 5 ศตวรรษ
บูดาเปสต์
บูดาเปสต์ (; , ) เป็นเมืองหลวงของประเทศฮังการี และเป็นศูนย์กลางการปกครอง อุตสาหกรรม พาณิชยกรรม และการคมนาคมขนส่งของประเทศ มีประชากรมากกว่า 1.7 ล้านคน มีจำนวนลดลงจากกลางทศวรรษ 1980 ซึ่งมีประชากรถึง 2.07 ล้านคน
ประเทศโปรตุเกส
โปรตุเกสได้รับอิทธิพลจากหลากหลายอารยธรรมที่เข้ามาปกครองดินแดนโปรตุเกสทำให้เกิดเอกลักษณ์เฉพาะตัวขึ้น
อาหารโปรตุเกสมีหลากหลายชนิดและจากเนื้อสัตว์เกือบทุกประเภท นิยมรับประทานซุป และจานหลักที่มีข้าวและมันฝรั่งเป็นส่วนประกอบ นอกจากนี้ยังนำปลาค๊อดตากแห้งมาประกอบอาหารหลากหลายเมนู ทั้งนี้ขนมหวานโปรตุเกสยังมื่อเสียงด้วย โดยเฉพาะ ทาร์ตไข่ และขนมที่ทำจากไข่แดงและน้ำตาล ซึ่งนิยมรับประทานร่วมกับกาแฟ และชาวโปรตุเกสยังดื่มกาแฟมากถึง 5 - 8 แก้วเล็กต่อวัน
มิสโปรตุเกส
มิสโปรตุเกส (Miss Portugal) ถูกจัดขึ้นถูกจัดขึ้นเป็นครั้งแรกเมื่อปี ค.ศ. 1960 จากนั้นในปี ค.ศ. 2012 Isidro de Brito ซึ่งเป็นผู้อำนวยการการจัดประกวดในขณะนั้นได้มีการปเลี่ยนชื่อการประกวดใหม่เป็น มิสรีพับบลิคคาโปรตุกีสซา (Miss República Portuguesa) หรือนิยมเรียกสั้นๆว่า มิสโปร์ตูเกซา (Miss Portuguesa) โดยในช่วงนั้นผู้ชนะหลักสองคนจะถูกส่งไปเข้าร่วมการประกวดนางงามจักรวาลและมิสเวิลด์ แต่หลังจากปี ค.ศ. 2014 เป็นต้นมา การประกวดมิสโปร์ตูเกซาได้ถูกแบ่งออกเป็นสองเวทีการประกวด คือ มิสยูนิเวิร์สโปรตุเกส และมิสเวิลด์โปรตุเกส นอกจากนี้ องค์กรมิสมิสโปร์ตูเกซายังได้รับสิทธิ์ในการส่งตัวแทนเข้าร่วมการประกวดในเวทีหลักระดับนานาชาติอีก 3 เวที คือ นางงามนานาชาติ มิสซูปราเนชันแนล และมิสแกรนด์อินเตอร์เนชันแนลอีกด้วยโดยปกติแล้ว รองอันดับ 1 มิสโปรตุเกสในแต่ละปีจะต้องเข้าร่วมการประกวดมิสซูปราเนชันแนล
อาณาจักรอยุธยา
พ.ศ. 2054 ทันทีหลังจากที่ยึดครองมะละกา โปรตุเกสได้ส่งผู้แทนทางการทูต นำโดย ดูอาร์เต เฟอร์นันเดส (Duarte Fernandes) มายังราชสำนักสมเด็จพระรามาธิบดีที่ 2 หลังได้มีการสถาปนาความสัมพันธ์ฉันท์มิตรระหว่างราชอาณาจักรโปรตุเกสและราชอาณาจักรอยุธยาแล้ว ผู้แทนทางการทูตโปรตุเกสก็ได้กลับประเทศแม่ไปพร้อมกับผู้แทนทางทูตของอยุธยา ซึ่งมีของกำนัลและพระราชสาส์นถึงพระเจ้าโปรตุเกสด้วย ผู้แทนทางการทูตโปรตุเกสชุดนี้อาจเป็นชาวยุโรปกลุ่มแรกที่เดินทางเข้ามาในประเทศไทยก็เป็นได้ ห้าปีให้หลังการติดต่อครั้งแรก ทั้งสองได้บรรลุสนธิสัญญาซึ่งอนุญาตให้โปรตุเกสเข้ามาค้าขายในราชอาณาจักรอยุธยา สนธิสัญญาที่คล้ายกันใน พ.ศ. 2135 ได้ให้พวกดัตช์มีฐานะเอกสิทธิ์ในการค้าข้าว
ประเทศโปรตุเกส
โปรตุเกสคือดินแดนที่เป็นต้นกำเนิดของอารยธรรมแตกต่างกันไปอย่างต่อเนื่องในช่วง 3,500 ปีที่ผ่านมา ทั้งอารยธรรมของชาวไอบีเรีย (Iberians) ชาวเคลต์ (Celts) ชาวฟีนีเชีย (Phoenicians) และชาวคาร์เทจ (Carthaginians) ชาวกรีก (Greeks) ชาวโรมัน (Romans) ชาวเผ่าเยอรมัน (Germanic tribespeople) รวมถึงอารยธรรมของชาวอาหรับ (Arabians) ล้วนเคยเหยียบย่ำบนแผ่นดินโปรตุเกสมาแล้วทั้งสิ้น ในชื่อ "โปรตุเกส" นั้นก็บ่งบอกถึงประวัติศาสตร์สมัยโบราณส่วนใหญ่ของประเทศนี้ไปแล้ว เนื่องจากรากศัพท์ของคำว่าโปรตุเกสนั้น คือชื่อที่ชาวโรมันตั้งให้ชื่อว่า "Portus Cale" อาจเป็นไปได้ว่าคำนี้จะมาจากการสมาสคำระหว่างภาษากรีกและภาษาละตินซึ่งมีความหมายว่า "ท่าเรือที่สวยงาม" ในระหว่างคริสต์ศตวรรษที่ 15 และ คริสต์ศตวรรษที่ 16 นั้นโปรตุเกสคือประเทศมหาอำนาจทางเศรษฐกิจ การเมือง และวัฒนธรรม โดยจักรวรรดิโปรตุเกสนั้นแผ่ขยายอำนาจของตนไปทั่วโลก เมื่อหลังจากที่ประเทศมหาอำนาจอื่น ๆ พัฒนาขึ้นในด้านการล่าอาณานิคมแล้ว โปรตุเกสจึงเสื่อมถอยลงไป
การปฏิวัติเสรีนิยม พ.ศ. 2363
การปฏิวัติเสรีนิยม พ.ศ. 2363 (Revolução Liberal; เรโวลูเคา ลิเบอรัล) เป็นเหตุการณ์ปฏิวัติทางการเมืองของโปรตุเกสที่เกิดขึ้นในปีพ.ศ. 2363 และท้ายสุดจนถึงปีพ.ศ. 2369 เริ่มขึ้นโดยการก่อการจลาจลโดยกองทัพที่เมืองโปร์ตู ในทางตอนเหนือของโปรตุเกสซึ่งลุกลามไปทั่วประเทศอย่างรวดเร็วและสงบ การปฏิวัติครั้งนี้เป็นผลให้เกิดการกลับมาในปีพ.ศ. 2364 ของราชสำนักโปรตุเกสจากบราซิล ซึ่งเป็นที่ที่ซึ่งพระราชวงศ์ได้ลี้ภัยจากสงครามคาบสมุทรในเหตุการณ์ที่เรียกว่า การย้ายราชสำนักโปรตุเกสไปที่บราซิล และเริ่มต้นยุคสมัยแห่งรัฐธรรมนูญซึ่งรัฐธรรมนูญปีพ.ศ. 2365 ได้รับการให้สัตยาบันและมีผลบังคับใช้ การเคลื่อนไหวของกลุ่มแนวคิดเสรีนิยมมีอิทธิพลที่สำคัญต่อสังคมชาวโปรตุเกสและองค์กรทางการเมืองในคริสต์ศตวรรษที่ 19
เปตรูลีนา
เปตรูลีนา () เป็นนครทางปลายใต้สุดของรัฐเปร์นัมบูกู ประเทศบราซิล มีประชากร 281,851 คน ในปี ค.ศ. 2009 มีพื้นที่ 4,756.8 กม² ทำให้เป็นเทศบาลที่มีพื้นที่มากที่สุดของรัฐ เมืองตั้งอยู่บนฝั่งซ้ายของแม่น้ำเซาฟรังซีสกู ตรงข้ามกับเมืองแฝด จูอาเซย์รู (Juazeiro) ของรัฐบาเอีย
ประเทศโปรตุเกส
สาธารณรัฐโปรตุเกสแบ่งออกเป็น 18 เขต () กับ 2 เขตปกครองตนเอง () ได้แก่โปรตุเกสมีความสัมพันธ์กับประเทศไทยเป็นเวลายาวนานตั้งแต่สมัยกรุงศรีอยุธยา ชาวโปรตุเกสกลุ่มแรกเดินทางถึงประเทศไทยเมื่อ ค.ศ.1511 (พ.ศ. 2054) ซึ่งทำให้เกิดความสัมพันธ์ทางการค้า สังคม การเมืองและการแลกเปลี่ยนทางวัฒนธรรม สรุปแล้วโปรตุเกสเป็นชาติตะวันตกชาติแรกที่เริ่มเข้ามาติดต่อกับไทย มีการแลกเปลื่ยนการเยือนของบุคคลสำคัญระหว่างกันโดยตลอดการค้าระหว่างไทย-โปรตุเกส (2012) มีมูลค่าการค้ารวม 182.7 ล้านดอลล่าร์ฯ ไทยส่งออกมูลค่า 113.73 ล้านดอลล่าร์ฯ และไทยนำเข้า 68.98 ล้านดอลล่าร์ฯ ทำให้ไทยได้เปรียบดุลการค้า 44.75 ล้านดอลล่าร์ฯ
หมู่บ้านโปรตุเกส
หมู่บ้านโปรตุเกส ตั้งอยู่ที่ตำบลสำเภาล่ม จังหวัดพระนครศรีอยุธยา เป็นที่อยู่ชาวโปรตุเกสซึ่งเป็นชาวยุโรปชาติแรกที่เข้ามาติดต่อค้าขายกับกรุงศรีอยุธยา เมื่อปีพ.ศ. 2054 โดยอัลฟองโซ เดอ อัลบูเคอร์ก ผู้สำเร็จราชการของโปรตุเกส ประจำเอเซีย ได้ส่งนายดูอาร์เต้ เฟอร์นันเดส เป็นทูตเข้ามาเจริญสัมพันธไมตรีกับสมเด็จพระรามาธิบดีที่ 2 แห่งกรุงศรีอยุธยา ชาวโปรตุเกสเข้ามาตั้งหลักแหล่งค้าขายและเป็นทหารอาสาในกองทัพกรุงศรีอยุธยา สร้างโบสถ์ขึ้นเพื่อเผยแพร่ศาสนาและเป็นศูนย์กลางของชุมชน
รัฐบาร์กัส
บาร์กัส () เป็น 1 ใน 23 รัฐของประเทศเวเนซุเอลา มีเมืองหลวงของรัฐคือเมือง ลาไกวรา ชื่อของรัฐตั้งตามประธานาธิบดีที่ไม่ใช่ทหารคนแรกของเวเนซุเอลาที่ชื่อ โคเซ มารีอา บาร์กัส (José María Vargas) รัฐบาร์กัสมีพื้นที่เป็นชายหาดทางตอนเหนือของเวเนซุเอลา ติดกับรัฐอารากวาทางตะวันตก ติดกับรัฐเมรีดาทางตะวันออก ติดกับทะเลแคริบเบียนทางตอนเหนือ และติดกับแคพิทอลดิสตริกต์ทางตอนใต้ เป็นเมืองท่าทางทะเลและมีสนามบินที่ใหญ่ที่สุด
รัฐซานตากาตารีนา
ซานตากาตารีนา () เป็นรัฐทางภาคใต้ของประเทศบราซิล เป็นหนึ่งในที่ที่มีมาตรฐานการครองชีพสูงสุดในลาตินอเมริกา มีเมืองหลวงของรัฐชื่อเมืองโฟลเรียนอโปลิส ซึ่งเกือบทั้งหมดของเมืองตั้งอยู่บนเกาะซานตากาตารีนา รัฐติดกับรัฐรีโอกรันดีดูซูลทางทิศใต้ และติดกับรัฐปารานาทางทิศเหนือ ติดกับมหาสมุทรแอตแลนติกทางทิศตะวันออก และติดกับรัฐมีซีโอเนสของอาร์เจนตินาทางทิศตะวันตก ประชากรส่วนมากของรัฐมีเป็นผู้อพยพเชื้อสายโปรตุเกส เยอรมัน และอิตาลี
สาธารณรัฐโปรตุเกสในโอลิมปิกฤดูร้อน 2004
สาธารณรัฐโปรตุเกส เข้าร่วมแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อนครั้งที่ 28 ค.ศ. 2004 (พ.ศ. 2547) ณ กรุงเอเธนส์ ประเทศกรีซระหว่างวันที่ 13 – 29 สิงหาคม พ.ศ. 2547
ลูอันดา
ลูอันดา () เป็นเมืองหลวงและเมืองที่ใหญ่ที่สุดของประเทศแองโกลา ตั้งอยู่บริเวณชายฝั่งทางมหาสมุทรแอตแลนติก ถือเป็นเมืองท่าทางทะเลและศูนย์กลางการบริหาร มีประชากรประมาณ 4.8 ล้านคน (ข้อมูลปี 2007) ได้รับการตั้งขึ้นเป็นชุมชนเมืองโดยนักสำรวจชาวโปรตุเกสในปี ค.ศ. 1576 และมีชื่อว่า "เซาเปาลูดาอาซุงเซาดึลูอังดา" ()
พระเจ้ามานูเอลที่ 2 แห่งโปรตุเกส
หลังจากทรงมั่นพระทัยว่าเรือพระที่นั่งจะไปถึงปลายทาง พระมหากษัตริย์ทรงประกาศว่าพระองค์มีพระราชประสงค์ที่จะไปยังโปร์ตู พระองค์ทรงพบปะกับสภาที่ปรึกษา เจ้าหน้าที่และคณะผู้เดินทาง ผู้บัญชาการเอ็กเนโล เวเลซ คัลเดรา คัสเตโล บรานโกและหัวหน้าเจ้าหน้าที่ฌูเอา จอร์เก มอเรรา เด ซา ไม่เห็นด้วยกับพระราชวินิจฉัยของพระองค์ โดยพวกเขาได้อ้างว่าโปร์ตูนั้นอยู่ไกลออกไป อีกทั้งพวกเขาก็ไม่ได้มีเชื้อเพลิงเพียงพอที่จะเข้าทอดสมอในที่ที่แตกต่างกัน พระองค์จึงเปลี่ยนพระทัยหรือไม่พระองค์ก็ทรงถูกบังคับให้เปลี่ยนเส้นทางที่พระองค์ประสงค์ให้มาเป็นแบบเดิม แม้ว่าพระเจ้ามานูเอลจะทรงยืนกรานอย่างไรก็ตามหัวหน้าเจ้าหน้าที่ได้โต้แย้งพระองค์ว่าพวกเขาต้องนำพาพระราชวงศ์ทั้งหมดซึ่งหน้าที่หลักของพวกเขาคือต้องคุ้มครองพระชนม์ชีพของทุกพระองค์ ท้ายที่สุดคณะเดินทางได้เลือกที่จะเทียบท่าที่ยิบรอลตาร์ เมื่อพระมหากษัตริย์ทรงพบว่าแม้กระทั่งเมืองโปร์ตูพ่ายแพ้และไปเข้าร่วมกับฝ่ายสาธารณรัฐนิยม เป็นเหตุให้พระองค์ทรงมีคำสั่งให้เรือที่เป็นทรัพย์สินของโปรตุเกสเดินทางกลับไปยังลิสบอนทั้งหมด พระมหากษัตริย์ที่ทรงถูกถอดถอนจำต้องดำรงตลอดพระชนม์ชีพของพระองค์ในการถูกเนรเทศ นับได้ว่าการปฏิวัติรัฐประหารได้ประสบความสำเร็จและพระราชวงศ์ถูกเนรเทศ โดยเสด็จถึงสหราชอาณาจักรที่ซึ่งพระองค์ทรงได้รับเชิญจากพระมหากษัตริย์แห่งสหราชอาณาจักร
การ์โลตา โคอากีนาแห่งสเปน สมเด็จพระราชินีแห่งโปรตุเกส
สมเด็จพระราชินีนาถมาเรียที่ 1 แห่งโปรตุเกส พระราชมารดาของเจ้าชายโจอาวเสด็จสวรรคตในวันที่ 20 มีนาคม พ.ศ. 2359 สิริพระชนมายุ 81 พรรษา พระสวามีจึงได้ครองราชย์สืบค่อในพระนาม พระเจ้าโจเอาที่ 6 แห่งโปรตุเกสและพระนางจึงได้เป็นสมเด็จพระราชินีแห่งโปรตุเกส เมื่อพระราชวงศ์โปรตุเกสได้เสด็จนิวัติโปรตุเกสในปีพ.ศ. 2364 หลังจากออกจากประเทศมานานถึง 14 ปี พระนางการ์โลตา โคอากีนาทรงพบกับประเทศซึ่งเปลี่ยนแปลงไปมากนับตั้งแต่ออกเดินทาง ในปีพ.ศ. 2350 โปรตุเกสยังคงอยู่ในการปกครองแบบสมบูรณาญาสิทธิราชย์อย่างมั่นคง กองทัพของนโปเลียนและทัศนะทางการเมืองได้ถูกควบคุมโดยกลุ่มคาดิซคอร์เตสในสเปนซึ่งได้นำแนวคิดการปฏิวัติมาสู่โปรตุเกส ในปีพ.ศ. 2363 เกิดการปฏิวัติเสรีนิยม พ.ศ. 2363ที่ตั้งต้นในโปร์ตู รัฐธรรมนูญโปรตุเกสคอร์เตสได้มีการบังคับใช้ และในปีพ.ศ. 2364 ได้นำมาซี่งรัฐธรรมนูญฉบับแรก สมเด็จพระราชินีทรงเป็นผู้นำในกลุ่มอนุรักษนิยมและทรงต้องการให้นักปฏิกิริยาฝ่ายขวาออกมาเคลื่อนไหว พระมหากษัตริย์ได้รับการปฏิญาณต่อรัฐธรรมนูญในวันที่ 1 ตุลาคม พ.ศ. 2365 ทรงยอมจำนนด้วยพระราชอำนาจที่หลากหลาย สมเด็จพระราชินีการ์โลตา โคอากีนาทรงปฏิเสธที่จะดำเนินการปฏิญาณตามพระราชสวามี และดังนั้นพระนางจึงถูกยึดพระราชอำนาจทางการเมืองและทรงถูกถอดถอนออกจากพระอิศริยยศ "สมเด็จพระราชินีแห่งโปรตุเกส" รัฐธรรมนูญในทางเสรีนิยมที่ซึ่งให้พระมหากษัตริย์ทรงถวายสัตย์ปฏิญาณได้มีผลบังคับใช้เพียงไม่กี่เดือน ไม่มีประชาชนหรือผู้ใดในโปรตุเกสสนับสนุนลัทธิเสรีนิยม และมีการเคลื่อนไหวเพื่อเรียกร้องสมบูรณาญาสิทธิ์มากขึ้น พระนางการ์โลตา โคอากีนาทรงสร้างสัมพันธภาพที่ดีกับพระราชโอรสองค์สุดท้อง เจ้าชายมิเกลแห่งโปรตุเกส ผู้ซึ่งทรงมีแนวคิดทางการเมืองแบบอนุรักษนิยมในแนวทางพระราชมารดา ทรงได้รับการสนับสนุนจากพระมารดา พระนางการ์โลตา โคอากีนา ให้ก่อการกบฏที่รู้จักในชื่อ วิลลาฟรานคาดา โดยมีความตั้งใจที่จะสถาปนาสมบูรณาญาสิทธิราชย์ พระเจ้าโจอาวทรงเปลี่ยนพระทัยเห็นมาสนับสนุนพระโอรสเพื่อหลีกเลี่ยงการถูกปลดออกจากราชบัลลังก์ ซึ่งเป็นความปรารถนาสูงสุดในกลุ่มของพระราชินี สมัยแห่งสมบูรณาญาสิทธิ์ได้มีการฟื้นฟู พระราชอำนาจและพระอิศริยยศของสมเด็จพระราชินีได้รับการฟื้นคืนอีกครั้ง
รัฐเซาเปาลู
รัฐเซาเปาลู () เป็นรัฐในบราซิล มีความสำคัญด้านอุตสาหกรรมและมีอิทธิพลต่อเศรษฐกิจบราซิล ตั้งชื่อตาม พอลแห่งทาร์ซัส ถือเป็นรัฐที่มีประชากรมากที่สุด ร่ำรวยที่สุด และเมืองหลวงของรัฐ เซาเปาลู เป็นเมืองที่ใหญ่ที่สุดในทวีปอเมริกาใต้
จักรวรรดิบราซิล
หลังจากการยึดครองโปรตุเกสโดยจักรพรรดินโปเลียนที่ 1 ราชวงศ์บราแกนซาก็ย้ายราชสำนักลี้ภัยไปตั้งอยู่ที่บราซิลซึ่งเป็นอาณานิคมที่สำคัญที่สุดของโปรตุเกส หลังจากนั้นบราซิลก็กลายเป็นเมืองหลวงของสหราชอาณาจักรโปรตุเกส บราซิล และแอลการ์ฟ ซึ่งเป็นฐานะใหม่และเป็นการมีรัฐบาลที่ปกครองตนเองโดยไม่ต้องคำนึงถึงอำนาจจากลิสบอน ความคิดที่ว่ารัฐบาลจะกลับไปตั้งอยู่ในโปรตุเกสเมื่อนโปเลียนถูกโค่นจึงเป็นความคิดที่ไม่เป็นที่ต้องใจเท่าใดนัก ฉะนั้นแม้ว่าจะได้รับการปกครองจากสมาชิกของราชวงศ์โปรตุเกสแต่บราซิลก็มีความรู้สึกว่าเป็นอิสระจากโปรตุเกส
พระเจ้าอาฟองโซที่ 1 แห่งโปรตุเกส
พระเจ้าอาฟงซูที่ 1 แห่งโปรตุเกส หรือ อาฟงซู เองฮีกีส หรือ อาฟงซูผู้พิชิต () เสด็จพระราชสมภพ 25 กรกฎาคม ค.ศ. 1106/1109 หรือไม่ก็เดือนสิงหาคม ค.ศ. 1109/1111 สิ้นพระชนม์ 6 ตุลาคม ค.ศ. 1185 ปฐมกษัตริย์แห่งโปรตุเกส ผู้พิชิตซังตาไรและลิสบอนมาจากชาวมุสลิม และประกาศเอกราชให้ราชอาณาจักรโปรตุเกสที่เคยอยู่ภายใต้การปกครองของราชอาณาจักรเลออน พระองค์สืบเชื้อสายมาจากราชวงศ์กาเปเตียง
พระเจ้าฌูเอาที่ 6 แห่งโปรตุเกส
เจ้าชายฌูเอาทรงพยายามถ่วงเวลาอย่างเต็มที่โดยทรงแสร้งจนนาทีสุดท้ายว่าโปรตุเกสจะยอมจำนนต่อฝรั่งเศสแต่โดยดี ไปจนถึงทรงแนะนำพระเจ้าจอร์จที่ 3 แห่งสหราชอาณาจักร ให้ทรงประกาศสงครามหลอก ๆ ระหว่างประเทศทั้งสอง แต่ที่จริงพระองค์กลับไม่ทรงกระทำตามแผนการระบบภาคพื้นทวีป (การสกัดกั้นอังกฤษ) ของจักรพรรดินโปเลียนแต่อย่างใด สนธิสัญญาลับฉบับใหม่ได้ถูกจัดทำขึ้นโดยอังกฤษให้การรับรองว่าจะช่วยเหลือโปรตุเกสหากราชวงศ์ของเจ้าชายฌูเอาจะต้องหลบหนีในที่สุด สัญญาฉบับนี้เป็นประโยชน์ต่อฝ่ายอังกฤษมาก เนื่องจากอังกฤษมีข้อผูกพันเพียงแค่การช่วยเหลือรัฐบาลที่ชอบด้วยกฎหมายและเป็นมิตรกับตนเองมาตลอดเท่านั้น และอังกฤษยังสามารถรักษาอิทธิพลเหนือโปรตุเกสและแสวงหาผลตอบแทนมหาศาลจากการค้ากับจักรวรรดิระหว่างทวีปอย่างโปรตุเกสได้ต่อไปอีกด้วย โปรตุเกสจำต้องเลือกว่าจะเข้าข้างฝ่ายใดระหว่างฝรั่งเศสหรืออังกฤษ และความลังเลที่จะติดสินใจให้เด็ดขาดก็ทำให้โปรตุเกสตกอยู่ในสถานะอันเสี่ยงต่อสงครามไม่เฉพาะกับมหาอำนาจชาติใดชาติหนึ่งเท่านั้น แต่กับทั้งสองชาติ ในเดือนตุลาคม พ.ศ. 2350 มีข่าวรายงานว่ากองทัพฝรั่งเศสได้เคลื่อนทัพเข้ามาใกล้ และในวันที่ 16 พฤศจิกายน กองเรือรบอังกฤษเข้ามาเทียบท่าที่กรุงลิสบอนด้วยกำลังทหาร 7,000 นายพร้อมคำสั่งให้พาราชวงศ์โปรตุเกสลี้ภัยไปยังบราซิล หรือถ้ารัฐบาลยอมจำนนต่อฝรั่งเศสก็ให้โจมตีและยึดเมืองหลวงให้ได้ ราชสำนักแบ่งเป็นสองฝ่ายระหว่างพวกนิยมอังกฤษกับพวกนิยมฝรั่งเศส หลังจากการพิจารณาอย่างรวดร้าวภายใต้แรงกดดันของทั้งสองฝ่าย เจ้าชายฌูเอาก็ทรงตัดสินพระทัยยอมรับการอารักขาจากอังกฤษและลี้ภัยไปยังบราซิล
จักรวรรดิโปรตุเกส
ความเปลี่ยนแปลงในปี ค.ศ. 1500 เกิดขึ้นเมื่อมีผู้พบฝั่งทะเลอเมริกาใต้โดยบังเอิญ และเมื่อเปดรู อัลวาเรซ กาบรัลเป็นผู้เดินทางสำรวจไปพบและยึดบราซิลเป็นอาณานิคม นโยบายที่เคยเป็นการสำรวจเพื่อการค้าจึงเริ่มเปลี่ยนไปเป็นการสำรวจเพื่อแสวงหาอาณานิคม ในช่วงเวลาหลายสิบปีต่อมานักเดินเรือชาวโปรตุเกสก็ดำเนินการสำรวจฝั่งทะเลและเกาะต่างๆ ในเอเชียตะวันออกต่อไป ก่อตั้งป้อม และ สถานีการค้า (trading post) ขึ้นตามสถานที่ต่างๆ ที่พบ ภายในปี ค.ศ. 1571 โปรตุเกสก็มีสถานีการค้าระไปตั้งแต่ลิสบอนเองไปจนถึงนางาซากิในญี่ปุ่น การขยายดินแดนทำให้โปรตุเกสกลายเป็นจักรวรรดิโลกที่มีความมั่งคั่งอันมหาศาล
รัฐรอนโดเนีย
รัฐรอนโดเนีย () เป็นรัฐในประเทศบราซิล ตั้งอยู่ทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือของประเทศ มีชายแดนทางตะวันตกเล็กน้อยติดกับรัฐอาเกร ติดกับรัฐอามาโซนัสทางทิศเหนือ ติดกับรัฐมาตูโกรสซูทางทิศตะวันออก และติดกับประเทศโบลิเวียทางทิศใต้ มีเมืองหลวงของรัฐคือเมือง ปอร์ตูเวลโย ชื่อของรัฐตั้งตาม กังดิโด รอนโด (Candido Rondon) พื้นที่ 2 ใน 3 ของรัฐเป็นป่าฝนแอมะซอน
สาธารณรัฐโปรตุเกสในโอลิมปิกฤดูร้อน 1912
สาธารณรัฐโปรตุเกส เข้าร่วมแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อนครั้งที่ 5 ค.ศ. 1912 (พ.ศ. 2455) ณ กรุงสตอกโฮล์ม ประเทศสวีเดนระหว่างวันที่ 5 พฤษภาคม – 22 กรกฎาคม พ.ศ. 2455
มาเรียนา บิกโตเรียแห่งสเปน สมเด็จพระราชินีแห่งโปรตุเกส
เจ้าหญิงมาเรียนา บิกโตเรียประสูติ ณ พระราชวังรอยัล อัลคาซาแห่งมาดริด กรุงมาดริด ประเทศสเปน เป็นพระราชธิดาพระองค์ใหญ่ใน พระเจ้าเฟลีเปที่ 5 แห่งสเปนกับดัสเชสเอลิซาเบธ ฟาร์เนเซแห่งปาร์มา พระนาม "มาเรียนา บิกโตเรีย" ของพระนามนั้งมีที่มาจากพระนามของพระอัยยิกาฝ่ายพระราชบิดาคือ ดัสเชสมาเรีย แอนนา วิกตอเรียแห่งบาวาเรีย ผู้ซึ่งเป็นพระมเหสีในเจ้าชายหลุยส์ แกรนด์ ดอแฟงแห่งฝรั่งเศส เจ้าหญิงมาเรียนา บิกโตเรียทรงเป็นเจ้าหญิงแห่งสเปนโดยกำเนิด พระราชบิดาของพระนางเป็นพระราชนัดดาในพระเจ้าหลุยส์ที่ 14 แห่งฝรั่งเศส และทรงได้รับสืยทอดการครองราชบัลลังก์สเปนในปีพ.ศ. 2243 ในช่วงที่เจ้าหญิงมาเรียนา บิกโตเรียประสูติ ทรงอยู่ในลำดับที่ 5 ของการสืบราชบัลลังก์สเปน โดยทรงอยู่ถัดจาก พระเชษฐาต่างพระมารดา 3 พระองค์ ได้แก่ เจ้าชายหลุยส์แห่งอัสตูเรียส,เจ้าชายเฟอร์ดินานด์แห่งสเปนและเจ้าชายเปโดรแห่งสเปน ลำดัยที่ 4 คือ พระเชษฐาร่วมพระมารดาคือ เจ้าชายชาร์ลส์แห่งสเปน ในระหว่างทรงดำรงเป็นเจ้าหญิงแห่งสเปน ทรงได้รับพระอิศริยยศชั้น "เจ้าฟ้าหญิง"
โฟร์ตาเลซา
โฟร์ตาเลซา () เป็นเมืองหลวงของรัฐเซอารา ตั้งอยู่ทางตะวันออกเฉียงเหนือของบราซิล มีประชากร 2,447,409 คน (ค.ศ. 2009) มากเป็นอันดับ 5 ของประเทศ และเป็นเมืองที่มีความหนาแน่นประชากรมากที่สุด (ประมาณ 8,000 ต่อ กม²)
โปร์ตูอาเลกรี
โปร์ตูอาเลกรี () เป็นเมืองหลวงและเมืองที่ใหญ่ที่สุดของรัฐรีโอกรันดีโดซูล ประเทศบราซิล ก่อตั้งในปี ค.ศ. 1769 โดยมานูเอล เซปุลเวดา (Manuel Sepúlveda) เมืองมีประชากร 1,509,939 คน (ค.ศ. 2010) เป็นเมืองใหญ่เป็นอันดับ 10 ของประเทศ เป็นเมืองหลวงของรัฐที่อยู่ใต้สุดของประเทศ โปร์ตูอาเลกรีเป็นหนึ่งในศูนย์กลางวัฒนธรรม การเมือง และเศรษฐกิจของบราซิล
รัฐอามาโซนัส (บราซิล)
รัฐอามาโซนัส () เป็นรัฐของประเทศบราซิล ตั้งอยู่ทางมุมตะวันตกเฉียงเหนือของประเทศ รัฐเพื่อนบ้านได้แก่ (จากทิศเหนือหมุนตามเข็มนาฬิกา) รัฐรอไรมา, รัฐปารา, รัฐมาตูโกรสซู, รัฐรอนโดเนีย และรัฐอาเกร รัฐยังติดชายแดนกับประเทศเปรู โคลอมเบียและเวเนซุเอลา ที่รวมถึงการแยกตัวไปของจังหวัดอามาโซนัสในโคลอมเบีย เช่นเดียวกับรัฐอามาโซนัสของเวเนซุเอลา (แต่ไม่ติดกับแคว้นอามาโซนัสของเปรู) รัฐมีพื้นที่ป่าไม้อันกว้างขวาง และยังเป็นรัฐที่มีพื้นที่มากที่สุดของบราซิลกับพื้นที่ 1.57 ล้านตร.กม. เมืองหลวงของรัฐที่ชื่อ มาเนาส์ เป็นเมืองท่าที่สำคัญ
นาตาล
นาตาล () เป็นเมืองหลวง และเมืองที่ใหญ่ที่สุดของรัฐรีโอกรันดีโดนอร์เต อยู่ทางตะวันออกเฉียงเหนือของบราซิล ในบรรดาเมืองหลวงของรัฐต่างๆ เมืองนาตาลเป็นเมืองที่ปลอดภัยที่สุดของประเทศและตั้งอยู่ใกล้ทวีปยุโรปที่สุด นาตาลมีหาดปงตาเนกรา และ สันทรายมอโรโดกาเรกา อันโด่งดัง การท่องเที่ยวเป็นหัวใจทางเศรษฐกิจของนาตาล ภายในเมืองมีถนนเลียบหาดยาวถึง 10 กิโลเมตร มีโรงแรมและจุดดึงดูดนักท่องเที่ยวมากมาย นาตาลจะได้รับเกียรติเป็นเจ้าภาพ 1 ใน 12 เมืองของการแข่งขันฟุตบอลโลก 2014 ที่สนามอาเรนาดัสดูนัส
รายพระนามพระมหากษัตริย์โปรตุเกส
ในปี พ.ศ. 2123 เจ้าชายอันโตนิโอได้เดินทางไปในหลายเมืองของโปรตุเกสและตั้งตนเป็นสมเด็จพระเจ้าอันโตนิโอแห่งโปรตุเกส ซึ่งเป็นเวลา 20 วันก่อนที่พระเจ้าเฟลีเปที่ 2 แห่งสเปนขฃจะยกทัพบุกโปรตุเกสและสามารถกำจัดผู้สนับสนุนพระเจ้าอันโตนิโอในการต่อสู้ที่อัลคานทารา แต่พระเจ้าอันโตนิโอยังทรงปกครองประเทศจากหมู่เกาะอะโซเรสจนกระทั่งถึง พ.ศ. 2126 นับตั้งแต่ พ.ศ. 2123 ถือว่าราชวงศ์อาวิซได้มาถึงจุดสิ้นสุด แต่นักประวัติศาสตร์ยังคงขัดแย้งในเรื่องการครองราชย์ของพระเจ้าอันโตนิโอ รวมถึงยังเป็นที่ถกเถียงในการนับว่าพระองค์เป็นกษัตริย์องค์สุดท้ายของราชวงศ์อาวิซ
ราชวงศ์ฮับบูร์กสายโปรตุเกสหรือเป็นที่รู้จักในนามราชวงศ์ฟิลิปปิน ซึ่งกำเนิดขึ้นหลังจากพระเจ้าเฟลีเปที่ 2 แห่งสเปน เข้ายึดครองโปรตุเกส และสเปนได้ปกครองโปรตุเกสตั้งแต่ พ.ศ. 2123 จนถึง พ.ศ. 2183 รวมเป็นเวลา 60 ปี ราชวงศ์เริ่มต้นเมื่อพระเจ้าเฟลีเปที่ 2 แห่งสเปน ทรงอ้างสิทธิ์ในราชบัลลังก์โปรตุเกสและสถาปนาพระองค์เองเป็นพระเจ้าเฟลีเปที่ 1 แห่งโปรตุเกส ในปี พ.ศ. 2123 และได้รับการยอมรับอบ่างเป็นทางการในปี พ.ศ. 2124 โดยคณะทหารแห่งโตมาร์ พระเจ้าเฟลิเปทรงปฏิญาณว่าจะปกครองโปรตุเกสโดยแยกจากสเปนและให้ทั้งสองประเทศดำรงความเป็นอาณาจักรร่วม แต่เมื่อพระเจ้าเฟลิเปที่ 1 สวรรคตลง ผู้สืบราชบัลลังกองค์ต่อมาก็ไม่ได้ทรงทำตามดังที่พระเจ้าเฟลิเปที่ 1 ปฏิญาณไว้