โยโคมิโซะ เซชิ มีผลงานเด่นที่สุดเรื่องใด ?
โยโกมิโซะ เซชิ
โยโกมิโซะ เป็นนักเขียนนิยายแนวสืบสวนสอบสวน ผลงานที่มีชื่อเสียงที่สุดคือ คินดะอิจิยอดนักสืบ ซึ่งมีแรงบันดาลใจมาจากนิยายแนวสืบสวนสอบสวนของอกาธา คริสตีและดิกสัน เขาริเริ่มทดลองเขียนนิยายแนวสืบสวนสอบสวนครั้งแรก โดยที่ในญี่ปุ่นขณะนั้นยังไม่มีนิยายแนวสืบสวนสอบสวน จึงทำให้นิยายเรื่องแรกของโยโกมิโซะ ได้รับรางวัลเพียงชมเชยในการประกวดนิยายแห่งประเทศญี่ปุ่นครั้งที่ 1 ซึ่งจัดโดยชมรมนิยายนักสืบแห่งประเทศญี่ปุ่น ภายหลังจากได้รับรางวัล โยโกมิโซะเริ่มเขียนนิยายแนวสืบสวนสอบสวนมาตลอด พร้อมกับได้รับการตอบรับเป็นอย่างดีจากนักอ่าน
โนบูโอะ อูเอมัตสึ
เกมส์ไฟนอลแฟนตาซี ได้จุดประกายให้เขาได้มีชื่อเสียงจนถึงปัจจุบันนี้ เขาทำเพลงในเกมนี้ทั้งหมดสามสิบกว่าแทรค ในปี 1989 เขาก็ได้ทำเพลงประกอบเกมซีรีส์อีกซีรีส์ซากา ชื่อว่าไฟนอลแฟนตาซีเลเจนท์ (The Final Fantasy Legend) และทำไฟนอลแฟนตาซี II (Final Fantasy II) ในปี 1990 และโรแมนซ์ออฟซากา (Romancing SaGa 2) ในปี 1993 ซึ่งได้ร่วมมือกับเคนจิ อิโต และเขาก็ได้รับเซ็นต์สัญญาในฐานะบุคลากรผู้ทรงเกียรติของบริษัทสแควร์ในปี 1995 ในผลงานเกม โครโนทริกเกอร์ (Chrono Trigger) ซึ่งประพันธ์ร่วมกับ ยาสึนาริ มิสสีดะ และมีผลงานเพลงประกอบเกมออกมาในช่วงนี้อีกได้แก่ ฟรอนท์มิชชั่นกันฮัสสาร์ด (Front Mission: Gun Hazard) และฮันกูจิฮีโร (Hanjuku Hero)
อุตะงะวะ คุนิโยะชิ
หลังจากนั้นคุนิโยะชิก็ผลิตภาพพิมพ์ของนักรบ ที่เอามาจากตำนานสงครามเช่น “"ตำนานเฮเคะ"” () และ “"ตำนานเง็นเป เซซุคิ"” ("Genpei seisuki") ภาพนักรบของคุนิโยะชิมีลักษณะที่เป็นเอกลักษณ์ตรงที่เป็นภาพของนักรบผู้เป็นที่นิยมจากตำนานที่จะเน้นความฝัน, การปรากฏตัวของปีศาจ, สิ่งชั่วร้าย และพฤติกรรมของวีรบุรษ งานเชิงที่ว่านี้จะเห็นได้ชัดในงานพิมพ์ “"ปีศาจของไทระ โทะโมะโมริที่อ่าวไดโมะซึ"” ("Taira Tomomori borei no zu") และ บานพับภาพสาม “"สะพานโกโจ"” ("Gōjō no bashi no zu") ที่สร้างในปี ค.ศ. 1839 ที่คุนิโยะชิสร้างบรรยากาศอันเข้มข้นรุนแรงของการปะทะกันระหว่างโยชิซึเนะกับเบ็งเค ภาพวาดของคุนิโยะชิสนองความต้องการของสาธารณชนทางด้านงานที่สร้างความตื่นเต้น และ บรรยากาศที่พิสดารที่เป็นที่นิยมกันอย่างแพร่หลายในช่วงนั้น
โคจิ เซโอะ
โคจิ เซโอะ (; เกิด 26 กรกฎาคม พ.ศ. 2517) เป็นนักเขียนการ์ตูนชาวญี่ปุ่น ผลงานเรื่องแรกเป็นการ์ตูนตอนเดียวจบชื่อเรื่องว่า "Half&Half" เขียนในปี พ.ศ. 2539 และเป็นที่โด่งดังจากการ์ตูนเรื่อง "เกมคนจริง" และ "ลุ้นรักตามสายลม"
วุ่นรัก นักดนตรี
วุ่นรัก นักดนตรี () เป็นหนังสือการ์ตูนผู้หญิง ที่แต่งโดย โทโมโกะ นิโนมิยะ ซึ่งเป็นหนังสือการ์ตูนที่ทำยอดขายทะลุ 4,000,000 เล่มในประเทศญี่ปุ่น จนได้รับรางวัล THE BEST COMICS OF THE YEAR 2004 (หนังสือการ์ตูนยอดเยี่ยมประจำปี พ.ศ. 2547 ของสำนักพิมพ์โคดันฉะ) ในสาขาการ์ตูนผู้หญิง หนังสือการ์ตูนเรื่องนี้ได้รับรับกระแสตอบรับจากชาวญี่ปุ่นเป็นอย่างมาก จนมีการสร้างเป็นละครออกมาในปี พ.ศ. 2549 ซึ่งก็ได้รับความนิยมมากเช่นกัน โดยในตอนสุดท้ายนั้นมีเรตติ้งสูงถึง 21.7% หลังจากนั้นในปี พ.ศ. 2550 ก็ได้รับการสร้างเป็นอะนิเมะ รวมทั้งถูกดัดแปลงเป็นเกมสำหรับเครื่องนินเทนโด ดีเอสและเพลย์สเตชัน 2 ด้วย
ยูริ!!! on ICE
ยูริ!!! on ICE (ユーリ!!! on ICE) เป็นอนิเมะโทรทัศน์ญี่ปุ่นแนวกีฬาสเกตลีลาในปี พ.ศ. 2559 ผลิตโดยสตูดิโอ MAPPA และกำกับโดยซะโยะ ยะมะโมะโตะ และมีผู้ออกแบบท่าโดย เค็นจิ มิยะโมะโตะ แชมป์สเกตลีลาญี่ปุ่นหลายสมัย อนิเมะเรื่องนี้ออกอากาศเมื่อ 5 ตุลาคม ถึง 21 ธันวาคม 2559 และยังเป็นอนิเมะโทรทัศน์ที่ได้รับความนิยมที่สุดในปี 2559 ในบรรดากว่า 90 เรื่องจากการสำรวจโดย Tokyo Anime Award กระแสในประเทศไทยเองก็ดีมากเช่นกัน ส่วนหนึ่งเนื่องจากมีตัวละครสัญชาติไทยอยู่ด้วย
อังโตนีอู การ์ลูช โชบิง
หลังจากอังโตนีอู การ์ลูช โชบิง มีนักกวีและทูตอย่างวีนีซีอุช จี โมไรช์ มาร่วมงานด้วยกันและประสบความสำเร็จมากเมื่อเขาได้รับเชิญไปเล่นที่ละครเวทีเรื่อง Orfeu de Conceição ในปี ค.ศ. 1956 และเพลงที่โด่งดังที่สุดจากการที่เข้าได้เล่นบนเวทีนี้กับทีมนักแต่งเพลง คือเพลง "Se Todos Fossem Iguais A Você" หรือแปลเป็นภาษาอังกฤษว่า Someone to Light Up My Life เพลงนี้ได้รับความนิยมมากจน Sacha Gordine ผู้กำกับภาพยนตร์ชาวบราซิลผู้โด่งดังในสมัยนั้น ได้รับแรงบันดาลใจเป็นอย่างมากที่จะทำภาพยนตร์จากเพลงเหล่านี้ เขาขอให้โชบิงและเพื่อน ๆ แต่งเพลงใหม่ให้กับภาพยนตร์เรื่อง Black Orpheus ที่สร้างในปี 1959 เป็นภาพยนตร์ที่อิงเรื่องราวมาจากละครเวทีเรื่อง Orfeu de Conceição อีกที ภาพยนตร์เรื่องนี้เป็นภาพยนตร์ที่ทำให้ชื่อของอังโตนีอู การ์ลูช โชบิง เป็นที่จักและโด่งดังมากขึ้นไปอีกในฐานะศิลปินเพลงแนวบอสซาโนวาแนวหน้าและคนแรกของประเทศบราซิล
ฮีเยโรนีมึส โบส
โบสเขียนบานพับภาพหลายบานแต่ที่งานชิ้นที่สำคัญที่สุดคือภาพเขียนชื่อ "สวนสำราญ" (The Garden of Earthly Delights) ซึ่งเป็นภาพอาดัมกับอีฟในสวนอีเด็น พร้อมทั้งสัตว์ต่าง ๆ บนบานซ้ายและภาพเปลือยและพรรณไม้และนกต่าง ๆ บนบานกลาง บนบานขวาเป็นภาพนรกที่มีภาพการลงโทษผู้มีบาปด้วยวิธีต่าง ๆ เมื่อปิดบานพับด้านนอกเป็นภาพแบบเอกรงค์เทา (grisaille) ของพระเจ้าสร้างโลก พื้นผิวภาพของโบสจะหยาบกว่าวิธีการเขียนภาพแบบเฟลมิช การเขียนภาพแบบเฟลมิชตามปกติแล้วจะใช้ความเรียบลื่นของผิวภาพในการซ่อนว่าเป็นสิ่งที่สร้างด้วยฝีมือมนุษย์
บลิส พับลิชชิ่ง
เป็นแบรนด์ของนวนิยายแปลภาษาญี่ปุ่น โดยผลงานเล่มแรกของสำนักพิมพ์คือเรื่อง 'คิทเช่น' ของบานานา โยชิโมโตะ และเรื่องต่อมาคือ 'ริง คำสาปมรณะ' ของซูซูกิ โคจิ ซึ่งต่อมากลายเป็นหนังสือแนวสยองขวัญของญี่ปุ่นที่รู้จักอย่างแพร่หลายในประเทศไทย ปัจจุบันมีหนังสือนวนิยายสืบสวนซึ่งเป็นที่รู้จักกันคือ 'คินดะอิจิ ยอดนักสืบ' ของโยโคมิโซะ เซชิ และ 'มิเกะเนะโกะ โฮล์มส์ แมวสามสียอดนักสืบ' ของอาคากะวา จิโร โดยมีหมวดหมู่หนังสือดังนี้
เอจิ โยชิกาวะ
และเมื่อเขาเสียชีวิตลงในปี ค.ศ. 1962 ด้วยโรคมะเร็งปอด เอจิ โยชิกาวะ ก็กลายเป็นนักเขียนที่มีคนรู้จักและเป็นที่รักที่สุดคนหนึ่งของวงการวรรณกรรมญี่ปุ่น เขาเคยได้รับเหรียญรางวัลด้านวัฒนธรรมซึ่งนับเป็นรางวัลสูงสุดสำหรับคนในวงการนักเขียน และยังได้รับรางวัลอื่นๆ ทางด้านวัฒนธรรมอีกหลายรางวัล ผลงานที่เป็นที่รู้จักของคนทั่วโลกจนถูกนำมาแปลในอีกหลายภาษา และถูกดัดแปลงนำมาสร้างผ่านสื่อต่างๆ หลากหลายทั้ง ภาพยนตร์, เกม และ การ์ตูน ก็คือผลงานชุด "มูซาชิ (Musashi) "
เซร์ชีอู เมงจิส
งานเซร์ชีอู เมงจิสเป็นที่นิยมในบราซิล ยุโรป และญี่ปุ่น เพลงที่มีชื่อเสียงคือเพลง "Mas que Nada" งานคัฟเวอร์เพลงของจอร์จ เบน เพลงนี้ขึ้นถึงอันดับ 47 ชาร์ตเพลงป็อป และอันดับ 4 เพลงอีซีลิสตนิงของนิตยสารบิลบอร์ด เพลงนี้กลับมาเป็นเพลงฮิตอีกครั้งในปี ค.ศ. 2006 เมื่อถูกนำมาบันทึกเสียงใหม่ในแบบฮิปฮอป โดยแบล็กอายด์พีส์ ร่วมเล่นโดยเซร์ชีอู เมงจิส และมี Gracinha Leporace ภรรยาของเมงจิสร่วมขับร้องด้วย
ยอดนักสืบจิ๋วโคนัน
ยอดนักสืบจิ๋วโคนันฉบับการ์ตูนโทรทัศน์ผลิตขึ้นโดย โยมิอุริ เทเลแคสติ้ง คอปอเรชั่น และ ทีเอ็มเอสเอ็นเตอร์เทนเมนต์ กำกับโดยโคดามะ เคนจิ และ ยามาโมโตะ ยาซุยจิโร่ ยอดนักสืบจิ๋วโคนันได้ออกอากาศในประเทศญี่ปุ่นมาแล้วมากกว่า 800 ตอน โดยจัดลำดับให้เป็นการ์ตูนโทรทัศน์เรื่องยาวที่มีความยาวมากที่สุดเป็นอันดับที่ 6 โดยเริ่มแรก โชงะกุกังได้ออกวางจำหน่ายแต่ละตอนในรูปแบบวิดีโอ (VHS Video Cassettes) ในระหว่างเดือนมิถุนายน พ.ศ. 2539 - เดือนตุลาคม พ.ศ. 2549
ยาซูชิ อากิโมโตะ
ยาซูชิ อากิโมโตะ (秋元 康) เป็นผู้ผลิตเพลงชาวญี่ปุ่น, นักแต่งเพลง และนักเขียนบทโทรทัศน์ เป็นที่รู้จักกันดีในการสร้างและสร้างกลุ่มไอดอลชั้นนำของญี่ปุ่น Onyanko Club และ แฟรนไชส์ AKB48 ยอดขายรวมของซิงเกิ้ลที่เขาได้เขียนเกิน 100 ล้านชุด ทำให้เขาเป็นนักแต่งเพลงที่ขายดีที่สุดในญี่ปุ่น
โทโมคาซุ เซกิ
เซกิเริ่มมีชื่อเสียงมากขึ้นจากบทโดมอน กัช จากจีกันดั้ม และหลังจากนั้นเขาก็มีผลงานโดดเด่นอย่างต่อเนื่องมาตลอด เช่น ซางาระ โซสุเกะ จากฟูลเมทัล พานิค, โซมะ เคียว จากเสน่ห์สาวข้าวปั้น, อิซาค จูล จากกันดั้มซี้ด และในปี พ.ศ. 2548 ได้รับบทเป็นซูเนโอะในโดราเอมอนฉบับสร้างใหม่
เซนต์เซย์ย่า
นอกจากฉบับที่ออกฉายทางโทรทัศน์แล้ว เซนต์เซย์ย่า ยังถูกนำไปสร้างเป็นภาพยนตร์การ์ตูนสำหรับฉายในโรงภาพยนตร์ด้วย จนถึงปัจจุบัน เซนต์เซย์ย่าฉบับภาพยนตร์ออกฉายแล้วจำนวน 5 ภาค โดยภาคสงครามเทพีอีริส ปริศนาแอปเปิ้ลทองคำ เป็นฉบับภาพยนตร์ที่มีการออกฉายเป็นภาคแรกเมื่อวันที่ 18 กรกฎาคม พ.ศ. 2530 และฉบับภาพยนตร์ล่าสุด คือ ภาคโหมโรงสู่ภาคสวรรค์ ซึ่งออกฉายเมื่อวันที่ 14 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2547 อย่างไรก็ตาม เนื้อเรื่องของฉบับภาพยนตร์ใน 4 ภาคแรก ได้แก่ ภาคสงครามเทพีเอริส ปริศนาแอปเปิ้ลทองคำ ภาคสงครามเทพเจ้าโอดีนแห่งแอสการ์ด ภาคสงครามสุริยเทพอาเบล และภาคสงครามครั้งสุดท้าย ความทะเยอทะยานของลูซิเฟอร์นั้นไม่ได้แต่งขึ้นโดยมะซะมิ คุรุมะดะ เรื่องราวและตัวละครต่าง ๆ จึงอาจจะมีความขัดแย้ง และไม่ต่อเนื่องกับรายละเอียดของเซนต์เซย์ย่าฉบับหนังสือการ์ตูน แต่ภาคโหมโรงสู่ภาคสวรรค์นั้น เป็นฉบับภาพยนตร์ภาคเดียวที่แต่งขึ้นโดยมะซะมิ คุรุมะดะ เป็นการเกริ่นถึงเรื่องราวภายหลังจากสงครามศักดิ์สิทธิ์กับฮาเดสเสร็จสิ้นแล้ว โดยมีการคาดหมายว่า การที่มะซะมิ คุรุมะดะ แต่งภาพยนตร์ฉบับนี้ขึ้นมานั้น เขาอาจจะแต่งเซนต์เซย์ย่าในภาคต่อไป คือ ภาคสวรรค์ หรือ Tenkai hen ขึ้นมาในภายหน้านั่นเอง เซนต์เซย์ย่าฉบับภาพยนตร์นั้น มีรายละเอียดดังต่อไปนี้
ชูจิ เทรายามะ
เมื่ออายุได้ 19 ปี ชูจิ เทรายามะก็สามารถสอบเข้าเรียนด้านภาษาและวรรณคดีญี่ปุ่นที่มหาวิทยาลัยวาเซดะอันเลื่องชื่อได้ แต่น่าเสียดายที่เขาเกิดล้มป่วยด้วยโรคไตจึงไม่สามารถเรียนต่อให้จบ เขาจึงหันมาประกอบอาชีพเป็นนักเขียนมีผลงานบทกวี นิยาย บทความ บทวิจารณ์ตีพิมพ์ในสื่อต่าง ๆ มากมาย ปี ค.ศ. 1967 เขาได้ก่อตั้งคณะละครชื่อเท็นโจ ซาจิกิ (Tenjou Sajiki) ซึ่งเป็นคำแปลภาษาญี่ปุ่นของชื่อหนัง Les enfants du paradis (1945) กำกับโดยผู้กำกับฝรั่งเศส Marcel Carne ที่ชูจิ เทรายามะชื่นชอบ เขาและคณะได้เปิดการแสดงละครแนว avant-garde ชิ้นสำคัญหลาย ๆ เรื่องในช่วงปลายยุค 1960’s อาทิ ‘Bluebeard’, ‘Yes’ และ ‘The Crime of Fatso Oyama’
เมคอัพ! เซเลอร์เซนชิ
เพลงปิดเรื่อง
ยัยตัวร้ายกับนายเซ่อซ่า
ยัยตัวร้ายกับนายเซ่อซ่า (; ) เป็นภาพยนตร์แฟนตาซี-โรแมนติคคอเมดี้ของเกาหลี ที่ทำรายได้สูงสุดอันดับแปดใน ค.ศ. 2004 เจ้าหน้าที่ตำรวจหญิง คุงชิน (รับบทโดย จวน จีฮุน) ได้ยินเสียงร้องขอความช่วยเหลือจากผู้หญิงคนหนึ่ง เธอจึงไล่ตามจับคนร้าย ทว่า เธอเพิ่งรู้ว่าจับได้ผิดคนเพราะไปจับพลเมืองดีที่ช่วยไล่ตามจับคนร้าย ผู้ชายคนนั้นคือ มุงวู (รับบทโดย จาง ฮยอก) ซึ่งเป็นอาจารย์ของโรงเรียนมัธยมหญิงล้วนแห่งหนึ่ง ต่อมาทั้งคู่ก็ได้พบกันอีกครั้งโดยหนุ่มมุงวู เข้าร่วมโครงการตำรวจอาสาและช่วยปกป้องศักดิ์ศรีแก่ สาวคุงชิง จากผู้มีอิทธิพล เกิดเป็นความประทับใจจนทำให้ทั้งคู่ตกลงเป็นแฟนกัน จากนั้นไม่นานก็เกิดเหตุการณ์ความวุ่นวายหลายอย่างตามมา ซึ่งฝ่ายสาวคุงชินมักจะเป็นฝ่ายช่วยเหลือหนุ่มมุงวูเสียมากกว่า ก่อนที่ทั้งคู่จะเริ่มมีความสนิทสนมกันมากขึ้นจนเกิดเป็นความรักในที่สุด
รายชื่อผลงานของธงไชย แมคอินไตย์
ธงไชย แมคอินไตย์ หรือที่เรียกกันทั่วไปว่า "พี่เบิร์ด" เป็นศิลปินที่ได้รับความนิยมมากที่สุดในรอบ 30 ปี ของจีเอ็มเอ็ม แกรมมี่ และประสบความสำเร็จสูงสุดของประเทศไทย โดยสร้างปรากฏการณ์ในวงการบันเทิงประเทศไทย ด้วยผลตอบรับทางด้านละครที่มีเรตติ้งสูงสุด มียอดจำหน่ายอัลบั้มสูงสุด ตลอดจนจำนวนรอบและรายได้จากการจำหน่ายบัตรคอนเสิร์ตสูงสุดของประเทศ โดยผลงานที่สร้างชื่อเสียงที่สุดของเบิร์ดในแต่ละด้านสรุป ดังนี้ 
ด้านการแสดง เบิร์ดแสดงภาพยนตร์ไทยทั้งหมด 7 เรื่อง โดยก้าวสู่การเป็นพระเอกภาพยนตร์อย่างเต็มตัว ในปี 2528 จากภาพยนตร์ เรื่อง "ด้วยรักคือรัก" ซึ่งได้รับการตอบรับอย่างสูงในยุคนั้น โดยประกบคู่กับนักร้องดังแห่งยุค "อัญชลี จงคดีกิจ" ส่วนด้านละครที่สร้างชื่อเสียงที่สุด ในปี 2533 ละครคู่กรรม ออกอากาศทางช่อง 7 สร้างประวัติศาตร์ละครที่มีเรตติ้งสูงสุดของไทย เรตติ้ง 40 จากการสวมบทบาทเป็น "โกโบริ" ประกบคู่ครั้งแรกกับ กมลชนก โกมลฐิติ ทำให้เบิร์ดได้รับรางวัลใหญ่ในยุคนั้นทั้ง 2 รางวัล คือ รางวัลเมขลา และรางวัลโทรทัศน์ทองคำ นอกจากนั้นยังเป็นศิลปินคนแรกที่รับบทบาทเดียวกันในเรื่องเดียวกันอีกครั้ง ในภาพยนตร์ คู่กรรม ปี 2538
ปาโอโล อุชเชลโล
"ยุทธการซานโรมาโน" เป็นภาพเขียนที่มีชื่อเสียงที่สุดของปาโอโล อุชเชลโล ซึ่งเดิมสันนิษฐานว่าเป็นภาพ "ศึกซานอีจิดิโอ ค.ศ. 1416" (Battle of Sant' Egidio of 1416) ภาพเขียนของอุชเชลโลเป็นแบบปลายกอธิคและเน้นการใช้สีและขบวนการหรูหราแทนที่จะเน้นลักษณะลัทธิสัจนิยมแบบคลาสสิกซึ่งศิลปินคนอื่นๆ ริเริ่ม ลักษณะของอุชเชลโลเป็นแบบที่เรียกว่า "idiosyncratic" ซึ่งไม่มีผู้ติดตามใช้ต่อมา อุชเชลโลมีอิทธิพลบางส่วนต่อนักวิจารณ์วรรณกรรมในคริสต์ศตวรรษที่ 20
เมคอัพ! เซเลอร์เซนชิ
เมคอัพ! เซเลอร์เซนชิ () เป็นภาพยนตร์ขนาดสั้น ความยาว 15 นาที เข้าฉายในประเทศญี่ปุ่นเมื่อวันที่ 5 ธันวาคม พ.ศ. 2536 พร้อมกับ เซเลอร์มูน R "สงครามปีศาจดอกไม้จากอวกาศ" และ หนักแน่นเข้าไว้ สึโยชิ ต่อมาได้ผลิตออกมาในรูปแบบ เลเซอร์ดิสก์ และวิดีโอ โดยเลเซอร์ดิสก์นั้นจะรวมไว้ในอีเว้นท์คอนเสิร์ต ดรีมมิ่งมูน ส่วนในฉบับดีวีดีจะรวมไว้ในแผ่นเดียวกับภาพยนตร์เซเลอร์มูน อาร์ และจะมีแผ่นพิเศษแถมให้เป็นเพลงเปิด-ปิด ของเซเลอร์มูนภาคจอเงิน และภาพการออกแบบตัวละครอีกด้วย
โยโกมิโซะ เซชิ
ปี ค.ศ. 1980 สำนักพิมพ์คาโดกาวาร่วมกับสถานีโทรทัศน์โตเกียว (Tokyo Broadcasting System) จัดให้มีการประกวดรางวัลด้านวรรณกรรม ให้ชื่อว่า รางวัลโคโยมิโซะ เซชิ เพื่อเป็นเกียรติแก่เขา โดยมีการมอบรางวัลทุกปีให้แก่นิยายแนวลึกลับที่ยังไม่ได้ตีพิมพ์ ผู้ชนะเลิศจะได้ถ้วยรางวัลคินดะอิจิ โคสุเกะ กับเงินรางวัล 10 ล้านเยน นอกจากนี้นิยายที่ชนะเลิศจะได้ตีพิมพ์กับสำนักพิมพ์คาโดกาวา และนำไปจัดทำเป็นละครออกฉายทางสถานีโทรทัศน์ TBS ด้วย
ชานะ นักรบเนตรอัคคี
การต่อสู้ของชานะนั้นเป็นหนึ่งในการต่อสู้อันยาวนานระหว่างเหล่าเฟลมเฮซและโทโมงาระ พวกโทโมงาระนั้นเป็นสิ่งมีชีวิตที่อยู่อีกมิติหนึ่งและคอยดูดพลังชีวิต ซึ่งเป็นพลังงานที่สร้างชีวิตต่างๆ ในโลก จากสิ่งมีชีวิต และใช้พลังนั้นตามความทะเยอทะยานของตนเอง ส่วนเฟลมเฮซนั้นเป็นเหล่าศัตรูของพวกโทโมงาระ ซึ่งจะคอยรักษาสมดุลของทั้งสองโลก ดังนั้นพวกเฟลมเฮซจึงสร้างทอร์ชขึ้นมาแทนที่คนที่ตายไปเพื่อเยียวยาความเสียหายจากการกระทำของพวกโทโมงาระนิยาย "ชานะ นักรบเนตรอัคคี" แต่งโดย ยาชิจิโร ทาคาฮาชิ ภาพประกอบโดย โนอิจิ อิโต ได้ออกจำหน่ายแล้ว 26 เล่มจบ ระหว่างวันที่ 10 พฤศจิกายน พ.ศ. 2545 ถึง 10 พฤศจิกายน 10 พฤศจิกายน พ.ศ. 2555 โดยสำนักพิมพ์ เด็นเกคิ บุนโกะ ในเครือ แอสกี มีเดียเวิร์คส์ ประกอบด้วยเนื้อเรื่องหลัก 22 เล่มและรวมเรื่องสั้นไซด์สตอรีอีก 4 เล่ม สำนักพิมพ์ VIZ Media ได้ประกาศซื้อลิขสิทธิ์ของนิยายเรื่องนี้ เพื่อจำหน่ายในประเทศสหรัฐอเมริกา โดยนิยายเล่มแรกในภาษาอังกฤษนั้นแปลโดย ยูกิ โยชิโอกะ และ คินดี เอช. ยามาอุจิ วางจำหน่ายเมื่อวันที่ 17 เมษายน พ.ศ. 2550 และเล่มสองวางจำหน่ายเมื่อวันที่ 16 ตุลาคม [[พ.ศ. 2550] แปลโดย ยูกิ โยชิโอกะ & คินดี เอช. ยามาอุจิ และ [[มาร์ค เกียมบรูโน]] หลังจากนั้นสำนักพิมพ์ Viz ก็ไม่ได้วางจำหน่ายเล่มต่อไปอีกเลย ส่วนประเทศไทย ชานะ นักรบเนตรอัคคี ฉบับนิยาย ได้ลิขสิทธิ์ตีพิมพ์โดย[[บลิส พับลิชชิ่ง]] ในหมวดหนังสือ [[J-Light]] แปลโดย [[กมลวรรณ สงวนสิริกุล]] (เล่ม 0, 1, 2, 4, 6-14, S) และ [[ชนินันท์ กิตติปฏิมาคุณ]] (เล่ม 3, 5, 10) ปัจจุบันหยุดวางจำหน่ายเนื่องจาก บลิส พับลิชชิ่ง ได้ปิดกิจการแล้ว
มิชิเอะ โทะมิซะวะ
มิจิเอะ โทมิซาวะ (คันจิ:富沢美智恵; ฮิรางานะ:とみざわ みちえ) เป็นนักพากย์และนักแสดงหญิงที่มีชื่อเสียงคนหนึ่งของประเทศญี่ปุ่น เธอเริ่มเข้าสู่วงการนักพากย์ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2526 มีผลงานเป็นที่รู้จักมากมาย แต่บทที่ทำให้เธอมีชื่อเสียงมากที่สุดคือ ฮิโนะ เร หรือ เซเลอร์มาร์ส ในเซเลอร์มูน
นาโอะ ยาซาวะ
ในเดือนพฤษภาคม พ.ศ.2553 ได้สร้างผลงานในชื่อเรื่อง "โกสท์ ฮันเตอร์ MIZUKI!" เป็นการวาดและลงสีแบบดิจิตอล ต่อมามีผลงานในเรื่อง "ชินคูจิไต" ลงในนิตยสารรายเดือน "Manga Power" ในประเทศเยอรมนีและตีพิมพ์แยกเล่มออกมาทั้งหมด 11 เล่มจนกระทั่งปิดตัวไป นาโอะ ยาซาวะ มีผลงานล่าสุดที่ประเทศอเมริกาคือ เรื่อง "Moon & Blood"
โรนิง
บทบาทของโรนิงในงานบันเทิงที่แต่งขึ้นมาหลาย ๆ งาน มักจะถูกแสดงรูปลักษณ์ออกมาในฐานะของโยญิมโบ หรือนักสู้รับจ้าง อย่างในภาพยนตร์เรื่อง "เดอะเซเว็นซามูไร (เจ็ดเซียนซามูไร) " และ "โยจิมโบ" ของอากิระ คูโรซาวะ ก็เป็นตัวอย่างของจิไดเงกิ (ภาพยนตร์ย้อนยุคของญี่ปุ่น) ที่เป็นที่รู้จักอย่างกว้างขวางว่ามีโรนิงส่วนประกอบหลัก ส่วนเรื่องแต่งเรื่องอื่น ๆ อีกกว่าพันเรื่องของญี่ปุ่น ก็มักจะตั้งบริบทเวลาเอาไว้ในสมัยเอโดะ ซึ่งเป็นเวลาเดียวกันกับช่วงที่จำนวนโรนิงเพิ่มขึ้น จึงทำให้มีโรนิงเป็นตัวละครอยู่ด้วยเสมอ
มอร์นิงมูซูเมะ
หลังจากที่ โชกาไน ยูเมะโออิบิโตะประสบความสำเร็จ มอร์นิ่งมูซูเมะก็ได้วางจำหน่ายผลงานถัดมา มีชื่อว่า นันจัตเตะ เรนไอ ในวันที่ 12 สิงหาคม และด้วยซิงเกิลนี้เป็นผลงานลำดับที่ 40 ของกลุ่ม จึงได้มีการจัดจำหน่ายซีดีปกพิเศษเนื่องในโอกาสมีผลงานครบ 40 ซิงเกิลอีกด้วย 
ซึ่งผลงานชุดนี้ได้รับความนิยมในอันดับที่ 2 และยังทำรายได้เปิดตัวสูงสุดในขณะนั้นนับตั้งแต่ผลงานซิลเกิล อิรปโปอิจิเร็ตไต ในปี พ.ศ. 2548 โดยทำรายได้ไปทั้งหมดกว่า 70,000 ชุด
ยาซูชิ อากิโมโตะ
อากิโมโตะ เริ่มเป็นนักแต่งบทเพลงกับ The Alfee ในปี 1981 (2524); เขาเขียนบทเพลงให้กับศิลปินต่าง ๆ เช่น KinKi Kids, Tunnels, Onyanko Club, AKB48, SKE48, SDN48, NMB48, HKT48, NGT48, STU48, Nogizaka46 และ Keyakizaka46. นอกจากนี้เขายังเขียนซิงเกิ้ลสุดท้ายของ ในช่วงชีวิตของเธอ "Kawa no Nagare no Yō ni" และ Jero ซิงเกิ้ลเปิดตัว "Umi Yuki"
โกโช อาโอยามะ
ผลงานชิ้นแรกของอาโอยามะคือ "รอหน่อยนะ" () ที่ตีพิมพ์ในนิตยสารการ์ตูนรายสัปดาห์ "โชเน็นซันเดย์" ในช่วงฤดูหนาว พ.ศ. 2530 และต่อมา "จอมโจรอัจฉริยะ" ผลงานอีกชิ้นหนึ่งของอาโอยามะ ก็ได้ลงพิมพ์ลงในนิตยสารเดียวกัน
ครูสาวยากูซ่า
ด้วยความเนื้อเรื่องที่สนุก ตัวละครที่น่าสนใจ จึงทำให้การ์ตูนเรื่องนี้ถูกนำมาสร้างเป็นการ์ตูน และในเดือนเมษายน ค.ศ. 2002 ก็ถูกนำมาสร้างเป็นละคร โดยมี นากาม่า ยูกิเอะ รับบท ยังกุมิ และ มัตสึโมโต้ จุนนักร้องวง ARASHI รับบท ซาวาดะ ชิน ภาคแรกของละครได้รับความนิยมเป็นอย่างมาจนต้องสร้างภาคพิเศษในเดือน กรกฎาคมปีเดียวกัน แต่ความแรงก็ยังไม่คงหมดจนทำให้ต้องสร้างภาค 2 ต่อในปี ค.ศ. 2005 โดยที่บทยังกุมิ ยังคงเป็นนักแสดงคนเดิม แต่มีการเปลี่ยนตัวนักเรียนจอมแสบยกก๊วน นำทีมโดย อาคานิชิ จิน รับบท ยาบุกิ ฮายาโตะ และ คาเมนาชิ คาซึยะ ที่รับบท โอดะกิริ ริว 2 หนุ่มเนื้อหอมจากวง KAT-TUN จากนั้นในปี ค.ศ. 2004 ก็ถูกนำมาสร้างเป็นอนิเมะ ความยาว 13 ตอนจบ โดยแมดเฮาส์
ยามากุจิ คุมิโกะ ครูสอนวิชาคณิตศาสตร์ย้ายมาเป็นครูที่โรงเรียนชิโรคินซึ่งเป็นโรงเรียนชายล้วน โดยเป็นครูประจำห้อง 3-D ซึ่งเป็นห้องเรียนที่รวบรวมเด็กนักเรียนหัวโจกประจำโรงเรียน โดยเฉพาะหัวโจกของชั้นเรียน คือ ชิน ซาวาดะ เธอมีความลับที่ไม่มีใครรู้คือการเป็นทายาทผู้สืบทอดรุ่นที่ 4 ของตระกลูคุโรดะ เธอเติบโตมาท่ามกลางเหล่าคนในแก๊ง แต่มีเพียงคนเดียวเท่านั้นที่รู้เรื่องนี้คือซาวาดะ ยามากุจิ พยายามทำทุกวิทีเพื่อนให้นักเรียนห้อง 3-D จบการศึกษาโดยพร้อมกัน แต่แล้วความลับของเธอกลับต้องแดงขึ้น
หลังจากที่ออกจากโรงเรียนเดิม(ในภาคแรก) เธอได้กลับมาทำงานเป็นครูอีกครั้งในโรงเรียนคุโระคินโรงเรียนไฮโซ ที่มีปัญหาอยู่ที่นักเรียนกลุ่มแสบห้อง 3-D ที่เธอเป็นครูประจำชั้น 3-D หัวโจกของห้องคือ ยาบุกิ ฮายาโตะ เริ่มเรื่องด้วยการที่ยามากุจิไปตามโอดะกิริ ริว นักเรียนที่ไม่ยอมมาเรียนเลย ยามากุจิทำทุกวิถีทางเพื่อให้ริวใจออกยอมมาเรียน แต่เรื่องไม่ง่ายแค่นั้น เพราะเมื่อริวใจอ่อนยอมกลับมาเรียนแล้ว กลับไม่เป็นที่ต้อนรับของเพื่อนร่วมห้องเท่าไหร่ โดยเฉพาะฮายาโตะ จนทำให้ทั้งคู่วางหมัดใส่กันตั้งแต่วินาทีแรกที่เห็นหน้ากัน สาเหตุที่ทำให้ทั้ง 2 ทั้งๆ ที่เมื่อก่อนเป็นเพื่อนรักกันมาก รวมทั้งทาเคดะ เคย์ตะ สาเหตุมาจากการที่ยามาโตะเข้าใจผิดคิดว่าริวเป็นคนใจเสาะกลัวเรื่องชกต่อย กลัวถูกไล่ออก ถึงขนาดไปก้มหัวขอโทษกลุ่มนักเรียนที่มีเรื่องกัน แต่ความจริงก็ถูกเปิดเผยเมื่อทาเคดะทนไม่ได้ที่เพื่อนเข้าใจผิดริว เพราะตัวเองเป็นคนที่กลัวการมีเรื่องเอง
วิบูลย์กิจ
บัจจุบันถือว่าทางวิบูลย์กิจได้ถือสิทธิของการ์ตูนญี่ปุ่นไว้เป็นจำนวนมาก และหลายเรื่องก็เป็นที่รู้จักกันในหมู่นักอ่านการ์ตูนชาวไทย เช่น ข้าชื่อโคทาโร่, โคนัน, GTO, คุณครูจอมเวทย์ เนกิมะ, ล่าอสูรกาย, เซนต์เซย์ย่า, จอมคนแดนฝัน เป็นต้น แต่ผลงานการ์ตูนที่ประสบความสำเร็จทางด้านยอดขายสูงสุดได้แก่ ยอดนักสืบจิ๋วโคนัน
เรียวเฮ ไซงัง
ผลงานการ์ตูนที่เรียวเฮ ไซงัง สร้างสรรค์เอาไว้ มีดังต่อไปนี้"ซังโจเมะโนะยูฮิ" ("Sanchōme no yūhi") ถือเป็นผลงานมังงะของเรียวเฮ ไซงัง ที่ได้รับการดัดแปลงให้เป็นสื่อบันเทิงประเภทอื่นมากที่สุด โดยได้รับการดัดแปลงเป็นภาพยนตร์ญี่ปุ่นที่ชื่อ "ถนนสายนี้ หัวใจไม่เคยลืม" ("Always: Sunset on Third Street") ถึง 2 ภาคด้วยกัน โดยภาคแรกออกฉายเมื่อปี พ.ศ. 2548 และภาคที่ 2 ออกฉายเมื่อปี พ.ศ. 2550 ทั้ง 2 ภาคกำกับและประพันธ์บทภาพยนตร์โดยผู้กำกับภาพยนตร์ชาวญี่ปุ่น ทะกะชิ ยะมะซะกิ ในส่วนของภาพยนตร์ภาคแรกนั้น ถือว่าประสบความสำเร็จทั้งด้านรายได้และรางวัลที่ได้รับ โดยสามารถสร้างรายได้เป็นอันดับที่ 1 ของญี่ปุ่น 2 สัปดาห์ด้วยกัน และชนะรางวัลภาพยนตร์ "แจแปนิสอคาเดมี" ประจำปี พ.ศ. 2549 ถึง 12 สาขาจากที่ได้รับการเสนอชื่อ 13 สาขาด้วยกัน
ภาพเหมือน
งานภาพเหมือนที่มีชื่อที่สุดที่เป็นที่รู้จักันทั่วโลกคือภาพ “โมนาลิซา” โดย เลโอนาร์โด ดา วินชีเป็นภาพสตรีที่ไม่ทราบชื่อที่มีรอยยิ้มปริศนา ภาพเหมือนที่เก่าที่สุดเท่าที่ทราบพบเมื่อปี ค.ศ. 2006 โดย เจอราร์ด โจดีย์ นักโทษท้องถิ่นในถ้ำวิลโอเนอร์ไม่ใกลจากอังโจเลม ที่เชื่อว่ามีอายุถึง 27,000 ปี
ศึกเทพมังกรพิภพสมุทร
ศึกเทพมังกรพิภพสมุทร () หรือในชื่อภาษาอังกฤษว่า "Tales from Earthsea" เป็นภาพยนตร์อนิเมะจากสตูดิโอจิบลิ ในปี ค.ศ. 2006 กำกับโดยโกะโระ มิยะซะกิ ลูกชายของผู้กำกับฮะยะโอะ มิยะซะกิ โดยใช้เค้าโครงเรื่องจาก 'The Farthest Shore' หนังสือเล่มที่สามในซีรีส์ "เอิร์ธซี" ที่ชื่อ "The Farthest Shore" ของ เออร์ซูลา เค. เลอกวิน ออกฉายที่ญี่ปุ่นเมื่อ 29 กรกฎาคม ค.ศ. 2006 และจัดจำหน่ายในสหรัฐอเมริกา โดยวอลต์ ดิสนีย์ พิคเจอร์ และในออสเตรเลีย โดยแมดแมน เอนเตอร์เทนเมนต์ หนังสือการ์ตูนที่ดัดแปลงจากภาพยนตร์ได้รับการตีพิมพ์ในญี่ปุ่น ขณะที่ตัวภาพยนตร์ได้รับรางวัล Grand Prize จาก Bunshun Kiichigo Awards ในปี 2006 (รางวัลราซซี่อะวอร์ดส์ ในเวอร์ชันญี่ปุ่น ซึ่งแจกให้กับภาพยนตร์ยอดแย่แห่งปี)
เซย์ เซย์ เซย์
เซย์ เซย์ เซย์ (อังกฤษ:Say Say Say) เป็นเพลงป็อปที่เขียนระหว่าง พอล แม็กคาร์ตนีย์ และไมเคิล แจ็กสัน มีโปรดิวเซอร์โดย จอร์จ มาร์ติน อยู่ในโซโลอัลบั้มที่ 5 ของแม็กคาร์ตนีย์ "Pipes of Peace" ในปี 1983 เพลงนี้ถูกบันทึกในระหว่างผลิตอัลบั้มในปี 1982 "Tug of War" ของแม็กคาร์ตนีย์ ประมาณ 1 ปีก่อนวางจำหน่ายเพลง "The Girl Is Mine" หลังจากวางจำหน่ายซิงเกิล "Say Say Say" ในเดือนตุลาคม 1983 ได้กลายเป็นซิงเกิลที่ 7 ของแจ็กสัน ที่ติดท็อปเท็นฮิตภายในปี
ตำนานเก็นจิ
ม้วนภาพ หรือ ภาษาญี่ปุ่นเรียกว่า เอะมะกิ (絵巻 emaki) ของตำนานเกนจินั้น เริ่มวาดกันขึ้นมาตั้งแต่ปลายยุคเฮอัน ( ราว ต้นคตวรรษที่ 12 ) เป็นม้วนภาพตำนานเก็นจิที่เก่าแก่ที่สุดที่พบในญี่ปุ่น ปัจจุบัน 15 ภาพ และมีหน้าต้นฉบับตัวหนังสือ 28 แผ่น ประกอบด้วยร้อยแก้วจาก จากบท โยะโมะงิอุ เซะกิยะ เอะอะวะเสะ คะชิวะงิ โยโคบุเอะ ทาเคะคะวา ฮะชิฮิเมะ สะวะระบิ ยะโดะริงิ และ อะซุมะยะ เก็บรักษาอยู่ใน พิพิธภัณฑ์ศิลปะโตคุกาวะ ( Tokugawa Art Museum ) และอีก 4 ภาพ และมีหน้าต้นฉบับตัวหนังสือ 9 แผ่น ประกอบด้วยร้อยแก้วจาก จากบท สุซุมุชิ ยูงิริ และ มิโนะริ เก็บรักษาอยู่ใน คลังพิพิธภัณฑ์โกโต ( Gotoh Museum House ) แต่ละชิ้นล้วนแต่ถือเป็นสมบัติแห่งชาติของญี่ปุ่น คาดกันว่าม้วนภาพตำนานเก็นจิที่สมบรูณ์จะประกอบด้วยม้วนภาพราว 10 ม้วนจึงจะครอบคลุมทั้ง 54 บท
ฌีมโนเปดี
ฌีมโนเปดี () เป็นผลงานประพันธ์สำหรับเปียโนจำนวน 3 ชิ้นที่แต่งโดยเอริก ซาตี คีตกวีชาวฝรั่งเศส เผยแพร่ครั้งแรกในปารีสเมื่อปี ค.ศ. 1888 ผลงานทั้งสามชิ้นเขียนขึ้นในจังหวะ 3/4 โดยมีธีมและโครงสร้างดนตรีร่วมกัน คือเน้นบรรยากาศและสภาพสิ่งแวดล้อม เป็นต้นแบบของดนตรีแอมเบียนต์ในปัจจุบัน
โจ ฮิซาอิชิ
มาโมรุ ฟูจิซาวะ () หรือที่รู้จักในนาม โจ ฮิซาอิชิ (; ) เป็นนักดนตรี และนักประพันธ์เพลง สำหรับภาพยนตร์ ภาพยนตร์การ์ตูน และอะนิเมะ ชาวญี่ปุ่น มีผลงานมากจากการกำกับและอำนวยการเพลงประกอบภาพยนตร์การ์ตูน ของสตูดิโอจิบลิ เขาได้รับการยกย่องว่าเป็นหนึ่งในนักประพันธ์เพลงประกอบสื่อที่ยิ่งใหญ่ที่สุดคนหนึ่งของเอเชีย
โทโยโตมิ ฮิเดโยชิ
โทโยโตมิ ฮิเดโยชิ นับเป็นบุคคลที่สำคัญที่สุดคนหนึ่งในประวัติศาสตร์ญี่ปุ่น มีกำเนิดจากชนชั้นชาวนา แต่สามารถก้าวขึ้นมาเป็นซะมุไรที่ยิ่งใหญ่ที่สุดคนหนึ่ง บรรลุภารกิจการรวบรวมประเทศญี่ปุ่นที่แตกออกเป็นแคว้นต่างๆ ในยุคเซงโงะกุได้สำเร็จ สืบสานเจตนารมณ์ของโอดะ โนบูนางะ
เมดีชี
จิโอวานนี ดิ บิชชิผู้เป็นผู้อุปถัมภ์ศิลปะคนแรกของตระกูลเมดีชีช่วย มาซาชิโอ (Masaccio) และจ้างฟีลิปโป บรูเนลเลสกีให้บูรณะบาซิลิกาซานโลเร็นโซที่ฟลอเรนซ์เมื่อปี ค. ศ. 1419 โคสิโม เดอ เมดีชีเป็นผู้อุปถัมภ์งานของ โดนาเทลโล และ ฟราแอนเจลิโค แต่ศิลปินคนที่สำคัญที่สุดที่เกี่ยวข้องกับตระกูลเมดีชีคือมีเกลันเจโล บัวนาร์โรตี ซึ่งทำงานให้กับสมาชิกในตระกูลนี้หลายคนเริ่มด้วย ลอเร็นโซผู้ปรีชา ตั้งแต่ลอเร็นโซยังเป็นเด็ก ลอเร็นโซจ้างเลโอนาร์โด ดา วินชี่ทั้งหมดด้วยกัน 7 ปี ลอเร็นโซเองก็เป็นนักกวีและแต่งเพลง ต่อมาสมเด็จพระสันตะปาปาลีโอที่ 10ก็อุปถัมภ์ราฟาเอล ผู้ที่เรียกกันว่า “Prince of Painters” สมเด็จพระสันตะปาปาคลีเมนต์ที่ 7 จ้างมีเกลันเจโลเขียนผนังหลังแท่นบูชาของชาเปลซิสติน ตระกูลเมดีชีเองก็มีส่วนสำคัญในการก่อสร้างชาเปลซิสทีนด้วย
เทะซึกะ โอะซะมุ
ผลงานของเขาโด่งดังถึง อเมริกา ยุโรป และ เอเชีย อีกทั้งยังขยายแนวแอนิเมชันที่เจาะกลุ่มคนดูผู้ใหญ่ ด้วยเนื้อหาที่หนักแน่น สมจริงสมจัง จินตนาการอันล้ำเลิศ จนกวาดรางวัลจากสถาบันต่างๆมากมายนับไม่ถ้วน ซึ่งโอะซะมุได้ก่อตั้งสตูดิโอของเขาเองในปี ค.ศ. 1961 โดยใช้ชื่อว่า มุชิ โปรดักชั่น และต่อมาก็เปลี่ยนชื่อใหม่เป็น เทะซึกะ โปรดักชั่นในปี ค.ศ. 1968
ฟุจิโกะ ฟุจิโอะ
หลังจากก่อตั้งสตูดิโอก็มีผลงานทำภาพยนตร์เรื่องยาวให้กับเรื่อง "เจ้าหนูอะตอม" (Astro Boy) สตูดิโอก็มีผลงานเรื่อยมาจนถึงปี พ.ศ. 2505 ฮิโรชิได้แต่งงานเมื่ออายุ 28 ปี และในปีถัดไปก็ได้รับรางวัลโชกักคังครั้งที่ 8 จากเรื่อง "โรบ็อตลุย" และ"เท็ตจังถุงมือ" จนในปี พ.ศ. 2507 ผลงานในนาม ฟุจิโกะ ฟูจิโอกะประสบความสำเร็จเป็นอย่างมากนับจากเริ่มวาดการ์ตูน ด้วยการ์ตูนเรื่อง "ผีน้อยคิวทาโร่" (Qtaro the Ghost) ได้ลงตีพิมพ์ในนิตยสารการ์ตูน "โชเน็นซันเดย์" มีคนติดตามโดยเฉพาะเด็ก ๆ เป็นจำนวนมาก ทำให้คิวทาโร่ได้ผลิตเป็นการ์ตูนแอนิเมชันจัดฉายทางโทรทัศน์ในเวลาต่อมา ส่งผลให้ชื่อเสียงโด่งดังขึ้นเป็นอย่างมาก และสตูดิโอซีโร ก็เจริญก้าวหน้าขึ้นอย่างรวดเร็วจากทีมงานเริ่มต้นเพียง 7 - 8 คน ก็เพิ่มมาเป็น 80 คน ได้มีผลงานออกมาอย่างสม่ำเสมอไม่ว่าจะเป็นไคบุซึ (Kaibutsu-kun), นินจาฮัตโตริ (Hattori the Ninja), ปาร์แมน (Pāman), 21 เอมอน (21-emon) และเจ้าชายจอมเปิ่น เป็นต้น ในปี พ.ศ. 2509 อะบิโคะเข้าพิธีแต่งงานเมื่ออายุได้ 32 ปี ทว่าก็ต้องพบกับความไม่สมหวังในด้านการงาน สตูดิโอซีโรต้องปิดตัวลงเนื่องจาก เนื่องจากปัญหาทางด้านการเงินโดยมีผลงานเรื่องสุดท้ายคือ "เจ้าชายจอมเปิ่น" หรือ "เจ้าชายลูกบ๊วย" แต่ฮิโรชิไม่ได้ท้อแท้กับการปิดตัวลง กลับมองว่าแม้ต้องปิดตัวลงแต่เขาก็ได้รับประสบการณ์ที่มีค่ามากมาย และทุกอย่างเริ่มจากศูนย์ ก็ต้องจบลงที่ศูนย์ตามชื่อของสตูดิโอ ซึ่งซีโร แปลได้ว่า "ศูนย์" (นิตยสาร aday, 2545)
แจ็ค วิลเลี่ยมสัน
เขาเขียนนิยายต่าง ๆ ออกมาเป็นจำนวนมาก ผลงานที่มีชื่อเสียงในยุคต้น ๆ ของเขา อาทิ นิยายชุด Legion of Space เป็นต้น นอกจากนั้นเขายังใช้ปากกาว่า วิล สจ็วต เขียนนิยายเกี่ยวกับปฏิสสารจนโด่งดังสองเรื่องคือ Seetee Ship (1942/3) และ Seetee Shock (1949) อีกด้วย
ทอมมี่ ลี โจนส์
เขามีผลงานทั้งในโทรทัศน์และภาพยนตร์ โดยผลงานทางโทรทัศน์ที่โดดเด่นที่สุดของเขา เป็นมินิซีรีส์เรื่อง "Lonesome Dove" (1989) ซึ่งทำให้เขาได้การเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลเอ็มมี่อีกครั้ง หลังจากที่เขาได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลออสการ์ผู้แสดงสมทบชายยอดเยี่ยม จากบทบาทการแสดงของเขาใน "JFK" (1991) ของผู้กำกับ โอลิเวอร์ สโตน แต่ไม่ได้รับรางวัลจนอีกสองปีถัดมาก็ได้รับรางวัลลูกโลกทองคำ จากการรับบทเป็น แซม เจอราร์ด ในเรื่อง"The Fugitive" (1993)
สวนเซ็นญี่ปุ่น
ในปัจจุบันภาพวาดหมึกโมโนโครมยังถือว่าเป็นศิลปะที่ใกล้เคียงที่สุดกับพุทธศาสนานิกายเซน หลักการออกแบบของการสร้างพื้นภูมินั้นได้อิทธิพลมาจากภาพวาดทิวทัศน์หมึกโมโนโครมสามมิติ ที่เรียกว่า ซูมิเอะ หรือ ซุยโบคุกะ สวนญี่ปุ่นนั้นถือว่ามีค่าระดับเดียวกับงานศิลปะในประเทศ สวนหินที่มีชื่อเสียงในประเทศญี่ปุ่นอยู่ที่ เรียวอันจิ ฝั่งตะวันตกเฉียงเหนือในเมืองเกียวโต สวนที่เรียวอันจิมีความยาว 30 เมตรจากฝั่งตะวันออกถึงตะวันตกและ 10 เมตรจากเหนือถึงใต้ ในสวนนั้นไม่มีต้นไม้มีเพียงแต่ก้อนหินที่มีหลายขนาด บางก้อนปกคลุมไปด้วยพืชมอส และถูกจัดวางอยู่บนพื้นภูมิที่โรยไว้ด้วยกรวดและทรายขาวซึ่งมีการกวาดวาดลวดลายในแต่ละวัน
โฮริโอะ โยชิฮารุ
4.ผลงานที่สร้างชื่อเสียงให้กับเขามากสุดคือ การล้อมปราสาทโอดะวาระ ซึ่งตัวฮิเดโยชิเองได้ปูนบำเหน็จให้โยชิฮารุอย่างงาม
ฮาโมริ ทากาชิ
ฮาโมริ ทากาชิ ( "Takashi Hamori") เป็นนักเขียนการ์ตูนมังงะชาวญี่ปุ่น เจ้าของผลงานเรื่อง "ถึงจะเห่ยแต่ก็สู้นะเฟ้ย" ซึ่งตีพิมพ์ในนิตยสาร "ยังแมกกาซีน" จัดพิมพ์โดยสำนักพิมพ์โคดันฉะ ทั้งนี้ เขามักเขียนการ์ตูนแนวต่อสู้ โดยมีคู่ต่อสู้เป็นชาวต่างชาติอยู่หลายเรื่อง และเขายังเป็นผู้สร้างตัวละครนักมวยไทยที่มีชื่อเสียงอย่างซาวามูระ โนริทากะ กับฉ่ำอุรา ในมังงะชุด "ถึงจะเห่ยแต่ก็สู้นะเฟ้ย"
เอส.อี.เอส.
ผลงานภาษาญี่ปุ่น
ไรซิงซัน
เรื่องราวของ "ทาเคชิ" บุตรชายคนเล็กผู้สืบทอดตำแหน่งโอะยะบุนแทนบิดา ของกลุ่มยากูซ่าที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในเมืองโยโกฮาม่า แอบหลงรัก "แพรวดาว" นักเรียนทุนชาวไทย ทั้งที่เขามี "ไอโกะ"
หญิงสาวที่ผู้ใหญ่จัดการหมั้นหมายไว้ให้ตั้งแต่เด็ก ด้วยเหตุผลในการสืบทอดอำนาจและธุรกิจ แต่แล้ว...ผลจากการที่ทาเคชิประกาศขอชำระแค้นกับศัตรูคู่แข่ง ก็ทำให้แพรวดาวกลายเป็น "หมาก"
ของเกมการห้ำหั่นระหว่างยากูซ่าสองกลุ่มที่กำลังแย่งชิงความเป็นใหญ่ เพราะฝ่ายตรงข้ามล่วงรู้ว่า เธอคือดวงใจของเขา! ในเวลาเดียวกันเธอก็กลายเป็น "เหยื่อ" ที่ไอโกะต้องการตัวมาบูชายัญรัก
ฝังแค้นของเธอ! ความรักของทาเคชิและแพรวดาวที่ต้องอยู่ท่ามกลางความแค้นของคนอื่นๆ จะดำเนินต่อไปอย่างไร?
วิลเลียม เชกสเปียร์
ผลงานคลาสสิกและงานขำขันในยุคแรกของเชกสเปียร์มักมีโครงเรื่อง 2 ส่วนเกี่ยวพันกัน และมีลำดับการออกมุขตลกที่แน่ชัด เป็นตัวเบิกทางไปสู่ผลงานสุขนาฏกรรมอันอบอวลด้วยความรักในช่วงกลางทศวรรษ 1590 นั่นคือ "ฝัน ณ คืนกลางฤดูร้อน (A Midsummer Night's Dream)" อันเป็นบทละครที่ผสมผสานระหว่างเรื่องราวความรัก เวทมนตร์ของนางฟ้า และฉากตลกขำขัน บทละครเรื่องต่อมาคือ "เวนิสวาณิช" ก็เป็นละครชวนหัวที่เกี่ยวกับความรัก มีตัวละครชาวยิวผู้เป็นนายหน้าเงินกู้จอมงก ไชล็อก อันสะท้อนภาพของผู้คนในยุคเอลิซาเบธ นอกจากนี้ยังมีบทละครชวนหัวที่เล่นถ้อยคำอย่างชาญฉลาด "Much Ado About Nothing", ฉากอันงดงามมีเสน่ห์ใน "As You Like It" ตลอดจนเรื่องราวรื่นเริงใน "ราตรีที่สิบสอง (Twelfth Night)" เหล่านี้ล้วนเป็นบทละครสุขนาฏกรรมอันมีชื่อเสียงของเชกสเปียร์ หลังจากงานกวีเรื่อง "ริชาร์ดที่ 2" เชกสเปียร์นำเสนองานเขียนร้อยแก้วเชิงขำขันกับละครอิงประวัติศาสตร์ในช่วงปลายทศวรรษ 1590 คือเรื่อง "พระเจ้าเฮนรีที่ 4" และ "พระเจ้าเฮนรีที่ 5" ตัวละครของเขามีความซับซ้อนและละเอียดอ่อนมากขึ้น โดยที่ต้องสลับไปมาระหว่างความจริงจังกับความตลก และยังสลับไปมาระหว่างการบรรยายแบบร้อยแก้วกับร้อยกรอง นับเป็นผลสำเร็จในการนำเสนอเรื่องราวด้วยกรรมวิธีต่างๆ ในงานเขียนของเขา ยุคนี้ของเชกสเปียร์เริ่มต้นและจบลงด้วยงานเขียนโศกนาฏกรรมสองเรื่อง คือ "โรมิโอกับจูเลียต" ละครโศกนาฏกรรมความรักที่โด่งดังมีชื่อเสียงที่สุด และ "จูเลียส ซีซาร์" ซึ่งแต่งขึ้นจากผลงานแปลของเซอร์โทมัส นอร์ธ เรื่อง "Parallel Lives" ในปี 1579 นับเป็นการนำเสนอรูปแบบละครชีวิตแนวใหม่
ช่วงที่เรียกว่า "ยุคโศก" ของเชกสเปียร์อยู่ระหว่างปี ค.ศ. 1600 - 1608 เขาเขียนทั้งบทละครโศกนาฏกรรมรวมถึงบทละครที่เรียกกันว่า "problem plays" (บทละครกังขา : กล่าวคือไม่สามารถระบุได้ว่าเป็นละครตลกหรือละครเศร้า อาจเรียกว่าเป็น "ตลกร้าย") ได้แก่ "Measure for Measure", "ทรอยลัสกับเครสสิดา", และ "All's Well That Ends Well" นักวิจารณ์หลายคนเห็นว่า ละครโศกนาฏกรรมอันยิ่งใหญ่ของเชกสเปียร์เป็นตัวแสดงถึงศิลปะอันสูงสุดในตัวเขา วีรบุรุษ แฮมเล็ต เป็นตัวละครของเชกสเปียร์ที่ถูกกล่าวขานถึงมากที่สุดตัวหนึ่ง โดยเฉพาะบทรำพันของตัวละครที่โด่งดังมาก คือ "To be or not to be; that is the question." แฮมเล็ตเป็นตัวละครที่มีปัญหาภายในใจมาก และความลังเลของเขาเป็นอันตรายจนถึงแก่ชีวิต ทว่าตัวละครเอกในโศกนาฏกรรมเรื่องอื่นที่ตามมา คือ "Othello" และ "King Lear" กลับได้รับผลร้ายจากความรีบเร่งด่วนตัดสิน โครงเรื่องโศกของเชกสเปียร์มักเกิดเหตุการณ์ที่ผิดพลาดอย่างไม่น่าเกิดขึ้น อันนำมาซึ่งการตัดสินใจที่ผิดพลาดและทำลายชีวิตของตัวละครเอกกับคนรัก นักวิจารณ์คนหนึ่งคือ แฟรงค์ เคอร์โมด (Frank Kermode) กล่าวว่า "บทละครไม่เปิดโอกาสให้ตัวละครหรือผู้ชมสามารถหลุดพ้นจากความโหดร้ายได้เลย" ในบทละครเรื่อง "แมคเบธ" ซึ่งเป็นบทละครที่สั้นที่สุดของเชกสเปียร์ ความทะเยอทะยานไม่รู้จบยั่วให้แมคเบธกับภริยา คือเลดี้แมคเบธ ปลงพระชนม์กษัตริย์ผู้ชอบธรรมและชิงบัลลังก์มา ความผิดนี้ทำลายคนทั้งสองในเวลาต่อมา เชกสเปียร์ได้ประพันธ์บทกวีนิพนธ์อันไพเราะลงในงานบทละครโศกชิ้นสำคัญในช่วงหลังๆ คือ "Antony and Cleopatra" กับ "Coriolanus" ซึ่งถือว่าเป็นบทกวีที่ดีที่สุด ที.เอส.อีเลียต กวีและนักวิจารณ์ ยังยกย่องว่าเป็นบทละครโศกที่ประสบความสำเร็จมากที่สุดของเชกสเปียร์อีกด้วย
ทัดดิโอ กัดดี
งานเขียนที่อาจจะเป็นงานเขียนที่สำคัญที่สุดก็คืองานภาพชุดจิตรกรรมฝาผนังที่เป็นเรื่องราวชีวิตของพระแม่มารีและชีวิตของพระเยซูในชาเปลจุยยี (หรือชาเปลบารอนเชลลิ) ภายในบาซิลิกาซานตาโครเชในฟลอเรนซ์ ที่เขียนราวระหว่างปี ค.ศ. 1328-ค.ศ. 1338 “การประกาศของเทพต่อเด็กเลี้ยงแกะ” แสดงให้เห็นถึงความสนใจเรื่องแสงและผลที่เกิดจากการใช้แสงในงานเขียน โดยเฉพาะความสนใจในการศึกษาสุริยุปราคาที่เป็นผลทำให้ได้รับการบาดเจ็บในดวงตาในปี ค.ศ. 1339.
โยะชิโทะชิ
บั้นปลายของชีวิตเป็นช่วงที่โยะชิโทะชิผลิตผลงานมากที่สุดที่รวมทั้งภาพชุด "ทัศนียภาพ 100 มุมของพระจันทร์" (ค.ศ. 1885–1892) และ ชุด "ปีศาจ 36 ตน" (Shinkei Sanjurokuten) (ค.ศ. 1889–1892) และภาพชุดของนักแสดงคะบูกิและฉาก
ตำนานเก็นจิ
ตำนานเก็นจิ (; Genji Monogatari) เป็นงานเขียนของ มุราซากิ ชิคิบุ นางข้าหลวงในราชสำนักญี่ปุ่นสมัยเฮอัน หรือ เฮอันเคียว ซึ่งมีชิวิตอยู่ราวต้นศตวรรษที่ 11 ว่ากันว่า นี่คือนวนิยายที่เก่าแก่ที่สุดเรื่องหนึ่งของโลก และมีการจัดกิจกรรมฉลองครบรอบ 1000 ปี ในปี 2008 ที่ประเทศญี่ปุ่น โดยมีหลักฐานสนับสนุนจากเนิ้อความใน มุราซากิ ชิคิบุ นิกกิ (Murasaki Shikibu Nikki บันทึกของมุราซากิ ชิคิบุ) ซึ่งเธอได้เขียนบันทึกนั้นในวันที่ 1 เดือนพฤศจิกายน ค ศ.1008 ว่า ฟุจิวะระ โนะ คินโตะ (Fujiwara no Kinto) นักปราชญ์ราชบัณฑิตชั้นแนวหน้าในยุคนั้น ชื่นชมในงานเขียนของเธอเป็นอันมาก และบันทึกนี้ยืนยันกับเราให้ทราบว่า เธอเขียน บท วะกะมุราซากิ จบในเวลานั้นเอง (1 พฤศจิกายน ค ศ.1008) บางข้อมูลอ้างว่า มุราซากิ ชิคิบุ เริ่มเขียน ตำนานเก็นจิที่วัดอิชิยะมะเดระ ในคืนวันจันทร์เต็มดวงของวันที่ 15 เดือนสิงหาคม ปี ค ศ. 1004
โยโกมิโซะ เซชิ
โยโกมิโซะ สร้างผลงานการเขียนแนวสืบสวนสอบสวนไว้จำนวนมาก ต่อมาในปี พ.ศ. 2513 สำนักพิมพ์คาโดกาวะได้นำผลงานการเขียนของโยโกมิโซะมาตีพิมพ์ ทำให้กระแสการตอบรับงานเขียนของโยโกมิโซะในอดีตมีจำนวนมาก ได้รับความนิยมจากนักอ่านอย่างสูง และได้การยอมรับและยกย่องถึงการเป็นสุดยอดของนักเขียนนิยายแนวสืบสวนสอบสวน ในด้านของคุณภาพและปริมาณ นิยายของโยโกมิโซะถูกนำมาดัดแปลงเป็นภาพยนตร์และการ์ตูนญี่ปุ่น ซึ่งคินดะอิจิ กับ คดีฆาตกรรมปริศนา ก็ได้แรงบันดาลใจจากคินดะอิจิ โคสุเกะในฐานะหลานชายของยอดนักสืบในตำนาน ซึ่งผลงานการเขียนของโยโกมิโซะ เซชิ มีดังนี้
โยโกมิโซะ เซชิ
โยโกมิโซะเขียนนิยายแนวสืบสวนสอบสวนจนอายุเกือบหกสิบปี จึงเบนเข็มไปเขียนผลงานที่เกี่ยวข้องและตีแผ่สังคมแทน เนื่องจากผลงานการเขียนที่เต็มไปด้วยปริศนาซ่อนเร้น หรือทริกที่ใช้ในการเขียนเกี่ยวกับนักสืบ ไม่เป็นที่นิยมจากนักอ่าน และในปี พ.ศ. 2517 โยโกมิโซะจึงหันกลับมาเขียนนิยายแนวสืบสวนสอบสวน ที่เขียนค้างไว้จนเสร็จเมื่ออายุได้เจ็ดสิบสองปี จนกระทั่งเสียชีวิตเมื่อวันที่ 28 ธันวาคม พ.ศ. 2524 ที่เมืองโตเกียว ประเทศญี่ปุ่น
ฮิโตชิ ซากิโมโตะ
ซากิโมโตะเคยกล่าวถึงผลงานที่ไม่แสวงหากำไร เขามีส่วนทำให้อัลบัมเสียงเกม "Ten Plants" (1998) และ "2197" (1999) เป็นหัวข้อในการกล่าวถึงเสียงเกม ซึ่งในงานของเบสิสเคพนั้นเขาได้ทำงานกับนักร้องในการออกอัลบัมเพลงป๊อปของเลียมาสองอัลบัม และงานด้านอื่นก็ทำอะนิเมะเรื่อง"โรมิโอ × จูเลียต"ในปี 2007 และ "" ในปี 2008 และ ทำการ์ตูนแผ่นเรื่อง "" in 2005
เซนต์เซย์ย่า
หลังจากประสบความสำเร็จจากเซนต์เซย์ย่าชุดแรกแล้ว มาซามิ คุรุมาดะ ได้แต่ง "เซนต์เซย์ย่า Episode G" ขึ้นมา ซึ่งมีเนื้อหาเกี่ยวกับการต่อสู้ของเหล่าโกลด์เซนต์กับพวกไททัน โดยระยะเวลาของภาคนี้จะย้อนกลับไป 7 ปี นับจากยุคของเซย์ย่า โดยมี เลโอ ไอโอเลีย โกลด์เซนต์ราศีสิงห์ เป็นตัวเอกของเรื่อง ความหมายของ G ในตอนนี้นั้น คือ Gold saint นั่นเอง ถึงแม้ว่าเนื้อเรื่องของเซนต์เซย์ย่าในตอนนี้จะแต่งขึ้นโดยมาซามิ คุรุมาดะ แต่ผู้ที่วาดลายเส้นนั้น คือ เมกุมุ โอคาดะ จึงทำให้ลายเส้นของภาคนี้ต่างออกไปจากภาคที่แล้ว ส่วนสาเหตุในการเปลี่ยนผู้วาดนั้นไม่ทราบอย่างแน่ชัด ซึ่งเมกุมุ โอคาดะได้กล่าวถึงการที่เขารับหน้าที่ในการวาดลายเส้นสำหรับเซนต์เซย์ย่า Episode G ว่า เขารู้สึกดีใจมาก เพราะนึกไม่ถึงว่านักเขียนคนอื่นจะได้เขียน และนับเป็นครั้งแรกที่เขาได้เขียนการ์ตูนโดยไม่ต้องคิดพลอตเรื่อง อย่างไรก็ตาม ลายเส้นของเมกุมุ โอคาดะก็ได้รับการวิจารณ์ว่าเป็นลายเส้นที่ออกแนวผู้หญิงมาก แต่ด้วยเนื้อหาและลายเส้นที่วาดได้ละเอียดก็ทำให้ภาคนี้ได้รับความนิยมที่ดีขึ้น เซนต์เซย์ย่า Episode G ตีพิมพ์ในประเทศญี่ปุ่นครั้งแรกเมื่อปี พ.ศ. 2546 สำหรับในประเทศไทย สำนักพิมพ์วิบูลย์กิจเป็นผู้ได้รับลิขสิทธิ์จากสำนักพิมพ์อาคิตะ เพื่อจัดทำเซนต์เซย์ย่าในรูปแบบภาษาไทยอย่างถูกต้องตามกฎหมาย ปัจจุบัน (เม.ย. 2551) ตีพิมพ์ออกมาแล้วเป็นจำนวน 4 เล่ม
เอ็ม x ซีโร่
เอ็ม x ซีโร่ () เป็นชื่อการ์ตูนญี่ปุ่น แนวขำขันและเวทมนตร์ เขียนโดย ยาสึฮิโร่ คาโน่ ผู้เขียน เก๋า โจ๋ โก๋พันธุ์สวย เป็นเรื่องราวของเด็กหนุ่ม คุซึมิ ไทงะ ที่ต้องการไปสอบเข้าโรงเรียนเอกชนเซย์นางิ แต่ก็ต้องสอบตกในการสอบสัมภาษณ์ด้วยคำถามที่ว่า "ถ้ามีเวทมนตร์ แล้วจะทำอะไร" เขากลับตอบไปว่า "ครองโลก" แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็สามารถเข้าเรียนได้ เพราะไปร่วงรู้ว่าโรงเรียนนี้จริงๆแล้ว เป็นโรงเรียนเวทมนตร์
คุนิชิเงะ คะมะโมะโตะ
คะมะโมะโตะเป็นซูเปอร์สตาร์คนแรกในเจแปนนีสลีก ซึ่งเป็นผู้ที่ทำประตูสูงสุดในเจแปนซอกเกอร์ลีก เป็นจำนวน 6 ครั้งภายใต้การเล่นให้กับสโมสรของเขา หลังจากนั้นเขาได้ประกาศเลิกเล่นและกลายมาเป็นผู้จัดการทีมยันมาร์ ดีเซล หรือเซเรซโซ โอซะกะ ชื่อปัจจุบันในตอนนี้ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1978 จนถึง ค.ศ. 1984 และรับหน้าที่เป็นผู้จัดการทีมกัมบะ โอซะกะในปี ค.ศ. 1991 จนถึง ค.ศ. 1994 หลังจากนั้นเขาได้เข้ารับตำแหน่งเป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎร
ยุกิรุ ซุงิซะกิ
หลังจากได้รับรางวัลนักเขียนหน้าใหม่ของ "ASUKA" ในปี ค.ศ. 1994 เธอก็เขียนเรื่อง Namaiki no N. (ナマイキ のN) ออกมาเป็นผลงานเรื่องแรก จากนั้นก็มีผลงานเรื่องอื่น ๆ ตามออกมาอีกหลายเรื่อง ทั้งในแบบการ์ตูนผู้ชาย และการ์ตูนผู้หญิง โดยผลงานที่ทำให้ชื่อของเธอก็เป็นที่รู้จักมากที่สุดคือ โซสึเกียวเอ็ม และ ดี.เอ็น.แองเจิ้ล
นาโอะ ยาซาวะ
นาโอะ ยาซาวะ (; เกิด 29 กรกฎาคม) เป็นนักวาดการ์ตูนชาวญี่ปุ่น ปัจจุบันอาศัยที่ จังหวัดคานางาวะ ผลงานที่สร้างชื่อเสียงมากที่สุด คือ "เวดดิ้งพีช สาวน้อยผู้พิทักษ์"
วันพีซ ฟิล์ม แซด
วันพีซ ฟิล์ม แซด () เป็นภาพยนตร์แอนนิเมชั่นในปี 2012 จากหนังสือการ์ตูนวันพีซที่เป็นหนังสือการ์ตูนชื่อดังที่สุดในประเทศญี่ปุ่น ผลิตโดยโตเอะ คัมปะนี ซีรีส์เรื่องวันพีซ เริ่มออกฉายในประเทศญี่ปุ่นเมื่อวันที่ 15 ธันวาคม ค.ศ. 2012 เป็นภาพยนตร์เรื่องที่ 12 ของวันพีซ โดยเออิชิโร โอะดะ
คะสึชิกะ โฮะกุไซ
โฮะกุไซเป็นจิตรกรอยู่เป็นเวลานานแต่งานชิ้นสำคัญๆ เขียนหลังจากที่อายุ 60 แล้ว งานที่มีชื่อเสียงที่สุดชุด “"ทัศนียภาพ 36 มุมของภูเขาฟูจิ"” เขียนระหว่าง ค.ศ. 1826 ถึง ค.ศ. 1833 ที่อันที่จริงแล้วมีด้วยกันทั้งหมด 46 ภาพ (10 ภาพเป็นภาพที่มาเขียนเพิ่มภายหลัง) งานเขียนภาพอุกิโยะของโฮะกุไซเปลี่ยนแปลงจากการเขียนภาพของสตรีในราชสำนักและนักแสดงที่เป็นที่นิยมกันในสมัยเอะโดะ มาเป็นการเขียนที่กว้างขึ้นที่รวมภูมิทัศน์, ต้นไม้ และสัตว์เข้าไปด้วย
โมโตกิโยะ เซอามิ
โมโตกิโยะ เซอามิ () หรือที่รู้จักในชื่อ โมโตกิโยะ คันเซะ () เป็นนักสุนทรียศาสตร์ นักแสดง และนักเขียนชาวญี่ปุ่น
โนบูโอะ อูเอมัตสึ
นอกจากงานด้านเกมแล้วเขาก็ยังประพันธ์ ธีมหลักในหนังเรื่อง อ้ามายก๊อดเลสส์ (Ah! My Goddess: The Movie) และร่วมกันทำการ์ตูนซีรีส์ไฟนอลแฟนตาซี (Final Fantasy Unlimited) ในปี 2001 โอเครสเตรดโดย ชิโร ฮามากูชิ แล้วเขาก็ได้สนใจในการทำอัลบั้มเพลงสิบเพลงของ Phantasmagoria ในปี 1994 ในปี 2001 เขาได้ชักชวนให้แต่งเพลงร่วมกันกับ มาซาชิ ฮามาซุ และ จุนยา นากาโนะ เพราะโดยส่วนตัวเขาคิดว่าเขาได้รับการศึกษามาน้อยอีกทั้งไม่มั่นใจในตัวเอง ซึ่งเป็นครั้งแรกที่เขาไม่ได้ทำเพลงประกอบเกมด้วยตัวเองทั้งเกมในเกมไฟนอลแฟนตาซี X (Final Fantasy X) และได้เป็นจุดจบของวงการนักประพันธ์ดนตรีสำหรับเกมในปี 2002 ซึ่งเขาเชิญ นาโอชิ มิซีตะ และ คูมิ ทานิโอกะ มาทำแทนเขาเองทั้งหมดในเกมไฟนอลแฟนตาซี X-2 (Final Fantasy X-2) และเขาก็ได้แค่ช่วย ฮิโตชิ ซากิโมโต ศิลปินชื่อดังในการทำเพลงสำหรับไฟนอลแฟนตาซี XII (Final Fantasy XII) แค่หนึ่งเพลง"Kiss Me Good Bye" และใช้ทำนองหลักในไฟนอลแฟนตาซีทุกภาคมาผสมกับลักษณะการประพันธ์อันยอดเยี่ยมของฮิโตชิ ซากิโมโต
วากิ ยามาโตะ
ใน ค.ศ. 1966 วากิ ยามาโตะ ย้ายเข้ามาอยู่ที่โตเกียว เธอเริ่มเขียนผลงานชิ้นเปิดตัวชื่อว่า "นางฟ้าจอมโจร" (Dorobou Tenshi)ในนิตยสารการ์ตูน ชื่อ โชโจะ เฟรนด์ (Shoujo Friend) ของสำนักพิมพ์โคดันฉะ และผลงานเรื่องยาวเรื่องถัดจากนั้นคือ "มอง แชรี โคโค" (Mon Cherie Coco)ได้รับการดัดแปลงเป็นภาพยนตร์การ์ตูนเรื่องยาว 14 ตอน เริ่มฉายในปี ค.ศ. 1972 ผลงานยอดนิยมเรื่องแรกของเธอคือ ไฮคะระซัง งะ โทรุ (Haikarasan ga Tooru 1975-77) ซึ่งได้รับการดัดแปลงเป็นภาพยนตร์การ์ตูนที่ประสบความสำเร็จมาก
มาโกโตะ ชิงไก
ผลงานอะนิเมะที่โด่งดังที่สุดของเขา คือเรื่อง "หลับตาฝัน ถึงชื่อเธอ" ที่ออกฉายในปี พ.ศ. 2559
โยไควอทช์
อย่างไรก็ตาม เมื่อวันที่ 13 เมษายน พ.ศ. 2561 ได้มีการฉาย โยไควอทช์ ชาโดว์ไซด์ โดยเป็นภาคต่อของโยไควอทช์ (อนิเมะ) ซึ่งดำเนินเนื้อเรื่องหลังจากภาพยนตร์ "โยไควอทช์ ชาโดว์ไซด์: โอนิโอ โนะ ฟุคัทสึ" โดยจะเป็นแนวอนิเมะตอนยาวที่จบในตอน และมีเนื้อเรื่องหลักในตัว ซึ่งแตกต่างจากภาคก่อนที่เป็นการนำเสนอแบบแก๊กอนิเมะ และในภาคนี้จะมีเนื้อหาที่ซีเรียสและน่ากลัวมากขึ้นจากภาคก่อนอย่างชัดเจน
เซก้า
เครื่องดรีมแคสต์ได้สร้างนวัตถกรรมใหม่ๆหลายอย่างให้กับวงการเกม เช่น การใช้กราฟิกแบบ"เซล-เชด" ระบบที่ทำให้ติดต่อกับเกมผ่านทางไมโครโฟนได้ และเกมชื่อดังอย่างเกม"เชนมู"ที่ได้รับคำชมจากนักวิจารณ์เป็นอย่างมาก แต่อย่างไรก็ดี เกมของเซก้านั้นส่วนใหญ่ไม่ค่อยได้รับความสนใจจากบรรดานักเล่นเกมส่วนมาก เนื่องจากบรรดานักเล่นเกมมัวแต่หันไปสนใจกับเครื่องเพลย์สเตชัน 2
โยชิโนริ คิตาเซะ
โยะชิโนะริ คิตาเซะ () เป็นผู้กำกับและผู้อำนวยการสร้างวีดีโอเกมชาวญี่ปุ่น สังกัดสแควร์เอนิกซ์ เขาเป็นที่รู้จักจากการกำกับ ไฟนอลแฟนตาซี VI (1994), Chrono Trigger (1995), ไฟนอลแฟนตาซี VII (1997), ไฟนอลแฟนตาซี VIII (1999) และ ไฟนอลแฟนตาซี X (2001) และเป็นผู้อำนวยการสร้างของ ไฟนอลแฟนตาซี X และ ไฟนอลแฟนตาซี XIII
เจ้าหญิงเทชิ
เจ้าหญิงเทชิ ( , 15 สิงหาคม พ.ศ. 1556 – 3 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 1637) หรือ เจ้าหญิงซะดะโกะ เป็นที่รู้จักในนาม โยเมมงอิง จักรพรรดินีแห่งจักรพรรดิญี่ปุ่นโดยพระนางเป็นจักรพรรดินีลำดับที่ 1 หรือ โคโง ใน จักรพรรดิโกะ-ซุซะกุ และเป็นพระราชมารดาของ จักรพรรดิโกะ-ซังโจ โดยพระนางเป็นพระราชธิดาองค์ที่ 3 ใน จักรพรรดิซังโจ
มิยะโมะโตะ มุซะชิ
มิยะโมะโตะ มุซะชิ () เกิดในช่วงปี พ.ศ. 2127 ที่เมืองฮะริมะ (Harima) เป็นซามูไร ที่มีชื่อเสียงเป็นอย่างมากคนหนึ่ง ว่ากันว่าเขาไม่เคยสู้แพ้ใคร โดยการสู้ที่มีชื่อเสียงที่สุดของเขา คือ การสู้กับ ซะซะกิ โคะจิโร และรวมถึงมีอยู่ครั้งหนึ่งมุซาชิเคยถูกลูกศิษย์ในสำนักของโยชิโอกะตามไล่ฆ่า เพราะมุซาชิได้สังหารเจ้าสำนักของโยชิโอกะตายถึง 3 คนและได้ฆ่าลูกศิษย์ของโยชิโอกะที่ตามฆ่าไปถึง 70 กว่าคนภายในเวลาเพียงแค่ชั่วข้ามคืน
จุนอิชิ คะเนะมะรุ
จุนอิชิ คะเนะมะรุ () เป็นนักพากย์ชายชาวญี่ปุ่น มีผลงานมากมายเป็นที่รู้จัก ซึ่งบทที่สร้างชื่อเสียงให้แก่เขาอย่างมากคือ คาซามิ ฮายาโตะ จากเรื่องไซเบอร์ฟอร์มูล่า และ โซนิค จากเกมโซนิคเดอะเฮดจ์ฮ็อก
อนุสรณ์ชัยชนะที่ซาโมเทรซ
อนุสรณ์ชัยชนะที่ซาโมเทรซ หรือ เทพีไนกี้แห่งซาโมเทรซ เป็นประติมากรรมยุคกรีกเฮเลนิสติก แกะสลักจากหินอ่อนแสดงภาพเทพีไนกี้หัวขาดกางปีก สร้างขึ้นในราว 300 ปีก่อนคริสตกาลเพื่อเป็นอนุสรณ์แห่งชัยชนะของกรีซในการรบที่ซาโมเทรซ ถูกค้นพบบนเกาะซาโมเทรซ ประเทศกรีซในปี ค.ศ. 1863 ตั้งแสดงอยู่ที่พิพิธภัณฑ์ลูฟร์ มาตั้งแต่ปี ค.ศ. 1884 นับเป็นหนึ่งในสุดยอดงานศิลปะล้ำค่าของพิพิธภัณฑ์ และหนึ่งในประติมากรรมที่มีชื่อเสียงของโลก ด้วยเส้นสายที่อ่อนช้อยของปีกที่กางออก และเสื้อผ้าที่พริ้วไหวราวกับต้องกระแสลมเมื่อเทพีไนกี้กำลังร่อนลงสู่พื้นดิน
โคอิชิ ฮะชิโมะโตะ
โคอิชิ ฮะชิโมะโตะ หรือชื่อจริง มิฮะชิ โยอิชิ ( หรือชื่อจริง ) เป็นนักพากย์ชายชาวญี่ปุ่น เกิดเมื่อวันที่ 12 มกราคม พ.ศ. 2496 ที่จังหวัดจิบะ ประเทศญี่ปุ่น เวลานี้ไม่ได้สังกัดค่ายใด ๆ แม้ในปัจจุบันฮะชิโมะโตะจะไม่มีงานพากย์มากนัก แต่ในอดีตเขาเคยโด่งดังมากจากบทของซิกนัส เฮียวกะ ในเรื่องเซนต์เซย่า
โยะชิโทะชิ
เมื่อมาถึงปี ค.ศ. 1869 โยะชิโทะชิก็ถือกันว่าเป็นศิลปินภาพพิมพ์แกะไม้ผู้ที่มีฝีมือดีที่สุดในญี่ปุ่น แต่ไม่นานหลังจากนั้นโยะชิโทะชิก็หยุดได้รับงานจ้าง ซึ่งอาจจะเป็นเพราะสาธารณชนเกิดความเบื่อหน่ายกับงานที่เป็นฉากของความทารุณโหดร้าย เมื่อมาถึงปี ค.ศ. 1871 โยะชิโทะชิก็ตกอยู่ในอารมณ์อันซึมเศร้าอย่างหนัก และชีวิตส่วนตัวก็เต็มไปด้วยความยุ่งเหยิงและดำเนินต่อมาเป็นช่วงเช่นนั้นจนกระทั่งเสียชีวิต โยะชิโทะชิดำรงชีวิตอยู่ในสภาพอันลำบากแสนเข็ญกับภรรยาน้อยโอะโคะโตะผู้ภักดี ผู้ยอมขายเสื้อผ้าและทรัพย์สมบัติของตนเองเพื่อเลี้ยงดูโยะชิโทะชิ ความยากไร้ถึงจุดต่ำสุดครั้งหนึ่งเมื่อถึงกับต้องเผาพื้นบ้านเพื่อทำความร้อน เชื่อกันว่าในปี ค.ศ. 1872 โยะชิโทะชิก็เสียสติหลังจากที่ประสบกับปฏิกิริยาที่ขาดความนิยมต่องานชิ้นล่าสุดที่ไม่ได้คาดของงานที่เพิ่งออกแบบ
โอะมิ มินะมิ
โอมิ มินามิ () เป็นนักพากย์หญิงที่มีชื่อเสียงคนหนึ่งของประเทศญี่ปุ่น โดยบทส่วนใหญ่ที่เธอได้รับมักจะเป็นเด็กผู้ชาย หรือไม่ก็เด็กผู้หญิงที่มีบุคลิกเอ๋อๆ โก๊ะๆ แต่บทที่สร้างชื่อเสียงให้กับเธอมากที่สุดคือ รูริ จากเรื่องนาเดชิโก้ ปัจจุบันมินามิแต่งงานแล้ว กับ ยูจิ อุเอดะ นักพากย์ชายที่มีชื่อเสียงอีกคนหนึ่ง
โยะชิโทะชิ
แต่เมื่อมาถึงคริสต์ทศวรรษ 1970 ก็เริ่มมีการฟื้นฟูความสนใจในงานภาพพิมพ์ของโยะชิโทะชิกันขึ้นมาอีกครั้งหนึ่ง และมองเห็นกันว่าเป็นงานที่มีคุณภาพ ความเป็นต้นฉบับ และ ความเป็นอัจฉริยะอย่างเด่นที่สุด และคุณค่าของการที่โยะชิโทะชิพยายามรักษาศิลปะการทำภาพพิมพ์แกะไม้ดั้งเดิมของญี่ปุ่นเอาไว้ ขณะที่ผสานความคิดใหม่ๆ จากโลกตะวันตก และ ความคิดสร้างสรรของตนเองเข้ามาในงานเขียน
โยโกมิโซะ เซชิ
โยโกมิโซะ เซชิ () เกิดเมื่อวันที่ 24 พฤษภาคม พ.ศ. 2445 - วันที่ 28 ธันวาคม พ.ศ. 2524 ที่เมืองโคเบะ ประเทศญี่ปุ่น เป็นผู้ประพันธ์นวนิยายสืบสวนสอบสวนเรื่องดังของประเทศญี่ปุ่น คือ คินดะอิจิยอดนักสืบ อันเป็นต้นแบบของงานประพันธ์แนวสืบสวนสอบสวนในประเทศญี่ปุ่นยุคต่อมา
เอสคิลัส
ในระหว่างที่มีชีวิตอยู่ เอสคีลัสประพันธ์บทละครไว้ระหว่าง 70 ถึง 90 เรื่อง แต่เหลือรอดมาถึงปัจจุบันเพียง 7 เรื่อง หนึ่งในนั้น "พันธนาการโพรมีเทียส" (Prometheus Bound) ยังเป็นที่ถกเถียงกันในเรื่องตัวตนของผู้ประพันธ์ (บ้างเชื่อว่า ยูฟอเรียน บุตรชายของเอสคีลัส เป็นผู้แต่งขึ้น) งานนาฎกรรมบทละครที่เอสคีลัสประพันธ์ขึ้น เป็นงานที่แต่งเพื่อเข้าแข่งขันในงานเทศกาลต่างๆ โดยเฉพาะอย่างยิ่งงานเทศกาลไดโอไนซัส ซึ่งจัดขึ้นเป็นประจำทุกปีในฤดูใบไม้ผลิ ที่เมืองไดโอไนเซีย (Dionysia) ซึ่งมีการแข่งขันสองรอบ คือ รอบแข่งขันงานโศกนาฏกรรม และรอบแข่งขันงานสุขนาฏกรรม (comedies) งานทั้งหมดที่เหลือรอดมาของเอสคิลัส ได้แก่ "ชาวเปอร์เซีย", "ศึกเจ็ดขุนพลชิงธีบส์", "ดรุณีร้องทุกข์", ไตรภาคโศกนาฏกรรม "โอเรสเตอา" ประกอบด้วย: "อะกาเมมนอน," "ผู้ถือทักษิโณทก" (the Libation Bearers), และ "ยูเมนิดีส" (the Eumenides) เคยได้รับรางวัลชนะเลิศในการแข่งขันละครโศกนาฏกรรม ที่เมืองไดโอไนเซียมาแล้วทั้งสิ้น เว้นก็แต่ "พันธนาการโพรมีเทียส" เท่านั้น นอกจากนี้เอสคิลัสอาจเป็นนาฏศิลปินเพียงท่านเดียว (เท่าที่ทราบ) ที่เคยนำเสนอละครเป็นโศกนาฏการมไตรภาค ละครเรื่อง "โอเรสเตอา" เป็นตัวอย่างเดียวของบทประพันธ์ไตรภาคที่หลงเหลือมาจากยุคโบราณ
ชุนอิชิ มิยะโมะโตะ
ปัจจุบันแม้เพลงของเขาจะไม่ได้ใช้เป็นเพลงประกอบอะนิเมะแล้ว แต่ก็ยังมีผลงานออกมาอย่างต่อเนื่อง และมิยะโมะโตะยังมีโอกาสได้ลองพากย์การ์ตูนด้วย ผลงานการพากย์ชิ้นแรกของเขาคือบท ชานี่ แอนดราส ในเรื่องกันดั้มซี้ด
นอกจากการร้องเพลงกับพากย์การ์ตูนแล้ว มิยะโมะโตะยังได้จัดรายการวิทยุ "มิยาโซบะ เรดิโอ" (宮そば RADIO) ด้วย ซึ่งในรายการ จะเป็นการขอบคุณแฟนเพลงทั่วๆไป หรือพูดเกี่ยวกับเรื่องอัลบัมที่จะวางจำหน่าย โดยเขาจะออกมาพูดเป็นเวลาประมาณ 20 นาที
ยอดนักสืบจิ๋วโคนัน
ในปี พ.ศ. 2537 ตลาดหนังสือการ์ตูนญี่ปุ่นได้มีการปรากฏการ์ตูนแนวสืบสวนมากขึ้น หลังจากการตีพิมพ์การ์ตูนเรื่องคินดะอิจิยอดนักสืบ อาจารย์อาโอยาม่า โกโชเริ่มที่จะวาดตัวการ์ตูนเรื่องยอดนักสืบจิ๋วโคนันในช่วงนี้ ผลงานบทแรกของเขาได้ปรากฏในนิตยสารการ์ตูนรายสัปดาห์โชงะกุกังโชเน็งซันเดย์ ในวันที่ 2 กุมภาพันธ์ปีเดียวกัน อาจารย์อาโอยาม่า โกโชได้นำเค้าโครงเรื่องมากจากเรื่อง อาร์แซน ลูแปง, เชอร์ล็อก โฮมส์, และหนังซามูไรของ อากิระ คุโรซาวา อาจารย์อาโอยาม่า โกโชเคยบอกไว้ว่าอาจารย์จะใช้เวลาเฉลี่ยในการคิดคดีใหม่ ๆ ในการ์ตูนราว 4 ชั่วโมง ถ้าคดีไหนยิ่งซับซ้อนมากก็จะใช้เวลามากกว่า 12 ชั่วโมง คดีทุกคดีจะประกอบด้วยหลาย ๆ บท และจะถูกคลี่คลายในตอนจบทุกครั้งโดยตัวละครจะอธิบายในรูปแบบง่าย ๆ อาจารย์อาโอยาม่า โกโชยังคงใช้ภาษาง่าย ๆ ให้ผู้อ่านได้ติดตามผลงานของเรื่องไปเรื่อย ๆ
โกไคเจอร์ โกเซย์เจอร์ ซุปเปอร์เซนไต 199 ฮีโร่ สุดยอดสงครามประจัญบาน
โกไคเจอร์ โกเซย์เจอร์ ซูเปอร์เซนไท 199 ฮีโร่ สงครามศึกครั้งใหญ่ () เป็นภาพยนตร์ซีรีส์ซูเปอร์เซนไทผลิตโดยโตเอะ คัมปะนี โดยเริ่มออกฉายในประเทศญี่ปุ่นเมื่อวันที่ 11 มิถุนายน ค.ศ. 2011 เป็นภาพยนตร์ที่เฉลิมฉลองครบ 35 ปีของซูเปอร์เซนไท ผู้กำกับภาพยนตร์โดย โนโบรุ ทาเคโมโตะ และเขียนบทโดย นารุฮิซะ อาระกาวะ โดยซูเปอร์เซนไทที่ปรากฏ คือ โกเซย์เจอร์ ,โกไคเจอร์ และมีฮีโร่ 199 คนที่ปรากฏจากซูเปอร์เซนไท ภาพยนตร์เรื่องนี้ทำรายได้กว่า 288,610,400 เยน (ประมาณ 3,600,000 ดอลลาร์สหรัฐ) ของการเปิดตัวภาพยนตร์ในสัปดาห์แรก
เซนต์เซย์ย่า
นอกจาก เซนต์เซย์ย่า Episode G แล้ว มาซามิ คุรุมาดะ ยังได้แต่งเซนต์เซย์ย่าตอนใหม่อีก ได้แก่ เซนต์เซย์ย่า ภาค The Lost Canvas จ้าวนรกฮาเดส โดยมีชิโอริ เทชิโรงิ เป็นผู้วาดลายเส้น ซึ่งเทชิโรงิได้กล่าวความรู้สึกเมื่อได้รับทราบว่าตนเองจะได้เป็นผู้วาดเซนต์เซย์ย่าภาคนี้ว่า ""ในตอนที่มีการพูดถึงงานนี้ ฉันถึงกับร้องไห้ออกมาและก็โทรศัพท์ไปหาเพื่อน เนื่องจากรู้ว่าตนเองจะได้เขียนเรื่องเซนต์เซย์ย่า แถมคุณคุรุมาดะยังมาหาด้วยตัวเองเลยด้วย ในชีวิตฉันคงจะไม่มีงานใดพิเศษสุดเท่ากับงานชิ้นนี้อีกแล้ว"" สำหรับเนื้อหาของตอนนี้จะกล่าวถึงเหตุการณ์สงครามศักดิ์สิทธิ์ระหว่างอาธีน่ากับฮาเดสเมื่อ 243 ปีก่อน โดยได้ตีพิมพ์ครั้งแรกในประเทศญี่ปุ่นเมื่อ พ.ศ. 2550 สำหรับในประเทศไทย สำนักพิมพ์วิบูลย์กิจเป็นผู้ได้รับลิขสิทธิ์จากสำนักพิมพ์อาคิตะเพื่อจัดทำเซนต์เซย์ย่าในรูปแบบภาษาไทยอย่างถูกต้องตามกฎหมาย
ซูเปอร์โรบ็อตไทเซ็น
นอกจากนี้มีอนิเมะหลายเรื่องที่ถูกสร้างขึ้นจากตัวละครหรือหุ่นยนต์ในเกม ยกตัวอย่างเช่น เก็ตเตอร์โรโบ อาร์มาเกดดอน, ชินเก็ตเตอร์โรโบ ปะทะ นีโอเก็ตเตอร์โรโบ, และมาชินไคเซอร์ ชินเก็ตเตอร์โรโบปรากฏตัวครั้งแรกใน ซูเปอร์โรบ็อตไทเซ็น 4 ภายหลังถูกรวมเข้ากับเรื่องราวในมังงะโดย เค็น อิชิคาวะ นักเขียนการ์ตูนผู้สร้างเก็ตเตอร์โรโบ มาชินไคเซอร์ปรากฏตัวครั้งแรกใน ซูเปอร์โรบ็อตไทเซ็น เอฟ ในปี พ.ศ. 2540 โดยเป็นหุ่นยนต์ตัวที่สองของ โคจิ คาบุโตะ นักบินของมาชินก้าแซด โก นากาอิ ผู้วาดมาชินก้าแซดได้รวมมาชินไคเซอร์เข้าในมังงะในฐานะหุ่นต้นแบบของมาชีนก้าแซด อนิเมะเรื่อง มาโซคิชินไซบัสเตอร์ นำเอาหุ่นยนต์ไซบัสเตอร์ ซึ่งปรากฏตัวเป็นครั้งแรกใน ซูเปอร์โรบ็อตไทเซ็น 2 มาสร้างเป็นอนิเมะความยาว 26 ตอน โดยมีตัวละครซึ่งได้รับแรงบันดาลใจจากเพื่อนของ มาซากิ อันโด นักบินของไซบัสเตอร์ในเกม นอกจากนี้ยังมีมังงะเรื่อง โจคิชิน ริวโคเด็นคิ ซึ่งเล่าความเป็นมาของหุ่นยนต์ริวโคโอและโคริวโอ ใน ซูเปอร์โรบ็อตไทเซ็น อัลฟา 2 และซูเปอร์โรบ็อตไทเซ็น ออริจินัลเจเนเรชัน 2
ยาซูจิโร โอซุ
หนังของโอซุช่วงหลังสงครามโลกได้รับการตอบรับค่อนข้างดีแทบทุกเรื่อง อาทิ Banshun ("Late Spring", 1949) ,Tokyo Monogatari ("Tokyo Story", 1953) (ซึ่ง Tokyo Story นักวิจารณ์และผู้ที่ชื่นชอบดูหนังหลายคน ยกย่องให้เป็นหนัง masterpiece ของเขา) , และเรื่องต่อ ๆ มา Ochazuke no Aji ("The Flavour of Green Tea Over Rice", 1952), Soshun ("Early Spring", 1956), Higanbana ("Equinox Flower", 1958 ), Ukikusa ("Floating Weeds", 1959) and Akibiyori ("Late Autumn", 1960)
มโนสำนึกของฟินเนกัน
มโนสำนึกของฟินเนกัน () เป็นนวนิยายชวนขัน (Comic novel) และงานชิ้นสุดท้ายที่เขียนโดยเจมส์ จอยซ์ ที่เขียนโดยใช้ลักษณะการเขียนแบบทดลอง ที่มีผลให้ได้ชื่อว่าเป็นงานวรรณกรรมนวนิยายชิ้นที่ยากแก่การเข้าใจมากที่สุดชิ้นหนึ่งของภาษาอังกฤษ จอยซ์ใช้เวลาถึง 17 ปีในการเขียนงานชิ้นนี้ในปารีส และในที่สุดก็ได้รับการตีพิมพ์ในปี ค.ศ. 1939 สองปีก่อนที่จอยซ์จะเสียชีวิต
จาโกโม ปุชชีนี
ผลงานเรื่องที่สาม "Manon Lescaut" ไม่เพียงแต่จะประสบความสำเร็จเท่านั้น แต่ยังได้กลายเป็นจุดเริ่มต้นของการร่วมงานกันอย่างราบรื่น ระหว่างผู้แต่งคำร้อง ลุยกิ อัลลิกา และ จูเซปเป จิอาโคซา ผู้ซึ่งร่วมงานกับเขาในอุปรากรสามเรื่องต่อมา โดยมี "La Bohème" เป็นเรื่องแรก (จากโศกนาฏกรรมของอองรี มูร์แจร์) และได้รับการยกย่องว่าเป็นสุดยอดของอุปรากรโรแมนติก เรื่องถัดมาได้แก่ "ทอสกา" ได้กลายเป็นผลงานแนวเวอริสซึมเรื่องแรกของปุชชินี "มาดามบัตเตอร์ฟลาย" (จากบทประพันธ์ของเดวิด เบลาสโค) ได้รับการตอบรับอย่างเย็นชาในการเปิดการแสดงรอบปฐมทัศน์ แม้ว่าบทเพลงจะได้รับการเรียบเรียงขึ้นอย่างยอดเยี่ยม ซึ่งต่อมากลายเป็นอุปรากรที่ประสบความสำเร็จมากที่สุดเรื่องหนึ่ง
เยี่ย จื่อเหมย
จนกระทั่งปีพ.ศ. 2533 เมื่อภาพยนตร์เรทอาร์ เรื่อง โอมเนื้อหนังมังผี ภาค1 (Erotic Ghost Story 1990) ออกฉายทั่วเอเชีย ปรากฏว่าหนังเรื่องนี้ทำให้เธอโด่งดังขึ้นมาและแจ้งเกิดเธอในฐานะ "นักแสดงเกรดสาม" อย่างเต็มตัว จนต้องมีผลงานทำนองนี้ตามมาอีกหลายเรื่อง เช่น ผีดี...ราศรีโด่ (Ghostly Vixen 1990), คนเหล็กหญิง (Robotrix 1991), ขายรัก...ไม่ขายใจ (Easy Money 1991), โอมเนื้อหนังมังผี ภาค2 (Erotic Ghost Story 2 1991) และภาพยนตร์เรทอาร์ที่โด่งดังที่สุดในชีวิตการแสดงของเธอ จนขึ้นหิ้งระดับตำนานมาจนถึงทุกวันนี้ เรื่อง อาบรักกระบี่คม ภาค1 (Sex and Zen 1991) อีกทั้งฉากการปรากฏตัวของเธออันแสนวาบหวิว ในเรื่อง คนเล็ก...เกิดมาต้มตามพรหมลิขิต (The Magnificent Scoundrels 1991) ว่ากันว่าเป็นฉากที่ทำให้ผู้ชมที่เป็นผู้ชายต่างพากันน้ำลายไหล กันเป็นแถว จากความสำเร็จของผลงานเหล่านี้ได้ทำให้เธอขึ้นแท่นเป็น นักแสดงดาวโป๊หญิงอันดับหนึ่ง ของฮ่องกง จนได้รับการขนานนามจากสื่อเลยว่าเป็น ราชินีหนังเรทอาร์ แห่งเอเชีย
ฮือโค ฟัน เดอร์คุส
งานเขียนชิ้นที่สำคัญที่สุดที่ยังเหลืออยู่คือฉากแท่นบูชาปอร์ตีนารี (หอศิลป์อุฟฟีซี เมืองฟลอเรนซ์) ที่เป็นงานที่จ้างสำหรับวัดซานเอจีดีโอในโรงพยาบาลของวัดซานตามารีอานูโอวาในฟลอเรนซ์ โดยตอมมาโซ ปอร์ตีนารี (Tommaso Portinari) ผู้จัดการสาขาบรูชของธนาคารเมดีชี ฉากแท่นบูชามาถึงฟลอเรนซ์ในปี ค.ศ. 1483 หลายปีหลังจากที่ฮือโคเขียนเสร็จ เป็นงานที่ชื่นชมกันในฟลอเรนซ์ จอร์โจ วาซารีในหนังสือ "ชีวิตศิลปิน" ของปี ค.ศ. 1550 เรียกฮือโคว่า "Ugo d'Anversa" (ฮือโคแห่งแอนต์เวิร์ป) ซึ่งเป็นหลักฐานเดียวที่ยืนยันว่าฮือโคเป็นผู้เขียนภาพ งานชิ้นอื่นใช้การวิจัยลักษณะการเขียนโดยการเปรียบเทียบกับฉากแท่นบูชานี้ในการบ่งว่าฮือโคเป็นผู้วาด
ดูเหมือนว่าฮือโคจะทิ้งงานร่างไว้เป็นจำนวนมาก ซึ่งอาจจะใช้โดยผู้นิยมในการสร้างงานเขียนที่ฮือโคไม่ได้วาดด้วยตนเอง ร่างภาพ "เจค็อบและเรเชล" อยู่ที่ไครสต์เชิร์ช เชื่อเป็นงานที่ลงชื่อในจำนวนไม่กี่ชิ้นที่เหลืออยู่
ฮายาโอะ มิยาซากิ
ชื่อของมิยาซากิมักถูกอ้างถึงในฐานะผู้กำกับภาพยนตร์แอนิเมชัน ทั้งที่จริง ๆ แล้วตัวเขาเองก็มีผลงานนิยายภาพที่เป็นที่รู้จักไม่แพ้ภาพยนตร์ นั่นคือมังงะหรือนิยายภาพเรื่อง "เนาซิก้าแห่งหุบผาสายลม" มิยาซากิเขียนเรื่องนี้เป็นมังงะก่อน ขณะที่เขาไม่มีงานทางทีวีและภาพยนตร์ เมื่อ "เนาซิก้าแห่งหุบผาสายลม"ตีพิมพ์ไปได้ประมาณ 1 ปีก็เริ่มเป็นที่นิยม ทางนิตยสารอะนิเมจ (Animage) จึงขอให้มิยาซากินำมาทำเป็นภาพยนตร์ (ทั้ง ๆ ที่ก่อนหน้านี้เคยขอไว้ว่าอย่าทำเรื่องนี้เป็นภาพยนตร์) เมื่อภาพยนตร์ออกฉาย (เนื้อหาอ้างอิงประมาณ เล่มที่ 1 และ 2 ของการ์ตูน) และประสบความสำเร็จ จึงเป็นที่มาของการก่อตั้งสตูดิโอจิบลิในเวลาต่อมา ระหว่างที่เขากำกับภาพยนตร์เรื่องอื่น ๆ มิยาซากิก็ยังเขียนเนาซิก้าอย่างต่อเนื่องใช้เวลาเกือบ 13 ปี กว่าที่เขาจะตัดสินใจจบการ์ตูนชุดนี้ลง ทั้งนั้นทั้งนี้เนื้อหาของเนาซิก้า ในฉบับการ์ตูนจะแตกต่างไปจากฉบับภาพยนตร์มาก ทั้งในแง่ความซับซ้อนของเรื่องและความคิดของผู้ประพันธ์เอง ถือได้ว่าเนาซิก้า ฉบับนิยายภาพ (7 เล่ม) เป็นงานที่มีสะท้อนตัวตนและความคิดของมิยาซากิได้มากที่สุด
ฟู่ เซิง
ใช่ว่าฟู่เซิงจะโดดเด่นแต่เฉพาะหนังหมดมวยของจาง เชอะแต่เพียงอย่างเดียว เขายังมีหนังในแนวทางอื่นที่สร้างชื่อให้กับเขาอีกไม่น้อย อาทิ การได้รับบทเป็นเซียวฮื้อยี้ ใน เดชเซียวฮื้อยี้ (The Proud Twins) (1979) และยังมีงานเด่นกับผู้กำกับซุนชังอย่าง ถล่ม 13 เจ้าอินทรี (The Avenging Eagle) (1978) และ ฤทธิ์ดาบหัก (The Deadly Breaking Sword) (1979) แต่เรื่องที่ทำให้ฟู่เซิงเป็นที่รู้จักกันมากที่สุดก็ยังเป็นผลงานงานของจางเชอะที่สร้างมาจากวรรณกรรมที่โด่งดังที่สุดของกิมย้งเรื่องมังกรหยก และฟู่เซิงรับบทเป็นก๊วยเจ๋งในไตรภาคมังกรหยก (The Brave Archer Trilogy) (1977, 1978, 1981) และเขายังมารับบทเอี้ยก่วยต่อใน มังกรหยก ภาค 4 (The Brave Archer and His Mate) (1982) แต่แล้วก่อนที่จะไปได้ไกลกว่านั้น เขาก็เสียชีวิตด้วยอุบัติเหตุทางรถยนต์ในปี 1984 นับเป็นความสูญเสียครั้งยิ่งใหญ่ของวงการหนังฮ่องกงเลยทีเดียว
มหาวิหารนักบุญฟรังซิสแห่งอัสซีซี
บนผนังทางเดินกลางชิมาบูวาดงานที่สำคัญที่สุด “แม่พระครองบัลลังก์และนักบุญฟรังซิส” (Our Lady enthroned and Saint Francis) ปี ค.ศ. 1280 ซึ่งว่ากันว่าเป็นภาพที่เหมือนนักบุญฟรังซิสตัวจริงมากที่สุด ลักษณะภาพเป็นแบบศิลปะกอทิกซึ่งต่างกันมากจากงานของจอตโตตรงที่มีชีวิตจิตใจมากกว่า
ซะชิโกะ ชิจิมะสึ
ผลงานที่เธอประสบความสำเร็จคือบทโปกิชิในเจ้าหนูกบอภินิหารโนบิ ทามาโกะในโดราเอมอนและสายลับ001ในสายลับ 009
เซเว่นโกสต์
เซเว่นโกสต์()เป็นผลงานการ์ตูนญี่ปุ่นโดยยูกิ อะเมมิยะและยูกิโนะ อิชิฮาระโดยเป็นการ์ตูนญี่ปุ่นแนวโชโจะที่ลงในนิตยสารคอมิคซีโร่ซัมรายเดือนในประเทศญี่ปุ่น ส่วนในประเทศไทยได้ถือลิขสิทธิ์โดยสำนักพิมพ์บงกช พับลิชชิ่ง และได้สร้างเป็นอนิเมะโดยสตูดิโอดีนและฉายในประเทศไทยทางช่องแอนิแมกซ์เอเชีย
มาโซลีโน ดา ปานีกาเล
งานที่เป็นที่รู้จักกันดีที่สุดก็เห็นจะเป็นงานที่เขียนร่วมกับมาซาชิโอ ในปี ค.ศ. 1424: “พระแม่มารีและพระบุตรกับนักบุญแอนน์” และงานจิตรกรรมฝาผนังภายในชาเปลบรันคาชชิที่เขียนระหว่างปี ค.ศ. 1424 ถึงปี ค.ศ. 1428
เลจิ มัตซึโมโตะ
เลอิจิ มัตสึโมโตะ () เกิด 25 มกราคม พ.ศ. 2481 มีผลงานที่เคยโด่งดังมาแล้วในอดีต เช่น สตาร์ เบลเซอส์ (เรือรบอวกาศยามาโตะ) กัปตันฮาร์ล็อก ควีนเอมเมอรัลดัส รถด่วนอวกาศ 999 การ์ตูนชุดนักบินขับไล่ ฯลฯ
ฮายาโอะ มิยาซากิ
มิยาซากิเริ่มทำงานที่ โตเอแอนิเมชัน ในตำแหน่งศิลปินคนกลาง ในการสร้างภาพยนตร์ Gulliver's Travels Beyond the Moon เขาได้เสนอความคิดที่เป็นฉากจบของเรื่องได้ในที่สุด มิยาซากิทำงานในหลายหน้าที่ในวงการอนิเมะชันราวสิบปีจนกระทั่งได้มีผลงานกำกับภาพยนตร์เรื่องแรกคือ จอมโจรลูแปงที่ 3 ตอนปราสาทของคาริออสโตร ซึ่งเผยแพร่ใน พ.ศ. 2522 หลังจากความสำเร็จในภาพยนตร์เรื่องที่สอง มหาสงครามหุบเขาแห่งสายลม เขาจึงร่วมก่อตั้งสตูดิโอจิบลิ ซึ่งก็ได้ผลิตผลงานภาพยนตร์ของเขาออกมาอย่างต่อเนื่อง จนกระทั่งถึงเรื่องโมะโนะโนะเกะฮิเมะ (Princess Mononoke) มิยาซากิจึงเกษียณอายุงานตัวเองไปชั่วคราว หลังจากการพักช่วงสั้น ๆ มิยาซากิก็กลับมากำกับภาพยนตร์เรื่องเซ็น โทะ ชิฮิโระ โนะ คะมิกะกุชิ (Spirited Away) และผลิตภาพยนตร์ออกมาอีกอย่างต่อเนื่อง
โดราเอมอน
โดราเอมอนถูกนักวาดการ์ตูนคนอื่นๆ ที่ไม่ใช่ผู้แต่งแท้จริงเขียนซ้ำ หรือที่เรียกว่า โดจินชิ ออกมามากมาย โดจินชิที่ถูกกล่าวขวัญถึงมากที่สุดก็คือ ผลงานของนักวาดการ์ตูนชาวญี่ปุ่น ยาสุเอะ ทาจิมะ ซึ่งเป็นโดจินชิตอนจบของโดราเอมอน โดยนำเค้าโครงเรื่องมาจากตอนจบของโดราเอมอนหลายๆ แบบที่ถูกเล่าลือตามเมลลูกโซ่มานาน งานโดจินชิเล่มนี้ ได้ออกวางขายครั้งแรกในงานคอมมิกมาร์เก็ต ฤดูร้อน ปี 2548 (ครั้งที่ 68) และครั้งต่อมาในฤดูหนาว (ครั้งที่ 69) ปีเดียวกัน ซึ่งมีผู้ให้ความสนใจเป็นจำนวนมากจนหนังสือถึงกับขาดตลาด และถูกนำไปเผยแพร่บนอินเทอร์เน็ตอย่างกว้างขวาง
โดจินชิ
นักเขียนการ์ตูนชาวญี่ปุ่นชื่อดังหลายคน อาทิ เคน อาคามัตสึ, คิโยฮิโกะ อะสึมะ, และCLAMP เผยแพร่ผลงานของตนในระยะแรกๆ เป็นโดจินชิ และปัจจุบันก็มีนักเขียนการ์ตูน นักออกแบบตัวละคร และศิลปินมีออาชีพหลายคนที่ยังเขียนโดจินชิควบคู่กับงานหลักไปด้วย เช่น มาริโอะ คาเนดะ, เคจิ โกโต, และ โทนี ทากะ
เด็งโนเซ็นไต วูกี้ส์ แองเจิ้ล
เด็งโนเซ็นไต วูกี้ส์ แองเจิ้ล ประสบความสำเร็จพอควรในประเทศญี่ปุ่น ส่วนหนึ่งน่าจะเป็นเพราะแนวของเรื่องเป็นแนวขบวนการนักสู้สาว คล้ายกับเซเลอร์มูน ซึ่งเป็นแนวได้รับความนิยมสูงมากในสมัยนั้น และอีกส่วนหนึ่งเป็นเพราะได้นักพากย์ยอดนิยมหลายคนมาเป็นผู้ให้เสียงตัวละคร เช่น โคโตโนะ มิตสึอิชิ กับ อายะ ฮิซาคาวะ 2 นักพากย์ชื่อดังจาก เซเลอร์มูน และ คิคุโกะ อิโนอุเอะ เจ้าของเสียงเบลดันดี้ จาก โอ้! เทพธิดา เป็นต้น ซึ่งตัวผู้แต่งอย่าง อาโออิ ทาเคอุจิ เองก็รู้สึกพอใจมาก แต่ถึงกระนั้น ก็ยังมีแฟนๆบางส่วนไม่ค่อยพอใจนักกับ แฟนเซอร์วิส ที่มากเกินพอดีในภาคอะนิเมะ