เมืองที่ใหญ่ที่สุดในเวียดนาม คืออะไร??
ประเทศเวียดนาม
การปกครองของจีนในเวียดนามขาดตอนเป็นระยะตามสถานการณ์ในจีนเอง ซึ่งเป็นโอกาสให้ชาวพื้นเมืองในเวียดนามตั้งตนเป็นอิสระ ในช่วงเวลาที่เวียดนามอยู่ใต้การปกครองของราชวงศ์ถาง พุทธศาสนาเริ่มเข้าสู่เวียดนาม เมืองต้าหลอหรือฮานอย เป็นเมืองใหญ่ที่สุดเป็นศูนย์กลางการค้าการเดินทางของชาวจีนและอินเดีย พระสงฆ์และนักบวชในลัทธิเต๋าจากจีนเดินทางเข้ามาอาศัยในดินแดนนี้ ต่อมาราชวงศ์ถางได้เปลี่ยนชื่อเขตปกครองนี้ใหม่ว่า อันหนาน (หรืออันนัม ในสำเนียงเวียดนาม) หลังปราบกบฏชาวพื้นเมืองได้ แต่ถือเป็นช่วงเวลาสุดท้ายที่จีนครอบครองดินแดนแห่งนี้
การขนส่งในประเทศเวียดนาม
โครงข่ายระบบรางของประเทศเวียดนามมีระยะทางรวม ส่วนใหญ่เป็นทางรถไฟสายเหนือ–ใต้ ซึ่งเป็นทางรถไฟรางเดี่ยวระยะทาง มีเส้นทางระหว่างฮานอยและนครโฮจิมินห์ โดยส่วนใหญ่ในโครงข่ายระบบรางแห่งชาติใช้รางขนาด และมีรางขนาด และรถไฟรางผสมจำนวนมากในตอนเหนือของประเทศ ในปี พ.ศ. 2548 โครงข่ายระบบรางของเวียดนามมีสถานีรถไฟจำนวน 278 แห่ง ซึ่งมีมากตามทางรถไฟสายเหนือ–ใต้ โครงข่ายระบบรางของเวียดนามดำเนินการและเป็นเจ้าของโดยองค์กรของรัฐชื่อว่าเวียดนามเรลเวย์ (VNR)
ไฮฟอง
ไฮฟอง () หรือ หายฝ่อง () เป็นเมืองที่ใหญ่เป็นอันดับ 3 ในเวียดนาม ตั้งอยู่ในจังหวัดไฮฟองและเป็นเมืองท่าที่สำคัญที่สุดของภาคเหนือ ตั้งขึ้นเมื่อปี ค.ศ. 1888
ดานัง
ดานัง หรือ ด่าหนัง (; ) เป็นเมืองท่าสำคัญของเวียดนามกลางตอนใต้ ตั้งอยู่ริมชายฝั่งทะเลจีนใต้ จัดเป็น 1 ใน 5 เขตการปกครองส่วนท้องถิ่นในเวียดนาม
เหวียตจี่
เหวียตจี่ () เป็นนครประจำจังหวัดและเมืองหลักของจังหวัดฟู้เถาะ ทางภาคตะวันออกเฉียงเหนือของประเทศเวียดนาม มีเนื้อที่ประมาณ 110 ตารางกิโลเมตร (42 ตารางไมล์) และมีประชากร 260,288 คนในปี พ.ศ. 2553 เหวียตจี่เป็นศูนย์กลางเศรษฐกิจของจังหวัด มีโรงงานอุตสาหกรรมและอุตสาหกรรมการบริการอยู่เป็นจำนวนมาก
ประเทศเวียดนาม
ฝรั่งเศสแสวงหาผลประโยชน์จากการปกครองเวียดนามทางด้านเศรษฐกิจ เวียดนามเป็นแหล่งปลูกข้าวและพืชเศรษฐกิจใหม่ ๆ เช่นกาแฟ และยางพารา ส่งออกไปยังฝรั่งเศสและเป็นวัตถุดิบแก่โรงงานในฝรั่งเศส ที่ดินในเวียดนามถูกยึดและตกเป็นของชาวฝรั่งเศส และเริ่มอพยพเข้ามาตั้งถิ่นฐานในเวียดนาม ขณะเดียวกันก็ส่งเสริมการศึกษาและวัฒนธรรมฝรั่งเศสให้แพร่หลายในเวียดนาม ชาวเวียดนามส่วนหนึ่งได้รับการศึกษาแบบใหม่และเริ่มต้องการอิสระในการทำงานและมีส่วนร่วมในการปกครองประเทศ นำไปสู่การก่อตัวของกลุ่มชาตินิยมต่าง ๆ ที่เข้มแข็งที่สุดคือพรรคคอมมิวนิสต์อินโดจีนที่ตั้งขึ้นโดยโฮจิมินห์ ในปี พ.ศ. 2473 และต่อมาปรับเปลี่ยนเป็น กลุ่มเวียดมินห์ ได้นำชาวนาก่อการต่อต้านฝรั่งเศสในชนบท
โคชินไชนา
อาณานิคมโคชินไชนา หรือ อาณานิคมโคชินจีน (Cochinchina; , ) เป็นบริเวณที่อยู่ทางใต้ของเวียดนามซึ่งมีเมืองสำคัญคือไซ่ง่อนหรือไพรนครในภาษาเขมร ดินแดนนี้เป็นอาณานิคมของฝรั่งเศสตั้งแต่ พ.ศ. 2405 - 2493 หลังจากนั้นได้สถาปนารัฐเวียดนามซึ่งได้รวมดินแดนโคชินไชนาและทางใต้ของอันนัมในอารักขาของฝรั่งเศส และต่อมาได้กลายเป็นประเทศเวียดนามใต้
ประวัติศาสตร์เวียดนาม
ประวัติความเป็นมาของเวียดนามสามารถสืบย้อนกลับไปได้มากกว่า 4000 ปีก่อน การค้นพบทางโบราณคดีจากปี พ.ศ. 2508 ได้ค้นพบซากของสอง hominins ซึ่งเป็นมนุษย์โบราณ สายพันธุ์ของมนุษย์ที่ลิงชิมแปนซีได้แยกออกไปแล้ว โดยมีเกี่ยวข้องใกล้ชิดกับ Homo erectus ทำให้สามารถย้อนไกลไปยุค สมัยไพลสโตซีนตอนกลาง อายุประมาณ 730,000-125,000 ปี เวียดนามโบราณจึงเป็นที่ตั้งของหนึ่งในอารยธรรมและสังคมที่เก่าแก่ที่สุดในโลกแห่งหนึ่ง ทำให้ชาวเวียดนามโบราณเป็นหนึ่งในคนกลุ่มแรกของโลกที่ทำการเกษตร บริเวณหุบเขาแม่น้ำแดงได้สร้างธรรมชาติภูมิศาสตร์และหน่วยทางเศรษฐกิจ ล้อมรอบไปทางทิศเหนือและทิศตะวันตกด้วยภูเขาและป่า ไปทางทิศตะวันออกติดกับทะเลและทิศใต้ติดกับดินดอนสามเหลี่ยมปากแม่น้ำแดง ชาวเวียดนามโบราณจำเป็นที่จะต้องมีผู้มีอำนาจคนเดียว เพื่อหาวิธีที่เพื่อป้องกันน้ำท่วมของแม่น้ำแดง, เพื่อให้ความร่วมมือในการสร้างระบบไฮดรอลิค แลกเปลี่ยนการค้าและการต่อสู้กับผู้รุกรานต่างชาติ นำไปสู่การสร้างรัฐเวียดนามครั้งแรก ประมาณ ศตวรรษที่ 29 ก่อนคริสตกาล อีกส่วนหนึ่งที่มีอิทธิพลอย่างแท้จริงของประวัติศาสตร์ในเวียดนามเกิดขึ้นในช่วงปลายยุคสัมฤทธิ์ เมื่อวัฒนธรรมดงเซินก้าวหน้าทางอารยธรรมอย่างมาก ด้วยภูมิประเทศที่แปลกประหลาดของเวียดนามทำให้ประเทศที่ยากลำบากในการถูกโจมตีรุกรานโดยต่างชาติ ซึ่งเป็นเหตุผลที่ประเทศเวียดนามภายใต้กษัตริย์หุ่ง เวือง เป็นรัฐอิสระเป็นระยะเวลานานและปกครองตัวเอง พวก ซิ๊ก ตีและราชวงศ์ฉินของชาวจีนฮั่น เป็นชนต่างชาติกลุ่มแรกที่รุกรานเวียดนาม แต่ชาวเวียดนามโบราณสามารถกอบกู้ชาติได้อย่างรวดเร็วหลังจากการรุกราน
กวีเญิน
กวีเญิน () เป็นเมืองชายฝั่งทะเลและเมืองหลักของจังหวัดบิ่ญดิ่ญทางตอนกลางของประเทศเวียดนาม มีเนื้อที่ 286 ตารางกิโลเมตร ประกอบด้วยแขวง () 16 แขวง และตำบล () 5 ตำบล มีจำนวนประชากร 280,900 คน ณ ปี พ.ศ. 2552 ในอดีต กิจกรรมทางเศรษฐกิจที่สำคัญของเมืองเน้นไปที่เกษตรกรรมและการประมง แต่ในช่วงไม่กี่ปีที่ผ่านมามีแนวโน้มที่จะเปลี่ยนแปลงไปสู่อุตสาหกรรมการบริการและการท่องเที่ยวมากขึ้น นอกจากนี้ยังมีอุตสาหกรรมการผลิตอยู่ไม่น้อยเช่นกัน
กีฬาแห่งชาติ (ประเทศเวียดนาม)
กีฬาแห่งชาติเวียดนาม (; ) เป็นการแข่งขันมหกรรมกีฬาหลากหลายชนิดในประเทศเวียดนาม ซึ่งจัดขึ้นทุก 4 ปี ครั้งล่าสุดจัดขึ้นในเดือนธันวาคม ค.ศ. 2014 ที่ นามดิ่ญ และจะครั้งถัดไปจะจัดขึ้นที่อานซาง ในปี ค.ศ. 2018
ประเทศเวียดนาม
ในปี ค.ศ. 938 Ngo Dinh ได้รบชนะจีนและก่อตั้งราชวงศ์ Ngo Dinh และราชวงศ์ Le ตอนต้น (ค.ศ. 939 - ค.ศ. 1009) การศึกษาส่วนใหญ่เป็นการดำเนินการโดยเอกชนและโรงเรียนพุทธศาสนา จนกระทั่งราชวงศ์ Le (ค.ศ.1009 - ค.ศ. 1225) เริ่มให้ความสำคัญกับการศึกษาเพิ่มมากขึ้น โดยเฉพาะในเมืองใหญ่ ๆ เช่น เมืองหลวง Thang Long หรือ Ha Noi ในปัจจุบัน มีการก่อตั้งสถาบันการศึกษาระดับอุดมศึกษาในประเทศเวียดนามเป็นแห่งแรก ใน ค.ศ. 1076 ที่มีชื่อเรียกว่า "Quoc Tu Gian หรือ Royal College" เพื่อเป็นแหล่งการศึกษาของบุตรชายของครอบครัวที่มีฐานะดี ในยุคนี้มีการสร้างโรงเรียนของรัฐขึ้นอีกทั้งในส่วนกลางและจังหวัดต่างๆ เพื่อให้บุตรชายของสามัญชนเข้ารับการศึกษา ทำให้ระบบการศึกษาในประเทศเวียดนามในยุคนี้แบ่งออกเป็น 3 แบบ คือ
เกื๋อหล่อ
เกื๋อหล่อ () เป็นเมืองระดับอำเภอของจังหวัดเหงะอานในชายฝั่งตอนกลางเหนือของประเทศเวียดนาม ในปี ค.ศ. 2009 มีประชากร 70,398 คน และมีเนื้อที่ 27.81 ตารางกิโลเมตร โดยมีเมืองหลักคือเกื๋อหล่อ
ประเทศเวียดนามใต้
โรงงานอุตสาหกรรมส่วนใหญ่อยู่ในเมือง เมืองโชลองและกรุงไซ่ง่อน เป็นอุตสาหกรรมขนาดเล็กของจีน การสีข้าว โรงเลื่อย
การรถไฟเวียดนาม
การรถไฟเวียดนาม (Đường sắt Việt Nam) เป็นผู้ให้บริการรถไฟทางไกลของประเทศเวียดนาม เส้นทางหลักที่สำคัญคือสายเหนือ-ใต้ ระยะทาง เป็นทางเดี่ยว ขนาดรางมีเตอร์เกจ เชื่อมต่อระหว่างฮานอยและโฮจิมินห์ ก่อสร้างในช่วงปี ค.ศ. 1880 ยุคอาณานิคมฝรั่งเศส นอกจากนี้ยังมีสายรถไฟเชื่อมต่อกับประเทศจีน ทางขนาดสแตนดาร์ดเกจ นอกจากนี้ยังมีระบบรถไฟทางผสมในชานเมืองฮานอยอีกด้วย
ตังเกี๋ย
บริเวณดังกล่าวเคยถูกเรียกว่าวันลาง โดยบรรพบุรุษชาวเวียดนามเมื่อ 2000-100 ปีก่อนคริสตกาล หลักฐานของการตั้งถิ่นฐานที่เก่าแก่ที่สุดนอกเหนือไปจากแหล่งวัฒนธรรมดงเซินแล้ว ทางตอนเหนือของเวียดนามยังพบแหล่งอารยธรรมในโก๋ลัว ซึ่งเป็นเมืองโบราณตั้งอยู่ใกล้กับเมืองฮานอยในปัจจุบัน ตามตำนานของเวียดนามกล่าวว่า ชาวเวียดนามยุคแรกสืบเชื้อสายจากพญามังกร หลากองเกวิน และนางฟ้าอมตะ เอิงเกอ หลากองเกวินและเอิงเกอมีบุตรชายทั้งสิ้น 100 คนก่อนที่ทั้งสองจะแยกทางกัน บุตรชาย 50 คนอาศัยอยู่กับมารดาในบริเวณภูเขา และอีก 50 คนอาศัยอยู่กับบิดาบริเวณทะเล บุตรชายคนแรกได้กลายมาเป็นเชื้อสายพระมหากษัตริย์เวียดนามในยุคแรกสุด ซึ่งรู้จักกันโดยทั่วไปว่า พระมหากษัตริย์หุ่ง (หุ่งเวืองหรือราชวงศ์โฮงบ่าง) พระมหากษัตริย์หุ่งได้เรียกประเทศ ซึ่งตั้งอยู่บริเวณสามเหลี่ยมแม่น้ำแดงทางตอนเหนือของเวียดนามในปัจจุบัน ว่า วันลาง ชาววันลางจะถูกเรียกว่า หลาเวียด
ฝรั่งเศสได้ครอบครองดินแดนเวียดนามหลังจากสงครามจีน-ฝรั่งเศส (ค.ศ. 1884-85) รัฐบาลอาณานิคมฝรั่งเศสได้แบ่งเวียดนามออกเป็นเขตการปกครอง 3 แห่ง ได้แก่ ตังเกี๋ย (ทางตอนเหนือ) อันนัม (ทางตอนกลาง) และโคชินไชนา (ทางตอนใต้) ดินแดนเหล่านี้มีความแตกต่างกันมากในขอบเขตทางภูมิศาสตร์ ชาวเวียดนามส่วนใหญ่เห็นว่าประเทศของตนควรเป็นหนึ่งเดียวกันและต่อสู้เพื่อรวมชาติเป็นเวลานานกว่า 90 ปี การปกครองของฝรั่งเศสส่วนใหญ่มีก่อนสงครามโลกครั้งที่สอง ระหว่างสงคราม ญี่ปุ่นได้ยึดครองดินแดนดังกล่าว จนกระทั่งสงครามยุติ ภาคเหนือของเวียดนามได้ยอมจำนนและตกเป็นของจีน ส่วนภาคใต้ยอมจำนนต่ออังกฤษ ดังที่ทรูแมนตัดสินใจในการประชุมพอทสดัมโดยประกาศเจตนาที่จะยกดินแดนคืนให้อยู่ภายใต้การปกครองของฝรั่งเศสเช่นเดิม อย่างไรก็ตาม ในปี ค.ศ. 1954 กองทัพเวียดมินห์สามารถเอาชนะกองทัพฝรั่งเศสได้ในยุทธการที่เดียนเบียนฟู โฮจิมินห์ประกาศว่าตังเกี๋ยเป็นสาธารณรัฐประชาธิปไตยเวียดนาม (DRV) ที่จัตุรัสบาดิงห์ในปีเดียวกัน
ประเทศเวียดนาม
สมัยนี้เวียดนามเริ่มใช้นโยบายต่อต้านการเผยแพร่คริสต์ศาสนาของบาทหลวงชาวตะวันตก มีการจับกุมและประหารบาทหลวงชาวตะวันตกอย่างต่อเนื่อง รวมถึงชาวเวียดนามที่นับถือคริสต์ศาสนา จนถึงรัชกาลจักรพรรดิองค์ที่ 4 คือจักรพรรดิตึดึ๊ก ทรงต่อต้านชาวคริสต์อย่างรุนแรงต่อไป จนในที่สุดบาทหลวงชาวฝรั่งเศสขอความช่วยเหลือจากรัฐบาลของตนให้ช่วยคุ้มครอง พ.ศ. 2401 เรือรบของกองทัพเรือฝรั่งเศสเข้ามาถึงน่านน้ำเมืองดานัง (หรือตูราน) ฐานทัพเรือใกล้เมืองหลวงเว้ นำไปสู่การสู้รบกันของทั้งฝ่าย
เดียนเบียนฟู
เดียนเบียนฟู () หรือ เดี่ยนเบียนฝู () (ชื่อเดิม : แถง) เป็นเมืองหนึ่งในจังหวัดเดี่ยนเบียนซึ่งตั้งอยู่ทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือของประเทศเวียดนาม ห่างจากกรุงฮานอยประมาณ 200 กิโลเมตร มีชื่อเสียงเนื่องจากเป็นที่รบยุทธการที่เดียนเบียนฟูระหว่างฝรั่งเศสกับเวียดมินห์ เมื่อเดือนมีนาคม ค.ศ. 1954
ประวัติศาสตร์เวียดนาม
หลังจากนั้นอาน เซือง เวือง ได้รวบรวมกองทัพเอาชนะและโค่นล้มราชวงศ์ที่ 18 ของกษัตริย์หุ่งแห่งราชวงศ์ห่งบ่าง ในช่วง 258 ปีก่อนคริสตกาล อาน เซือง เวือง เปลี่ยนชื่อประเทศจากอาณาจักรวันลางมาเป็นเอิวหลักและสถาปนาเมืองหลวงใกล้กับเมืองฟู้เถาะ ทางตอนเหนือของเวียดนาม และได้สร้างป้อมปราการโก๋ลวาหรือป้อมเกลียวยาวประมาณ 10 ไมล์ ทางตอนเหนือของเมืองหลวง
เจี่ยวด่า ได้ก่อตั้งอาณาจักรอิสระแห่งนามเวียด ขึ้น อันรวมไปถึงดินแดนส่วนใหญ่ทางใต้ของจีนในปัจจุบันนี้ด้วย และได้สถาปนาตนเองขึ้นเป็นกษัตริย์ในปีที่ 208 ก่อนคริสตกาล ทรงตั้งราชวงศ์เตรียวซึ่งมีอายุต่อมาจนถึงศตวรรษที่ 3 โดยมีเมืองหลวงอยู่ใกล้กับกวางตุ้ง ในปัจจุบัน อิทธิพลของจีน ภายใต้การปกครองของราชวงศ์เตียวนามเวียด ในช่วงนี้เป็นช่างที่เต็มไปด้วยเล่ห์กลทางการเมืองอย่างต่อเนื่อง รวมทั้งแผนการของจักรพรรดิจีนองค์หนึ่ง ที่ตั้งพระทัยจะยึดครองนามเวียด ไม่ถึงศตวรรษต่อมาพระเจ้าหวูฮี จักพรรดิแห่งฮั่น ได้ทรองยกทัพจำนวนมหาศาลมาเพื่อยึดทรองนามเวียด ในที่สุดเวียดก็ต้องพ่ายแพ้แก่ผู้รุกรายชาวฮั่น ประเทศนี้ตกเป็นเมืองประเทศราชของจีนภายใต้ชื่อใหม่ว่า ยาวจี๋ มีการแต่งตั้งผู้บริหารระดับสูงขึ้นมาเป้นผู้ปกครอง และมีความพยายามที่จะเผยแพร่วรรณคดี ศิลปะ และเทคนิคทางการเกษตรของจีน แต่ได้รับการต่อต้านอย่างรุนแรงจากชาวเวียดนาม
บั๊กนิญ
บั๊กนิญ () เป็นเมืองทางตอนเหนือของประเทศเวียดนาม และเป็นเมืองหลักของจังหวัดบั๊กนิญ เมืองนี้มีเนื้อที่ทั้งหมด 80.82 ตารางกิโลเมตร และมีประชากร 150,331 คน
ดานัง
ท่าอากาศยานนานาชาติดานังตั้งอยู่ใจกลางเมืองดานัง เป็นท่าอากาศยานนานาชาติลำดับที่สามของเวียดนาม เป็นช่องทางสำคัญในการเดินทางเข้าสู่เวียดนามตอนกลาง เมื่อก่อนปี พ.ศ. 2515 ที่นี่เคยเป็นท่าอากาศยานที่มีเครื่องบินขึ้นและลงมากที่สุดแห่งหนึ่งในโลก เนื่องจากมีกิจกรรมทางทหารอยู่บ่อยครั้ง ปัจจุบันรองรับเที่ยวบินภายในประเทศระหว่างเมืองสำคัญต่าง ๆ ภายในเวียดนาม เช่น ฮานอย โฮจิมินห์ซิตี กุยเยิน และเที่ยวบินระหว่างประเทศไปยังกรุงเทพมหานครและสิงคโปร์
รายชื่อนครในประเทศเวียดนาม
อยู่ภายใต้การควบคุมของรัฐบาลเวียดนาม ปัจจุบันมีเทศบาลนครทั้งหมด 5 แห่งด้วยกัน
จังหวัดอุดรธานี
ผู้หญิงชาวเวียดนามส่วนใหญ่มักจะประกอบอาชีพค้าขายในตลาดสด เช่น ขายอาหาร ขนม ผักผลไม้ ของใช้เบ็ดเตล็ดที่เกี่ยวกับครัวเรือน ผู้หญิงส่วนใหญ่จะช่วยสามีและครอบครัวทำมาหากินและยังเก่งทางการบ้านการเรือนรู้จักทำหมูยอ แหนม และอาหารเวียดนามเกือบทุกชนิด เช่น ราม(เมี่ยงทอด) แหนมเนือง ขนมจีนทรงเครื่อง ขนมปากหม้อ บัวลอย ฯลฯ แม่ค้าเวียดนามมักจะทำอาหารและขนมขายในตลาดสดหรือบางทีก็หาบเร่ขายไปตามย่านตลาดทั่วไป
กาวหลัญ
กาวหลัญ () เป็นนครประจำจังหวัดและเมืองหลักของจังหวัดด่งท้าปในภูมิภาคดินดอนสามเหลี่ยมปากแม่น้ำโขงของประเทศเวียดนาม มีพิกัดภูมิศาสตร์อยู่ที่
ท่าอากาศยานนานาชาติเลียนเคือง
ท่าอากาศยานนานาชาติเลียนเคือง () เป็นท่าอากาศยานที่ใหญ่ที่สุดในบรรดาท่าอากาศยานทั้งหมดสี่แห่งของจังหวัดเลิมด่ง ทางตอนใต้ของประเทศเวียดนาม ตั้งอยู่ในเขตอำเภอดึ๊กจ่ง ห่างจากเมืองด่าหลัตไปทางทิศใต้ประมาณ 30 กิโลเมตร การปรับปรุงท่าอากาศยานเพื่อให้สามารถรองรับอากาศยานที่ใหญ่ขึ้นแล้วเสร็จเมื่อเดือนธันวาคม พ.ศ. 2552 มีเส้นทางบินภายในประเทศไปยังฮานอยและนครโฮจิมินห์ และจะมีเส้นทางไปยังเมืองดานัง กัมพูชา ลาว สิงคโปร์ และเกาหลีใต้ในอนาคตอันใกล้
นครประจำจังหวัด (ประเทศเวียดนาม)
ในเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 2015 มี 5 เมืองที่ไม่มีเขตการปกครองระดับตำบลได้แก่ ห่าลอง ซ้อกจัง ดงห่า เว้ และถูเสิ่วหมต
จังหวัดเถื่อเทียน-เว้
เถื่อเทียน-เว้ หรือ เถื่อเทียน-เฮว้ () เป็นจังหวัดในภูมิภาคชายฝั่งตอนกลางเหนือของประเทศเวียดนาม ตั้งอยู่บริเวณตอนกลางของประเทศ มีอาณาเขตทางทิศเหนือติดกับจังหวัดกว๋างจิ ทางทิศใต้ติดกับเขตเทศบาลนครดานังและจังหวัดกว๋างนาม ทางทิศตะวันตกติดกับประเทศลาว และทางทิศตะวันออกติดกับทะเลตะวันออก เป็นจังหวัดที่ชายฝั่งทะเลยาว 128 กิโลเมตร มีพื้นที่ทะเลสาบน้ำเค็มชายฝั่ง 22,000 เฮกตาร์ และมีพื้นที่ป่ามากกว่า 200,000 เฮกตาร์ ในเมืองเว้มีหมู่วัดและสุสานจักรพรรดิที่กว้างขวาง
เขตการปกครองของประเทศเวียดนาม
รัฐบาลเวียดนามแบ่งภูมิภาคออกเป็น 8 ภูมิภาค :หน่วยการปกครองระดับหนึ่งแบ่งเขตการปกครองออกเป็น 58 จังหวัด () และ 5 เทศบาลนคร () ซึ่งเทศบาลนครอยู่ในระดับเดียวกับจังหวัด แต่ละจังหวัดจะถูกปกครองโดยสภาประชาชนซึ่งได้รับการเลือกตั้งจากประชาชนเทศบาลนครแบ่งเขตการปกครองออกเป็นเขต, เมืองระดับอำเภอ และอำเภอ ซึ่งจะไม่มีเมืองหลักของเทศบาลนคร แต่ที่นั่งในท้องถิ่นจะตั้งอยู่ในใจกลางเมืองของเทศบาลนคร
ประเทศเวียดนาม
ในด้านการลงทุน ทั้งเวียดนามและประเทศในกลุ่มอาเซียนจะได้รับผลประโยชน์ร่วมกันจากการที่ประเทศในกลุ่มอาเซียนเข้าไปลงทุนในเวียดนามโดยเวียดนามจะสามารถดูดซึมเทคนิค วิทยาการและเทคโนโลยีที่ผ่านมากับการลงทุนต่างชาติ โดยเฉพาะอย่างยิ่งในรูปแบบของการร่วมทุน ซึ่งจะนำไปสู่การพัฒนาการผลิตของเวียดนาม และขณะเดียวกัน นับตั้งแต่เวียดนามเปิดประเทศและประกาศกฎหมายว่าด้วยการลงทุนต่างชาติ ประเทศสมาชิกอาเซียนต่างก็ให้ความสนใจลพยายามแสวงหาโอกาสเข้าไปลงทุนในเวียดนาม ทั้งนี้เพราะอาเซียนก็สนใจในผลประโยชน์ทางเศรษฐกิจด้วยเช่นกันทั้งด้านการค้าและการลงทุน เนื่องจากเวียดนามเป็นตลาดใหญ่มีประชากรถึง 73 ล้านคน มีความสมบูรณ์ทางทรัพยาธรรมชาติ มีแรงงานที่มีศักยภาพและมีราคาถูก การมีเวียดนามเป็นสมาชิกเพิ่มขึ้นจะทำให้อาเซียนมีประชากรเพิ่มเป็น 420 ล้านคน และจะมีผลผลิตมวลรวมภายในถึง 500 พันล้าน ดอลลาร์สหรัฐ อันจะทำให้อาเซียนมีศักยภาพในการขยายตัวกางเศรษฐกิจได้มากขึ้นไปอีก
ในปัจจุบัน ประเทศที่ได้รับการอนุมัติด้วยมูลค่าลงทุนมากที่สุดได้แก่สิงคโปร์ ซึ่งมีโครงการการลงทุนที่ได้รับการอนุมัติจำนวนโครงการ ด้วยมูลค่า 5.3 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ มูลค่าการลงทุนของประเทศสมาชิกอาเซียนในเวียดนามคิดได้เป็นร้อยละ 27.69 ของมูลค่าของการลงทุนต่างชาติทั้งสิ้นในเวียดนาม กล่าวคือในมูลค่า 8.14 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ จากมูลค่าของการลงทุนต่างชาติทั้งสิน 29.4 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ โดยมีโครงการทั้งสิ้น 337 โครงการ โดยมาเลเซียลงทุนเป็นอันดับ 2 รองจากสิงคโปร์ ไทยลงทุนเป็นอันดับ 3 ประเภทของการลงทุนที่สมาชิกอาเซียนดำเนินการในเวียดนาม ได้แก่ อุตสาหกรรมการผลิต การก่อสร้างสำนักงาน ที่อยู่อาศัย การผลิตสินค้าอุปโภคบริโภคและการแปรรูปอาหาร เวียดนามหวังว่าการลงทุนจากประเทศสมาชิกอาเซียนนี้จะมีส่วนช่วยถ่วงดุลการลงทุนจากเกาหลีใต้ ไต้หวัน ฮ่องกง และญี่ปุ่น
ในขณะเดียวกันในส่วนของอาเซียน เหตุผลประการหนึ่งที่ทำให้อาเซียนยินดีรับเวียดนามเข้าเป็นสมาชิกก็คือ การเข้ารวมกลุ่มอาเซียนของเวียดนามนั้นจะมีผลไปเพิ่มความสามารถในการแข่งขันทางเศรษฐกิจอีกทั้งอำนาจในการต่อรองทางการเมืองทั้งหลายต่างก็มีผลประโยชน์ที่สอดคล้องกัน ทั้งทางการเมืองและทางเศรษฐกิจร่วมกันอันนำไปสู่การยอมรับในที่สุด
ประเทศเวียดนาม
มีจำนวน 84.23 ล้านคน ความหนาแน่นโดยเฉลี่ย 253 คนต่อตารางกิโลเมตร เป็นชาวญวนร้อยละ 86 (บริเวณสามเหลี่ยมปากแม่น้ำโขงทางตอนใต้ของประเทศ) ต่าย ชาวไท เหมื่อง ฮั้ว (จีน) ชาวเขมร นุง ชาวม้ง
เขต 6 (นครโฮจิมินห์)
เขต 6 () เป็นเขตของนครโฮจิมินห์ (เมืองที่ใหญ่ที่สุดในประเทศเวียดนาม) ในปี ค.ศ. 2010 เขตมีประชากร 253,474 คน และมีเนื้อที่ 7 ตารางกิโลเมตร เขตนี้ถือว่าเป็นศูนย์กลางการค้าที่สำคัญของจีนในประเทศเวียดนาม เขตแบ่งออกเป็น 14 เขตย่อยขนาดเล็กซึ่งเรียกว่าแขวง มีจำนวนแขวง 1 ถึง แขวง 14
ประวัติศาสตร์เวียดนาม
ในที่สุด พ.ศ. 2497 มีการเจรจาสงบศึกกันที่นครเจนีวา ประเทศสวิตเซอร์แลนด์ การตกลงครั้งนี้ เวียดนามได้เอกราช และแบ่งประเทศออกเป็น 2 ฝ่าย คือ เวียดนามเหนือ และเวียดนามใต้ เวียดนามเหนือมีโฮจิมินห์เป็นผู้นำ พยายามล้มล้างรัฐบาลเวียดนามใต้ที่ต่อต้านคอมมิวนิสต์ ซึ่งผู้นำ คือ โงดินห์เสี่ยม เวียดนามเหนือสนับสนุนเวียดกง หรือกลุ่มประชาชนและชาวนาเวียดนามใต้ให้ต่อต้านรัฐบาลตนเอง
ทั้งสองฝ่ายต่างสู้รบกัน เวียดนามใต้ได้รับการสนับสนุนจากสหรัฐอเมริกา ส่วนเวียดกงได้รับการสนับสนุนจากเวียดนามเหนือ และสหภาพโซเวียต เมื่อ พ.ศ. 2506 โงดินห์เสี่ยม ถูกโค่นอำนาจ และเสียชีวิต เวียดนามใต้จึงขาดเสถียรภาพทางการเมือง แต่ทั้งสองฝ่ายยังคงรบกันใน พ.ศ. 2515 เวียดนามเหนือโจมตีเวียดนามใต้อย่างหนัก ทำให้สหรัฐอเมริกาต้องทิ้งระเบิดที่เมืองท่าไฮฟองของเวียดนามเหนือเพื่อช่วยเหลือเวียดนามใต้
ท่าเรือไซ่ง่อน
ท่าเรือไซ่ง่อน () หรือ ท่าเรือนครโฮจิมินห์ () เป็นท่าเรือในนครโฮจิมินห์ ประเทศเวียดนาม ในปี ค.ศ. 2013 เป็นท่าเรือที่หนาแน่นที่สุดอันดับที่ 24 ของโลก ท่าเรือนี้มีบทบาทสำคัญในการวางรากฐานและพัฒนาเมืองไซ่ง่อน (นครโฮจิมินห์) ในยุคอินโดจีนของฝรั่งเศส ท่าเรือมีความสำคัญด้านการนำเข้าและส่งออกสินค้าจากอาณานิคมแห่งนี้ และในปัจจุบันก็ยังเป็นศูนย์กลางการนำเข้าและส่งออกสินค้าในเวียดนามตอนใต้
ฟานซาง-ท้าปจ่าม
ฟานซาง-ท้าปจ่าม () เป็นนครแห่งหนึ่งในประเทศเวียดนามและเป็นเมืองหลักของจังหวัดนิญถ่วน ณ ปี พ.ศ. 2547 เขตเมืองทั้งหมดมีประชากรประมาณ 161,000 คน โดย 91,000 คนในจำนวนนี้อาศัยอยู่ในตัวเมืองหลัก
เปล็ยกู
เปล็ยกู () เป็นเมืองใหญ่แห่งหนึ่งในภาคกลางของประเทศเวียดนาม โดยมีฐานะเป็นนครประจำจังหวัดและเมืองหลักของจังหวัดซาลาย เมืองนี้ตั้งอยู่ในภูมิภาคที่สูงตอนกลาง บริเวณจุดตัดระหว่างทางหลวงแห่งชาติหลายสาย เช่น ทางหลวงแห่งชาติหมายเลข 14 ซึ่งมุ่งไปยังเมืองกอนตูมทางทิศเหนือและเมืองบวนมาถ็วตทางทิศใต้, ทางหลวงแห่งชาติหมายเลข 19 ซึ่งมุ่งไปยังเมืองสตึงแตรงในประเทศกัมพูชาทางทิศตะวันตก (ผ่านจังหวัดรัตนคีรี) และจังหวัดบิ่ญดิ่ญทางทิศตะวันออก เป็นต้น ตัวเมืองเปล็ยกูเป็นศูนย์กลางของเขตเมืองซึ่งมีเนื้อที่ทั้งหมด 261 ตารางกิโลเมตร
กาวบั่ง
กาวบั่ง () เป็นเมืองในภาคเหนือของประเทศเวียดนาม เป็นเมืองหลักและชุมชนเมืองที่ใหญ่ที่สุดของจังหวัดกาวบั่ง ตั้งอยู่ริมฝั่งแม่น้ำบั่งซางและอยู่ห่างจากพรมแดนที่ติดกับประเทศจีนประมาณ 30 กิโลเมตร
หล่าวกาย
หล่าวกาย () เป็นเมืองหลักของจังหวัดหล่าวกายทางภาคเหนือของประเทศเวียดนาม ตั้งอยู่ริมฝั่งแม่น้ำแดง ห่างจากกรุงฮานอยไปทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือประมาณ 260 กิโลเมตร และมีชายแดนติดกับเมืองเหอโข่ว ในมณฑลยูนนาน ประเทศจีน
ประเทศเวียดนาม
เวียดนาม ( "เหฺวียดนาม") มีชื่ออย่างเป็นทางการคือ สาธารณรัฐสังคมนิยมเวียดนาม (, ก่ง ฮหว่า สา โห่ย จู๋ เหงีย เหวียต นาม) เป็นประเทศในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ ตั้งอยู่ทางด้านตะวันออกสุดของคาบสมุทรอินโดจีน มีประชากรประมาณ 94.6 ล้านคนใน พ.ศ. 2559 ทำให้มีประชากรมากที่สุดเป็นอันดับ 13 ของโลกและมากเป็นอันดับ 9 ของเอเชีย มีพรมแดนติดกับประเทศจีน ทางทิศเหนือ ประเทศลาว และประเทศกัมพูชา ทางทิศตะวันตก และอ่าวตังเกี๋ย ทะเลจีนใต้ อ่าวไทย ทางทิศตะวันออกและใต้ มีเมืองหลวงชื่อฮานอยตั้งแต่เวียดนามเหนือและใต้รวมกันใน พ.ศ. 2519 เมืองใหญ่สุดในประเทศคือนครโฮจิมินห์
ท่าอากาศยานนานาชาติจูลาย
ท่าอากาศยานนานาชาติจูลาย () เป็นท่าอากาศยานในจูลาย ประเทศเวียดนาม อยู่ใกล้กับเมืองตามกี่ ซึ่งเป็นเมืองที่ใหญ่ที่สุดประจำจังหวัดกว๋างนาม สนามบินนี้ตั้งอยู่ในเขตเศรษฐกิจเปิดจูลาย เขต Núi Thành
รายชื่อเขตการปกครอง
สาธารณรัฐสังคมนิยมเวียดนามแบ่งเขตการปกครองออกเป็น 58 จังหวัด () และ 5 เทศบาลนคร ()
นครโฮจิมินห์
ไซ่ง่อนในอดีตเคยเป็นเมืองในการปกครองของเขมรมาก่อนเรียกว่า ไพรนคร (ตัวอักษรเขมรเขียนว่า ព្រៃនគរ ปรึย~เปรยโนโกร์) ต่อมาเมื่อเวียดนามเข้ามายึดครองดินแดนนี้ จึงได้เปลี่ยนชื่อเมืองเป็นภาษาเวียดนามว่า ยาดิ่ง (ซาดิ่ง) (ตัวอักษรเขียนว่า Gia Địng) และต่อมาเปลี่ยนชื่อว่า ไซ่ง่อน (Sài gòn ส่ายก่อน) กาลเวลาหลายร้อยปีต่อมาอีก เมื่อแยกประเทศเวียดนาม ออกเป็นสองส่วน ไซ่ง่อนเป็นเมืองหลวงของเวียดนามใต้ เมื่อเวียดนามเหนือยึดได้จึงเปลี่ยนชื่อเป็น นครโฮจิมินห์ ตามชื่อผู้นำเวียดมินห์ คือ โฮจิมินห์
ชาวเวียดนามในนครโฮจิมินห์ส่วนใหญ่เดินทางโดยรถจักรยานยนต์ มีรถแท็กซี่บริการโดยมีหลายบริษัท และมีรถประจำทางบริการ เรียกว่า ไซ่ง่อนบัส (Saigon Bus)
ท่าอากาศยานนานาชาติเตินเซินเญิ้ต () เป็นท่าอากาศยานที่ใหญ่ที่สุดในเวียดนามในด้านจำนวนผู้โดยสารตั้งอยู่ใจกลางนครโฮจิมินห์ อย่างไรก็ตาม ท่าอากาศยานนานาชาติล็องถั่ญ () จะสร้างแล้วเสร็จในปี ค.ศ. 2020 และจะกลายเป็นท่าอากาศยานที่ใหญ่ที่สุดแทน
เขตการปกครองของประเทศเวียดนาม
ในปี ค.ศ. 2016 จีเอสโอระบุว่ามีหน่วยการปกครองระดับสามทั้งสิ้น 11,162 แห่ง ประกอบด้วยแขวง 1,581 แห่ง เมืองระดับตำบล 603 แห่ง และตำบล 8,978 แห่ง
เขตการปกครองของประเทศเวียดนาม
อำเภอสามารถปรับเปลี่ยนเป็นเมืองระดับอำเภอ ซึ่งสามารถปรับเปลี่ยนเป็นนครประจำจังหวัดได้
ประวัติศาสตร์เวียดนาม
ยุคต่อมา เคืองเวียต(Khuong Viet) พระที่ได้รับความศรัทธาอย่างสูง ได้ทรงวางรากฐานให้ศาสนาพุทธกลายเป็นวิถีแห่งความคิด และเสาหลักของอาณาจักร แต่ในที่สุดราชวงศ์เตี่ยนเล ก็ล่มสลายลง หลังจากการสิ้นพระชนม์ของรัชทายาทของพระเจ้าเลไดแฮงห์ ในปี ค.ศ.1009
นับเป็นราชวงศ์แห่งชาติราชวงศ์แรก ด้วยหลีกงอ่วนอันเป็นสานุศิษย์ของวันแฮงห์ ซึ่งเป็นพระที่ช่วยเหลือให้พระองค์ได้ขึ้นสู่อำนาจในราชสำนักฮวาลือ เมื่อทรงขึ้นครองราชย์ในพระนามว่าพระเจ้าหลีไทโต (Ly Thai To) พระองค์ทรงย้ายเมืองหลวง และทรงขนานนามเมืองนั้นว่า ทังลอง (Thang Long-มังกรเหิน) ในปี ค.ศ.1054 พระเจ้าหลีแถ่งห์โตน (Ly Thanh Ton) ทรงเปลี่ยนชื่อประเทศใหม่ว่า ไดเวียต (Dai Viet) ในสมัยราชวงศ์หลี ศาสนาพุทธรุ่งเรือง เนื่องจากเป็นศาสนาประจำชาติ ขุนนางชาวพุทธผู้ปฏิบัติตนเสมือนเป็น กว็อกสือ (Quoc Su) หรือที่ปรึกษาสูงสุด ได้ช่วยเหลือกษัตริย์ราชวงศ์นี้ปกครองประเทศด้วยความสงบเรียบร้อย กษัตริย์ราขวงศ์หลีหลายพระองค์ เช่น พระเจ้าไทโตง พระเจ้าแองห์โตง และพระเจ้าเกาโตง ทรงนับถือศาสนาพุทธ ลัทธิเทาเดือง และสร้างวัดขึ้นถึง 150 แห่งในแถบทังลองใกล้กับบริเวณที่เป็นฮานอยในปัจจุบัน
ประเทศเวียดนาม
รัชกาลจักรพรรดิเลแถงตงถือว่ายาวนานและรุ่งเรืองที่สุดยุคหนึ่งในประวัติศาสตร์เวียดนาม มีการปฏิรูปประเทศหลายด้านโดยยึดรูปแบบจีนมากกว่าเดิม ทั้งระบบการสอบรับราชการที่จัดสอบครบสามระดับตั้งแต่อำเภอจนถึงราชธานี จำนวนขุนนางเพิ่มขึ้นทวีคูณและทำให้ระบบราชการขยายตัวมากกว่ายุคสมัยก่อนหน้า นอกจากนั้นยังมีการประมวลกฎหมายใหม่พระองค์ทรงสร้างเวียดนามให้เป็นมหาอำนาจและเป็นศูนย์กลางด้วยการทำสงครามกับเพื่อนบ้านที่มักขัดแย้งกับเวียดนามคือจัมปาและลาว อิทธิพลของเวียดนามรับรู้ไปจนถึงหัวเมืองเผ่าไทในจีนตอนใต้และล้านนา หลังรัชกาลนี้ราชวงศ์เลเริ่มประสบปัญหาความขัดแย้งในหมู่ขุนนาง เชื้อพระวงศ์ ปัญหาเศรษฐกิจจนที่สุดก็ถูกรัฐประหารโดยขุนศึกหมักดังซุง ในปี พ.ศ. 2071 เชื้อพระวงศ์ราชวงศ์เลหลบหนีด้วยการช่วยเหลือของขุนศึกตระกูลเหวียนและจิ่ง ที่มีอิทธิพลในราชสำนักมาแต่แรก
ประเทศเวียดนาม
ประเทศเวียดนามรวมประเทศและอยู่ภายใต้รัฐบาลคอมมิวนิสต์ แต่ยังมีความยากจนและโดดเดี่ยวทางการเมืองใน พ.ศ. 2529 พรรคคอมมิวนิสต์เวียดนามเริ่มต้นบูรณะเศรษฐกิจและการเมืองทำให้เวียดนามเริ่มเข้าร่วมกับเศรษฐกิจโลก ในปี พ.ศ. 2543 ได้มีการสร้างความสัมพันธ์ทางการทูตกับทุกประเทศ และตั้งแต่พ.ศ. 2543 อัตราการเติบโตทางเศรษฐกิจของเวียดนามนั้นถือว่าเป็นประเทศที่มีอัตราการเติบโตสูงสุดในโลก การบูรณะเศรษฐกิจประสบความสำเร็จทำให้เข้าร่วมกับองค์การการค้าโลกใน พ.ศ. 2550 และนอกจากนี้เวียดนามยังเป็นสมาชิกของความร่วมมือทางเศรษฐกิจเอเชีย-แปซิฟิกและองค์การระหว่างประเทศของกลุ่มประเทศที่ใช้ภาษาฝรั่งเศสด้วย
จังหวัดกอนตูม
กอนตูม () เป็นจังหวัดในเขตที่สูงตอนกลางของประเทศเวียดนาม มีอาณาเขตติดกับจังหวัดกว๋างนามทางทิศเหนือ จังหวัดกว๋างหงายทางทิศตะวันออก และจังหวัดซาลายทางทิศใต้ ส่วนทางทิศตะวันตกติดกับจังหวัดรัตนคีรีของประเทศกัมพูชา แขวงอัตตะปือและแขวงเซกองของประเทศลาว เมืองหลักของจังหวัดคือเมืองกอนตูม
ห่าติ๋ญ
ห่าติ๋ญ () เป็นเมืองในประเทศเวียดนาม เป็นเมืองหลักของจังหวัดห่าติ๋ญ และอยู่ในภูมิภาคชายฝั่งตอนกลางเหนือ
ท้ายเงวียน
ท้ายเงวียน () เป็นเมืองและเทศบาลนครแห่งหนึ่งในประเทศเวียดนาม เป็นเมืองหลักและเมืองที่ใหญ่ที่สุดของจังหวัดท้ายเงวียน ได้รับการกำหนดให้เป็นเมืองชั้นที่หนึ่งและเป็นเมืองที่ใหญ่ที่สุดเป็นอันดับที่ 9 ของประเทศเวียดนาม เมืองนี้มีชื่อเสียงทั่วประเทศเวียดนามมานานจากการผลิตชา ในปี ค.ศ. 1959 ท้ายเงวียนเป็นที่ตั้งโรงงานเหล็กกล้าแห่งแรกของเวียดนาม และขณะนี้เป็นที่ตั้งของเมืองมหาวิทยาลัยระดับภูมิภาคที่มีขนาดใหญ่และกำลังขยายตัวขึ้นเรื่อย ๆ
การขนส่งระบบรางในประเทศเวียดนาม
การขนส่งระบบรางในประเทศเวียดนาม ดำเนินการโดยการรถไฟเวียดนาม () เส้นทางหลักคือ ทางรถไฟสายเหนือ-ใต้ วิ่งระหว่างเมืองฮานอยและโฮจิมินห์ซิตี รวมระยะทาง จากโครงข่ายทั้งหมด ทางรถไฟเริ่มต้นจากเมืองไฮฟอง เข้าไปยังเมืองคุนหมิง สร้างในคริสต์ศตวรรษที่ 20 มีระยะทาง 389 กิโลเมตร (นับถึงชายแดนจะมีระยะทาง 237 กิโลเมตร) ใช้ราง
จังหวัดฟู้เถาะ
ฟู้เถาะ () เป็นจังหวัดที่ตั้งอยู่ในภาคตะวันออกเฉียงเหนือของประเทศเวียดนาม เมืองหลักของจังหวัดคือเหวียตจี่ ซึ่งตั้งอยู่ห่างจากฮานอยเป็นระยะทาง 80 กิโลเมตร (50 ไมล์) และห่างจากท่าอากาศยานนานาชาติโหน่ยบ่าย 50 กิโลเมตร (31 ไมล์) จังหวัดครอบคลุมพื้นที่ทั้งหมด 3,528.1 ตารางกิโลเมตร และในปี ค.ศ. 2008 มีประชากรประมาณ 1,364,700 คน
ทางพิเศษโฮจิมินห์ซิตี–ล็องทัญ–เดาซาย
ทางพิเศษโฮจิมินห์ซิตี–ล็องทัญ–เดาซาย เป็นทางด่วนในประเทศเวียดนาม ระยะทาง 55 กิโลเมตร จำนวน 6 ช่องจราจร เปิดใช้งานในเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 2015 เชื่อมต่อระหว่างนครโฮจิมินห์กับอำเภอ Thống Nhất ในจังหวัดด่งนาย ทางด่วนนี้ใช้เงินลงทุนประมาณ 18,000 พันล้านด่อง (เทียบได้กับเงิน 1.2 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ) จุดเริ่มต้นอยู่ที่แยก An Phu ในเขต 2 ของนครโฮจิมินห์ และสิ้นสุดที่แยก Dau Giay ในอำเภอ Thống Nhất จังหวัดด่งนาย ทางด่วนมีทางเข้าทั้งหมด 5 แห่ง ความเร็วสูงสุดที่อนุญาตให้ใช้คือ 120 กิโลเมตรต่อชั่วโมง ต่ำสุดคือ 60 กิโลเมตรต่อชั่วโมง
ภาคตะวันออกเฉียงเหนือ (เวียดนาม)
ภาคตะวันออกเฉียงเหนือ (; ) เป็นภูมิภาคทางตอนเหนือของดินดอนสามเหลี่ยมปากแม่น้ำแดงในประเทศเวียดนาม ที่เรียกว่า "ภาคตะวันออกเฉียงเหนือ" นั้นก็เพื่อให้แตกต่างจากภาคตะวันตกเฉียงเหนือ แต่ความจริงภูมิภาคนี้ตั้งอยู่ทางตอนเหนือรวมทั้งตะวันออกเฉียงเหนือของฮานอย กินพื้นที่กว้างขวางกว่าเหวียตบั๊ก (ภาคเหนือ) ภาคตะวันออกเฉียงเหนือเป็นหนึ่งในสามภูมิภาคทางตอนเหนือของเวียดนาม (อีกสองภูมิภาคคือภาคตะวันตกเฉียงเหนือและดินดอนสามเหลี่ยมปากแม่น้ำแดง) บางครั้ง "ภาคตะวันออกเฉียงเหนือ" ก็นับรวมดินดอนสามเหลี่ยมปากแม่น้ำแดงด้วย
เขตการปกครองของประเทศเวียดนาม
จังหวัดแบ่งเขตการปกครองออกเป็นนครประจำจังหวัด, เมืองระดับอำเภอ และอำเภอ โดยปกตินครประจำจังหวัดหรือเมืองระดับอำเภอเป็นเมืองหลักของจังหวัดนั้น
ประเทศเวียดนาม
หลังจากการยึดครองของญี่ปุ่นใน พ.ศ. 2483 เวียดนามสู้รบกับฝรั่งเศสในสงครามอินโดจีนครั้งที่หนึ่ง 2 กันยายน โฮจิมินห์ประกาศสถาปนาสาธารณรัฐประชาธิปไตยเวียดนาม ในปี พ.ศ. 2497 เวียนนามชนะผรั่งเศสอย่างเด็ดขาดในยุทธการที่เดียนเบียนฟู และทำให้เวียดนามแยกเป็นสองประเทศคือเวียดนามเหนือ (สาธารณรัฐประชาธิปไตยเวียดนาม) และ เวียดนามใต้ (สาธารณรัฐเวียดนาม) ต่อมาความขัดแย้งระหว่าง 2 ประเทศทวีความรุนแรงจนกลายเป็นสงครามเวียดนามตั้งแต่ พ.ศ. 2498 –2518
ท้ายเงวียน
เมืองท้ายเงวียนตั้งอยู่ริมฝั่งแม่น้ำเกิ่ม มีเนื้อที่ประมาณ 189,705 ตารางกิโลเมตร และมีประชากรประมาณ 330,000 คน ในปี ค.ศ. 2010พิพิธภัณฑ์วัฒนธรรมของกลุ่มชาติพันธุ์ของเวียดนามตั้งอยู่ในเมืองท้ายเงวียน เป็นพิพิธภัณฑ์ด้านชนกลุ่มน้อยที่ใหญ่ที่สุดของประเทศเวียดนาม ได้รับการจัดตั้งขึ้นในปี ค.ศ. 1960
ภาคตะวันออกเฉียงใต้ (เวียดนาม)
ภาคตะวันออกเฉียงใต้ (; ) เป็นภูมิภาคแห่งหนึ่งในประเทศเวียดนาม ประกอบด้วย 1 เขตเทศบาลคือนครโฮจิมินห์ และอีก 5 จังหวัด ได้แก่ จังหวัดด่งนาย, จังหวัดบิ่ญเซือง, จังหวัดบิ่ญเฟื้อก, จังหวัดบ่าเสียะ-หวุงเต่า และจังหวัดเต็ยนิญ อีกสองจังหวัดทางภาคใต้ของประเทศคือ จังหวัดบิ่ญถ่วนและจังหวัดนิญถ่วน บางครั้งจะนับรวมเป็นส่วนหนึ่งของภาคตะวันออกเฉียงใต้ด้วย ภูมิภาคนี้เป็นภูมิภาคที่มีการพัฒนาทางเศรษฐกิจมากที่สุดในเวียดนาม ในปี ค.ศ. 2006 ภูมิภาคนี้ทำรายได้เข้าสู่รัฐประมาณ 148,000 ล้านด่ง (9,250,000,000 ดอลลาร์สหรัฐ) จากรายได้ทั้งหมด 251,000 ล้านด่ง นอกจากนี้ ภาคตะวันออกเฉียงใต้ยังเป็นพื้นที่ที่มีความเป็นชุมชนเมืองสูงที่สุดในประเทศ โดยมีประชากรมากกว่าร้อยละ 50 อาศัยอยู่ในเขตเมือง (ในขณะที่อัตราส่วนประชากรในเขตเมืองทั้งประเทศคิดเป็นเพียงร้อยละ 25)
ท่าอากาศยานนานาชาติโหน่ยบ่าย
ท่าอากาศยานนานาชาติโหน่ยบ่าย () เป็นท่าอากาศยานที่ใหญ่ที่สุดในเวียดนามตอนเหนือ ให้บริการสำหรับบริเวณเมืองหลวงฮานอย ตั้งอยู่ห่างจากใจกลางเมือง 45 กิโลเมตร การเดินทางจากเมืองโดยรถแท็กซี่ใช้เวลา 30-45 นาที
โฮจิมินห์
โฮจิมินห์ (, "โห่ จี๊ มิญ"; คำแปล "แสงสว่างที่นำทาง") เป็นนักปฏิวัติชาวเวียดนาม ซึ่งในภายหลังได้กลายมาเป็นนายกรัฐมนตรีและประธานาธิบดีแห่งสาธารณรัฐประชาธิปไตยเวียดนาม (เวียดนามเหนือ) หลังจากสิ้นสุดของสงครามเวียดนาม ไซ่ง่อน เมืองหลวงเก่าของเวียดนามใต้ ได้ถูกเปลี่ยนชื่อมาเป็นนครโฮจิมินห์ เพื่อเป็นเกียรติแก่โฮจิมินห์
ล็องเซวียน
ล็องเซวียน () เป็นเมืองหลักและนครประจำจังหวัดอานซางในภูมิภาคดินดอนสามเหลี่ยมปากแม่น้ำโขง ทางภาคตะวันตกเฉียงใต้ของประเทศเวียดนาม ตั้งอยู่ห่างจากกรุงฮานอยไปทางทิศใต้ประมาณ 1,950 กิโลเมตร ห่างจากนครโฮจิมินห์ประมาณ 189 กิโลเมตร และห่างจากชายแดนประเทศกัมพูชาประมาณ 45 กิโลเมตร เมืองนี้มีจำนวนประชากรมากถึง 368,376 คน ณ ปี พ.ศ. 2556 บนเนื้อที่เพียง 130 ตารางกิโลเมตร
ภูมิภาคของประเทศเวียดนาม
รัฐบาลเวียดนามได้จัดกลุ่มจังหวัดต่างๆ ไว้เป็น 8 ภูมิภาค ได้แก่ ภาคตะวันตกเฉียงเหนือ, ตะวันออกเฉียงเหนือ, ดินดอนสามเหลี่ยมปากแม่น้ำแดง, ชายฝั่งตอนกลางเหนือ, ชายฝั่งตอนกลางใต้, ที่สูงตอนกลาง, ภาคตะวันออกเฉียงใต้ และดินดอนสามเหลี่ยมปากแม่น้ำโขง ภูมิภาคเหล่านี้ไม่ได้ถูกนิยมนำมาใช้ในการแบ่งภูมิภาค แต่ก็ยังมีการแบ่งภูมิภาคในรูปแบบอื่น ๆ
ตลาดด่งซวน
ตลาดด่งซวน () เป็นตลาด 3 ชั้น ตั้งอยู่ในแขวงด่งซวน เขตฮหว่านเกี๊ยม ซึ่งเป็นย่านเมืองเก่ากลางกรุงฮานอย ประเทศเวียดนาม สร้างขึ้นโดยเจ้าอาณานิคมฝรั่งเศสในปี พ.ศ. 2432 และได้รับการบูรณะหลายครั้ง ครั้งล่าสุดในปี พ.ศ. 2537 หลังเกิดเหตุอัคคีภัยครั้งใหญ่ซึ่งทำลายตลาดจนเสียหายอย่างหนัก ทุกวันนี้ ตลาดด่งซวนเป็นตลาดภายในอาคารที่ใหญ่ที่สุดในกรุงฮานอย มีผู้ค้าปลีกและผู้ค้าส่งขายสินค้าหลากหลายตั้งแต่ของที่ระลึก เสื้อผ้า เครื่องใช้ในครัวเรือน ไปจนถึงผักผลไม้และอาหารท้องถิ่น
รายชื่อนครในประเทศเวียดนาม
รัฐบาลเวียดนามได้นิยามเมืองหรือนครไว้ว่า เป็นนิคมที่มีพื้นที่และประชากรมากจนสามารถมีบทบาทสำคัญในแง่การเมือง เศรษฐกิจ และวัฒนธรรมได้ สถานะของเมืองและนครต่าง ๆ ในเวียดนามจัดอยู่ในหมวดหมู่ 4 หมวดหมู่ ได้แก่ ชั้นพิเศษ, ชั้นหนึ่ง (I), ชั้นสอง (II) และชั้นสาม (III)
จักรพรรดิมิญ หมั่ง
เวียดนามใต้อันมีเมืองไซ่ง่อนเป็นศูนย์กลางนั้น ในสมัยราชวงศ์เหงียนเป็นดินแดนที่มีอัตลักษณ์ทางวัฒนธรรมแตกต่างจากส่วนอื่นของเวียดนาม เนื่องจากว่าเวียดนามใต้เป็นดินแดนที่เพิ่งจะเข้ามาอยู่ในการปกครองของเวียดนามในช่วงปลายคริสต์ศตวรรษที่ 18 ยังคงมีชาวเขมรต่ำ (หรือขแมร์กรอม) และชาวจามอาศัยอยู่จำนวนมาก และยังคงรักษาวัฒนธรรมตามแบบฮินดู-พุทธของตนเองเอาไว้ นอกจากอัตลักษณ์ทางวัฒนธรรมแล้ว ในทางการเมืองเวียดนามภาคใต้ยังอยู่ภายใต้การปกครองของเล วัน เสวียต เจ้าขุนศึกที่มีอำนาจมากเปรียบเสมือนเป็นหอกข้างแคร่สำหรับจักรพรรดิมิญ หมั่ง อยู่เสมอ ประเด็นเรื่องเวียดนามภาคใต้จึงรบกวนพระทัยของพระจักรพรรดิมิญ หมั่ง ไปตลอดรัชสมัย
ประวัติศาสตร์เวียดนาม
พี่น้องผู้นำการปฏิวัติ ท้ายที่สุดในปี ค.ศ. 39 ภายใต้การปกครองอย่างกดขี่ของ โตดิงห์ (To Dinh) และตรึงหยิ (Trung Nhi) วีรสตีที่รู้จักกันในชื่อไฮบาตรึง (His Ba Trac) เป็นผู้นำในการปลดแอกได้สำเร็จ แต่เพียง 3 ปีให้หลัง กองทัพของจีนที่เหนือกว่าได้เข้าบดขยี้พวกเขา การล่มสลายของพี่น้องตระกูลตรึง ถือเป็นช่วงที่สองของการยึดครองของจีนโดยนามเวียดนั้นถูกปกครองในฐานะเป็นจังหวัดหนึ่งของจีน แต่แล้วการยึดครองของจีนก็สิ้นสุดลงอย่างกะทันหัน จากบัณฑิตนามว่า หลีโบน (Ly Bon) นำกองกำลังเข้าต่อสู้และสามารถขับไล่จีนออกไปได้ หลีโบนเข้าปกครองแคว้น และขนานนามแคว้นว่าวุ้นซวน (Van Xuan) รวมทั้งตั้งราชวงศ์หลีขึ้นปกครอง และมาจนสูญอธิปไตยให้จีนอีกครั้งในปี ค.ศ. 545 อย่างไรก็ตามการต่อสู้ปฏิวัติก็ยังคงดำเนินต่อไปบ่อยครั้ง คนเข้าสู่ยุคที่ 3 ในการยึดครองของจีน ซึ่งกินเวลาจากปี ค.ศ. 603-938 ก่อนเปลี่ยนชื่อนามเวียด เสียใหม่ว่า อันนาม (An Nam) แต่ยังคงมีการจลาจลเกิดขึ้นอยู่เนื่อง ๆ แม้จะมีโครงสร้างการบริหารที่แข็งแกร่งโดยรัฐบาลจีนภายใต้ราชวงศ์ถัง จวบจนการล่มสลายของราชวงศ์ถังของจีน ส่งผลให้เกิดความปั่นป่วนตามมา สงครามที่ยึดเยื้อจบลงด้วยการรบที่แบ็คดัง (Bach Dang) ภายใต้การนำของนายพลโงเกวียน (Nho Quyen) สามารถกำจัดผู้รุกรานชาวจีนลงได้ แล้วจึงก่อตั้งราชวงศ์ของเวียดนาม ราชวงศ์แรกขึ้นมาในปีค.ศ. 939 และขนานนามประเทศว่าไดเวียด (Dai Viet) จากนั้นโงเกวี่ยน จึงตัดสินใจย้ายเมืองหลวงไปอยู่ที่โก่ลวา (Co Loa) ซึ่งเคยเป็นเมืองหลวงของอาณาจักรเอาหลากมากก่อน ต่อมาเมื่อพระองค์เสด็จสวรรคตลงในปีค.ศ. 967 อาณาจักต้องตกอยู่ในความสับสนวุ่นวายอีกครั้ง เป็นเวลายาวนานกว่า 20 ปี เป็นที่รู้จักกันในชื่อทัพหยิสือกวาน (Thap Nhi Su Quan) หรือดินแดนแห่ง 12 แคว้น
ในบรรดาขุนนางทั้ง 12 คนนั้น ดิงห์โบลิงห์ (Dinh Bo Linh) นับว่ามีอำนาจมากที่สุด และได้ทำการรวบรวมประเทศชาติที่แตกแยกให้กลับมาป็นอันหนึ่งอันเดียวกันอีกครั้งภายใต้ชื่อ ไดโกเวียต (Dai Co Viet) และสถาปนาตนเป็น ดิงห์เตียนฮว่างเด๋ (Dinh Tien Hoang De) หรือจักรพรรดิดิงห์ที่ 1 ผู้ทรงอำนาจ พร้อมทรงทำสัญญาไม่รุกรานกับจีน โดยแลกเปลี่ยนกับการส่งเครื่องบรรณาการไปให้จีนทุก 3 ปี เหตุการณ์นี้นับเป็นการวางรากฐานความสัมพันธ์ในอนาคตกับจีนที่มีอายุยืนยาวอีกหลายศตวรรษ
เว้
เว้ ( "เฮฺว้"; จื๋อโนม: 化) เป็นเมืองเอกของจังหวัดเถื่อเทียน-เว้ ประเทศเวียดนาม และเคยเป็นเมืองหลวงเก่าในสมัยราชวงศ์เหงียนช่วงปี พ.ศ. 2345-2488 มีชื่อเสียงจากโบราณสถานที่มีอยู่ทั่วเมือง จำนวนประชากรอยู่ที่ประมาณ 340,000 คน
จังหวัดหวิญล็อง
หวิญล็อง () เป็นจังหวัดในภูมิภาคดินดอนสามเหลี่ยมปากแม่น้ำโขง ทางตอนใต้ของประเทศเวียดนาม เมืองหลักคือเมืองหวิญล็อง จังหวัดมีประชากร 1,046,390 คน และเนื้อที่ 1,475 ตารางกิโลเมตร (570 ตารางไมล์) ตั้งอยู่ระหว่างแม่น้ำเหิ่วกับแม่น้ำเตี่ยน จึงมีชื่อเสียงในด้านการประมง
ฮหว่าบิ่ญ
ฮหว่าบิ่ญ () เป็นนครประจำจังหวัดและเมืองหลักของจังหวัดฮหว่าบิ่ญในประเทศเวียดนาม อยู่ห่างจากกรุงฮานอย 76 กิโลเมตร และห่างจากแม่น้ำด่า () 5 กิโลเมตร
ประเทศเวียดนาม
พ.ศ. 2488 โฮจิมินห์รับมอบอำนาจจากจักรพรรดิบ๋าวได่และรับตำแหน่งประธานาธิบดีคนแรกหลังประกาศเอกราช แต่หลังจากนั้นฝรั่งเศสได้กลับเข้ามาขับไล่รัฐบาลของโฮจิมินห์และไม่ยอมรับเอกราชของเวียดนาม นำไปสู่สงครามจนในที่สุดฝรั่งเศสพ่ายแพ้แก่กองกำลังเวียดมินห์ที่ค่ายเดียนเบียนฟู ในปี พ.ศ. 2497 และมีการทำสนธิสัญญาเจนีวา ของประเทศสวิตเซอร์แลนด์ ยอมรับเอกราชของเวียดนาม แต่สหรัฐอเมริกาและชาวเวียดนามในภาคใต้บางส่วนไม่ต้องการรวมตัวกับรัฐบาลของโฮจิมินห์ ต่อมาได้ก่อตั้งดินแดนเวียดนามภาคใต้เป็นอีกประเทศหนึ่ง คือ สาธารณรัฐเวียดนาม (เวียดนามใต้) มีเมืองหลวงคือ ไซ่ง่อน ใช้เส้นละติจูดที่ 17 องศาเหนือแบ่งแยกกับเวียดนามส่วนเหนือใต้การปกครองของโฮจิมินห์ (เวียดนามเหนือ)
การรุกตรุษญวน
ฝ่ายคอมมิวนิสต์ดำเนินการโจมตีเป็นระลอกในกลางดึกของวันที่ 30 มกราคมในเขตยุทธวิธีเหล่าที่ 1 และที่ 2 ของเวียดนามใต้ การโจมตีช่วงแรกนี้ไม่นำไปสู่มาตรการป้องกันอย่างกว้างขวาง เมื่อปฏิบัติการหลักของคอมมิวนิสต์เริ่มในเช้าวันรุ่งขึ้น การรุกก็ลามไปทั่วประเทศและมีการประสานงานอย่างดี จนสุดท้ายมีกำลังคอมมิวนิสต์กว่า 80,000 นายโจมตีเมืองและนครกว่า 100 แห่ง ซึ่งรวมเมืองหลักของ 36 จาก 44 จังหวัด นครปกครองตนเอง 5 จาก 6 แห่ง เมืองเขต 72 จาก 245 แห่ง และเมืองหลวงของเวียดนามใต้ การรุกนี้เป็นปฏิบัติการทางทหารใหญ่ที่สุดของทั้งสองฝ่ายจนถึงเวลานั้น
ประวัติศาสตร์เวียดนาม
พ.ศ. 2516 มีการเจรจาหยุดยิงกันที่ปารีส แต่สงครามดำเนินต่อไปเรื่อยๆ ในที่สุดเวียดนามใต้ ก็แพ้ฝ่ายคอมมิวนิสต์ และมีการจัดตั้ง
รัฐบาลชั่วคราวขึ้นปกครองประเทศ ในที่สุด เมื่อ พ.ศ. 2518 เวียดนามเหนือสามารถรวมเวียดนามทั้งสองเข้าเป็นประเทศเดียวกัน ใช้ชื่อประเทศใหม่ว่า สาธารณรัฐสังคมนิยมเวียดนาม
ทางด้านเศรษฐกิจรัฐมุ่งพัฒนาโครงสร้างพื้นฐานรองรับการเจริญในอนาคต เช่น ตั้งเขตเสรีเศรษฐกิจพิเศษตามเมืองสำคัญต่างๆ ปรับ-
ปรุงท่าเรือ และสนามบินนานาชาติ ส่งเสริมการต่อเรือสินค้าขนาดใหญ่ พัฒนาผลิตกระแสไฟฟ้า ปรับปรุงโรงไฟฟ้าทั่วประเทศ นอกจากนี้ยังส่งเสริม
การลงทุนกับชาวต่างชาติ เช่นสิงคโปร์ ไต้หวัน เกาหลีใต้ ญี่ปุ่น
ฟานเที้ยต
ฟานเที้ยต () เป็นเมืองหลักของจังหวัดบิ่ญถ่วน ทางตอนใต้ของประเทศเวียดนาม ทางตะวันออกเฉียงเหนือของนครโฮจิมินห์ เป็นเมืองท่าทางทะเล จากข้อมูลปี ค.ศ. 2005 มีประชากรราว 350,000 คนและคาดว่าจะเพิ่มขึ้นเป็นราว 400,000 คนในปี ค.ศ. 2015
เซโปน
เซโปน () ตั้งอยู่ทางตะวันออกของแขวงสุวรรณเขต ตามทางหลวงหมายเลข 9 ประมาณ 190 กิโลเมตร เซโปนเป็นเมืองที่ได้รับผลกระทบจากการเกิดสงครามมากที่สุดเมืองหนึ่ง ทั้งนี้เพราะในช่วงสงครามเวียดนาม เส้นทางโฮจิมินห์ซึ่งเป็นเส้นทางลับได้พาดผ่านเมืองเซโปนแห่งนี้ เส้นทางโฮจิมินห์เป็นเครือข่ายของถนนที่ทุรกันดารตามแนวชายแดนลาว-เวียดนามเริ่มต้นจากแขวงสุวรรณเขตไปจนถึงแขวงอัตตะปือ และมีทางต่อไปกัมพูชาได้ เวียดมินห์ได้สร้างเส้นทางสายนี้เพื่อใช้ลำเลียงพลสู้กับฝรั่งเศส และใช้ลำเลียงพลจากเวียดนามเหนือไปเวียดนามใต้ในช่วงสงครามเวียดนาม (พ.ศ. 2506 – 2517) สหรัฐอเมริกาพยายามทำลายล้างเส้นทางนี้โดยทิ้งระเบิดอย่างหนัก เซโปนยังมีร่องรอยสงครามในอดีดให้เห็นได้อย่างชัดเจน ถนนสายอ้อมเมืองมีซากปรักหักพัง ซากอาวุธยุทโธปกรณ์ ใหเห็นได้ทั่วไป ปัจจุบันยังคงมีกับระเบิด และร่องรายความพังพินาศเป็นหลักฐานทางประวัติศาสตร์ถึงความโหดเหี้ยมของสงครามในอดีต
ราชวงศ์เหงียน
ตระกูลเหงียน เป็นหนึ่งในสองตระกูลใหญ่ซึ่งปกครองเวียดนามในช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 17 ดำรงตำแหน่งเป็น "เวือง" (Vương, 王) หรือ "จั๊วเหงียน" (Chúa Nguyễn, 主阮) หรือ เจ้าญวนใต้ตระกูลเหงียน ปกครองเวียดนามภาคกลาง (อีกตระกูลหนึ่งคือ จั๊วจิ่ญ ปกครองเวียนามภาคเหนือ) จากเมืองฟู้ซวน (Phú Xuân, 富春) หรือเมืองเว้ในปัจจุบัน โดยขึ้นกับพระจักรพรรดิหรือ"ฮว่างเด๊" () ราชวงศ์เลที่เมืองฮานอยแต่เพียงในนามเท่านั้น จั๊วเหงียนได้แผ่ขยายดินแดนและอำนาจไปยังเวียดนามภาคใต้ ซึ่งแต่เดิมนั้นเป็นดินแดนของอาณาจักรจามปา และอาณาจักรเขมร
ทวีปเอเชีย
โครงสร้างทางเศรษฐกิจของเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ส่วนใหญ่เป็นแบบเกษตรกรรม ยกเว้นสิงคโปร์และบรูไนซึ่งมีการพัฒนาอุตสาหกรรมก้าวหน้าไปมาก ในขณะเดียวกันทุกประเทศก็พัฒนาอุตสาหกรรมจนมีความก้าวหน้าไปมาก เช่น ไทย มาเลเซีย เวียดนาม และอินโดนีเซีย ในปัจจุบัน กลุ่มประเทศเอเชียตะวันออกเฉียงใต้มีการรวมกลุ่มกันเป็นสมาคมประชาชาติแห่งเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ มีการร่วมมือกันทางเศรษฐกิจ สังคม และวัฒนธรรม ในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้มีเมืองใหญ่ที่สำคัญหลายเมือง เช่น จาการ์ตา (เมืองใหญ่ที่สุดในภูมิภาค) กรุงเทพมหานคร เชียงใหม่ สงขลา โฮจิมินห์ซิตี ฮานอย ปูตราจายา กัวลาลัมเปอร์ สิงคโปร์ บันดาร์เซอรีเบอกาวัน ภูเก็ต เป็นต้น
เขต 8 (นครโฮจิมินห์)
เขต 8 () เป็นเขตของนครโฮจิมินห์ (เมืองที่ใหญ่ที่สุดในประเทศเวียดนาม)
ท่าอากาศยานนานาชาติฟู้บ่าย
ท่าอากาศยานนานาชาติฟู้บ่าย () ตั้งอยู่ทางใต้ของเมืองเว้ เมืองหลวงเก่าของประเทศเวียดนาม
"ไม่มีสายการบินใดให้บริการ"
จังหวัดหวิญฟุก
หวิญฟุก () เป็นจังหวัดหนึ่งในดินดอนสามเหลี่ยมปากแม่น้ำแดงทางภาคเหนือของประเทศเวียดนาม ประกอบด้วยนครประจำจังหวัด 1 นคร (หวิญเอียน), เมืองระดับอำเภอ 1 เมือง (ฟุกเอียน) และอำเภอ 7 อำเภอ
ถูเสิ่วหมต
ถูเสิ่วหมต () เป็นนครประจำจังหวัดและเมืองหลักของจังหวัดบิ่ญเซือง ประเทศเวียดนาม มีเนื้อที่ทั้งหมด 118.66 ตารางกิโลเมตร และมีประชากร 244,277 คน ณ ปี พ.ศ. 2555 เมืองนี้ตั้งอยู่บนฝั่งซ้ายของแม่น้ำไซ่ง่อน ห่างจากย่านกลางนครโฮจิมินห์ไปทางทิศเหนือประมาณ 20 กิโลเมตร แม้ว่าถูเสิ่วหมตจะเป็นนครที่มีการบริหารแยกเป็นเอกเทศ แต่ก็ถือว่าเป็นเมืองบริวารเมืองหนึ่งในเขตมหานครโฮจิมินห์
นิญบิ่ญ
นิญบิ่ญ () เป็นเมืองหลักของจังหวัดนิญบิ่ญ ประเทศเวียดนาม อยู่ทางใต้ของฮานอย เป็นเมืองติดชายฝั่งทะเล ล้อมรอบด้วยยอดเขา 99 ยอด จึงถือกันว่าเป็นเมืองศักดิ์สิทธิ์ คณะปฏิวัติของโฮจิมินห์ก็ได้เคยตั้งฐานทัพขึ้นที่นี่เป็นแห่งแรก
ประเทศเวียดนาม
การศึกษาในเบื้องต้นมีเกรด 1-2 มีชื่อเรียกที่แตกต่างกัน Ecole Communale ใช้เรียกการศึกษาในทางตอนเหนือ Ecole Auxilier Preparatoire ใช้เรียกการศึกษาทางตอนใต้ และ Ecole Preparatoire ใช้เรียกการศึกษาในตอนกลางของประเทศ ในบางเมืองมีการศึกษาพื้นฐาน 6 ปี ในเมืองใหญ่ ๆ เช่น Ha Noi, Haiphong และ Vinh มีการศึกษาที่สูงกว่า ระดับประถมศึกษาเพิ่มขึ้นอีก 4 ปี และมีเฉพาะในเมืองใหญ่ ๆ เท่านั้นที่มีการศึกษาสูงกว่าระดับมัธยมศึกษา คือ Ha Noi, Hue และ Saigon
อาน เซือง เวือง
นักประวัติศาสตร์เวียดนามสมัยใหม่บางกลุ่มได้มีความเชื่อกันว่า ถุก ฟ้าน มาถึงดินแดนของชนเผ่าเอิวเหวียต (บริเวณเวียดนามตะวันตกเฉียงเหนือ ทิศตะวันตกเฉียงเหนือของกวางตุ้งและจังหวัดภาคใต้ของกว่างซี ซึ่งมีเมืองหลวงในจังหวัดกาวบั่งในปัจจุบัน) มีการวิเคราะห์กันในหมู่นักประวัติศาสตร์เวียดนามว่า ถุก ฟ้านอาจจะเป็นชาวจีนที่นำกองทัพเข้ามาปกครองชาวเวียดนามและตั้งตนเป็นกษัตริย์แห่งเวียดนามเสียเอง หลังจากนั้นได้รวบรวมกองทัพและได้เอาชนะราชวงศ์ที่ 18 ของกษัตริย์หุ่ง แห่งราชวงศ์ห่งบ่าง หรือ วันลาง ประมาณ 257 ปีก่อนคริสตกาล ถุก ฟ้าน ได้ปราบดาภิเษกขึ้นเป็นกษัตริย์มีพระนามว่า อาน เซือง เวือง และได้เปลี่ยนชื่ออาณาจักรจากวันลาง เป็น เอิวหลัก พระองค์ได้สร้างป้อมปราการและเมืองหลวงใหม่ขึ้นเหนือหุบเขาแม่น้ำแดง ที่ เมืองโก๋ลวา (ในปัจจุบันคือเขตด่งอาน บริเวณเมืองฮานอย ห่างจากตัวเมืองประมาณ 16 กิโลเมตร (10 ไมล์)
รายชื่อนครในประเทศเวียดนาม
อยู่ภายใต้การปกครองของจังหวัดนั้น ๆ
จังหวัดเหิ่วซาง
เหิ่วซาง () เป็นจังหวัดในภูมิภาคดินดอนสามเหลี่ยมปากแม่น้ำโขงของประเทศเวียดนาม มีเมืองหลักคือ หวิทัญ
ประเทศเวียดนาม
เวียดนามเริ่มเข้าสู่ยุคประวัติศาสตร์หลังจากตอนใต้ของจีนเข้ารุกรานและยึดครองดินแดนแถบลุ่มแม่น้ำแดง จากนั้นไม่นานจักรพรรดิจิ๋นซีซึ่งเริ่มรวมดินแดนจีนสร้างจักรวรรดิให้เป็นหนึ่งเดียว โดยได้ยกทัพลงมาและทำลายอาณาจักรของพวกถุกได้ ก่อนผนวกดินแดนลุ่มแม่น้ำแดงทั้งหมด ให้ขึ้นตรงต่อศูนย์กลางการปกครองหนานไห่ ที่เมืองพานอวี่หรือกว่างโจวในมณฑลกวางตุ้งปัจจุบัน หลังสิ้นสุดราชวงศ์ฉิน ข้าหลวงหนานไห่คือจ้าวถัว ประกาศตั้งหนานไห่เป็นอาณาจักรอิสระ ชื่อว่า หนานเยว่ หรือ นามเหวียต ในสำเนียงเวียดนามซึ่งเป็นที่มาของชื่อเวียดนามในปัจจุบัน ก่อนกองทัพฮั่นเข้ายึดอาณาจักรนามเหวียด ได้ในปี พ.ศ. 585 และผนวกเป็นส่วนหนึ่งของจีน ใช้ชื่อว่า เจียวจื้อ ขยายอาณาเขตลงใต้ถึงบริเวณเมืองดานังในปัจจุบัน และส่งข้าหลวงปกครองระดับสูงมาประจำ เป็นช่วงเวลาที่ชาวจีนนำวัฒนธรรมจีนทางด้านต่างๆ ไปเผยแพร่ที่ดินแดนแห่งนี้ พร้อมเก็บเกี่ยวผลประโยชน์ทรัพยากรจากชาวพื้นเมืองหรือชาวเวียดนามจนนำไปสู่การต่อต้านอย่างรุนแรงหลายครั้งเช่น:
ประเทศเวียดนาม
อุตสาหกรรมที่สำคัญ คือ อุตสาหกรรมทอผ้า ศูนย์กลางอยู่ที่โฮจิมินห์ซิตีและมีนิคมอุตสาหกรรมอมตะซิตี้เบียนโฮ การทำเหมืองแร่ที่สำคัญ คือ ถ่านหิน น้ำมันปิโตรเลียม และแก๊สธรรมชาติ เวียดนามเป็นประเทศส่งออกน้ำมันดิบรายใหญ่อันดับ 3 ในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ รองจากอินโดนีเซียและมาเลเซีย
จังหวัดกว๋างนิญ
กว๋างนิญ () เป็นจังหวัดริมชายฝั่งภาคตะวันออกเฉียงเหนือของเวียดนาม เป็นที่ตั้งของแหล่งมรดกโลกอ่าวหะล็อง จังหวัดนี้มีเมืองหลักคือหะล็อง ร้อยละ 80 ของพื้นที่จังหวัดเป็นภูเขาที่มีดิน น้ำ และแร่ธาตุอุดมสมบูรณ์ ปริมาณถ่านหินส่วนใหญ่ของประเทศก็มาจากจังหวัดนี้ อ่าวหะล็องมีเกาะทั้งหมด 1,969 เกาะ แต่มีเพียง 989 เกาะเท่านั้นที่มีชื่อเรียก จังหวัดนี้มีเนื้อที่
6,102.4 ตารางกิโลเมตร ประชากร 1,185,200 คนในปี ค.ศ. 2015
จังหวัดของประเทศเวียดนาม
ประเทศเวียดนาม แบ่งเขตการปกครองระดับบนสุดออกเป็น 58 จังหวัด () และ 5 เทศบาลนคร ซึ่งเทศบาลนครอยู่ในระดับเดียวกับจังหวัด ()
ประเทศเวียดนาม
เวียดนามมีท่าอากาศยานขนาดใหญ่ 6 แห่ง คือ ท่าอากาศยานนานาชาติโหน่ยบ่าย (Noi Bai) ในกรุงฮานอย, ท่าอากาศยานนานาชาติเตินเซินเญิ้ต (Tan Son Nhat) ในนครโฮจิมินห์, โครงการท่าอากาศยานนานาชาติล็องถั่ญ (Long Thanh) ในจังหวัดด่งนาย, ท่าอากาศยานจูลาย (Chu Lai) ในจังหวัดกว๋างนาม และท่าอากาศยานนานาชาติดานัง (Danang) ในนครดานัง
ประเทศเวียดนาม
เวียดนามมีการเจริญเติบโตทางเศรษฐกิจอย่างรวดเร็ว และเผชิญภาวะขาดแคลนพลังงานไฟฟ้า จึงมีการซื้อพลังงานไฟฟ้าจากมณฑลยูนนาน ประเทศจีน ตั้งแต่กันยายนปี 2004 
แม้ว่าเหตุผลทางเศรษฐกิจจะเป็นเหตุผลที่มีความสำคัญรองจากเหตุผลทางการเมืองและยุทธศาสตร์ในการที่อาเซียนรับเวียดนามเข้าเป็นสมาชิก แต่ก็ยังคงความสำคัญในระดับหนึ่งที่จะมองข้ามไปไม่ได้ความสัมพันธ์ทวิภาคีทางเศรษฐกิจระหว่างเวียดนามและประกาศถอนทหารออกจากกัมพูชา และเมื่อเวียดนามได้ลงนามในข้อตกลงสันติภาพที่กรุงปารีสในปี 1991
จังหวัดคั้ญฮหว่า
คั้ญฮหว่า () เป็นจังหวัดหนึ่งของประเทศเวียดนาม ตั้งอยู่ในภาคชายฝั่งตอนกลางใต้ มีประชากรประมาณ 1,066,300 คน และครอบคลุมพื้นที่ 5,197 ตารางกิโลเมตร เมืองหลักคือญาจาง จังหวัดคั้ญฮหว่าเป็นที่พักตากอากาศของสมเด็จพระจักรพรรดิบ๋าว ดั่ย, สถาบันปาสเตอร์ที่ญาจาง, สถาบันสมุทรศาสตร์, สถาบันวัคซีนและสารชีวภาพ และเคยเป็นที่ตั้งกองบัญชาการกองกำลังพิเศษของกองทัพสหรัฐ ("กรีนเบอเรต์") ระหว่างสงครามเวียดนามในปลายคริสต์ทศวรรษ 1950 และคริสต์ทศวรรษ 1960 ช่วงปลายเดือน ท่าเรืออ่าวกามซัญเป็นสถานที่ที่ดีที่สุดสำหรับฐานเรือดำน้ำในประเทศเวียดนาม วัดโบราณแห่งหนึ่งของอาณาจักรจามปาตั้งอยู่ทางทิศเหนือของญาจาง
ประเทศเวียดนาม
องค์ชายเหงวียนแอ๋งหรือจักรพรรดิยาลอง จักรพรรดิพระองค์แรกของราชวงศ์เหวียนเริ่มฟื้นฟูประเทศ เวียดนามมีอาณาเขตใกล้เคียงกับปัจจุบัน ดินแดนภาคใต้ขยายไปถึงปากแม่น้ำโขงและชายฝั่งอ่าวไทย ทรงรักษาสัมพันธ์กับชาวตะวันตกโดยเฉพาะชาวฝรั่งเศสที่ช่วยรบกับพวกเตยเซิน นายช่างชาวฝรั่งเศสช่วยออกแบบพระราชวังที่เว้ และ ป้อมปราการเมืองไซ่ง่อน
รัฐเวียดนาม
รัฐเวียดนาม () เป็นรัฐที่อ้างอำนาจเหนือประเทศเวียดนามทั้งหมดในช่วงระหว่างสงครามอินโดจีนครั้งที่หนึ่ง และแทนที่รัฐบาลกลางชั่วคราวแห่งเวียดนาม (ปี พ.ศ. 2491–พ.ศ. 2492) ซึ่งเป็นรัฐอายุสั้นที่เกิดขึ้นในช่วงเปลี่ยนผ่านอำนาจระหว่างอาณานิคมโคชินไชนาไปสู่การเป็นรัฐเอกราช รัฐนี้ได้สถาปนาขึ้นในปี พ.ศ. 2492 และได้รับการยอมรับในระดับสากลในปี พ.ศ. 2493 แม้จะกล่าวอ้างอธิปไตยเหนือดินแดนเวียดนามทั้งหมดแต่มีอำนาจที่แท้จริงในทางใต้ในขณะที่ สาธารณรัฐประชาธิปไตยเวียดนาม มีอำนาจส่วนใหญ่ในทางเหนือ อดีตจักรพรรดิบ๋าว ดั่ยเป็นประมุขแห่งรัฐ ("Quốc Trưởng") โง ดิ่ญ เสี่ยมได้รับตำแหน่งนายกรัฐมนตรีในปี พ.ศ. 2497 และหลังจากที่ขับไล่บ๋าว ดั่ยในปีต่อไป เสี่ยมได้กลายเป็นประธานาธิบดีของสาธารณรัฐเวียดนาม
ประเทศเวียดนาม
มีผลผลิตได้แก่ ข้าวเจ้า ยางพารา ชา กาแฟ ยาสูบ พริกไทย (ในปี พ.ศ. 2549 ส่งออกกว่า 116,000 ตัน) การประมง เวียดนามจับปลาได้เป็นอันดับ 4 ของสินค้าส่งออก เช่น ปลาหมึก กุ้ง ตลาดที่สำคัญ คือ ญี่ปุ่น ไต้หวัน และสิงคโปร์
จังหวัดก่าเมา
ก่าเมา () เป็นจังหวัดของประเทศเวียดนาม เมืองหลักของจังหวัดคือก่าเมา ตั้งอยู่ในดินดอนสามเหลี่ยมปากแม่น้ำโขงทางภาคใต้ของประเทศเวียดนาม เป็นจังหวัดใต้สุด ตอนใต้เป็นแหลมชื่อว่าแหลมก่าเมา กั้นระหว่างอ่าวไทยกับทะเลจีนใต้ นายกรัฐมนตรีเหงียน เติ๊น สุง เกิดและเติบโตที่จังหวัดนี้ สามารถเดินทางโดยรถยนต์จากนครโฮจิมินห์โดยถนนระยะทาง 360 กิโลเมตร ผ่านทางหลวงแห่งชาติ 1 เอ หรือทางอากาศ (สนามบินก่าเมา)
หวุงเต่า
หวุงเต่าเป็นศูนย์กลางของอุตสาหกรรมปิโตรเลียมนอกชายฝั่งของประเทศ ที่ตั้งอยู่ติดทะเลทางภาคใต้ตอนปลายแหลมของประเทศ และอยู่ใกล้กับนครโฮจิมินห์ จึงเป็นเมืองหนึ่งที่ช่วยผลักดันเศรษฐกิจของเวียดนาม
ทางรถไฟสายเหนือ-ใต้ (ประเทศเวียดนาม)
ทางรถไฟสายเหนือ-ใต้ (, ) เป็นเส้นทางรถไฟสายหลักที่สำคัญของประเทศเวียดนาม เป็นรางมีเตอร์เกจ และเป็นทางเดี่ยวตลอดสาย เชื่อมต่อระหว่างเมืองฮานอยทางตอนเหนือ และเมืองโฮจิมินห์ซิตีทางตอนใต้ รวมระยะทางทั้งหมด มักเรียกในชื่อหนึ่งส่า ขบวนรถด่วนแห่งการรวมชาติ ซึ่งอาจหมายถึงการรวมชาติของเวียดนามเหนือและเวียดนามใต้ ก่อสร้างระหว่าง ค.ศ. 1899 ถึง ค.ศ. 1936 มีสถานีรถไฟทั้งหมด 191 สถานี
ราชวงศ์เหงียน
พระจักรพรรดิซาล็องทรงวางรากฐานการปกครองของราชวงศ์เหงียน ทรงส่งเสริมลัทธิขงจื้อให้เป็นศาสนาประจำชาติของเวียดนาม ทรงสร้างพระราชวังเมืองเว้ หรือ "ฮว่างถ่าญ" (Hoàng thành, 皇城) ขึ้นในค.ศ. 1804 ตามแบบพระราชวังต้องห้ามของจีน พระจักรพรรดิซาล็องทรงแต่งตั้งข้าหลวงไปปกครองในเวียดนามภาคเหนือและเวียดนามภาคใต้ซึ่งข้าหลวงเหล่านั้นมีอำนาจอย่างมากในพื้นที่ของตน ในเวียดนามภาคเหนือทรงแต่งตั้ง "บั๊กถ่าญ" (Bắc Thành) ไปปกครองที่เมืองฮานอย และในเวียดนามภาคใต้ทรงแต่งตั้ง "ซาดิ่ญถ่าญ" (Gia Định Thành) ไปปกครองที่เมืองไซ่ง่อน
ในช่วงปลายรัชสมัยพระจักรพรรดิซาล็องนั้น ขุนนางชื่อ เลวันเสวียต () ซึ่งดำรงตำแหน่งซาดิ่ญถ่าญ มีอำนาจอย่างล้นพ้นในทางตอนใต้ของเวียดนามไปจนถึงกัมพูชา เมื่อพระจักรพรรดิมิญหมั่งเสด็จขึ้นเสวยราชสมบัติ ทรงตระหนักว่าเลวันเสวียตเปรียบเสมือนเป็นหอกข้างแคร่ ใน ค.ศ. 1832 เลวันเสวียตเสียชีวิต พระจักรพรรดิมิญหมั่งทรงแผ่ขยายอำนาจเข้าสู่ภาคใต้ของเวียดนาม ทรงยกเลิกตำแหน่ง"ซาดิ่ญถั่ญ"ให้ขึ้นกับราชสำนักโดยตรง ทรงมีนโยบายรวบรวมอำนาจสู่ศูนย์กลางและส่งเสริมลัทธิขงจื้อ ขุนนางชุดใหม่ที่พระจักรพรรดิทรงแต่งตั้งให้เข้าปกครองเวียดนามใต้พบว่าเลวัน เสวียตได้สะสมกำลังทหารอาวุธไว้เป็นจำนวนมากรวมทั้งมีทรัพย์สินร่ำรวยและเป็นที่นิยมของราษฎร พระจักรพรรดิมิญหมั่งทรงมีคำตัดสินให้เลวันเสวียตเป็นกบฏ มีพระราชอาญาลงโทษให้ลบหลู่และทำลายสุสานของเลวันเสวียต เลวันโคย () บุตรชายบุญธรรมของเลวันเสวียตจึงก่อการกบฏต่อต้านจักรพรรดิมิญหมั่งขึ้นใน ค.ศ. 1833 ซึ่งกบฏของเลวันโคยนั้นมีราษฎรชาวเวียดนามใต้ฝักใฝ่มาเข้าพวกจำนวนมาก และบรรดาชาวคาทอลิกหรือบาทหลวงชาวตะวันตกต่างก็ให้การสนับสนุน
อินโดจีนของฝรั่งเศส
อินโดจีนของฝรั่งเศส (, ) ต่อมาเปลี่ยนชื่อเป็น สหภาพอินโดจีน () เป็นอาณานิคมของจักรวรรดิฝรั่งเศสในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ ซึ่งก่อตั้งขึ้นในปี พ.ศ. 2430 โดยประกอบด้วยตังเกี๋ย อันนัม โคชินไชนา (ทั้งสามแห่งรวมกันเป็นประเทศเวียดนามในปัจจุบัน) และกัมพูชา ต่อมาในปี พ.ศ. 2436 จึงได้รวมเอาลาวเข้ามา อินโดจีนมีไซ่ง่อนเป็นเมืองหลวงจนถึงปี พ.ศ. 2445 จึงได้ย้ายเมืองหลวงมาที่ฮานอย ระหว่างสงครามโลกครั้งที่สอง อินโดจีนถูกปกครองโดยฝรั่งเศสเขตวีชีและยังถูกญี่ปุ่นรุกรานด้วย ในต้นปี พ.ศ. 2489 เวียดมินห์ได้เริ่มต่อต้านการปกครองของฝรั่งเศส ซึ่งในภายหลังเรียกว่าสงครามอินโดจีน ส่วนทางใต้ได้มีการก่อตั้งรัฐเวียดนามซึ่งนำโดยจักรพรรดิบ๋าว ดั่ย แห่งเวียดนาม และได้รับเอกราชจากฝรั่งเศสในปี พ.ศ. 2492 แต่ต่อมาในปี พ.ศ. 2498 เวียดมินห์ก็ได้กลายเป็นรัฐบาลของเวียดนามเหนือตามอนุสัญญาเจนีวา โดยที่รัฐบาลของจักรพรรดิบ๋าว ดั่ย ยังคงปกครองเวียดนามใต้อยู่
ท่าอากาศยานนานาชาติเตินเซินเญิ้ต
ท่าอากาศยานนานาชาติเตินเซินเญิ้ต () เป็นท่าอากาศยานนานาชาติที่ใหญ่ที่สุดในเวียดนาม ตั้งอยู่ในโฮจิมินห์ซิตี
จังหวัดด่งนาย
ด่งนาย () เป็นจังหวัดในภาคตะวันออกเฉียงใต้ของประเทศเวียดนาม ตั้งอยู่ทางทิศตะวันออกและทิศตะวันออกเฉียงเหนือของนครโฮจิมินห์ เมืองใหญ่ที่สุดคือ เบียนฮหว่า ก่อนที่เวียดนามจะเข้าครอบครอง พื้นที่บริเวณจังหวัดนี้เคยอยู่ภายใต้อำนาจของอาณาจักรฟูนาน อาณาจักรเจนละ และอาณาจักรขอมจนถึง ค.ศ. 1627 พื้นที่แห่งนี้เคยมีชื่อเรียกเป็นภาษาเขมรว่า "ก็อมโปบซรอกาเตร็ย" ()
ประวัติศาสตร์เวียดนาม
ในส่วนของกิจการภายในประเทศนั้น พระเจ้าดิงห์เตียนฮว่าง ทรงตั้งราชสำนักและจัดลำดับยศข้าราชการทหารและพลเรือนขึ้น รวมถึงทรงวางระบบศาลที่มีประสิทธิภาพ และนำเอาโทษประหารชีวิตมาใช้กับผู้ใดก็ตามที่บังอาจขัดขวางระเบียบใหม่ในราชอาณาจักร นอกจากนั้นยังจัดให้มีกองทัพประจำการ ได้มีการรื้อฟื้นระเบียบข้อบังคับและการป้องกันประเทศขึ้นมาใหม่ อันนำไปสู่ยุคใหม่แห่งไทบิงห์ (Thai binh หมายถึง สันติสุข) แต่รัชสมัยของพระเจ้าเตียนฮว่างก็มีอายุไม่ยืนยาวนัก พระองค์ทรงถูกลอบปลงพระชนม์ในปี ค.ศ.979 โดยทหารรักษาพระองค์ ผู้ที่เป็นองค์รัชทายาทผู้สืบทอดบัลลังก์ต่อมามีพระชนมายุเพียงแค่ 6 พรรษา
ด้วยการสนับสนุนของพระมารดา ผู้เป็นราชินีเลฮวาน(Le Hoan) ทรงขับไล่รัชทายาทของพระเจ้าดิงห์โบลิงห์ ออกกจากราชบัลลังห์ และสถาปนาตนเองเป็นพระเจ้าเลไดแฮงห์ (Le Dai Hanh) พระองค์ทรงตั้งฮวาลือ (Hoa Lu) เป็นเมืองหลวง และทรงป้องกันการรุกรานของกองทัพจีนในสมัยราชวงศ์ซ้องได้สำเร็จหลายต่อหลายครั้ง แต่ก็ยังคงถวายเครื่องบรรณาการแก่จีนทุกๆ 3 ปี ตามปกติเพื่อทรงรักษาสัมพันธไมตรีเอาไว้ ในปี ค.ศ.982 ทรงส่งกองทัพไปไปทำสงครามกับอาณาจักรจามปา ทางตอนใต้เข้าไปยังอินทรปุระ (กว่าง นาม-Quang Nam ในปัจจุบัน) และเผาทำลายที่มั่นของจามปา การพิชิตภาคเหนือของอาณาจักรจามปานับเป็นจุดเริ่มต้นของจามปาที่มีต่อวัฒนธรรมของชาวเวียดนาม โดยเฉพาะอย่างยิ่งในส่วนของดนตรีและการฟ้อนรำ รัชสมัยของพระเจ้าเลไดแฮงห์ เป็นเครื่องหมายของความพยายามในการรวบรวมชาติเวียดเป็นครั้งแรก ในปี ค.ศ.1005 หลังทรงปกครองอยู่ 24 ปี พระเจ้าเลไดแฮงห์ ก็ทรงเสด็จสวรรคต