‘Look, there, at the large cauldrons, the fire always burns under them. At day and at night I fill them full of people’s tears from this lake and heat them, so that they dry, until I dry the whole lake, until the steam rises up to the sky!..’
— Глянь, унь, на катлы вялікія, пад імі заўсёды агонь гарыць. Дзень і ноч наліваю я ў іх з гэтага возера поўна слёз людскіх і грэю, каб высахлі, аж пакуль усё гэта возера не высушу, аж пакуль пара ад іх не падымецца аж да неба!..