"The road seen, then not seen the road seen, then not seen the hillside hiding then revealing the way you should take the road seen, then not seen the hillside hiding then revealing the way you should take, the road dropping away from you as if leaving you to walk on thin air, then catching you, catching you, holding you up, when you thought you would fall, catching you, holding you up, when you thought you would fall, and the way forward the way forward always in the end the way that you came, the way forward always in the end the way that you came, the way that you followed, the way that carried you into your future, that brought you to this place, that brought you to this place, no matter that it sometimes had to take your promise from you, no matter that it always had to break your heart along the way: the sense the sense of having walked from deep inside yourself out into the revelation, to have risked yourself for something that seemed to stand both inside you and far beyond you, and that called you back in the end to the only road you could follow, walking as you did, in your rags of love walking as you did, in your rags of love and speaking in the voice that by night became a prayer for safe arrival, so that one day one day you realized that what you wanted had actually already happened one day you realized that what you wanted had actually already happened and long ago and in the dwelling place in which you lived before you began, and that and that every step along the way, every step along the way, you had carried the heart and the mind and the promise that first set you off and then drew you on, and that and that you were more marvelous in your simple wish to find a way you were more marvelous in your simple wish to find a way than the gilded roofs of any destination you could reach you were more marvelous in that simple wish to find a way than the gilded roofs of any destination you could reach: as if, all along, you had thought the end point might be a city with golden domes, and cheering crowds, and turning the corner at what you thought was the end of the road, you found just a simple reflection, and a clear revelation beneath the face looking back and beneath it another invitation, all in one glimpse all in one glimpse: like a person like a person or a place you had sought forever like a person or a place you had sought forever, like a bold field of freedom that beckoned you beyond; like another life like another life, and the road the road still stretching on."
«Ο δρόμος που βλέπεις  και που μετά χάνεται. Οι λόφοι που κρύβουν  και μετά αποκαλύπτουν το μονοπάτι που πρέπει ν' ακολουθήσεις. Ο δρόμος που χάνεται  κάτω από τα πόδια σου, σα να σ' αφήνει να περπατήσεις στον αέρα, και μετά σε πιάνει, σε σηκώνει, τη στιγμή που νόμιζες ότι θα πέσεις. Ο δρόμος μπροστά σου  είναι πάντα, στο τέλος, ο δρόμος απ' τον οποίο ήρθες, ο δρόμος που ακολούθησες, ο δρόμος που σε κουβάλησε  μέχρι το μέλλον σου, που σ' έφερε σ' αυτό το μέρος. Kι ας πήρε πίσω, κάποιες φορές,  όσα είχες υποσχεθεί κι ας έπρεπε να σου ραγίσει  την καρδιά κατά τη διαδρομή. Η αίσθηση πως πορεύτηκες  από βαθιά μέσα σου για ν' αποκαλυφθείς μόλις βγήκες έξω, πως έβαλες τον εαυτό σου σε κίνδυνο για κάτι που έμοιαζε  να υπάρχει ταυτόχρονα μέσα σου, και κάπου πέρα από σένα, και που στο τέλος,  σε φώναξε να γυρίσεις πίσω στο μόνο δρόμο που θα μπορούσες  να είχες ακολουθήσει. Περπατώντας, όπως περπάτησες,  μέσα στα κουρέλια της αγάπης σου. Μιλώντας με μια φωνή, που μέχρι να βραδιάσει  είχε γίνει προσευχή, ώστε να φτάσεις με ασφάλεια στον προορισμό σου. Για να συνειδητοποιήσεις, μια μέρα, πως αυτό που ήθελες, είχε ήδη συμβεί, πριν από πολύ καιρό, στο μέρος όπου ζούσες προτού ξεκινήσεις, και πως σε κάθε βήμα σου, κουβαλούσες την καρδιά,  το νου και την υπόσχεση, που χάρη σ' αυτά ξεκίνησες, που σε ωθούσαν να προχωρήσεις, και πως ήσουν πιο θαυμαστός μέσα στην απλή επιθυμία σου να βρεις το δρόμο σου, από τις επίχρυσες σκεπές κάθε προορισμού  στον οποίο μπορούσες να φτάσεις. Κι αν νόμιζες, όταν ξεκίνησες, πως ο προορισμός σου ήταν  μια πόλη με επίχρυσες σκεπές και πλήθη που θα σε χειροκροτήσουν, μετά τη στροφή, εκεί που νόμιζες πως ήταν  το τέλος της διαδρομής, βρήκες απλώς την αντανάκλασή σου, και σου αποκαλύφθηκε ξεκάθαρα, πίσω από το πρόσωπο που σε κοιτούσε, πως πίσω απ' αυτό,  υπήρχε μια άλλη πρόσκληση. Όλα αυτά, μέσα σε μια ματιά. Σαν ένα πρόσωπο ή ένα μέρος  που έψαχνες από καιρό, σαν ένα πεδίο ελευθερίας  που σου γνέφει από πέρα. σαν μια άλλη ζωή. Και ο δρόμος να συνεχίζει».