"The Road Not Taken" By Robert Frost Two roads diverged in a yellow wood, And sorry I could not travel both And be one traveler, long I stood and looked down  one as far as I could To where it bent in the undergrowth; Then took the other, as just as fair, And having perhaps the better claim, Because it was grassy and wanted wear; Though as for that the passing there Had worn them really about the same, And both that morning equally lay In leaves no step had trodden black.
«Ο Δρόμος που Δεν Πάρθηκε» του Ρόμπερτ Φροστ. Μετάφραση: Δάφνη Χρονοπούλου Σ' ένα κιτρινισμένο δάσος ήταν ένα σταυροδρόμι, Και εγώ λυπόμουν που να πάρω και τους δύο τους δρόμους δε γινόταν, γιατί ένας ταξιδιώτης ήμουν. Στάθηκα πολύ καιρό και κάτω κοίταζα τον ένα ως το μακρινό σημείο που έγερνε και μέσα στα χαμόκλαδα χανόταν· Ύστερα, δίκαια κι ωραία, πήρα, αποφασισμένος, τον άλλο δρόμο, Και ίσως να ήτανε και τυχερό, Μιας και ήτανε απάτητος, χορταριασμένος· Αν και εκεί μπροστά μου ήτανε φθαρμένος, στην αρχή τους ήταν όμοιοι και οι δυο. Όμοιοι απλώνονταν μπροστά μου εκείνο το πρωί. Στα φύλλα επάνω ούτε βήμα δε φαινόταν να' χει κάνει πίσω.