Then one day I told him, "Reg E., what is subordination for verbal measures to tonal consideration?" (Laughter) And he handed me a black-and-white printed out thesis on a poet named Etheridge Knight and the oral nature of poetry, and from that point, Reggie stopped becoming the best to me, because what Etheridge Knight taught me was that I could make my words sound like music, even my small ones, the monosyllables, the ifs, ands, buts, whats, the gangsta in my slang could fall right on the ear, and from then on, I started chasing Etheridge Knight.
Μια μέρα λοιπόν του είπα, «Ρετζ Ι., τι είναι υποταγή  στα λεκτικά μέτρα σε τονική θεώρηση;» (Γέλια) και μου έδωσε μια ασπρόμαυρη  εκτυπωμένη διατριβή για έναν ποιητή ονόματι Έθεριτζ Νάιτ και την προφορική φύση της ποίησης και από εκείνο το σημείο ο Ρέτζι σταμάτησε να γίνεται  το καλύτερο για μένα, γιατί αυτό που μου έμαθε ο Έθεριτζ Νάιτ ήταν πώς μπορούσα να κάνω τις λέξεις μου  να ακούγονται σαν μουσική, ακόμα και τις μικρές μου, τις μονοσύλλαβες, τα αν, και, μα, αυτό, ο μαφιόζος στην αργκό μου μπορούσε  να πέσει κατευθείαν στο αυτί, και από κει και πέρα,  ξεκίνησα να κυνηγώ τον 'Εθεριτζ Ναιτ.