And at the very core of this crisis of mine, I felt somehow the life of music had chosen me, where somehow, perhaps possibly in a very naive sense, I felt what Skid Row really needed was somebody like Paul Farmer and not another classical musician playing on Bunker Hill.
Στον πυρήνα αυτής της προσωπικής μου κρίσης, αισθάνθηκα ότι η μουσική με επέλεξε, όταν κατά κάποιο τρόπο, πιθανόν απλοϊκά σκεπτόμενος, αισθάνθηκα ότι το Σκίντ Ρόου πραγματικά χρειαζόταν κάποιον σαν τον Πόλ Φάρμερ και όχι έναν ακόμα κλασικό μουσκό που παίζει στο Μπάνκερ Χίλ.