And when I was reflecting on my time in the military, I wasn't first thinking on the stereotypical drills and discipline and pain of it; but rather, the small, intimate human moments, moments of great feeling: friends going AWOL because they missed their families, friends getting divorced, grieving together, celebrating together, all within the backdrop of the military.
Όταν σκέφτομαι τον χρόνο μου στο στρατό, δεν σκέφτομαι τις στερεοτυπικές ασκήσεις και την πειθαρχία και τον πόνο αλλά τις μικρές, ανθρώπινες στιγμές, στιγμές συναισθημάτων: φίλοι που έκαναν μαντραπήδα γιατί τους έλειπαν οι οικογένειές τους, που έπαιρναν διαζύγιο, να θρηνούμε μαζί, να γιορτάζουμε μαζί, όλα μέσα στο πλαίσιο του στρατού.