Or even the people who actually pulled it off, the people at Bolt, Beranek and Newman in Boston, who just would sketch out these structures of what would eventually become a worldwide network, and sketching things on the back of napkins and on note papers and arguing over dinner at Howard Johnson's -- on Route 128 in Lexington, Massachusetts, just two miles from where I was studying the Queen's Gambit Deferred and listening to Gladys Knight &amp; The Pips singing "Midnight Train to Georgia" -- (Laughter) in my dad's big easy chair, you know?
Ή ακόμα και εκείνοι που στην πραγματικότητα τα κατάφεραν, οι άνθρωποι στη Μπολτ, Μπέρανεκ και Νιούμαν στη Βοστώνη, οι οποίοι απλά σχεδίαζαν αυτές τις δομές αυτού που τελικά θα γινόταν ένα παγκόσμιο δίκτυο, και σχεδίαζαν πράγματα στο πίσω μέρος από χαρτοπετσέτες και χαρτιά σημειώσεων και διαφωνούσαν στο δείπνο στου Χάουαρντ Τζόνσον -- στον δρόμο 128 στο Λέξινγκτον, στη Μασαχουσέτη, μόλις δύο μίλια από κει που μελετούσα την αναβαλλόμενη κίνηση της βασίλισσας στο σκάκι και άκουγα την Γκλάντις Νάιτ με τους Πιπς να τραγουδούν "το τρένο του μεσονυκτίου για τη Τζόρτζια," ενώ -- (Γέλια) -- στη μεγάλη πολυθρόνα του μπαμπά μου, ξέρετε.