And so this raises the question, and so, as Smith puts it, "When our passive feelings are almost always so sordid and so selfish, how comes it that our active principles should often be so generous and so noble?"
Έτσι τίθεται το ερώτημα, όπως το θέτει ο Σμιθ: «Όταν τα καταπιεσμένα μας συναισθήματα είναι σχεδόν πάντα τόσο φρικτά και εγωιστικά, πώς γίνεται οι βασικές μας αρχές να'ναι τόσο συχνά  γενναιόδωρες και ευγενικές;»