The closer I got to my finish line, that rubbly, rocky coast of Ross Island, the more I started to realize that the biggest lesson that this very long, very hard walk might be teaching me is that happiness is not a finish line, that for us humans, the perfection that so many of us seem to dream of might not ever be truly attainable, and that if we can't feel content here, today, now, on our journeys amidst the mess and the striving that we all inhabit, the open loops,  the half-finished to-do lists, the could-do-better-next-times, then we might never feel it.
Όσο πλησίαζα στο τέρμα, εκείνη τη βραχώδη ακτή του νησιού Ρος, τόσο συνειδητοποιούσα  ότι το μεγαλύτερο δίδαγμα από αυτή την πολύ μακριά  και πολύ δύσκολη πορεία ίσως είναι ότι η ευτυχία  δεν είναι μια γραμμή τερματισμού, ότι για εμάς τους ανθρώπους, η τελειότητα που πολλοί από εμάς  φαίνεται να ονειρευόμαστε μπορεί να μην είναι τελείως ανέφικτη, και αν δεν νιώθουμε ικανοποίηση  εδώ, σήμερα, τώρα, στο ταξίδι μας μέσα στο χάος  και τον αγώνα της καθημερινότητας, τους ανοιχτούς λογαρισμούς, τις ημιτελείς λίστες εκκρεμοτήτων, τις αποτυχημένες απόπειρες, τότε μπορεί να μην τη νιώσουμε ποτέ.