We were freaks -- lobster-claw boys and bearded ladies, oddities juggling depression and loneliness, playing solitaire, spin the bottle, trying to kiss the wounded parts of ourselves and heal, but at night, while the others slept, we kept walking the tightrope.
Ήμασταν φρικιά - αγόρια με χέρια σα δαγκάνες αστακού και γενειοφόρες κυρίες, παραδοξότητες, ακροβατώντας μεταξύ κατάθλιψης και μοναξιάς, παίζοντας πασιέντζα, μπουκάλα, προσπαθώντας να φιλήσουμε τα τραυματισμένα μέρη του εαυτού μας και να θεραπευτούμε, αλλά το βράδυ, ενώ οι άλλοι κοιμόντουσαν, συνεχίζαμε να περπατάμε σε τεντωμένο σχοινί.