So it was always the satirist, like Juvenal or Martial, represented the audience, and he was going to make fun of the outsider, the person who didn't share that subject status.
Έτσι ήταν πάντα ο σκώπτης , σαν το Γιουβενάλη ή το Μάρσαλ, που αντιπροσώπευε το κοινό και επρόκειτο να κοροϊδεύσει τον ξένο, το άτομο που δεν μοιραζόταν αυτό το καθεστώς υποκειμένου.