Origami armies unfold plans for paper planes and we remain imprisoned in our own paper chains, but the greater shame is that it always seems to stay the same, what changes is who’s in power choosing how to lay the blame, they’re naming names, forgetting these are names of people, because in the end it all comes down to people.
Στρατιές οριγκάμι με πλάνα χάρτινων αεροπλάνων και παραμένουμε φυλακισμένοι στις χάρτινες αλυσίδες μας, αλλά η μεγαλύτερη ντροπή είναι ότι πάντα μένει το ίδιο, αλλάζει το άτομο στην εξουσία, που επιλέγει πώς να αποδοθεί το φταίξιμο, ονοματίζουν ονόματα, ξεχνώντας ότι είναι ονόματα ανθρώπων, επειδή στο τέλος όλα καταλήγουν στους ανθρώπους.