The solution, I think, is that we use language at two levels: the literal form signals the safest relationship with the listener, whereas the implicated content -- the reading between the lines that we count on the listener to perform -- allows the listener to derive the interpretation which is most relevant in context, which possibly initiates a changed relationship.
Η λύση, νομίζω, έγκειται στο ότι χρησιμοποιούμε τη γλώσσα σε δύο επίπεδα: η κυριολεκτική μορφή εμφαίνει την ασφαλέστερη σχέση με τον ακροατή, ενώ το υπονοούμενο περιεχόμενο -- η αντίληψη των υποκρυπτομένων την εκτέλεση της οποίας βασίζουμε στον ακροατή -- επιτρέπει στον ακροατή να αποκομίσει την ερμηνεία που είναι πιο σχετική με το συγκείμενο, κάτι το οποίο πιθανόν να εγκαινιάζει μία τροποποιημένη σχέση.