Tragically, the characters are locked in an existential conundrum: they wait in vain for an unknown figure to give them a sense of purpose, but their only sense of purpose comes from the act of waiting, While they wait, they sink into boredom, express religious dread and contemplate suicide.
Τραγικά, οι χαρακτήρες είναι παγιδευμένοι σε ένα υπαρξιακό αίνιγμα: περιμένουν μάταια για έναν άγνωστο  για να τους δώσει έναν σκοπό, αλλά ο μοναδικός σκοπός τους προκύπτει από το να τον περιμένουν. Καθώς περιμένουν,  πλήττουν όλο και περισσότερο, εκφράζουν θρησκευτικούς φόβους  και σκέφτονται την αυτοκτονία.