Today, a baffled lady observed the shell where my soul dwells And announced that I'm "articulate" Which means that when it comes to enunciation and diction I don't even think of it ‘Cause I’m "articulate" So when my professor asks a question And my answer is tainted with a connotation of urbanized suggestion There’s no misdirected intention Pay attention ‘Cause I’m “articulate” So when my father asks, “Wha’ kinda ting is dis?” My “articulate” answer never goes amiss I say “father, this is the impending problem at hand” And when I’m on the block I switch it up just because I can So when my boy says, “What’s good with you son?” I just say, “I jus’ fall out wit dem people but I done!” And sometimes in class I might pause the intellectual sounding flow to ask “Yo! Why dese books neva be about my peoples” Yes, I have decided to treat all three of my languages as equals Because I’m “articulate” But who controls articulation?
Σήμερα, μια μπερδεμένη κυρία παρατήρησε το «περίβλημα» της ψυχής μου και μου ανακοίνωσε ότι: «Διατυπώνεις τις σκέψεις σου με ευφράδεια» Που σημαίνει ότι όταν πρόκειται για προφορά και φρασεολογία δεν το σκέφτομαι καν επειδή «έχω ευφράδεια λόγου» Έτσι όταν ο καθηγητής μου κάνει ερώτηση Και η απάντησή μου  έχει ψεγάδια στην έκφραση που υποδηλώνουν γκέτο Δεν είναι επειδή είχα πρόθεση να μπερδέψω Προσέξτε με Είναι επειδή έχω «ευφράδεια» Έτσι όταν ο πατέρας μου ρωτάει:  «Τι 'ναι τούτο;» Η γεμάτη «ευφράδεια λόγου» απάντησή μου δεν λαθεύει Του λέω: «Πατέρα πρόκειται  για επικείμενο πρόβλημα» Και όταν είμαι στη γειτονιά αλλάζω την τη έκφρασή μου, έτσι επειδή μπορώ, έτσι, όταν το αγόρι μου λέει:  «Πώς πάει φιλαράκι;» Του λέω απλά: «Τσακώθηκα με κείνους τους τύπους, αλλά πάει τέλειωσε!» Και μερικές φορές στην τάξη. Μπορεί να σταματήσω τη ροή της κουβέντας και να ρωτήσω: «Ρε συ! Γιατί αυτά τα βιβλία δεν λένε ποτέ για το σινάφι μας;» Μάλιστα. Αποφάσισα να μεταχειριστώ και τις τρεις γλώσσες μου ισότιμα Επειδή «έχω ευφράδεια λόγου» Ποιος ελέγχει την ευφράδεια;