And there I was, lying there in this tiny space, hot, dark, claustrophobic, matchbox-sized, behind my eyes, but it was really weird, like, after this went on for days, weeks, months, that space would get bigger and darker and cooler until I really looked forward to that half an hour of enforced immobility and rest, and I really looked forward to going to that place of darkness.
Να 'μουν λοιπόν, ξαπλωμένος σε εκείνο τον μικροσκοπικό χώρο, ζεστό, σκοτεινό, κλειστοφοβικό, σε μέγεθος σπιρτόκουτου, πίσω από τα μάτια μου, όμως ήταν πραγματικά παράξενο, γιατί ενώ αυτό συνεχιζόταν για μέρες, εβδομάδες, μήνες, εκείνος ο χώρος σαν να μεγάλωνε και σκοτείνιαζε και δρόσιζε μέχρι που ανυπομονούσα να έρθει εκείνο το μισάωρο της αναγκαστικής ακινησίας και ξεκούρασης, και ανυπομονούσα να πάω σε εκείνο το σκοτεινό μέρος.