When I was 17, I visited Dr. Schlaug's lab, and in one afternoon he walked me through some of the leading research on music and the brain -- how musicians had fundamentally different brain structure than non-musicians, how music, and listening to music, could just light up the entire brain, from our prefrontal cortex all the way back to our cerebellum, how music was becoming a neuropsychiatric modality to help children with autism, to help people struggling with stress and anxiety and depression, how deeply Parkinsonian patients would find that their tremor and their gait would steady when they listened to music, and how late-stage Alzheimer's patients, whose dementia was so far progressed that they could no longer recognize their family, could still pick out a tune by Chopin at the piano that they had learned when they were children.
Όταν ήμουν 17, επισκέφθηκα το εργαστήριο του Δρ.Σλάουγκ, και σε ένα απόγευμα με ξενάγησε σε μερικά από τα πρωτοπόρα ερευνητικά προγράμματα μουσικής και εγκεφάλου -- πώς οι μουσικοί είχαν ριζικά διαφορετική δομή εγκεφάλου από τους μη μουσικούς, πώς ή μουσική και η ακρόαση μουσικής, μπορεί να φωτίσει ολόκληρο τον εγκέφαλο, από το πρωμετωπιαίο πλαίσιο μέχρι την παρεγκεφαλίδα, πώς η μουσική έχει γίνει μια νευροψυχιατρική μέθοδος για τη βοήθεια παιδιών με αυτισμό, ανθρώπων με στρές, άγχος και κατάθλιψη, πώς βαριά ασθενείς του Πάρκινσον βρίσκουν ότι το τρέμουλο και το βάδισμα μπορούν να σταθεροποιηθούν όταν ακούν μουσική, και πώς ασθενείς τελικού σταδίου Αλτσχάιμερ, με τόσο προχωρημένη άνοια ώστε να μην αναγνωρίζουν τα μέλη της οικογένειάς τους, μπορούν να θυμηθούν ένα κομμάτι του Σοπέν στο πιάνο που έμαθαν όταν ήταν παιδιά.