Taking that idiom of, as it were, the darkness of the body transferred to architecture, can you use architectural space not for living but as a metaphor, and use its systolic, diastolic smaller and larger spaces to provide a kind of firsthand somatic narrative for a journey through space, light and darkness?
Παίρνοντας αυτή την έκφραση, κατά κάποιον τρόπο, από το σκοτάδι του σώματος μεταφερόμενη στην αρχιτεκτονική, μπορείτε να χρησιμοποιήσετε τον αρχιτεκτονικό χώρο όχι για κατοίκηση αλλά μεταφορικά, και χρησιμοποιώντας τους συστολικούς, διαστολικούς μικρότερους και μεγαλύτερους χώρους της για να παρέχεις κάποια από πρώτο χέρι σωματική αφήγηση για ένα ταξίδι μέσα στον χώρο, στο φως και το σκοτάδι;