But even so, as the list coalesced, so, too, on the page, clear as the reflection in the mirror, did the life that I had been living: finding at 20 that "... one is less and less sure of who one is;" emerging at 30 from the "... wasteland of preparation into active life;" learning at 40 "... to close softly the doors to rooms [I would] not be coming back to."
Ακόμα κι έτσι όμως,  όπως η λίστα έπαιρνε μορφή, το ίδιο ξεκάθαρα πάνω στη σελίδα  -σαν εικόνα από καθρέφτη- εμφανιζόταν και η ζωή που εγώ ζούσα: ανακαλύπτοντας στα 20 ότι, «... κάποιος  αρχίζει να αμφιβάλει για το ποιος είναι», φτάνοντας στα 30 από την «... άγονη γη  της προετοιμασίας στη δραστήρια ζωή», μαθαίνοντας στα 40 «... να κλείνει ήσυχα  τις πόρτες στα δωμάτια [που εγώ] δεν θα ξαναγύριζε».