Yet before you could finish a complaining sentence about the difficulty of living with erratic hours, volatile pay, vanishing opportunities, about the pain of dropping your children off at 24-hour day care to make your 3am shift, I shot back at you -- before you could finish your sentence -- my dogma, about how what you are actually experiencing was flexibility and freedom.
Ωστόσο, προτού μπορέσεις ν' αρθρώσεις ένα παράπονο για το πόσο δύσκολο είναι να ζεις  με εξουθενωτικά ωράρια, με ασταθείς μισθούς, με ευκαιρίες που χάνονται, για τον πόνο ν' αφήνεις τα παιδιά σου στον παιδικό σταθμό που διανυκτερεύει για να μπορέσεις να πας στη βάρδια σου στις τρεις το πρωί, προτού μπορέσεις να πεις μια φράση, δέχεσαι τον καταιγισμό πυρών  του δογματισμού μου, για το πως, στην πραγματικότητα,  αυτό που βιώνεις είναι ευελιξία και ελευθερία.