A glass of wine or two now makes me weave as if acting the drunkard's part; as if, besotted with unrequited love for the dynamic Turner canvasses spied out by the Hubble, I could lurch down a city street set without provoking every pedestrian walk-on stare.
Τώρα πια, ένα ποτήρι κρασί ή δυο  με κάνουν να παραπατάω, σαν να παίζω το ρόλο του μέθυσου, σαν να με έχει συνεπάρει  μια αγάπη χωρίς ανταπόδοση για τις δυναμικές ζωγραφιές του Τέρνερ  που εντόπισε το Χαμπλ. Θα μπορούσα να περπατώ  στην πόλη τρεκλίζοντας, χωρίς να προκαλώ το αμήχανο βλέμμα  του κάθε περαστικού.