I wrote this after a friend's funeral, but not so much about the friend as something the eulogist kept saying, as all eulogists tend to do, which is how happy the deceased would be to look down and see all of us assembled.
Το έγραψα μετά την κηδεία ενός φίλου, αλλά όχι τόσο για τον φίλο  ως κάτι που έλεγε ο υμνητής, όπως συνήθως λένε οι υμνητές, δηλαδή πόσο ευτυχισμένος θα είναι ο αποθανών βλέποντάς μας όλους μαζεμένους.