The fellow survivors, the fellow voice-hearers, the comrades and collaborators; the mother who never gave up on me, who knew that one day I would come back to her and was willing to wait for me for as long as it took; the doctor who only worked with me for a brief time but who reinforced his belief that recovery was not only possible but inevitable, and during a devastating period of relapse told my terrified family, "Don't give up hope.
Άτομα που άκουγαν φωνές όπως κι εγώ, αλλά τα κατάφεραν, έμπιστοι φίλοι και συνεργάτες, η μητέρα που δε σταμάτησε ποτέ της να πιστεύει σε μένα, που ήξερε ότι μια μέρα θα επέστρεφα κοντά της και που μπορούσε να περιμένει όσο χρόνο κι αν χρειαζόταν, ο γιατρός που συνεργάστηκε μαζί μου για πολύ σύντομο χρονικό διάστημα, που όμως δεν μπορούσε να κάνει  πιο σαφή την πεποίθησή του ότι η ανάκαμψη μου δεν ήταν μόνο πιθανή, αλλά αναπόφευκτη, και που κατά τη διάρκεια μιας ανυπόφορης υποτροπής μίλησε στην τρομοκρατημένη οικογένειά μου και τους είπε, «Μην απελπίζεστε.