So it seems possible that the neurobiology for helpless, involuntary laughter, like my parents lying on the floor screaming about a silly song, might have a different basis to it than some of that more polite social laughter that you encounter, which isn't horrible laughter, but it's behavior somebody is doing as part of their communicative act to you, part of their interaction with you; they are choosing to do this.
Πιθανόν λοιπόν, στην νευροβιολογία  το ασυγκράτητο, ακούσιο γέλιο, όπως αυτό των γονιών μου για ένα χαζό τραγούδι, να έχει διαφορετική βάση από το ευγενικό, κοινωνικό γέλιο, το οποίο δεν είναι φριχτό αλλά είναι μέρος της επικοινωνιακής πράξης της συναναστροφής ενός ανθρώπου μαζί σας. Επιλέγουν να το κάνουν.