Are they going to find their skills, their enthusiasm, and their strategy to find what they really want and push for the reform, or will they just stay complaining about the endless list of the things they hate?
Θα αναπτύξουν τις μεθόδους, τον ενθουσιασμό και τις στρατηγικές, ώστε να καταλάβουν τι πραγματικά θέλουν και να πιέσουν για μεταρρυθμίσεις ή απλώς θα παραπονιούνται για τα άπειρα πράγματα που μισούν;