"The road in the end the road in the end taking the path the sun had taken the road in the end taking the path the sun had taken into the western sea the road in the end taking the path the sun had taken into the western sea and the moon the moon rising behind you as you stood where ground turned to ocean: no way to your future now no way to your future now except the way your shadow could take, walking before you across water, going where shadows go, no way to make sense of a world that wouldn't let you pass except to call an end to the way you had come, to take out each letter you had brought and light their illumined corners; and to read them as they drifted on the late western light; to empty your bags to empty your bags; to sort this and to leave that to sort this and to leave that; to promise what you needed to promise all along to promise what you needed to promise all along, and to abandon the shoes that brought you here right at the water's edge, not because you had given up not because you had given up but because now, you would find a different way to tread, and because, through it all, part of you would still walk on, no matter how, over the waves."
«Ο δρόμος στο τελείωμά του συνεχίζει στο μονοπάτι  που ακολούθησε ο ήλιος μέσα στη δυτική θάλασσα και το φεγγάρι ν' ανατέλλει πίσω σου καθώς στεκόσουν  εκεί όπου η γη γίνεται ωκεανός. Δεν υπάρχει πια άλλος δρόμος  προς το μέλλον σου, εκτός από το δρόμο  που ακολούθησε η σκιά σου, καθώς προπορεύτηκε πάνω στο νερό, για να πάει εκεί που πάνε οι σκιές. Δεν υπάρχει τρόπος να βρεις νόημα σ' έναν κόσμο που δεν σ' αφήνει να περάσεις, παρά μόνο για να βάλεις τέλος  στη διαδρομή που ακολούθησες, για να βγάλεις κάθε γράμμα  που έφερες μαζί σου, να βάλεις φωτιά στις άκρες του, και να το διαβάσεις καθώς  θα παρασύρεται προς το δειλινό. Ν' αδειάσεις τις αποσκευές σου. Να τακτοποιήσεις τούτο  και ν' αφήσεις εκείνο. Να υποσχεθείς όσα έπρεπε  να 'χες υποσχεθεί εξ αρχής και ν' αφήσεις τα παπούτσια  που σ' έφεραν ως εδώ, στην άκρη της θάλασσας, όχι επειδή έχεις παραιτηθεί, αλλά επειδή, τώρα πια, έχεις βρει έναν διαφορετικό  τρόπο για να βαδίζεις, κι όσα κι αν πέρασες, ένα κομμάτι σου θα συνεχίσει να βαδίζει, με όποιον τρόπο κι αν μπορεί, πάνω από τα κύματα».