We still clutch close these letters to our chest, to the words that speak louder than loud, when we turn pages into palettes to say the things that we have needed to say, the words that we have needed to write, to sisters and brothers and even to strangers, for far too long.
Ακόμη κρατάμε γερά αυτά τα γράμματα κοντά στο στήθος, τις λέξεις αυτές που έχουν το πιο βαθύ νόημα, όταν μεταμορφώνουμε τις σελίδες σε καμβά για να πούμε τα πράγματα που είχαμε ανάγκη να πούμε, τις λέξεις που είχαμε ανάγκη να γράψουμε, σε αδέλφια και ακόμη και σε αγνώστους, για πάρα πολύ καιρό.