So we have an idea of how to play seriously, creating the universe by starting with essentially less than an eyedrop full of material, and we create everything we can see in any direction, right, from almost nothing -- that is, something extremely tiny, extremely small -- and it is almost perfect, except it has these tiny fluctuations at a part in 100,000 level, which turn out to produce the interesting patterns and designs we see, that is, galaxies and stars and so forth.
Πήραμε μια ιδέα του πόσο σοβαροί πρέπει να είμαστε όταν δημιουργούμε το σύμπαν, ξεκινώντας με ουσιαστικά λιγότερο από μία σταγόνα γεμάτη υλικά, και δημιουργούμε οτιδήποτε μπορούμε να δούμε σε κάθε κατεύθυνση, έτσι, σχεδόν από το τίποτα -- δηλαδή, κάτι εξαιρετικά μικροσκοπικό, εξαιρετικά μικρό -- και είναι σχεδόν τέλειο, εκτός από τις μικρές διακυμάνσεις επιπέδου 1 προς 100.000, που καταλήγουν στην παραγωγή των ενδιαφερόντων μοτίβων και σχεδίων που βλέπουμε, δηλαδή γαλαξίες και άστρα κλπ.