and — (Laughter) — the nurse kind of had a hysterical laugh, and I'm turning my head trying to see everybody, and I had this weird memory of being in college and raising, raising money for the flood victims of Bangladesh, and then I look over and my anesthesiologist is clamping the mask on me, and I think, "He looks Bangladeshi," — (Laughter) — and I just have those two facts, and I just think, "This could work somehow." (Laughter) And then I go out, and they work on me for the rest of the night, and I needed about 40 units of blood to keep me there while they did their work, and the surgeon took out about a third of my intestines, my cecum, organs I didn't know that I had, and he later told me one of the last things he did while he was in there was to remove my appendix for me, which I thought was great, you know, just a little tidy thing there at the end. (Laughter) And I came to in the morning.
και - (γέλια) - η νοσοκόμα γελάει υστερικά και γυρνάω το κεφάλι μου για να τους δω όλους και έχω την περίεργη αίσθηση ότι είμαι στο κολλέγιο και κάνω έρανο μαζεύαμε λεφτά για τα θύματα των πλημμυρών του Μπαγκλαντές και τότε κοιτάω και ο αναισθησιολόγος μου βάζει την μάσκα και σκέφτομαι "Μοιάζει σαν να είναι απο το Μπαγκλαντές" - (γέλια) μου έρχονται αυτά τα δύο πράγματα στο μυαλό και σκέφτομαι "Μπορεί και να την γλυτώσω". (γέλια) Και με πιάνει η αναισθησία και είναι απο πάνω μου όλη την υπόλοιπη νύχτα χρειάστηκα 40 φιάλες αίμα για να παραμείνω ζωντανός όσο έκαναν την δουλειά τους, ο χειρούργος έβγαλε περίπου το ένα τρίτο απο τα έντερά μου όργανα που δεν ήξερα ότι είχα αργότερα μου είπε ότι ένα απο τα τελευταία πράγματα που έκανε όσο ήταν μέσα μου ήταν να βγάλει την σκωληκοειδίτιδα μου πράγμα που μου φάνηκε πολύ καλό, ξέρετε, έτσι, να βάλει λίγη τάξη στο τέλος. (γέλια) Συνήλθα το πρωί