So this neglected space became a constructive one, and people's hopes and dreams made me laugh out loud, tear up, and they consoled me during my own tough times.
Έτσι αυτός ο παραμελημένος χώρος έγινε εποικοδομητικός, και οι ελπίδες και τα όνειρα των ανθρώπων με έκαναν να γελάσω μέχρι δακρύων, και με παρηγόρησαν στις δύσκολες στιγμές μου.