Oh sure, we're very good at empathy when it's a question of dealing with people who kind of look like us and kind of walk and talk and eat and pray and wear like us, but when it comes to people who don't do that, who don't quite dress like us and don't quite pray like us and don't quite talk like us, do we not also have a tendency to see them ever so slightly as cardboard cutouts too?
Φυσικά και δείχνουμε συναίσθηση όταν έχουμε να κάνουμε με άτομα που μας μοιάζουν εξωτερικά και περπατούν, μιλούν, τρώνε και προσεύχονται και φορούν ρούχα περίπου σαν και εμάς, όταν όμως δεν τα κάνουν αυτά, δεν ντύνονται όπως εμείς, δεν προσεύχονται όπως εμείς και δεν μιλούν όπως εμείς, δεν έχουμε και εμείς την τάση να τους βλέπουμε έστω και λίγο σαν χάρτινες φιγούρες;