But part of what makes it so heartening to me as a designer is that he's taken the visual vernacular of Diet Coke -- the typefaces, the colors, the silver background -- and he's reduced them to their most essential parts, so it's like going back to the Charlie Brown face.
Αλλά κομμάτι αυτού που το κάνει τόσο ενθαρρυντικό σε μένα ως σχεδιαστή είναι ότι πήρε την οπτική καθομιλουμένη της Κόκα-Κόλα διαίτης -- τη γραμματοσειρά, τα χρώματα, το ασημί φόντο -- και τα μείωσε στα πιο απαραίτητα κομμάτια, οπότε είναι σαν να γυρίζουμε πίσω στο πρόσωπο του Τσάρλι Μπράουν.