So I was trying to figure all that out, and I felt a little confused, and I said so on my blog, and I said that I wanted to start a website for teenage girls that was not this kind of one-dimensional strong character empowerment thing because I think one thing that can be very alienating about a misconception of feminism is that girls then think that to be a feminist, they have to live up to being perfectly consistent in your beliefs, never being insecure, never having doubts, having all of the answers. And this is not true, and, actually, reconciling all the contradictions I was feeling became easier once I understood that feminism was not a rulebook but a discussion, a conversation, a process, and this is a spread from a zine that I made last year when I -- I mean, I think I've let myself go a bit on the illustration front since.
Οπότε προσπαθούσα να καταλάβω όλα αυτά, κι ένιωθα λιγάκι μπερδεμένη, και το δήλωσα και στο μπλογκ μου, και δήλωσα ότι ήθελα να ξεκινήσω μια ιστοσελίδα για έφηβα κορίτσια που δεν είχε να κάνει με το είδος του μονοδιάστατου ισχυρού χαρακτήρα επειδή πιστεύω ότι ένα πράγμα που μπορεί να είναι πολύ αποξενωτικό σχετικά με την παρανόηση του φεμινισμού είναι ότι τα κορίτσια νομίζουν πως για να είναι φεμινίστριες, πρέπει να επιδεικνύουν τέλεια αρμονία στις πεποιθήσεις τους, να μην είναι ποτέ ανασφαλείς, ποτέ να μην αμφιβάλλουν, να έχουν όλες τις απαντήσεις. Κι αυτό δεν αληθεύει, και, για την ακρίβεια, η συμφιλίωση όλων των αντιφάσεων που ένιωθα έγινε ευκολότερη μόλις κατάλαβα ότι ο φεμινισμός δεν ήταν ένα βιβλίο κανόνων αλλά μια συζήτηση, μια συνομιλία, μια διαδικασία, κι αυτό είναι ένα σχέδιο από ένα περιοδικό-αυτοέκδοση του έφτιαξα πέρσι όταν εγώ -- θέλω να πω, νομίζω πως επέτρεψα στον εαυτό μου να προχωρήσει λιγάκι στο "μέτωπο" της εικονογράφησης έκτοτε.