This realization was exploited most powerfully for pragmatic ends by the 18th- century philosopher Jeremy Bentham, who set out to resolve an important problem ushered in by the industrial age, where, for the first time, institutions had become so large and centralized that they were no longer able to monitor and therefore control each one of their individual members, and the solution that he devised was an architectural design originally intended to be implemented in prisons that he called the panopticon, the primary attribute of which was the construction of an enormous tower in the center of the institution where whoever controlled the institution could at any moment watch any of the inmates, although they couldn't watch all of them at all times.
Η συνειδητοποίηση αυτή  αξιοποιήθηκε πιο δυναμικά για πραγματιστικούς λόγους, από τον φιλόσοφο του 18ου αιώνα, Τζέρεμι Μπένθαμ, που έθεσε ως στόχο να λύσει ένα σημαντικό πρόβλημα της Βιομηχανικής Επανάστασης, όταν για πρώτη φορά, τα ιδρύματα έγιναν τόσο μεγάλα και συγκεντρωτικά που δεν γινόταν πλέον να παρακολουθούν και άρα να ελέγχουν κάθε ένα μέλος τους, και η λύση που επινόησε ήταν ένα αρχιτεκτονικό σχέδιο που προορίζονταν αρχικά  να υλοποιηθεί σε φυλακές, και το ονόμαζε Πανοπτικό, και το κύριο χαρακτηριστικό του ήταν η κατασκευή ενός θεόρατου πύργου  στο κέντρο του ιδρύματος απ' όπου, όποιος έλεγχε το ίδρυμα μπορούσε ανά πάσα στιγμή να ελέγξει οποιονδήποτε κρατούμενο, αν και δεν γινόταν να τους παρακολουθεί όλους συνέχεια.