How can human-made squiggles on a page reflect lights into our eyes that send signals to our brains that we logically and emotionally decode as complex narratives that move us to fight, cry, sing, and think, that are strong enough not only to hold up a world that is completely invented by the author, but also to change the reader's perspective on the real world that resumes only when the final squiggle is reached?
Πώς μπορούν οι μουτζούρες που έγιναν από κάποιον σε μια σελίδα να αντανακλώνται ως φώτα στα μάτια μας που στέλνουν σήματα στο μυαλό μας, τα οποία αποκωδικοποιούμε λογικά και συναισθηματικά, σαν σύνθετες αφηγήσεις οι οποίες μας ωθούν να παλέψουμε, να κλάψουμε, να τραγουδήσουμε και να σκεφτούμε ότι είμαστε αρκετά δυνατοί, όχι μόνο να υποστηρίξουμε έναν κόσμο που είναι εντελώς επινοημένος  από τον συγγραφέα, αλλά επίσης να αλλάξουμε  την οπτική γωνία του αναγνώστη για τον αληθινό κόσμο  ο οποίος επανέρχεται μόνο όταν φτάνουμε  στην τελευταία μουτζούρα;