And when we lie down in a field or on a couch, drugged perhaps by the hum of a warm afternoon, they think we are looking back at them, which makes them lift their oars and fall silent and wait like parents for us to close our eyes.
Και όταν ξαπλώνουμε σε ένα χωράφι ή σε έναν καναπέ, ίσως ναρκωμένοι από το βουητό  ενός ζεστού απογεύματος, νομίζουν ότι τους κοιτάμε, που τους κάνει να σηκώσουν τα κουπιά τους και να σωπάσουν και να μας περιμένουν, σαν γονείς, να κλείσουμε τα μάτια μας.