I think that without perhaps being able to name it, we are collectively experiencing that we've come as far as we can with tolerance as our only guiding virtue.
Νομίζω πως, χωρίς πιθανόν να είμαστε σε θέση να το κατονομάσουμε, βιώνουμε από κοινού το γεγονός ότι φτάσαμε όσο πιο μακριά μπορούσαμε με την ανοχή ως μοναδική αρετή καθοδήγησης.