I know this song, and it's really a tribute to the genius of David Bowie himself, but it's also, I think, a reflection of the fact that we are not machines exploring the universe, we are people, and we're taking that ability to adapt and that ability to understand and the ability to take our own self-perception into a new place.
Γνωρίζω αυτό το τραγούδι και πραγματικά είναι φόρος τιμής στην ιδιοφυΐα του ίδιου του Ντέιβιντ Μπάουι, αλλά επίσης είναι, νομίζω, μια αντανάκλαση του γεγονότος ότι δεν είμαστε μηχανές που εξερευνούν το διάστημα, είμαστε άνθρωποι, και χρειαζόμαστε εκείνη την ικανότητα να προσαρμοζόμαστε κι εκείνη την ικανότητα να καταλαβαίνουμε και την ικανότητα να πηγαίνουμε την ίδια μας την αυτοαντίληψη σε έναν νέο χώρο.