So if repetition and patterns are key to beauty, then what would the absence of patterns sound like, if we wrote a piece of music that had no repetition whatsoever in it?
Αν η επανάληψη και τα μοτίβα είναι το κλειδί στην ομορφιά, πώς ακούγεται η απουσία μοτίβου, αν γράφαμε ένα μουσικό κομμάτι που δεν είχε απολύτως καμία επανάληψη;