They spoke with a passion, an urgency, an intellectual conviction that, for me, was a voice I had not heard in decades, a dream long forgotten.
Μιλούσαν με πάθος, με αδημονία, με μία διανοητική πεποίθηση, μία φωνή που δεν είχα ακούσει για δεκαετίες, ένα όνειρο από καιρό ξεχασμένο.