But the weird thing is that 20 years later, during the crazy ride of "Eat, Pray, Love," I found myself identifying all over again with that unpublished young diner waitress who I used to be, thinking about her constantly, and feeling like I was her again, which made no rational sense whatsoever because our lives could not have been more different.
Όμως το περίεργο είναι,  πως 20 χρόνια μετά, στην τρελή πορεία του «Eat, Pray, Love», βρέθηκα να ταυτίζομαι ξανά με εκείνη τη νεαρή σερβιτόρα που ήμουν  και που δεν είχε εκδώσει κάτι, και να την σκέφτομαι συνεχώς και να αισθάνομαι  σαν να ήμουν ξανά εκείνη, κάτι που δεν είχε καμία απολύτως λογική επειδή οι ζωές μας δεν θα μπορούσαν να διαφέρουν περισσότερο.