It's what Coleridge called the willing suspension of disbelief or poetic faith, for those moments where a story, no matter how strange, has some semblance of the truth, and then you're able to believe it.
Αυτό που ο Κόλριτζ ονόμασε συναινετική άρση της δυσπιστίας ή ποιητική πίστη, μιλώντας για τη στιγμή που μια ιστορία όσο παράξενη κι αν είναι, έχει ομοιότητες με την πραγματικότητα, που σε κάνουν να μπορείς να την πιστέψεις