So we go far away to the top of a mountain, assuming that perching ourselves on a piece is bound to give us the respite we need to sort the clutter, the chaotic everyday, and find ourselves again.
στην κορυφή ενός βουνού, υποθέτοντας ότι αν κουρνιάσουμε ένα κομμάτι μας είναι βέβαιο ότι θα μας δώσει την ανάπαυλα που χρειαζόμαστε να βάλουμε τάξη στην χαοτική καθημερινότητα, και να ξαναβρούμε τους εαυτούς μας. Αλλά σε αυτό το βουνό