Because of those letters and what they shared with me, their stories of teen life, they gave me the permission, they gave me the courage to admit to myself that there were reasons -- not excuses -- but that there were reasons for that fateful day in October of 1999; that the trauma associated with living in a community where guns are easier to get than sneakers; that the trauma associated with being raped at gunpoint at the age of 14; that those are reasons for me why making that decision, that fatal decision, was not an unlikely proposition.
Χάρη σε αυτά τα γράμματα και αυτό που μοιράζονταν μαζί μου, τις ιστορίες τους από την εφηβεία τους, μου έδιναν την άδεια, μου έδιναν το κουράγιο να παραδεχτώ στον εαυτό μου ότι υπήρχαν λόγοι -όχι δικαιολογίες- αλλά λόγοι για αυτή τη μοιραία μέρα του Οκτώβρη του 1999· Ότι το τραύμα που πήγαζε από τη ζωή σε μια κοινότητα, όπου ήταν πιο εύκολο να βρεθούν όπλα παρά αθλητικά παπούτσια· ότι το τραύμα που πήγαζε από το να σε βιάζουν υπό την απειλή όπλου στα 14, ότι αυτοί ήταν οι λόγοι για εμένα γιατί το να πάρω αυτήν την απόφαση, αυτή τη θανατηφόρα και ολέθρια απόφαση, δεν ήταν κάτι απίθανο.