But a later response, and much more useful, would be to try and deconstruct the message behind the words, so when the voices warned me not to leave the house, then I would thank them for drawing my attention to how unsafe I felt -- because if I was aware of it, then I could do something positive about it -- but go on to reassure both them and myself that we were safe and didn't need to feel frightened anymore.
Αλλά μια μεταγενέστερη αντίδρασή μου,  και πολύ πιο χρήσιμη, ήταν να προσπαθώ να αποκωδικοποιώ το κρυμμένο μήνυμα πίσω από τις λέξεις κι έτσι όταν οι φωνές με προειδοποιούσαν να μη βγω απ' το σπίτι τότε θα τις ευχαριστούσα  που εφιστούσαν την προσοχή μου στο πόσο ανασφαλής ένοιωθα -- γιατί αν είχα συνείδηση της ανασφάλειάς μου, θα μπορούσα να κάνω κάτι προς βελτίωση, κι έπειτα καθησύχαζα τις φωνές αλλά και τον εαυτό μου, ότι ήμασταν ασφαλείς και ότι  δεν υπήρχε πια λόγος να φοβόμαστε.