Because the sunshine kid was bright, with a warm personality, And inside he burned savagely Hurt by the words and curses of the shadowy folk who spoke holes in his soul and left cavities, And as his heart hardened, his spark darkened, Every time they called him names it cooled his flames, He thought they might like him if he kept his light dim But they were busy telling lightning she had terrible aim, He couldn’t quite get to grips with what they said, So he let his light be eclipsed by what they said, He fell into a Lone Star State like Texas, And felt like he’d been punched in his solar plexus.
Επειδή το ηλιόλουστο παιδί ήταν φωτεινό, με μια ζεστή προσωπικότητα. Μέσα του καιγόταν βάναυσα Πληγωμένος από τις λέξεις και τις κατάρες του σκιερού κόσμου που άφηναν τρύπες στην ψυχή του, Και καθώς σκλήραινε η καρδιά του, σκοτείνιαζε η λάμψη του, Κάθε φορά που τον κορόιδευαν, έχαναν θερμότητα οι φλόγες του, Νόμιζε ότι θα τον συμπαθούσαν αν κρατούσε το φως του χαμηλά Αλλά ήταν απασχολημένοι να λένε στην αστραπή ότι είχε χάλια σημάδι, Δεν μπορούσε να καταλάβει τι έλεγαν, Έτσι άφησε το φως του να σκοτεινιάσει από αυτά που έλεγαν, Έπεσε σε πολιτεία μοναχικού άστρου όπως το Τέξας, Και ένιωσε λες και έφαγε μπουνιά στο ηλιακό του πλέγμα.