For me they normally happen, these career crises, often, actually, on a Sunday evening, just as the sun is starting to set, and the gap between my hopes for myself and the reality of my life starts to diverge so painfully that I normally end up weeping into a pillow.
Εμένα αυτές οι κρίσεις σχετικά με τη σταδιοδρομία μου συνήθως με πιάνουν, αρκετά συχνά μάλιστα,  τις Κυριακές το βράδυ, λίγο πριν πέσει ο ήλιος, τότε που εκείνο το χάσμα ανάμεσα στις  ελπίδες μου και στην πραγματικότητά μου γίνεται τόσο επώδυνα μεγάλο που συνήθως καταλήγω να μουσκεύω με δάκρυα το μαξιλάρι.