Finally, my father, an Algerian peasant's son turned professor, was forced to stop teaching at the university and to flee his apartment, but what I will never forget about Mahfoud Bennoune, my dad, was that like so many other Algerian intellectuals, he refused to leave the country and he continued to publish pointed criticisms, both of the fundamentalists and sometimes of the government they battled.
Τελικά ο πατέρας μου, γιος  Αλγερινού αγρότη, που έγινε καθηγητής εξαναγκάστηκε να σταματήσει να διδάσκει στο πανεπιστήμιο και το έσκασε από το διαμέρισμά του, αλλά αυτό που ποτέ δε θα ξεχάσω από τον Μάχφουντ Μπενούνε,  τον πατέρα μου, ήταν ότι όπως πολλοί  άλλοι Αλγερινοί διανοούμενοι αρνήθηκε να φύγει από τη χώρα και συνέχισε να δημοσιεύει  αιχμηρή κριτική και εναντίον των φονταμενταλιστών και μερικές φορές κι εναντίον  της κυβέρνησης που μάχονταν.