This evokes Shakespeare’s own role as the great entertainer who surrenders himself, ultimately, to our applause.
Αυτό παραπέμπει στον ρόλο του ίδιου  του Σαίξπηρ ως μεγάλου καλλιτέχνη που παραδίδει τον εαυτό του,  τελικά, στο χειροκρότημά μας.