And Rostow tells us that all economies need to pass through five stages of growth: first, traditional society, where a nation's output is limited by its technology, its institutions and mindset; but then the preconditions for takeoff, where we get the beginnings of a banking industry, the mechanization of work and the belief that growth is necessary for something beyond itself, like national dignity or a better life for the children; then takeoff, where compound interest is built into the economy's institutions and growth becomes the normal condition; fourth is the drive to maturity where you can have any industry you want, no matter your natural resource base; and the fifth and final stage, the age of high-mass consumption where people can buy all the consumer goods they want, like bicycles and sewing machines -- this was 1960, remember.
Ο Ρόστοου μας λέει ότι όλες οι οικονομίες πρέπει να περάσουν πέντε στάδια ανάπτυξης: το πρώτο, η παραδοσιακή κοινωνία,  όπου αυτό που παράγει μια χώρα περιορίζεται από την τεχνολογία της, τους θεσμούς της και τον τρόπο σκέψης της. Αλλά τότε έχουμε τις προϋποθέσεις για την απογείωσή της, όπου έχουμε το ξεκίνημα του τραπεζικού κλάδου, τη μηχανοποίηση της εργασίας και την ιδέα ότι η ανάπτυξη είναι αναγκαία για κάτι πέρα από την ίδια, όπως εθνική αξιοπρέπεια ή μια καλύτερη ζωή για τα παιδιά. Μετά απογείωση, όπου ο ανατοκισμός ενσωματώνεται στους οικονομικούς θεσμούς και η ανάπτυξη γίνεται το κανονικό καθεστώς. Τέταρτο είναι η ώθηση προς την ωρίμανση, όπου έχεις όποια βιομηχανία θέλεις άσχετα με τη βάση φυσικών πόρων της. Και το πέμπτο και τελικό στάδιο, η εποχή υψηλής μαζικής καταναλωτικότητας, όπου ο κόσμος αγοράζει όσα καταναλωτικά προϊόντα θέλει, όπως ποδήλατα και ραπτομηχανές. Θυμηθείτε, μιλάμε για το 1960.