And the thing that struck me the most, that broke my heart, was walking down the main street of Sarajevo, where my friend Aida saw the tank coming 20 years ago, and in that road were more than 12,000 red chairs, empty, and every single one of them symbolized a person who had died during the siege, just in Sarajevo, not in all of Bosnia, and it stretched from one end of the city to a large part of it, and the saddest for me were the tiny little chairs for the children.
Αυτό που μου έκανε τη μεγαλύτερη εντύπωση, που μου ράγισε την καρδιά, ήταν που περπατούσα στον κεντρικό δρόμο του Σαράγεβο, εκεί όπου η φίλη μου, η Αΐντα, είδε το τανκ να έρχεται, πριν από 20 χρόνια και εκεί σ' αυτόν το δρόμο υπήρχαν περισσότερες από 12.000 κόκκινες καρέκλες, άδειες και καθεμιά από αυτές συμβόλιζε έναν άνθρωπο που πέθανε κατά τη διάρκεια της πολιορκίας, μόνο στο Σαράγεβο, όχι σε όλη τη Βοσνία και απλώνονταν σε όλη την πόλη σε μεγάλη έκταση και το πιο δυσάρεστο για μένα ήταν οι μικρές καρέκλες για τα παιδιά.