These films held what was too hurtful to say out loud, and they became more useful to me than the whispers of survivors and the occasional glimpse of a tattoo on a maiden aunt's wrist.
Αυτές οι ταινίες περιείχαν ό,τι πονούσε πολύ για να ειπωθεί δυνατά, και αποδείχτηκαν πιό χρήσιμες για μένα απ' ότι οι ψίθυροι των επιζώντων και το περιστασιακό κοίταγμα του τατουάζ στον καρπό της ανύπαντρης θείας.