It seems like we're always stuck between demonizing a species and wanting to wipe it out, and then when we get very close to doing that, empathizing with it as an underdog and wanting to show it compassion.
Φαίνεται μονίμως να κινούμαστε ανάμεσα τη δαιμονοποίηση και εξάλειψη ενός είδους, κατόπιν λίγο πριν το καταφέρουμε, συμπάσχουμε με αυτό όπως με έναν ηττημένο και θέλουμε να του δείξουμε συμπόνια.