I know famous musicians, I know actors and film stars and millionaires and novelists and top lawyers and television executives and magazine editors and national journalists and dustbinmen and hairdressers, all who were looked after children, fostered, adopted or orphaned, and many of them grow into their adult lives in fear of speaking of their background, as if it may somehow weaken their standing in the foreground, as if it were somehow Kryptonite, as if it were a time bomb strapped on the inside. Children in care, who've had a life in care, deserve the right to own and live the memory of their own childhood.
Γνωρίζω διάσημους μουσικούς, γνωρίζω ηθοποιούς και αστέρες του κινηματογράφου, εκατομμυριούχους και συγγραφείς κορυφαίους δικηγόρους  και τηλεοπτικούς διευθυντές συντάκτες περιοδικών  και δημοσιογράφους εθνικής εμβέλειας οδοκαθαριστές και κομμωτές, οι οποίοι ήταν όλοι παιδιά υπό κηδεμονία,  θετά, υιοθετημένα ή ορφανά, και πολλοί απ' αυτούς ενηλικιώνονται με το φόβο να μιλήσουν  για το παρελθόν τους, σαν να επρόκειτο να μειώσει  την κοινωνική τους θέση στο παρόν, σαν να επρόκειτο για κρυπτονίτη,  σαν να επρόκειτο για ωρολογιακή βόμβα δεμένη από μέσα. Παιδιά υπό κηδεμονία, που έζησαν μια ζωή έτσι,  δικαιούνται να έχουν ζωντανές τις αναμνήσεις από  την παιδική τους ηλικία.