But this idea, that our present and our future are mutually exclusive, that to fulfill our potential for doing we have to surrender our profound potential for being, that the number of transistors on a circuit can be doubled and doubled, but our capacity for compassion and humanity and serenity and love is somehow limited is a false and suffocating choice.
Αλλά αυτή η ιδέα, ότι το παρόν μας και το μέλλον μας  αλληλοαποκλείονται, ότι προκειμένου να μπορούμε να «κάνουμε» πρέπει να εγκαταλείψουμε  την τεράστια δυνατότητά μας να «είμαστε», ότι οι αριθμοί των τρανζίστορ  ενός κυκλώματος μπορούν να υπερδιπλασιαστούν, αλλά η ικανότητά μας για συμπόνια,  ανθρωπιά, γαλήνη και αγάπη είναι κάπως περιορισμένες, είναι μια εσφαλμένη και ασφυκτική επιλογή.