But he’s since become their slave, and rants with furious regret: “And then I loved thee,/ And showed thee all the qualities o’ th’ isle/ The fresh springs, brine pits, barren place  and fertile./ Cursed be I that did so!” With his thunderous language and seething anger, Caliban constantly reminds Prospero of what came before: this island’s mine by Sycorax my mother, Which thou takest from me.
Αλλά έκτοτε έχει γίνει σκλάβος τους  και μετανιώνει αγανακτισμένος: «Και τότε σας συμπάθησα, Και σας έδειξα όλα όσα είχε να προσφέρει το νησί. Τις δροσερές πηγές, τις αλυκές, άγονα μέρη και γόνιμα. Καταραμένος να είμαι που έτσι έπραξα!» Με την σκληρή γλώσσα  και τον τρομερό θυμό του, ο Κάλιμπαν συνεχώς  υπενθυμίζει στον Πρόσπερο τι υπήρχε πριν την άφιξή του: «Αυτό το νησί, που πήρες από εμένα, είναι  δικό μου από την Σύκοραξ, τη μητέρα μου.»