At the time I was just beginning to emerge from this eight-year personal identity crisis zigzag that saw me go from being a boy to being this awkward girl that looked like a boy in girl's clothes to the opposite extreme of this super skimpy, over-compensating, boy-chasing girly-girl to finally just a hesitant exploration of what I actually was, a tomboyish girl who liked both boys and girls depending on the person.
Εκείνη την εποχή μολις είχα αρχίσει να βγαίνω από την οκτάχρονη κρίση προσωπικής ταυτότητας όπου από αγόρι έγινα εκείνο το παράξενο κορίτσι που έμοιαζε με αγόρι με γυναικεία ρούχα, ως το άλλο άκρο του υπέρ-αποκαλυπτικού, υπέρ- συμβιβασμένου, άκρως θηλυκού κοριτσιού  που κυνηγούσε τ' αγόρια ως και μια διστακτική εξερεύνηση, του τι πραγματικά ήμουν: ένα αγοροκόριτσο που του άρεσαν αγόρια και κορίτσια, ανάλογα με το άτομο.