“From the tip of every branch, like a fat purple fig, a wonderful future beckoned and winked… but choosing one meant  losing all the rest, and, as I sat there, unable to decide, the figs began to wrinkle and go black, and, one by one, they plopped  to the ground at my feet.” In this passage from Sylvia Plath’s  "The Bell Jar," a young woman imagines  an uncertain future– and speaks to the universal fear of becoming paralyzed by the prospect of making  the wrong choice.
«Από την άκρη κάθε κλαδιού, σαν ένα χοντρό μοβ σύκο, ένα υπέροχο μέλλον  μου έκανε νόημα και μου έγνεψε... αλλά επιλέγοντας το ένα  θα έχανα όλα τα υπόλοιπα και ενώ καθόμουν εκεί αναποφάσιστη, τα σύκα άρχισαν να μαραίνονται και να σαπίζουν και ένα-ένα έπεφταν στο έδαφος κοντά μου». Σε αυτό το απόσπασμα από τον «Γυάλινο Κώδωνα» της Σύλβια Πλαθ, μια νεαρή γυναίκα φαντάζεται  ένα αβέβαιο μέλλον και αναφέρεται στον καθολικό φόβο της αδράνειάς της μπροστά στο ενδεχόμενο  της λανθασμένης επιλογής.