Beings such as Yog-Sothoth, “who froths as primal slime  in nuclear chaos beyond the nethermost outposts  of space and time.” Or the blind, idiot god Azathoth, whose destructive impulses are  stalled only by the “maddening beating of vile drums and the thin monotonous whine  of accursed flutes.” These beings exist beyond our  conceptions of reality, their true forms as inscrutable  as their motives.
Πλάσματα όπως ο Γιογκ-Σοθόθ, «που λυσσά ως αρχέγονη γλίτσα  σε ένα πυρηνικό χάος πέρα από τα έγκατα του χώρου και χρόνου». Ή ο τυφλός και ανόητος θεός Άζαθοθ, του οποίου οι καταστροφικές  παρορμήσεις κατασβήνονται μόνο από «τον ξέφρενο ήχο  θρασέων τυμπάνων και τον μονότονο θρήνο καταραμένων αυλών». Αυτά τα όντα ζουν πέρα από την αντίληψη της πραγματικότητας, οι πραγματικές μορφές τους τόσο  απροσδιόριστες όσο και οι σκοποί τους.