And into the slow, second movement, marked "adagio religioso," he incorporated the sounds of birdsong that he heard outside his window in what he knew would be his last spring; he was imagining a future for her in which he would play no part.
Στο αργό, δεύτερο μέρος, σε "αντάτζιο ρελιτζιόσο," ενσωμάτωσε το κελάδημα των πουλιών που άκουγε έξω από το παράθυρό του , κι ήξερε πως εκείνη η άνοιξη θα ήταν η τελευταία του. Φανταζόταν ένα μέλλον γι αυτή όπου αυτός δεν θα έπαιζε κανένα ρόλο.