They loved to pat themselves on the back when they could say about a kid, "You'd never know he was 'delayed' or 'autistic' or 'different.'" I could believe that the good path was the path that erased as many differences as possible.
Τους άρεσε πολύ να παινεύονται όταν μπορούσαν να πουν για ένα παιδί, «Ποτέ δεν θα καταλάβαινες ότι ήταν «αργό», «αυτιστικό» ή «διαφορετικό». Μπορούσα να πιστέψω ότι το καλό μονοπάτι ήταν το μονοπάτι που θα εξαφάνιζε όσες περισσότερες διαφορές γινόταν.