"I felt a Funeral, in my Brain, and Mourners to and fro kept treading -- treading -- till [it seemed] that Sense was breaking through -- And when they all were seated, a Service, like a Drum -- kept beating -- beating -- till I [thought] my Mind was going numb -- And then I heard them lift a Box and creak across my Soul with those same Boots of Lead, again, then Space -- began to toll, As [all] the Heavens were a Bell, and Being, [but] an Ear, and I, and Silence, some strange Race, wrecked, solitary, here -- [And] then a Plank in Reason, broke, and I fell down and down -- and hit a World, at every plunge, and Finished knowing -- then --" We know depression through metaphors.
«Ένιωσα, μέσα στο μυαλό μου, μια κηδεία και μοιρολογήτρες, πέρα -- δώθε βαριά να βηματίζουν-- βαριά να πατούν και τη συνείδηση να κομματιάζουν Κι όταν πια όλοι καθήσαν, μια λειτουργία, σαν τυμπανοκρουσία χτυπούσε και χτυπούσε,  ώσπου ένιωσα το μυαλό μου να μουδιάζει. Κι ύστερα τους άκουσα να σηκώνουν μια κάσα ραγίζοντάς μου την ψυχή μ' εκείνες τις ίδιες μολυβένιες μπότες, πάλι, κι ύστερα ο χώρος,  άρχισε ν' αντηχεί σάμπως καμπάνα  να 'χαν γίνει οι ουρανοί και το είναι, ένα αυτί μονάχα, και εγώ, και η σιωπή,  μια παράξενη ράτσα αφανισμένη κι έρημη, εδώ. και τότε έσπασε στη λογική ένα μαδέρι κι έπεφτα, έπεφτα όλο και πιο κάτω και σ' έναν κόσμο χτυπούσα με την κάθε βουτιά και η γνώση τότε τελείωσε». Γνωρίζουμε την κατάθλιψη  μέσω αλληγοριών.