The resolution is going to achieve either of two forms: either we will resolve these non-sustainable time-fuses in pleasant ways of our own choice by taking remedial action, or else these conflicts are going to get settled in unpleasant ways not of our choice -- namely, by war, disease or starvation. But what's for sure is that our non-sustainable course will get resolved in one way or another in a few decades. In other words, since the theme of this session is choices, we have a choice. Does that mean that we should get pessimistic and overwhelmed? I draw the reverse conclusion.
Η λύση θα έχει μία από δύο μορφές: είτε θα λύσουμε αυτά τα προβλήματα μη-βιωσιμότητας με ευχάριστους τρόπους της επιλογής μας λαμβάνοντας διορθωτικά μέτρα, είτε αυτές οι συγκρούσεις θα λυθούν με δυσάρεστους τρόπους που δεν θα επιλέξουμε -- δηλαδή με πόλεμο, αρρώστεια ή λιμοκτονία. Το βέβαιο είναι πως η μη-βιώσιμη πορεία μας θα λυθεί είτε έτσι είτε αλλιώς σε λίγες δεκαετίες. Με άλλα λόγια, αφού το θέμα αυτής της συνεδρίας είναι οι επιλογές, έχουμε μία. Σημαίνει αυτό ότι θα έπρεπε να γίνουμε απαισιόδοξοι και να καταβλυθούμε; Εγώ βγάζω το αντίθετο συμπέρασμα.