Did your best work occur when you sidestepped your own ego and you stopped telling your story, but told someone else's story, someone perhaps without a voice, where empathetically, you stood in his shoes for a while or saw the world through his eyes?
Μήπως η καλύτερη δουλειά σου υλοποιήθηκε όταν παρέκαμψες το εγώ σου και σταμάτησες να λες την ιστορία σου, αλλά είπες την ιστορία κάποιου άλλου, κάποιου που ίσως δεν έχει φωνή, όπου συναισθητικά, μπήκες στη θέση του για λίγο ή είδες τον κόσμο μέσα από τα μάτια του;