Whether he intended it or not, what Adam Smith was telling us there, is that the very shape of the institution within which people work creates people who are fitted to the demands of that institution and deprives people of the opportunity to derive the kinds of satisfactions from their work that we take for granted.
Ηθελημένα ή ακούσια, αυτό που μας λέει ο Άνταμ Σμιθ εδώ, είναι ότι η ίδια η δομή των θεσμών μέσα στους οποίους εργάζονται οι άνθρωποι δημιουργεί ανθρώπους που ταυτίζονται με τις απαιτήσεις αυτών των θεσμών και στερεί από τους ανθρώπους την ευκαιρία ν' αντλήσουν από την εργασία τους τις απολαύσεις που θεωρούμε δεδομένες.