So it's ironic that the landscape I'd worked so hard to escape from, and the community that I'd more or less abandoned and exiled myself from should be the very landscape, the very community I would have to return to to find my missing muse.
Έτσι είναι ειρωνικό που το τοπίο από το οποίο  αγωνίστηκα τόσο σκληρά για να ξεφύγω και η κοινότητα που λίγο-πολύ εγκατέλειψα και απ' όπου αυτοεξορίστηκα, θα ήταν το ίδιο ακριβώς τοπίο, η ίδια ακριβώς κοινότητα όπου θα έπρεπε να επιστρέψω για να βρω τη χαμένη μου μούσα.