What it suggests is that children are shaped not by their parents over the long run, but in part -- only in part -- by their genes, in part by their culture -- the culture of the country at large and the children's own culture, namely their peer group -- as we heard from Jill Sobule earlier today, that's what kids care about -- and, to a very large extent, larger than most people are prepared to acknowledge, by chance: chance events in the wiring of the brain in utero; chance events as you live your life.
Αυτό που εννοείται είναι ότι τα παιδιά διαμορφώνονται, όχι από τους γονείς τους μακροπρόθεσμα, αλλά εν μέρει--μόνο εν μέρει--από τα γονίδιά τους, εν μέρει από τον πολιτισμό τους --τον πολιτισμό της χώρας γενικά και τον δικό τους πολιτισμό, δηλαδή των ομότιμών τους, όπως ακούσαμε νωρίτερα σήμερα από τη Τζιλ Σομπούλ γι' αυτό νοιάζονται τα παιδιά περισσότερο-- και, σε πολύ μεγάλο βαθμό, μεγαλύτερο από ό, τι οι περισσότεροι άνθρωποι είναι διατεθειμένοι να αναγνωρίσουν, από την τύχη: τυχαία συμβάντα στη δικτύωση του εγκεφάλου μέσα στη μήτρα. Τυχαία συμβάντα κατά τη διάρκεια της ζωής σας.