(Applause) I like it. (Applause) (Laughter) DL: Oh yeah, okay, in my family we had seven girls, four boys, we had two fiddles and one piano, and of course we were all fighting to play on the instruments, so dad and mom set a rule that you couldn't kick anyone off the instrument. You had to wait until they were finished, so of course, what we would do is we'd get on the piano and you wouldn't even get off to eat, because you wouldn't want to give it up to your brother or sister, and they'd wait and wait and wait, and it'd be midnight and you'd be still sitting there on the piano, but it was their way to get us to practice.
(Χειροκρότημα) Μ'αρέσει. (Χειροκρότημα) (Γέλια) ΝΛ : Ω! ναι, σωστά, στην οικογένεια μου είχαμε επτά κορίτσια, τέσσερα αγόρια, είχαμε δύο βιολιά κι ένα πιάνο, και φυσικά τσακωνόμασταν για να παίξουμε τα όργανα, έτσι οι γονείς μας έθεσαν έναν κανόνα, να μη διώχνουμε κάποιον από το όργανο. Έπρεπε να περιμένουμε μέχρι να τελειώσουν, και φυσικά, αυτό που κάναμε ήταν να ανεβαίνουμε στο πιάνο και να μη φεύγουμε ούτε για φαγητό, επειδή δε θέλαμε να δώσουμε τη θέση μας σε κάποιο από τα αδέλφια μας, και περίμεναν και περίμεναν και περίμεναν, κι έφτανε μεσάνυχτα και ακόμα καθόμασταν στο πιάνο, αλλά με αυτόν τον τρόπο μας έκαναν να εξασκούμαστε.