I could go back to my girlfriend and my gay-loving table and mock their responses, chastise their unworldliness and their inability to jump through the politically correct  gay hoops I had brought with me, or I could empathize with them and realize that that was maybe one of the hardest things they had ever done, that starting and having that conversation was them coming out of their closets.
Μπορούσα να επιστρέψω στη φίλη μου και στο τραπέζι μου που αγαπάει τους γκέι, και να κοροϊδέψω αυτά που έλεγαν, να τους τιμωρήσω επειδή  ήταν εκτός πραγματικότητας και επειδή δεν μπορούσαν  να είναι πολιτικά ορθοί, ή θα μπορούσα να συμπάσχω μαζί τους και να συνειδητοποιήσω πως αυτό μπορεί να ήταν ένα από τα πιο  δύσκολα πράγματα που έκαναν ποτέ, πως το να ξεκινήσουν και να κάνουν αυτή τη συζήτηση σήμαινε γι' αυτούς να βγουν  από τη δική τους κρυψώνα.