I mean, in your own thinking, isn't there a chance that what humans are for is to be the universe's sentient things, to be the centers of joy and love and happiness and hope?
Εννοώ ότι, όπως το βλέπουμε εμείς, δεν υπάρχει πιθανότητα ο ρόλος των ανθρώπων στο σύμπαν είναι να είναι τα όντα που αισθάνονται, να είναι τα κέντρα χαράς, αγάπης, ευτυχίας και ελπίδας;