Because I was afraid if I said everything that she meant to me -- that I owed perhaps the best parts of who I became to her care, and that the words "I'm sorry" were like a thimble to bail out all the guilt and shame and rage I felt over everything she had endured to care for me for as long as she had -- I thought if I said those words to her, I would never stop crying again.
Επειδή φοβόμουν πως αν της έλεγα  όλα όσα σήμαινε για μένα, ότι όφειλα ίσως τα καλύτερα κομμάτια του εαυτού μου στη φροντίδα της και ότι η λέξη «συγγνώμη»  ήταν σαν μια ασπίδα που θα μ' έσωζε από την τόση ενοχή,  την ντροπή και την οργή που ένιωθα για ό,τι είχε υποστεί για να με φροντίσει, για όσο καιρό το υπέστη. Νόμιζα πως αν της τα έλεγα όλα αυτά, δε θα σταματούσα να κλαίω ποτέ.