I spent so much of my life telling people the things they wanted to hear instead of the things they needed to, told myself I wasn't meant to be anyone's conscience because I still had to figure out being my own, so sometimes I just wouldn't say anything, appeasing ignorance with my silence, unaware that validation doesn't need words to endorse its existence.
Ξόδεψα τόσο πολύ τη ζωή μου λέγοντας στους ανθρώπους όσα ήθελαν να ακούσουν αντί για όσα έπρεπε ν' ακούσουν, είπα στον εαυτό μου πως δε φτιάχτηκα για να είμαι η συνείδηση κανενός επειδή ακόμη έπρεπε να καταλάβω τη δική μου, έτσι μερικές φορές απλώς δεν έλεγα τίποτα, κατευνάζοντας την άγνοια με τη σιωπή μου, ανίδεος για το ότι η επιβεβαίωση δεν χρειάζεται λέξεις να προσυπογράψει την ύπαρξή της.