Tragic art, as it developed in the theaters of ancient Greece, in the fifth century B.C., was essentially an art form devoted to tracing how people fail, and also according them a level of sympathy, which ordinary life would not necessarily accord them.
Η Τραγωδία, όπως αναπτύχθηκε στα θέατρα της Αρχαίας Ελλάδας, τον Πέμπτο Αιώνα π. Χ., ήταν κατ' αρχήν μια μορφή τέχνης που είχε σκοπό να εξερευνήσει  το πώς οι άνθρωποι αποτυγχάνουν καθώς και να τους προστρέξει  με κάποια αίσθηση συμπόνιας, κάτι που η ζωή δεν θα έκανε απαραίτητα.