I was an introverted child, to the point of communicating with colored crayons and apologizing to objects when I bumped into them, so my mother thought it might do me good to write down my day-to-day experiences and emotions.
मी इतकी एकलकोंडी होते की रंगीत खडूंशी बोलायचे आणि वस्तूंना धडकल्यावर त्यांची माफी मागायचे. त्यामुळे आईला असं वाटलं की माझ्या रोजच्या अनुभवांना, भावनांना वहीत उतरवले तर बरं होईल.