And then there was the language, the rhythmic cadence of it, reminding me of evenings spent listening to Bedouin elders recite hours-long narrative poems entirely from memory.
و بعد ان زبان قرآن، با اون هماهنگی‌ آهنگین، و بعد اون زبان، با اون هماهنگی‌ آهنگین، یادآور شب‌هایی‌ بود که ساعتها به تلاوت آنها توسط بزرگان بدوی که عبارتهایی به اندازه یک ساعت را کاملا از حفظ تلاوت می کردند گوش میدادم، همه اش از حفظ. یادآور شب‌هایی‌ بود که ساعتها به تلاوت آنها توسط بزرگان بدوی که عبارتهایی به اندازه یک ساعت را کاملا از حفظ تلاوت می کردند گوش میدادم، همه اش از حفظ. یادآور شب‌هایی‌ بود که ساعتها به تلاوت آنها توسط بزرگان بدوی که عبارتهایی به اندازه یک ساعت را کاملا از حفظ تلاوت می کردند گوش میدادم، همه اش از حفظ.