When our kids rebel -- when they thoughtfully push back against our ideas or the way that we do things, what if we chose to see that as a sign that we're doing something right and that they're becoming liberated?
وقتی کودکانمان شورش می‌کنند -- وقتی آن‌ها متفکرانه عقایدمان را یا روشی که کار می‌کنیم را پس بزنند، اگر ما تصمیم گرفتیم آن را به عنوان نشانی ببینیم که کار درستی را انجام می‌دهیم و نیز اگر آن‌ها رها شوند چه؟