It seems like we're always stuck between demonizing a species and wanting to wipe it out, and then when we get very close to doing that, empathizing with it as an underdog and wanting to show it compassion.
مثل این به نظر می رسد که ما همیشه بین شیطانی دانستن یک گونه و محو کردنش گیر کرده ایم و بعد موقعیکه خیلی به انجامش نزدیک شده ایم، با آن مثل یک سگ توسری خورده همدردی می کنیم و میخواهیم که به آن شفقت نشان دهیم.