Can any of you recall a time when you were confronted with a scene of such spectacular beauty that it took you outside of yourself into a place of great serenity?
هیچکدام از شما بیاد می یاره وقتی با یک زیبایی تماشایی مواجه شده اید که شما رو از خود بی خود کرده و به مرحله ای از آرامش برده باشه؟