One of the things I'm pointing out is that cartoons appear within the context of The New Yorker magazine, that lovely Caslon type, and it seems like a fairly benign cartoon within this context.
یکی از چیز هایی که من به آن اشاره دارم این است که کاریکاتور ها در پس زمینه ی مطالب مجله ی نیویورکر می آیند، کاریکاتور ها در پس زمینه ی مطالب مجله ی نیویورکر می آیند، با این سبک نوشتاری کسلون (نوعی فرمت که در شرح کاریکاتور ها استفاده می شود)، و یک کاریکاتور متناسب با متن در کنار آن.