The winner to a game  the other kids couldn't play, I was the mystery of an anatomy, a question asked but not answered, tightroping between awkward boy and apologetic girl, and when I turned 12, the boy phase wasn't deemed cute anymore.
سایر برنده‌گان بازی نمیتوانستند بازی کنند، من رازی از آناتومی انسان بودم، پرسشی که پاسخ نداشت، مثل یک پسر بی دست و پا نوک پنجه راه می رفتم و مثل یک دختر عذر خواهی می کردم، و هنگامی که ۱۲ ساله شدم، دوره پسر بودن دیگر بامزه نبود.