Should we view it, you know, as original intent, like a sort of a Scalia version of the Bible?
مثلا آیا ما باید به متن انجیل به عنوان «متن با قصد اولیه» نگاه کنیم؟ مثل یک جور نسخه اسکالیایی (یکی از قضات عالی امریکا) انجیل؟