Today, a baffled lady observed the shell where my soul dwells And announced that I'm "articulate" Which means that when it comes to enunciation and diction I don't even think of it ‘Cause I’m "articulate" So when my professor asks a question And my answer is tainted with a connotation of urbanized suggestion There’s no misdirected intention Pay attention ‘Cause I’m “articulate” So when my father asks, “Wha’ kinda ting is dis?” My “articulate” answer never goes amiss I say “father, this is the impending problem at hand” And when I’m on the block I switch it up just because I can So when my boy says, “What’s good with you son?” I just say, “I jus’ fall out wit dem people but I done!” And sometimes in class I might pause the intellectual sounding flow to ask “Yo! Why dese books neva be about my peoples” Yes, I have decided to treat all three of my languages as equals Because I’m “articulate” But who controls articulation?
امروز، یه خانم سراسیمه در کالبدی که روح من ساکنه اعلام کرد که من "شمرده گو" هستم. یعنی این که هنگام بیان و گفتار اصلاً بهش فکر نمی کنم چون من یک "شمرده گو" هستم. بنا بر این وقتی استادم سؤالی می پرسه و جواب من مفهومی است از اصطلاحات شهری هیچ قصد انحرافی در بین نیست. توجه کنید، چون من یک "شمرده گو" هستم. پس وقتی پدرم می پرسه، "این دیگه چیه؟" جواب "شمرده" من هرگز ناجور نیست. من میگم "پدر، این یه مشکل ساده است" و وقتی سر کلاس هستم، شمرده حرف میزنم چون می تونم. پس وقتی پسرم میگه، "چه خبر پسرم؟" فقط میگم، "یکی منو دست انداخته بود ولی مشکلی نیست!" و گاهی در کلاس از یکی که باهوش به نظر میرسه می پرسم "شما! چرا کتابها هرگز درباره مردم من نیستند" بله، تصمیم گرفته ام با هر سه زبان خودم یکسان رفتار کنم، چون من یک "شمرده گو" هستم. ولی چه کسی شمرده گویی را کنترل می کنه؟