That is a moment which is a gift of God to us -- a gift when, for a moment, he lifts that boundary which makes us insist on "I, I, I, me, me, me," and instead, like the person in Rumi's story, we say, "Oh, this is all you.
آن لحظه هدیه خداوند به ماست، هدیه ای است که، زمانیکه برای یک لحظه، او آن مرزها را بر میدارد، مرزهایی که ما را اصرار به من، من، من می کند، یکدفعه، مانند آن شخص در داستان مولانا، می گوییم: "وای، همه چیز تویی."