How do you not despair when, with the body ravaged by chemotherapy, climbing a mere flight of stairs was sheer torture, that to someone like me who could dance for three hours?
چگونه می شود ناامید نبود وقتی با بدنی که در اثر شیمی درمانی بسیار ضعیف شده، حتی بالا رفتن از یک راه پله مانند شکنجه شده بود برای من که می توانستم سه ساعت بدون وقفه به رقصیدن ادامه دهم؟