And whether it's the opening line from "One Hundred Years of Solitude" or the fantastical stream of consciousness in "Autumn of the Patriarch," where the words rush by, page after page of unpunctuated imagery sweeping the reader along like some wild river twisting through a primal South American jungle, reading Márquez is a visceral experience.
و شاید به خاطر سطر آغازین "صد سال تنهایی" یا جریان سیال ذهن خارق العاده در "پاييز پدرسالار،" جایی که واژه‌ها صفحه به صفحه با تشبیه بی‎وقفه خواننده رو با خودش می‎بره مثل یه رودخونه‌‎ی رام نشدنی که از وسط یه جنگل بکر در آمریکای جنوبی پیچ میخوره، خوندن ماركز یه تجربه ی حسی و درونیه.