Emily Dickinson begins a poem, "I saw no way -- the heavens were stitched --" and we know instantly what it would feel like if the sky were a fabric sewn shut.
امیلی دیکینسون یک شعر را با این شروع می‌کند: «من راهی ندیدم، گویی آسمان دوخته شده بود،» و ما بلافاصله درک می‌کنیم اگر آسمان یک تکه پارچه‌ی کوک‌زده‌ی نفو‌ذناپذیر بود، چه حسی به ما دست می‌داد.