It means that after a trauma, without question, we lose our "unbearable lightness of being," that sense of immortality that keeps us here -- meaning, if we're here, we almost feel like we're immortal, which we're not, but if we didn't believe that, we'd say, "What's the point of it all?"
این به آن معناست که بعد از ضربه روحی، بدون شک، ما «سبکی تحمل‌ناپذیر هستی» خویش را از دست می‎دهیم، آن مفهوم فناناپذیری  که ما را روی پا نگه می‎دارد-- به این معنا که اگر اینجا هستیم، تقریبا به خاطر حس فناناپذیربودمان است،در حالی که نیستیم، اما اگر آن را باور نداشته باشیم، خواهیم گفت،« اصلا چه فایده‎ای دارد؟»