And when life throws up one of its nasty surprises, as it will, more than once, when a doctor comes into my room wearing a grave expression, or a car suddenly veers in front of mine on the freeway, I know, in my bones, that it's the time I've spent going nowhere that is going to sustain me much more than all the time I've spent racing around to Bhutan or Easter Island.
و هنگامی که زندگی یکی از شگفتی های تند و زننده اش را نشان میداد که اغلب اتفاق می افتد، وقتی دکتر با لباس سفید مثل کفن وارد می شود، یا خودروییی در جلو من در بزرگراه ناگهان راهش را عوض می کند، من تا مغز استخوانم می دانم که این زمانی که من در به جایی نمی روم مرا بیشتر از همه نگه داشته تا تمام مدتی که در مسابقه ای  بین بوتان و ایستر ایلند گذرانیده بودم.