When he sings songs from our childhood, attempting words that not even I could remember, he reminds me of one thing: how little we know about the mind, and how wonderful the unknown must be.
وقتی شعرهای دوران کودکی ما را می خواند، سعی در گفتن کلماتی دارد که حتی بیادم هم نمیاد، او یک چیز را بیادم میاره، چقدر کم از ذهن می‌دانیم، و چقدر باید ناشناخته‌ها جالب باشند.