Its role in long-term memory formation was demonstrated in the 1950s by Brenda Milner in her research with  a patient known as H.M.
نقش آن در شکل گیری حافظه دراز مدت در سال‌های ۱۹۵۰ توسط "برندا میلنر" نشان داده شد در تحقیق او بر روی مریضی که به نام اچ.ام شناخته می‌شد