In short, when we're thinking like academics, we regard people as elaborate and complicated machines, like computers or cars.
کوتاه‌سخن آنکه، وقتی ما مثل آکادمیک‌ها فکر می‌کنیم، مردم را به شکل دستگاه‌های دقیق و پیچیده درنظر می‌گیریم، مثل کامپیوترها و ماشین‌ها، ولی وقتی به انسان بودن خودمان بازمی‌گردیم