Her words took me back to the days and nights on the ground in Darfur, where we were forced to remain silent; where we didn't speak over morning tea because the warplanes overhead would swallow any and all noise; back to the days when we were told not only that we don't deserve to be heard but that we do not have a right to exist.
کلمات او من را به روزها  و شب‌هایی برد که در دارفور بودم، ما مجبور بودیم ساکت باشیم؛ زمان‌هایی که در زمان صبحانه صحبت نمی‌کردیم چرا که صدای هواپیما‌های جنگی، هر صدایی را در خود محو می‌کرد. من را به روز‌هایی برد که به ما گفته می‌شد نه تنها سزاوار شنیده شدن نیستیم، بلکه حق زنده بودن را نیز نداریم.