Teosinte’s rock-hard seeds  were barely edible, but its fibrous husk could be turned  into a versatile material.
دانه‌های به سختیِ سنگِ تئوسینته به سختی قابل خوردن بودند، اما پوسته‌ی فیبری آن می‌توانست  به ماده‌ای همه‌کاره تبدیل شود.