Here's the problem: If I can't come clean and talk about my mistakes, if I can't find the still-small voice that tells me what really happened, how can I share it with my colleagues?
مشکل اینجاست: اگر من نتوانم رو راست باشم و در مورد اشتباهاتم صحبت کنم، اگر نتوانم یک صدای درونی پیدا کنم که به من بگوید واقعا چه اتفاقی افتاد، ( به جای تهمت های پشت سر هم) چطور میتوانم موضوع را با همکارانم در میان بگذارم؟