The solution, I think, is that we use language at two levels: the literal form signals the safest relationship with the listener, whereas the implicated content -- the reading between the lines that we count on the listener to perform -- allows the listener to derive the interpretation which is most relevant in context, which possibly initiates a changed relationship.
من فکر می کنم راه حل این است که ما زبان را در دو سطح به کار می بریم پیام ها لفظی و مستقیم که بی خطر ترین رابطه را با شنونده رقم می زند، و سطح دیگر که محتوای قابل تفسیر دارد-- و گوینده روی توان شنونده برای تفسیر و درک مفهوم تلویحی حساب کرده است-- و به شنونده اجازه میدهد که بنا به شرایط موجود جملات را تعبیر کرده و احتمالا منجر به تغییر نوع رابطه نیز گردد.