How can we use the fact that John and his peers want to take charge of their professional destinies and get them ready to lead the organizations of the future, rather than let them succumb to the catch-22 that will perfectly prepare them to lead the organizations of the past?
چطوراز این حقیقت بهره ببریم که جان و همکارانش می‌خواهند مسئولیت سرنوشت حرفه‌ای خودشان را بپذیرند و آن‌ها را آماده‌ی مدیریت سازمانهای آینده کنیم، به جای اینکه بگذاریم در شرایط سخت تسلیم و ناامید شوند که یقینا آن‌ها را سوق می‌دهد که سازمانهای گذشته را رهبری کنند؟