Did your best work occur when you sidestepped your own ego and you stopped telling your story, but told someone else's story, someone perhaps without a voice, where empathetically, you stood in his shoes for a while or saw the world through his eyes?
آیا بهترین کارت زمانی بود که از خودخواهی ات فاصله گرفتی، و گفتن درباره خودت را کنار گذاشتی، و داستان فرد دیگری را گفتی، فردی که شاید صدایی ندارد، وقتی همدلانه، خود را جای او گذاشتی برای مدتی یا جهان را از دریچه چشم او نگاه کردی؟