It also happens in the very real, flesh and blood of academic medicine. So in 1980, some researchers did a study on a drug called lorcainide, and this was an anti-arrhythmic drug, a drug that suppresses abnormal heart rhythms, and the idea was, after people have had a heart attack, they're quite likely to have abnormal heart rhythms, so if we give them a drug that suppresses abnormal heart rhythms, this will increase the chances of them surviving.
این همچنین اتفاق می افته در دنیای کاملا واقعی پزشکی دانشگاهی هم اتفاق می‌افته. مثلا در سال ۱۹۸۰ تعدادی محقق در مورد داروی به نام «لورکاناید» شروع به تحقیق کردند٬ و این یک داروی ضد آریتمی بود٬ دارویی که ضربان غیرعادی قلب رو از بین می‌بره٬ ایده این بود که بعد از این که آدمی سکته قلبی کرد٬ به احتمال زیاد ضربان قلبش نامنظم میشه٬ پس اگر ما به اونها دارویی بدیم که ضربان غیرعادی رو از بین ببره٬ احتمال زنده موندن اون آدمها رو بالا بردیم.