And that is the wild divergence in how we choose our architects, in trying to decide whether we want architecture from the kind of technocratic solution to everything -- that there is a large, technical answer that can solve all problems, be they social, be they physical, be they chemical -- or something that's more of a romantic solution.
و این واگرایی وحشیانه ای است که ما معماران مان را انتخاب می‌کنیم، در تلاش برای تصمیم‌گیری درباره اینکه آیا می‌خواهیم معماری را نوعی راه‌ حل فن گرا برای همه چیز می‌خواهیم یا نه-- که یک پاسخ فنی بزرگ وجود دارد که می‌تواند همه مشکلات را حل کند، می‌توانند اجتماعی باشند، فیزیکی باشند، شیمیایی باشند -- یا چیزی که بیشتر از یک راه‌حل رمانتیک است.