These diagnoses relied in part on  the clinical judgment of the evaluators, and used a subset of the tests  used to determine IQ— a practice later research found does  not yield clinically useful information.
البته که تشخیص این موارد کمی وابسته به بررسی‌های کلینیکی ارزیابان بود، و از زیر آزمون‌های مورد استفاده در تعیین ضریب هوشی استفاده می‌کرد. و تحقیقات انجام‌ شده، نشان داد اطلاعات  بالینی به‌ تنهایی مفید واقع نمی‌شود.