It is often said that the stories of history are written by its victors, but if this is true, what becomes of the downtrodden, and how can they ever hope to aspire for something greater if they are never told the stories of their own glorious pasts?
اغلب گفته می‌شود که  داستان‌های تاریخ را فاتحان می‌نویسند، اما اگر درست باشد چه بر سر پایمال شدگان می‌آید، و چطور امید به الهام بخشی برای چیزی بزرگتر را داشته باشند اگر که هرگز داستان‌های گذشته‌های باشکوه خویش را نشنوند؟