And the thing that struck me the most, that broke my heart, was walking down the main street of Sarajevo, where my friend Aida saw the tank coming 20 years ago, and in that road were more than 12,000 red chairs, empty, and every single one of them symbolized a person who had died during the siege, just in Sarajevo, not in all of Bosnia, and it stretched from one end of the city to a large part of it, and the saddest for me were the tiny little chairs for the children.
و چیزی که فکر مرا بیش از همه به خود مشغول کرد، که قلب مرا شکست این بود که در خیابان اصلی سارایوو همان خیابانی که دوست من (ایدا)، بیست سال پیش حرکت تانک را دیده بود در آن خیابان بیش از دوازده هزار صندلی قرمز بود، صندلی های خالی، و هر صندلی خالی، سمبلی بود از از یک انسان که در زمان محاصره کشته شده بود، دوازده هزار نفر تنها در سارایو، نه در کل بوسنی و این از یک طرف سارایو به طرف دیگر آن کشیده شده بود، و ناراحت کننده ترین چیز برای من، صندلی های کوچکی بود که به عنوان سمبل برای کودکان وجود داشت.