So in some of our other studies, we wanted to see, OK, great -- not great, actually, bad news that stress does this to the brain -- but if it is the case that stress has this powerful influence on attention through external distraction, what if we don't need external distraction, what if we distract ourselves?
در پژوهش‌های دیگه‌مون، می‌خواستیم ببینیم، باشه، عالی -- البته عالی نه، خبر بدیه که استرس این کارو با مغز می‌کنه -- اما اگر موضوع این باشه که استرس این تاثیر قدرتمند رو روی توجه داره، از طریق حواس‌پرتی بیرونی، چی می‌شه اگر ما به عامل حواس‌پرتی بیرونی نیاز نداشته باشیم اگه خودمون حواس‌مون رو پرت کنیم چی؟