“Keep, ancient lands, your  storied pomp!” cries she With silent lips. “Give me your tired,  your poor, Your huddled masses yearning  to breathe free, The wretched refuse of your teeming shore.
« ای سرزمین‌های کهن، کبکبه پرآوازه خود را نگه دارید»؛ با لبانی بسته ندا سر می‌دهد: «به من بدهید وامانده‌های خود را، مسکینان خود را، توده‌های درهم کز کرده خود را که آرزوی تنفس در آزادی را دارند. وازدگان مصیبت‌زده سواحل پرغلغله‌تان را