Eleven-year-olds, they're all sitting in a little semi-circle looking up at me with big eyes, and I started, there was a white board behind me, and I started off by writing a one with 22 zeroes after it, and I said, "All right, now look, this is the number of stars in the visible universe, and this number is so big there's not even a name for it."
بچه‌های یازده ساله، به صورت نیم‌دایره نشسته بودند و با تعجب به من نگاه می‌کردند، و من شروع کردم پشت سرم، یک وایت‌بورد بود روی آن عدد یک به همراه ۲۲ صفر نوشتم و گفتم «خیلی خوب ببینید، این تعداد ستاره‌ها در جهان قابل مشاهده است که عدد بسیار بزرگی است آنقدر بزرگ که حتی اسمی ندارد.»