So sort of like the Wizard of Oz, or "1984's" Big Brother, separating the voice from its source, separating cause and effect sort of creates a sense of ubiquity or panopticism, and therefore, authority.
یه جورایی شبیه «جادوگر شهر اُز»، یا ناظر کبیر توی «۱۹۸۴»، جدا کردن صدا از منبعش، جدا کردن علت و معلول یه جورایی حس حضور همه‌جانبه  و سراسری ایجاد می‌کنه، و به دنبال اون، اقتدار.