So the problem is, nowadays, with modern man— (Laughter) — when we feel in danger, we still fill up with our own chemical but because we can't kill traffic wardens — (Laughter) — or eat estate agents, the fuel just stays in our body over and over, so we're in a constant state of alarm, a constant state. And here's another thing that happened.
خب، مشکل اینجاست که، امروزه، با این بشر امروزی -(خنده) وقتی احساس خطر می‌:کنیم، همچنان سرشار از ترکیبات شیمیایی می‌شویم اما چون نمی‌تونیم ماموران ترافیکی را بکشیم -(خنده)- یا بنگاه‌دارهای مسکن را بخوریم، این سوخت دربدن ما باقی می‌ماند و باقی می‌ماند، بنابراین ما دریک حالت هشدار ماندگار به سر می‌بریم، در یک حالت دایمی. و این اتفاق دیگری بود که افتاد.