I've described it as a kind of projectile vomiting, a torrent of ideas, of characters, of voices, of verses, couplets, entire songs almost formed whole, materialized in front of me as if they'd been bottled up inside me for many, many years.
من آن را نوعی تهوع پرتابی توصیف کرده ام، سیلی از ایده ها و شخصیت ها و صداها، از مصرع ها و بیت ها و تمامی ترانه ها یکی شدند، و در مقابلم قرار گرفتند انگار که تا قبل از آن در درونم حبس شده بودند برای سالهای بسیار زیاد.