In those days, those days which exist for me only as the most elusive memory now, when often the first sound you'd hear in the morning would be a storm of birdsong, then the soft clop of the hooves of the horse hauling a milk wagon down your block, and the last sound at night as likely as not would be your father pulling up in his car, having worked late again, always late, and going heavily down to the cellar, to the furnace, to shake out the ashes and damp the draft before he came upstairs to fall into bed -- in those long-ago days, women, my mother, my friends' mothers, our neighbors, all the women I knew -- wore, often much of the day, what were called housedresses, cheap, printed, pulpy, seemingly purposefully shapeless light cotton shifts that you wore over your nightgown and, when you had to go look for a child, hang wash on the line, or run down to the grocery store on the corner, under a coat, the twisted hem of the nightgown always lank and yellowed, dangling beneath.
آن روزها، آن روزها که اکنون در خاطرم از آن‌ها تنها یادی گریزان مانده برجا، آن روزها که اغلب صبحگاهان برمی‌خاستی از خواب با امواجِ آواز پرندگان، و سپس سُم‌ضربه‌ی ملایم اسبی که می‌کشید به چه دشواری گاریِ شیررا تا ساختمان‌تان، و واپسین صدای شبانگاه اغلب صدایی نبود بجز توقف اتومبیل پدر که باز دیروقت بازمی‌گشت از کار، مثل همیشه دیر، و سنگین‌سنگین می‌رفت به زیرزمین، به آتش‌خانه تا بتکاند خاکسترها را و مرطوب کند هوا را و بعد بیاید بالا و بیفتد توی تخت‌خواب، در آن روزهای دور دور، زنان، مادرم، مادران دوستانم، همسایه‌ها، همه‌ی زنانی که می‌شناختم، بیشتر مدت روز چیزی به تن داشتند، که به آن لباس خانه می‌گفتند: ارزان، گل‌گلی، شل‌ و‌ ول، و انگارعمداً بی‌شکل و قواره پیراهن‌های نازک نخی که می‌پوشیدی روی لباسِ خوابت‌ و وقتی مجبور می‌شدی بروی پیِ بچه‌ای یا رخت‌های شسته را پهن کنی روی بند، یا وقتی می‌خواستی به‌دو بروی بقالیِ سر نبش، زیر پالتویت، لبه‌ی تاخورده‌ی لباس خواب‌ همیشه آویزان و چرک‌مُرد، تاب می‌خورد.