I remember, every time I went to a patient's deathbed, whether in the hospital or at home, I remember my sense of failure -- the feeling of I don't know what I have to say; I don't know what I can say; I don't know what I'm supposed to do.
و به ياد دارم كه هر بار به بستر مرگ بيمارى مى رفتم، چه در بيمارستان يا در منزل، من احساس شكست مى كردم احساسى كه من نمى دانم چه بايد بگويم؛ نمى دانم چه مى توانم بگويم؛ من نمى دانم چه قرار است انجام دهم.