And I spent every moment I could out at that flying school, way out of my comfort zone, all these young guys that wanted to be Qantas pilots, you know, and little old hop-along me in first my plaster cast, and then my steel brace, my baggy overalls, my bag of medication and catheters and my limp.
من تمامی لحظاتی را که می‌تونستم، در مدرسه پرواز می‌گذراندم، خیلی بیشتر از توانم آنجا می‌ماندم. تمامی آن جوان‌هایی که می‌خواستند خلبان شرکت هواپیمایی کوانتاس بشن یک طرف، می‌دانید، و من که سنی ازم گذشته بود، وآن اوایل در پوشش گچی‌ام لنگ می‌زدم، یک طرف، و البته بعدها با پشت‌بند فولادی‌ام، سرهمِ گشادم، کیسه داروهام، سوند ادرارم و لنگی پاهام،