I could go back to my girlfriend and my gay-loving table and mock their responses, chastise their unworldliness and their inability to jump through the politically correct  gay hoops I had brought with me, or I could empathize with them and realize that that was maybe one of the hardest things they had ever done, that starting and having that conversation was them coming out of their closets.
من می‌توانستم به میز دوست‌دخترم و دیگر کسانی که از همجنس‌گرایی پشتیبانی می‌کنند برگردم و پاسخ‌هایشان را برای آنها تعریف و مسخره کنم، و بی‌روحی و ناتوانی‌شان از درک درست و بی چون و چرای سیاسی از حقانیت هم‌جنس‌گرایی را به چالش بکشم، یا این که می‌توانستم آن‌ها را درک کنم و بفهمم که این کار، شاید یکی از سخت‌ترین کارهایی بوده است که تا به حال انجام داده‌اند، و این که شروع و انجام چنین مکالمه‌ای برای آن‌ها به نوعی بروز دادن ماهیتشان بوده است.