When I saw my mother's first signature on her bidi-rolling wage book, when I felt the hot Delhi air against my face after a 50-hour train journey, when I finally felt free and let myself be, I saw a glimpse of that new world I longed for, a world where a girl like me is no longer a liability or a burden but a person of use, a person of value and a person of worthiness.
وقتی اولین امضاء مادرم را روی دفترچه  درآمد او حاصل از پیچاندن بیدی دیدم، زمانی که بعد از سفر ۵۰ ساعته با قطار، گرمای دهلی را روی  پوست صورتم احساس کردم، زمانی که بلاخره احساس آزادی کردم  و اجازه دادم خودم باشم گوشه‌ای از آن دنیایی که آرزویش را داشتم دیدم، دنیایی که دختری چون من نه دیگر سربار و نه مسئولیت بلکه انسانی است مفید، با ارزش و شایسته.