And then with our kids, our precious kids, we spend so much time nudging, cajoling, hinting, helping, haggling, nagging as the case may be, to be sure they're not screwing up, not closing doors, not ruining their future, some hoped-for admission to a tiny handful of colleges that deny almost every applicant.
و بعد با فرزندانمان، فرزندان عزیزمان، آنقدر زمان صرف سقلمه زدن، راضی کردنشان به انجام کاری، تذکر دادن، کمک کردن، اصرار کردن و اگر لازم باشد سرزنش کردنشان می‌کنیم، تا مطمئن شویم که خرابکاری نمی‌کنند، که فرصت‌ها را از دست نمی‌دهند، که آینده‌شان را تباه نمی‌کنند، یک پذیرش رویایی در یک مشت دانشگاه که تقریبا هر داوطلبی را رد می‌کنند. (خنده‌ی حضار)