(Music) ♫ My age is three hundred ♫ ♫ and seventy-two ♫ ♫ I think with the deepest regret ♫ ♫ How I used to pick up and voraciously chew ♫ ♫ the dear little boys that I met ♫ ♫ I've eaten them raw in their holiday suits, ♫ ♫ Eaten them curried with rice, ♫ ♫ I've eaten them baked in their jackets and boots, ♫ ♫ And found them exceedingly nice. ♫ ♫ But now that my jaws are too weak for such fare, ♫ ♫ I think it's increasingly rude ♫ ♫ To do such a thing when I'm quite well aware ♫ ♫ Little boys do not like being chewed. ♫ ♫ Little boys do not like being chewed. ♫ (Music) ♫ So now I contentedly live upon eels, ♫ ♫ And try to do nothing amiss ♫ ♫ And pass all the time I can spare from my meals ♫ ♫ In innocent slumber like this, ♫ ♫ Innocent slumber like this. ♫ (Applause) I suppose I owe you an explanation.
(نواختن آهنگ) سن من 300 سال است و 72 فکر می کنم با عمیق ترین ابراز تاسف چگونه عادت داشتم که انتخاب کردن را حریص جویدن را پسران کوچک عزیز که من دیدمشان من آنها را ناپخته خوردم در لباس تعطیلاتشان خوردن آنها کاری با برنج خوردم و سپس پختم در کت و چکمه هایشان وآنها را بینهایت خوب یافتم اما حالا آروارهای من برای این غذا ضعیف هستند فکر کنم بطور فزاینده ای بی ادبیست برای انجام چنین چیزی هنگامی که کاملا" خوب آگاهم پسران کوچک دوست ندارند جویده شوند پسران کوچک دوست ندارند جویده شوند (نواختن آهنگ) خوب حالا من با مارماهی رضایتمندانه زندگی می کنم و سعی می کنم هیچ خطایی نکنم وهمه زمان را بگذرانم میتوانم از غذایم چشم پوشی کنم برای خواب بیگناهی مثل این خواب بی گناهی مثل این ( تشویق تماشاگران) گمان کنم یک توضیح مدیون شما هستم.