We still clutch close these letters to our chest, to the words that speak louder than loud, when we turn pages into palettes to say the things that we have needed to say, the words that we have needed to write, to sisters and brothers and even to strangers, for far too long.
ما هنوز هم این نامه‌ها را محکم به سینه می‌چسبانیم، واژه‌هایی که بلندتر از هر فریادی حرف می‌زنند هنگامی که این صفحه‌ها را سکویی برای حرف‌هایی تبدیل می‌:کنیم که نیاز داریم گفته بشن، واژه‌‌هایی مدت‌های طولانی بود که نیاز داشتیم بنویسیم‌شان، به خواهرهامون و برادرهامون و حتی به غریبه‌ها.