You need to understand that in those places what really mattered was, firstly, the role of Tudman and Milosevic in coming to the agreement, and then the fact those men went, that the regional situation improved, that the European Union could offer Bosnia something extraordinary: the chance to be part of a new thing, a new club, a chance to join something bigger.
بايد بدانيد که در بوسني و كوزوو چیزی كه واقعا مهم بود اولاْ نقش تودمن و میلوسویچ در رسيدن به توافق بود، و بعد این واقعیت که آن افراد رفتند، که وضعیت منطقه بهبود يافت، که اتحادیه اروپا توانست به بوسنی چیزی فوق العاده پيشنهاد کند: شانس اینکه جزئی از یک چیز جدید باشد، یک کلوپ جدید، شانس اینکه به چیز بزرگتري بپيوندد.