"I felt a Funeral, in my Brain, and Mourners to and fro kept treading -- treading -- till [it seemed] that Sense was breaking through -- And when they all were seated, a Service, like a Drum -- kept beating -- beating -- till I [thought] my Mind was going numb -- And then I heard them lift a Box and creak across my Soul with those same Boots of Lead, again, then Space -- began to toll, As [all] the Heavens were a Bell, and Being, [but] an Ear, and I, and Silence, some strange Race, wrecked, solitary, here -- [And] then a Plank in Reason, broke, and I fell down and down -- and hit a World, at every plunge, and Finished knowing -- then --" We know depression through metaphors.
«در مغزم انگار مراسم عزا بود، و سوگواران می‌رفتند و می‌آمدند و سوگواران می‌رفتند و می‌آمدند آنقدر، که احساس کردم دارم از هم می‌پاشم. سوگواران که همگی نشستند، مراسمی هم‌چون طبل، نواختن گرفت، آنقدر زد که حس کردم ذهنم دارد کرخت می‌شود. بعد شنیدم که تابوتی را بالا بردند و بر روحم خراشیدند با همان چکمه‌های سربی، بعد فضا به دوران افتاد، آسمان‌ها گویی سراپا ناقوس بود و هستی سراپا گوش، و من، و سکوت، کاملا غریب شکسته، تنها، اینجا. همان موقع، ستونی در باورم شکست، و من هر چه بیشتر به ژرفا سقوط کردم و هر غوطه مرا به دنیائی کوباند، و شعور در آن هنگام به پایان رسید.» ما افسردگی را با استعاره می‌شناسیم.