Due to these influences, the once spontaneous, one-act dance evolved into a structured, five-act play often based on the tenets of Confucian philosophy.
تحت تاثير اين تاثيرات، رقصى كه زمانى خودانگيز و تك نفره بود به نمايش پنج نفره و سازمان يافته‌‌اى تكامل يافت كه اغلب بر مبناى انگاشته‌‌هاى فلسفه كنفوسيوسى بود.