But the paradox of the moment we're in is that when we are more in tune in our window of tolerance, we are so much more capable of solving problems, being creative, being adaptive, being flexible, being our brilliant selves, right?
اما پارادوکس لحظه‌ای که در آن هستیم آن وقتی است که ما در پنجره بردباری  خود بیشتر هماهنگ هستیم، خیلی بیشتر قادریم مشکلات را حل کنیم وقتی خلاق، سازگار، انعطاف‌پذیریم، این که خود باهوش‌مان باشیم، همینطوره؟