When I was younger, I used to stand on my tippy-toes, stare at that picture, close my eyes tightly, and just pretend that it was me gazing up at the man who revolutionized the Civil Rights Movement, who marched on Washington and who transformed a generation by his words, "I have a dream."
وقتی جوانتر بودم، بر روی نوک انگشتانم می‌ایستادم، به عکس خیره می‌شدم، چشمانم را محکم می‌بستم و فقط وانمود می‌کردم که من هستم. به مردی که جنبش حقوق مدنی را تغییر داده بود، زل می‌زدم، کسی که در واشنگتن حرکت کرد و نسلی را با جمله «من رویایی دارم»اش متحول کرد.