In a sense, it actually makes you feel that when you're in the safe zone of studying behavior or cognition, something you can observe, that in a way feels more simplistic and reductionistic than trying to engage this very complex, mysterious organ that we're beginning to try to understand.
به عبارتی دیگر، در واقع باعث می‌شود که شما حس کنید وقتی در منطقه ایمن مطالعه رفتار یا ادراک قرار دارید، چیزی که بتوانید مشاهده کنید به نحوی که بیشتر احساس سادگی و تقلیل یافتگی کنید در قیاس با تلاش جهت بکارگیری این عضو بسیار پیچیده، مرموز که ما شروع به تلاش کردن جهت فهم آن کرده ایم.