Now, I could look at my hand for two weeks, and I wouldn't feel any awe or wonder, because I can't compose. (Laughter) So what it's telling you here is that obviously this automatic, spontaneous process that he's describing can only happen to someone who is very well trained and who has developed technique.
حال، من میتوانم برای دو هفته، به دستانم نگاه کنم، و هیچ احساسِ ابهت یا حیرت انگیزی را پیدا نکنم، چون قادر به آهنگسازی نیستم. پس این به ما چه را نشان میدهد، در جاههای دیگر مصاحبه مان، روشن است که این جریانِ خودکار و خودانگیزی که او شرح می دهد می تواند فقط برای اشخاصی اتفاق بیافتد که بقدر بسیار عالی تربیت یافته و تِکنیکی را توسعه داده اند.