And the paradox at the heart of, I think, all of this is how do we stay present with what's really painful, how do we stay connected in the face of what's threatening and overwhelming and scary?
و به نظرم تناقض در کل این ماجرا این باشد که چطور در این واقعیت دردناک حضور داشته و در مواجه با آن چه تهدیدآمیز و مخرب و ترسناک به نظر می‌رسد در ارتباط بمانیم؟