My pain, more than anything in 19 years on this planet, has given me perspective, and my hurt, my hurt has forced me to have hope, have hope and to have faith, faith in myself, faith in others, faith that it can get better, that we can change this, that we can speak up and speak out and fight back against ignorance, fight back against intolerance, and more than anything, learn to love ourselves, learn to accept ourselves for who we are, the people we are, not the people the world wants us to be.
درد من، بيشتر از هر چيز ديگه‌‌اى در اين ١٩ سال زندگيم روى زمين به من بينش داده، و عذاب كشيدنم، عذاب كشيدنم مجبورم كرده تا اميد داشته باشم، اميد داشته باشم و ايمان، ايمان داشتن به خودم، ايمان به ديگران، ايمان به اين كه بهتر ميشم، اين كه ميتونيم اين را تغيير بديم، ميتونيم با صداى بلند مطرحش كنيم، و عليه بى‌‌توجهى اعتراض كنيم و بجنگيم، عليه كم طاقتى بجنگيم. و بيشتر از همه، ياد بگيريم خودمون را دوست داشته باشيم، ياد بگيريم خودمون را براى كسانى كه هستيم بپذيريم، آدمهايى كه هستيم، نه كسانى كه دنيا ميخواد ما باشيم.