The mere fact that somebody would even just sit down, pull out a piece of paper and think about someone the whole way through, with an intention that is so much harder to unearth when the browser is up and the iPhone is pinging and we've got six conversations rolling in at once, that is an art form that does not fall down to the Goliath of "get faster," no matter how many social networks we might join.
صرف این واقعیت که کسی فقط بنشیند، یک برگ کاغذ را بیرون بکشد و تمامی فکرش فقط درمورد یک نفر باشد، با تمرکزی که خیلی سخت‌تر است که بهش دست پیدا کنیم وقتی مرورگر ما بالا آمده و آیفون ما دارد سروصدا می‌کند ما همزمان باید شش مکالمه را سروسامان بدیم، این شکلی از هنر است که اسیر طلسمِ «تندتر پیش برو» نمی‌شه، اهمیتی ندارد که ممکن‌ست ما به چند شبکه‌ی اجتماعی پیوسته باشیم.