I could no longer go to school, see my friends or even eat out, because my tics would attract the attention of everyone in the room.
دیگر نمی‌توانستم به مدرسه بروم،  دوستانم را ببینم یا حتی بیرون غذا بخورم. چون تیک‌های من توجه همه کسانی که در آنجا بودند را به خود جلب می‌کرد.