I mean, in your own thinking, isn't there a chance that what humans are for is to be the universe's sentient things, to be the centers of joy and love and happiness and hope?
منظورم اینکه، از دیدگاه خودت احتمالی وجود ندارد که منظور از انسان ادراک کننده جهان باشد، تا مرکزیت لذت و عشق و شادی و امید باشد؟