Up to and around about the Second World War, conductors were invariably dictators -- these tyrannical figures who would rehearse, not just the orchestra as a whole, but individuals within it, within an inch of their lives.
تا حول و حوش جنگ جهانی دوم، رهبران ارکستر بطور تغییرناپذیری زورگو بودند-- این اشکال ستمگري نه فقط ارکستر بعنوان یک کلیت، بلکه تک تک افراد در اون، در هر بخشي از زندگيشون بارها تكرار شده.