May the ideals of one boy unite one nation behind one critical idea that we are one people, we are the people who were promised a government, a government that was promised to be dependent upon the people alone, the people, who, as Madison told us, meant not the rich more than the poor.
شاید ایده آلهای پسرکی باشد که ملتی را ورای یک ایده منتقدانه که ما یک مردم هستیم متحد کند، ما مردمانی هستیم که به ما دولتی وعده داده شده، دولتی که وعده داده شده تا فقط به مردم وابستکی داشته باشد، همان مردمی که بنا به گفته مدیسون بیشتر منظور ثروتمندان در قیاس با فقرا نباشد.