But we don't even blink when we hear somebody say this, because we've heard that kind of stuff for so long and somehow we've completely internalized and accepted collectively this notion that creativity and suffering are somehow inherently linked and that artistry, in the end, will always ultimately lead to anguish.
ولی ما حتی از شنیدن این حرف پلک هم نمی زنیم چون در طی سالیان حرفهایی از این دست را زیاد شنیده ایم و به نوعی به طور دست جمعی بی تفاوت شده ایم و پذیرفته ایم که به نوعی خلاقیت و مصیبت کشیدن به طوری ذاتی با هم عجین هستند. و هنر همیشه به رنج و درد ختم می شود.