In the empty theater of such a night, waking to meet no external radiance, this is the final struggle left to win, this the sole beacon to beckon the darkness in and let the rest begin, this the lens through which at last to see both Self and Other arrayed with the bright stain of original sin: lit from within.
در تئاتر خالی چنین شبی، راه می روی تا درخششی بیرونی را نبینی، این آخرین مبارزه برای پیروزی است، این، تنها چراغ راهی است  که به تاریکی درون اشاره می کند و بگذار مابقی شروع شود، این ذره بینی است که ازمیانش  خود و دیگران را می بینی آراسته با لکه ای درخشان از گناه آغازین: از درون بتاب.