For a moment, very much  like the one between lightning and its sound,  the children just stare at me, and then it comes, a flurry,  a hail storm of answers – Flower, says one. No, Book, says another.  That's stupid, cries a third, the opposite of a  gun is a pillow. Or maybe a hug, but not a book,  no way is it a book. With this, the others gather their thoughts and suddenly it’s a shouting match.  No one can agree, for every student there’s a final answer.  It's a song, a prayer, I mean a promise,  like a wedding ring, and later a baby. Or what’s that  person who delivers babies?
برای لحظه‌ای، بسیار شبیه به فاصله‌ی میان آذرخش و صدایش، بچه‌ها فقط به من خیره شدند، سپس شروع شد، رگباری، طوفان تگرگی از پاسخ‌ها -- یکی گفت گُل. دیگری گفت نه کتاب. سومی فریاد زد این احمقانه است، متضاد تفنگ یک بالش است. یا شاید آغوش، اما کتاب نه، به هیچ وجه کتاب نیست. پس از این، بقیه فکر کردند و ناگهان، به داد و فریاد تبدیل شد. کسی نمی‌تواند موافق باشد که هر دانش‌آموزی یک پاسخ نهایی دارد. یک آهنگ است، یک دعاست، یعنی یک قول، مثل یک حلقه‌ی ازدواج، و بعداً یک نوزاد. یا آن کسی که نوزاد را به دنیا می‌آورد نامش چیست؟