I was an introverted child, to the point of communicating with colored crayons and apologizing to objects when I bumped into them, so my mother thought it might do me good to write down my day-to-day experiences and emotions.
من یه کودک درونگرا بودم از این نظر که با مداد شمعی های رنگی ارتباط برقرار می کردم وقتی به اشیا اصابت می کردم ازشون عذر خواهی می کردم. برای همین مادرم فکر می کرد نوشتن تجربیات روزانه و احساساتم می تونه برام خوب باشه.