It says poems can bring people together temporarily, which I think is true, and it sticks in my head not just because it rhymes but for how it rhymes, cleanly and simply on the two and four, "say" and "way," with anticipatory hints on the one and three, "answer" and "quarters," as if the poem itself were coming together.
می گوید که اشعار می توانند  موقتاً افراد را به هم نزدیک کند، که فکر می کنم حقیقت دارد، و آن نه به دلیل قافیه بلکه به دلیل قافیه پردازی در ذهنم مانده است. به سادگی در مصراع دوم و چهارم، «say» و «way» هم قافیه اند با کمی دقت در مصراع های یک و سه "answer" و "quarters" به همین ترتیب شعر کنار هم قرار می گیرد.