But really, it kind of means this: for the journalists, people like me, it means accepting that you can't know everything, and allowing other people, through technology, to be your eyes and your ears.
اما واقعیت این است که برای روزنامه‌نگارهایی مثل من، به معنای پذیرفتن این است که تو نمی‌توانی همه چیز را بدانی، و اجازه دادن به مردم از طریق تکنولوژی، که چشم‌ها و گوش‌های شما باشند.