In those lonely first weeks and months of my recovery, these strangers and their words became lifelines, dispatches from people of so many different backgrounds, with so many different experiences, all showing me the same thing: you can be held hostage by the worst thing that's ever happened to you and allow it to hijack your remaining days, or you can find a way forward.
در آن اولین هفته‌ها و ماه‌های  تنهایی دوران نقاهت، این غریبه‌ها و حرف‌هایشان  راه حیاتی من شدند، پیام‌هایی از افرادی با  پیشینه‌هایی کاملا متفاوت، با تجربیات کاملا متفاوت، همه یک چیز را به من نشان می‌دادند: انسان می‌تواند گروگان گرفته شود به دست بدترین اتفاقی که برایش افتاده و به آن اجازه دهد تا  روزهای باقیمانده‌اش را برباید، و یا راهی به جلو پیدا کند.