I think that if we understood our cognitive limitations in the same way we understand our physical limitations, even though they don't stare us in the face the same way, we could design a better world, and that, I think, is the hope of this thing.
فکر می‌کنم که اگر محدودیت‌های ادراکیمان را به همان طریقی که محدودیت‌های فیزیکیمان را فهمیدیم، فهمیده بودیم، حتی با اینکه آن‌ها به همان طریق جلوی رویمان نیستند، می‌توانستیم دنیای بهتری طراحی کنیم. و آن، فکر می‌کنم، امید این ماجرا است.