They knew they could sing their stories through the thick heat of picking cotton and harvesting tobacco, knew they could preach their stories and sew them into quilts, turn the most painful ones into something laughable, and through that laughter, exhale the history a country that tried again and again and again to steal their bodies, their spirit and their story.
آنها می‌دانستند که در گرمای داغ چیدن پنبه و برداشت تنباکو داستانهای خود را آواز بخوانند، می توانستند داستانها را موعظه کرده و  در لحافهای چهل تکه وصله و پینه کنند، دردناکترین قصه‌ها را به چیزی خنده‌دار بدل کنند، و از طریق آن خنده، تاریخ یک مملکت را به  بیرون بدمند که بارها و باره سعی کرد جسم و روح و داستانهایشان را بدزدد.