When I hear even a hint of idealizing or the faintest whiff of nostalgia in a session, I go, "Phone, please."
وقتی حتی یک نشانه از خیال پردازی پیدا می‌کنم یا هر بار کمترین بویی از خاطرات به مشامم برسد، می‌گویم، «تلفن لطفاً.»