An America that still dreams,  still strives, still imagines that tomorrow can build on today, and an America that has resigned to fate, buckled under stress and chaos, lowered expectations, an ducked into the oldest of refuges: the tribal fellowship of one's own narrow kind.
یک آمریکایی که هنوز رویایی داشت و هنوز کوشش می کرد، هنوز تصور می کرد که فردا  بر پایه امروز ساخته می شود، و دیگری آمریکایی که تقدیرش را  از دست داده بود. و زیر بار اضطراب و هرج و مرج  محدود شده بود،و انتظارات پائین، با سر خم کردن به قدیمی ترین پناهگاه: تعداد کم رفاقت های قبیله ای خودشان.