Do I talk about the elderly, our heroes, too weak to run, too expensive to shoot, how they would march them, hands raised, rifles at their backs, into the fire?
آیا در مورد سالمندانمان می‌گویم؟ قهرمان‌هایمان، که برای دویدن خیلی ضعیف بودند، و ارزش تیر خوردن هم نداشتند، این که چگونه آن‌ها را پشت سر هم با دست‌ها بالای سر، تفنگ‌هایشان بر پشتشان به آتش می‌انداختند؟