When you drive around and you find dead tapirs along the highways and signs of tapirs wandering around in the middle of sugarcane plantations where they shouldn't be, and you talk to kids and they tell you that they know how tapir meat tastes because their families poach and eat them, it really breaks your heart.
وقتی در منطقه‌ رانندگی می‎کنید و در کنار بزرگراه‎ها تایپرهای مرده پیدا می‎کنید و نشانه‌هایی مبتنی بر اینکه تایپرها  وسط مزارع نیشکر سرگردان بوده‌اند جایی که اصلاً نباید باشند، و با بچه‌‎ها صحبت می‎کنید و بهتان می‎گویند که می‎دانند گوشت تایپر چه مزه‌ایست چونکه خانواده‎هایشان تایپرها را به طور غیرقانونی شکار کرده و می‎خورند، واقعاً دلتان می‎شکند.