In The New Yorker, it goes out to a wide audience, and when you actually look at that, and nobody knows what anybody else is laughing at, and when you look at that the subjectivity involved in humor is really interesting.
ولی در روزنامه ی نیویورکر، این طنز به اقشار گسترده ای از مردم عرضه می شود، ولی وقتی شما به آن نگاه می کنید، هیچکس نمی فهمد که بقیه هم به این مطلب می خندند یا نه، و وقتی شما به آن کاریکاتور نگاه می کنید، واقعاً جالب است.