The poem reacts to old lipstick ads, and its edginess about statement, its reversals and halts, have everything to do with resisting the language of ads that want to tell us so easily what to want, what to do, what to think.
این شعر به تبلیغات قدیمی رژلب، و حاشیه ی توضیحاتشان، و نقضها و توقفهایشان واکنش نشان میدهد، و هر چیزی که به پافشاری شعارهای تبلیغاتی که به راحتی به ما میگویند که چه بخواهیم، چه بکنیم، به چه فکر کنیم.