Up until I was 16, I healed my sadness by crying, mostly at nights  when everyone would sleep and I would sob in my pillow, until that one night  when I found out my friend was killed in the name of honor.
اندوهم را با گریه تسلی میدادم، بیشتر شب ها وقتی دیگران خواب بودند و روی بالشتم زار میزدم تاشبی که متوجه شدم  یکی از دوستانم کشته شده به خاطر مسایل ناموسی قتل ناموسی رسمی است