And how can fictive stories of the inhabitants and users of our buildings script the architecture, while the architecture scripts those stories at the same time?
و چگونه داستان‌های خیالی مربوط به ساکنین و استفاده‌کنندگان ساختمان‌های ما معماری را رقم می‌زنند، زمانی که معماری داستان‌های آنها را همزمان رقم می‎زند؟