We build battleships and cruisers for Her Majesty the Queen, supertankers for Onassis, and all the classes in between, We built the greatest ship in tonnage what the world has ever seen ♪ And the only life worth knowing is in the shipyard ♪ ♪ Steel in the stockyard, iron in the soul ♪ ♪ Would conjure up a ship ♪ ♪ Where there used to be a hull ♪ ♪ And we don't know what we'll do ♪ ♪ If this yard gets sold ♪ ♪ For the only life worth knowing is in the shipyard ♪ (Applause) So having decided to write about other people instead of myself, a further irony is that sometimes you reveal more about yourself than you'd ever intended.
ما قایق و کشتی های جنگی ساختیم برای علیا حضرت ملکه، تانکر غول پیکر ساختیم برای اوناسیس، و هر چیز دیگری که فکرش را بکنید، ما حجیم ترین کشتی ها را ساختیم که جهان تا به حال به خود دیده ♪ و تنها حیاتی که ارزش شناختن دارد، زندگی در لنگرگاه است فولاد در انبار، روح آهنین کشتی را سرهم و حی و حاضر می کنند در جایی که قبلا تنه کشتی بود و نمی دانیم چه خواهیم کرد اگر این لنگرگاه را بفروشند چرا که تنها حیاتی که ارزش شناختن دارد، زندگی در لنگرگاه است♪ (تشویق حاضران) بنابراین، با تصمیم به نوشتن درباره دیگران به جای خودم، کنایه عمیق ترش این است که گاهی آدم بیش از آن که بخواهد، خودش را برملا می سازد.