But it took time for me to realize that my acts of pride weren't most alive in the global cities I traipsed through, but in the villages where I speak the languages and play the games and feel most at home and I can say, "I have seen the world, and I know that people like me aren't alone here, we are everywhere."
اما زمان بُرد برای من تا درک کنم رفتار مغرورانه من در بیشتر شهرهایی که درآن‌ها قدم زدم جایی نداشتند، اما در روستاهایی که زبان‌ها را صحبت می‌کردم و بازی‌ها را انجام می‌دادم و بیشترین احساس در خانه بودن را دارم و می‌توانم بگویم، «من دنیا را دیده‌ام، و می‌دانم افرادی مثل من در اینجا تنها نیستند، ما همه‌جا حضور داریم.»