And it was this thought: to create an organizational structure that would allow for multiple narratives to be scripted -- for those in the educational parts that create and think culture; for those that present the visual arts, the dance; and for the public to be admitted into all of this with a series of possible trajectories, to script their own reading of these narratives and their own experience.
و این فکر بود که: ساختن یک ساختار سازمان یافته که به بسیاری از داستان‌ها اجازه بیان کردن بدهد -- ساختن و تفکر کردن فرهنگی  برای کسانی که در بخش‎های آموزشی هستند، رقص برای کسانی که  هنرهای بصری را به اجرا در می‌آورند، و برای عموم تا همه این‎ها را با دنباله‌ای از مسیرهای ممکن پذیرفته است، تا متن خودشان را از این داستان‎ها و تجربیاتشان بیان کنند.