A glass of wine or two now makes me weave as if acting the drunkard's part; as if, besotted with unrequited love for the dynamic Turner canvasses spied out by the Hubble, I could lurch down a city street set without provoking every pedestrian walk-on stare.
با یکی دو لیوان شراب راهم را می یابم انگار نقشی مستانه بازی می کنم؛ انگار، مسحور عشقی یک سویه ام زنده مثل نقاشی های «ترنر» که تلسکوپ هابل در اطراف کاویده، می توانم در خیابان های شهر تلو تلو بخورم بدون آنکه عابرانی که خیره می شوند را عصبی کنم.