They loved to pat themselves on the back when they could say about a kid, "You'd never know he was 'delayed' or 'autistic' or 'different.'" I could believe that the good path was the path that erased as many differences as possible.
دوست داشتند خودشان را تحسین کنند وقتی  می‌توانستند در مورد یک بچه بگویند، «شما هرگز نمی دانید او "کند" یا "اوتیسمی" یا "متفاوت" است.» می‌توانستم باور کنم که مسیر خوب مسیریست که پاک شده است مثل تفاوت‌های بسیاری که امکان دارد.