We played cricket all the time. We kind of grew up in the rubble. The major thing that inspired me, that led me on this path, that made me a filmmaker eventually, was traveling folk theater that would come through the town and I would go off and see these great battles of good and evil by two people in a school field with no props but with a lot of, you know, passion, and hashish as well, and it was amazing.
ما همیشه کریکت بازی می کردیم. ما به نوعی در خرابه بزرگ شدیم. بزرگترین چیزی که الهام بخش من بود، و من را در این راه هدایت کرد،  و در نهایت به فیلم‌ساز تبدیلم کرد، تئاتر گروهی سیاری بود که به شهر می‌آمد و من می‌رفتم و این نبردهای بزرگ خوبی و بدی بین دو نفر را در حیاط مدرسه می‌دیدم بی هیچ وسیله‌ای اما با خیلی چیزها شور و اشتیاق و همینطور حشیش، و این محشر بود.