[Seventy] years later, we're still catching up to Asperger, who believed that the "cure" for the most disabling aspects of autism is to be found in understanding teachers, accommodating employers, supportive communities, and parents who have faith in their children's potential.
[هفتاد] سال بعد، ما هنوز کاملاً به بینش اسپرگر نرسیده‎ایم، که معتقد بودند که "درمان" بازدارنده‎ترین جنبه های اوتیسم در واقع معلمهای فهیم، کارفرماهای منعطف، جوامع حمایتگر، و پدر و مادرهایی جستجو کرد که به تواناییهای بالقوه کودکان خود ایمان دارند.