In the late 19th century, ventilation techniques largely  focused on negative pressure, which closely approximates  natural breathing and provides an even distribution  of air in the lungs.
در اواخر قرن نوزدهم، شیوه‌های کار دستگاه تنفس مصنوعی به طور گسترده روی فشار منفی متمرکز شدند، که تقریبا مثل همان نفس کشیدن طبیعی است و پخش هوای یکنواختی در شش‌ها را مهیا می‌کنند.