To solve this problem, Margaret designed her program  to be “asynchronous,” meaning the software's more important jobs would interrupt less important ones.
برای حل این مشکل، او برنامه‌اش را به‌گونه‌ای طراحی کرد که «غیر ‌هم‌زمان» باشد، یعنی کار‌های مهم‌تر می‌توانستند در فعالیت‌های کم‌اهمیت‌تر وقفه‌ای ایجاد کنند.