The book opens with the reluctant prophet in a particularly compromising position: “Francis Marion Tarwater’s uncle had been  dead for only half a day when the boy got too drunk  to finish digging his grave.” This leaves a passerby to “drag the body  from the breakfast table where it was still sitting and bury it […] with enough dirt on top to keep  the dogs from digging it up.” Though her own politics are still debated, O’Connor’s fiction could also be attuned to the racism of the South.
کتاب با پیامبری بی‌میل در موقعیت مصالحه‌آمیز خاصی شروع می‌شود: «عموی فرانسیس ماریون تارواتر تنها نصف روز است که مرده در حالی که پسر آن چنان مست کرده که نمی‌تواند کندن قبرش را تمام کند.» رهگذری را با این جمله تنها می‌گذارد که «جنازه را از سر میز صبحانه جایی که هنوز نشسته بود کشید و برد دفنش کرد [...] و خاک کافی روی آن ریخت تا دست سگ به آن نرسد.» هرچند درباره موقعیت سیاسی خود او هنوز بحث هست، داستان‌های اوکانر درباره نژادپرستی جنوب هم هست.