She wrote this poem when she was 18 years old in 1888, and I look at it as kind of a very sweet feminist manifesto tinged with a little bit of defiance and a little bit of resignation and regret.
او این شعر را هنگامی که 18 ساله بود نوشت، درسال 1888، و من به آن نوعی بیانیه فیمینیستی خیلی شیرینی نگاه می کنم که کمی آغشته به تمرد و کمی کناره گیری افسوس خوردن است.