If we look at Singapore like most of Asia and more and more of the world, of course, it is dominated by the tower, a typology that indeed creates more isolation than connectedness, and I wanted to ask, how could we think about living, not only in terms of the privacy and individuality of ourselves and our apartment, but in an idea of a collective?
اگر به سنگاپور مانند بیشتر قسمت‌های آسیا و همینطور اکثر نقاط دیگر جهان نگاه کنیم، تحت سلطه برج‎ها قرار دارد، فرمی که در واقع جدایی را به جای به هم پیوستگی ایجاد می‎کند، و من می‌خواهم از شما بپرسم که  چگونه می‌توان به زندگی کردن، نه فقط از دید حریم شخصی و مستقل بودن خودمان، و آپارتمانمان، بلکه در اجتماعی و تجمعی بودن، فکر کرد؟