And finally one day, I woke up and I thought perhaps I'd had a stroke, because I lay in bed completely frozen, looking at the telephone, thinking, "Something is wrong and I should call for help," and I couldn't reach out my arm and pick up the phone and dial.
بالاخره یک روز بیدار شدم فکر کردم سکته کرده‌ام، چون بدون کوچکترین حرکتی مثل سنگ در رختخواب افتاده بودم، زل زده بودم به تلفن و فکر می‌کردم:‌ «یک اتفاقی افتاده و من باید به کسی تلفن بزنم و کمک بخواهم،» نمی‌توانستم دستم را دراز کنم گوشی را بردارم و شماره بگیرم.