Before the 1960s, bilingualism was considered a handicap that slowed a child's development by forcing them to spend too much energy distinguishing between languages, a view based largely on flawed studies.
قبل از دهه ۱۹۶۰، دوزبانه بودن یک نقص در نظر گرفته می‌شد که رشد کودک را کاهش می‌دهد به دلیل اینکه افراد دو زبانه انرژی زیادی را صرف تشخیص‎دهی بین دو زبان می‌کنند، که یک دیدگاه متناقص بر پایه  مطالعات انجام شده هست.