But a later response, and much more useful, would be to try and deconstruct the message behind the words, so when the voices warned me not to leave the house, then I would thank them for drawing my attention to how unsafe I felt -- because if I was aware of it, then I could do something positive about it -- but go on to reassure both them and myself that we were safe and didn't need to feel frightened anymore.
اما پاسخ بعدى كه خيلى موثرتر بود تلاشم جهت تجزيه و تحليل پيغام پشت اين كلمات بود، در نتيجه وقتى صداها به من اخطار مى‌‌دادند كه خانه را ترك نكنم، از آنها بابت جلب كردن توجهم به اين كه چقدر احساس ناامنى مى‌‌كردم سپاسگذار بودم.-- زيرا اگر درباره آن احساس آگاهى مى‌‌كردم، بعدش مى‌‌توانستم كار مثبتى راجع به آن انجام دهم-- اما با اطمينان بخشيدن به آنها و خودم كه اوضاع امن است و لازم نيست بيشتر از اين بترسيم كارم را ادامه ميدادم.