The poetry is really about evoking the local: the mountainous terrain, using colors to pick up the spectacular light, understanding how to interpret the nomadic traditions that animate the nation of Mongolia.
قسمت شاعرانه‌اش در مورد خوانش محلی است: زمین های کوهستانی، استفاده از رنگ‌هایی که بتواند بازی نور را شاخص کند، درک این که چه طور سنت عشایر را دخیل کنیم که از فرهنگ مغولی پیروی می‌کردند.