But an even more important form of relaxation for him, that Lyndon Johnson never could enjoy, was a love of -- somehow -- humor, and feeling out what hilarious parts of life can produce as a sidelight to the sadness.
اما آرامش بیشتر برای او، که لیندون جانسون هرگز تجربه نکرد، عشقی بود که-- به طریقی-- به طنز داشت، و این احساس که بخش های خنده دار زندگی می تونه چه تأثیری داشته باشه در کنار بخش های غصه دار.