In this latest era of criminal justice reform, I often question and wonder why -- why is it that so many believe that only those who have been convicted of nonviolent drug offenses merit empathy and recognized humanity?
در این عصر آخر جنایات و اصلاح قضایی، من اغلب می پرسم و کنجکاوم که چرا --- چرا این باور سخت است که فقط آنهایی که به جرم مواد مخدر غیر خشن محکوم شده اند شایسته همدلی و به عنوان انسان شناخته می شوند؟