I was in Congo in February, dancing and celebrating with women who've survived the destruction of their selves in literally unthinkable ways -- destroyed because other brutalized, psychopathic selves all over that beautiful land are fueling our selves' addiction to iPods, Pads, and bling, which further disconnect ourselves from ever feeling their pain, their suffering, their death.
من در فوریه در کنگو بودم، می رقصیدم و جشن می گرفتم با زنانی که از تخریب خود توسط " خودشان " جان سالم بدر برده بودند واقعا" به شیوه های غیر قابل تصوری -- به دلیل تعرض رواني‌وار و وحشیانه خويشتن‌هاي ديگر که در سراسر این سرزمین زیبا كه براي اعتياد ما به خويشتن خويش هيزم فراهم مي‌كنند به ایپاد، پادس ولوازم گران قیمت، که بیشتر ما را منفصل می کند از احساس درد همیشگی آنها ، درد و رنج آنها، مرگ آنها.