But this idea, that our present and our future are mutually exclusive, that to fulfill our potential for doing we have to surrender our profound potential for being, that the number of transistors on a circuit can be doubled and doubled, but our capacity for compassion and humanity and serenity and love is somehow limited is a false and suffocating choice.
اما این عقیده که حال و آینده ما  هر دو مهم هستن و برای شکوفایی توانایی های بالقومون باید آنها را صرف بقای خود بکنیم، و اینکه تعداد ترانزیستورهای یه مدار  همچنان میتونن زیاد و زیادتر بشن، اما ظرفیت ما برای شفقت، انسانیت، آرامش وعشق یه جورایی محدوده، همه این ها گزینه های غلط و خفه کننده هستن.