What makes ayahuasca fascinating is not the sheer pharmacological potential of this preparation, but the elaboration of it. It's made really of two different sources: on the one hand, this woody liana which has in it a series of beta-carbolines, harmine, harmaline, mildly hallucinogenic -- to take the vine alone is rather to have sort of blue hazy smoke drift across your consciousness -- but it's mixed with the leaves of a shrub in the coffee family called Psychotria viridis.
آنچه ایاهواسکا را اعجاب بر انگیز می سازد تنها قابلیت داروشناختی این معجون نیست، بلکه اجزای آن است. آن در واقع از دو منبع بدست می آید. از یک طرف، لیانای چوبین است که در آن یک رشته بتاکربولینها، هارمین،هارمولین که بطور خفیف هذیان آور اند وجود دارند. اگر تنها گیاه پيچك را در نظر بگیریم انگار که نوعی هاله آبی رنگ دودي از صفحه آگاهی ات می گذرد، اما آن با برگهای بوته ای از خانواده قهوه مخلوط است که پسیکوتریا ویریدیس نام دارد.