So what we have is a sort of situation where the farther our science goes, the more we have to admit to ourselves that these categories that we thought of as stable anatomical categories, that mapped very simply to stable identity categories are a lot more fuzzy than we thought.
پس اونچه که ما داریم دسته ای از حالت هاست که هر چه علم ما جلو تر میره، ما باید بیشتر اینرو به خودمون بقبولونیم که این دسته بندی هایی که ما به عنوان دسته بندی های آناتومیکی پایداری در موردشون فکر می کنیم که خیلی ساده ترسیم شده اند تا دسته بندی های هویتی رو پایدار نگه دارند خیلی بیشتر از اونچه ما فکر می کردیم، نا معلوم هستند.