We nag our children and one day realize that there is silence where that child once was, now making his or her way in the world.
از دست فرزندانمان غر می‌زنیم  و یک روز می‌بینیم دیگر از جایی که روزی کودکی بود،  صدایی برنمی‌خیزد، و آن کودک حالا دنبال راه خودش در جهان است.