But I think a lot of what they said was connected in some strange way to this distaste that people still have for the idea of treatment, the notion that somehow if we went out and treated a lot of people in indigent communities, that would be exploitative, because we would be changing them.
اما فکر می‌کنم بخش بزرگی از گفته‌هایشان به شکل عجیبی مرتبط بود با احساس انزجاری که مردم هنوز در مقابل درمان از خود نشان می‌دهند، این که اگر راه می‌افتادیم و افراد زیادی را در قشرهای فقیر درمان می‌کردیم، یک کار بهره‌جویانه بود، چون آن آدم‌ها را تغییر می‌دادیم.