He would make many melancholy reflections upon the precariousness of human life, and when all these humane sentiments had been once fairly expressed, he would pursue his business or his pleasure with the same ease and tranquility as if no such accident had happened.
او حتی نشانه‌های تاسف‌انگیز بسیاری از متزلزل بودن زندگی انسان را برمی‌شمارد، و وقتی که همه این احساسات انسان دوستانه به طور متواضعانه‌ای ابراز شد، او با همان راحتی و آرامشی بدنبال کسب و کار و تفریحاتش می‌رود که انگار هرگز چنین تصادفی رخ نداده است.