Then one day I told him, "Reg E., what is subordination for verbal measures to tonal consideration?" (Laughter) And he handed me a black-and-white printed out thesis on a poet named Etheridge Knight and the oral nature of poetry, and from that point, Reggie stopped becoming the best to me, because what Etheridge Knight taught me was that I could make my words sound like music, even my small ones, the monosyllables, the ifs, ands, buts, whats, the gangsta in my slang could fall right on the ear, and from then on, I started chasing Etheridge Knight.
یک روز بالأخره از او پرسیدم، "رجی، همخوانی وزن ها در تحریر‌های صدا چیه؟" (خنده ی حاضرین) و او به من یک نسخه ی سیاه و سفید از ایده های شاعری به نام "اِتِریج نایت"، و شعر در آواز، داد، و از آن لحظه، رجی دیگر برای من بهترین نبود، چون اِتِریج نایت به من یاد داد، چطور کاری کنم که حرف زدنم مثل موسیقی به نظر برسد، حتی کوچک ترین کلماتم، هر بخش از آن‌ها، "اگر" ها، "و" ها، "ولی" ها، "چه" ها، وقتی می گفتم "بر و بچه ها" موزون به نظر می رسید، و از همان موقع، من شروع کردم به دنبال کردن اِتِریج نایت.