There's not a lot of room for either in the malarial swamps of the Asmat or in the chilling winds of Tibet, but they have, nevertheless, through time and ritual, forged a traditional mystique of the Earth that is based not on the idea of being self-consciously close to it, but on a far subtler intuition: the idea that the Earth itself can only exist because it is breathed into being by human consciousness.
جایی برای هیچکدام از این دو در باتلاق‌های حاوی مالاریا ی اسمت یا ميان وزش سوزناک بادهای تبت وجود ندارد، ولی با این حال، تنها به كمك زمان و رسوم، آنها توانستند یک ماهيت عرفاني از زمین بسازند که نه بر اساس فکر نزدیک بودن خود آگاهانه به زمین می باشد، بلكه بر پایه حسی ظريف تر : این نظر که زمین خود به این علت وجود دارد که توسط ضمير آگاه انسانها جان می گیرد.