is so far outside the bounds of what counts as health care that we mostly fail or forget to ask altogether; where doctors lament a hospital's "no third sandwich policy," meaning that if you're a hungry patient in the ER, you can have only two free sandwiches, but as many MRIs as the doctor orders; where, in 2016 in the state of Texas, they spent 1.2 billion dollars on the medical costs of malnutrition instead of on access to healthy food; where a Centers for Medicare and Medicaid Services program stratifies hungry patients, so that some get access to food and some get information about food, with the justification that doing nothing for hungry patients is standard and usual care in this country.
خیلی دور است نسبت به مرزهایی که آن را به عنوان خدمات درمانی می‌شناسیم که ما اغلب موفق نشدیم و یا فراموش کردیم که به طور کامل بپرسیم؛ جایی که پزشکان متاسفند که «سیاست ساندویچ سوم» را در بیمارستان ندارند به این معنی که اگر شما یک بیمار گرسنه در اورژانس هستید، شما می‌توانید تنها دو ساندویچ رایگان داشته باشید، در مقابل حجم عظیمی از ام آرآی هایی که دکترها تجویز می‌کنند؛ در جایی در ایالت تگزاس در سال ۲۰۱۶، ۱/۲ میلیارد دلار را صرف هزینه‌های درمانی سوء تغذیه کردند به جای دسترسی به غذای سالم؛ جایی که مراکز بیمهٔ پزشکی سالمندان و برنامه بیمهٔ بهداشت مستمندان بیماران گرسنه را طبقه بندی می‌کنند، چنانکه برخی از آن‌ها غذا بدست می‌آورند و برخی اطلاعاتی درباره غذا دریافت می‌کنند، با توجه به اینکه هیچ کاری برای بیماران گرسنه انجام نمی‌شود این سطح استاندارد و معمول مراقبت در کشور است.