A student, a young woman in a fourth-floor hallway of her lycee, perched on the ledge of an open window chatting with friends between classes; a teacher passes and chides her, "Be careful, you might fall," almost banteringly chides her, "You might fall," and the young woman, 18, a girl really, though she wouldn't think that, as brilliant as she is, first in her class, and "Beautiful, too," she's often told, smiles back, and leans into the open window, which wouldn't even be open if it were winter -- if it were winter someone would have closed it ("Close it!") -- leans into the window, farther, still smiling, farther and farther, though it takes less time than this, really an instant, and lets herself fall.
"دانش‌آموزی، زنی جوان، در زنگ تفریح، در راهروی طبقه‌ی چهارم دبیرستانش، نشسته بر لبه‌ی پنجره‌ای باز و با دوستانش گپ می‌زند؛ معلمی می‌گذرد از آن‌جا و هشدارش می‌دهد: "مراقب باش نیفتی." هشداری آمیخته به شوخی، "نیفتی." و زن جوان، هیجده‌ساله، دختر درواقع، گرچه خودش این‌طور فکر نمی‌کند، با همه هوشش، شاگرد اول کلاس، و "زیبا هم"، دیگران اغلب این‌ را به او می‌گویند، لبخندی می‌زند و تکیه می‌دهد به پنجره‌ی باز، که اگر زمستان بود اصلاً باز نبود، اگر زمستان بود، کسی می‌بستش ("ببندش!") و دختر تکیه می‌دهد به پنجره‌، بیشتر و بیشتر، و کماکان لبخند بر لب، بیشتر و بیشتر، گرچه در زمانی کوتاه‌تر از این، عملاً یک لحظه، و پرت می‌شود پایین.