But when I am working in my house and writing, after a day's writing, I rush downstairs and I'm very excited to talk about Marcus Garvey or Bob Marley and words are tripping out of my mouth like butterflies and I'm so excited that my children stop me, and they say, "Dad, nobody cares."
ولی وقتی که من در منزلم کار میکردم و مینوشتم، بعد از یک روز نویسندگی، از پله ها پایین آمدم و و خیلی هیجان زده بودم تا در مورد مارکوس گاروی یا باب مارلی صحبت کنم و کلمات مثل پروانه هایی از دهانم خارج میشدند و هیجان زده تر از چیزی بودم که فرزندانم بتوانند جلویم را بگیرند، و بگن:«بابایی، کسی اهمیت نمیده!»