But the weird thing is that 20 years later, during the crazy ride of "Eat, Pray, Love," I found myself identifying all over again with that unpublished young diner waitress who I used to be, thinking about her constantly, and feeling like I was her again, which made no rational sense whatsoever because our lives could not have been more different.
ولی عجیب است که ۲۰ سال بعد، در دوران برتری فاحش "بخور، دعا کن، عشق بورز،" دوباره خود را همان پیشخدمت جوان شناخته نشده می دیدم که قبلاً بودم، مُدام درباره او فکر میکردم، و حس میکردم دوباره او هستم، که در هر حال منطقی نبود چون زندگی ما نمی توانست متفاوت تر باشد.