But when there is something that I really do want to do that progeria gets in the way of, like marching band or umpiring, we always find a way to do it, and that just shows that progeria isn't in control of my life.
ولی وقتی کاری هست که من واقعا می خوام انجامش بدم مثل شرکت در یک رژه یا داوری یک مسابقه، این پروگریا مانع می‌شود ولی همیشه یک راهی برای انجامش پیدا می کنیم، و این ثابت می کنه که پروگریا کنترل زندگی من رو بدست نگرفته.