When someone walks in precariously balancing something that shouldn't be carried alone, trips, falls, and makes a mess, it is funny, but it's not ironic.
وقتی کسی تعادل لازم برای حمل چیزی ندارد نباید بتنهایی آنرا حمل کند، پس سکندری می‌رود، زمین می‌خورد، و خرابکاری میکند، این خنده داره، اما طنز نداره.