And what we found was this curious phenomena, that caregiver speech would systematically dip to a minimum, making language as simple as possible, and then slowly ascend back up in complexity.
اونچیزی که به دست آمد این پدیده شگفت آور بود، که حرفهای مراقب بچه به شکل سازماندهی شده ای تا کمترین حد بندهای گفتاری پایین می رفت، (تا زبان را تا حد ممکن ساده و قابل فهم کنه) و بعد به آرامی بالا می اومد و به همون نقطه پیچیدگی برمی گشت.