What could be more lonely than to be enveloped in silence, to be the last of your people to speak your language, to have no way to pass on the wisdom of the ancestors or anticipate the promise of the children?
چه چیزی بیشتر از سکوت ایجاد تنهایی می کند، اینکه آخرین نفر از ملت باشی که زبان خود را صحبت کند. راهی برای انتقال خرد پیشینیان نداشته باشی یا در انتظار فردای کودکان نباشی؟