So it's ironic that the landscape I'd worked so hard to escape from, and the community that I'd more or less abandoned and exiled myself from should be the very landscape, the very community I would have to return to to find my missing muse.
طرفه اینجاست که همان فضایی که سخت تلاش کردم تا از آن فرار کنم، و جامعه ای که کم و بیش ترک کرده بودم و خودم را از شرش تبعید کرده بودم باید همان فضایی می شد، باید همان جامعه ای می شد که مجبور بودم به آن مراجعه کنم تا سرچشمه الهام گم شده ام را بیابم.