Their argument was twofold: First, the artists we study are  no longer living, never recorded their intentions, or are simply unavailable to answer  questions about their work.
نظریه‌ی آن‌ها دو جنبه داشت: یک، هنرمندانی که ما به بررسی‌شان می‌پردازیم دیگر زنده نیستند، هیچگاه مقاصد خود را ضبط نکرده، یا حتی برای پاسخ دادن به سوالات درباره‌ی اثرشان در دسترس نیستند.