Beginning in the late 19th century, researchers hypothesized that cognitive abilities like verbal reasoning, working memory, and visual-spatial skills reflected an underlying  general intelligence, or g factor.
در اوایل قرن۲۰‌ام بود که، محققان فرضیه‌ای مبنی بر اینکه توانایی‌های شناختی مانند توانایی استدلال کلامی، حافظه کاری و مهارت‌های فضایی-بصری نمودی از یک هوش کلی و زیربنایی و یا به عبارتی فاکتور جی است.