How do you hold the conversation of life when you feel unbesieged, when you're unbullied, when you're left to yourself?
زمانی که تنها بودید، چگونه گفتگوی زندگی را انجام می‌دهید، وقتی دستور نمی‌گیرید، وقتی به حال خودتان رها شدید؟