In this, Elvis is following Aristotle's classic definition of metaphor as the process of giving the thing a name that belongs to something else.
در اینجا الویس دنباله‌رو تعریف بنیادی ارسطو از استعاره است به‌عنوان روندی که به چیزی نامی را می‌دهد که متعلق به چیز دیگری است.