We need to elongate the time frame upon which we judge the balance in our life, but we need to elongate it without falling into the trap of the "I'll have a life when I retire, when my kids have left home, when my wife has divorced me, my health is failing, I've got no mates or interests left."
ما باید برای این کارها، زمان بیشتری داشته باشیم، زمانی‌ که بر اساس اون بالانس زندگیمون رو تعیین می‌کنیم، ولی‌ ما باید طوری زمان را طولانیتر کنیم که در این دام نیافتیم که بگیم: ولی‌ ما باید طوری زمان را طولانیتر کنیم که در این دام نیافتیم که بگیم: "من وقتی‌ باز‌نشسته بشم، زمان بیشتری خواهم داشت، وقتی‌ بچه‌هام بزرگ شن و از خانه برن، "من وقتی‌ باز‌نشسته بشم، زمان بیشتری خواهم داشت، وقتی‌ بچه‌هام بزرگ شن و از خانه برن، وقتی‌ همسرم منو طلاق بده و از خانه بره، وقتی‌ سلامتیم رو از دست داده باشم، اونوقت من دیگه جفتی یا علایقی برام باقی‌ نمیمونه.