In the same way a smile is a smile across every culture, what if there was some underlying mechanism of touch that transcended linguistic and cultural boundaries?
همانطور که لبخند در تمام فرهنگ‌ها  یک چیز است، چطور می‌شود که برخی از  سازوکارهای زیرین لمس از محدودیت‌های زبانی و فرهنگی فراتر می‌رود؟