(Laughter) Anyway, as I plunged through my 20s ever more aware of how unobtainable the first part of my childhood ambition was, it was that second part, being able to successfully communicate to others whatever knowledge I was gaining, where the futility of my quest really set in.
(خنده) بهرحال، وقتی دهه ی سوم زندگیم رو می‎گذروندم وقتی بيشتر از قبل فهمیدم كه چقدر بخش اول آرزوهای كودكي ام دست نیافتنی بود. اون وقت بود که بخش دوم اهمیت پیدا کرد، یعنی برقراری ارتباط موفق با دیگران هر قدر هم که بیشتر می‎فهمیدم، واقعاً ثابت میشد که خواسته‎ی من بی‎حاصل هست.