I had to decide, did I want to just share the bright and shiny parts of my life, you know, those ones that we put out on social media that make us all look perfect, or did I want to make myself vulnerable and become an open book?
باید تصمیم می‌گرفتم که آیا فقط می‌خواستم جنبه‌های مثبت و خوب زندگی‌ام را به اشتراک بگذارم، همان بخش‌هایی از زندگی که در شبکه‌های اجتماعی به اشتراک می‌گذاریم و باعث می‌شوند که بی‌نقص به نظر بیاییم، و یا اینکه می‌خواستم خودم را آسیب‌پذیر نشان دهم و رو راست باشم؟