I would go to church services on Wednesday evenings and, desperate for the relief the arts gave me, I would go a few hours early, slip downstairs and into a part of the world where the only thing that mattered was whether or not I could hit the right note in the song I was perfecting that week.
چهارشنبه عصرها به خدمت‌رسانی کلیسا می‌رفتم و چون تشنه تسکینی بودم که هنر به من می‌داد، چند ساعتی زودتر می‌رفتم، به طبقه پایین می‌رفتم در بخشی از جهان که تنها چیزی که مهم بود، درست اجرا کردن یا نکردن نت‌های آهنگی بود که آن هفته تمرین می‌کردم.