Finally, my father, an Algerian peasant's son turned professor, was forced to stop teaching at the university and to flee his apartment, but what I will never forget about Mahfoud Bennoune, my dad, was that like so many other Algerian intellectuals, he refused to leave the country and he continued to publish pointed criticisms, both of the fundamentalists and sometimes of the government they battled.
دست آخر، پدر من، فرزند یک رعیت الجزایری که به استادی دانشگاه رسیده بود، مجبور شد تدریس در دانشگاه را رها کند و از آپارتمانش بگریزد، اما آنچه که من هرگز فراموش نخواهم کرد در مورد پدرم، محفوظ بنون، این است که او مانند بسیاری دیگر از روشنفکران الجزایری، حاضر به ترک کشور نشد و همچنان به انتقادهای تیز ادامه داد، چه درباره بنیادگرایان و چه گاه و بیگاه درباره دولتی که علیهش می جنگیدند.