I allow my creativity to push me in directions that are simply interesting to me, and I don't worry about the likeness of the result to some notion, some paradigm, of what music composition is supposed to be, and that has actually urged me, in a sense, to take on a whole bunch of different roles, and so what I want you to think about is, to what extent might you change the fundamental question in your discipline, and, okay, I'm going to put one extra little footnote in here, because, like, I realized I mentioned some psychological defects earlier, and we also, along the way, had a fair amount of obsessive behavior, and there was some delusional behavior and things like that, and here I think we could say that this is an argument for self-loathing and a kind of schizophrenia, at least in the popular use of the term, and I really mean dissociative identity disorder, okay. (Laughter) Anyway, despite those perils, I would urge you to think about the possibility that you might take on roles in your own work, whether they are neighboring or far-flung from your professional definition.
من اجازه میدم خلاقیت منو هدایت کنه در مسیرهایی که برای من جالب هستن، و نگران نیستم که نتیجه کار شبیه به یک تعریف یا یک سیستم هست که میگه موسیقی باید چی باشه، و این من رو تشویق کرده که یه جورایی، نقشهای متفاوتی قبول کنم، پس چیزی که من میخوام شما بهش فکر کنید اینه که تا چه حدی شما میتونید سوال اصلی رو تغییر بدید، در تخصص خودتون و من میخوام یک نکته دیگه اینجا اضافه کنم، برای اینکه یادم افتاد که من اشاره کردم به بعضی عیوب روانی و همچنین، در طول صحبت، مقدار زیادی رفتار وسواس‌گونه داشتم، و توهمات و چیزهایی شبیه اون، و اینجا من فکر میکنم ما میتونیم بگیم که این بحث، در مورد خودبیزاری و یه نوع اسکیزوفرنیاست، حداقل با تعریف عمومی این اصطلاح، و من واقعا منظورم اختلال هویت ست. ( خنده حضار) به هر حال و با وجود این مخاطرات، من شما رو تشویق میکنم که فکر کنید، به احتمال نقشهایی که ممکنه بپذیرید، در کار خودتون، خواه اونها نزدیک یا خیلی دور از تعریف حرفه ای تون هستند.