They describe the tears that they've shed for my son, and it makes my burden of grief just a little bit lighter knowing that it's shared with a 10-year-old watching a YouTube playthrough, or a doctor playing on his airplane with a smartphone, or a professor introducing Joel to her first-year philosophy students.
آن‌ها اشک‌هایشان را که برای پسرم ریخته‌اند توصیف می‌کنند، و این کمی از بار غصه‌ی من را کم می‌کند. وقتی می‌دانم که ماجرا با ده‌ساله‌ای  اشتراک گذاشته شده که یک سری ویدئو یوتیوب را می‌بیند، یا دکتری که در یک هواپیما با گوشی هوشمندش بازی می‌کند، یا استادی که جوئل را به دانشجویان سال اول  فلسفه‌اش معرفی می‌کند.