Or maybe it was because of the things I had heard about epilepsy and about people living with epilepsy: that they would never live on their own; that they would never travel on their own or even get work; that they were outcasts, with a spirit in them that they needed to be delivered from.
یا شاید به دلیل چیزهایی بود که درباره ی صرع شنیده بوم و درباره ی افرادی که  با صرع زندگی می کردند: این که آنها هرگز نمی توانند  به تنهایی زندگی کنند؛ هرگز نمی توانند تنهایی سفر کنند یا حتی کار کنند؛ این که آنها رانده می شوند، با روحی در کالبدشان که می بایستی  از آن رها می شدند.