In my book "The Blank Slate," I argued that the human prospect is more tragic than utopian and that we are not stardust, we are not golden and there's no way we are getting back to the garden.
در کتابم: « تخت سنگ سياه،» استدلال من این بوده که اميد انسان  فاجعه‌وارتر از خيال‌پردازيش است و اين که ما گرده ستاره نيستيم، خوش‌شانس نيستيم و هيچ راهی نیست که به باغ برگرديم.