Now with the allocation and the understanding of the lack of understanding, we enter into a new era of science in which we feel nothing more than so much so as to say that those within themselves, comporary or non-comporary, will figuratively figure into the folding of our non-understanding and our partial understanding to the networks of which we all draw our source and conclusions from.
حالا با به دست آوردن، و آگاهی داشتن از درک ناقصمان، درک ناقصمان، ما به عصر جدیدی از دانش وارد می شویم که در آن دیگر تنها چیزی که احساس می کنیم این است که بگوییم آن‌ها به تنهایی، معاصر یا غیر معاصر، به صورت غیر مستقیم در چین نافهمی و کج فهمی ما تا شبکه‌هایی که ما منبع و نتایجمان را از آن می کشیم، نقش خواهند بست.