I know famous musicians, I know actors and film stars and millionaires and novelists and top lawyers and television executives and magazine editors and national journalists and dustbinmen and hairdressers, all who were looked after children, fostered, adopted or orphaned, and many of them grow into their adult lives in fear of speaking of their background, as if it may somehow weaken their standing in the foreground, as if it were somehow Kryptonite, as if it were a time bomb strapped on the inside. Children in care, who've had a life in care, deserve the right to own and live the memory of their own childhood.
من موسیقی‌دانان مشهوری را می‌شناسم، من هنرپیشگان و ستارگان مشهور و میلونرها و داستان‌سرایانی را می‌شناسم و وکلای درجه اول و تهیه‌کنندگان تلوزیونی را و سردبیران مجلات و روزنامه‌نگاران ملی را و رفتگران و آرایشگرانی را می‌شناسم که همه آنها کودکان پرورشگاهی، فرزندخوانده یا یتیم‌ بودند، و خیلی از آنها بعد از اینکه به بزرگ‌سالی می‌رسند وحشت دارند که درباره‌ی پیشینه‌شان حرف بزنند، انگار این ممکنه به نحوی وِجهه‌ی آنها را تضعیف کند، انگار این یه‌جورایی پاشنه‌ی آشیلِ آنهاست، انگار این یک بمب ساعتی‌ست که در درون‌ِ آنها تعبیه شده. کودکان تحت سرپرستی، که یک زندگیِ تحت سرپرستی داشته‌اند، سزاوارِ این حق هستند که صاحب خاطرات دوران کودکی خودشان باشند و آن را زندگی کنند.