So not the habitual architecture that instills in us the false sort of stability, but an architecture that is full of tension, an architecture that goes beyond itself to reach a human soul and a human heart, and that breaks out of the shackles of habits.
پس نه معاری عادی ای که در ما شکل اشتباه ثبات را القاء می کند, بلکه معماری ای که مملو از تنش است , معماری ای که به ماورای خود می رود تا به قلب و روح انسان دست پیدا کند , و معماری ای که غل و زنجیرهای عادت ها را در هم می شکند.