The closer I got to my finish line, that rubbly, rocky coast of Ross Island, the more I started to realize that the biggest lesson that this very long, very hard walk might be teaching me is that happiness is not a finish line, that for us humans, the perfection that so many of us seem to dream of might not ever be truly attainable, and that if we can't feel content here, today, now, on our journeys amidst the mess and the striving that we all inhabit, the open loops,  the half-finished to-do lists, the could-do-better-next-times, then we might never feel it.
هر چه بیشتر به خط پایانم نزدیک می‌شدم، آن کرانه صخره‌ای و سنگلاخی جزیره راث، بیشتر پی می‌بردم که بزرگ‌ترین درس این پیاده‌روی بسیار طولانی و بسیار سخت شاید این بود که به من بیاموزد شادی خط پایان نیست، که برای ما انسانها، آن کامل بودنی که بسیاری از ما رویایش را می‌پروانیم شاید هرگز به واقع محقق نشود، و این که امروز نمی‌توانیم احساس خرسندی کنیم در سفرهایمان در میان این به هم‌ریختگی و تقلایی که همه ما در آن هستیم، حلقه های نیمه بسته، فهرست کارهای نیمه تمام، کارهای که دفعات بعدی بهتر انجام شدنی هستند، ممکن است این حس را دیگر هرگز نداشته باشیم.