Now, imagine we thought bruises were the problem, and we evolved a giant medical establishment and a culture around treating bruises: masking creams, painkillers, you name it, all the while ignoring the fact that people are still banging their shins into coffee tables.
حالا تصور کنید که کبودیها  را مشکل در نظر می‌گرفتیم، و یک دم و دستگاه پزشکی عظیم و الگوی رفتاری جهت درمان کبودیها راه می‌انداختیم: کرمهای پوشش دهنده، مسکن‌ها و غیره، در حالیکه از این واقعیت چشم پوشی می‌کردیم که آدمها هنوز قلم پایشان را به میز مبل می‌کوبند.