So you think about Brendan, you think about all these soldiers having an experience like that, a bond like that, in a small group, where they loved 20 other people in some ways more than they loved themselves, you think about how good that would feel, imagine it, and they are blessed with that experience for a year, and then they come home, and they are just back in society like the rest of us are, not knowing who they can count on, not knowing who loves them, who they can love, not knowing exactly what anyone they know would do for them if it came down to it.
پس به برندن که فکر می کنید، در واقع دارید به همه سربازان فکر می کنید داشتن چنین تجربه ای، چنین ارتباطی، در یک گروه کوچک، جایی که ۲۰ نفر دیگر را، از برخی جهات بیش از خودشان دوست دارند، آدم با خودش می گوید چقدر می تواند عالی باشد، تصور کنید، آن ها این سعادت را دارند که یک سالی آن را تجربه کنند، بعد به خانه می آیند، و به جامعه برمی گردند درست مثل بقیه ما، بدون آن که بدانند روی چه کسی می توانند حساب کنند، بدون آن که بدانند چه کسی دوستشان دارد، چه کسی را می توان دوست داشت، بدون آن که بدانند کسانی که می شناسند اگر پایش برسد حاضرند برایشان چه کنند.