The pieces appear and disappear, but maybe more importantly -- this is just looking north from the center of the installation -- they create a field, a field that involves living and the surrogate bodies in a kind of relation, a relation with each other and a relation with that limit, the edge, the horizon.
این مجسمه ها پدیدار و ناپدید می‌شن، اما شاید مهمتر از همه -- این فقط نمای شمالی از مرکز چیدمان است -- آنها یک میدان را می‌آفرینند، میدانی که دربرگیرنده‌ی بدن‌های زنده و جایگزین در شکلی از وابستگی‌ست. پیوندی با یکدیگر و پیوندی با آن مرز، آن کرانه، آن افق.