Poems, the patterns in poems, show us not just what somebody thought or what someone did or what happened but what it was like to be a person like that, to be so anxious, so lonely, so inquisitive, so goofy, so preposterous, so brave.
اشعار، الگوهای شعری، تنهابه ما نشان نمیدهد که  کسی به چه می اندیشد یا چه میکند یا چه اتفاقی افتاده است بلکه چگونگی شخصی آنگونه بودن را نیز به ما نشان میدهد، برای بسیار نگران، تنها، کنجکاو بودن، بسیار احمق، معقول، شجاع بودن.