We think there's a future to this. But it's our way of going in and redefining, with a new lexicon, a mathematical one actually, as opposed to the standard ways that we think about mental illness, characterizing these diseases, by using the people as birds in the exchanges. That is, we exploit the fact that the healthy partner, playing somebody with major depression, or playing somebody with autism spectrum disorder, or playing somebody with attention deficit hyperactivity disorder, we use that as a kind of biosensor, and then we use computer programs to model that person, and it gives us a kind of assay of this.
فکر می‌کنیم برای این آینده‌ای وجود دارد. اما الان این راه ماست که وارد شویم و با یک روش جدید، در واقع یک روش وابسته به ریآضیات، در مقابل نوعی که درباره‌ی بیماری‌های روانی فکر می‌کنیم تعریف جدیدی ارائه دهیم. مشخص کردن این بیماری‌ها با استفاده از مردم به عنوان پرنده در این تعاملات. ما از این حقیقت که بازیکن سالم با کسی که افسردگیِ شدید دارد یا کسی که اختلال طیفیِ اوتیسم دارد یا کسی که اختلال نقص توجه بیش‌فعالی دارد. ما از آن به عنوان نوعی حسگر زیستی استفاده می‌کنیم و سپس از برنامه‌های کامپیوتری استفاده می‌کنیم تا آن فرد را مدل‌سازی کنیم و این به ما نوعی سنجش از این موضوع می‌دهد.