"Prada Marfa," a land-art sculpture that crosses the border between art and architecture, and it demonstrated to me that architecture could communicate ideas that are much more politically and culturally complex, that architecture could be satirical and serious at the same time and it could speak to the disparities between wealth and poverty and what's local and what's foreign.
«پرادا مارفا» ، یک مجسمه هنر-زمینی است که از مرز بین هنر و معماری عبور می‌کند، و به من نشان داد که معماری می‌تواند بین ایده‌هایی که از لحاظ سیاسی و فرهنگی بسیار پیچیده‌ هستند، ارتباط برقرار کند، این‌که معماری می‌تواند هم‌زمان هم طنزآمیز و هم جدی باشد، و می‌تواند از اختلاف بین ثروت و فقر و آنچه که محلی و خارجی است، صحبت کند.