If nothing else, at least I've discovered what it is we put our speakers through: sweaty palms, sleepless nights, a wholly unnatural fear of clocks.
من حداقل به یک چیز پی بردم اینکه بر سخنران‌های ما چه می‌گذرد: کف دست‌های عرق‌کرده، شب‌های بی‌خوابی، و ترس غیر طبیعی از ساعات.