Shakespeare uses these patterns to mock  the characters’ self-obsession and question authority with a comic twist.
شکسپیر از این‌ الگوها استفاده می‌کند تا خود شیفتگی شخصیت‌ها را به استهزا بگیرد. و طنازانه، قدرت را زیر سوال ببرد.