By association, what Kat wasn't was just like the little brown-skinned children frolicking through the streets of some incidental railway settlement like Tati Siding, or an off-the-grid village like Kgagodi, legs clad in dust stockings whose knees had blackened from years of kneeling and wax-polishing floors, whose shins were marked with lessons from climbing trees, who played until dusk, went in for supper by a paraffin lamp and returned to play hide-and-seek amongst centipedes and owls until finally someone's mother would call the whole thing to an end.
به علاوه، چیزی که کت نبود این بود که شبیه یک کودک رنگین پوست در خیابان‌های مستقر شده در اطراف راه‌آهن ورجه ورجه کند شبیه تاتی سیدینگ، یا روستایی خارج از شبکه مثل «کا اودی،» پاهای ملبس به جوراب‌های گرد وغبارآلود که زانوهایشان سیاه شده بود از سال‌های زانو زدن و واکس زنی زمین، که ساق پاهایش به وسیله درس‌هایی از بالا رفتن از درختان علامت‌گذاری شده بود، کسی که تا غروب آفتاب بازی می‌کرد، برای صرف شام با چراغی پارافینی می‌رفت و برای بازی قایم موشک در بین جغدها و هزارپاها بازمی‌گشت تا اینکه نهایتاً مادر کسی بودن تمام این چیزها را خاتمه داد.