I used to say that these people saved me, but what I now know is they did something even more important in that they empowered me to save myself, and crucially, they helped me to understand something which I'd always suspected: that my voices were a meaningful response to traumatic life events, particularly childhood events, and as such were not my enemies but a source of insight into solvable emotional problems.
عادت داشتم بگم اين آدمها من را نجات دادند، اما چيزى كه الان مى‌‌دانم اين است كه آنچه آنها انجام دادند حتى از آن هم مهم‌‌تر است، چون به من قدرت نجات دادن خودم را دادند، و به فهميدن چيزى كه همواره به آن شك داشتم كمك كردند؛ اين كه صداها واكنش پر معنايى به آن دسته از حوادث منجر به آسيب‌‌هاى روانى ، بخصوص حوداث دوران كودكى بودند و نه تنها دشمنم نبودند، بلكه منبع دانش ما به درون مشكلات احساسى حل شدنى هستند.