It's inspiring. And it brings me to my last category of hope, and we've heard about this so much in the last two days: this indomitable human spirit. This determination of people, the resilience of the human spirit, So that people who you would think would be battered by poverty, or disease, or whatever, can pull themselves up out of it, sometimes with a helping hand, and take their part in society, and take their part in changing the world.
این بسیار الهام‌بخش‌ست. و این مرا به آخرین دسته‌ی امیدهام می‌بره، و ما در این دو روز اخیر دربارش زیاد شنیدیم: روح رام نشدنی آدمی. این عزم راسخ مردم، شکیبایی روح بشری، تا جایی که کسانی که گمان می‌کنید از فقر یا بیماری یا هرچیزی، آسیب دیدند، می‌تونن خودشان را از آن رها کنند، تا جایی که کسانی که گمان می‌کنید از فقر یا بیماری یا هرچیزی، آسیب دیدند، می‌تونن خودشان را از آن رها کنند، گاهی با دستی که به سوی آنها دراز شده، و نقش خودشان را در جامعه ایفا کنند، و نقشی در تغییر جهان به عهده بگیرند.