For many people, perhaps most, paralysis is an unspeakable horror, but my father's experience losing every system of his body was not an experience of feeling trapped, but rather of turning the psyche inwards, dimming down the external chatter, facing the recesses of his own mind, and in that place, falling in love with life and body anew.
برای بسیاری از آدمها، شاید اکثریت فلج وحشتی ناگفتنی باشد، اما تجربه پدرم در از دست دادن تک به تک سیستمهای بدنش تجربه ای با حس در دام افتادن نبود، بلکه بجایش از لحاظ ذهنی درونی شده و همهمه دنیای بیرونی کم رنگ میشد، با بازگشت ذهن خویش مواجه میشد، و در آن جا، عاشق جسم و زندگی جدیدش میشد.