In those days, one hid much else as well: grown men didn't embrace one another, unless someone had died, and not always then; you shook hands or, at a ball game, thumped your friend's back and exchanged blows meant to be codes for affection; once out of childhood you'd never again know the shock of your father's whiskers on your cheek, not until mores at last had evolved, and you could hug another man, then hold on for a moment, then even kiss (your fathers bristles white and stiff now).
آن‌روزها، بسیاری چیزهای دیگر را هم پنهان می‌کردند آدمیان: مردان یکدیگررا درآغوش نمی‌گرفتند، مگر به‌ مناسبتِ مرگِ کسی، و آن‌هم نه همیشه؛ دست می‌دادی یا در مسابقه‌ی بیسبال، می‌زدی پشت دوستت و ضربات رد‌و‌بدل شده علامت عطوفت بود؛ همین‌که کودکی را پشت سر می‌گذاشتی، دیگرهیچ‌گاه تجربه نمی‌کردی شوکِ آشنایی ریش پدررا با گونه‌ات، تا هنگامی که عاقبت آدابی تازه سربرآوردند، که تو می‌توانستی مردی دیگر را در آغوش بگیری و لحظاتی نگاه داری، و بعد حتی ببوسی‌ش (ریش پدرت حالا سفید شده و زبر).