Yet, no matter how well John achieved, he always seemed to recast his successes as abject failures, and in meetings with me, he would talk openly about how he'd let himself and others down.
بااین‌حال اهمیتی نداشت که «جان» چقدر دستاورد خوبی داشت، همیشه به نظر می‌رسید که موفقیت‌هایش را به‌عنوان یک شکست سخیف می‌بیند. و در ملاقاتی با من، در مورد اینکه چگونه او خود و دیگران را ناامید کرده بود صحبت کرد.