I wrote this after a friend's funeral, but not so much about the friend as something the eulogist kept saying, as all eulogists tend to do, which is how happy the deceased would be to look down and see all of us assembled.
من این رو بعد از به خاک سپاری یک دوست نوشتم ولی نه مثل چیزهایی که مدیحه سراها برای دوستشون میگن همه مدیحه سراها میخوان بگن که کسی که مرده چقدر خوشحال میشه اگه به پایین نگاه کنه و همه ما رو دور هم ببینه همه مدیحه سراها میخوان بگن که کسی که مرده چقدر خوشحال میشه اگه به پایین نگاه کنه و همه ما رو دور هم ببینه همه مدیحه سراها میخوان بگن که کسی که مرده چقدر خوشحال میشه اگه به پایین نگاه کنه و همه ما رو دور هم ببینه