But even so, as the list coalesced, so, too, on the page, clear as the reflection in the mirror, did the life that I had been living: finding at 20 that "... one is less and less sure of who one is;" emerging at 30 from the "... wasteland of preparation into active life;" learning at 40 "... to close softly the doors to rooms [I would] not be coming back to."
اما به هر حال٬ با به هم آمیختن فهرست٬ همچنین٬ در هر صفحه٬ بی کاستی انگار که بازتابی از آینه‌ای است٬ انگار زندگی خودم بود که به هم می‌آمیخت. در بیست سالگی درک کردن که "... هرکس کمتر و کمتر از آنکه هست یقین می‌یابد؛" در ۳۰ سالگی پدید آمدن "... وقت هدر رفته برای شروع زندگی واقعی؛" در ۴۰ سالگی یاد گرفتن "... آهسته بستن درها به اتاق‌هایی که به آنها باز نخواهم گشت."