Neither did the Liberians, although there was a huge amount of relief in their laughter as they clapped us on the back, and went back up to their room and left us alone in the street, holding hands.
لیبریایی‌ها هم درک نمی‌کردند، اگر با دیدن خنده‌اش خیالم خیلی راحت شد وقتی تشویقمان می‌کردند و به اتاقشان برگشتند و ما را در خیابان تنها گذاشتند، وقتی دست هم را گرفته بودیم.