Anyone can be a carer, really: a 15-year-old girl caring for a parent with multiple sclerosis; a 40-year-old man juggling full-time work while caring for his family who lives far away; a 60-year-old man caring for his wife who has terminal cancer; or an 80-year-old woman caring for her husband who has Alzheimer's disease.
در واقع هر کسی می‌تواند یک مراقب باشد: دختری ۱۵ ساله که از یکی از والدینش با بیماری ام‌اس مراقبت می‌کند، یا مرد۴۰ ساله‌ای که در عین کار تمام وقت و سختی‌های آن، از خانواده‌اش که دور از او زندگی می‌کنند، مراقبت می‌کند. مرد ۶۰ ساله‌ای که از همسرش که دچار مراحل نهایی سرطان است مراقبت می‌کند. یا خانم ۸۰ ساله‌ای که از همسرش که بیماری آلزایمر دارد مراقبت می‌کند.