So as a child, I learned to imagine an invisible finger taking me from word to word, from sentence to sentence, from ignorance to understanding.
بنابراین به عنوان یک کودک آموختم انگشتی نامرئی را تصور کنم که من را از کلمه‌ای به کلمه‌ی دیگر می برد، از جمله‌ای به جمله‌ی دیگر، از ناآگاهی به دانستن.