So much of our education reform is driven by a sympathetic approach, where people are saying, "Let's go and help these poor inner city kids, or these poor black and Latino kids," instead of an empathetic approach, where someone like me, who had grown up in this environment, could say, "I know the adversities that you're facing and I want to help you overcome them."
بیشتر اصلاحات آموزشی ما، توسط رویکردهای دلسوزانه هدایت میشوند، جایی که مردم با خودشون میگن «بیایید به این بچه های فقیر داخل شهر یا به این بچه های سیاه و لاتین تبار کمک کنیم،» به جای اینکه از خود یک حرکت دلسوزانه نشان دهند، یا شاید هم یکی مثل من که در چنین فضاهایی رشد کرده است، با خودش میگه: «میدونم که با چه سختیهایی روبرو میشوید و من اون کسی هستم که میخواهم شما را درغلبه بر اینها کمک کنم.»