So as a science fiction writer whose stories often take place years or even centuries from now, I've found that people are really hungry for visions of the future that are both colorful and lived in, but I found that research on its own is not enough to get me there.
خُب، به عنوان نویسنده‌ی علمی-تخیلی که داستان‌هایش اکثراً سال‌ها و حتی قرن‌های بعد رخ می‌دهد، دریافته‌ام که مردم واقعاً تشنه‌ چشم‌اندازی از آینده‌اند که هم رنگین و هم زیستنی‌ باشد، اما فهمیدم که پژوهش خودش برای رساندن من به آن‌جا کافی نیست.