Because of those letters and what they shared with me, their stories of teen life, they gave me the permission, they gave me the courage to admit to myself that there were reasons -- not excuses -- but that there were reasons for that fateful day in October of 1999; that the trauma associated with living in a community where guns are easier to get than sneakers; that the trauma associated with being raped at gunpoint at the age of 14; that those are reasons for me why making that decision, that fatal decision, was not an unlikely proposition.
به خاطر آن نامه ها و چیزی که  مرا با آن سهیم کردند، داستان زندگی نوجوانی آنها، آنها به من اجازه داد، آنها من را تشویق کردند تا خودم را تضمین کنم که دلایلی وجود دارد - نه بهانه ها -- اما دلایلی وجود داشت برای آن روز شوم  در اکتبر ۱۹۹۹؛ آن زخم که با زندگی در اجتماع همراه می شود جایی که اسلحه راحتر از کفش ورزش گیر می آید؛ آن زخمی که با تجاوز زور اسلحه در سن  ۱۴ سالگی همراه می شود؛ آنها دلایل من بودند که چرا آن تصمیم را گرفتم، آن تصمیم شوم، یک گزاره بعید نبود.