It turns out that there's this important human dimension -- a personality dimension called locus of control, and people who have a strong internal locus of control, they need to be the masters of their own destiny -- really don't like giving up control to an autonomous system -- so much so that they will fight the autonomy; "If I want to hit that chair, I'm going to hit that chair."
این اتفاق می‌افتد چون این بُعد انسانی مهم وجود دارد یک بُعد شخصیتی که منبع کنترل نامیده می‌شود، و افرادی که منبع کنترل داخلی قوی دارند، نیاز دارند تا بر سرنوشت خود مسلط باشند -- و واقعاً دوست ندارند تا کنترل را به یک سیستم مستقل بدهند -- پس به احتمال زیاد با این رویه مبارزه می‌کنند «اگر می‌خواهم به آن صندلی بزنم، واقعا می‌خواهم این کار را بکنم.»