She reminded me once over dinner, as I was struggling to write that poem, that it is the artist's job to unearth stories that people try to bury with shovels of complacency and time.
یکبار سر شام به من یادآوری کرد، وقتی سر نوشتن آن شعر کلنجار می‌رفتم، این شغل هنرمند است که به کمک بلیچه‌های خودخشنودی و زمان داستانهایی که مردم سعی به مدفون کردن دارند را از خاک بیرون بیاورند.