What if, when I was in Cambridge, I had access to my real-time emotion stream, and I could share that with my family back home in a very natural way, just like I would've if we were all in the same room together?
چه می‌شد اگر زمانی که من در کمبریج بودم، به رشته‌ی احساسات بی‌درنگم دسترسی داشتم، و می‌توانستم آن را با خانواده‌ام در خانه به صورت طبیعی در میان بگذارم، همان‌طور که انگار با آن‌ها در یک اتاق هستم؟