We do this not only to ourselves, but also to people we love, like our children -- we may inadvertently shame them out of emotions seen as negative, jump to a solution, and fail to help them to see these emotions as inherently valuable.
ما این کار را نه تنها  در مورد خودمان می‌کنیم، بلکه در مورد عزیزانمان  از جمله فرزندانمان هم می‌کنیم-- به دلیل احساساتی که منفی انگاشته می‌شوند ندانسته، شرمنده‌شان می‌کنیم، راه‌حل پیدا می‌کنیم، و در کمک کردن به آنان در این که این عواطف را  باارزش بدانند، بازمی‌مانیم.