Sadness, as opposed to anger or violence, was an expression of suffering that could immediately bring people closer to the suffering person, and this helped both the person and the larger community to thrive.
غصه، بر خلاف عصبانیت و خشونت ابراز رنجی بود که ممکن بود افراد را به سرعت به فردی که در ناراحتی بود نزدیک کند، و این به رشد هر دو طرف و همچنین کل جامعه کمک می‌کرد.