It's a valuable awareness of impermanence, both a kind of gentle, transient sadness as things pass by in life, but also a deeper, softly lingering sadness about the impermanence of all reality.
این یک آگاهی ارزشمند از نپایندگی است، که هم به گونه‌ای آرام است، اندوه گذران عبور از کنار چیزها در زندگی، اما همچین اندوهی عمیق‌تر که به نرمی در نپایندگی واقعیت درنگ می‌کند.