I disagree, and I think that it is equally a tool that humans use to enforce and encode our social and moral preferences and prejudices about status and power, which is why plutocrats like me have always needed to find persuasive stories to tell everyone else about why our relative positions are morally righteous and good for everyone: like, we are indispensable, the job creators, and you are not; like, tax cuts for us create growth, but investments in you will balloon our debt and bankrupt our great country; that we matter; that you don't.
من با این ادعا مخالفم، و بر این باورم که می‌شه از اقتصاد به‌عنوان ابزاری برای القای منویات و تعصبات اخلاقی واجتماعی درباره‌ی مقام و قدرت نیز بهره برد. و به‌همین دلیله که ثروتمندایی مثل من همواره نیاز به داستان‌هایی دارن که مردم عادی رو متقاعد کنن که قدرت و مقام‌شون بحق و به سود همه است؛ داستان‌هایی مثل این که وجود ما کارآفرینا برای جامعه لازمه و شما نه؛ که کاهش مالیات ما باعث رشد می‌شه اما سرمایه‌گذاری روی شما بدهکاریمون رو افزایش می‌ده و کشور بزرگمون رو ورشکست می‌کنه؛ که ما با اهمیتیم و شما نه.