So no matter that I have inhibitions to fill all my pockets, I keep trying, hoping that one day I'll write a poem I can be proud to let sit in a museum exhibit as the only proof I existed.
مهم نیست که من چقدر سعی می کنم که احساسات درونی خود را بروز ندهم اما همیشه در تلاشم به امید اینکه روزی شعری بنویسم که جایی در موزه ای پیدا کنه و من را سرشار از افتخار کنه که اون تنها چیزی است که و جود من رو بعداز مرگم اثبات می کنه