I'm wearing the boy's shoes, and the tune in my head is the goodbye that I almost never said, a goodbye the length of a requiem, a kiss, a whiff of his neck, the length of a revelation and a request flying high in the friendly sky without ever leaving the ground.
من کفش‌های پسرم را به پا می‌کنم، و آهنگ وداع در سرم است که تقریبا هیچ وقت عنوانش نکرده‌ام، وداعی به بلندای یک مرثیه، یک بوسه‌، رایحه‌ای از گردنش، به بلندای یک تجلی، و طلبِ پرواز در آسمان دوستانه‌ بی آن‌که هیچ‌گاه زمین را ترک گفته باشم.