So after seeing these shocking statistics, I thought to myself, "Okay, even if I'm not just doing it for myself and the fact that I don't want to bathe, I at least need to do it to try to save the world." (Laughter) So with my trusty little steed, my Nokia 6234 cell phone -- I didn't have a laptop, I didn't have Internet much, except for the 20-rand-an-hour Internet cafe — I did research on Wikipedia, on Google, about lotions, creams, the compositions, the melting points, the toxicities -- I did high school science -- and I wrote down a little formula on a piece of paper, and it looked like the KFC special spice, you know?
بدین ترتیب، پس از مشاهدۀ این آمارهای تکان دهنده، با خود فکر کردم، "خُب، با وجود اینکه من خودم اینکارو نمی کنم و این حقیقته که حمام کردن رو دوست ندارم، حداقل می بایست اینکار را برای نجات دنیا انجام بدم." ( خنده) پس با این اسب کوچولوی وفادارم، موبایل نوکیای ۶۲۳۴، -- من لپ تاپ نداشتم، اونقدر هم ظرفیت اینترنت نداشتم، بجز اینترنت اینکه برای یک ساعت اینترنت در کافه ۲۰ رَند (واحد پول آفریقای جنوبی) بپردازم -- من در ویکیپیدیا و گوگل جستجو کردم در مورد لوسیونها، کرمها، ترکیبات، و نقاط ذوب، و میزان سمی بودن، -- من علوم دبیرستان را خواندم-- و یک فرمول کوچک روی یک تکه کاغذ نوشتم، و اون مثل ادویه مخصوص کنتاکی بود، می دونید؟