But through the campaign, these injustices were framed as not just news stories, they were firsthand experiences that had affected real people, who were creating, with the solidarity of others, what they needed and had previously lacked: a platform to speak out, the reassurance they weren't alone or to blame for what happened to them and open discussions that would help to reduce stigma around the issue.
اما از طریق کارزار، به این بی عدالتی‌ها  نه تنها به عنوان ماجراهای جدید، بلکه به عنوان تجربیات دست اولی نگاه می شد که بر سر آدمهای واقعی آمده و با همبستگی دیگران، چیزی را خلق می کرد که آنها نیاز داشتند و قبلاً نبود: فضایی برای حرف زدن آشکار، این اطمینان که تنها نیستند یا به خاطر اتفاقی که افتاده سرزنش نمی شوند و مباحثی را باز می کنه که انگشت نما شدن را کم می کنه.