I spent so much of my life telling people the things they wanted to hear instead of the things they needed to, told myself I wasn't meant to be anyone's conscience because I still had to figure out being my own, so sometimes I just wouldn't say anything, appeasing ignorance with my silence, unaware that validation doesn't need words to endorse its existence.
بیشتر عمرم را صرف گفتن چیزهایی به آدمها می کنم که می خواهند بشنوند عوض چیزهایی که نیاز داشتند، بخودم گفتم من قرار نیست وجدان کسی باشم چون هنوز باید وجود خودم را بشناسم، بنابراین گاهی فقط به اين علت چيزی نميگفتم تا با سكوتم از جهالتم دلجويی كرده باشم، غافل از این که تصدیق به کلمات نیاز ندارد تا وجودش را بشناساند.