I know this song, and it's really a tribute to the genius of David Bowie himself, but it's also, I think, a reflection of the fact that we are not machines exploring the universe, we are people, and we're taking that ability to adapt and that ability to understand and the ability to take our own self-perception into a new place.
من این آهنگ را می‌دانم، و این واقعا ادای دین به نبوغ خود دیوید بویی است ، اما همچنین، فکر می‌کنم، انعکاسی از این واقعیت است که ما ماشینهایی برای جستجوی جهان نیستیم، ما انسانیم، و دارای توان انطباق و توان فهم و می‌توانیم ادراک شخصی مان را به محلی جدید هدایت کنیم.