So the idealism of digital culture back then was all about starting with that recognition of the possible darkness and trying to imagine a way to transcend it with beauty and creativity.
پس آرمان‌گراییِ فرهنگ دیجیتال در آن زمان فقط مربوط به شروع با به رسمیت شناختن تمام تاریکی‌های ممکن و تلاش برای تصور راهی برای عبور از آن با زیبایی و خلاقیت بود.