And this needs to change, because when it does, not only will people re-engage with the structures of representation, but also complement these structures with direct, effective, and  collective decision making, decision making of the kind that attacks inequality by its very inclusive nature, decision making of the kind that can change our cities into better places for us to live.
و این واقعیت باید تغییر کند. چون زمانی که تغییرایجاد شود نه تنها مردم را به مشارکت بر مبنای ساختار حضور تشویق میکند، بلکه این ساختار را تکمیل می‌کنند، با تصمیم گیری های مستقیم، جمعی و موثر خود، از آن دست تصمیم گیری‌هایی که با طبیعت جمعی خود به نابرابری‌ها حمله می‌کند، و یا از آن دست تصمیم گیری‌های که می‌تواند شهرهای ما را به به مکان بهتری برای زندگی تبدیل کند.