Yet he ended the speech by affirming the possibility of building a better world, to quote, “where no one will be able to decide for others how they die, where love will prove true and happiness be possible, and where the races condemned  to one hundred years of solitude will have, at last and forever, a second chance on earth."
اما سخنانش را با تاکید بر امکان ساختن دنیایی بهتر پایان داد، او گفت، «جایی که کسی نتواند تصمیم بگیرد دیگران چطور بمیرند، جایی که حقانیت عشق ثابت شود و شادی امکان‌پذیر باشد، و جایی که نژادهایی محکوم به صد سال تنهایی عاقبت و برای همیشه، فرصت دوباره زیستن روی زمین داشته باشند.»