Now when I first started asking what happens when we die, the grown-ups around me at the time answered with a typical English mix of awkwardness and half-hearted Christianity, and the phrase I heard most often was that granddad was now "up there looking down on us," and if I should die too, which wouldn't happen of course, then I too would go up there, which made death sound a lot like an existential elevator.
وقتی که من برای اولین بار شروع به پرسیدن کردم که زمانی که ما می‌میریم چه اتفاقی می‌افتد، بزرگ‌ترهای اطراف من در آن زمان با ترکیب انگلیسی روتینی از حرف‌های کسل‌کننده و اعتقادات دست‌و‌پا شکسته‌ی مسیحی و عبارتی که اغلب می‌شنیدم جوابم را دادند، یعنی پدربزرگم الآن "اون بالاست و داره ما رو نگاه می‌کنه،" و اگر من هم یه روز بمیرم، که البته چنین اتفاقی نمی‌افته، من هم اون بالا خواهم رفت، که باعث می‌شد مرگ تا حد زیادی شبیه به یک آسانسور وجودی شود.