The thing that sticks with me the most is that he was apologizing to me for crying in front of me, and at the same time, he was also giving me props, lifting me up, for not crying.
چیزی که بیشتر از همه چیز در ذهنم مانده این است که او داشت از من عذر خواهی میکرد که داشت جلوی من گریه میکرد. و همزمان داشت مرا تشویق میکرد، تقویتم میکرد، چون گریه نمیکردم.