If you assign a different parameter to each finger as you play the piano -- such as facial expression, body movement, speed, hand shape and so on, as you play the piano -- English is a linear language, as if one key is being pressed at a time.
اگر پارامترهای مختلفی را برای هر انگشتی که با آن پیانو می‌نوازید طراحی کنید-- مانند بیان با چهره، حرکات بدن، سرعت، شکل دست و چیزهای دیگر، همانطور که پیانو می‌نوازید-- انگلیسی زبان خطی است، یعنی در هر زمان یک کلید قشار داده می‌شود.