For me they normally happen, these career crises, often, actually, on a Sunday evening, just as the sun is starting to set, and the gap between my hopes for myself and the reality of my life starts to diverge so painfully that I normally end up weeping into a pillow.
برای من به طور معمول این بحران های کاری اتفاق میفته اغلب در یک بعد از ظهر یکشنبه درست هنگامی که خورشید شروع به غروب کردن می کنه و شکاف بین امید های شخصی من و حقیقت زندگیم، به شکلی دردناک عمیق تر می شود که معمولا به گریه برروی یک بالش ختم می شود