Richard Ford: I was slow to learn to read, went all the way through school not really reading more than the minimum, and still to this day can't read silently much faster than I can read aloud, but there were a lot of benefits to being dyslexic for me because when I finally did reconcile myself to how slow I was going to have to do it, then I think I came very slowly into an appreciation of all of those qualities of language and of sentences that are not just the cognitive aspects of language: the syncopations, the sounds of words, what words look like, where paragraphs break, where lines break. I mean, I wasn't so badly dyslexic that I was disabled from reading. I just had to do it really slowly, and as I did, lingering on those sentences as I had to linger, I fell heir to language's other qualities, which I think has helped me write sentences.
او به شدت نارساخوان است. ریچارد فورد: من در خواندن کند بودم، در همه دوره‌ی مدرسه رفتننم واقعا بیشتر از  حداقل‌ها نخواندم، و همچنان تا به امروز نمی توانم وقتی بدون صدا می‌خوام زیاد سریع‌تر از وقتی باشم که با صدای بلند می خوانم، اما نارساخوان ‌بودن  برای من منفعت‌های زیادی داشت چون وقتی نهایتاً پذیرفتم که چه قدر کند هستم تصمیم گرفتم مجبور بشوم که آن را انجام بدهم، بعد فکر می‌کنم در درک همه‌ی آن  ویژگی‌های زبان خیلی کند شدم و جمله‌ها که تنها جنبه‌های شناخت زبان نیستند: ریتم‌ها، صدای کلمات، چگونگی شکل کلمات جای انقطاع پاراگرافها، جای پایان خطها. یعنی من من آنقدر زیاد نارساخوان نبودم که نتوانم بخوانم. من فقط مجبور‌ بودم این کار را خیلی کُند انجام بدهم. و وقتی مکث کردن زیاد روی آن جمله‌هایی که مجبور بودم مکث کنم را انجام دادم. من صاحب ویژگی‌های دیگر زبان شدم که فکر می‌کنم به من کمک کرد جملات را بنویسم.