We are missing the story of Fareeda, a music teacher, a piano teacher, in Sarajevo, who made sure that she kept the music school open every single day in the four years of besiege in Sarajevo and walked to that school, despite the snipers shooting at that school and at her, and kept the piano, the violin, the cello playing the whole duration of the war, with students wearing their gloves and hats and coats.
ما داستان فریده را نمی شنویم، یک معلم موسیقی، معلم پیانو در ساریوو، که تلاش میکرد تا در ِ مدرسه ی موسیقی در تمام روزها، در طی آن چهار سالی که ساریوو تحت محاصره بود، باز باشد و همه روز پیاده وار به مدرسه میرفت با وجود خطر تک تیراندازی بسوی آن مدرسه و خودش، و صدای پیانوها و ویولن ها و ویولن سل ها را در طی جنگ زنده نگه داشت، با دانش آموزانی که کلاه و دستکش و کت به تن می داشتند.