So the day -- the first time that I forgot, it really hurt me, because it's something that I really wanted to -- from the moment that I turned 30, I wanted to keep this project going until forever, and having missed that one second, I realized, it just kind of created this thing in my head where I never forgot ever again.
بدین ترتیب، اون روز-- اولین باری که یادم رفت، واقعا" ناراحت شدم، چون اون چیزی بود که واقعا" دلم می‌خواست-- دلم می‌خواست از وقتی سی سالم شده تا ابد انجام این پروژه را ادامه بدم، دلم می‌خواست از وقتی سی سالم شده تا ابد انجام این پروژه را ادامه بدم، و فراموش کردن اون یک ثانیه باعث شد بفهمم که چیزی در مغزم حک شد که دیگه یادم نمی ره. که چیزی در مغزم حک شد که دیگه یادم نمی ره.