The second is face surveillance, which can be used in concert with surveillance-camera networks and databases to create records of all people's public movements, habits and associations, effectively creating a digital panopticon.
دومی نظارت بر چهره است، که در کنسرت‌ها می‌توان از آن استفاده کرد با استفاده از شبکه‌ دوربین‌های  نظارتی و پایگاه‌های داده تا تمامی حرکات، عادات  و ارتباطات افراد را در فضای عمومی را ضبط کند، که به طور موثری یک زندان  دیجیتالی مدور بسازد.