I found myself surrounded by people who celebrated intellectualism and engagement, and who thought that my ironic oh-so-cool disengagement wasn't clever, or funny, but, like, it was a simple and unspectacular response to very complicated and compelling problems.
خود را در احاطه کسانی یافتم که مشارکت و روشنفکری را گرامی می‌داشتند، و کسانی که به من آموختند مشارکت نکردن دو پهلوی من با صرفا گفتن این که "چقدر با حاله" بامزه یا زیرکانه نبود، اما در عوض واکنشی ساده و غیرقابل توجه به مشکلات خیلی پیچیده و جالب بود.