So you see, it's almost like a Pavlovian -- we lost the first hundred years of psychology by really trivial theories, where you say, how do people learn how to react to a situation? What I'm saying is, after we go through a lot of levels, including designing a huge, messy system with thousands of ports, we'll end up again with the central problem of psychology.
همانطور که می‌بینید،  چیزی شبیه به مدل پاولویان می‌شود -- ما در صد سال اول روانشناسی مشغول یک سری تئوری‌های بدیهی هستیم، که مثلا بگوییم مردم از کجا می‌فهمند، نسبت به یک حالت، چه واکنشی از خود نشان دهند؟ من می‌گویم، بعد از اینکه کلی به این در، و آن در زدیم مثل طراحی یک سیستم عجیب و غریب  با کلی درگاه‌های مختلف. ما دوباره بر خواهیم گشت  به سوال محوری روانشناسی.