I am six years old, and I don't cry when we leave home and we come to America, because I expect it to be a place filled with rare and wonderful things like bananas and chocolate and Bazooka bubble gum, Bazooka bubble gum with the little cartoon wrappers inside, Bazooka that we'd get once a year in Ukraine and we'd have to chew one piece for an entire week.
شش سالم بود. وقتى خانه را ترك كرديم و به آمريكا آمديم، گريه نكردم. چون انتظارم داشتم جايى باشد پر از چيزهاى ناياب و فوق‌‌العاده مثل موز و شكلات و آدامس بادكنكى بازوكا، آدامس بادكنكى بازوكا، يا عكسهاى كارتونى داخلش، بازوكايى كه ما سالى يكبار در اوكراين مى‌‌گرفتيم و مى‌‌بايست يك تكه از آن را بمدت يك هفته تمام مى‌‌جويديم.