From newspapers, textbooks, conversations, I had learned to speak of countries as if they were eternal, singular, naturally occurring things, but I wondered: to say that I came from a country suggested that the country was an absolute, some fixed point in place in time, a constant thing, but was it?
من از روزنامه‎ها، کتاب‌های درسی، گفتگوها، یاد گرفته بودم که درباره کشورها طوری صحبت کنم که انگار آنها رخ دادهای طبیعی یگانه ابدی هستند، اما من سرگشته بودم: گفتن اینکه اهل کشوری هستم اشاره بر این دارد که کشور امری مطلق هست، نقطه‌ای ثابت در زمان و مکان، یک چیز دائمی، اما اینطور بود؟