Margaret Mead, the great anthropologist, said, before she died, that her greatest fear was that as we drifted towards this blandly amorphous generic world view not only would we see the entire range of the human imagination reduced to a more narrow modality of thought, but that we would wake from a dream one day having forgotten there were even other possibilities.
مارگارت مید، مردم شناس بزرگ، قبل از مرگش گفت که بزرگترین ترسش این است که در حالیکه بسوی این جهانبینی یکنواخت بی شکل عمومی پیش می رویم نه تنها کل رشته تصور انسانی را بصورت شکلی باریک از تفکر خواهیم دید، بلکه روزی بیدار می شویم در حالیکه فراموش کرده ایم که امکانات دیگری نیز وجود داشتند.