We were freaks -- lobster-claw boys and bearded ladies, oddities juggling depression and loneliness, playing solitaire, spin the bottle, trying to kiss the wounded parts of ourselves and heal, but at night, while the others slept, we kept walking the tightrope.
ما آدم های عجیب الخلقه بودیم -- پسر های دست خرچنگی و دختر های ریش دار، عجیب الخلقه هایی که با افسردگی و تنهایی تردستی می کردیم، ورق بازی می کردیم، بازی چرخاندن بطری انجام می دادیم، (بازی برای انتخاب فردی برای بوسیدن) که زخم های خود را ببوسیم تا شاید درمان شوند، ولی شب، وقتی بقیه می خوابیدند، ما همچنان روی طناب راه می رفتیم.