Or that boredom, as we know and love it today, was first really only felt by the Victorians, in response to new ideas about leisure time and self-improvement?
یا آن احساس ملالت روحی که  امروز ما آن می‌شناسیم و دوستش داریم، در ابتدا تنها در دوران ملکه ویکتوریا، در پاسخ به ایده‌های جدید نسبت به اوقات فراغت و بهسازی خود احساس می‌شد؟