But to make a long story short, I had entered that protest as the editor-in-chief of a well-established printed magazine where I'd worked for 11 years, and thanks to this unsolicited effects of tear gas, I left it as a journalist that was now committed to new ways of sharing the raw experience of what it's like to be there, actually.
اما برای خلاصه کردن داستان، من به عنوان سردبیر ارشد وارد تظاهرات شدم از یک مجله شناخته شده جایی که من ۱۱ سال در آنجا کار می کردم، و به لطف تاثیرات ناخواسته گاز اشک آور، روزنامه نگاری را رها کرده و در حال حاضر به شیوه های جدیدی متعهد شده ام، در حقیقت، از به اشتراک گذاری تجربه های خام از چیزهای مشابهی که در آنجا وجود دارد.