It's a poem about loneliness -- the "I" in the poem feels no connection will last — and it might look like a plea for help 'til you get to the word "help," where this "I" facing you, taking your hand, is more like a teacher or a genie, or at least that's what he wants to believe.
این شعر درمورد تنهایی است__ "من " در شعر احساس می کند که هیچ ارتباطی باقی نمی ماند و مثل درخواست کمکی به نظر می رسد تا جایی که به کلمه ی « کمک » برسید. جایی که این « من» شما را می بیند،  دستتان را می گیرد، بیشتر شبیه یک معلم یا یک جن است، یا حداقل چیزی است که  او می خواهد باور داشته باشد.