I wonder whether we might help ourselves to understand, say, quantum theory, if we brought up children to play computer games beginning in early childhood, which had a make-believe world of balls going through two slits on a screen, a world in which the strange goings-on of quantum mechanics were enlarged by the computer's make-believe, so that they became familiar on the Middle-World scale of the stream.
برایم جای سوال است که آیا ما خواهیم توانست به خودمان کمک کنیم برای فهم مثلا، نظریه کوانتوم، اگرکه ما کودکان را از اوایل کودکی با بازی با بازی‌های کامپیوتری بار بیاوریم، که به نوعی جهان خیالی از توپ‌هایی که در صفحه از دو شکاف می‌روند دارد، جهانی که در آن حوادث عجیب و غریب مکانیک کوانتومی با تصاویر ساختگی کامپیوتر بزرگنمایی شده‌اند، تا بتوانند برای مقیاس‌بندی جماعت جهان میانه قابل درک باشند.