Rather than treating the kids in his clinic like patients, Asperger called them his little professors, and enlisted their help in developing methods of education that were particularly suited to them.
او به جای اینکه در کلینیک خود کودکان را به چشم بیمار ببیند، آنها را اساتید کوچولوی خودش می‎نامید، و در توسعه روشهای آموزش و پرورش ویژه آنها از ایشان کمک می‎گرفت.