We knew so little in those days, as little as now, I suppose about healing those hurts: even the women, in their best dresses, with beads and sequins sewn on the bodices, even in lipstick and mascara, their hair aflow, could only stand wringing their hands, begging for peace, while father and son, like thugs, like thieves, like Romans, simmered and hissed and hated, inflicting sorrows that endured, the worst anyway, through the kiss and embrace, bleeding from brother to brother, into the generations.
چه کم می‌دانستیم آن‌ روزها، چنان که گمانم کم می‌دانیم حالا هم که چه مرهمی نهیم برآن زخم‌ها: حتی زنان نیز، در بهترین لباس‌هاشان، با منجوق‌ها و پولک‌های دوخته بر بالاتنه‌شان، با رژ و ریمل حتی، حتی با گیسوان افشان، تنها می‌توانستند بایستند با دستانِ فشرده به‌هم‌ و گدایی کنند صلح را، و در‌همان‌حال، پدر و پسر، مثل دو جانی، مثل دو دزد، مثل دو رومی جوش زنان و جلزوولزکنان، نفرت می‌ورزیدند‎‍، و این‌گونه بانی اندوهی می‌شدند که خود تحمل می‌کردند، ناگوارترین اندوه‌ها، که با بوسیدن و آغوش‌گرفتن، از خون برادر به برادر، نسل‌ به نسل تداوم می‌یافت.