So we go far away to the top of a mountain, assuming that perching ourselves on a piece is bound to give us the respite we need to sort the clutter, the chaotic everyday, and find ourselves again.
پس به جایی خیلی دور مثل قله یک کوه می‌رویم، و گمان می‌کنیم کنج عزلت گزیدن در گوشه‌ای باید به ما آرامشی دهد که بعد ازآشفتگی و هرج‌و‌مرج روزانه به آن نیاز داریم، و دوباره خودمان را پیدا کنیم.