Why do we think that we are really such masters of our lives that we can rationally make the best ideal choices, that we don't accept losses and risks?
چرا فکر می کنیم واقعاً ارباب زندگی خودمون هستیم و به طور منطقی میتونیم بهترین ایده آلها رو انتخاب کنیم، و شکست و خطر رو قبول نمی کنیم؟