So if we take some outbound path -- perhaps we park and we wander off -- we know because our own movements, which we can integrate over this path roughly what the heading direction is to go back.
درنتیجه اگر ما رهسپار مسیرشویم-- شاید ما پارک کنیم و متعجب شویم-- مامیدونیم چونکه حرکتهای خودمان که میتونیم دراین مسیر متمایز کنیم تقریبا چیزی که جهت را نشان میده درپشت سرماست.