And the result is -- we call it "patient autonomy," which makes it sound like a good thing, but what it really is is a shifting of the burden and the responsibility for decision-making from somebody who knows something -- namely, the doctor -- to somebody who knows nothing and is almost certainly sick and thus, not in the best shape to be making decisions -- namely, the patient.
و نتیجه این است-- ما این را "آزادی بیمار" می نامیم که از اسمش به نظر می آید چیز خوبی باشد ولی در حقیقت، انتقال بار مسؤولیت تصمیم‌گیری از کسی است که چیزی می‌داند به نام دکتر به کسی که هیچ چیز نمی‌داند و به احتمال خیلی زیاد بیماراست و به همین دلیل در شرایط خوبی برای تصمیم گیری نیست به نام بیمار