So if we've got those evidence in our ordinary lives of the way that trust is differentiated, why do we sort of drop all that intelligence when we think about trust more abstractly?
بنابراين اگر اين شواهد را از زندگيهاى معمولى‌‌مان در اين باره گرفته‌‌ايم كه اعتماد فرق قائل مى‌‌شود، چرا موقع انتزاعى‌تر فكر كردن درباره اعتماد همه آن هوشيارى را به كنارى مى‌‌گذاريم؟