Well, why has violence declined? No one really knows, but I have read four explanations, all of which, I think, have some grain of plausibility. The first is, maybe Thomas Hobbes got it right. He was the one who said that life in a state of nature was "solitary, poor, nasty, brutish and short." Not because, he argued, humans have some primordial thirst for blood or aggressive instinct or territorial imperative, but because of the logic of anarchy. In a state of anarchy, there's a constant temptation to invade your neighbors preemptively, before they invade you. More recently, Thomas Schelling gives the analogy of a homeowner who hears a rustling in the basement. Being a good American, he has a pistol in the nightstand, pulls out his gun, and walks down the stairs.
خب چرا خشونت کاهش یافته است؟ هیچ‌کس واقعا نمی‌داند، اما من چهار توضیح در این زمینه خوانده‌ام که هر کدامشان تا حدی قابل قبول است. اولی این است که شاید حق با "توماس هابز" بوده باشد. او کسی بود که گفت زندگیِ در وضع طبیعی «منزوی، فقیر، کثیف، خشن و کوتاه» بوده است. او می‌گوید دلیلش این نبوده که انسان‌ها عطشی کهن برای خون و غرایز تهاجمی یا کشورگشایی داشته‌اند، بلکه به دلیل منطق آنارشی. وقتی آنارشی حاکم باشد، یک وسوسه‌ی دائمی وجود دارد  که پیشدستانه به همسایه‌ها حمله کنی، پیش از آن‌که آن‌ها به تو حمله کنند. همین اواخر، "توماس شلینگ" مثال یک صاحب‌خانه را مطرح کرد که صدای خش‌خش از زیرزمین خانه می‌شنود. به عنوان  یک آمریکای خوب حتما در خانه‌اش تفنگ دارد، اسلحه را برمی‌دارد و از پله‌ها پایین می‌رود،