How can we learn that people's decisions about their loved ones are often based strongly, powerfully, many times irrationally, on the slimmest of hopes?
چگونه می توانیم بیاموزیم که تصمیم های مردم درباره ی عزیزانشان غالباً به صورت محکم و قدرتمند، و چندین برابر نامعقولانه، بر اساس ضعیف ترین امید ها بنا شده است؟