In the early 1950s, Noam Chomsky  proposed a theory based on the observation that the key  to this versatility seems to be grammar: the familiar grammatical structure  of an unfamiliar sentence points us toward its meaning.
در اوایل دهه ۵۰، نوام چامسکی نظریه‌ای پیشنهاد کرد که براساس مشاهدات به نظر می‌رسد كليد این تنوع دستور زبان است: ساختار گرامری آشنا در یک جمله ناآشنا ما را به سمت معنای آن هدایت می‌کند.