I read books about Stalin, and books about how the Uzbek people came to identify as Muslims, and I read books about how to make atomic bombs, but it just felt like I was creating my own hurdles, and then jumping over them myself, instead of feeling the excitement of being part of a community of learners, a community of people who are engaged together in the cartographic enterprise of trying to better understand and map the world around us.
کتابهایی درباره استالین خواندم، و کتابهایی درباره این که چطور ازبکها بعنوان مسلمان شناسایی شدند، و من کتابهایی خواندم درباره نحوه ساخت بمبهای اتم، اما خب حسم این بود که موانع  خودم را داشتم خلق می‎کردم، و بعد از رویشان می‎پریدم، عوض این که هیجان بخشی از آن جامعه یادگیرنده‎ها، اجتماعی از آدمها را داشته باشم که با هم در بنگاه نقشه نگاری مشارکت داشتند در جهت درک بهتر و نقشه برداری از جهان اطراف ما.