Now, with the gravity of this doomsday diagnosis, it just sucked me in immediately, as if I began preparing myself as a patient to die according to the schedule that they had just given to me, until I met a patient named Verna in a waiting room, who became a dear friend, and she grabbed me one day and took me off to the medical library and did a bunch of research on these diagnoses and these diseases, and said, "Eric, these people who get this are normally in their '70s and '80s.
خُب، با این حال بدی که از این تشخیص به من دست داد این مرض تمام بدنم رو در بر گرفت، و تلقین کردم که دیگه من یک بیمارم که طبق برنامه ای که بهم دادن بزودی می‌میرم تا اینکه روزی بیماری بنام "ورنا" رو در اتاق انتظار دیدم، که دوست بسیار صمیمی من شد و یک روز من رو با خودش به آزمایشگاه تشخیص برد و یک سری تحقیقاتی رو این تشخصی مریضی من داد و گفت، "اریک" این دکترایی که این تشخیص رو دادن حدودا ۷۰ تا ۸۰ سال سن دارند