Michelangelo soon found that thanks to the printing press, complaints about the nudity spread all over the place, and soon his masterpiece of human drama was labeled pornography, at which point he added two more portraits, one of the man who criticized him, a papal courtier, and the other one of himself as a dried up husk, no athlete, in the hands of a long-suffering martyr.
به لطف صنعت چاپ زود این اتفاق برای میکل آنژ افتاد، شکایت ها در ارتباط  با برهنگی همه جا را گرفت، و شاهکار درام انسانی او لقب  مستهجن و شهوت‌انگیز گرفت، زمانی که او دو پرتره جدید اضافه نمود، یکی از مردان منتقد او، یک پاپ درباری و دیگری خود او زار و تکیده، نه مانند یک قهرمان، در دستان شهیدی رنج کشیده.