(Laughter) (Applause) And what the Public Theater did over the next years with amazing shows like "For Colored Girls Who Have Considered Suicide / When the Rainbow Is Enuf," "A Chorus Line," and -- here's the most extraordinary example I can think of: Larry Kramer's savage cry of rage about the AIDS crisis, "The Normal Heart."
(خنده و تشویق حضار) و تئاتر پابلیک طی سالهای آتی چه کرد با نمایش‌های فوق‌العاده‌ای مثل «برای دختران رنگین پوستی که به خودکشی فکر کردند، وقتی که رنگین‌کمان کافی است،» «گروه رقص»، و بهترین مثالی که به ذهنم میاید:‌ نعره‌ی خشمگین «لری کرامر» درباره بحران ایدز، «قلب معمولی».