The Lyndon Johnson that I saw in the last years of his life, when I helped him on his memoirs, was a man who had spent so many years in the pursuit of work, power and individual success, that he had absolutely no psychic or emotional resources left to get him through the days once the presidency was gone.
لیندون جانسونی که من دیدم در آخرین سالهای زندگی اش، وقتی کمک کردم خاطراتش رو به یاد بیاره، مردی بود که سالهای متمادی رو صرف کار، قدرت و موفقیت فردی کرده بود، که مطلقاً هیچ نشانی از عاطفه یا احساس در او باقی نمونده بود تا کمکش کنه در روزهایی که دیگه ریاست جمهوری تموم شده.