"The road in the end the road in the end taking the path the sun had taken the road in the end taking the path the sun had taken into the western sea the road in the end taking the path the sun had taken into the western sea and the moon the moon rising behind you as you stood where ground turned to ocean: no way to your future now no way to your future now except the way your shadow could take, walking before you across water, going where shadows go, no way to make sense of a world that wouldn't let you pass except to call an end to the way you had come, to take out each letter you had brought and light their illumined corners; and to read them as they drifted on the late western light; to empty your bags to empty your bags; to sort this and to leave that to sort this and to leave that; to promise what you needed to promise all along to promise what you needed to promise all along, and to abandon the shoes that brought you here right at the water's edge, not because you had given up not because you had given up but because now, you would find a different way to tread, and because, through it all, part of you would still walk on, no matter how, over the waves."
«جاده در انتها جاده در انتها، مسیری را که خورشید رفته بود طی می‌کند جاده در انتها، مسیری را که خورشید رفته بود طی می‌کند به سمت دریای مغرب جاده در انتها، مسیری را که خورشید رفته بود طی می‌کند به سمت دریای مغرب و ماه ماه پشت سرت طلوع می‌کند و تو ایستاده‌ای در جایی که زمین به اقیانوس می‌رسد. اکنون راهی به آینده‌ات نداری اکنون راهی به آینده‌ات نداری جز راهی که سایه‌ات می‌تواند برود، جلوتر از تو در طول آب قدم می‌زند به جایی می‌رود که سایه‌ها می‌روند، جهان معنایی ندارد وقتی به تو اجازه عبور نمی‌دهد مگر راهی که تا اینجا آمده‌ای، تمام شده باشد، تا هر نامه‌ای را که به همراه داری برداری و گوشه‌های‌شان را با آتشی نورانی کنی؛ و همانطور که به سمت غروب می‌روند، آن‌ها را بخوانی؛ که کیف‌هایت را خالی کنی که کیف‌هایت را خالی کنی؛ تا این را مرتب کنی و آن را رها کنی تا این را مرتب کنی و آن را رها کنی؛ تا تسلیم کنی آنچه را که باید در تمام مسیر تسلیم می‌کردی تا تسلیم کنی آنچه را که باید در تمام مسیر تسلیم می‌کردی، و تا کفش‌هایی که تو را به این‌جا آورده‌اند، رها کنی درست در لبه‌ی آب، نه به این خاطر که تسلیم شده‌ای نه به این خاطر که تسلیم شده‌ای چرا که اکنون، راه دیگری برای قدم زدن پیدا خواهی کرد، چرا که در هر حال، بخشی از تو همچنان ادامه می‌دهد، مهم نیست چگونه، از میان امواج عبور می‌کند.»