Is this how we feel about the pressures of our world, that in order to get inside ourselves, you have to run for the hills?
آیا احساسی است که ما  درباره فشارهای دنیایمان داریم، اینگونه است که برای دسترسی به درونمان، مجبوریم به تپه‌ها پناه ببریم؟