We get confirmation that, indeed, the gene is turned on -- for something like Prozac, in serotonergic structures, things that are already known be affected -- but we also get to see the whole thing.
ما تایید را میگیریم که این ژن فعال است— برای چیزی مثل پروزک در ساختارهای سروتونرژیک چیزهایی که قبلا متاثر شناخته میشده اند— اما ما داریم به دیدن اجسام بطور کلی گرایانه عادت میکنیم.