If you could get a deal at Copenhagen, where people agreed, A, that there was a long-term target for carbon emission cuts, B, that there was short-range targets that had to be met so this wasn't just abstract; it was people actually making decisions now that would make a difference now, and if you could then find a financing mechanism that meant that the poorest countries that had been hurt by our inability to deal with climate change over many, many years and decades are given special help so that they can move to energy-efficient technologies, and they are in a position financially to be able to afford the long-term investment that is associated with cutting carbon emissions, then you are treating the world equally, by giving consideration to every part of the planet and the needs they have.
اگر شما می توانید یک عهدنامه در کپنهاگ به امضا همه برسانید، که کشورها توافق کردند، اندرسون: برنامه دراز مدت کاهش انتشار کربن برای کشورها باشد، بروان: شامل اقدامات و برنامه های کوتاه مدتی است که باید صورت پذیرد خوب پس این ها فقط یک خلاصه نبود، این در واقع نمایندگان کشورهائی بودند که اکنون تصمیم گیری کردند، و این تصمیم آنان، اکنون می تواند تغییر ایجاد نماید، و اگر بتوانید بعد از آن یک مکانیزم تامین مالی پیدا کنید بدان معنی است که فقیرترین کشورها که بخاطر ناتوانی در مقابله با تغییرات آب و هوایی در طول سالها صدمه دیده اند، کمک های خاص دریافت نمایند تا بتوانند از تکنولوژی های انرژی- کارآمد استفاده کنند. و در موقعیت مالی قرار گیرند که بتوانند برای دراز مدت خود در زمینه ای سرمایه گذاری کنند، که باعث کاهش انتشار کربن شود، به این شکل شما با کل جهان رفتاری برابر داشته اید، با توجه به هر قسمت از کره خاکی مان و نیازهایی که همه آنها دارند.