"The Road Not Taken" By Robert Frost Two roads diverged in a yellow wood, And sorry I could not travel both And be one traveler, long I stood and looked down  one as far as I could To where it bent in the undergrowth; Then took the other, as just as fair, And having perhaps the better claim, Because it was grassy and wanted wear; Though as for that the passing there Had worn them really about the same, And both that morning equally lay In leaves no step had trodden black.
« راهِ ناپیموده » شعری از رابرت فراست دو راه، در جنگلی زرد از هم جدا می‌شدند، و دریغا که نمی‌توانستم هر دو را سفر کنم و من تنها، رهگذری بودم، دیرزمانی بر جای ایستادم و تا می‌توانستم به یک راه نگریستم تا آن‌جا که راه در لابه‌لای درخت‌ها و شاخه‌ها پنهان شد؛ سپس راه دیگری برگزیدم، راهی به زیباییِ همان راه، که شاید ادعای بیش‌تری هم داشت چون سبز بود و آرزومند طی‌شدن؛ اگر چه به خاطر عبور از آن، عابرانش آن را واقعا مانند دیگری ساخته بودند، و هر دو راه‌ در آن صبحدم دراز کشیده بودند در لابه‌لای برگ‌هایی که اثری از گامی نبود.