So one day, we were in the back, scarfing down food as quickly as we could, gathered around a small table, during a very rare lull, and a new guy from the kitchen came over -- who happened to be her cousin -- and sat down with all the bravado and machismo that his 20-year-old body could hold.
خوب، یک روز ما پشت مغازه بودیم و در آرامشی غیر منتظره دور یک میز کوچک  نشسته بودیم و با سرعت هر چه تمام تر مشغول غذا خوردن  بودیم، که یکی از کارگران جدید آشپزخانه -- که از قضا پسر عموی او بود -- از راه رسید و با تمام دبدبه و کبکبه‎ای که جسم  ۲۰ ساله‎اش توان کشیدن داشت، سر میز نشست.