Jarrett was avoiding those upper registers, he was sticking to the middle tones of the keyboard, which gave the piece a soothing, ambient quality.
جَرِت از ردیف شستی‌های صداهای زیر اجتناب ‎کرده، و منحصراً در محدوده میانی کیبورد می‎نواخت. و همین به قطعه کیفیتی خلسه‎آور و امبیِنت گونه می‌داد (سبکی در موسیقی با تکرارهای خلسه‌آور).