What if I was to tell you that in the 12th century, some troubadours didn't see yawning as caused by tiredness or boredom like we do today, but thought it a symbol of the deepest love?
باورتان می‌شود که در قرن ۱۲ میلادی، برخی از شاعران مانند الان ما خمیازه کشیدن را ناشی از خستگی یا کسل شدن نمی‌دانستند بلکه آن را نشانه‌ی عشقی عمیق می‌دانستند؟