At the end of "On the Origin of Species," Charles Darwin writes about the grandeur of life, and of endless forms most beautiful and most wonderful, and I like to think he could easily have been talking about a tapeworm that makes shrimp sociable or a wasp that takes cockroaches for walks.
در آخر کتاب "خاستگاه گونه ها"، چارلز داروین درباره شکوه زندگی ، و زیباترین وشگفت آورترین انواع بی انتها مینویسه، و دوست دارم فکر کنم او می توانست به آسونی راجع به کرم نواری صحبت کرده باشه که میگوها رو قابل معاشرت کنه یا زنبورها بی عسل که با سوسکها پیاده روی می رن.