And so this raises the question, and so, as Smith puts it, "When our passive feelings are almost always so sordid and so selfish, how comes it that our active principles should often be so generous and so noble?"
پس پرسشی که اسمیت مطرح می کنه اینه که "وقتی احساسات بالقوه ی ما تقریبا همیشه اینقدر دون و خودخواهانه هستند، چگونه است که اصول بالفعلمان همواره اینقدر بلندنظرانه و شرافتمندانه اند؟"