From the usurping king’s blazing  contemplation of heaven and hell, to the prince’s own cackling meditation on mortality, Shakespeare uses melancholic monologues to breathtaking effect.
از افکار دروغین شاه غاصب  در مورد بهشت و جهنم، تا افکار مهمل شاهزاده  در مورد مرگ، استفاده شکسپیر از مونولگ‌های مالیخولیایی مبهوت‌کننده است.