My main message is: if we can redefine apathy, not as some kind of internal syndrome, but as a complex web of cultural barriers that reinforces disengagement, and if we can clearly define, clearly identify what those obstacles are, and then if we can work together collectively to dismantle those obstacles, then anything is possible.
پیام اصلی من این است: اگر بتوانیم معنای بی‌تفاوتی را از یک نوع عارضۀ درونی .. به یک شبکۀ پیچیده از موانع فرهنگی که عدم مشارکت را تقویت می‌کنند، ، تغییر دهیم و اگر بتوانیم به طور روشن معنی کنیم، می‌توانیم به طور روشن شناسایی کنیم که آن موانع چه هستند و بعد اگر بتوانیم با همدیگر برای برچیدن آن موانع، کار کنیم آن وقت هر چیزی ممکن است. ممنون