So this neglected space became a constructive one, and people's hopes and dreams made me laugh out loud, tear up, and they consoled me during my own tough times.
خُب این فضای رها شده تبدیل به محلی سازنده شد، امیدها و آرزوهای مردم مرا به قهقه انداختند، اشکم رو درآوردند، و در دوران سخت زندگیم مرا تسلی دادند.