I don't know what's coming, and all I can do is remind myself that I told Chris I'd fly by the seat of my pants, and now that I'm up here it sort of feels like that dream where you don't have any pants on, and so I suppose I'm going to be flying by the seat of my ass.
نمی دونم چی پیش میاد، و تمام اون چیزی که از دستم برمیاد اینه که به خودم یاد آوری کنم که قبلش به کریس گفتم من دلمو زدم به دریا و اومدم و حالا که اینجام یه جورایی احساس مثل اون خوابی میمونه که توش شلوار پاتون نیست. برای همین انگار قراره که من همین طوری دل به دریا بزنم و از روی غریزه پیش برم.