And at the beginning, we were so touched by these stories, we were so amazed by these stories, that we thought that maybe  the best way to talk to the guerrillas was to have them talk to themselves, so we recorded about a hundred different stories during the first year, and we put them on the radio and television so that the guerrillas in the jungle could hear stories, their stories, or stories similar to theirs, and when they heard them, they decided to go out.
در ابتدا خیلی تحت تاثیر  این جریانات گرفته بودیم، خیلی از این داستانها شگفت زده شدیم، طوری که فکر کردیم بهترین راه  برای صحبت با چریکها این بود که مجبورشان کنیم با خودشان صحبت کنند، بنابراین حدود ۱۰۰ تا داستان متفاوت ضبط کردیم، و بعد از رادیو و تلوزیون پخش کردیم در نتیجه چریکها در جنگل قصه‎ها و داستانهای خودشان را می‎شنیدند، یا داستانهایی مشابه داستان خودشان، و وقتی آنها را شنیدند تصمیم می‎گرفتند بزنند بیرون.