They stretch across the ocean. They're three or five or eight thousand miles in length, and if the material science and the computational technology is incredibly complicated, the basic physical process is shockingly simple. Light goes in on one end of the ocean and comes out on the other, and it usually comes from a building called a landing station that's often tucked away inconspicuously in a little seaside neighborhood, and there are amplifiers that sit on the ocean floor that look kind of like bluefin tuna, and every 50 miles they amplify the signal, and since the rate of transmission is incredibly fast, the basic unit is a 10-gigabit-per-second wavelength of light, maybe a thousand times your own connection, or capable of carrying 10,000 video streams, but not only that, but you'll put not just one wavelength of light through one of the fibers, but you'll put maybe 50 or 60 or 70 different wavelengths or colors of light through a single fiber, and then you'll have maybe eight fibers in a cable, four going in each direction.
آنها در سراسر اقیانوس گسترده شدن. آنها پنج یا هشت یا دوازده هزار کیلومتر درازا دارند، و اگر دانش مواد و فن‌آوری محاسباتی به طور شگفت‌انگیزی پیچیده باشد، فرآیند فیزیکی اولیه به طور تکان‌دهنده‌ای ساده‌ست. نور از یک انتهای اقیانوس می‌ره و از سوی دیگر بیرون میاد، و معمولا سر از ساختمانی درمیاره که اسمش هست ایستگاه فرود که اغلب بدون جلب توجه در یک محله در کنار دریا پنهان شده، و تقویت کننده‌های مستقر در کف دریا هم هستند که شبیه یه جور ماهی تن فنلاندی‌‌اند، و هر ۸۰ کیلومتر سیگنال را تقویت می‌کنند، و چون آهنگ پراکنش به طور باورنکردنی زیاد است، یکای پایه ده گیگابیت بر هر ثانیه از طول موج نور تعریف شده‌، شاید هزار برابر سرعت اتصال شما، یا توانایی انتقال ۱۰,۰۰۰ ویدئو ضبط شده، اما تنها این نیست، شما تنها یک طول موج از نور را در یک فیبر جای نمی‌دید، بلکه اما تنها این نیست، شما تنها یک طول موج از نور را در یک فیبر جای نمی‌دید، بلکه شاید ۵۰ یا ۶۰ یا ۷۰ طول موج یا رنگ‌های متفاوت از نور را در یک فیبر واحد جای بدید، و شاید بازهم دارای ۸ فیبر در یک سیم باشید، که به سمت‌های گوناگون می‌رن.