I blogged about those letters and the days when they were necessary, and I posed a kind of crazy promise to the Internet: that if you asked me for a hand-written letter, I would write you one, no questions asked.
هروقت که لازم می‌دیدم در وبلاگم درباره‌ی این نامه‌ها و روزها می نوشتم، هروقت که لازم می‌دیدم در وبلاگم درباره‌ی این نامه‌ها و روزها می نوشتم، و وعده‌های دیوانه‌واری در اینترنت مطرح می‌کردم: که اگر از من یک نامه دست‌نویس بخوای، من برات یکی خواهم نوشت، بدون هیچ سوالی.