But in the 2000s, policymakers learned that they needed to manage the macroeconomic environment better, to ensure stability, keep inflation low in single digits, keep their fiscal deficits low, below three percent of GDP, give investors, both domestic and foreign, some stability so they'll have confidence to invest in these economies.
اما در دهه ۲۰۰۰، سیاست گذاران یاد گرفتند که باید فضای اقتصاد کلان رو بهتر مدیریت کنند تا ثبات رو تامین کنند، تورم رو تک نرخی نگه دارند، کسری بودجه شون رو زیر ۳ درصد تولید ناخالص داخلی (GDP) نگه دارن، به سرمایه گذاران داخلی و خارجی ثبات بدهند تا آنها اعتماد لازم رو برای سرمایه گذاری در این اقتصادها داشته باشند.