So it seems possible that the neurobiology for helpless, involuntary laughter, like my parents lying on the floor screaming about a silly song, might have a different basis to it than some of that more polite social laughter that you encounter, which isn't horrible laughter, but it's behavior somebody is doing as part of their communicative act to you, part of their interaction with you; they are choosing to do this.
پس ممکن است که بتوان از علوم اعصاب برای خنده‌های ناگزیر و غیرارادی استفاده کرد مانند پدر و مادر من که روی زمین دراز کشیده بودند و در مورد آن آهنگ احمقانه فریاد می‌زدند، ممکن است اصول متفاوت تری  نسبت به آنهایی که مودبانه تر هستند داشته باشند خنده‌های دوستانه ای که با آنها روبرو می‌شوید، از آن خنده‌های وحشتناک نیستند، اما این رفتار فردی است که به عنوان بخشی از عمل ارتباطی نسبت به شما آن را انجام می‌دهد، بخشی از تعامل آنها با شما،  آنها انتخاب میکنند که این کار را انجام دهند