So this is an engaging enterprise for me, and I've really leaned into that first person pronoun thing there, and now my face appears twice, so I think we can agree that this is a fundamentally solipsistic enterprise. (Laughter) But it's an engaging one, and it's interesting to me for a while, but then I get bored with it, and by it, I actually mean, the piano, because it becomes, it's this familiar instrument, it's timbral range is actually pretty compressed, at least when you play on the keyboard, and if you're not doing things like listening to it after you've lit it on fire or something like that, you know.
پس برای من این یه امر درگیرکنندست، و من واقعا به اون ضمیر اول شخص رجوع کردم، و حالا چهره من دوبار ظاهر میشه، فکر می کنم ما می‌تونیم توافق کنیم که این امر اصولا یک امر خودگرایانه ست. (خنده حضار) اما درگیرکننده ست، و برای من جالبه. تا یه مدتی، تا اینکه ازش خسته میشم، ودر واقع منظورم پیاتوست، برای اینکه این همون آلت موسیقیه تکراریه، که دامنه صداش در واقع محدوده، حداقل وقتی با کیبوردش می‌نوازید، و اگر کارایی مثل این نمیکنید که مثلا بهش گوش بدین بعد ازاینکه آتیشش زدین یا چیزی شبیه اون، میدونید.