So they could see what she was seeing, but then, more importantly, they could participate, by interacting with each other and coming up with ideas about what she should do next and where she should go, and then conveying those to the Tele-Actor.
آنها می توانستند آنچه که او می دید را ببینند ولی مهمتر از همه، می توانستند با تعامل با یکدیگر در این کار مشارکت داشته باشند و به او ایده بدهند که در قدم بعدی باید چه کار کند و اینکه باید کجا برود و در نتیجه "بازیگر از راه دور" را هدایت کنند.