This is a radical proposition, and it's crazy to think that if you're a 15-year-old Bangladeshi girl leaving your rural village to go and work in a factory in Dhaka -- 22, 23, 24 dollars a month -- your best chance of enjoying rights at work is if that factory is producing for a brand name company which has got a code of conduct and made that code of conduct part of the contract.
นี่คือข้อเสนอที่สุดโต่ง และก็บ้ามากถ้าคิดว่า ถ้าคุณเป็นเด็กสาวอายุ 15 ชาวบังกลาเทศ ออกจากหมู่บ้านในชนบท ไปทำงานในโรงงานในเมืองดาก้า และค่าแรง 22, 23, 24 ดอลลาร์ต่อเดือน (ประมาณ 700 บาท) โอกาสที่ดีที่สุดของคุณที่จะมีสิทธิในที่ทำงาน คือถ้าโรงงานนั้นกำลังผลิต ให้กับบริษัทยี่ห้อดัง ที่มีจรรยาบรรณเป็นลายลักษณ์อักษร และบรรจุจรรยาบรรณนั้นเป็นส่วนหนึ่งของสัญญาจ้างกับโรงงาน