According to (Woolf 2011), it shows that historians in Southeast Asia were using epigraphy for sourcing and verification around the same time as the practice was first used in Europe, even if Twinthin's methods may not have "evolved into a formal method".
Według (Woolf 2011) oznacza to, że południowoazjatyccy historycy korzystali z epigrafiki dla znalezienia źródeł i weryfikacji swoich informacji mniej więcej w tym samym czasie, gdy praktyka ta zaczęła być po raz pierwszy stosowana w Europie, nawet jeśli metodyka użyta przez Twinthina mogła "nie wyewoluować w formalną metodę".