In his Palermo paper (1906), Poincaré called this "the postulate of relativity“, and although he stated that it was possible this principle might be disproved at some point (and in fact he mentioned at the paper's end that the discovery of magneto-cathode rays by Paul Ulrich Villard (1904) seems to threaten it), he believed it was interesting to consider the consequences if we were to assume the postulate of relativity was valid without restriction.
W swojej pracy z Palermo (1906), Poincaré nazwał „postulatem względności” i choć stwierdził, że istnieje możliwość obalenia w pewnym punkcie tej zasady (i na końcu pracy wspomniał, że odkrycie magnetycznych promieni katodowych przez Paula Ulricha Villarda w 1904 zdaje się jej zagrażać), wierzył, że byłoby interesujące rozważyć konsekwencje nieograniczonej prawdziwości postulatu względności.