In 1969 critic Andrew Sarris commented that the success of the film had been largely due to "the inspired casting" of Leigh, and in 1998, wrote that "she lives in our minds and memories as a dynamic force rather than as a static presence".
W 1969 roku Andrew Sarris stwierdził, że sukces filmu był w dużej mierze zasługą „szczęśliwego obsadzenia Leigh w roli O’Hary”, a w 1998 roku napisał, że „ żyje w naszych umysłach i wspomnieniach jako dynamiczna siła statyczna obecność”.