Thus philosophers even before Schopenhauer have already thought that everything is either necessary or fortuitous and as much as one does not apply, the other does; so for instance in Kant's Critique of Pure Reason, where the distinction is one of categories of reason.
Stąd filozofowie już przed Schopenhauerem uważali, że każda rzecz jest albo konieczna, albo przypadkowa i że o tyle, o ile jedno nie występuje, występuje drugie; tak np. u Kanta, w Krytyce czystego rozumu, gdzie jest to jedna z kategorii rozumu.