Unlike the first strike, the prisoners joined one at a time and at staggered intervals, which they believed would arouse maximum public support and exert maximum pressure on Prime Minister Margaret Thatcher.
W odróżnieniu od pierwszego strajku, więźniowie dołączali do niego po kolei w różnych odstępach czasu, co według nich miało wzbudzić maksymalne poparcie społeczne i wywrzeć maksymalną presję na premier Margaret Thatcher.