High-level languages intend to provide features which standardize common tasks, permit rich debugging, and maintain architectural agnosticism; while low-level languages often produce more efficient code through optimization for a specific system architecture.
Języki wysokiego poziomu są przeznaczone do zapewniania cech, które standaryzują częste zadania, zezwalają na bogate debugowanie oraz zajmują się architektonicznym agnostycyzmem, podczas gdy języki niskiego poziomu częściej tworzą więcej wydajnego kodu poprzez optymalizację pod specyficzną architekturę.