During an earlier mechanistic and reductionist "instrumental psychology" period of his career (1920s), he argued that human psychological development can be formed through the use of meaningless (i.e., virtually random) signs that he viewed as psychological equivalent of instrument use in human labor and industry.
W okresie wcześniejszej mechanistycznej i redukcjonistycznej "kariery instrumentalnej" w swojej karierze (lata dwudzieste) dowodził, że rozwój psychiczny człowieka można uformować za pomocą znaków, nie posiadających znaczenia, które uważał za psychologiczny odpowiednik instrumentu używanego w pracy ludzkiej i przemyśle.