The concept of the stele was developed in the late 19th century by French botanists P. E. L. van Tieghem and H. Doultion as a model for understanding the relationship between the shoot and root, and for discussing the evolution of vascular plant morphology.
O concepto de estela desenvolvérono no século XIX os botánicos franceses P. E. L. van Tieghem e H. Doultion como un modelo para comprender as relacións entre o talo e a raíz, e para discutir a evolución da morfoloxía das plantas vasculares.