The two main conjugations of verbs in present and past tense were also present and like all other North Germanic languages, it used a suffix instead of a prepositioned article to indicate definiteness as in modern Scandinavian: man(n) ("man"); mannen ("the man").
Tamén existían as dúas principais conxugacións do verbo en presente de indicativo e en pretérito de indicativo e como todas as demais linguas nórdicas, utiliza un sufixo en lugar dun artigo anteposto para indicar a definición como no moderno escandinavo: man(n) ("home"); mannen ("o home").