In the 1960s Waddington and J. M. Rendel argued for the importance of genetic assimilation in natural adaptation as a means of providing new and potentially beneficial variation to populations under stress, enabling them to evolve rapidly.
Na década de 1960 C. H. Waddington e J. M. Rendel argumentaron sobre a importancia da asimilación xenética na adaptación natural como un medio de proporcionar variacións novas potencialmente beneficiosas a poboacións baixo estrés.