(خنده و تشویق حضار) و تئاتر پابلیک طی سالهای آتی چه کرد با نمایش‌های فوق‌العاده‌ای مثل «برای دختران رنگین پوستی که به خودکشی فکر کردند، وقتی که رنگین‌کمان کافی است،» «گروه رقص»، و بهترین مثالی که به ذهنم میاید:‌ نعره‌ی خشمگین «لری کرامر» درباره بحران ایدز، «قلب معمولی». 
(Laughter) (Applause) And what the Public Theater did over the next years with amazing shows like "For Colored Girls Who Have Considered Suicide / When the Rainbow Is Enuf," "A Chorus Line," and -- here's the most extraordinary example I can think of: Larry Kramer's savage cry of rage about the AIDS crisis, "The Normal Heart." 