لیبریایی‌ها هم درک نمی‌کردند، اگر با دیدن خنده‌اش خیالم خیلی راحت شد وقتی تشویقمان می‌کردند و به اتاقشان برگشتند و ما را در خیابان تنها گذاشتند، وقتی دست هم را گرفته بودیم. 
Neither did the Liberians, although there was a huge amount of relief in their laughter as they clapped us on the back, and went back up to their room and left us alone in the street, holding hands. 