ولی اگر می‌تونستن ترس‌هاشون رو بیشتر به عنوان یک دانشمند و با قضاوتی آرام‌تر بخونن به جاش به داستان مرگ از گرسنگی گوش می‌کردن که گرچه خشونت کمتری داشت ولی احتمال وقوع‌ش بیشتر بود. و همونطوری که در یادداشت غمگین ملویل اومده به سمت تاهیتی می‌رفتن. 
But perhaps if they'd been able to read their fears more like a scientist, with more coolness of judgment, they would have listened instead to the less violent but the more likely tale, the story of starvation, and headed for Tahiti, just as Melville's sad commentary suggests. 