و دختر به‌یاد‌می‌آورد ،در این لحظه‌ی نامتناهی، که پیش ازین بارها و بارها گسسته‌ست از هم، ملالی را که روزگاری حس می‌کرد، بی‌آن‌که آگاه باشد به حس کردنش، بی آن‌که خودش بوده‌باشد. 
And the girl remembers, in this infinite instant already now so many times divided, the sadness she felt once, hardly knowing she felt it, to merely inhabit herself. 