همانطور که لبخند در تمام فرهنگ‌ها یک چیز است، چطور می‌شود که برخی از سازوکارهای زیرین لمس از محدودیت‌های زبانی و فرهنگی فراتر می‌رود؟ 
In the same way a smile is a smile across every culture, what if there was some underlying mechanism of touch that transcended linguistic and cultural boundaries? 