تا حول و حوش جنگ جهانی دوم، رهبران ارکستر بطور تغییرناپذیری زورگو بودند-- این اشکال ستمگري نه فقط ارکستر بعنوان یک کلیت، بلکه تک تک افراد در اون، در هر بخشي از زندگيشون بارها تكرار شده. 
Up to and around about the Second World War, conductors were invariably dictators -- these tyrannical figures who would rehearse, not just the orchestra as a whole, but individuals within it, within an inch of their lives. 