در اوایل دهه ۵۰، نوام چامسکی نظریه‌ای پیشنهاد کرد که براساس مشاهدات به نظر می‌رسد كليد این تنوع دستور زبان است: ساختار گرامری آشنا در یک جمله ناآشنا ما را به سمت معنای آن هدایت می‌کند. 
In the early 1950s, Noam Chomsky proposed a theory based on the observation that the key to this versatility seems to be grammar: the familiar grammatical structure of an unfamiliar sentence points us toward its meaning. 