ولی همیشه اون قسمت قُر شده فرش رو رد می داد، اون همیشه خونه رو ول میکرد و میرفت بدون اینکه حتی یه جرعه عمیق قهوه بنوشه یا حتی یه تیکه غذا بخوره. 
But come the day, he would always skip that loose step, he would always bow out of the house without so much as a swig of coffee or a bite to eat. 