با در نظر گرفتن این اصطلاح، همانطور که بود، تاریکی بدن که به معماری منتقل می‌شود، آیا می‌توانید از فضای معماری برای زندگی استفاده نکنید، بلکه برای استعاره استفاده کنید، و ضربان آن را، انقباض و انبساط آن را فضاهای کوچک‌تر و بزرگ‌تر را برای ارائه نوعی روایت مادی ناب به‌کاربریم، تا به مکاشفه‌ای درون فضا، فضاهای کوچک‌تر و بزرگ‌تر را برای ارائه نوعی روایت مادی ناب به‌کاربریم، تا به مکاشفه‌ای درون فضا، نور و تاریکی دست یازیم؟ 
Taking that idiom of, as it were, the darkness of the body transferred to architecture, can you use architectural space not for living but as a metaphor, and use its systolic, diastolic smaller and larger spaces to provide a kind of firsthand somatic narrative for a journey through space, light and darkness? 