پس به جایی خیلی دور مثل قله یک کوه می‌رویم، و گمان می‌کنیم کنج عزلت گزیدن در گوشه‌ای باید به ما آرامشی دهد که بعد ازآشفتگی و هرج‌و‌مرج روزانه به آن نیاز داریم، و دوباره خودمان را پیدا کنیم. 
So we go far away to the top of a mountain, assuming that perching ourselves on a piece is bound to give us the respite we need to sort the clutter, the chaotic everyday, and find ourselves again. 