مثل این به نظر می رسد که ما همیشه بین شیطانی دانستن یک گونه و محو کردنش گیر کرده ایم و بعد موقعیکه خیلی به انجامش نزدیک شده ایم، با آن مثل یک سگ توسری خورده همدردی می کنیم و میخواهیم که به آن شفقت نشان دهیم. 
It seems like we're always stuck between demonizing a species and wanting to wipe it out, and then when we get very close to doing that, empathizing with it as an underdog and wanting to show it compassion. 