Are they going to find their skills, their enthusiasm, and their strategy to find what they really want and push for the reform, or will they just stay complaining about the endless list of the things they hate? 
آیا مهارتها، انگیزه و راهکارهای خود را پیدا می کنند، تا بفهمند واقعا" خواهان چی هستند، و اصلاحات را عامل شوند، یا اینکه فقط در جای خود باقی مانده و از لیست بی انتهای چیزهایی که ازشون متنفرند، شکایت می کنند؟ 