آن دوران سرشار از سردرگمی ‌بود ولی بخشی که اغلب به یاد می‌آورم آن حس تعجب آوری بود که آن زمان با خود داشتم -- و آن حس فراغت و مصونیت از آن بی‌توجهی به قضاوت‌‌های تندی بود که به طور غریزی در ذهن من با دیدن تقریبا هر کسی می‌گذشت. 
That period was full of turmoil, but one part I've returned to often is a surprising realization I had during that time -- that it was a relief and a privilege to let go of the harsh judgments that instinctively ran through my mind about nearly every person I saw. 