Tengu
In tengu (Japansk: 天狗; útspr.: [ˈtɛŋɡu], likernôch: "teng-gû") is in soarte fan mytysk wêzen út 'e folkloare fan Japan en de mytology fan it sjintoïsme. De namme betsjut "himelhûn" of "himelske skyldwacht". Tengu wurde beskôge in type yōkai (boppenatuerlik wêzen) of kami ("godheid"). Se wurde sterk assosjearre mei de asketyske leauwenspraktyk fan shugendō, en wurde dêrom ornaris ôfbylde yn 'e kledaazje fan 'e folgelingen fan dy streaming, de saneamde yamabushi.

Oarspronklik waarden tengu foarsteld mei lichaamlike skaaimerken dy't in ferminging fan minsken, apen en rôffûgels wiene. Tsjintwurdich wurde tengu almeast ôfbylde yn in mear minsklike foarm, mei in read antlit en in tige lange noas dy't fuortkomt út âldere foarstellings mei de snaffel fan in fûgel. It model foar it moderne byld fan tengu is Sarutahiko Ōkami, de sjintoïstyske apegod dy't ljocht smyt op himel en ierde. Guon saakkundigen wolle hawwe dat dyselde fan oarspronklik de sinnegod wie fan 'e krite Ise, foar't er ferkrongen waard troch de almar populêrder wurdende sinnegoadinne Amaterasu.

Yn tsjinstelling ta it sjintoïsme learde it boedisme lange tiid dat de tengu fersteurende demoanen wiene en bringers fan oarloch. Harren byld yn dy religy waard lykwols stadichoan fersêfte ta dat fan (noch altyd gefaarlike) beskermgeasten fan bergen en wâlden. Soms wurde se no sels beskôge as manifestaasjes fan boedistyske godheden. 

De term tengu en de karakters dêr't dat wurd mei skreaun wurdt, binne mooglik ûntliend oan tiāngǒu, de beneaming en skriuwwize foar in ferfrettende kweageast út 'e folkloare fan Sina. Fierders lykje tengu dêr lykwols net mei besibbe te wêzen, mei't tiāngǒu almeast foarsteld wurde as antropomorfe hûneftige meunsters, dy't de foarm fan in fallende stjer oannimme en in lûd as fan 'e tonger fuortbringe.

Mytysk wêzen
Japanske folkloare
Sjintoïsme
Lienwurd út it Japansk