Albatros D.III
De Albatros D.III wie in ienpersoans dûbeldekkerske jachtfleanmasine út de Earste Wrâldoarloch, dy't brûkt waard troch de loftmachten fan Dútslân, Eastenryk-Hongarije en it Turksk-Osmaanske Ryk, makke troch de Albatros-Flugzeugwerke. Hy waard desimber 1916 yntrodusearre. In protte azen fan de Dútske loftmacht hawwe dit tastel flein, ûnder oaren Manfred von Richthofen, Eric Lowenhardt, Kurt Wolfe en Karl Emil Schaeffer. By de Eastenryksk-Hongaarske loftmacht, dêr Oeffag D.III neamd, behelle Frank Linke-Crawford syn oerwinnings mei in Albatros D.III.

Untwerp en produksje 
Robert Thelen en Dipl.-Ing. Schubert ûntwurpen de D.III. Foar de oandriuwing waard in seis-silinder, 119 kW Mercedes D.III motor brûkt, wêrmei't it tastel in topsnelheid fan 165 km/o helle. Letter waarden de tastellen opwurdearre mei in 127 kW motor. Mei de "Spandau" mitrailleurs koe troch de draaiende propeller sketten wurde sûnder se te reitsjen.
Om reden dat de romp fan de Albatros D.I en D.II sa goed foldie waard deselde foar de D.III brûkte. De fleugels waarden in bytsje yn in "V"-foarm set, dêrom neamden de Britten dit type ek wol de "V-strutter". De D.III hie bettere klimeigenskippen, wie mear manûvrearber as de eardere types en de piloat hie better sicht nei ûnderen. It tastel wie noflik en maklik te fleanen, mar wie yn dûkflecht net feilich. Ek de opfolger fan de D.III, de D.V blykte noch itselde euvel te hawwen.
Totaal binne der sa'n 1350 D.III's makke.

De Albatros D.III ferlike

Technyske feiten

Keppelings om utens 
 Feiten oer de foargongers DI en DII

Dútske jachtfleanmasine
Fleanmasine yn de Earste Wrâldkriich
Yntroduksje út 1916