Klokketoer fan Ivan de Grutte
De Klokketoer fan Ivan de Grutte (Russysk: Колокольня Ивана Великого) yn Moskou is mei in hichte fan 81 meter it heechste gebou fan it Moskouske kremlyn. Hy waard tusken 1505 en 1508 foar de oanbuorjende katedralen boud, dy't gjin eigen klokketoer hawwe. By de klokketoer heart in letter oanboude eardere tsjerke, dy't sûnt de 17e iuw ek as in klokketoer yn gebrûk nommen waard.

Skiednis 
De namme fan de toer is oan in eardere tsjerke te tankjen, dy't dêr ea op it plak stie. Dy tsjerke wie oan de hillige Syrjyske kluzener Jehannes Klimakus wijd, yn Ruslân as Ivan oantsjut. It tafoegsel "de Grutte" (yn de betsjutting fan "de hege") ûntstie pas nei de bou fan de hjoeddeiske klokketoer. Oerlevere waard de stifting fan in lytse Jehannestjserke yn de simmer fan 1329 ûnder grutfoarst Ivan Kalita. Dy tsjerke, ien fan de earste tsjerken yn Moskou dy't fan stien yn stee fan hout boud wie, liet Ivan III yn it ramt fan in grutte útbou fan it kremlyn, troch de nije klokketoer ferfange. Foar de ferbou van it kremlyn noege Ivan III in tal Italjaanske arsjitekten út.

Mei de bou waard yn it jier 1505 begûn en trije jier letter, al nei it ferstjerren fan Ivan III, waard it wurk ôfsletten. Oarspronklik hie de klokketoer in hichte fan 60 meter. Yn it achthoekige basisdiel, dat in fiif meter dik fûnemint hat, waard de Jehannes-Klimakustsjerke wijd. Tagelyk tsjinne Ivan de Grutte fan it begjin oan ek as klokketoer foar de trije kremlynkatedralen en de lytse Jehannes-Klimakustsjerke. Fanwegen de hichte hie de toer ek in strategyske funksje om gefaar lykas brannen as in optsjende fijân op 'e tiid waar te nimmen.

In earste útbou fûn yn de jierren 1531-1543 plak, doe't in oare Italjaanske arsjitekt fuort njonken de klokketoer de Opstanningstsjerke (Церковь Воскресения) bouwe liet. Tsjin it ein fan de 17e iuw waard dy tsjerke ferboud ta klokkestoel. Op hiele wichtige otterdokse feesten lieden de klokken fan de toer en de eardere Opstanningstsjerke tagelyk.

De tsjintwurdige hichte fan 81 meter krige de toer yn de jierren 1599-1600, doe't tsaar Boris Godûnov op de toer noch in ferdjipping mei de sipelfoarmige bekroaning bouwe liet. Ta oantinken dêrfan krige de toer de fergulde tekst fuort ûnder de koepel (de tekst waard in jier letter, yn de drege tiid fan Ruslân, op ynisjatyf fan de falske Dmitry fuortstrutsen en ûnder Peter de Grutte wer oanbrocht. It wie net tastien om heger te bouwen dan de klokketoer fan Ivan de Grutte. Oant de bou fan de Kristus de Ferlosserkatedraal yn 1883 bleau de klokketoer it heechste gebou fan Moskou. Allinne de noardeastlike Mensjikov-toer, likernôch twa kilometer fierder, hie tusken 1707 en 1723 deselde hichte.

Yn 1624 ûntstie mei de saneamde Filaret-oanbou (Филаретова пристройка) noch in tafoeging oan de noardlike kant fan de Opstanningstsjerke. Ofhinklik fan de boarnen wie it de Ingelske of Dútske arsjitekt Jan Thaler en de Russyske boumaster Basjen Ogûrzov dy't dit diel mei in opfallend tintdak mei goatyske eleminten bouwe lieten.

De Frânske besetting fan Moskou troch troepen fan Napoleon yn 1812 brocht slimme skea oan de klokketoer. Nei't Frânske troepen nei de Slach fan Borodino Moskou besetten, woe Napoleon it krús fan de klokketoer, dêr't Napoleon fan tocht dat it fan massyf goud wie, fan de toer helje om it nei Parys te bringen en it dêr wer del te setten op de Dôme des Invalides. It draaide út op in ferneatiging fan it krús want by it besykjen om it krús te demontearjen stoartte it del en briek. Doe't Napoleon him werom lûke moast joech er de opdracht om de klokketoer op te blazen. De ontploffing ferneatige de Opstanningstsjerke folslein, mar de toer bleau stean en feroarsake allinne wat skuorren yn it fûnemint. De weropbou fan de gebouwen ûnder lieding fan de arsjitekt Ivan Jegotov en Luigi Rusca fûn yn it ramt fan de grutte weropbou fan de hiele stêd yn de jierren 1816-1823 plak.

Oant 1917 fûnen der noch alle dagen tsjinsten plak yn de Jehannes Klimakustsjerke. De toer waard yn de Sovjettiid lykas ynearsten it hiele kremlyn sletten foar it publyk. Foar it lêst lieden de klokken fan Ivan de Grutte mei Peaske en de Himelfeart yn 1918, dêrnei moasten de klokken swije. Neffens in ferhaal hat in soldaat yn de jierren 1950 of 1960 noch besocht it ferbot te skeinen en binne de klokken toe oan ketten fêstset.

Klokken 
Meiïnoar hingje yn de toer en oanbou 22 klokken, dy't fan de 16e oant de 19e iuw getten waarden. Dêrfan hingje 18 lytsere klokken yn de basis en it middendiel fan de toer, trije yn de eardere Opstanningstsjerke en ien yn de Filaret-oanbou. By dy lêste fjouwer klokken giet it om de grutste en de wichtichste klokken.     

De yn de klokkestoel fan de Filaret-oanbou hingjende sneinsklok is 13 ton swier en waard yn 1704 getten troch Ivan Motorin, deselde jitter as de tsjintwurdich foar de klokketoer steande Tsarenklok. 

Ien fan trije klokken yn de eardere Opstanningstjerke is de Uspenski-klok. Oarspronklik waard de klok yn it begjin fan de 16e iuw getten troch in ûnbekende master en letter oant twa kear omraand om wer op 'e nij getten te wurden; de earste kear wie yn 1760 en de twadde kear yn 1819, nei't de klok by de ontploffing yn 1812 briek. By it jitten yn 1819 waard de klok mei in soad reliëfs fan Jezus, Marije en tsaren fersierd. De klok is 65,5 ton swier en wurdt tradisjoneel let op de grutte kristlike feesten lykas Peaske. Eartiids waard mei it trije kear lieden fan de klok ek de dea fan in tsaar oankundige. De twa oare klokken binne 19,6 ton en 16.6 ton swier. De 19,6 swiere klok waard yn 1622 getten troch de ferneamde mast Andrej Tsjochov, dy't ek de Tsarenkanon yn it kremlyn geat. By de eksploazje yn 1812 briek de klok net folslein; de twa stikken dy't der doe ôfbrieken koene der letter wer oanlast wurde sûnder gefolgen foar de klank fan de klok.

De yn de klokkestoel hingjende Sneinsklok yn de Filaret-oanbou is 13 ton swier en waard yn 1704 troch de klokkejitter Ivan Motorin getten, de jitter fan de foar de toer opstelde Tsarenklok en nea let hat.

Katedraal yn Moskou
Toer yn Ruslân
Bouwurk út 1508
Bouwurk út 1543
Kremlyn fan Moskou