Kabinet-Hitler
It Kabinet-Hitler krige 30 jannewaris 1933 de macht yn it Dútske Ryk. Sûnt it oannimmen fan de Machtigingswet op 23 maart 1933 hie rykskânselier Adolf Hitler diktatoariale folmachten. Yn it earstoan hie it kabinet mar fjouwer NSDAP-leden; yn de rin fan de jierren waarden dat stadichoan mear.

Mei Hitler einige de Weimarrepublyk en begûn nazi-Dútslân.

Der kin fan in kabinet sprutsen wurde omdat dat orgaan yn 1933 en 1934 yndie 42 kear byelkoar kaam. Yn de jierren dêrnei hat der mar út en troch in geakomst fan de ministerrie west. De lêste gearkomst wie op 5 febrewaris 1938. Der waard wol fergadere of dinearre mei twa as trije ministers tagelyk om praktyske saken af te stemmen, mar fierders wie it regearingspraktyl dat Hitler audiïnsjes hold dêr’t ynstruksjes jûn waarden.

De "Führer" lieaude stiiffêst yn it prinsipe fan liederskip. Syn ministers moasten selsstannich lieding jaan kinne en dwaan wat Hitler harren hjitte. Troch mear as ien minister op itselde mêd te setten soarge Hitler fan fijannigens en konkurrinsje. De oare kant fan dy ‘ferdiel en hearskje’-polityk wie gaos, fergriemen fan tiid en middels en ferswakking fan de posysje fan it ryksregear yn it foardiel fan de SS en de Gealieders fan de NSDAP d’'t as keninkjes regearren en befellen út Berlyn somtiids negearren.

Yn de fan Albert Speer fergrutte rykskanselarij yn Berlyn wie in seal foar de ministerrie ynrjochte. Speer seit yn syn memoires dat ministers him soms fregen as se ‘harren’ sit ris sjen mochten. Sy beseagen dan swijend in tal minuten de blauwe map mei har’ namme dêrop. De seal is nea brûkt .

De gearspanners fan de 20e july 1944 seagen yn it brek oan in polityk en administratyf koördinearjend orgaan ien fan de oarsaken foar de ferwezen tastân fan Dútslân yn it fyfde oarlochsjier. Yn harren blaudruk foar in nij ryksregear soe de "Grutte Generale Staf" alle macht krije.

Hitler