Slochteren
Slochteren (Grinslannersk: Slochter) is in plak yn de gemeente Midden-Grinslân. Oant 1 jannewaris 2018 wie it it haadplak fan de oant dy tiid selsstannige gemeente Slochteren. Slochteren is ien fan de doarpen fan de Wâldstreek (Woldstreek) of Duerswâld (Duurswold), in namme dy't ferwiist nei de eardere feanbosken. It is in streekdoarp op in âlde, lange sânrêch troch it feangebiet, dêr't ek de doarpen Hellum, Kolham, Scharmer en Schildwolde op lizze. Slochteren is in beskerme doarpsgesicht.
Under Slochteren falle de buorskippen Denemarken en Schaaphok.

Slochteren stiet ek bekend fanwegen it grutte gasfjild, dêr't Nederlân jierrenlang ekonomysk fan profitearre hat.

Skiednis 
Slochteren úntstie troch it oanmeitsjen fan it heechfean oan de kant fan it rivierke de Slochter Ae, de bopperin fan de Fivel. It doarp datearret nei alle gedachten út de 9e of 10e iuw. It wurdt yn it twadde fearn fan de 11e ieu foar it earst as 'Slohtoron' neamd. De namme stamt fan it Aldfryske Slohtre, itjinge sompich lân betsjut. It wurd slōhtere ('modderich plak') is ek bekend yn it Aldingelsk. Yn Noard-Hollân waarden ek in pear feanrivierkes as Slochter oantsjut. Troch't de kavels om de tsjerke rjochte binne op Thesinge, wurdt oannommen dat de earste bewenners bannen hiene mei dat doarp.     

De bewenners ferhûzen al gau nei de hegere sânrêch, dêr't it hjoeddeiske Slochteren op leit. Der lizze trije linten fan bebouwing efter inoar. It âldst is nei alle gedachten it buorskip Denemarken. Faaks bestie der boppedat noch in âlder lint by de Slochter Ae.

De tsjerke fan Slochteren is nei alle gedachten de âldste fan súdlik Duerswâld en tsjinne foarhinne ek as sintrum foar de rjochtspraak yn de krite. De parochys fan Kolham en Scharmer binne dêrút weikommen. 

Yn de 18e en 19e iuw sette de tiid fan it ferfeantsjen útein. Eastlik fan it doarp binne noch de petgatten te finen, dy't yn de 19e iuw ûntstiene. Tsjintwurdich leit dêr ít beskerme natoergebiet 'De Baggerputten'. De keten fan de feanarbeiders stiene yn dy tiid yn Froombosch en de turf waard mei weinen nei Sappemeer brocht en fan dêr wei nei Grins. Ek it Slochterdjip, dat yn 1659 groeven waard troch Osebrandt Johan Rengers, hear fan Slochteren, waard brûkt foar it ôffieren fan de turf.

Yn 1811 waard it gebiet yn trije gemeentes ferdield: Harkstede, Slochteren en Siddebuorren. Se krigen elts in eigen 'maire' (boargemaster). In 1821 waard Harkstede wer by Slochteren yndield en Siddebuorren folge yn 1826. Sûnt dy tiid foarmen de doarpen wer ien gemeente. Mei it ferhurdzjen fan de diken waard de streek iepene. Yn Slochteren begûn dat mei de oanlis fan in grintdyk nei Noardbroek. Yn 1929 krige Slochteren ek oansluting op it spoar. It stasjonsgebou is noch jimmeroan oanwêzich, mar it spoar ferfoel yn 1941.

It besjen wurdich 

 De 'Fraeylemaborg' (Hoofdweg 30) ûnstie yn de midsiuwen as in stiennen stienhûs by in houten pleats. 
 De 'Geertsemaheerd' oan it Padje 9 is in 18e-iuwske hearepleats, dy't twa iuwen yn besit west hat fan de famylje mei deselde namme. Yn it foarhûs binne trije pronkkeamers. By de pleats is in slingertún oanlein út 1850. 
 De 'Museumboerderij Duurswold' (Hoofdweg 271) is in foar dy streek karakteristike pleats. Yn de skuorre wurdt in samling ark en boerereau útstald.
 Oan de Groenedijk steane trije poldermûnen, dy't allegear yn besit binne fan de Slochter Mûnestifting.
De Fraeylemamûne
De Groote Polder
De Ruiten
 In part fan Slochteren is in beskerme doarpsgesicht. Fierder hat Slochteren noch in tal ryksmonuminten.

Berne yn Slochteren 
 Kornelis ter Laan (1871-1963), ûnderwizer, taalkundige en politikus

Keppeling om utens 
 Side Fraeylemaborg

	

Plak yn Midden-Grinslân