Oberwesel
Oberwesel is in stêd oan de Middelryn yn de Dútske dielsteat Rynlân-Palts yn de Rhein-Hunsrück-Kreis. De stêd is it bestjoerlike sintrum fan de ferbânsgemeente Sankt Goar-Oberwesel.

Skiednis

Lykas mear plakken yn de omkriten hat Oberwesel mooglik Keltyske woartels. De namme fan Oberwesel fynt de oarsprong mooglik yn it Romeinske Volsolvia, dat letter it Frankyske Fiskus waard en yn 966 troch Otto I as Weselia oan it aartsbisdom Maagenburg jûn waard. Yn 1220 waard de stêd wer in frije ryksstêd en lid fan it Rynlânske Stedsbûn. Oberwesel rekke dizze status yn 1309 lykwols kwyt en bleau sûnt, oant de sekularisaasje yn 1802, ûnder it bestjoer fan Karfoarstendom Trier. Yn de saneamde Weseler Kriich yn 1390 en 1391 besocht de stêd nochris oan de Trierse hearskippij te ûntkommen, mar nei in belis troch de aartsbiskop Werner fan Falkenstein moast de stêd it ferset opjaan.

De wynbou, fiskerij, hannel en ambachten joegen de stêd de nedige middels om in begjin te meitsjen mei de bou fan stedsmuorren yn 1220. Yn de 14e iuw waarden de muorren fierder fersterke mei de bou fan 21 tuorren. Dêrfan bleaune mei de muorre 16 bewarrre. De wolstân fan de stêd waard ek wjerspegele troch de bou fan twa grutte, noch altiten besteande, tsjerken: de Us Leaffrou-tsjerke en de Sint-Martenstjerke.

Yn 1689 waard de stêd troch Frânske soldaten yn de Njoggenjierrige Kriich ferneatige. Oberwesel waard yn 1794 beset troch de revolúsjetroepen fan Napoleon en yn 1802 by Frankryk foege. Nei it Kongres fan Wenen kaam Oberwesel mei oare dielen op de lofste kant fan de Ryn, by it Keninkryk Prusen.

De sûnt 1689 ferfallen boarch fan Oberwesel, de Schönburg, waard yn de jierren 1880 wer restaurearre

Ôfbyldings 

Plak yn Rynlân-Palts