Foarbeatsjerke yn Fili
De Tsjerke fan de Foarbea (Russysk: Церковь Покрова Пресвятой Богородицы в Филях) is in otterdokske tsjerke yn de Russyske haadstêd Moskou. De tsjerke stiet oan de Novozavodskaja Ulitsa 6 (yn de buert fan de Bolsjaja Filjovskaja Ulitsa) yn it westlike bestjoersdistrikt fan Moskou. De tsjerke waard yn de 17e iuw yn opdracht fan de bojaar Lev Narysjkin yn barokke styl boud.

Skiednis
De hjoeddeiske tsjerke ferfong yn de jierren 1690-1694 in houten tsjerke út 1619, dy't troch Michail Romanov boud waard út tankberens foar de Russyske oerwinning by Moskou op de Poalske troepen yn 1612. 
 
De opdrachtjouwer foar de bou fan de hjoeddeiske tsjerke wie Lev Narysjkin. Hy wie in broer fan Natalia Narysjkin, dy't troud wie mei tsaar Aleksej I, en de omke fan Peter de Grutte. Tidens de opstân fan de Streltsy yn 1682 hold Lev him skûl yn de fertrekken fan syn suster Natalia en sa wist hy it der libben ôf te bringen. De beneden- of wintertsjerke fan de nijbou waard wijd oan de Foarbea fan de Mem Gods. Lev Narysjkin soe tidens de opstân fan de Streltsy's yn de fertrekken fan syn suster Natalia bean ha foar it ikoan fan de Ferlosser en om't hy fan betinken wie dat dat syn libben rêde liet hy út tankberens de boppe- of simmertsjerke wijde oan Kristus de Ferlosser. Wa't de arsjitekt fan de klokketoer en tsjerke, dy't ien gehiel foarmje, is bliuwt ûnwis, mar der bestiet gjin twifel oer dat it deselde arsjitekt wie dy't op de binnenhôf fan de residinsje fan Lev Narysjkin mear nei it sintrum fan Moskou ek de tekeningen foar de Tsjerke fan it Teken foar syn rekken naam.

It oarspronklike ynterieur fan de benedentsjerke bleau net bewarre. In soad gyng yn 1812 ferlern, doe't Frânske troepen de benedentsjerke as stâl brûkten. It ynterieur fan de boppetsjerke bleau foar it measte yntakt.

Sluting fan de tsjerke 
Yn july 1941 waard de tsjerke sletten, nei't in fabryk al meardere kearen in fersyk yntsjinne hie om de tsjerke foar útwreiding te slopen. In lêste tsjinst fûn plak op 12 july fan dat jier. Dêrnei waard it heechstse achtkant fan de tsjerke ôfbrutsen om te ferhinderjen dat de Dútsers de toer as orientaasjepunt by loftoanfallen brûkten. Oant 1943 waard de ûndertsjerke as hospitaal brûkt en dêrnei as opslach foar papierprodukten. Yn 1955 waard útein set mei de restauraasje fan de tsjerke, dy't duorre oan 1971 foar it bouwurk sels en oant 1980 foar it ynterieur. It Sintrale Museum foar Alde Russyske Kultuer krige de tsjerke as filiaal yn gebrûk, dat ferneamd waard nei Andrej Rûbljov en yn 1980 foar de Olympyske Spullen iepene waard.

Sûnt de jierren 1990 besocht de otterdokske mienskip de tsjerke werom te krijen. In earste tsjerketsjinst waard op 14 oktober 1992 yn de benedentsjerke tastien, wêr't gjin  grutte keunstwurken bewarre bleaun binne. Der waard foar de tsjerke in preester beneamd, mar regelmjittige tsjinsten koene noch net plak fine. De boppetsjerke bleau yn gebrûk troch it museum, om't de meiwurkers fan it museum fan betinken wiene dat de beskerming fan it monumint better by it museum yn hannen wie. Nei in langduorjend skeel tusken de Russysk-Otterdokse Tsjerke en it Andrej Rûbljov-museum namen de autoriteiten it beslút dat de tsjerke dield wurde moast en sûnt dat momint wurde alle wiken wer tsjerketsjinsten yn de benedentsjerke fierd. Yn de benedentsjerke stiet in 19e iuwske ikonostase. Ek in soad ikoanen en muorrefresko's fande benedentsjerke binnen 19e iuwsk.

Tsjerkegebou yn Moskou
Eastersk-otterdoks tsjerkegebou
Bouwurk út 1619
Bouwurk sloopt yn 1690
Bouwurk út 1693
Bouwurk sloopt yn 1941
Bouwurk út 1971