Marinekatedraal fan de Hillige Nikolaas (Kronstadt)
De Marine Katedraal fan de Hillige Nikolaas (Russysk: Морской собор святителя Николая Чудотворца) is in russysk-otterdokse katedraal yn de Russyske stêd Kronstadt, likernôch 30 kilometer wêst fan Sint-Petersburch. De katedraal waard tusken 1903 en 1913 boud as tsjerke fan de Russyske Marine en as monumint foar de fallen seelju. 

Under it bolsjewistyske rezjym waard de katedraal yn 1929 sletten. It krige de bestimming fan bioskoop. Letter waard it bouwurk in Hûs foar Offisiers (1939) en wer letter in Marinemuseum (1980).

Yn 2002 krige de katedraal wer in krús op de koepel en yn 2005 waard der foar it earst sûnt lange tiid wer in godlike liturgy fierd. De folslein renovearre katedraal waard yn 2013 yn oanwêzigens fan premier Dmitri Medvedev troch de patriarch fan Moskou en hiel Ruslân op 'e nij konsekrearre.

Skiednis 
In earste otterdokse tsjerke yn Kronstadt waard yn de jierren 1728-1731 boud. Dizze houten tsjerke bleau oant 1840 de tsjerke foar de grutste marinebasis fan it keizerryk. Nei't de klokken dwers troch de ferotte flieren fan de toer stoartten en de klokketoer slim skeinden, liet tsaar Nikolaas I de tsjerke slute en yn 1841 ôfbrekke. De tsjerketsjinsten waarden dêrnei yn ferskate gebouwen fuortsetten. In yn 1861 boude tydlike houten tsjerke wie fuortendaliks al te lyts foar de likernôch 10.000 seelju op de basis. Tastimming foar de bou fan in nije tsjerke kaam der net fan de tsaar. Yn dy tiid mocht der net samar boud wurde yn Ruslân en oant Aleksander II wie it foech foar gruttere bouprojekten noch jimmeroan slim sintralisearre. Mar yn de jierren 1880-1890 feroare dit stadichoan en fûn der in desintralisaasje fan it foech plak. 

Yn 1896 naam admiraal Pavel Tirtov itinisjatyf om tariedings te meitsjen foar de bou fan in katedraal yn Kronstadt. Der waard in wedstriid foar arsjitekten útskreaun om in ûntwerp te leverjen, mar nei't ek in twadde wedstriid gjin goed ûntwerp oplevere, waarden de easken oanpast dêr't de bou oan foldwaan moast. De nije katedraal moast no grut genôch wêze om it op grutte ôfstân sjen te kinnen en it krús op de koepel moast foar it ynkommend skipferkear dúdlik sichtber wêze. It tredde ûntwerp waard troch de tsaar goedkard en de ferneamde pryster Jehannes fan Kronstadt trune oan om fuort mei de bou te begjinnen, mar no sette de nije fise-admiraal Stepan Makarov in streep troch it plan, om't hy it ûntwerp te lyts achte en boppedat spriek it him net oan. 

Makarov naam no de kontrôle oer it projekt op him en noege Vasili Kosjakov (1862-1921) út, in yntusken bekende arsjitekt fan neobyzantynske bouwurken. Kosjakov hie namme makke mei syn hege ienkoepelige tsjerken mei fjouwer apsissen. Syn ûntwerp foar in tsjerke yn Astrachan fûn neifolging yn it hiele ryk en syn broer Georgi Kosjakov wie in bejeftige keunster, dy't wurke oan de ynteriers. As arsjitekt fan de 'Tsjerke fan Us Leaffrou de Genedige' yn Sint-Petersburch hie Kosjakov boppedat al ûnderfining mei it wurkjen foar de marine. Makarov joech Kosjakov it betingst dat de nije katedraal teminsten plak jaan moast oan 5.000 minsken en oan de byzantynske tradysje anderje moast. Om syn begryp fan de byzantynske keunst op te friskjen reizge Kosjakov yn 1900 nei Istanbûl en Grikenlân. Fan de twa ûntwerpen dy't hy yn dêrei oan de kommisje fan de marine presintearre waard ien útkeazen, dy't op 21 maaie 1901 ek de goedkarring fan tsaar Nikolaas II krige. Oars as Kosjakov's relatyf hege tsjerken mei in lyste haadkoepel hie de arsjitekt no in plan oanlevere foar in tsjerke mei in brede (26 meter) mar relatyf lege koepel, lykas by de Hagia Sofia yn Konstantinopel. Werom't de arsjitekt fan syn oarspronklike bouprogram ôfwykte is net bekend. Mooglik wie it de ynfloed fan professor Nikolai Sûltanov, in liedend persoan fan de neorussyske skoalle. Yn 1895 oant 1904 liede Kosjakov de bou fan de Petrus- en Pauluskatedraal, in neorussysk ûntwerp fan Sûltanov.         

Yn 1903 produsearren de bruorren Kosjakov in boekwurk mei hast tûzen ûntwerpen fan details yn en oan de noch net boude katedraal. Yn it ynterieur fan de katedraal is de dúdlike ynfloed fan de Art Nouveau waar te nimmen, fakkundich yntegrearre yn in byzantynsk dekor en foltôge mei moderne technyske systemen. De twa klokketuorren dy't it haadportaal flankearje fertsjintwurdigje romaanske ynvloed, itjinge tige útsûnderlik is yn de russyske arsjitektuer.      

Nettsjinsteande de sosjale ûnrêst dy't útmûne soe yn de revolúsje fan 1905 waard de rûge bou al yn 1907 foltôge. De ferwaarming en de fentilaasje wurken al yn 1908, sadat fierder it hiele jier oan de ôfwurking trochwurke wurde koe. Yn 'e simmer fan 1909 wie de bûtenkant fan de katedraal ree en waarden de boustegers ferwidere. Yn de katedraal kaam in ikonostaze fan moarmer út de Oeral. De fjouwer portalen krigen in mozayk fan Teotokos, Sint-Nikolaas, Petrus, Paulus, Jehannes fan Rila en Mitrofan fan Voronezj. De katedraal waard elektrysk ferljocht mei fiiftûzen lampen.    

Op 10 juny 1913 fûn de konsekraasje fan de katedraal plak yn oanwêzigens fan de keizerlike famylje. De kosten fan it bouwurk bedroegen, sûnder rekken te hâlden mei frijwilligerswurk en it net-betelle wurk fan seelju, 1.955.000 rûbel.

De ûnthilliging fan katedraal nei de Oktoberrevolúsje 
De katedraal die mar sechtjin jier as sadanich tsjinst. Op 14 oktober 1929 waard de tsjerke sluten troch de kommunistykse autoriteiten. De kostberheden fan de tsjerke waarden ûnteigene en kamen foar in lyts diel yn it Marine Museum en it Russysk Museum telâne.

Krusen en klokken waarden yn de jierren 1930—1931 ferwidere en omgetten. Ien klok mei in gewicht fan 4.726 kg. bleau lykwols hingjen, mooglik omreden fan technyske problemen of om't er as alarmklok yn gefal fan need tsjinje koe. De moarmeren keunstwurken waarden mei de ikonostaze en de plakettes mei de nammen fan de fallen seelju út de tsjerke brutsen en op 'e nij brûkt as gewoane boumaterjaal. In lyts tal plakettes krige in plak yn it Marine Museum en ferdwûnen nei 1970.       

Yn 1932 waard de eardere katedraal omdoopt ta bioskoop. De bioskoop feroare yn 1939 yn in mienskipssintrum foar it garnizoen fan Kronstadt. Yn de Twadde Wrâldkriich wie it bouwurk sletten en waard de koepel oant trije kear ta troffen troch artilleryfjoer. Nei de oarloch ferboude se it gebou ta in konserthal. Hjirfoar moast in plafond ynbrocht wurde, dat de koepel isolearre fan de tsjerkeromte. Dit plafond bleau oant 2007 sitten. De tsjerke waard yn 1980 yn gebrûk nommen as byfêstiging fan it Sintrale Museum fan de Marine.

Weromjefte oan de Tsjerke 

Sûnt de jierren 1990 besocht de Russysk-Otterdokse Tsjerke de katedraal wer yn har besit te krijgen. Op 24 novimber 2002 slagge it om foar it earst wer in krús op de koepel te setten. Trije jier letter, op 2 novimber 2005 koe foar it earst sûnt 1929 in earste godlike liturgy yn de katedraal fierd wurde.

Yn 2008 waard it gebou wer offisjeel in katedraal, mar der waarden allinnich mei spesjale gelegenheden tsjinsten fierd. De katedraal ûndergyng in dy tiid in yngreven restauraasje en waard op 30 maaie 2013 troch patriarch Kitill noch krekt foar it 100-jierrich jubileum fan de tsjerke op 'e nij ynwijd. By dy dizze gelegenheid sei premier Dmitri Medvedev dat de katedraal der noch moaier útseach as 100 jier tebek.

Keppeling om utens 
  Side fan de Nikolaaskatedraal

Tsjerkegebou yn Sint-Petersburch
Eastersk-otterdoks tsjerkegebou
katedraal yn Ruslân
Bouwurk út 1913