Aichi B7A
De Aichi B7A Ryusei (Ryusei betsjut 'Fallende stjer', alliearde namme Grace) wie in grutte en krêftige torpedo-dûkbommewerper foar fleandekskippen, produsearre troch Aichi Kōkūki foar de loftfeartôfdieling fan de Keizerlike Japanske Marine yn de Twadde Wrâldkriich. It type waard mar in lyts oantal fan boud en hie net de fleandekskippen dêr 't it fan operearje moast mear ta foldwaan. It fleantúch hie net folle kâns om him te ûnderskieden yn de striid foardat de oarloch einige yn augustus 1945.

Untwikkeling 
De ûntwikkeling fan de Aichi B7A giet werom op in spesifikaasje út 1941 om de Nakajima B6N en Yokosuka D4Y oan te foljen en letter te ferfangen. It tastel hie poerbêste fleaneigenskippen wat faasje en manûvrearberens oanbelanget. De oerlibbingskâns fan in Aichi B7A2 wie tige heech (foar in Japansk fleantúch út 1945). De bommewerper hie ek selstichtsjende brânstoftanks, dy 't by de earder neamde foargongers misten, wêrtroch 't de lêstneamden hege ferliezen hienen. De B7A hie knikte fleugels dy't omheechklapt wurde koene en dy 't tinken diene oan de Dútske Junkers Ju 87 Stuka en noch mear oan de Amerikaanske F4U Corsair.

It earste prototype fleach yn maaie 1942. Swierrichheden mei de motor, bombardeminten en de Tōnankai-ierdskodding op de produksjelokaasje fertragen de searjeproduksje oant maaie 1944. Tsjin de tiid dat de tastellen klear wiene foar it front yn 1945, wiene de oarlochsgebieten al sa ticht by it memmelân Japan kommen te lizzen dat it gjin doel hie om se te brûken oan board fan de restearjende fleandekskippen of de yn 1945 nij boude fleandekskippen. It type waard noch wol test foar operaasjes op fleandekskippen, mar waard allinnich brûkt fan lânbases ôf. Uteinlik waarden der mar sa'n 114 fleantugen foltôge (dêr't 9 prototypen B7A 1 's en 105 B 2 's by wiene), dy 't net langer in wichtige bydrage leverje koene oan de oarlochsynspanning. 25 fan de 105 B7A 2 's waarden troch de Dai-Nijuichi Kaigun Kokusho yn Omara boud.

In krêftigere B7A3-fariant mei in Mitsubishi MK9A stjermotor fan 1.620 kW (2.200 pk) wie pland, mar waard nea boud. Der wie ek in eksperimintele fariant fan de B7A2 mei in Nakajima Homare 23 fan 1.470 kW (2.000 pk).

Operasjonele skiednis 
Yn juny 1944 wie de Taih it iennichste fleandekskip fan de Japanske keizerlike marine dat doe modern genôch wie om de B7A Ryusei yn de rol dêr't er foar ornearre wie te brûken. Oare Japanske fleandekskippen hiene net de moderne rêdingsapparatuer dy 't nedich wie om fleantugen fan mear as 4000 kg te bergjen ta foldwaan. De Taiho waard lykwols te sink brocht ûnder de Slach yn 'e Filipynske See foardat der genôch B7A's beskikber wiene om oan board te gean. Dêrnei waard de B7A degradearre ta operaasjes fan lânbases ôf, benammen mei de Yokoocha en 752nd Air Groups.  De Japanners foltôgen mar ien oar fleandekskip dat by steat wie om de B7A te brûken, de Shinano, dy 't yn novimber 1944, mar tsien dagen nei de yntsjinststelling, troch in Amerikaanske ûnderseeër ta sinken brocht waard.

Technyske gegevens

Besibbe ûntwerpen 
 Douglas BTD Destroyer
 Douglas A-1 Skyraider
 Fairey Spearfish
 Blackburn Firebrand

Japanske fleanmasine yn de Twadde Wrâldkriich
Japanske bommesmiter
Yntroduksje út 1941