Vladimirkatedraal (Astrachan)
De Vladimirkatedraal (Russysk: Собор Святого Владимира; Sobor svjatogo Vladimira) is in katedraal yn Astrachan yn it suden fan Ruslân. De katedraal is wijd oan Vladimir de Grutte, de foarst dy't der foar keas om Ruslân te kristenjen. It is ien fan de belangrykste neobyzantynske tsjerken fan it Keizerryk Ruslân.

Skiednis 
Yn it ramt fan it 900-jierrich jubileum fan de kristening fan Ruslân naam de dûma fan Astrachan op 8 juny 1888 it beslút in tsjerke te bouwen. De bou fûn plak tusken 1895 en 1902 yn in wyk dêr't likernôch 11.000 otterdokse kristenen wennen, fuort op de grins fan de Russyske en Tataarske delsettings. De tsjerke, sa lei yn 'e reden, moast in wichtige rol spylje by de missy ûnder de islamityske Tataren. Sa wiene de grutte prosesje en oare plechtigheden in moaie gelegenheid  om de moslims yn 'e kunde te bringen mei de otterdoksy.     

Op 10 septimber 1890 waard in ûntwerp fan de arsjitekt Vasili Kosjakov goedkard. It ynsammeljen fan jild eine sa en noch in útbraak fan de goalera soargen der foar dat it wurk net earder as op 5 maart 1895 útein sette. De arsjitekt Korzjinski hold tafersjoch op de bou, dy't sân jier duorre. Yn 1902 wie it gebou foltôge en dat wie krekt op 'e tiid foar de fiering fan it 300-jierrich jubileum fan it bisdom Astrachan.

Sovjet-Uny 
Yn maart 1919 waard de tsjerke slim skeind by strjittegefjochten yn Astrachan. Yn 1923 skeelde it net folle of de tsjerke wie yn hannen kommen fan de oanhingers fan de Libbene Tsjerke. De geastliken dy't oan de tsjerke ferbûn wiene, wiene ferdield, mar tanksij de parochianen krigen de fernijers gjin tagong yn 'e tsjerke en bleau de katedraal ynearsten trou oan de Russyske otterdoksy. Oare tsjerken kamen lykwols wol yn hannen fan de Libbene Tsjerke en sa ek de Untsliepeniskatedraal, sadat de Vladimirtsjerke tsjinst begûn te dwaan as katedraal fan it bisdom. Yn 1936 krige de Libbene Tsjerke lang om let ek de Vladimirkatedraal yn hannen, mar ek dy soene de tsjerke net lang hâlde, want yn 1939 lieten de autoriteiten it gebou dochs hielendal foar de earetsjinst slute. 

It doel wie om de katedraal ôf te brekken, mar neffens de oerlevering soene islamityske Tataren, wêrfan't in soad by de bou holpen hiene, in delegaasje stjoerd ha nei Moskou om by de foarsitter fan it  Presidium fan de heechste Sovjet te pleitsjen foar it behâld. Hoe dan ek, de katedraal bleau stean en waard foar in skoft as opslachskuorre foar hout, moal en nôt brûkt. Yn de jierren 1960 sette in nije weach fan ferfolging útein en doe drige op 'e nij de sloop fan de katedraal. Dy kear woene se de katedraal opblaze, mar wylst de tariedings oan 'e gong wiene ûnstiene der demonstraasjes. Otterdokse leauwigen omsingelen mei Tataarske moslims trije dagen lang it gebou as in libbene ring. De autoriteiten skrokken fan it ferset en loeken de plannen yn. 

Yn 1967 waard de tsjerke ferboud ta busstasjon. De katedraal waard fan binnen ferskillende kearen oerskildere en op it plak fan it eardere alter waarden publike toiletten delset.

Weriepening 
Yn 1999 waard de tsjerke werom jûn oan de Russysk-Otterdokse Tsjerke, dy't de katedraal restaurearje liet.

Astrachan
Katedraal yn Ruslân
Eastersk-otterdoks tsjerkegebou
Bouwurk út 1902
Bouwurk yn Astrachan (oblast)