
# Равил Рахмани: Исемнән җисемгә җиткәнче Мең тапкыр адаша бу йөрәк...

Чутлама яшьлегең көннәрен Ел белән – яшимгә саналып...

**ШӘМАИЛЛӘР – ӨНСЕЗ ДОГАМ **

Ай нурыннан үргән яшәү анты –

Язма-чатыр балачактан якын;

Каурый каләм җыр күк борма-борма

Очкынлана... җанда каба ялкын!

Өзек-өзек гасыр калкынуы,

Бабайларның җиткән серле хаты;

Чәбәләнгән урау язмышлары

Юл сабадыр җиргә кире кайтып.

Бу дөньядук сират күпрен үтеп

Тормыш кичкән кара шомлы илдә

Гаҗәпмени, горур милләт рухы

Яшәү тапса шушы шәмаилдә?!

Кыйбласына туры нур-тәрәзә –

Кайта-кайта үзен яклау өчен;

Вөҗданының тере таныклыгы –

Миссиясен җирдә саклау өчен!


Ни күргәнен әйтми үтә серле...

«Террор!» диеп кыза вәсвәсәче;

Бу төртенгән канлы-яшьле җирдә

Җиңлеп җиңдең, яшәү фәлсәфәсе!

Баш имәдең сурәт-табынуга,

Ымсынмадың шәрә курчакларга;

Буйсынмадың мәкер-тозакларга,

Тышкы шаукым, эчке кысаларга!


Йолып калдың үчлек ваклыгыннан,

Дәва булдың милләт ярасына;

Күңелләргә өмет-күпер суздың

Фани–бакый дөнья арасында.

Сабыйлыктан сеңгән аһәң – канда:

«Шөкер, яши, сау!» – дип сөенәмен;

Уентыклы сабыр урман-күлләр,

Дугайланган иркен тау-елгалар,

Кысылса тын... сезгә килеп сыенам мин!

Табигатьтәй даһи рәссам,

хикмәт иясе бу...

Идел-йортны – Илен тапкан

Әхлак үзе:

Чәбәләнеп төшә олы бәхет булып

Мәңгелекнең тере суы – Ходай сүзе!

Күзләремнән сарка өнсез догам:

Үткәннәр дә шыксыз,

кырыс күрәчәк тә...

Киң җиһанда мең-мең кырлы алмаз –

Иман яра Хак юл

туры киләчәккә!


**СИНЕҢ ИСЕМ**

Җиһанда һәрнәрсә исемле,

Исемсез туса җан – югала.

Сиңа да, зурлап, ат куштылар:

Гомерле булсын, дип, бу бала!

Әтиең-әниең дога күк

Теленнән төшерми исемең;

Тик шушы баш сүздә ачыла

Сөйдергеч әфсене кешенең!

Кабатлый урамнар, җил, яңгыр...

Теркәлдең җирләргә, күктә син;

Китерер исемең һәр таңда

Бәхтеңнең өр-яңа нөсхәсен!

Үз күреп яд итәр тиңнәрең,

Күпсенеп – ят итәр кемнәрдер...

Зур сөю кабызган ярыңа

Бу исем дөньяда – бердәнбер!

Халкыңның ул –

Өмет-Вөҗданы...

Ул – җитмеш буыннан Әманәт;

Исмеңә аркадаш булалсаң,

Кералмас арага яманат!

Яңарыш – үстерү тапканны!

Теләктән максатка – юл ерак...

Исемнән җисемгә җиткәнче

Мең тапкыр адаша бу йөрәк:

Калырсың язларда – түгелеп,

Җәйләрдә – кибегеп,

көзләрдә – күмелеп...

Ачылсын асылың –

зәмһәрир суыкта

Калкырсың җаннарда гөл кебек.

Чутлама яшьлегең көннәрен

Ел белән – яшимгә саналып...

Кушылма заманга,

тоткындай –

Кушамат, тагылган сан алып.

Әврелмә күмәклек исемгә –

Туган тел түзмәс бу җәбергә!

Булма буш кушымта паспортта –

Ил белән туганнар кабрендә...

Артмасын җиһанга затсыз ат:

Мәгънәсе юк – хәреф тезмәсе;

Игелекле, рәхмәтле исемеңне

Милләтең догадан өзмәсен.

Булсын ул каһарман – илеңдә,

Бер гөле – үз туган җиреңдә;

Шәүлә күк йөрмәсен буталып

Ят кавем капкасы төбендә.

Йөзе ак киләчәк каршында,

Күңле киң

хөр Идел-йортыңның!

Дога күк иштелә телләрдә

Иманлы исеме токымның.

Кумый ул сабыйны бишектән

Кемнедер һичшиксез яуларга;

Изгелек – Ходасы каршында –

Олы Хак кодрәте аңарда!

Таш түгел, тәкъдиргә

җөй сыман

Уелган мөһерле тамгасы;

Дәүләтле-шәүкәтле – җисемле исемең

Бер Хакка дан булып яңрасын!


**ШӘҖӘРӘ**

Сабый көннән газиз күргән әби-бабам:

«Балам!» диеп аваз салды җан-тәрәзгә...

Хәтер терелеп, өч-дүрт буын

кан-кардәшем

Тирәк булып үсеп чыкты ак кәгазьдә:

Күккә ашкан ябалдашлар – сокландыра,

Яши нәсел – күз алдында... яфрак яра.

Бу кодрәтле чал тирәкнең

тамырлары кайда?!

Юк күренми... җир астында алар бар да.

Дәшми тора мин белмәгән әби-баба...

Белмәгәнгә бүген язмышлармы кара?

Җан иңдергән, үстергәннәр...

ишле иткәннәр –

Шыбырдаша күпме яфрак,

әнә, кара!

Аңлыйлармы туфрак аша тамыр телен? –

Җан сизгечең белән сүлне барлау кыен;

Ник көз кергәч... үкенечле – сары дөнья,

Октябрьдә* ... ник түгә күк зарлы көен?!

Куяр иде сафта иңне-иңгә терәп,

Бердәм типсә җирдә бүген

милли йөрәк;

Сабантуйга кайтып төшкән

кардәшләр күк

Җир шаулатып гөрләр иде

миллион тирәк!

Һәр заманның җанда үз ялкыны –

Яшәү утын өсти торган, ала торган;

Нинди кодрәт иңдерә алсын шәхесләргә

Посадкалы вак куаклык катнаш урман?

Түгелсә дә күпме кардәш каны җиргә...

Сугаралмый нәсел тамрын җир астында;

Дәүләт исән карурманлы чакта –

Лаек яшәп ай һәм кояш яктысында!

Янган меңнәр

яшьлек ялкынында,

Мең тармаклы сөю-нәфрәт,

холык булып...

Шәҗәрәңдә – синең җиңү,

коллык…

хурлык –

Җитди бәя... җир өстендә халык зурлык!

Юк, шауламый-үсми –

үчә милли урман,

Гәрчә... саны арта бара куакларның;

Кай катламда бабайларның,

хәят нуры чәчеп,

Үчлек уты урган ялгыз учаклары?!.


** Татар милләтенең фаҗигале Хәтер көне, Хәтер ае (автор искәрмәсе).*



**ХӘТЕР **


I

Яр буйлары куак кына –

Оя-оя чатыр...

Дала иңләп илгә кайта

Шәҗәрәле Хәтер.

Сары-кызгылт яфраклары –

Безгә дигән хаттыр;

Һәрберсе – йөрәк... җөйләрен

Ятлап укыр чактыр.

Тиздән барсы, сибелешеп,

Җиргә төшеп ятыр...

Җыерчыклы тарих сере –

Җәрәхәтле Хәтер.

Өсләренә яңгыр явар,

Кырау, чык чылатыр;

Фани дөнья гамьсезлеге

Сагыш-моң кузгатыр.

Тынып калыр аннан җиһан,

Кабат ак кар балкыр...

Язылмаган ап-ак кәгазь

Кемгә нәрсә әйтер?!

...Сулар акмый тормас җирдә,

Кайтыр язлар, кайтыр;

Бозны тишеп чыгар сабак,

Тамырларда – Хәтер!


II

Кардәш булып килеп таптың эзләп,

Йөрәгемә утлар аттың төзәп:

– Биш гасырга авыш кыйблаң төзәт!..

Бу кадәр дә ник син үҗәт, Хәтер?

Нәслең-тамрың, кыйлган эшең саный,

Күрше карттай кырыс, – таяк яный;

Алга чыга йөгреп, арттан калмый,–

Ун мең яшең... холкың – сабый, Хәтер!

Өзеп бәгърең, сызлап тора эчтә,

Телә җанны иртәсен дә, кич тә...

Юк, калдырмый урын башка хискә –

Уйдан үткен, моңнан нечкә Хәтер!

Эзәрлекләп күпме куып барыр...

Ничәвебез туктап уйга калыр...

Уй төбендә, белмим, нәрсә табыр?..

Үз-үзеңнән ник син авыр, Хәтер?!

Кабынырга җитә сыңар чаткы –

Балачактан картлыгыңа чаклы

Чолгый тәнне уты катлы-катлы...

Газабың да – татлы ялкын, Хәтер!

III

Югалтудан вакыт, диләр, дәва –

Фаҗигадән ерагая ара...

Буын арты буын ятып кала,

Хәтер үлми – Хәтер алдан чаба!

Карында ук сине килеп таба:

Нәсел өне күчә җаннан җанга...

Дәһшәт эзе төшә каннан-канга...

Юк, төзәлми... тирәнәя яра.

Барган саен, алда еллар кара,

Асыл затлар поскан кайсы кая...

Йорт-Ватансыз үткән гомер зая –

Җәрәхәттән, сыкрап, Өмет тама.



Следите за самым важным и интересным в Telegram-каналеТатмедиа

## Нет комментариев
Равил Рахмани: Исемнән җисемгә җиткәнче Мең тапкыр адаша бу йөрәк...