
# Сөләйман: «Тәүбә»

(ШИГЫРЬ)

Бөтен дөнья кабер өсте, зират.

Җир өстендә

көтү-көтү тынсыз ярым мәет, ярым шәүлә.

Айга карап, сузып-сузып улый

ялгыз бүре.

Адәм өнсез! Бу мизелдә кирәк иде тәүбә!

Җир өстендә зәһәр елан ысылдавы... Тәүбә!

Җир өстендә әрнү, сагыш, аһ-зар тавы... Тәүбә!

Бер корт булды адәм алма-табигатькә. Тәүбә!

Адәм уян! Юлың илтә мәрткә... Тәүбә! Тәүбә!

Тәүбә! Тәүбә!

Адәм, кил аңыңа, ач күзеңне!

Җирдә – җәннәт! Тәннәрдә – җан!

Күктә шул ук кояш!

Кеше кирәк! Кеше кирәк Җиргә!

Җир өстендә бүген

салкын канлы зат токымы адәмгә баш!

Аждаһадай адәм үзе уңга-сулга чага.

Ысылдарга, шуышырга адәм җаен таба...

...Кайсы чордан, адәм,

үз йортыңа кайту юлың өскә түгел,

аска таба? И син, Аллаһ колы!

Мең кисәтү, мең хәрәкә –

ни ишетү, ни күрү юк,

Халык җуйган юлын...

Тәүбә кирәк! Кайт иманга!

Кил тәүбәңә, адәм!

Тәүбә кирәк! Тәүбә кирәк!

Тәүбә! Тәүбә! Тәүбә!

Следите за самым важным и интересным в Telegram-каналеТатмедиа

## Нет комментариев
Сөләйман: «Тәүбә»