
Рүзәл Мөхәммәтшин шигыре

* * *

Офыкка күмелде язларым,

көзләрем,

Артымнан ишекне

көн япты сөенеп! –

Мин дөнья бетереп үземне эзләдем,

Ә таптым – сине...

Көфер шигырь

Нәүбәттәге «даһи» уйларымны

Бәян кылгач, җәйге ак таңда,

Куырылып бактың күзләремә:

«Син имансызмыни,

Хактан да?»

Кискенлегем бәгыреңә үтә,

Капыл әйткән сүзем ошамый:

Яратуга нигезләнми икән,

Бернәрсәгә дә мин ышанмыйм!

Мин ышанам яратуга гына –

Анда гамем, хыял-касдларым1...

Син, очравың белән,

Җир йөзендә

Моңа хакым барын расладың.

Тары ярмасыдай гади юкса,

Ни әйтәсең, нәрсә уйлыйсың:

Син – иманым минем,

Күрәсеңме,

Мин ничек имансыз булыйм соң?

Елмайдың да... үтте.

Биттән үптең.

Кичерешләр давын бөяләп,

Сулык-сулык килеп кочакладың:

«Андый көфер сүзләр сөйләмә...»

Сине миңа багышлавы белән

Шикләремне күкләр таратты:

Ярату ул – илаһият үзе,

Илаһият үзе – ярату!

Мин һичкайчан

мөртәтлеккә бармам,

Шөкер кылып армам, онытмам:

Шул хис Җирдә яшәвемне аклый,

Шул хис... иманымны ныгыта.

## Нет комментариев
Офыкка күмелде язларым...