
# Фәйрүзә Мөслимова: «Җырчы кызга»

(ШИГЫРЬ)

Һай, гүзәлсең! Кыйгач кашлар!

Чәчәк кебек иреннәр...

Калфакка япкан яулыгың

Сарылып төшкән иңеңнән.

Ефәк яулык – челтәр-челтәр,

Калфагың – энҗе-мәрҗән.

Сылулыгыңа сокланып

Язып тордым телемнән.

Гүзәллегеңне үзең дә

Яшисең кебек белеп.

Җыр башладың. Калырсыңмы

Күңел түренә кереп?

Ә җырың бит... ә җырың бит –

«Тәфтиләү» иде, сеңел!

Тик нигә соң ул сагышны

Кичерәсең бик җиңел?

«Очты дөнья читлегеннән

Күңелем кошы», – диясең.

Моңлы җыр сузасың юкса,

Үзең балкып көләсең.

«Аерылабыз», – дип җырлыйсың,

Елмаясың ник кенә?

Үз-үзеңә соклануны

Яшерче чүт-чүт кенә.

«Очты дөнья читлегеннән...»

Бигрәк авыр күңелгә.

Чәлпәрәмә килде җаным.

Елмаясың син нигә?

Елмаясың син нигә?

Следите за самым важным и интересным в Telegram-каналеТатмедиа

## Нет комментариев
Фәйрүзә Мөслимова: «Җырчы кызга»